Move On With The Year. Alice Costelloe

Ik moest even wennen aan de wat zweverige klanken op Move On With The Year en zeker aan de bijzondere zang van Alice Costelloe, maar inmiddels vind ik het debuutalbum van de Britse muzikante een heerlijke luistertrip.

Alice Costelloe kon januari jl. al rekenen op zeer positieve recensies in een aantal Britse muziektijdschriften en ik kan me inmiddels volledig vinden in deze recensies. Alice Costelloe slaagt er immers in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Dat doet ze aan de ene kant met een veelzijdig geluid dat zowel psychedelisch als elektronisch kan klinken en dat subtiele accenten combineert met weidse klankentapijten. Het is een geluid dat is gevangen in een serie uitstekende songs, die aan kracht winnen door de bijzonder mooie stem van Alice Costelloe, die haar teksten af en toe bijna voordraagt, maar wat mij nergens vervalt in monotone praatzang. En Move On With The Year wordt alleen maar mooier en interessanter.

Alice Costelloe is een Britse muzikante die in het verleden in de shoegaze band Big Deal speelde. Die naam zegt me eerlijk gezegd niets, maar ik ben ook vrij selectief wanneer het gaat om shoegaze die werd gemaakt na de hoogtijdagen van het genre in de jaren 90. Op Move On With The Year, het solodebuut van Alice Costelloe is niets meer te horen van haar shoegaze verleden, want de Britse muzikante slaat op haar eerste soloalbum andere wegen in. 

Het zijn wegen die door de Britse muziekmedia worden omschreven als art-pop, maar persoonlijk vind ik indiepop ook een prima en wat meer gangbare omschrijving. Het is indiepop met een psychedelisch of zelfs proggy tintje, wat wordt verkregen door gebruik te maken van instrumenten als de fluit en de mellotron. 

Het album is knap geproduceerd door de Britse producer Mike Lindsay, die in het verleden samen met Laura Marling muziek maakte onder de naam LUMP en bovendien een van de oprichters is van de band Tunng. Van Tunng hoor ik hier en daar wel wat terug in de muziek van Alice Costelloe, maar de muzikante uit Londen is er ook in geslaagd om een interessant eigen geluid neer te zetten. 

Het is een geluid dat deels wordt bepaald door de bijzondere muziek op het album en deels door de stem en de manier van zingen van de Britse muzikante. De muziek doet zoals gezegd soms wat psychedelisch of zelfs proggy aan en hebben een deel van de tijd ook een wat Beatlesque karakter. Wanneer de elektronica wat aan terrein wint heeft het debuutalbum van Alice Costelloe een aangename jaren 80 of jaren 90 vibe, maar ze maakt ook muziek van deze tijd. 

Door de bijzondere combinatie van klanken is Move On With The Year een album met een duidelijk eigen geluid en het is een geluid dat, mede door de grote diversiteit, lastig in een hokje is te duwen. Ik vind het persoonlijk een bijzonder mooi geluid, maar ik vind het ook een spannend geluid, dat me steeds weer nieuwsgierig maakt naar hetgeen dat komen gaat. 

Alice Costelloe heeft een voorkeur voor zich langzaam voortslepende klanken, die hier en daar aan het eind van de song breed mogen uitwaaien, maar ze zet ook puntige accenten, die haar songs ontdoen van net wat teveel zweverigheid. De muziek op Move On With The Year is bijzonder, maar de zang van Alice Costelloe trekt nog net wat meer aandacht. 

De Britse muzikante beschikt over een karakteristieke maar ook heldere en wat mij betreft mooie stem. Het is een stem die uitstekend past bij het bijzondere geluid op het debuutalbum van Alice Costelloe, dat fraai om haar stem hem draait. Wat direct opvalt bij beluistering van Move On With The Year is de bijzondere manier van zingen van de Britse muzikante. Alice Costelloe draagt haar teksten een groot deel van de tijd bijna voor, wat haar songs voorziet van een bijzondere sfeer. 

Ik ben zeker geen liefhebber van praatzang, maar hier blijft Alice Costelloe wat mij betreft ook voldoende bij uit de buurt. Ze blijft immers het hele album lang zingen, al is het wat andere zang dan gebruikelijk. 

Het is enorm druk in het land van de vrouwelijke muzikanten met een zwak voor indiepop, maar Alice Costelloe weet zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden met fraaie klanken, bijzondere zang en ook nog eens een serie songs die mij steeds makkelijker weten te verleiden en te betoveren. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Move On With The Year hier luisteren en bestellen:

https://alcostelloe.bandcamp.com/album/move-on-with-the-year 

Kiss Big. Ailbhe Reddy

De Ierse muzikante Ailbhe Reddy was voor mij wat uit beeld verdwenen na haar opvallende debuutalbum, maar met Kiss Big trekt de tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante weer nadrukkelijk de aandacht.

Op haar debuutalbum Personal History moest de Ierse muzikante Ailbhe Reddy het vooral van haar stem hebben, al hadden haar wat ruwe en onconventionele songs ook wel wat. De stem van Ailbhe Reddy klinkt op haar deze week verschenen nieuwe album Kiss Big mooier en verzorgder en dat geldt ook voor de muziek op het album, waaraan dit keer vooral elektronica is toegevoegd. Het levert een interessant album op, waarop de Ierse muzikante makkelijk schakelt tussen avontuurlijke songs en wat meer pop georiënteerde songs. Het zijn songs die vooral inzoomen op de donkere kanten van een liefdesrelatie, waardoor Kiss Big een echt breakup album is.

Personal History, het debuutalbum van de jonge Ierse singer-songwriter Ailbhe Reddy, vond ik in 2020 een behoorlijk indrukwekkend album. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een behoorlijk ruw en stekelig album, maar de muzikante uit Dublin maakt ook indruk met aansprekende songs, die zowel ingetogen en folky als rauw en stevig kunnen klinken. 

Personal History valt echter vooral op door de expressieve en bijzonder klinkende stem van Ailbhe Reddy, die af en toe wel wat aan een jonge Sinéad O'Connor doet denken, maar dat is zeker niet de enige interessante naam die opkomt bij beluistering van het album. 

Alle reden dus om de muziek van Ailbhe Reddy in de gaten te houden, maar dat deed ik vervolgens toch niet. Het in 2023 verschenen Endless Affair is me destijds niet opgevallen en toen ik de naam Ailbhe Reddy in februari tegen kwam in de lijst met nieuwe albums deed dit bij mij ook geen belletje rinkelen. 

Het tweede album van de Ierse muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel Londen als uitvalsbasis heeft, ligt in het verlengde van het debuutalbum waar ik zo enthousiast over was en doet er niet voor onder. Ook het tweede album van Ailbhe Reddy klinkt vaak ruw en wederom maakt ze indruk met haar zeer herkenbare stem. 

Op Kiss Big kiest de Ierse muzikante voor een flink ander geluid. Op de eerste twee albums van Ailbhe Reddy stonden gitaren centraal, maar op Kiss Big draait in het merendeel van de songs om elektronica. Het is bijzonder klinkende elektronica, die de songs van de Ierse muzikante voorziet van een totaal ander geluid. 

Dat andere geluid hoor je vooral in de songs die relatief sober zijn ingekleurd met elektronica, maar ook als de Ierse muzikante kiest voor een veel voller geluid waaraan ook gitaren zijn toegevoegd, hoor je weinig terug van de muziek die Ailbhe Reddy maakte op haar vorige twee albums. 

Kiss Big is, meer dan Personal History en Endless Affair, een popalbum, maar folky ingrediënten zijn zeker niet helemaal verdwenen uit de muziek van de muzikante uit Londen. Kiss Big bevat immers ook een aantal ingetogen en gitaar georiënteerd songs, die zorgen voor een interessante draai op het album. 

In muzikaal opzicht is Kiss Big een verrassend album, maar ook de zang van Ailbhe Reddy klinkt net wat anders dan ik van haar gewend was. De naam van Sinéad O'Connor komt bij mij in ieder geval geen enkele keer meer op en dat was met name bij beluistering van het debuutalbum wel anders. 

Vooral in de wat meer ingetogen vocale passages klinkt de stem van Ailbhe Reddy mooier en zuiverder dan in het verleden en ook als ze wat meer uithaalt met haar stem hoor je dat ze beter is gaan zingen. Dat gaat misschien wat ten koste van het ruwe dat haar stem zo bijzonder maakte, maar het gaat niet ten koste van de emotie in de zang. Die emotie is volop aanwezig op Kiss Big, dat een onvervalst breakup album is. 

Ik vind vooral de wat subtieler en avontuurlijker klinkende songs op Kiss Big erg mooi en interessant, maar ook als het album kiest voor grootse en meeslepende pop hoor ik genoeg interessants in de muziek van Ailbhe Reddy, die zich niet alleen als muzikante en zangeres, maar ook als songwriter heeft ontwikkeld op haar uitstekende nieuwe album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Kiss Big hier luisteren en bestellen:

https://ailbhereddy.bandcamp.com/album/kiss-big 

Erwin Zijlemans plaat van 2025: Virgin. Lorde (2)

Zeven maal per week publiceert Erwin Zijleman recensies op zijn eigen blog 'Krenten uit de Pop'. Twee maal per week herpubliceert hij zijn favorieten op WoNoBlog. Hierdoor krijgen de lezers een mooie mix te lezen van muziekstijlen, omdat onze smaken, uitzonderingen daargelaten, voornamelijk verschillen. Ieder jaar publiceert Erwin zijn favoriete top 75 en dit is de nummer 1 van 2025.

