These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Ricochet. Snail Mail

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is.

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Ricochet hier luisteren en bestellen:

https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet 

I Am June. Romy Liz Rose (2)

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is.

Erwin Zijleman

Evergreen In Your Mind. Juni Habel

Iets meer dan drie jaar na het uitstekende Carvings keert de Noorse muzikante Juni Habel terug met Evergreen In Your Mind, dat net als het vorige album opvalt door de bijzondere sfeer en een zeer karakteristieke stem.

Ik ben niet altijd gek op traditionele Britse folk en toch is dat het genre waardoor Juni Habel zich het meest heeft laten beïnvloeden. De Noorse muzikante geeft echter wel een eigen draai aan invloeden uit de Britse folk en voegt Scandinavische ingrediënten toe aan haar muziek. Het is muziek die een onthaastend karakter heeft, maar vergeet niet om goed te luisteren naar en te genieten van de mooie muziek op Evergreen In Your Mind en van de bijzondere stem van Juni Habel, die de muziek van de Noorse muzikante een eigen karakter geeft. Alles wat Juni Habel doet is direct mooi, maar haar intieme en soms bijna verstilde nieuwe album beschikt ook over flink wat groeipotentie.

In de eerste maand van 2023 verscheen Carvings, het tweede album van Juni Habel. Het is een album dat zich zeker heeft laten inspireren door Britse folk, maar de muziek van de Noorse singer-songwriter klinkt ook absoluut Scandinavisch. Carvings is een album waarmee je even kunt ontsnappen aan de drukte van alle dag. Het tempo is laag, de muziek is het grootste deel van de tijd uiterst sober en ook de stem van Juni Habel heeft iets rustgevends. 

Carvings is echter ook een album dat het verdient om aandachtig beluisterd te worden. De songs van de Noorse muzikante zitten knap in elkaar, de muziek op Carvings is subtiel maar is ook versierd met subtiele accenten en er gebeurt echt van alles in de zang van Juni Habel. 

In april is de opvolger van Carvings verschenen en ook Evergreen In Your Mind is een album dat vrijwel onmiddellijk een serene rust brengt. Op de cover van het album zien we Juni Habel in een weids en wat ruw landschap, waar de stilte vast regeert. De Noorse muzikante nam ook haar nieuwe album grotendeels thuis op en heeft de rust van het Noorse platteland meegenomen naar haar muziek. 

Evergreen In Your Mind is net als Carvings een album dat het predicaat folkalbum verdient. Ook op haar derde album laat de muzikante uit het Noorse Viken zich inspireren door traditionele Britse folk, maar ook dit keer geeft ze haar muziek een Scandinavische vibe mee. 

In de basis hebben de songs van Juni Habel genoeg aan een akoestische gitaar en de stem van de Noorse muzikante, maar ook op Evergreen In Your Mind zijn fraaie versiersels toegevoegd aan het sobere geluid op het album. De accenten die zijn toegevoegd aan het akoestische gitaarspel zijn subtiel, maar zorgen er door de inzet van steeds andere instrumenten voor dat er voldoende variatie tussen de sobere songs op Evergreen In Your Mind zit. 

De schoonheid van de muziek op het album hoor je vooral wanneer je het nieuwe album van Juni Habel met de koptelefoon beluistert en ervaart hoe knap de productie van Juni Habel en Stian Skaaden is. Bij beluistering met de koptelefoon hoor je bovendien veel beter hoe mooi de stem van de Noorse muzikante is. 

Juni Habel heeft een stem die het goed doet in wat traditioneler klinkende Britse folk, maar ze verloochent ook haar afkomst niet en voegt een Scandinavische touch toe aan haar zang. Het unieke karakter van Evergreen In Your Mind zit hem deels in deze Scandinavische invloeden, maar wat ik vooral bijzonder vind aan het album is de wijze waarop Juni Habel de tijd neemt voor haar songs. 

Dat hoor je terug in haar zang die nergens gehaast klinkt en ook de muziek op het album neemt alle tijd om zich te ontwikkelen en om ieder instrument een goede plek te geven. Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Juni Habel was ik vooral geïntrigeerd door de bijzondere sfeer op het album, maar nu ik er vaker naar heb geluisterd, hoor ik steeds meer en steeds intenser de schoonheid van de muziek van Juni Habel. 

Zeker op een zondagochtend doet Evergreen In Your Mind al snel wonderen, maar ook op de andere momenten van de dag wordt de muziek van de Noorse muzikante me steeds dierbaarder. Carvings ben ik na de indrukwekkende kennismaking helaas snel weer vergeten, maar Evergreen In Your Mind gaat zeker langer mee.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Evergreen In Your Mind hier luisteren en bestellen:

https://junihabel.bandcamp.com/album/evergreen-in-your-mind 

2026, week 25. 5 singles (5)

On the longest day of 2026, again only five singles, again due to the same reason. Add extremely warm and humid conditions, making it impossible to collect my thoughts after a long day. There are more than enough singles to listen to and that seems to work better than whole albums at the moment. Because most singles come from (to be) released albums, they get the attention anyway. So, it's your turn to explore new music. Enjoy!

Nobody’s Coming To Save You. Gurriers

Somewhere last year My Love came home after seeing old friends from London after many years and asked me "do you know the band Gurriers"? Two days later she again said a friend or colleague had gone and seen the band, just like the Londoners had. I could answer "yes, I reviewed its album not that long ago". That album was 'Come And See' (2024). With Nobody’s Coming To Save You the Dublin based band has started its campaign to release its second album with the same title (25-9). Post punk is all over the single. With deep and dark sounding guitars Gurriers sets a mood for the song that is played out excellently. It plays with dynamics but don't expect too much light in this single. If the rest of the album is as good as this, Gurriers will be in direct competition with the bands that came before it, Shame, Fontaines DC, etc. and it might just be a must watch in the fall.

Building Fences. Trixie Whitley

With Building Fences Trixie Whitley, the Belgian - U.S. singer-songwriter, returns to the blog after seven years. Building Fences is an intriguing song. Somehow Whitley manages to combine the mood of David Bowie's 'Blackstar' album with the voices of modern pop singers. An acoustic guitar starts the song played in a bossa nova style but not much later is joined by saxophones that become the lead instruments together with Trixie Whitley's voice. With a higher register harmony voice, she moves into Mariah Carey territory, without the vocal acrobatics. Because she stays away from this type of singing the contrast between the darker horns and her voice becomes ever bigger. Building Fences as a whole is far lighter than anything on Bowie's swan song album. That she manages to capture it anyway, is all the more impressive. There will be more coming up later on this year.

