THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. Raye

De Britse muzikante Raye heeft zich de afgelopen jaren stormachtig ontwikkeld en slaagt erin om op haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. werkelijk alles dat ze aanraakt in goud te laten veranderen.

Het eerste uur van het concert van Raye in de Ziggo Dome ruim twee maanden geleden vond ik echt imponerend, maar hierna verslapte mijn aandacht wat. Ik was bang dat dit ook bij beluistering van haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. zou gebeuren, maar daar is geen sprake van. Raye schiet op haar nieuwe album alle kanten op en dat geldt zowel voor de genres als voor de zang en muziek op haar album. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is in alle opzichten een weergaloos album en laat goed horen dat Raye echt een enorm talent is. Ze heeft er aardig voor moeten knokken, maar inmiddels ligt de wereld aan haar voeten en dat is echt volkomen terecht.

Eerder dit jaar zag ik de Britse muzikante Raye aan het werk in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het was bij vlagen echt heel erg goed tot bijzonder imponerend, maar het was ook veel, heel veel en soms net wat te veel naar mijn smaak. Raye schakelde met haar twintigkoppige band makkelijk tussen nogal verschillende genres, wat een bont geluid opleverde. 

Het ene moment maakte ze pure soul, het volgende moment was het toch meer jazz of bigband muziek, maar Raye kon ook uit de voeten met pure of juist georkestreerde pop, met filmmuziek, met R&B en met wat al niet meer. Het werd aan elkaar gepraat met soms net wat te lange verhalen en ondanks het feit dat de Britse muzikante pas één album op haar naam had staan, speelde ze een hele lange set. 

Die set was zo lang omdat Raye tijdens haar tour alvast stilstond bij haar nieuwe album, dat ruim twee maanden na haar concerten in Amsterdam dan eindelijk is verschenen. Door de concerten wist ik ongeveer wat ik kon verwachten van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (met punt) en het in april verschenen album voldoet qua inhoud goed aan deze verwachtingen. In kwalitatief opzicht is het album echter veel beter dan ik had verwacht. 

Ook THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is veel van alles. Het nieuwe album van Raye schiet alle kanten op en bestrijkt alle genres die ook tijdens haar concert voorbij kwamen. Nu is bijna twee uur lang staan in de Ziggo Dome best een opgave en op een gegeven moment was ik ook wel klaar met alle verhalen van de Britse muzikante, maar THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. houdt mijn aandacht makkelijk 17 songs en bijna vijf kwartier vast. 

Het nieuwe album is niet alleen veel, maar vaak ook behoorlijk bombastisch, maar het is wat mij betreft nergens over de top, al is dat een kwestie van smaak. Raye schakelt op haar nieuwe album razendsnel tussen genres, waardoor er enorm veel vaart en dynamiek in het album zit. In muzikaal en productioneel opzicht is THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. echt een fantastisch album. Het geluid is extreem vol, maar het is ook een geluid vol details en vol dynamiek. 

Raye schakelt binnen een paar noten van zoet naar ruwe klanken en heeft ook maar een paar noten nodig om een zwoele ballad om te laten slaan in een uptempo jazztrack. Ook organische klanken en elektronica vloeien soepel in elkaar over, waardoor THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. met zevenmijlslaarzen door genres en door de tijd schiet. 

Ook in vocaal opzicht heeft Raye een fascinerend album gemaakt. Net als de muziek op het album klinkt ook de zang op het album steeds weer anders en alles klinkt even goed. Raye is een geweldige soulzangeres, maar het is een soulzangeres die in alle richtingen reuzenstappen kan zetten. 

De Britse muzikante heeft een album gemaakt waarop meer gebeurt dan in een stapel albums van de meeste andere muzikanten. Af en toe vraag je je af of ze niet moet kiezen tussen genres of zich moet beperken tot één of hooguit twee genres, maar na enige gewenning is de enorme vocale en muzikale diversiteit van Raye haar grote kracht. 

Ik begon met enige reserves aan de beluistering van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., maar het album blies me bij eerste beluistering van mijn sokken en blijft dat doen. In de Ziggo Dome zag ik een wereldster in de dop, op THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is Raye een wereldster.

Erwin Zijleman

If This Life Could Start Again. Malena Zavala

Iedereen die de muziek van Malena Zavala kent weet dat de van oorsprong Argentijnse muzikante fascinerende muziek maakt en dat doet ze nog wat mooier op het deze week verschenen If This Life Could Start Again.