Lorde leverde in 2021 met Solar Power een interessant maar ook net wat minder overtuigend album af, maar revancheert zich razend knap met Virgin, dat vooralsnog met afstand het beste popalbum van 2025 is
De Nieuw-Zeelandse muzikante Lorde is nog altijd pas 28 jaar oud, maar levert deze week met Virgin al haar vierde album af, bijna 12 jaar na het verschijnen van haar debuutalbum. Met Melodrama maakte ze in 2017 een van mijn favoriete popalbums aller tijden, maar dat niveau haalde ze niet op haar vorige album. Het is een niveau dat wel weer wordt gehaald op het deze week verschenen Virgin. Het is een album met de zo herkenbare stem van Lorde en haar al even herkenbare eigenzinnige popsongs. Virgin is ook in productioneel en muzikaal opzicht een hoogstaand album en het is een album dat vooralsnog alleen maar interessanter wordt. Wat een indrukwekkende zet weer van de Nieuw-Zeelandse popster.

Ella Marija Lani Yelich-O'Connor was pas 16 jaar oud toen ze in 2013 haar debuutalbum Pure Heroine uitbracht onder de naam Lorde. De Nieuw-Zeelandse muzikante maakte direct indruk met een aantal geweldige en zeer aanstekelijke popsongs, maar het waren ook popsongs met een duidelijk eigen geluid. 

Ik vond Pure Heroine vooral een album met een aantal geweldige singles, maar met het in 2017 verschenen en door geweldenaar Jack Antonoff geproduceerde Melodrama leverde Lorde wat mij betreft een nagenoeg perfect popalbum af. Het is een popalbum dat ik schaar onder de beste popalbums van dit millennium en er verschenen er de afgelopen vijfentwintig jaar nogal wat. Het vervolgens in 2021 verschenen Solar Power was zeker geen slecht album, maar het wat meer ingetogen album was, zeker achteraf bezien, lang niet zo goed als Melodrama en dit ondanks een aantal geweldige muzikanten en wederom Jack Antonoff achter de knoppen. 

Sinds de aankondiging van Virgin, het vierde album van Lorde, ging het in eerste instantie alleen maar over de zogenaamd gewaagde of zelfs ongepaste cover van het album, maar ik zie nog steeds niet wat er gewaagd of ongepast is aan een röntgenfoto (de binnenhoes hadden we toen nog niet gezien, maar kom op, het is 2025). Sinds deze week kunnen we het gelukkig over de nieuwe songs van Lorde hebben en die zijn echt geweldig. Of Virgin uiteindelijk Melodrama gaat overtreffen durf ik nog niet te zeggen, maar het vierde album van Lorde komt in ieder geval akelig dicht in de buurt van het album uit 2017 en groeit nog wel even door. 

Voor de productie deed Lorde dit keer een beroep op drie producers, onder wie Jim-E Stack, die nog niet de status heeft van Jack Antonoff, maar wel een van de producers was van het briljante Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek, en Daniel Nigro, de man achter Chappel Roan en Olivia Rodrigo en ook betrokken bij het genoemde album van Caroline Polachek. Ze tekenen voor een productioneel hoogstandje.

Vergeleken met Solar Power schuift Virgin weer wat op richting elektronisch ingekleurde en soms zwaar aangezette popsongs. Toch blijft Virgin ver weg van de wat eendimensionale popalbums van het moment. Net als bijvoorbeeld Billie Eilish, met wie Lorde bijna de achternaam deelt, schakelt Lorde makkelijk tussen met veel elektronica ingekleurde en uptempo songs en wat subtieler klinkende songs waarin gas wordt teruggenomen. 

Net als Billie Eilish slaagt Lorde er bovendien in om een uit duizenden herkenbaar geluid te creëren. Dat doet de Nieuw-Zeelandse muzikante met haar stem, maar ook met haar songs, die zonder uitzondering aanstekelijk zijn, maar ook overlopen van avontuur en verrassing. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en slaagt Lorde er in om iedere track weer net wat anders en vaak ook verrassend ruw te klinken, maar ook de karakteristieke zang van Lorde is fantastisch op Virgin en hetzelfde geldt voor haar persoonlijke teksten. 

We wisten natuurlijk al dat Lorde in staat is om een kwalitatief hoogstaand popalbum te maken, want dat deed ze op hele jonge leeftijd al eens met Melodrama. Toch ging ik er op voorhand niet van uit dat de Nieuw-Zeelandse muzikante het nog een keer zou flikken, maar na Virgin meerdere keren gehoord te hebben kan ik alleen maar concluderen dat Lorde voorlopig met afstand het beste popalbum van 2025 heeft gemaakt en ik denk eerlijk gezegd niet dat iemand hier in dit genre nog overheen gaat dit jaar. (Waarvan acte, WdN-vdB.)

Erwin Zijleman 

Foundlings vol. 1 & 2. Various Artists

Tiny Room Records celebrates its 10 year anniversary this year and its ninth year on this blog. The oldest post I could find was from 2016 by Queen of the Meadow. Ever since then output of the label run from the attic of founder Stefan Breuer's house has found its way here regularly. There's even an extensive interview with Breuer by Wino Penris from 2018 (read here: https://wonomagazine.blogspot.com/2018/04/tiny-room-is-eigenlijk-een-familie.html).

The label celebrates its anniversary with a double compilation album containing foundlings, songs that never fitted on an album but were lying around in a digital form somewhere on a disk or harddrive. 27 Of them were recovered and compiled on two elpees. You will find many names that you could have found on this blog over the years.

I always have a lot of trouble finding the right words for a compilation album with various artists on it and I'm not going to try and find them today. For that the songs are too different and it's impossible to do everyone right. When you look at the tracklist you will find I Am Oak, in which Breuer played bass for years, Toby Goodshank, Bonnie 'Prince' Billy, Astral Swans, Queen of the Meadow and Breuer's own band The World of Dust among the artists present on the compilation and many, many more.

Some of the songs are a bit esoteric but for others I can only imagine that it was because of having to make hard choices on what can be on the album and then sort of forget about the song later. Believe me, the compilation is very much worthwhile getting to know. As most people know, leftovers often taste better the next day after reheating. Foundlings vol. 1 & 2 proves that the same goes for songs left over.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Foundlings vol. 1 & 2 here:

https://tinyroomrecords.bandcamp.com/album/foundlings-vol-1-2 

Double Infinity. Big Thief

Double Infinity is a mysterious title. Infinity is already a concept so enormous that a human brain can't get around its concept. Otherwise it would not be called infinity. Let alone double that. Big Thief is not afraid to pose it as the title to its sixth album. It is an album that is at odds with the albums that came before, musically and personally. Bass player Max Oleartchik left the band in the summer of last year, citing "interpersonal reasons", which leaves the band a trio.

Musically the shift is very noticeable. Where I would always have lumped the band in somewhere between indie and alternative folk, Double Infinity adds dreampop and electronic atmospherics to those genres. The four blend into something old and new all at once. I wonder whether Adrianne Lenker has listened a lot to Fleetwood Mac's Stevie Nicks in the run up to this album. Listen eg to 'All Night All Day' and you'll hear what I mean.

After several sessions on Spotify with Double Infinity I have still not made up my mind completely but have decided to put the album on my to buy list. Without a doubt I want to get better acquainted with this music and for a longer period of time. For one, several songs are so intriguing. They invite me to get to know them more intimately.

This starts right at the beginning. Does it start with a human voice saying "poem", instead of a drum sound? Right after, the mystery starts and all sorts of wobbly sounds are poured into my ears, without the song becoming psychedelic. The vocal delivery is both relaxed in sound and in a hurry because of the number of words being shared. It is 'Incomprehensible' how ms. Lenker manages this mix as confident as she does.

Promo photo: Daniel Arnold

Musically, Double Infinity is a departure from what came before, without the band burning its bridges behind it. As I've written before, I did not get into the first four Big Thief albums. The first two I didn't know about, with number 3 and 4 I had to work too hard to get into them. Only number 5 went down immediately and was played regularly until fairly recently. What I'm hearing on Double Infinity is truly different. The effects used in the music, the atmospherics, the adventure, the overall mood, all make Double Infinity stand out. At the same time there's a lot of laughter as you can hear in the intro to 'Los Angeles', so the band must have had fun making this music, exploring new avenues and sounds. At the same time 'Los Angeles' is a direct line with what came before. Closing song 'How Could I Have Known' is the song with the country feel, but mixing Stevie Nicks with atmospherics at that.

Several songs are not complex at the outset. A chord progression that is easy to play for even beginners on the guitar. It needs pointing out, that this is the starting point, because the band went on a limb to find the sounds that make the songs stand out. It did that with a host of friends all playing together and what we hear, is about what was recorded by them. Working with Alena Spanger, Caleb Michel, Hannah Cohen, Jon Nellen, Joshua Crumbly, June McDoom, Laraaji, Mikel Patrick Avery, Mikey Buishas certainly paid off, as Double Infinity is, like I said, very different. It's not just experimental, as the songs always came first. The quality is far above par. My guess is the album will get high into end of year lists. We will know in a few months.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Double Infinity here:

https://bigthief.bandcamp.com/album/double-infinity 

Altogether Stranger. Lael Neal

Het is bijzondere muziek die de Amerikaanse muzikante Lael Neale maakt en ook op haar vierde album overtuigt ze makkelijk met even minimalistische als bedwelmende klanken en haar eigenzinnige zang.