Cheap Thrill. Yea-Ming and The Rumors

Another new name on this blog today, although with Cheap Thrill Yea-Ming and The Rumors announced its fourth album (12-6). The music is a form of shoegazing without the gravelly guitars. Yea-Ming sings with a soft, serrated voice, almost like the French sigh girls from the mid-1960s. The negative of the sigh girls was of course Nico in The Velvet Underground. Cheap Thrill does have a 'Sunday Morning' vibe also. A lead guitar accompanies her with a little reverb and delay on its tone, played in a slow version of Johnny Marr's style of playing in The Smiths. The outcome is an extremely dreamy song. From the very first second it had caught my attention and Cheap Thrill did not let go until the very end. The Bay Area band strikes the exact right tone and notes to get away with new music that could have been made in 1966 also.

A Song Called Sha La La. The Amplifier Heads

Speaking of the 1960s. Just listen to the intro of A Song Called Sha La La and tell me you don't think of 'I Can't Control Myself', one of The Troggs' big hits, immediately. Of course you do and if you are not familiar with the song, go check it and The Troggs out. The Amplifier Heads recreate a 1960s vibe quite convincingly. Of course, you can wonder is the world in need of a new song in a style that emulates the at thee time wild rockers The Troggs? Strictly speaking the answer is no, but why pass up on the obvious fun the Amplifier Heads has in making songs like A Song Called Sha La La? I can't see why I should. There's even a Clarence Clemons style saxophone solo in there. Sal Boglio and fellow musicians strike all the right chords here.

(You Won’t) See Me. Speedfossil

With (You Won't) See Me some more nostalgic feelings for music from long ago enters the blog this week. Speedfossil, recently presented a compilation album of the first ten years of its career called 'Time Flies: 10 Years of Speedfossil'. Searching for this song on You Tube, I found that it is eleven years old. In 2015 nobody had ever told me about the band, but thanks to people in Boston pushing the local bands around the globe, I have been able to catch up, to become a fan of many Boston bands, besides the world famous Dropkick Murphies. (You Won’t) See Me brings bands to mind that for me start with The Kinks right after they left behind the powerchords of its first two hitsingle and started releasing songs like 'See My Friend'. Speedfossil takes that mood and adds a little more power. The outcome is a powerpop ballad with a nice melancholy edge that is the signature of an artist like Ray Davies.

Wout de Natris - van der Borght 

These Frightening Machines. Katherine Priddy

De Britse muzikante Katherine Priddy maakte met The Eternal Rocks Beneath en The Pendulum Swing al twee sensationeel goede albums, maar het deze week verschenen These Frightening Machines is nog wat mooier en indrukwekkender.

Katherine Priddy is in een paar jaar tijd van een veelbelovende folkie uitgegroeid tot een van de meest aansprekende Britse singer-songwriters van het moment. Ze maakt nog altijd makkelijk indruk met haar wonderschone en veelzijdige stem, maar ook in muzikaal opzicht is het deze week verschenen These Frightening Machines een imponerend album. Katherine Priddy laat op haar derde album ook nog eens horen dat ze is gegroeid als songwriter en het is een songwriter die zich niet meer laat beperken door de kaders van de Britse folk. These Frightening Machines is absoluut een prachtig Brits folkalbum, maar het is door de grote variëteit aan stijlen ook veel meer dan dat.

Aan het begin van 2021 werd Katherine Priddy door een aantal aansprekende Britse muziektijdschriften geschaard onder de grote beloften van de Britse folk. We zijn inmiddels vijf jaar verder en ik kan alleen maar concluderen dat de Britse muzikante de belofte inmiddels meer dan waar heeft gemaakt. 

Dat deed ze eigenlijk direct al in de zomer van 2021 met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath, dat dankzij de prachtige stem van Katherine Priddy, maar ook door de muziek op het album uitgroeide tot een van de mooiste albums van dat jaar. The Eternal Rocks Beneath ademde Britse folk, maar Katherine Priddy zocht ook op fraaie wijze de grenzen van het genre op. 

Dat deed ze op nog wat indrukwekkendere wijze op het aan het begin van 2024 verschenen The Pendulum Swing, dat was voorzien van een voller en veelzijdiger geluid. Op haar tweede album maakte de muzikante uit Birmingham nog wat meer indruk met haar prachtige stem en was ze de drie jaar eerder voorspelde belofte inmiddels ver voorbij. 

Katherine Priddy werkte op haar eerste twee albums samen met producer Simon Weever, die twee bijzonder mooi klinkende albums afleverde. Voor haar deze week verschenen derde album heeft Katherine Priddy gekozen voor een producer van naam en faam. These Frightening Machines is immers geproduceerd door de vooral van PJ Harvey bekende Rob Ellis, die het geluid van Katherine Priddy nog wat verder optilt. 

Op These Frightening Machines zet de Britse muzikante de lijn van The Pendulum Swing door. Invloeden uit de Britse folk spelen nog altijd een belangrijke rol op haar derde album, maar nog meer dan op haar vorige albums zoekt Katherine Priddy de grenzen van het genre op en begeeft ze zich ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de Britse folk. 

These Frightening Machines werd gemaakt met een flink aantal muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Ben Cristophers, en klinkt nog wat mooier en veelzijdiger dan de vorige twee albums. In de openingstrack Matches hoor je een flirt met de spookachtige Keltische folk van een band als Lankum, maar de titeltrack die volgt is juist weer ontspannen en oorstrelend mooi. 

Katherine Priddy probeerde zich op haar debuutalbum al te ontworstelen aan het strakke keurslijf van de Britse folk, maar heeft zichzelf hier inmiddels echt volledig van bevrijd, waardoor folk, pop, Amerikaanse rootsmuziek en tijdloze singer-songwriter muziek op fraaie wijze samen komen op het album. 

Het was de stem van Katherine Priddy die uiteindelijk de meeste indruk maakte op haar eerste twee albums en die stem is alleen maar mooier en rijker geworden. Hier en daar hoor je nog een typische Britse folkie, met echo’s van grote folkzangeressen uit het verleden, maar de stem van de Britse muzikante kan op These Frightening Machines meerdere kanten op en klinkt nog rijker en warmer dan op haar vorige albums. Katherine Priddy is de dertig inmiddels gepasseerd en dat zorgt ook nog eens voor net wat meer doorleving in haar stem. 

Na twee prachtige albums lag de lat al heel hoog voor Katherine Priddy, maar met These Frightening Machines weet ze me met een serie prachtige en fantasierijke songs toch weer te verrassen en behoort ze niet alleen tot het beste dat de Britse folk momenteel te bieden heeft, maar ook tot het beste dat de Britse popmuziek momenteel voor ons in petto heeft. Dit gaat een van de mooiste albums van 2026 worden, let maar op.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Frightening Machines hier luisteren en bestellen:

https://katherinepriddy.bandcamp.com/album/these-frightening-machines 

2026, week 23, 10 singles (2)

With the weather switched to position erratic, sun, wind, rain, lots of rain, cloudy, back to sun, etc., it is easy to make amends and do two rounds of singles this week. You'll find no huge names this week but certainly some WoNoBlog favourites of the past few years and several new names. Musically, it is a nice mix as well, like open your ears widely to truly listen to softer songs, as cover your ears fast should you be partial to not liking postpunk. Either way it's here, and all in between, enjoy!