De naam van Malena Zavala zal niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen, maar ik dacht direct aan haar debuutalbum Aliso, dat helaas een zeer goed bewaard geheim is gebleven. Na het net wat mindere tweede album uit 2020 keert de muzikante uit Londen in januari terug met haar derde album en If This Life Could Start Again mag zeker geen goed bewaard geheim blijven. Malena Zavala heeft immers een bijzonder knap, origineel en eigenzinnig album gemaakt, dat je maar blijft verrassen. Het betekent niet dat If This Life Could Start Again een ontoegankelijk album is, want de songs, de muziek en de stem van de Argentijnse muzikante zijn echt wonderschoon. Prachtalbum.

Bijna zes jaar geleden besprak ik het album La Yarará van de in Argentinië geboren maar vanuit Londen opererende muzikante Malena Zavala. Via La Yarará kwam ik ook op het spoor van haar in 2018 verschenen debuutalbum Aliso, waarvan inmiddels drie versies zijn verschenen. Op haar debuutalbum maakt Malena Zavala dromerige en bijzonder fascinerende muziek met invloeden uit de folk, maar ook iets bijzonder eigenzinnigs. Ik luister nog vaak naar het album dat het vooral in de kleine uurtjes geweldig doet en ik persoonlijk mooier en interessanter vind dan het tweede album van Malena Zavala, waarop invloeden uit de pop en de Latijns Amerikaanse muziek een grotere rol speelden. 

Door mijn grote liefde voor het destijds helaas nauwelijks opgepikte Aliso was ik al een tijd heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van Malena Zavala en dat album is eindelijk verschenen. Ik heb het inmiddels meerdere keren beluisterd en kan wel alvast verklappen dat Malena Zavala een bijzonder mooi album heeft gemaakt, dat de vergelijking met haar geweldige debuutalbum zeker aan kan. 

De flirts met pop en Latijns Amerikaanse muziek, die het vorige album van de van oorsprong Argentijnse muzikante leuk en aangenaam maar uiteindelijk ook minder interessant maakten, zijn op If This Life Could Start Again niet helemaal verdwenen, maar spelen een minder belangrijke rol en maken onderdeel uit van een bont palet aan invloeden. Malena Zavala is niet alleen muzikant, maar ook producer en filmmaker en combineert al haar talenten op If This Life Could Start Again. 

Net als op haar debuutalbum slaagt ze er in om beeldende muziek te maken, zeker als ze kiest voor wat ongrijpbare en breed uitwaaiende klankentapijten. Het is muziek die de fantasie stevig prikkelt, maar het is ook muziek die tijdelijk zorgt voor totale ontspanning. Tijdelijk, want er gebeurt zoveel op If This Life Could Start Again dat het je soms aangenaam duizelt. 

Het derde album van Malena Zavala is ook een productioneel hoogstandje. Het is een album dat verrassend ruimtelijk klinkt en waarop alle instrumenten die zijn te horen van elkaar zijn te onderscheiden en prachtig om de stem van Malena Zavala heen cirkelen. De vorige twee albums van de muzikante uit Londen waren al behoorlijk veelzijdig en lastig te classificeren en dat is er niet makkelijker op geworden. 

Malena Zavala heeft lak aan genres en stort een veelheid aan invloeden over je uit. Haar muziek klinkt af en toe verrassend toegankelijk, maar schuwt ook het experiment niet, waardoor het album steeds weer andere kanten op wordt geduwd. Folk is soms de basis van de songs van Malena Zavala, maar ze maakt totaal andere folk dan andere muzikanten en het is folk die ook zomaar kan opschuiven richting R&B, psychedelica of de muziek uit het vaderland van Malena Zavala. 

In muzikaal opzicht is If This Life Could Start Again met een bijzondere mix van organische klanken en elektronica een fascinerend album en dat is het ook in vocaal opzicht. Malena Zavala beschikt over een hele mooie stem die zacht, zwoel en dromerig kan klinken, maar alle kanten op kan en je steeds weer weet te raken. 

If This Life Could Start Again is, zeker als je de muziek van Malena Zavala niet kent, geen album dat je na één keer horen kunt beoordelen, want daarvoor is het album te eigenzinnig. Neem dus de tijd voor If This Life Could Start Again en luister ook zeker eens naar het alweer acht jaar oude Aliso. Grote kans dat je er twee favoriete albums bij hebt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If This Life Could Start Again hier luisteren en bestellen:

https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2026/01/review-malena-zavala-if-this-life-could.html 

The Set Up. The Delines

On stage in Rotterdam singer-songwriter Willy Vlautin told us that after he had heard Amy Boone sing a single ballad, he decided there and then that he would write songs for her. Here we are many years later, realising he was totally right.