Lael Neale maakte vier jaar geleden indruk met het tijdens de coronapandemie gemaakte Acquainted With Night en deed hetzelfde met het in 2023 uitgebrachte Star Eaters Delight. Het is niet de makkelijkste muziek die de Amerikaanse muzikante maakt en ook haar stem zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar het is ook muziek die bijzondere dingen met je kan doen als je vatbaar bent voor de bijzondere sfeer die Lael Neale creëert op haar albums. Het is muziek die doet denken aan de muziek die in de jaren 60 werd gemaakt, maar Altogether Stranger is ook een album dat opvalt tussen de albums uit het heden. Het is allemaal niet makkelijk misschien, maar ik heb een ongelooflijk zwak voor dit album.

De Amerikaanse singer-songwriter Lael Neale klonk op haar debuutalbum I’ll Be your Man uit 2015 als een singer-songwriter uit de jaren 70. Ze had de pech dat er op dat moment heel veel jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor muziek uit de jaren 70 rondliepen, waardoor het album ten onrechte nauwelijks aandacht kreeg. 

Ik maakte zelf kennis met de muziek van Lael Neale toen ze aan het begin van 2021 het album Acquainted With Night uitbracht. Het is een album dat ze vanwege de coronapandemie niet in haar thuisbasis Los Angeles maakte, maar op het platteland van Virginia waar ze opgroeide en waar ze zich opsloot met haar omnichord, die het geluid op het album, dat vaak een jaren 60 sfeer had, voor een belangrijk deel bepaalde. 

Het bezwerende en soms wat desolaat klinkende folkalbum werd twee jaar geleden gevolgd door het uitstekende Star Eaters Delight, dat mijn jaarlijstje haalde. Het is een album dat net wat voller klonk dan zijn voorganger en zich, mede door de inzet van flink wat elektronica, ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de folk begaf. In mijn omgeving was zeker niet iedereen gecharmeerd van de stem van de Amerikaanse muzikante, maar ik kon zelf goed overweg met haar bijzondere zang. 

Lael Neale is na de nodige omzwervingen weer terecht gekomen in Los Angeles, waar ze met name in de vroege ochtenduren haar vierde album opnam. Het is een album dat zeker in het verlengde ligt van zijn voorgangers en absoluut het unieke stempel van Lael Neale draagt. 

Ook op Altogether Stranger is de muziek van de Amerikaanse muzikante dromerig en sfeervol, maar ook altijd wat minimalistisch en lo-fi. Lael Neale omringt zich nog altijd voor een belangrijk deel door ouderwets klinkende elektronica, waaronder de omnichord en de Mellotron. Het geeft haar muziek een licht psychedelische jaren 60 en The Velvet Underground vibe, maar Lael Neale klinkt ook nog altijd als een folkie uit dezelfde periode. 

Van haar soms wat onvaste en hoge stem moet je houden, maar als je gevoelig bent voor de vocale verleiding van de muzikante uit Los Angeles is deze behoorlijk meedogenloos. Altogether Stranger bevat ruim een half uur muziek en het is een half uur muziek die je meesleept naar andere werelden en tijden. 

Het is knap hoe Lael Neale met bescheiden middelen haar eigen muzikale universum weet te creëren en muziek maakt die op hetzelfde moment in het verleden en in het heden staat. Wat nog knapper is, is dat de songs van de muzikante uit Los Angeles alleen maar mooier worden wanneer ze haar muziek nog wat minimalistische maakt. 

Een eenvoudige drummachine, een repeterend pianoakkoord of wat zweverige synths, alle middelen die Lael Neale inzet hebben een maximaal effect. Luister maar eens naar het eenvoudige maar werkelijk prachtige Tell Me How To Be There en je begrijpt precies wat ik bedoel. Altogether Stranger bevat meer van dit soort songs en met name op het tweede deel van het album dringen de songs zich stevig op. 

Ik moet altijd even wennen aan de muziek van Lael Neale maar uiteindelijk zijn de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikante me zeer dierbaar geworden. Het lijkt nog wat sneller te gebeuren met Altogether Stranger, dat ik daarom nog wat hoger aansla dan de vorige albums van Lael Neale. Aanrader dus.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Altogether Stranger hier luisteren en bestellen:

https://laelneale.bandcamp.com/album/altogether-stranger 

Iris Silver Mist. Jenny Hval

De Noorse muzikante Jenny Hval betovert op haar nieuwe album Iris Silver Mist met wonderschone klanken vol avontuur, die je meenemen op een bedwelmende en buitengewoon fascinerende luistertrip.

Ik kwam de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval ruim tien jaar geleden voor het eerst tegen en kon er toen nog niet goed mee uit de voeten. Sindsdien is haar muziek stapje voor stapje wat toegankelijker geworden en ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van haar muziek. Het zorgt er voor dat ik ieder nieuw album van Jenny Hval weer net wat mooier vind dan het vorige album en dat gaat ook weer op voor haar nieuwe album Iris Silver Mist. Het is een conceptalbum dat continu de fantasie prikkelt, maar dat ook een unieke sfeer creëert. Het is een stuk minder experimenteel dan de muziek die de Noorse muzikante tien jaar geleden maakte, maar het klinkt nog altijd heel bijzonder. 

Ik heb een aantal jaren geworsteld met de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval. Haar eerste albums intrigeerden me absoluut en waren bij vlagen ook zeker mooi, maar het waren ook albums waar ik veel te vaak geen chocola van kon maken, waardoor ik ze uiteindelijk toch liet liggen. 

Het veranderde in 2016, toen Jenny Hval haar album Blood Bitch uitbracht. Het is een album dat ik pas ontdekte nadat het in meerdere jaarlijstjes was opgedoken, maar vervolgens liet ik me snel overtuigen door de bijzondere mix van elektronische muziek, klassieke muziek en avant-garde en de al even bijzondere zang van Jenny Hval. 

Sinds Blood Bitch zijn de albums van de Noorse muzikante steeds iets toegankelijker geworden, waardoor ik The Practice Of Love uit 2020 en Classic Objects uit 2022 nog wat makkelijker omarmde dan Blood Bitch uit 2016. Toegankelijk is in het geval van Jenny Hval overigens een zeer relatief begrip, want voor dertien in een dozijn popsongs ben je bij haar nog altijd niet aan het juiste adres. 

Het deze week verschenen Iris Silver Mist is een stuk minder experimenteel dan de vroege albums van Jenny Hval en is weer net wat toegankelijker dan Classic Objects, maar iedereen die op zoek is naar hitgevoelige popsongs die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten, kunnen waarschijnlijk niet overweg met het nieuwe album van Jenny Hval. 

De basis van de meeste songs op het nieuwe album van Jenny Hval kreeg vorm tijdens de coronapandemie. De muzikante uit Oslo raakte geïntrigeerd door de wijze waarop geuren verbonden kunnen zijn met herinneringen. Het levert met Iris Silver Mist een conceptalbum op over geuren en herinneringen en ik vind het een bijzonder mooi album. 

De geuren moet je er uiteraard zelf bij verzinnen, maar het nieuwe album van Jenny Hval prikkelt wel een aantal andere zintuigen. In de openingstrack hoor je fraaie atmosferische klanken, bijzondere ritmes, uiteenlopende natuurgeluiden en de opvallend mooie zang van de Noorse muzikante, die haar stem ook gebruikt als instrument. 

In de openingstrack is er ook weer direct de combinatie van ingrediënten die makkelijk het oor strelen en ingrediënten die de fantasie prikkelen. Het zijn ingrediënten die terugkeren in meerdere songs op het album, hier en daar gecombineerd met bijzondere elektronica, die varieert van nostalgisch tot futuristisch. 

Ik zal de muziek van Jenny Hval op Iris Silver Mist niet snel experimenteel noemen of in het hokje avant-garde stoppen, maar alledaags is het album geen moment. Jenny Hval klinkt echt totaal anders dan op haar vroege albums, maar haar muziek is, ondanks het wat toegankelijkere karakter, nog steeds avontuurlijk en verrassend. 

Ik moest nog wel even wennen aan haar vorige albums, maar Iris Silver Mist vond ik eigenlijk direct mooi. Het is een album met een duidelijk Scandinavische sfeer, maar het op het legendarische 4AD label verschenen album herinnert ook aan een aantal in het verleden op dit label verschenen albums, zeker wanneer wat ambient achtige klanken domineren. 

Iris Silver Mist is soms bedwelmend of sprookjesachtig mooi, maar soms ook vervreemdend en ongrijpbaar. Ik heb lang moeten wennen aan de muziek van Jenny Hval, maar hetgeen dat ze laat horen op haar nieuwe album is bijzonder indrukwekkend en echt wonderschoon.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Iris Silver Mist hier luisteren en bestellen:

https://jennyhval.bandcamp.com/album/iris-silver-mist 

WE WERE MADE PREY. Kathryn Joseph

De Schotse muzikante Kathryn Joseph maakte de afgelopen jaren drie aardedonkere maar ook wonderschone albums en ook het van elektronische impulsen voorziene WE WERE MADE PREY. is weer van een bijzondere schoonheid.

