Madness live. Dinsdag 7 juli, AFAS Amsterdam

Veertig jaar na je laatste grote hit de Afas Live nog steeds uit verkopen. Dat doen niet veel bands Madness na. De ska-revelatie uit begin jaren tachtig, is op een paar jaar na (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) nooit echt gestopt. Commerciëler dan genre-genoten The Specials, iets meer flauwekul in clips en op het podium dan hun tijdgenoten en vrienden van UB40, maar net als zij een ongelooflijke rij aan hits en album-megasuccessen geboekt. Daar moesten we toch een keertje bij zijn, zwelgen in een vrolijk verleden, voor mij tijdens de laatste klassen van de lagere school.

De heren stelden niet teleur. Tien man op het podium, met zanger Suggs (Graham McPherson) nog steeds als beeldbepalende frontman, die overigens goed bij stem was. De muzikale breinen zaten achter de toetsen en bliezen de saxofoon. Toetsenist en mede-oprichter Mike ‘Monsieur Barso’ Barson bleek ook een goed mondje Nederlands te praten, na een tienjarig verblijf in Amsterdam. En de andere overgebleven mede-oprichter, saxofonist Lee Thompson (‘El Thommo’) was ook zeer prominent aanwezig. Verder bestond de band ook uit prima muzikanten, met een drie man sterke blazerssectie.

We kregen grotendeels waar we voor kwamen: een greatest hits show. Dus het begon met One Step Beyond, waarna Embarrassment en The Prince volgden. Het laatste nummer was de debuutsingle uit 1979 en is een eerbetoon aan de Jamaicaanse ska-zanger Prince Buster, de inspiratiebron van de band. Vervolgens NW5 en My Girl. Daarna kwam een deel met minder bekende (Grey Day) of blijkens de respons van het publiek onbekende nummers (Wings Of A Dove), uit de latere jaren van Madness. Het slot van de set was weer bekend terrein met nummers als House Of Fun, Baggy Trousers en Our House. De toegift was kort maar krachtig: Madness (is all-in the mind) en Nightboat To Cairo.

Helemaal prima, erg leuk om Madness een keer live gezien te hebben, het was mooi.

HareD

These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Below A Massive Dark Land. Naima Bock (2)

De Britse muzikante Naima Bock heeft met Below A Massive Dark Land een album gemaakt dat het ene moment klinkt als een melancholisch folkalbum uit een ver verleden, maar het volgende moment alle kanten op schiet.

Het debuutalbum van Naima Bock, het in 2022 verschenen Giant Palm, was al een zeer eigenzinnig album, maar op haar tweede album doet de Britse muzikante er nog een flinke schep bovenop. De instrumentatie van de tracks op Below A Massive Dark Land verschilt van verstild tot bijna bombastisch en blijft fascineren. Dat doen ook de bijzondere stem van Naima Bock en de bonte mix van invloeden die ze verwerkt in haar songs. Het levert een album op dat nauwelijks valt te vergelijken met albums van anderen of het moeten albums van de briljante Cate Le Bon zijn. Below A Massive Dark Land is zeker niet het makkelijkste album van het moment, maar wel een van de meest interessante.

De Britse muzikante Naima Bock maakte enige tijd deel uit van de eveneens Britse band Goat Girl, maar verliet deze band na de release van het debuutalbum om aan een solocarrière te beginnen. Het leverde in de zomer van 2022 het eerste soloalbum van Naima Bock op en ik vond Giant palm op zijn minst een interessant album. 

Dat lag deels aan de bijzondere stem van de Britse muzikante en deels aan de vele invloeden die Naima Bock verwerkte op haar debuutalbum. De stem van de Britse muzikante vond ik niet per se mooi, maar de zang op Giant Palm raakte me wel. Hetzelfde gold voor de songs die begonnen bij de rijke tradities van de Britse folk, maar vervolgens, mede geholpen door bijzondere klanken en arrangementen, meerdere kanten op schoten. 

Alle reden dus om uit te kijken naar het tweede album van Naima Bock en dat album is deze week verschenen. Below A Massive Dark Land is gestoken in een foeilelijke hoes en opent nog flink wat experimenteler dan Naima Bock liet horen op haar debuutalbum. De openingstrack van Below A Massive Dark Land begint met vrijwel alleen de stem van Naima Bock, maar die krijgt uiteindelijk gezelschap van bijzondere blazers en een harmonium, waarna het aan het eind van de track nog even los gaat met meerdere lagen vocalen en een heleboel instrumenten. 

Het is een openingstrack die het iedereen die de muziek van Naima Bock niet kent direct moeilijk maakt, maar iedereen die met Below A Massive Dark Land kennis maakt met de muziek van Naima Bock adviseer ik om even door te bijten. De tweede track op het album is met flink wat blazers en een wat conventionelere opbouw al een stuk toegankelijker en ook de stem van Naima Bock weet in deze track wat makkelijker te verleiden. 

Naima Bock heeft een behoorlijk expressieve en soms ook wat onvaste stem, die enerzijds herinnert aan Britse en Amerikaanse folkies uit het verleden, maar anderzijds flink eigenzinnig is. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik heb wel wat met de zang op Below A Massive Dark Land. 