Just about a year ago The Delines released 'Mr. Luck & Ms. Doom'. Vlautin kept bringing songs in that did either not fit that album or needed reworking. The result is The Set Up. Just as in his novels, a Richmond Fontaines show in Leiden to this day is the only show I went to coming home with a book instead of an album, most song are about situations from the so-called other side of the tracks. The Delines turn these observations from life into melancholy tracks, that could have been soul ballads in the mid 1970s.

This comes through in the slower tempo of the tracks, the warm organ sound, the soulful electric guitar and the warm, slightly ruffled voice of Amy Boone. The combination makes The Delines a somewhat anachronistic band, yet one that is extremely pleasant to listen to.

I'll own up to never have heard much in this band. If Chris Eckman, formally of The Walkabouts, had not played a support act for The Delines in April last year, I would never have started to listen to the band's music. From a band to pass up on, I went to whoa, a new The Delines album already. That show was so good and atmospheric. Coming home, I heard that vibe immediately in 'Mr. Luck & Ms. Doom', that I had missed scanning that and previous albums superficially, and now again in The Set Up.

I am not going to single out individual tracks. The one may be a little slower, the other has more horns, the next is more piano than organ based, but all have a late night bar atmosphere where the band does a last slow song for the insomniacs and night cats. Unwind with The Delines by listening to The Set Up.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Set Up here:

https://thedelines.bandcamp.com/album/the-set-up 

Cuntry. Cleo Reed

Op Cuntry vermengt de Amerikaanse muzikant Cleo Reed op fascinerende wijze uiteenlopende invloeden, waaronder country en soul, folk en R&B en hiphop en jazz, wat een sensationeel goed album oplevert.

Ik heb afgelopen zomer niet heel veel gelezen over het debuutalbum van Cleo Reed, maar wat is Cuntry een indrukwekkend album. De muzikant uit New York krijgt vaak het etiket R&B opgeplakt, maar R&B is slechts een van de vele invloeden die zijn te horen op Cuntry. In vocaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, zeker wanneer fraaie gospelkoortjes worden ingezet, maar in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Cleo Reed minstens even indrukwekkend. Een album als Cuntry had afgelopen zomer moeten worden overladen met superlatieven, maar het bleef angstvallig stil en ook in de jaarlijstjes ontbreekt het album. Het is echt doodzonde. Cuntry van Cleo Reed is echt een geweldig album.

Toen Beyoncé vorig jaar haar countryalbum Cowboy Carter uitbracht verschenen er nogal wat verhalen in de media waarin de Amerikaanse superster een pionier werd genoemd. Ook een aantal muziekjournalisten van naam en faam sloegen de plank volkomen mis met hun bewering dat Beyoncé iets deed dat nog niet eerder was gedaan. 

Country en soul werden echter vele decennia geleden al vermengd door zwarte muzikanten en ook in het recente verleden waren er de nodige zwarte muzikanten die invloeden uit de country verwerkten in hun muziek. Dat deden ze bovendien een stuk beter dan Beyoncé, want persoonlijk vond en vind ik Cowboy Carter maar een slap album. 

In een jaarlijstje kwam ik vorige week een album tegen dat in alle opzichten klassen beter is dan Cowboy Carter, maar dat het helaas moest doen met een fractie van de aandacht die het album van Beyoncé kreeg. Het gaat om Cuntry van Cleo Reed. Het is het tweede album van de muzikant uit New York, die in 2023 debuteerde met het mini-album Root Cause en zichzelf ziet als non-binair persoon en queer. 

Het is een mini-album dat nog wel enigszins in het hokje R&B past, maar Cleo Reed, overigens het alter ego van Ella Moore, zoekt al wel de grenzen van het genre op. Dat gebeurt nog een stuk nadrukkelijker op het afgelopen zomer verschenen Cuntry, dat wat mij betreft in alle jaarlijstjes had moeten staan, maar dat helaas niet veel of zelfs verbijsterend weinig aandacht kreeg. 