Ik ontdekte de muziek van Kathryn Joseph een paar jaar geleden bij toeval, maar sindsdien ben ik fan van de muzikante uit Glasgow. Ik moest wel even wennen aan de donkere sfeer op haar albums en aan haar niet alledaagse stem, maar eenmaal gewend domineerde de schoonheid en intensiteit van haar songs. Na drie redelijk vergelijkbare albums hoor ik op WE WERE MADE PREY. een net wat ander geluid. Het klinkt allemaal wat toegankelijker, al is dat een relatief begrip, en elektronica heeft wat aan terrein gewonnen. Ik was zeer gecharmeerd van het geluid op de vorige drie albums, maar WE WERE MADE PREY. klinkt nog net wat indringender en overtuigender. Hoogste tijd dat Kathryn Joseph bij meer mensen op de radar komt.

Bones You Have Thrown Me And Blood I've Spilled, het eerste album van de Schotse muzikante Kathryn Joseph haalde ik in de eerste dagen van 2016 uit een wat obscuur lijstje met de beste albums van 2015. Dat de muziek van Kathryn Joseph niet veel meer aandacht had gekregen begreep ik in eerste instantie wel, want na mijn eerste beluistering omschreef ik Bones You Have Thrown Me And Blood I've Spilled in mijn hoofd uitsluitend met termen als aardedonker, gitzwart en deprimerend. 

De muziek van Kathryn Joseph verdiende op hetzelfde moment wat meer tijd en kreeg die in de rustige eerste dagen van 2016 ook. Het hielp, want ik hoorde al snel de schoonheid in de muziek en de songs van de Schotse muzikante. Ik moest nog wel lang wennen aan haar stem, die zeker niet makkelijk is maar wel heel karakteristiek. Ik noemde in mijn recensie Karen Dalton, Joanna Newsom en Joni Mitchell als ijkpunten en dan weet je het wel. 

Kathryn Joseph vervolgde haar weg in 2018 met From When I Wake The Want Is, dat zeker niet onder deed voor haar debuutalbum. Het was wederom een album met mooie klanken van vooral de piano, met een hele bijzondere stem en met songs die het daglicht maar moeilijk konden verdragen maar ook bijzonder mooi waren en afwisselend associaties opriepen met Kate Bush, Tori Amos en Grouper. 

Dat zijn namen die ook op kwamen bij beluistering van het in 2022 verschenen for you who are the wronged, al was dat album wel net wat toegankelijker dan zijn twee voorgangers. Het was wederom een album dat niet veel aandacht kreeg maar bijzonder mooi was. 

Kathryn Joseph keert deze week terug met WE WERE MADE PREY. (de kleine letters zijn deze keer vervangen door hoofdletters) en het is wederom een fascinerend mooi album. Het is net als zijn voorgangers een album dat behoorlijk donker en hier en daar bijna duister klinkt, maar er is ook wel wat veranderd. 

Als ik de zang op WE WERE MADE PREY. vergelijk met de zang op de vorige albums vind ik de stem van de muzikante uit Glasgow nog altijd niet makkelijk, maar het strijkt bij mij geen moment meer tegen de haren in. Ook in muzikaal opzicht slaat Kathryn Joseph net wat andere wegen in. Op WE WERE MADE PREY. is wat meer ruimte ingeruimd voor elektronica, wat het donkere karakter van haar muziek versterkt. 

Het is nog altijd redelijk sobere muziek, maar in combinatie met de indringende zang van Kathryn Joseph is de impact maximaal. Ik had wel wat met de stemmige pianoklanken op haar vorige albums, die overigens zeker niet verdwenen zijn, maar de elektronische impulsen geven de songs van Kathryn Joseph een bijzondere sfeer en kracht. Het doet me af en toe wel wat aan Portishead denken, maar op hetzelfde moment is WE WERE MADE PREY. niet heel ver verwijderd van zijn voorgangers. 

Ik denk wel dat Kathryn Joseph met haar nieuwe geluid wat makkelijker de aandacht kan trekken van een net wat groter publiek en dat verdient de Schotse muzikante absoluut. Iedereen die het leven uitsluitend door een roze bril wil bekijken zal ook WE WERE MADE PREY. weer wat zwaarmoedig vinden, maar als je hier tegen kunt is ook het vierde album van Kathryn Joseph weer een bijzonder en echt opvallend mooi en intens album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt WE WERE MADE PREY. hier luisteren en bestellen:

https://kathrynjoseph.bandcamp.com/album/we-were-made-prey 

Laini Tani. Nadah El Shazly

Nadah El Shazly integreert op haar album Laini Tani op fascinerende en echt bijzonder mooie wijze twee totaal verschillende muzikale werelden en creëert een nieuw geluid dat afwisselend intrigeert en betovert.

Het nieuwe album van de van oorsprong Egyptische muzikante Nadah El Shazly kon in juli rekenen op vrijwel uitsluitend zeer lovende recensies. Dat is best bijzonder, want ze maakt muziek waar je best even aan moet wennen. Het is muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de muziek waarmee Nadah El Shazly in Cairo opgroeide, maar ook de eigenzinnige muziekscene van haar huidige woonplaats Montreal drukt een stempel op dit bijzondere album. Laini Tani klinkt hierdoor anders dan alle andere albums van het moment, maar weet al snel de juiste snaar te raken.

Het in juli verschenen Laini Tani van de van oorsprong Egyptische muzikante Nadah El Shazly heb ik in eerste instantie heel vluchtig beluisterd, om vervolgens al snel te concluderen dat haar muziek net wat te ver buiten mijn muzikale comfort zone lag. Die conclusie heb ik helaas wat te snel getrokken, want aangemoedigd door flink wat hele lovende recensies heb ik het opnieuw geprobeerd met het album en ben ik alsnog gevallen voor de bijzondere muziek van Nadah El Shazly. 

De in het Egyptische Cairo geboren muzikante woont en werkt inmiddels al een aantal jaren vanuit het Canadese Montreal, maar is haar Egyptische wortels zeker niet vergeten. Nadah El Shazly heeft al een aantal albums op haar naam staan, waaronder een filmsoundtrack en een album dat ze samen maakte met Elvin Brandhi, maar Laini Tani is mijn eerste kennismaking met haar bijzondere muziek. 

Het is muziek die deels is geworteld in de experimentele muziekscene van Montreal, maar Nadah El Shazly dompelt je ook flink onder in de Egyptische muziek waarmee ze opgroeide. Het levert een fascinerend album op, dat in eerste instantie misschien weinig houvast biedt, maar dat al snel verandert in een hele bijzondere luistertrip, die van alles met je doet. 

De Egyptische wortels van Nadah El Shazly hoor je vooral in de zang, maar ook in de muziek duiken hier en daar accenten op die je niet hoort in de popmuziek die in Europa of de Verenigde Staten wordt gemaakt. In veel songs op het album maakt Nadah El Shazly muziek die zich vooral in een laag tempo voortsleept. Het is een tempo dat wordt aangeven door wat lome en orientaals aandoende ritmes, die de muziek een bijzondere impuls geven. 

De songs van de Egyptische muzikante worden verder gevuld met organische klanken, waaronder een harp, maar Nadah El Shazly grijpt ook met enige regelmaat naar bijzondere elektronica. Zeker wanneer de elektronica domineert kan Laini Tani behoorlijk experimenteel of zelfs vervreemdend klinken, maar het album klinkt net zo makkelijk zonnig en zorgeloos of juist stemmig en beeldend. 

Ik moet toegeven dat ik een zwaar experimentele track als Enti Fi Neama maar moeilijk trek, maar wanneer Nadah El Shazly de krochten van de underground scene van Montreal weer even verruild voor een bazaar in Cairo ben ik direct weer bij de les. Het is knap hoe de Egyptische muzikante je continu heen en weer slingert tussen avontuurlijke elektronica en muziek uit het land waarin ze geboren werd met hier en daar nog een vleugje neoklassiek. 

Laini Tani is door het experiment en het continue schakelen tussen twee totaal verschillende werelden zeker geen makkelijk te doorgronden album, al heb ik zelf ervaren dat het album zich bij de tweede keer horen al veel makkelijker opdringt. Laini Tani van Nadah El Shazly doet me af en toe wel wat denken aan de muziek die Arooj Aftab maakt, al gebruikt de Pakistaanse muzikante voor een belangrijk deel andere ingrediënten als Nadah El Shazly en laten de twee zich beïnvloeden door verschillende genres. Wat de muziek van Arooj Aftab en Nadah El Shazly gemeen hebben is het wat mysterieuze en zeker ook bezwerende karakter. 

De zeer lovende recensies over Laini Tani van Nadah El Shazly hebben me niet alleen aangezet tot het met volledige aandacht beluisteren van het album, maar ik begrijp ze inmiddels ook helemaal. Wat een mooi en fascinerend album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Laini Tani hier luisteren en bestellen:

https://nadahelshazly.bandcamp.com/album/laini-tani 

2025, week 25. 10 singles

In a hurry, so enjoy!