Alone EP. Carly Hann

Today, Carly Hann makes her debut on this blog with her EP Alone. She is a totally new name to me, so I looked a little beyond just listening to her beautiful dreampop songs. She was formerly known as Carly Holt until she married The 1975's guitarist Adam Hann, who also produced her debut EP. She hails from Canada. She musically first drew attention with her cover version of said band's 'About You' and now presents her own music. That music starts with an acoustic guitar. The songs on Alone can be played on the beach, in a living room or the front garden entertaining neighbours during the next pandemic. Around her soft, dreamy and relaxed voice and the guitar, other instruments join, creating a dreamy atmosphere. In the case of opening and title track 'Alone' that mood is slowly but surely expanded on and when in the bridge drums join the song, it turns into a wall of sound. Lana del Rey is not far off, but Carly Hann does keep it as her own song. 'Breathe' starts as someone trying to play piano but not really certain (s)he's capable of doing so, before it turns into a song anyway, shedding that uncertainty immediately. 'Can't Shake This Feeling' is built around the acoustic guitar once again. This time strings come in for accompaniment. 'She Got' is the game changer. An electric guitar plays fast notes and the drums play an erratic, somewhat unusual rhythm. Carly Hann remains herself and draws the song into a dreamy state anyway. Also pay attention to that violin that plays a distinctive role in the song, making it far beyond the average dreampop song. Carly Hann may have started her career piggybacking her husband's career, she's very much her own talent on Alone. 

De lytse oarloch fan Japie Ossefet. Zea

Een Rotterdams verhaal in het Fries. Het had het verhaal van mijn vader en zijn gezin kunnen zijn. Als ik goed reken is Max of zoals de bijnaam die zijn moeder hem gaf, Japie Ossefet, net zo oud als wijlen mijn oom Ben. Max is Max van Broekhoven een import Fries, zoals Max' vader of grootvader aan de achternaam te zien een import Rotterdammer uit Brabant was. Het verhaal is opgetekend in een bejaardentehuis in Heerenveen door toenmalig Dichter des Vaderlands Tsead Bruinja, muzikant Arnold de Boer a.k.a. Zea en fotografe Rosa van Ederen,.Samen tekenden zij in 2020 levensverhalen op. In totaal 11 in 11 verschillende tehuizen. Het oorlogsverhaal van Max werd op muziek gezet door Zea. Mijn vader was 7 tot 12 in de oorlog. Voor hem was het een groot avontuur, met allerlei spannende zaken die in normale tijden nooit hadden gemogen. De meer volwassen verhalen kwamen van mijn tantes en hun echtgenoten, nu allen overleden. Mijn oudste oom was bij een razzia opgepakt en in een cementfabriek in Leimen bij Heidelberg te werk gesteld, maar wel met een Duitse vrouw thuisgekomen. Dat werkte niet heel goed in net bevrijd Nederland. Al hun verhalen samen maken ongeveer het verhaal van Japie Ossefet, zonder hulp aan onderduikers, dat wel. Zea heeft het als een vroege Bob Dylan op muziek gezet en stelt het nummer nu beschikbaar voor een goed doel, ter ondersteuning van kunstenaars in Beiroet, genaamd Beit Aam (https://linktr.ee/Beit.aam). Het nummer kun je hier aanschaffen voor €1,50: https://zeamusic.bandcamp.com/track/de-lytse-oarloch-fan-japie-ossefet. Doen!

Plovdiv. Tramhaus 

Tramhaus in 2026 is a band that has been around half the world, that is able to premiere its new single on a Seattle radio station and receives reviews from internationally renowned websites. So, what can I add to all this? To start a personal note. In 2025 I visited Plovdiv on a 43 degrees Celsius day and, reading the title, wondered how it is possible that Tramhaus first single release from its upcoming new album, Blister' (9 October), is called after the city. The band wrote the song there on a free day, touring Bulgaria and Turkey, in a rehearsal room. I hope they did get a peak at the Roman antiquities in Plovdiv. The song Plovdiv presents a louder and more direct Tramhaus. Through live shows, I was able to see the way the band gelled more and more through the years and Plovdiv is the result. There is less room for subtleties and more for a full band experience. The first verse is the group's community singing, recorded like a church choir in a church with the worst kind of acoustics, before singer Lucas Jansen takes over and explodes in the chorus together with the band. Getting better acquainted with Plovdiv, I notice better that the, lets call it the Nirvana, approach to a song, is still in tact. The erratic subtlety that characterised early Tramhaus songs, has been traded in for blasting. Live it will lead to even more enthusiasm is my guess. After a hesitant start, I'm sold.

Honeydripper. Ruby James

Ruby James returns to the blog with a dirty track that is somewhere between, what exactly? Certainly rock. The dirty guitar soloing gives the song its dirty vibe. There is something dancy in there as well, e.g. in the way of singing and rhythm. Except the song goes off of its rocker as in totally when it approaches the end. That guitar is really going for it. It is all very gritty in a blues kind of way. On top of it all, it's pure sex that is dripping from this record and it is intended that way so I understand. Ruby James wrote Honeydripper with songwriter Kate Vargas. Together they came up with this groove and built the song from there. It's convincing alright. Be on the look out for the album, 'Call It Rock & Roll', from 7 August onwards.

Punch Drunk Love. Personal Trainer

Punch Drunk Love is Personal Trainer as you've never heard it before. More than ever before the band sounds like a band that could be any regular band and it has dropped everything to do with loud electric guitars. In fact, Punch Drunk Love could have been, with a little imagination, a hit for The Kinks in the mid-60s. The band took an acoustic album and playing live in the studio together, as the starting points and that is what the single sounds like. A piano is the leading instrument for most of the song, playing its slow notes. You'll find a violin playing short solos with the guitars only playing accompanying riffs and soft chords. Over it all Willem Smit is singing softly. There's no need to shout at all. I fell in love slowly with album number 1, but in the end never truly found may way around number 2. Number 3, 'Human Assholes' is slated for 4 September. I'm sure we'll hear more in the meantime.

Magic In The Air, feat. Palmyra Delran. Dan Miraldi

"Sometimes you really have to wrestle with songs, but ‘Magic in the Air’ felt pretty effortless", says Dan Miraldi in the accompanying bio to his latest single on the writing process. This is exactly how the song sounds like. Magic In The Air combines pop, rock and a little punk attitude into a song that sounds somehow perfect. That relatively slow riff/solo guitar leading the listener into the song, followed by a mellow mood coming with a glorious, not too warm feel of a summer day. Miraldi manages to get this mood across without giving up on the firm body of the song. Palmyra Delran adds a nice female touch to the whole in both lead and harmony vocals. On top of it all comes this dreamy bridge, making a perfect song even better. Welcome to the blog!