Cuntry opent direct imponerend met het ruim acht minuten durende Salt N' Lime, waarin Cleo Reed me direct bij de strot grijpt. Het is een track waarin de Amerikaanse muzikant in eerste indruk maakt met een stem die zwoel en soulvol, maar ook karakteristiek klinkt, maar in muzikaal opzicht is de openingstrack van Cuntry misschien nog wel indrukwekkender. 

Het is een track met invloeden uit de R&B en de soul, maar stiekem sleept Cleo Reed er nog een breed palet aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek bij. Het klinkt direct bijzonder, maar het klinkt ook bijzonder lekker, want de muziek van de muzikant uit New York heeft een aangename flow, zeker als aan het eind van de track het tempo nog wat wordt opgevoerd met drumwerk met invloeden uit de jazz en de hiphop. 

Na de indrukwekkende eerste track verslapt Cleo Reed niet, want Cuntry is een album dat indruk blijft maken. Het ene moment betovert de Amerikaanse muzikant met een soulvolle strot en fraaie a capella gospel koortjes, maar ook wanneer folk en rap prachtig samenvloeien of als Cleo Reed toch kiest voor broeierige R&B zit je op het puntje van de stoel. 

Als Beyoncé vorig jaar een album als Cuntry zou hebben gemaakt had ik iets begrepen van alle superlatieven, maar Cowboy Carter mag niet eens in de schaduw staan van het weergaloze debuutalbum van Cleo Reed, die je track na track weet te verrassen met weer net wat andere wendingen en muzikale impulsen. 

Na de lange openingstrack volgen ook flink wat korte songs waarin de spanningsbogen minder hoog zijn, maar er altijd wel iets gebeurt dat je raakt. Cuntry wordt helaas nog vaak in het hokje R&B geduwd, maar voor een R&B album is de muziek op het album echt veel te subtiel en divers en ook qua zang blijft Cleo Reed flink uit de buurt van de gemiddelde R&B zangeres. 48 minuten en 5 seconden houdt Cleo Reed je in een wurggreep. Wat een indrukwekkend album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Cuntry hier luisteren en bestellen:

https://cleoforshort.bandcamp.com/album/cuntry 

Coming Up For Air. Roufaida

Na een terecht geprezen mini-album keert de Nederlands-Marokkaanse muzikante Roufaida deze week terug met haar debuutalbum Coming Up For Air en wat is het een mooi, spannend, vernieuwend en sprankelend album geworden.

De Rotterdamse muzikante Roufaida maakte in 2023 al indruk met een bijzonder eigen geluid en dat geluid is op Coming Up For Air alleen maar mooier, rijker en eigenzinniger geworden. Het is een geluid waarin bijzondere ritmes centraal staan en waarin zowel plaats is voor invloeden uit de Westerse popmuziek als voor invloeden uit onder andere de Marokkaanse muziek. Het is van de eerste tot en met de laatste noot spannend, maar het is ook bijzonder mooi. Het wordt nog mooier door de stem van Roufaida die diepe indruk maakt als vertolker van zowel Engelse als Arabische teksten. Roufaida sleept je een bijzonder muzikaal universum in, dat je vervolgens voorlopig niet meer wilt verlaten.

De Nederlands-Marokkaanse muzikante Roufaida (Aboutaleb) leverde in het voorjaar van 2023 een titelloos mini-album af en maakte terecht flink wat indruk met bijzondere klanken, persoonlijke songs en een mooie en karakteristieke stem. Op het mini-album combineerde de Rotterdamse muzikante op bijzondere wijze invloeden uit de folk en de indie met invloeden uit de Marokkaanse muziek en muziek uit het Midden-Oosten. Het leverde uniek klinkende maar ook zeer aansprekende songs op. 

Roufaida keert deze week terug met haar volwaardige debuutalbum en laat horen dat ze sindsdien alleen maar beter is geworden. Op het ruim twee jaar oude mini-album liet Roufaida al een bijzondere smeltkroes vol invloeden horen en hier zijn alleen maar invloeden aan toegevoegd. Naast folk en indie en invloeden uit de muziek waarmee de Rotterdamse muzikanten kennis maakte tijdens de vakanties in Marokko uit haar jeugd, zijn op Coming Up For Air ook invloeden uit onder andere de hiphop, R&B, Afrobeat en pure pop te horen. 