Cryptic Friend. The Laissez Fairs

How many songs can pretend to be from circa 1967 in a successful and convincing way? Who can tell. With Cryptic Friend Las Vegas' The Laissez Fairs shows that one more song is no problem to digest at all. You will hear all the sounds you expect to hear, combined in a way that makes for a song you just want to listen to, despite that the protagonist's female friend "never listens to a word I say". The rock connoisseurs of the era will hear a slight resemblance to The Troggs' 'With A Girl Like You'. With singer John Fallon having a Reg Presley's edge to his voice as well. Fun is fun and The Laissez Fairs delivers it in spades in its latest single.

Same Drop. Lightheaded

I'd almost say that it's 1960s week, were it not that the order of presentation of this post is purely coincidental. Lightheaded, that formed in New Jersey in 2017, consists of the duo Cynthia Rittenbach and Stephen Stec. The duo is on route to the release of its debut album 'Thinking, Dreaming, Scheming' on 27 June. I do not know what the album sounds like but Same Drop is a 1960s styled folkpop song. Even Jefferson Airplane sounded a little like this on its debut album 'Takes Off'. Mostly sung by Cynthia Rittenbach, Same Drop does have a distinctive flavour of girl pop groups like The Shangri Las as well. Slightly melancholy, yet distinctly pop music. It is possible to sound like 1960-something with ease today and it makes for pleasant listening as well.

On And On. Jeanines

With On And On by NYC trio Jeanines there's even more nostalgic sounds from a time long gone. This single is far more up tempo though, with a rhythm guitar that is more distinctive than was possible in the 1960s. The flavour is undeniably sixties pop though. Alicia Jeanine - vocals, guitar, bass, violin, Jed Smith - vocals, guitar, bass, drums and Maggie Gaster - vocals, bass, use their voices to create a vocal melody and harmonies that sound so familiar, as if I know them since forever, while being totally new at the same time. Jeanines is a label mate of Lightheaded. Their albums are released on the same date and they will tour the U.K.together extensively in July. 'How Long Can It Last' the album is called and if its as much fun as On And On, it's a must listen.

Go It Alone. Garlands 

Time flies, that's for sure. It shows as the last song by Garlands on the blog was over one year ago. The Glaswegian trio is back with a tremendously poppy rock song that will please many an ear that it is allowed to enter. As always the approach is direct, straightforward. The band lays down a firm foundation over which the melody can take the lead and additional melodies can play themselves out. You will discover nice guitar overdubs, with a pleasant effect on the sound. Vocal harmonies are another great addition to the song. Of course, there's a nice guitar solo, in fact there are two at the same time going on. With Go It Alone Garlands shows again that it's a band that deserves more attention than it's getting. I'm still a fan, for many years now.

Laurel. The Far Out

Also Laurel is a song filled with musical nostalgia but not from the 1960s. This is more a show tune. Think on the one hand something like Barry Manilow's 'Copacabana' but on the other hand a band like Swing Out Sister from the 1980s. The Far Out has a just as nice singer and horns in abundance. The Far Out is totally different from I'm used to coming out of Boston, but not less pleasant to listen to. Laurel has a lush arrangement that makes for very pleasant listening. The band has one  serious issue to face. With a song like Laurel, it's going to be very hard to rest on its laurel, as I can imagine that many people will want to hear this song, and much more from where this came from. Singer Olivia Lowe leads the way alright, but listen to that keys and the horns arrangement all backed by almost frivolous bass and drums. Laurel ought to be a hit, today and not in 1985 or before.

Just Like A Flower. Winter

Ah, a song that puts the reviewer on the wrong foot. Always a nice surprise. Just Like A Flower starts out as a ballad with dreamy vocals and a guitar sound that resembles some kind of horn, calling out through the fog. A silence that lasts pretty long, gives the impression to I have listened to a very short, soft song. Then a drum fill and off goes Winter and starts to rock no little. Alternative rock from the early 90s, Boston region I'd say. Who is Winter? As far as I can tell it is a new name on this blog. Winter is Samira Winter who is about to release her second album called 'Adult Romantix' on 22 August. After the soft and slow opening Just Like A Flower simply explodes into a great alternative rock song. After having grown up in Brazil, Ms. Winter moved to Boston, before relocating to L.A. over ten years ago. Musically, the link with Boston was already clear to me. The other influences may become apparent on  'Adult Romantix'. We'll know after the holidays.

Touch And Go. Smut

No less than five years ago Smut debuted on this blog. Another single finds its way to a single's post. Smut, the Chicago band comprised of vocalist/lyricist Tay Roebuck, guitarist Andie Min, bassist John Steiner, guitarist Sam Ruschman, and drummer Aidan O’Connor, shows once again it is able to rock in an alternative way. The contrast between the tough playing band and the dreamy vocals of Tay Roebuck are very much apparent on Touch And Go. Again, I can write that there is a nostalgic streak in this song. The 90s are all over the song. Veruca Salt, Belly, think these kind of female fronted bands and you'll get the drift. Smut makes its point quite confidently here. Touch And Go does everything right. Taken from the album 'Tomorrow Comes Crashing' that is also released on 27 June.

Elderberry Wine. Wednesday

Karly Hartzman, MJ Lenderman, Xandy Chelmis, Alan Miller, and Ethan Baechtold or Wednesday returns to this blog with a song that shares its title with the b-side of my first Elton John single, 'Crocodile Rock'. Anyone who was derailed by one of the songs on 'Rat Saw God' will be surprised to hear the pure country played on Elderberry Wine and will fear what lies in wait on the upcoming album. The new single is a song that is sweet and soothing. A pedal steel guitar takes the lead role with Karly Hartzman's soft sounding voice. Although the song has a tough side in its sound, the atmosphere is pure country music. Hartman has as much as a tear in her voice as it allows it to have. I'm pleased with the new single alright.

Sorgjâl. Massimo Silverio

And now for something completely different. Sorgjäl is a ten minute long song or composition by Massimo Silverio composed with Manuel Volpe and Nicholas Remondino. He sings in a local mountain language called Carnic, an ancient, mountainous variant of the Friulian language, in the north-east of Italy. Listening I hear some Italian and many things that don't land recognisable on my ears. What to expect when you delve into the ten minutes? A mix of modern and old. There's clearly an ancient folk element in the composition but also something of the modern classic and of droning music. At the beginning modern drums are created with electronic sounds around is, all accompanying a cello (I think). It takes quite some time before Silverio starts singing with a dreamy, husky voice. By then the atmosphere has been set and I'm drawn well into the song. Later this year there will be an album.

No More Lies. Mad Dogs

And now it's time for some nice and straightforward punkrock from Italy. Mad Dogs kicks its new single off with a nice long guitar intro. Two guitars play a tough rhythm supported by the rhythm section and then the lead guitar comes in with a short burst of notes that sets No More Lies on fire immediately. That fire is not put out before it's all played out and over. The lead guitar comes in with short, melodic bursts all throughout the song. The wah wah solo is really, really sweet. And that's not all because the band presents a keyboard solo as well before the guitar takes over once again. Mad Dogs is Marco Cipolletti - guitar, vocals, Luca Zenobi - guitar, Simone Mosciatti - bass and Giacomo Zepponi - drums. Together they cook a storm that is just so nice. Album 'The Future Is Now' will be released on 5 September.

Wout de Natris - van der Borght 

Pirouette. Model/Actriz

On the basis of the singles preceding Pirouette I had not expected to write a single letter on the album, but, here I am. After a few seconds I already new enough when skimming over recent singles earlier this year. I gave the cd one chance while reading the morning paper and was too lazy to turn it off after the first two songs.

Luckily, I did not do so, as slowly but surely a musical trip unfolded itself that brought me to many places that I did not expect myself to go. Yes, there are fiendishly loud and sometimes totally ugly rhythms and sounds. But there are also melodies that seem to be lifted from the best Soft Cell songs, and then add a pure punk attitude oozing through the rhythms.

Over the din singer Cole Haden sings, shouts, smooches, whispers and what not. He's a man with a multi-coloured voice. Like Soft Cell's Mark Almond, Haden does not hide is sexual preference. E.g. in 'Diva'. The biggest surprise, after hearing Blondshell sing about the "Soprano Museum" on its new album, see yesterday, Haden sings "I'm such a Soprano" in 'Diva''.

The band, besides Cole Haden, Ruben Radlauer, drums, Jack Wetmore, guitar and Aaron Shapiro, bass, formed in 2016 in Boston, to break up a year later, to reform in 2019. Album 'Dogsbody' was released in 2023. From what I've read it more punk oriented than Pirouette. All members are credited with production for Pirouette, which I take as producing all the electronic sounds on the album. Now based in Brooklyn, a hotbed of modern bands and singers, it is ready to take on the world.

The most surprising song on the album is 'Acid Rain'. I can almost call it a ballad and compared to the rest of the album, it is. Haden sings with his softest voice and the band accompanies him accordingly, if we sort of ignore all the weird noises that jump in and out of the song for most of the time. Let's call it the weirdest solo guitar ever, as it is all effects and atmospherics.