Ik heb nog veel meer met de songs op het album, want vergeleken met het debuutalbum van Naima Bock zijn deze songs mooier en interessanter geworden. Het zijn songs die zich nog altijd voor een deel laten inspireren door folk uit het verre verleden, maar Naima Bock sleept er ook van alles bij op haar tweede album. Je hoort het onder andere in de bijzondere instrumentatie, waarin de saxofoon meer dan eens de hoofdrol speelt. 

Het zorgt voor een warm geluid, waarin de bijzondere stem van Naima Bock verrassend goed gedijt. Below A Massive Dark Land is, nog meer dan zijn voorganger, een album van uitersten. Naima Bock kan uit de voeten met redelijk spaarzaam ingekleurde en verrassend breekbare songs, maar kan ook enorm uitpakken met heel veel blazers, strijkers en een batterij andere instrumenten en of dat nog niet genoeg is ook met een flink koor, wat zeer uitbundig klinkende songs oplevert. 

De afwisselend sobere en bonte instrumentatie voorziet de songs van Naima Bock van een uniek eigen geluid, dat lastig in een hokje is te duwen en dat nog wat unieker wordt door de stem van de Britse muzikante. Ik zie Naima Bock niet direct een heel breed publiek aanspreken met het fascinerende Below A Massive Dark Land, maar de fijnproevers, die bijvoorbeeld de albums van Cate koesteren, kunnen vast ook wel wat met dit album.

Erwin Zijleman

Ricochet. Snail Mail

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is.

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Ricochet hier luisteren en bestellen:

https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet 

2026, week 28. 4 singles

Summer Summer Summer. David Myhr

In a year that many people are getting more summer than they had wished for, David Myhr releases a tremendously upbeat single called Sumer Summer Summer. A song that he probably wrote in the dark, snowy and cold Swedish winter days reminiscing about these beautiful sunny days of old. David Myhr manages to capture that feeling of summer that I remember from long ago, school summer holidays and lying, without sunscreen of course, at the local swimming pool looking at the somewhat older girls that were way out of reach. Never mind those summers were rain just kept falling. Who remembers them? This single is pure pop music like they used to make it. ELO is the nearest connection that I would make, but sure, the also mentioned Fountains of Wayne or Paul McCartney (The Beatles) in the bio all qualify as well. Summer Summer Summer is simply 98 % joy with a very small feeling of nostalgia for things from long ago.

From Above. Bed

From Above was originally released in 2022 as part of Bed's self-titled debut LP. The album is re-released in 2026 with From Above as an outstanding single. From the intro guitar piece that returns during the song onwards, my ears were all attention. Up tempo and urgent, putting the song immediately in the frontline. The verse that follows, tones everything down, before the part returns in all its glory. It also returns as the outro, but everything is slowed down, making From Above even more impressive. The Los Angeles band consists of Ebed “bed” Moreno Leon, vocals, guitar; Kenneth Bonifacio, bass; Joseph Nixon, drums and Alberto Lopez, guitar. The four produce music that could be described as shoegaze, Yet, that guitar riff going on through most parts of From Above is far to upbeat for that. Looking at the points of your shoes is just impossible here. The dreamy way of singing Moreno Leon qualifies better. Bed wants its audience to explode and a song like From Above is designed in such a way that the explosion is facilitated in the best possible way. "Take Me Out' of shoegazing? Why not!

Yellow Red & Blue. In Loom 

With its fourth released song In Loom again caught my attention. The basic ingredients are known by now. Two men with as little instruments as the song allows and two voices. In Yellow, Red & Blue, coming with an intricately created artwork, again is a alternative rock song built around guitars, accompanied by weird sounds in the overdubs. Hidden in vocal melody is a golden pop melody that at times even reminds me of The Beatles and Traffic. The same goes for the little melodies on the guitar that move in out of the alternative foundation. With In Loom Gijs Kerkhoven and Sander van Munster allow themselves to experiment sonically and musically, while not forgetting their pop side. The combination leads to interesting hybrids like Yellow, Red & Blue.

This Town. The Cocktail Slippers

With This Town The Cocktail Slippers return to this blog, after the previous single 'Joyride' was reviewed in April of this year. The punky approach of 'Joyride' has been traded in for a sound that comes closer to 80s band like The Go-Go's and The Bangles at its more rocking/powerpop side and finally Roxette itself, that I mentioned because of the title of the previous single (and album on 28 August). That all adds up to a song that has a strong pop side and infused that with a tough rock sound. In the video The Cocktail Slippers promote its hometown Oslo no little. I've only been there once and I recognise a lot of the sites used to shoot the video. We started this singles section with an ode to summer from a Swede and it ends with an ode to summer from Norway. Recently, I've read that more and more people go north on holiday to avoid the heat in the south. From a musical point of view that choice make a lot of sense as well. If you hurry, you might even be able to row with the Norwegians should they defeat England in the World Cup.

Wout de Natris - van der Borght