Roufaida koos op haar mini-album nog vooral voor songs met een duidelijke folky basis, maar kiest op haar debuutalbum vooral voor dansbare maar tegelijkertijd redelijk ingetogen tracks. Het zijn tracks die worden gedragen door bijzondere ritmes en het zijn tracks die in muzikaal opzicht continu een brug slaan tussen de culturen waartussen Roufaida zich beweegt. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar de muziek op Coming Up For Air is ook altijd spannend, waardoor je steeds weer nieuwe dingen ontdekt op het album. 

Het slaan van een brug tussen culturen doet de Rotterdamse muzikante ook met haar teksten, die deels in het Engels en deels in het Arabisch zijn. Het zijn overigens teksten waarin Roufaida geen blad voor de mond neemt. Direct in de openingstracks vraagt ze aandacht voor de Palestijnse zaak, maar ook meer persoonlijke thema’s als discriminatie, het vinden van een eigen identiteit en volwassen worden in een onstuimige wereld komen ruimschoots aan bod op een album dat ook optimisme uitstraalt. 

Roufaida trekt niet alleen aandacht met haar bijzondere muziek, maar maakt ook indruk met haar stem. De zang op Coming Up For Air heeft aan kracht en souplesse gewonnen en voelt zich als een vis in het water in het avontuurlijke en veelzijdige geluid op Coming Up For Air. Hoe mooi haar stem is hoor je misschien nog wel het best in een zeer ingetogen track als Li Beirut, maar ook in combinatie met wat steviger aangezette klanken is de stem van Roufaida echt bijzonder mooi. 

Het heeft heel af en toe wel wat van de muziek van Naaz, die ook verschillende culturen samenbrengt in haar songs, maar Roufaida heeft op haar debuutalbum ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de fenomenale productie van Wannes Salomé, die we kennen van zijn band Klangstof, maar die ook als producer inmiddels flink aan de weg timmert. De Nederlandse producer heeft het album voorzien van een mooi helder geluid, waarin de ritmes een cruciale plek innemen en waar de rest van de muziek en de zang fraai omheen draaien. 

Coming Up For Air bevat elf tracks en bevat ruim een half uur muziek, maar wat gebeurt er veel moois en spannends in dit half uur. Na haar mini-album waren de verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum van Roufaida hooggespannen, maar de Rotterdamse muzikante maakt ze met speels gemak waar. Wat een bijzonder album.

Erwin Zijleman

I Don't Know How But They Found Me!. Jensen McRae

Jensen McRae leverde drie jaar geleden een geweldig debuutalbum af, dat helaas niet heel veel aandacht kreeg, en maakt nu nog wat meer indruk op het echt uitstekende I Don't Know How But They Found Me!.

Het is niet moeilijk om me voor te stellen dat Jensen McRae uitgroeit tot een van de grote popzangeressen van het moment, want de muzikante uit Los Angeles heeft echt heel veel te bieden. Dat was al te horen op haar debuutalbum Are You Happy Now?, maar je hoort het nog wat beter op haar tweede album I Don't Know How But They Found Me!. Je hoort het in de uitstekende stem van de Amerikaanse muzikante, je hoort het in het gemak waarmee ze stijlen afwisselt en combineert en je hoort het in de zeer aansprekende songs op het album. De trefzekere productie van topproducer Brad Cook is de kers op een zeer smakelijke taart.

De Amerikaanse muzikante Jensen McRae debuteerde in het voorjaar van 2022 echt prachtig met het helaas zwaar onderschatte Are You Happy Now?, dat zeker in Nederland nauwelijks aandacht kreeg (op het muziekplatform MusicMeter kreeg het album slechts zeven stemmen). Het is wat mij betreft nog altijd een mysterie waarom het album niet aansloeg.

Op haar debuutalbum liet de muzikante uit Los Angeles allereerst horen dat ze een geweldige zangeres is met een stem vol soul. Ze schakelde bovendien bijzonder makkelijk tussen uiteenlopende genres, waaronder indiepop, R&B, soul en jazz, wat een origineel geluid opleverde. Are You Happy Now? viel ook nog eens op door de fantastische productie van hiphop muzikant Columbus Smith III, die ook bekend is onder de namen Rahki en Rahki Beats, en bevatte bovendien alleen maar geweldige songs. 

Het debuutalbum van Jensen McRae had wat mij betreft in alle jaarlijstjes moeten staan, maar ik moet bekennen dat ik het album zelf aan het einde van 2022 ook weer was vergeten. De naam Jensen McRae was bij mij echter wel blijven hangen, waardoor ik haar nieuwe album I Don't Know How But They Found Me! als eerste opschreef voor een recensie. 