It shows how the album attracts and pushes away, attracts and pushes away for the whole of the time. This is what the album does per song and within each song. Beauty was not the foremost thing on the four musicians' mind. To create some huge effects was and the band fully succeeded on this score. As I already said, Pirouette is a musical trip and one I am glad I've been on. And, yes, to my big surprise.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Pirouette here:

https://modelactriz.bandcamp.com/album/pirouette 

SABLE, fABLE. Bon Iver

Believe it or not, but Bon Iver, except for a single with The National has never been on this blog and from my hand certainly not in the magazine of old. Today he is, with his recent album SABLE, fABLE. Somehow the description of the music and the interview in 'Oor' made me give the album a chance and I have to say that I like most of what I hear.

That is strange, yes. I remember that after all the hullabaloo because of his first two albums, I was left behind with the feeling what is all this fuzz about? I hated the man's falsetto and just stopped listening. With the electronics in the 10s I was truly convinced that Justin Vernon's music would never be for me.

As you will understand SABLE, fABLE really came as a surprise. I did not even bother to listen to the provided link. Why would I? I'm glad I did anyway. The falsetto is, mostly, gone and electronics are far more functional here, at least in most songs.

I understand that SABLE was an EP first, released somewhere last year. Later fABLE was added, resulting in a full length album. The whole starts with an electronic sound that can put someone off immediately. It doesn't last long and moves into 'Things Behind Things Behind Things'. To my surprise I get a Coldplay feel here. Should Chris Martin ever decide to wind down all things reeking of stadiums, a new Coldplay song could actually sound like this. Justin Vernon lowers his voice and does a Chris Martin. The arrangement is far too subtle though and aims for listening. This aim continues with the folk song 'Speyside'.

Later on on the album the songs become less recognisable as traditional, acoustic folk songs. 'Everything Is Peaceful Love', for example does a modern take on Bee Gees. Something the band may have sounded like had it recorded in the 2020s. The electronic antics of  'Walk Home''s vocals is a bit much for me. The rest of the song is fairly okay though. The same goes for his collaboration with Dijon and Flock of Dimes, 'Day One'. Bon Iver starts losing me a little here. It all sounds terribly forced to me. As if I'm listening to the song of a totally different artist from an R&B background grappling with his focus.

All's well again with 'From'. Bon Iver somehow mixes The Doobie Brothers' 'What A Fool Believes' and Beyoncé in a successful way. A mix that is not always my cup of tea but on SABLE fABLE is. The album continues with the R&B jazzy track 'I'll Be There' with Danielle Haim of the trio with the same family name. This music is on the edge of what I can process but manages to keep on the right side. I do wonder if this music is what the people Bon Iver conquered with his first two albums want to hear from Bon Iver in 2025. Part of SABLE, fABLE and especially SABLE may be. For those who bend with an artist and grow with him/her and allow themselves to be surprised, it certainly will be. Others like me join in, at least in part for this album.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order SABLE, fABLE here:

https://boniver.bandcamp.com/album/sable-fable

How Love Bends. Reb Fountain

Reb Fountain made quite the impression on me with her previous two albums, 'Reb Fountain' and 'Iris', and live at the Paradiso in Amsterdam. Except for an occasional single, things went quiet until late last year, when the first single announcing How Love Bends was released. The two singles announced that Reb Fountain was about to set a next step in her career. The mysticism and mystery in her music was still there but the music felt different and more electronic.

My hunch was right, but also in a totally different way. Reb Fountain recorded the album with her band, Karin Canzek on bass, Earl Robertson on drums and Dave Khan on guitar & synths who also co-produced the album with Simon Gooding. Add some strings here and there and you have the musical picture. Together they made the album more direct in many songs, perhaps more present is a better description. but on the other hand there is the very jazzy 'Ring Ring', an ultimate slow song and so bare. All the attention goes to the singer, who almost flows away to soaring heights. Her voice simply shines brighter than ever before.

Reb Fountain is from New Zealand, although born in the U..S. She is an award-winning artist there, but I founnd that her new record is not released over here. I'm sure that very good Dutch artists never see a release down under, but in the case of Reb Fountain it is a bit absurd, as her previous two are available even in my local record store. Based on the quality of How Love Bends it becomes even moe absurd.

Although it is always dangerous to state the biggest of words so soon after a release, How Love Bends is an extremely good record. It may well become my favourite of the three. Despite having a little fright from the electronics in single 'Nothing Like', when I first heard it. Vocally Reb Fountain is in great shape and the band supports her for the whole of the way.

While the band setting may by elementary, drums, bass and keyboard or guitar, it is all else that enriches the songs no little. The use of seemingly endless reverb is an electronic effect, the strings and atmospherics are what gives How Loves Bends its depth. In every single song this richness is presented to the listener. It's what makes Reb Fountain mysterious 2.0. The whole album is next level Reb Fountain. No matter how good I think 'Reb Fountain' and 'Iris' are, How Love Bends seems to have have something on top of it all. Of course, fans will recognise familiar musical references. Things only start there, is my opinion.

I do not feel like bringing out individual songs for you. It simply feels inappropriate. Let 'Ring Ring' stand as an example. It suffices, as How Love Bends is a total experience. An album to submerge in. It is like a warm bath that keeps its temperature without having to change anything. The team, singer, band and producers, went for the best and together achieved even more.

How Love Bends is one of the best records, if not the best, released in 2025 so far. And now for that release or distribution in NL. Anyone interested?

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order How Love Bends here:

https://rebfountain.bandcamp.com/album/how-love-bends

INTEIRA. Nina Maia

De Braziliaanse muzikante Nina Maia is pas 21 jaar oud, maar heeft met INTEIRA een album gemaakt dat je van je sokken blaast met de fascinerende muziek vol bijzondere invloeden en haar betoverend mooie stem.

INTEIRA, het debuutalbum van Nina Maia, had ik zonder een tipgever nooit ontdekt en wat ben ik blij met deze tip. Nina Maia komt uit het Braziliaanse São Paulo en dat hoor je in haar muziek, die subtiele invloeden uit de Braziliaanse muziek verwerkt, en in haar Portugese teksten. De jonge Braziliaanse muzikante blijft echter zeker niet hangen in de zonnige Braziliaanse klanken die we kennen uit het verleden en sleept er op haar debuutalbum van alles bij. INTEIRA is daarom niet in een hokje te duwen en is bovendien een album dat je blijft verrassen. De muziek op het album is echt prachtig, maar de stem van Nina Maia is nog wat mooier. Het levert een heel bijzonder en werkelijk wonderschoon album op.

Journalist Guuz Hoogaerts, onder andere bekend van de website Filles Sourires, tipt me met enige regelmaat interessante albums van Franse of in ieder geval Franstalige zangeressen. Deze tip gaat een andere kant op, want Nina Maia komt uit het Braziliaanse São Paulo en zingt in het Portugees.

Ik volg de Braziliaanse muziek nog een stuk minder intensief dan de Franse popmuziek en ben het afgelopen twee decennia vooral blijven hangen bij Bebel Gilberto (die New York als thuisbasis heeft) en Céu. Laatstgenoemde komt net als Nina Maia uit São Paulo en geeft op haar albums een eigen draai aan verschillende genres binnen de Braziliaanse muziek. Nina Maia doet dit op haar debuutalbum INTEIRA ook, maar blijft nog een stuk verder verwijderd van de traditionele Braziliaanse muziek.

Nina Maia, die niet alleen zangeres is maar ook muzikante en producer, maakt al sinds haar veertiende muziek en is inmiddels 21 jaar oud. Op INTEIRA maakt ze muziek die het zwoele, zonnige en verleidelijke heeft van de Braziliaanse muziek die we kennen, maar als je wat beter naar het album luistert hoor je dat ze vooral andere invloeden verwerkt.

INTEIRA klinkt met enige regelmaat aangenaam jazzy, maar Nina Maia experimenteert ook met elektronica en bijzondere ritmes en is ook niet bang voor accenten uit de neoklassieke muziek, wat haar muziek, samen met het subtiele laagje Braziliaanse muziek en de Portugese teksten, een uniek eigen karakter geeft.

In muzikaal opzicht is INTEIRA een bijzonder mooi klinkend album, maar het is ook een interessant album, dat steeds weer verrast met bijzondere klanken en onverwachte wendingen. Die klanken komen aan de ene kant van de piano van Nina Maia en van akoestische gitaren, maar worden ook verrijkt met bijdragen van zowel strijkers als elektronica en met percussie.

In een aantal tracks schuift Nina Maia zelfs wat op richting de eigenzinnige indiepop van het moment, maar dan wel overgoten met een subtiel Braziliaans sausje. De muziek op INTEIRA, die ook verrassend subtiel en akoestisch kan klinken, houdt je op het puntje van je stoel, maar in vocaal opzicht vind ik het debuutalbum van Nina Maia misschien nog wel indrukwekkender.

De jonge Braziliaanse muzikante beschikt over een heldere en zuivere stem en het is een stem die ouder klinkt dan de 21 lentes die Nina Maia telt. De Braziliaanse muzikante zingt met veel gevoel, maar kan haar stem ook atmosferischer en zweveriger laten klinken, want fraai combineert met de wonderschone muziek op INTEIRA.

Zeker als Nina Maia het experiment opzoekt in haar songs, en dat doet ze met grote regelmaat, is INTEIRA een razend spannend album, dat op hetzelfde moment ook uitnodigt tot wegdromen in de Braziliaanse zon. Ik volg de Braziliaanse popmuziek zoals gezegd niet op de voet, maar als er meer albums als het debuutalbum van Nina Maia worden gemaakt, missen we in Europa en de Verenigde Staten echt heel veel.