Letting Go. Deardarkhead

An instrumental track somehow is the hardest to write about for me. Not that I analyse lyrics a lot, it is the layer of how vocal melodies interact with the music, where I often focus my attention on. Deardarkhead is a band from New Jersey, formed in 1988, that in 1998 released its only full length album to date, 'Unlock the Valves of Feeling'. Since several EPs saw the light of day, the last one being from 2016. Since its singer left, the band has become an instrumental outfit and listening to Letting Go focusing on extremely melodic instrumental tracks. Guitarist Kevin Harrington leads the pack with a very clear sound, while never overdoing the number of notes he can squeeze in. This is about melody and not about chops and prowess. He is supported by drummer Robert Weiss and bassist James Malizia, The mortar in between is played by guest keyboardist Joe McGinty (The Psychedelic Furs, Nada Surf, Ryan Adams and Deborah Harry), who adds just the right texture. It is this combination of musical facts that make me like Letting go. There will be a full length album, Deardarkhead's second, on 10 July called 'The Pendulum Swings'.

Still Here. High on Stress

In March you may have found High on Stress on this blog for the first time. In my few words on single Over/Through I compared the band to the likes of Gin Blossoms and The Jayhawks. Today, I will go a step further and compare it to a band that I liked a lot more around 1995, Slobberbone. High on Stress has that same level of intensity and just being who and what you are as musician and band. Of course, everything is well thought out and there is a lot of attention being paid to details, that make the song more interesting to listen to. "It goes on and on, on and on, and I'm still here", they sing. Unmistakably true, as Still Here sounds very much alive. This song rocks in a way only, for lack of a better word ,rootsrockers from the U.S. can. Album 'Still Here' is out there for a month already, I notice just now. It's time to take a listen. This title song hits all the right buttons.

Hard Evidence. Ringlets

Ringlets is on tour in Europe and celebrates with the release of this stand alone single. Hard Evidence is not an easy song to digest. Everything is just a little less normal than what is expected from a song. The vocal melody is monotonous in the verses and the accompaniment is stern. The mood is darker. It also is in the chorus, but the mood changes to playful because of the band accompaniment while still being somewhat stern, as the vocals do not join in the playfulness. They remain moody, sang in a deeper and subdued way. The New Zealanders show that their band has a few sides to it. Having listened to Hard Evidence a few times, I notice the song is growing on me. Ringlets reaches the bar it set for itself with the superb album 'The Lord Is My German Shepherd (Time for Walkies)' with ease.

Gonna Be Alright. Chaser

A real 7". It's not exceptional but also far from normal in 2026. (And what bands like The Rolling Stones or Arctic Monkeys charge for one, € 17,99, borders on the absurd.) I don't know what Southern California skatepunkers Chaser charges for theirs. Based on what I'm hearing, things are going to be alright. 'My Promise' is a melodic punk track in the best form as Rancid and The Offspring are capable of. Deep dark and dry drum skins are leading the way for Chaser. This drummer truly leads the way with more rolls, fills and double bass fills than my ears can keep up with. Guitar lines and bass are all all over the place as well, supporting a golden vocal melody. Yes, of course, it all sounds very familiar but who cares when a song is this good. The other side of the 7" is a rendition of Bob Marley & the Wailers' 'Three Little Birds'. As that track was high jacked by 020's fans, I leave it you to find out for yourself. Greetings from 010 supporter,

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 23. 10 singles

With some good old pop cum rock and roll on my earphones from one of the records below, WoNoBlog is back with a bunch of singles after having missed last Sunday. Too much going on and too beautiful weather. There is more in life than music. This week you find a very old name and a whole lot of debutants below, so more than enough to explore. Enjoy!

The Sky Isn't Falling. Strawberry Alarm Clock

About sixty years after releasing the songs that led them to be a part of the legendary 'Nuggets' box, Strawberry Alarm Clock is back and finds itself for the second time on this blog this year. The Sky Isn't Falling (but if it did, on a clear day, we'd all have a blue hat) is a very much alive poprock single in the best tradition of a band like Moody Blues, to name an example. What is perhaps striking, is that all five original members are present, not a normal thing for a 1960s psychedelic rock band. I like, again, the way the band lets the guitars go out of their pens but also the enthusiastic vocal melodies make The Sky Isn't Falling feel very much alive. There's an album in the making for later this year. Based on the three preceding singles, it's going to be special.

The Ghost Of Roky Erickson! EP Muck and the Mires

What are the chances that two artists are joined together by the order of chance, being the moment an email reaches my inbox announcing a new single or EP? In general close to 90% is my guess, but what if both artists are found on the 'Nuggets' box set released in the late 1990s and the LPS in 1972? Especially, as the artists are (from) bands from the second half of the 60s? In this case Strawberry Alarm Clock and The Eleventh Floor Elevators, the band of Roky Erickson (1947-2019). That chance must be extremely small. Muck and the Mires return to this blog with an EP called The Ghost Of Roky Erickson. Muck encounters his ghost after the elevator stops on the 13th floor. As always Muck and the Mires rock with the 1960s well in mind. Riffs fly around, fun is had by all, band and listeners. Of course, the band is part pastiche, as it successfully milks things that were successful once. This comes with a big but. Muck c.s. is a very good band, tight, bright and totally alive. On top there is often a layer of sheer fun. The title song attest to that best, with its extremely good riff and a touch of the madness that accumulated in Roky Erickson's head over the years, both caught in lyrics and the music. The other three songs are 60s rock, 60s pop and 60s poprock. It's instantly recognisable and yet fresh and new, exactly how I have come to love the music of Muck and the Mires over the past decade.

Call It In. Editors

Editors is a band I love and hate. Twenty years ago, I sort of liked it but also found the bombastic sound often too much of a not so good thin and the deep, pumped up voice of Tom Smith often too much to bear for long. Then some great singles came along anyway and somewhere in the mid 10s I even bought two records and then not with 'EBM', Editors' previous album. Four years later there's Call It In. The song is very up tempo, the sound is tough yet modest for Editors and Tom Smith's voice is different. Where is that deep resonance? There's also less of an effect put on it, as it sounds very natural. All bands of the age Editors have reached, can't escape from comparisons to all things that passed. Yes, Call It In reminds me of previous singles, but certainly has a right to exist. The tempo and urgency, the nice and smooth synth sound really works in the right spots. A strong single showing the right form.