Het enige dat ik heb aan te merken op het album is dat INTEIRA met acht tracks en een klein half uur muziek eigenlijk meer een mini-album is. Het is er gelukkig wel een waarop zoveel gebeurt dat je niet het idee hebt dat je naar een kort album luistert, maar het is er ook zeker een een die echt naar heel veel meer smaakt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt INTEIRA hier luisteren en bestellen:

https://selokirecords.bandcamp.com/album/inteira

Arrow, Four. Bobbi Lu

De vanuit Brugge opererende Lucy Ryan heeft als Bobbi Lu met Arrow, Four een mooi, bijzonder en heel spannend album gemaakt, dat het al zo mooie Belgische muziekjaar 2024 nog wat meer glans geeft.

Arrow, Four van Bobbi Lu is een album dat niet is te vergelijken met de meeste andere albums van het moment. Het is een album dat keer op keer het experiment zoekt, maar dat op een of andere manier toch ook toegankelijk klinkt. Het is een album waarop flink wordt uitgepakt met elektronica, maar dat ook organisch kan klinken. Het is een behoorlijk donker album, maar het geluid van Bobbi Lu is ook heel sfeervol. De Britse muzikante uit Brugge fascineert op Arrow, Four tien songs lang en betovert je ook nog eens met haar bijzonder mooie stem. Ik had dit bijzondere album bijna gemist, maar dit album zou zomaar op kunnen duiken in mijn jaarlijstje over ruim een week.

Ik had Arrow, Four van Bobbi Lu al een tijdje op mijn lijstje met te beluisteren albums staan, maar op een of andere manier kwam het album steeds weer onderaan de stapel terecht. Deze week kwam Arrow, Four dan eindelijk van de stapel af en begreep ik direct waarom het debuutalbum van Bobbi Lu op mijn lijstje was terecht gekomen.

Bobbi Lu is het alter ego van de van oorsprong Britse muzikante Lucy Ryan, die al een tijdje het Belgische Brugge als thuisbasis heeft. Met Arrow, Four heeft Bobbi Lu een bijzonder fascinerend album gemaakt. Het is een album dat op het eerste gehoor klinkt als een behoorlijk donker of zelfs aardedonker album, dat vooral is gevuld met elektronica. Deze elektronica wordt gecombineerd met de stem van Lucy Ryan, die op haar debuutalbum als Bobbi Lu laat horen dat ze een uitstekende zangeres is.

Elektronica speelt absoluut een voorname rol op het album, maar de songs van Bobbi Lu bestaan uit meerdere lagen en combineren elektronische klanken met een meer organische onderlaag, die met enige regelmaat zonder de elektronische versiersels uit de spiegel komt.

In muzikaal opzicht doet het album me, zeker wanneer de elektronica domineert, meer dan eens denken aan het briljante album van Zaho de Sagazan, maar waar de Franse muzikante zich laat beïnvloeden door het Franse chanson, is de Britse popsong de basis van de songs op Arrow, Four.

Het is een album dat vooral goed tot zijn recht komt wanneer de zon onder is, want Bobbi Lu maakt donkere muziek, die het zonlicht maar lastig kan verdragen. Het is muziek die zoals gezegd bestaat uit meerdere lagen, waardoor er van alles valt te ontdekken in het klankentapijt op Arrow, Four.

Zwaar aangezette elektronica vloeit prachtig samen met organische klanken van met name de piano en de akoestische gitaar, waarna samples het geluid op Arrow, Four hier en daar verder verrijken. De songs van Bobbi Lu klinken door alle lagen behoorlijk vol, maar de muzikante uit Brugge heeft ook een ruimtelijk klinkend geluid, dat zowel vol als subtiel kan klinken en waarin ook open ruimte een kans krijgt.

Het is een donker, maar ook zeer sfeervol album, dat ondanks het gebruik van hier en daar flink wat elektronica aangenaam warm klinkt. In muzikaal opzicht is Arrow, Four een spannend album en ook de songs van Bobbi Lu zijn spannend. De Britse muzikante kan uit de voeten met behoorlijk conventioneel klinkende songs, zeker wanneer de elektronica een stapje terug doet, maar Arrow, Four is ook een avontuurlijk album, waarop steeds weer wat nieuws valt te ontdekken en waarop steeds weer dingen gebeuren die je niet had verwacht.

Het zijn songs die verder worden opgetild door de prachtige stem van Lucy Ryan, die een extra dimensie toevoegt aan de songs op haar debuutalbum. De Britse muzikante kan prachtig fluisterzacht zingen, maar kan ook krachtiger uithalen. Zelfs als haar stem elektronisch wordt vervormd vind ik hem mooi en dat heb ik niet vaak.

Heel af en toe doet het me ook wel wat denken aan de muziek van Billie Eilish, zeker wanneer haar geluid wat dof of zompig klinkt, maar Arrow, Four heeft een duidelijke Europese vibe. België heeft de afgelopen twee maanden een flinke eindsprint ingezet, wat met de albums van Sylvie Kreush, Isaac Roux en Warhaus al een aantal jaarlijstjesalbums heeft opgeleverd. Arrow, Four van Bobbi Lu kan aan dit lijstje worden toegevoegd.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Arrow, Four hier luisteren en bestellen:

https://bobbilu.bandcamp.com/album/arrow-four

Disappointment Machine. Arliston

Arliston's album review was in the air. After the singles reviews in the past months it became kind of predictable. Yet, it was harder then might be expected. I will come to that later. First, let me state that Disappointment Machine is an album that does all but disappoint. It is an album filled with wide swaths of atmospheric music, that seldom becomes concrete. In fact many sounds are sort of obfuscated in digital treatments. This makes for a very solemn sounding album, that I have to be in the mood for. It's not for every moment of the day.

Arlington is a U.K. duo, Jack Ratcliffe (vocals) and George Hasbury (guitar, production), releasing its debut album. Listening to it I am reminded of The National immediately or more specific its singer Matt Berninger. Ratcliffe is able to sing just as low but also has the vocal range to go far higher. The duo must be The National fans though, as the music has the same atmosphere regularly. As I am a late comer to the The National party, I had to settle into Disappointment Machine first.

Photo: Arliston

The three singles I've reviewed in 2024 somehow did not prepare me for a whole album of this moody music. As I liked all three, I took my time to get acquainted with the album. And slowly but surely it grew on me. Take the title track. I truly did not know what to think of it at first. And then I discovered the instruments that are added to the piano and atmospherics (percussion). Jack Ratcliffe's voice goes into the deep and into heights. Especially in the background vocals. Slowly but surely the track gets more beautiful and impressive.

This example sort of sums up Disappointment Machine for me. When I'm in the mood for this album I soar to great heights with it. If not, it sort of leaves me cold, because I cannot connect to its mood. In other words, this is a late evening album, preferably with a headset on, not disturbed by anyone. Tranquil moments like these are rare in a busy life, but have to be cherished immensely. I had one with 'Grace' yesterday evening and can imagine having one with Arliston sometime soon, listening to George Hasbury's music and production and travelling with Jack Ratcliffe's stories.

Wout de Natris - van der Borght

All We Need. Aerolinea

The stream of releases is slowly drying up for 2024. One of the later ones that called for my attention is the collaboration between an Atlanta musician and an Argentinian singer-songwriter. All We Need is an album that has a modern, wide sound but is well grounded into 80s and 90s style music.

Aerolinea is a duo, Victoria Real and Eric Weissinger. The latter was on this blog before as one half of the duo I Am A Rocketship. Real and Weissinger have been sharing music files since 2023, met up in between and late in 2024 the result is the album All We Need.

Musically the album is extremely rich. From French electronic pop stars Air to David Bowie, influences are found everywhere on All We Need. What strikes me, is the wide sound of the music, while at the same time it seems like both singers are standing right in front of me. The music is part digital and part electric. Both Real and Weissinger play a host of instruments and programming and sampling. Only on 'Dreamer' there is an "organic" drummer, Kellii Scott.

What I love about All We Need is the clear sound. Despite there being many and different sounds and instruments, they can all be heard. No matter how layered, the individual instruments stand out. This would all be inconsequential if the music wasn't to my liking. It is, as you will have gathered. The atmosphere on All We Need is somewhat mysterious. The contrast between the song and the presence of the rhythm and the lead guitar in 'What Is Love' is almost disconcerting. What mood to follow?, until the guitar really takes over, only to drop away bringing back the mystery.

Photo: Nico Pudia

The way Weissinger and Real sing together is another feature of the album. Real is the principle singer, but Weissinger joins regularly. And although he can be called more a whisperer than singer, it is extremely complementary. It is the starting point of the adventure Aerolinea offers its listener. Like 'Desire'. It's possible to call the song a dance track. The rhythm is quite prevalent. A heavy version of 'All I Need' or 'Sexy Boy'. Victoria Real sings just as dreamy. And to think that she was trained as a guitarist in Robert Fripp's project 'League of Crafty Guitarists'. Since she released four solo albums in Argentina. And then she met Eric Weissinger in an online festival during Covid. Since this week the rest is history.

All We Need is only eight tracks long. It has one foot in the 2020s but one foot soundly in the past. The mix works for someone my age, musically conscious of both decades, able to pick out the many references. Some more to my liking than others but overall scoring All We Want positively. This seems just the right way to bring it all together.

 (And that Air connection. Is the title All We Need a nod to Air's single 'All I Need'?)

Wout de Natris - van der Borght

You can listen to and order All We Need here:

https://aerolinea.bandcamp.com/album/all-we-need

2024, week 46. 10 singles

In front of my window it is again greyish, dry and little wind. The remaining leaves are slowly falling from the tress by their own accord as autumn storms are not here so far this year. A few more days and they will be gone and lay on the pavements and in the gardens. With all the other stuff going on in this world, the weather's greyness matches all else. It is hard to see some light these days it seems. Things are changing extremely fast and masks and gloves come of. Luckily, we still have music. It is becoming less and less a consolation or distraction though.

The Back Of The Beyond. JC Miller

To me JC Miller came out of nowhere. Yet since a couple of months he's cranking out one nice country/folk rock songs after the other and all are pretty nice and good. The Back Of The Beyond is no different. Having made a career out of writing music for commercials, he now produces music that makes more of an impression on me. Expect an acoustic guitar/dobro, a banjo, a lap or pedal steel and an easy going rhythm that does not go fast but gets rider and horse through the desert. This song is like the chugging freight train in the video, with JC Miller sounding like he's ready for a drink after a long, thirsty day. It is surprising how a song that sounds like as if there are another thousands to replace it, makes an instant impression based on that rhythm and little solo notes coming from the three, very different kind of guitars. When is the album coming? Not much more and we'll have enough singles for one.

Closing Time. Remy van Kesteren feat. Cape Sleep

Remy van Kasteren in the past years found his way into my inbox with instrumental harp, modern classical music. In other words, not exactly my cup of tea. Today you do find him on the blog, in a collaboration with Kim Janssen, a.k.a. Cape Sleep since this year. Together they work on an old track Van Kesteren was unable to finish himself. There was always something missing and that something was a lot it seems. Together they created a song in the style of Patrick Watson, where the harp is one of the instruments. Present but not overly so. Strings and percussion play a role and not to forget Kim Janssen's voice. The result is a nice alternative ballad that touches the right strings with me.

Nothing Would Change. The Linda Lindas

The Linda Linda's is a punk band from L.A. and with Nothing Would Change announced the release of its sophomore album 'No Problem', which released on 11 October. Nothing Would Change is a perfect punk pop single. The song has a golden melody and all the strength it needs. In Lucia del Garza the band has a singer that has that female innocence in her voice while not giving an inch on the punk front. The result is a song that fits in a long line of songs from The Go-Go's, The Bangles and 'Walking On Sunshine'. While at the same time running with the big boys as well. The list of the band's support slots is endless. If the other songs on 'No Problem' are as nice as Nothing Would Change, the support slots will be replaced by headlining shows pretty soon. This is good, period.

Lowdown, parts i and ii. Michael Kiwanuga

Michael Kiwanuga entered my life when I had to find a third album in those buy three for two offers. I had heard the name and read about his reputation. That was it. It turned out to be the best buy of the three. That was quite some time ago when 'Kiwanuga' entered my home. Finally, there's a new song and one that resonates immediately. Lowdown has this ultra relaxed atmosphere. Filled with a warm sound all over and that soulful voice. Lowdown has the mood that fits the title. But then, just start listening to that warm Hammond, that weird guitar solo. The song moves fairly predictably, beautiful but not surprising. That is kept for part ii, when the sound, not the mood, changes. This is pure Pink Floyd, with a guitar solo that could have been played by David Gilmour. If this is the quality of the new album, 'Small Changes', count me in, game on.

Ultra. Neànder

And another instrumental guitar band from Germany finds its way to this blog (and one without Nick DiSalvo in it). It does feature Jan Korbach, see 'Concrete Adem' on this blog in 2022. Ultra knows a few moods Neànder share with the listener. Underneath it all is a very firm rhythm section as tough as a hardrock, metal band should have. The intro doesn't give anything away though. A piano intro with keyboard (effect) underneath, giving the piano a lot of sustain. Then the band kicks in, full force with a tough chord progression. From there melody and power combat for the first position. This ends in a draw, I'd say, making the song far more interesting to listen to. The loud riff is replaced by melodic playing and shredding. No matter how tough Ultra is, there's enough going on to keep the song interesting and good. If anything, I'm interested in hearing more and that more is there already. Album 'III' was released on 9 November.

The Line (Redux) feat. Marissa Nadler. Vera Sola

Vera Sola, Dan Aykroyd's daughter, debuted on this blog this spring with thanks to Erwin Zijleman. She already is releasing a new EP called 'Ghostmaker'. The Line (Redux) is the single. The word redux made me want to check and yes, 'The Line' is a tough alternative rocker on her album 'Peacemaker'. Here it isn't. As it were, The Line (Redux) is a ghost version of the original. This version is acoustic and thanks to the singing with Marissa Nadler a modern version of The Andrew Sisters. Although it is a more serious song and the orchestra is missing, the harmony singing matches. I liked 'The Line' as it is an interesting rock song. I like the redux version better. It has more mystery and stands out far more. Vera Sola's voice stands out more as well. It is always a bit weird to hear a totally different version of a song, so soon after the original and not on the 10, 25, 50 year anniversary edition. In this case it is a good decision, as it adds to what already is. The strangest thing is, that, so I found in an old email, had I not have to rehearse with my own band due to an unexpected gig, I would have seen Vera Sola play live in 2019 together with a Dutch band. Without ever having heard of her at the time.

Dangomushi. Mei Semones

Mei Semones debuted on this blog with (the singles of) her EP 'Kabatomushi EP'. This EP now knows a vinyl release with on the b-side her previous EP 'Tsukino'. With her new single she, again, does everything different from what the average singer-songwriter around the world does. Were it not that I recently had the pleasure of having a Japanese singer-songwriter playing in my own living room in October. It sounded different than usual as well, despite it being a girl with a guitar. Mei Semones, a Brooklyn based artist from Japanese descent, sets herself apart through on the one side the arrangement of her songs and on the other the way she uses these instruments. It sounds different. Yes, there is bossa nova in the rhythm of her song(s) but there is so much more. It's just where the story starts. Also Dangomushi holds all this adventure in the way notes glide, smooth playing ends abruptly in stop-start notes before it all starts flowing again. Next, the way instruments are played changes and so the song changes a little at the time. In my EP review I compared Semones to Steely Dan. Not the music as such but the approach to and effect of both artist's music. Dangomushi shows that I was not far of the mark.

Strand EP. Aursjoen

Ria Aursjoen made her debut on this blog as a solo artist with her single 'Nytár' in early October. Today the member of San Francisco band Octavian Winters returns with her debut EP Strand. She takes the mood of her single to greater depths. She creates atmospheric moods with the help of synthesizers making me think of the music of Clannad and Enya around 1990. Celtic in other words. Her voice is not. I place that more in a gothic sort of music. Aursjoen's music is electronic in nature and that gives it its own vibe. Everything else has to subject itself to the electronic source of the instruments. To create this sound, she worked with producer William Faith (The Bellwether Syndicate, Faith and the Muse). The result is that all songs hover somewhere between direct and mystery. From the tough guitar opening of 'Apollo' to the soft floating of 'Lilypad'. The influences here go right back to the 1980s synth bands that scored a few hits at the time, like A Flock of Seagulls, Nik Kershaw or Thomas Dolby. Ria Aursjoen has picked up what she needs to create her own musical universe that fits her voice and gives the listener an experience to slowly undergo and submerge in.

Sister. Arthur Ahbez & The Flaming Ahbez

More music from New Zealand. I had never heard of Arthur Ahbez & The Flaming Ahbez. I read that Ahbez is around musically since 1987. INXS' big year in music to name one. With Sister I get a strong Love vibe. This is very, very 60s and eclectic. Just like Arthur Lee's band from the 60s. Combine this with a Rickenbacker (then) Jim McGuinn style and you come close to what Sister sounds like. Ahbez c.s. throw in a dozen moods changes into a few minutes. It is almost too hard to follow rationally. It's best to just go with the flow and let the band take you where it wants to go. I promise you, you will get there as well. Sister has nothing to do with 2024 and everything with the second half of the 60s. There's even a little The Monkees thrown in for good measure. People used to take trips at the time that were far out and groovy, a description that does right to Sister. Album 'Arthur Ahbez & The Flaming Ahbez' is out since last week.

Big D*** Energy. Lambrini Girls

Lambrini Girls, the Brighton duo (and a mighty drummer I suppose), returns to WoNoBlog with an aggressive punk song. I'd almost say Amyl and The Sniffers on steroids. The D*** in D***Energy as the label advertises it, most likely to avoid conservative filters, stands for dick of course. Phoebe Lunny (vocals/guitar) and Lilly Macieira (bass) have a message to share and do not hesitate to do so. What an energy is unleashed in this song. I have a hard time to conceive how they cope live should all Lambini Girls' songs be like this. They do build in a musical breather into the second half of the song before it all stops. And then things go at it full force once again. There's no way this song gets played on a radio anywhere in the world is my guess. It should be played in the home of every punk rock lover though. Things do not get much closer to the real thing of nearly 50 years ago. What a storm!

Wout de Natris - van der Borght