Finally Arrived. Wooden Overcoat

Listening to Finally Arrived one song pops up in my head, The Everly Brothers' 'All I Have To Do Is Dream'. That is the state of mind the Portland, Oregon band the Wooden Overcoat brings in. Finally Arrived is the right title for this song, as it is slow. Don't get me wrong though, the song has an extremely slow psychedelic vibe to it that does bring me into an alterative reality. One where I'm totally relaxed and move with the softly lapping waves of Finally Arrived's instrumentation. Band leader Brant Hajek takes his time and so are bandmates Dillon Glusker (bass), Mac (guitar), and Brian Levin (drums and backing vocals). Listen deeper to the song and you will notice far more is happening than you thought after the first dose(ing off). This is a gem of slow psychedelia if I ever heard one. EP 'Hello Sunbeam' was released on 29 May. (And, a wooden overcoat is a euphemism for a coffin, so I've learned.)

Punching The Flowers. Death Cab For Cutie

This band is about to release its 11th album on 5 June, 'I Built You A Tower. I'm sure I have one from maybe 20 years ago, but do not have a strong recollection of it I'm afraid. So, I'm listening with a near open mind to Punching The Flowers. This is a strong alternative rock single. The pace is near relentless, while the drummer has found an original pattern that he is ramming home for the whole of the way. The song may be soft or hard, he's hitting dry and hard. The song reminds me of The Hold Steady and a little of R.E.M. Especially the former is a band that I cannot listen to for more than a few songs at a time. The singer's voice is the cause of that and my guess is, it will be the same for 'I Built You A Tower'. In the meantime, I'm enjoying Punching The Flowers.

We Need Some Love Today. The GrooveBuzz 

A new band, a first single. The band is active since 2023 and is a collective of seven singers and musicians. Drummer and producer Leon Klaase alerted me to the song and it is a very rich and swinging affair. In fact it sounds more like a ten piece band to me with voices and copper everywhere once the song has left its somewhat hesitant start. That is, compared to what follows. After the piano led intro, the strong and deep voice of Mieke de Jongh takes over, accompanied by Annabel Romijn and Fran Genis. The accompaniment changes towards a funky kind of soul music with a percussive guitar assisting the solid drumming of Klaase and the supportive bass played by Marcel van de Bas. The multilayered saxophones of Peter Romijn do the rest. The band is working on the release of its first album, 'Hit In The Heart', a line taken from this single.

Scattered Like Dust. Charlot

The band Charlot, Lotte Mulder, Hilde Luytjes, Boaz van Willegenburg and Alex Haak, makes its debut on this blog as well, with its third single from its upcoming second album, to be released in September. All that came before passed me by. Not Scattered By Dust, a pleasant mid-tempo dream- and synthpop song that has more than enough hooks in it to stick to my brain with ease. Lotte Mulder sings with a highish voice, close to breathy. The synths sound like a friendly pop version of the synth sound Gary Newman made famous with his Tubeway Army hit 'Are Friends Electric?' from 1979. The sound Pet Shop Boys turned that into a hit machine. Charlot uses it to make a song that crosses the bridges of decades and comes up with a song that fits nicely in 2026, with a great guitar part for those liking one.

5 Year Plan. BERTHAJU

5 Year Plan? I remember from my history lessons that they tend to fail after a while because the goal becomes more important than the result. The best example is the bridge that was built parallel to a river because the building specs showed it that way and no one dared to call higher up and ask questions. Dutch-German band Berthaju is not bothered by the hesitation of lessons history can bring and signed to Rotterdam label Shai Records after a successful stint during the Popronde 2025. 5 Year Plan is the first sign of this collaboration and listening to the single that was a good decision. Bethaju plays music that is somewhere between postpunk, alternative rock and Wet Leg, but most of all very alive and energetic. There will be an EP in September. Keep up the good work and Bethaju's 5 year plan will lead to great results.

Grenadine. Sorcha Richardson

After all the poing-poing energy of the previous bands, it's time for some introspection and that is exactly what Grenadine brings. Sorcha Richardson may sing "I push the peddle" and something with metal at the start of the chorus, musically she certainly does not. The song sets a slow chugging pace with minor accents in the guitar progression she plays over and over. With her style of music she fits in nicely with the likes of Aldous Harding. Listen more closely and you will notice that just this little more is happening in the background, making Grenadine more exciting that you'd  think at first listen. Sorcha Richardson, another first timer on this blog, is from Northern Ireland. An album is underway somewhere in the future.

The Head Tree feat. The New Eves. Opus Kink

What to make of The Head Tree? My first thought is De Kift on acid singing in English. It isn't though but there is quite some likenesses in the way the horns come in upending a song totally and partly the way of singing. But also a song like 'Pappa's Got A Brand New Pigbag' comes to mind, as well as totally freaked out psychedelia. In other words, what is not happening in The Head Tree? Opus Kink is a collective from Brighton in the U.K. that collaborates here with The New Eves, a British folk punk band from Brighton with clothing like The Last Dinner Party. The start of the first verse made me think of circa 1970 folk like Fairport Convention but after that all anchors are away setting Opus Kink adrift wherever a musical whim takes it and believe you me, the song is full of them. Believe it or not, it works, just like De Kift works. Check that band out Opus Kink fans! and I promise to keep my ears open for more coming out of this Brighton collective.

Wout de Natris - van der Borght 

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

2026, week 21. 10 singles

"Summer's here and the time is right to" eat in the garden, to walk on sunshine and what have you. Cloudless skies, 25 degrees plus temperatures. It's going to be a lovely day with ten new singles/EPs for you to explore, so I'd say enjoy the weather and the music!

Daughters EP. The Sour

We kick off this week with a new name on the blog. The four women from Tāmaki Makaurau or Auckland as we know it over here, that form The Sour present themselves on their EP with a dirty grunge/alternative rock sound that contrasts nicely with the female voices. The avid readers of this blog will know by now I have one benchmark album for this combination, 'Eight Arms To Hold You" by Veruca Salt. The Sour scores well in this benchmark. The Sour hovers somewhere between wanting to sound cool and hey, look at what we've made. All four songs have that combination, because the band made the most of the chance it was offered. The songs all have well thought out arrangements, allowing rays of light in and even a pop element in the vocal arrangements. On the other side there is the darkness in the deep sounding rhythm guitars and the coolness of the lead singer. All four songs have this quality and although there are some subtle differences between them, it's not necessary to pick out individual songs on the four song EP. They're all good, making The Sour another promising young act from New Zealand.

Sand. Swapmeat

We are going Down Under some more on this blog, but to Adelaide in Southern Australia this time. Swapmeet in part presents a softer kind of slacker rock, only to give a kick to both my ears when it feels like it, with me going, please, kick me some more. Swapmeet consists of Venus O’Broin (guitar, vocals), Joshua Doherty (bass), Maxwell Elphick (guitar, drums, vocals), and Jack Medlyn (guitar, drums, vocals). The four met in their teens and released an EP in 2024, making their upcoming album, 'Mount Zero' (17 June), their debut. Just like this single finds Swapmeet on this blog for the first time. In the part that Jack Medlyn sings lead, the band kicks in the pedals, while Venus O'Broin keeps things calm and tranquil. The combination really works on Sand and makes me certainly curious to hear more next month.

Out Of Context. Library Card

With its previous single Days Of Clay Library Card found itself on these pages for the first time. With Out Of Context the band is back. The context of Out Of Context is post punk. This is a song of contained fury about the downsides of capitalism. "You will love what you do" it is declaimed as a given; wherever one works and whatever one does there. Taken out of context of the song carrying that title, it's clear Library Card follows its own rule. Singer Lot van Teylingen talks more than sings, while the rhythm section of the band plays an incredibly fast pace, the guitarist play accents the whole time. And then it happens, with a few notes the band takes us to a postpunk version of psychedelia. Van Teylingen starts to sing changing the mood of Out Of Context completely. That is not the end. The band explodes in something we could call a solo section, before strongly accented notes brings us to the end of this impressive single. There is a cure though. Just listen to Jefferson Starship's 'Out Of Control'.

Guardrail EP. CAITLIN

With two singles from Guardrail CAITLIN (Bradley) from Christchurch, New Zealand already had drawn some attention to her EP. It deserves attention as a whole as well. Simply because the songs are so good to listen to. No, nothing spectacular may be happening on Guardrail and you will have heard singer-songwriters like CAITLIN before. Those are the very last things that you should let prevent you from taking a listen. It all starts with the voice of the New Zealand singer. She's able to settle right into the middle of your head, like she does in 'Outline', with the instruments mixed all around her voice, so that the quiet and almost modest song fills your whole head, leaving space for nothing else. All songs are at heart singer-songwriter based, I imagine having started on an acoustic guitar. From there she worked with producer Will McGillivray to find out what extra's would work best for the song. I leave you to find out about the details added to the individual songs. Believe me, they all make CAITLIN's voice shine a little bit more.

War On War. Frenchy and the Punk

In a period that the U.S. has actually gone to war, Frenchy and the Punk releases its new single War On War. In the meantime singer Samantha Stevenson has her own battle to fight, breast cancer. As a result the band has to cancel all shows for 2026, losing its revenues and livelihood. You can help the duo by supporting it. You can do so here: https://gofund.me/24f28df11. That makes two musicians I've reviewed this week battling the same disease. Back to music. War On War is the sort of anthem you'd expect with a title like that. War On War is a huge song in a 1980s style but with a rock element of all the past decades put together. Samantha Stevenson has a voice that can alert other boats in the thickest fog imaginable. It's deep and loud but above all totally convincing in a song like this. Scott Heiland creates the music around her that makes her look extremely good. If this song can't convince belligerent parties to get to their senses, I do not know what else can.

I Smell. My Purse

More postpunk from the Low Lands. My Purse is a new band consisting of Una Jongenelis, Keetje Voogd, Igor Jongenelis en Sara Elzinga. If anything, the single reminds me Tramhaus' 'I Don't Sweat', one of its first songs. My Purse is a tad less confrontational than its Rotterdam based colleagues. Slowly but surely Dutch postpunk is becoming its own genre. Always confrontational, with guitars that play parts that are not exactly the notes you’d expect to hear yet work. They always go (a bit) against the grain, yet all together make a good melody, just like the vocal melody does. My Purse has found all the right notes to convince me. Yes, there's room for one more band in the Dutch postpunk basket.

Tambourine. Lenny Kravitz, eh Lenny Lenny

With Tambourine Lenny Kravitz taps into the vein that brought him a string of hits in the second half of the 80s and very early 90s. Tambourine has that mix of swing and robustness with which he created these crossover songs that made him stand out from others at the time. It's decades ago since I stopped following him. More or less after the single 'Are You Gonna Go My Way', still my favourite Lenny Kravitz song, by far. Tambourine will most likely not change that, but I like what I'm hearing. Kravitz is singing with a highish voice, the music underneath his voice is part suave, part soul, part rock. In fact it's attractive. The kind of song I do not mind hearing more than just once...... And then I find the joke's on me. This isn't Lenny Kravitz at all. It is a Belgian artist Lenny Coorevitz working under the name Lenny Lenny. He tricked me alright. The rest of my comments do not change because of this.

Dandelions. Bonnie Kemplay

In his single 'Incantations' Ed O'Brien (Radiohead) plays the same two notes for minutes on end and did not make it here because of this endless repetition. To my surprise the next single on my list starts the same. It made me notice how much of a difference a female voice can make. Bonnie Kempley sings in a way that many 2020s female singers on the verge between folk and indie do. Ms. Kempley does not need a lot of embellishments to make Dandelion come alive, where O'Brien never managed to do so for me with his song. In all its modesty Dandelion lets in a clarinet and a piano and it is enough. Mysterious and mesmerising this single is.

Split. Horace Pinker / The Raging Nathans

A four song EP split evenly between the two bands. A horror for the true audiophile, for where to put a song by two different artists in your discotheque? Under compilations I suppose, but who ever thinks of playing a record form under that? Usually compilations get lost in translation. Anyway, Split deserves a mention here. Both bands are around for about two decades and have a host of records to their name. If you like punkrock the American way, i.e. fast, aggressive with loud and impressive guitars, with a drummer who must have numb arms and legs after each song, that are all anthems you can shout along to, this split single is your thing. Don't expect any subtlety. Just four songs that kick off and end in the exact same way. The bands from Chicago, respectively Dayton blend well together on a side by side divided split single. Punkrock on, I'd say.

The Burden. Oddfellows

In 1994 Chris Pulliam, Mark Ryan, and Mike Throneberry formed a band called Oddfellows in Denton, Texas. That must be at the same time that Slobberbone for a short while tried to conquer international stages. The effort (of both bands) was short lived. In the 32 years that followed the ex-Oddfellows formed "hundreds of bands you will have heard from", or so the bio says. And now they are back, with an extra guitarist Peter Salisbury for those who remember the first period that is. The Burden is a song that propels itself forward from the very first second. It has a 1980s vibe played with guitars. There's no stopping The Burden. The singer is singing with a voice that reminds me a little of David Bowie at his least expressionless. Come to think of it, it's more Iggy Pop is his best Bowie co-penned songs. Oddfellows plays and sings everything on one emotional level and that is a huge part of the attraction of the song. A little synth sound (or guitar effect?) is the only thing escaping it. In December 2024 Oddfellows reformed, to write and record a whole album that will see the light of day somewhere this year.

Wout de Natris - van der Borght 

Hold Everything Lightly. Isabel Rumble

Het gezegde “wat je van ver haalt is lekkerder” is zeker van toepassing op Hold Everything Lightly van de Australische muzikante Isabel Rumble, want wat is dit een mooi en sfeervol en knap gemaakt rootsalbum.

De Australische muzikante Isabel Rumble is nog niet heel bekend, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Met die kwaliteit heeft ze mij echt enorm verrast, want haar een paar maanden geleden verschenen tweede album Hold Everything Lightly is in alle opzichten een hoogstaand album. Het is een album waarop sfeervolle en smaakvolle rootsmuziek is te horen en die rootsmuziek wordt naar een hoger plan getild door de prachtige stem van Isabel Rumble. En omdat het ook met de songwriting skills van de Australische muzikante wel goed zit, is Hold Everything Lightly een album dat binnen de (Amerikaanse) rootsmuziek met de allerbeste albums mee kan.

Een paar dagen geleden vond ik Hold Everything Lightly van Isabel Rumble op de deurmat. Het in eigen beheer uitgebrachte album verscheen een maand of zeven geleden en heeft er dus even over gedaan om mij te bereiken. Het pakketje waar het album in zat kwam uit Zweden, maar de oorsprong van Hold Everything Lightly ligt veel verder weg. Isabel Rumble is immers een Australische singer-songwriter en woont ook nog eens in het diepe zuiden van het continent. 

Hold Everything Lightly is het tweede album van de Australische muzikante, die in 2023 debuteerde met het album Bird Be Brave. Ik krijg echt heel veel nieuwe albums die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen en dat is ook het hokje waarin het nieuwe album van Isabel Rumble thuis hoort. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar Hold Everything Lightly had nauwelijks tijd nodig om me te overtuigen van de kwaliteiten van Isabel Rumble en is een rootsalbum dat ik sinds de eerste kennismaking koester. 

De Australische muzikante heeft met haar in eigen beheer uitgebrachte tweede album een verpletterend mooi album afgeleverd. Australië heeft een rijke traditie wanneer het gaat om het maken van kwalitatief hoogstaande rootsmuziek en Hold Everything Lightly past uitstekend in deze traditie. 

Bij beluistering van het album vallen een aantal dingen op. Isabel Rumble beschikt om te beginnen over een hele mooie stem. Het is een zachte stem, maar het is ook een stem met heel veel gevoel. Isabel Rumble zingt in de meeste tracks op haar nieuwe album in een vrij laag tempo en dat vergroot de zeggingskracht van haar zang. De Australische muzikante zingt niet alleen mooi en met veel gevoel, maar ze beschikt ook over een karakteristiek stemgeluid. 

Ik viel direct bij de eerste noten als een blok voor de stem van Isabel Rumble en sindsdien is de zang op Hold Everything Lightly alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op het album voorziet van een intiem karakter, maar ik word ook helemaal zen van de zang van Isabel Rumble. 

De zang op het album is echt prachtig en bij mij goed voor kippenvel, maar de muziek op het album is minstens even mooi. Net als de zang is ook de muziek op het tweede album van Isabel Rumble vooral ingetogen. De Australische muzikante vertrouwt volledig op organische klanken en zet deze spaarzaam in. 

Wanneer ze genoeg heeft aan de akoestische gitaar hebben haar songs een folky karakter, maar wanneer de pedal steel opduikt hoor ik ook invloeden uit de country. De muziek op het album is redelijk sober, maar ook verrassend warm en sfeervol. Het is muziek die een fraaie basis biedt voor de echt prachtige stem van Isabel Rumble, die echt alle ruimte krijgt in het subtiele geluid. 

Hold Everything Lightly is een album dat het vooral goed doet in de koudere en donkere seizoenen, waardoor ik het heel jammer vind dat ik het album niet een paar maanden geleden heb ontdekt, maar ik heb de muziek van Isabel Rumble zo hoog zitten, dat ik er van uit ga dat ik ook de lente en de zomer makkelijk door kom met dit prachtige album, dat ook wanneer het gaat om de songs een bijzonder hoog niveau laat horen. 

Het is een album dat ik zonder een Zweedse promotor nooit zou hebben ontdekt en wat ben ik blij met dit weergaloze album. Ik had een week geleden nog nooit van Isabel Rumble gehoord, maar het is een naam die ik vanaf nu echt niet meer ga vergeten.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hold Everything Lightly hier luisteren en bestellen:

https://isabelrumble.bandcamp.com/album/hold-everything-lightly 

2026, week 20. 10 singles

Today you will find a bunch of octogenarians in the singles section and all with songs that are vibrant and full of life totally belying their age. At that age one can know what will be the last you'll do. If this over time will be proven to be the last, all can be tremendously pleased with these efforts. To compensate there a few very new names as well, some even debut records. In other words, more than enough to explore and enjoy!

Rome. Brook Fox

And yet another debut on the blog. He is an indie-pop/rock artist from South-West Wales who knows exactly how the light and the shade works in his music. My take is that his main influences come from the post-grunge era with bands like Creed and that band with the hit 'Outside' that I keep forgetting the name of, Staind? Brook Fox' own contribution is the pop element he throws into the mix, making Rome far less darker than the bands I mentioned. That said, he knows how to make his band rock and handles the light and the shade to perfection, giving an audience a moment to rest before everyone can explode into the song once again. Rome is aimed for festival fields in the way it is set up and it is working as far as I'm concerned.

Still In The Race EP. RubinCarter

RubinCarter is Queen's Pleasure drummer Sal Rubinstein turned singer-songwriter. After the release of singles announcing his debut EP, we can listen to the whole work. The songs started in his bedroom playing an acoustic guitar just for his own pleasure. Slowly but surely he realised these songs should be heard by more people. With help from his friends the songs and RubinCarter took shape. Ruben Carter became a famous name because of the Bob Dylan - Jacques Levy composition 'Hurricane', more than because of his boxing career and trial. Do not expect Bob Dylan style music here. The EP kicks off with the alternative rock track 'Unentertained'. A song that goes for the big sound, with a huge lead guitar and background vocals. The exact right song to put on pole position, because it is the kind of song that can define a career. In theory 'Unentertained' is a song to play in a stadium and to have that as your first song on your first EP is an asset. With 'Frame' the mood goes down, but again RubinCarter shows to know what it takes to arrange a song in such a way that it catches the ear. Going deeper into the EP, it becomes clear Sal Rubinstein is showing us what he is capable of. His goal was not to create a musically consistent EP. 'April' is a ballad with a fingerpicked acoustic guitar. It is not my favourite song on the EP but it certainly shows courage to present such a different song. 'Still In The Race' is also a ballad but of a different sort. The slide guitar gives the song a distinct rock feel as does the main riff. So is the final song, 'Money Machine'. Setting the easy scoring opening rock track apart, 'Money Machine' is the song that impresses me most. It has this easy going vibe, while at the same time being able to make a great impression on me. Without making a grand effort during the first impression, 'Money Machine' is the kind of song that slowly but surely turns into a anthem.  A modest one but an anthem nonetheless."Lalala" sometimes is enough to do the trick. RubinCarter is a name to watch alright.

ESO. The Bernadette Maries

The Bernadette Maries from Brussels return with its second single. ESO is a song with two faces. It all starts out as an alternative rock song. In fact I can call it grunge without any qualms. Nirvana is all over the intro. The light and the shade between verse and chorus? Check. The two guitar line up is used to create a lighter mood and a darker one. Before the two minutes mark things change. Let's call it psychedelic, that interlude. Not that the world becomes all wobbly and out of focus, it still qualifies. The drums come in with a high and fast rhythm after which singer/bassist Daria takes over the lead vocals. By then the song has been totally set on its head. I have to admit, I like the first part better, yet surprising it is. Two singles down, upcoming album 'Soft' is an album to look out for. We have a, hopefully, glorious summer in front of us first, as the release date is set for 18 September.

Ride. The Chelsea Curve

Click The Chelsea Curve in this blog's search engine and one single after the other pops up. Promoted by the late Justine Covault, the band came into my life thanks to her and I liked the band better by the single. Come 2026 and here's the band once again with single Ride from the already released album 'The Rideout'. Like a song with a title like it should, it is about riding, a motorcycle in this case. Linda Pardee (bass, vocals, keys) and Tim Gillis (guitars, vocals, keys) are joined by their new drummer Bruce Caporal. The trio rocks in a very familiar way, more U.K. than the U.S. A band like The Who comes to mind from the time when they were able to blend pop and rock in a perfect way. Mixed a little into the background is the warm sound of a Hammond organ, but mostly the guitars, bass and drums are rocking no little. The Chelsea Curve adds some delicious pop elements in the background vocals and packs Ride with some great rock riffs as well. Do things come much better than this? I doubt it. Brilliant single.

Home To Us. Paul McCartney, Ringo Starr

It's 2026 and 50% of The Beatles release a single together. In the year Paul turns 84 and Ringo 86, the two present a song that is simply great fun. You won't hear me saying this is their best work, but it is good. In the lyrics they look back at their youth, when where you lived was simply called home, no matter how you might look at the house or you think of the circumstances today. The song has a strong pop vibe with some Status Quo light overtones. The two alternate on vocals, with Ringo singing in a slightly different voice than normal, fitting Home To Us perfectly. Just close your eyes for two seconds and imagine that all four were still alive and working together. That  would have made a very decent single, ranking there with George's 'Handle Me With Care' by The Travelling Wilburys for example. In fact, I haven't heard a better song by Paul than Home To Us since I don't know when. There's a new album in the stars, ‘The Boys O f Dungeon Lane’ and its release date is 29 May.

In The Stars. The Rolling Stones

Yes, I'm a fan since like forever. No not from the beginning. I'm not that old. But let's face it, In The Stars is a tossaway kind of Stones song. Sure, it's nice and the "ooooooo" part does give it a little extra. Yet, I have 'Undercover Of The Night', 'She Was Hot', 'One Hit To The Body' and 'Rock And A Hard Place', to name a few of the average Stones singles already in my collection. In The Stars does not add a lot more. On the positive side. There is a new Stones single and yes, it sounds energetic. Andrew Watt does get the best out of the Jagger-Richard material of the 2020s and Jagger is a 82 year old force of nature. The man must be so fit that not even his voice wears down. The hard life seems to be catching up with Keith Richards. To give the song some credit, the way the song plays out, with the piano coming in, I may take a shine to it any way. The details are nicer than I thought at first. Only two more months and we'll know more about 'Foreign Tongues', including, once again, Paul McCartney.

Arrogant Boy. Deep Purple 

Established in 1968, also Deep Purple is releasing a new album in 2026, 'Splat!' and listening to Arrogant Boy, the band is in top form. The song goes off in classic hard rock, metal, symphonic rock directions as if its the most normal thing in the world. The three from the Mach II line up and most famous one, Gillan, Glover, Paice and keyboard player Don Airey around for the whole of this century, are joined by new guitarist Simon McBride. Together the rock like it is 1970 something. The guitar playing in the verses wasn't invented then though. Think Metallica or something like it. Next, Marillion comes in and a little Bowie in the singing in the "Billy" interlude part. There's so much energy here that it is inconceivable that I'm listening to older senior citizens of around 80. Arrogant Boy is pure power and more importantly, a great song.

Only Free When Sleeping. Big Special

With two records in two years and one stand alone single, the announcement of a new EP by Big Special shows that the band is in a hurry to show more of itself. 'O'Joy' will be out on 5 June. It is said to contain the songs that did not fit on both albums. Those following the band will not be surprised by Only Free When Sleeping. Vocalist Joe Hicklin does his mix of rapping/talking singing in his Midlands accent, while drummer Callum Moloney points the direction of the song through his relentless rhythm. Who does all else that we hear, I don't know. Only Free When Your Sleeping is a strong song, like the best songs of the duo are. There's always urgency that is brought across and not only because of the vocal delivery. The whole song wants its listeners to move and move some more. Yes, it's undeniable, I like Big Special, even if it is a bit outside of my usual musical habitat.

Mess. Tape Toy

Tape Toy debuted on this blog with a single of its EP 'Launch The Rocket' in January 2025. Today the band is back with the up tempo, almost creating a hunted down kind of tempo of Mess. Don't expect originality, as I've heard a song like this so many times before. What Mess does present is a truckload of positive energy, fun and little surprises all throughout the song. The song announces an as yet unnamed album to be released in September. Based on what I'm hearing here, it should be great fun. The mix of a modern sounding lo-fi song with all the modernity electronics and samples can add, presents a song that is simply filled with inventions, additions, weirdness, to return to the kind of art rock bands like The Mo and The Kewi University of Swing were already making around 1980. Then add that tempo and you have Mess. Tape Toy, a band to be on the lookout for.

Just Love. Reluctant Bob & The Lonely Lovers

Just Love is the kind of pure pop that came into fashion a long time ago and somewhere in the 1970s went out again, after bubblegum bands like The Rubettes and Showaddywaddy, who rehashed the feel from the decade before, went out of fashion. I never hear these two examples anymore. The originals from the 1960s still seem to come by and may forever come by when new generations take a look a their grandparents' records collection (or Tik Tok or Spotify of course). That makes Just Love pure nostalgia for a time long gone, but no less fun. Just listen to those guitar notes, the sweet harmony vocals, the way the piano adds to the fun. In a way the song reminds me most of The Rutles, Eric Idle's The Beatles parody. Just Love would have fit perfectly on the album, without parodying a The Beatles song in a superb way. Well done, Reluctant Bob & The Lonely Lovers.

Wout de Natris - van der Borght