Voor de release van het tweede album daar was, had ik het debuutalbum van Jensen McRae er nog eens bij gepakt en dat was echt nog veel beter dan in mijn beleving. Ik begon hierdoor met hooggespannen verwachtingen aan het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, maar I Don't Know How But They Found Me! heeft ze met gemak waargemaakt. 

Direct in de openingstrack hoor je dat Jensen McRae zeker niet minder is gaan zingen. De zang is nog wat overtuigender dan die op het debuutalbum en klinkt zowel krachtiger als mooier. Het is bovendien veelzijdige zang, want Jensen McRae klinkt het ene moment als een soulzangeres en schuurt het volgende moment dicht tegen Phoebe Bridgers aan. En het kan nog meer kanten op.

De zang op het tweede album van Jensen McRae is van een niveau waarvan de meeste (indie)popzangeressen van het moment alleen maar kunnen komen, maar het is slechts een van de vele sterke punten van I Don't Know How But They Found Me!, dat deels voortborduurt op het debuutalbum, maar ook nieuwe wegen in slaat. 

Ook op haar tweede album laat Jensen McRae horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. De songs op het album zijn te omschrijven als pop, maar het is wel pop die bol staat van de invloeden. Het zijn voor een belangrijk deel dezelfde invloeden als op het debuutalbum, want ook dit keer hoor ik invloeden uit de soul, R&B, folk, indiepop en jazz, om de belangrijkste invloeden te noemen. 

Het debuutalbum van Jensen McRae was ook in productioneel opzicht een hoogstandje en dat kan ook weer gezegd worden van I Don't Know How But They Found Me!. Jensen McRae nam haar tweede album niet in haar thuisbasis Los Angeles op, maar toog naar Durham, North Carlina, om te werken met topproducer Brad Cook (Hurray For The Riff Raff, Waxahatchee, Suki Waterhouse, Jess Williamson, Snail Mail). De Amerikaanse topproducer heeft Jensen McRae iets meer richting de Amerikaanse rootsmuziek getrokken, al spelen ook invloeden uit de indiepop nog een voorname rol op het album. 

Op basis van I Don't Know How But They Found Me!, dat ik nog een stukje beter vind dan het al zo goede debuutalbum, kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat Jensen McRae behoort tot de grootste talenten van het moment. Hoogste tijd dat iedereen dat gaat horen.

Erwin Zijleman

 

Je kunt I Don't Know How But They Found Me! hier luisteren en bestellen:

https://jensen-mcrae.bandcamp.com/album/i-dont-know-how-but-they-found-me

Saya. Saya Gray (2)

A while back a packet of cds landed on my hallway carpet and one of them is a new record that I have kept playing since that day. As Erwin Zijleman had already reported on it, I had kept it aside, but after a while decided that I liked SAYA too much to ignore the album.

SAYA is a record that combines the old and the new. Some elements are totally new in sound, others sound like songs I've been playing for decades, while on top of it all in this amalgam of sounds, Saya Gray manages to rock a little as well.

Within the different songs on her first album the young singer-songwriter dares to vary a lot as well. Just listen to the difference between opening song '..Thus Is Why (I Don't Spring 4 Love)' and the second one 'Shell (Of A Man)'. Where the first is full of modern effects, in the second she sounds like an alternative  K.T. Tunstall from 2005 and allows country elements into the song to top things off. Song three 'Line Back 22' is once again a very electronic song, that mostly seems to come from a box, and then an electric guitar and a harp pop up. At the same time there are some Philly soul points of reference as well. You can expect that sense for adventure to continue all through the record. And yes, I have to get through some very modern sounding effects all through SAYA. It's more than worth it, I assure you.

As you will have noticed, modern pop heroes like Taylor Swift, Chappell Roan, Charlie XCX and what not have either totally passed me by or I do not like what I hear (enough to pursue). For Saya Gray that changed. I have no clue how she compares to the names I mentioned just now, so have nothing to add on the topic.

What I want to share, is that Saya Gray dares to experiment on her debut record. With sounds, by blending genres, lending familiar elements from a genre like country or famous 70s pop songs to incorporate into a total modern song. To play with her voice, providing all sorts of unexpected changes in her voice, that at times becomes another instrument in the whole by looping little vocal sounds.

Reading the bio on her Bandcamp page, she's incomparable to anyone else. I believe it, but there is a new artist who is just as unpredictable if not more so, Mei Semones. In their own way, they both do things that you do not see coming, while both presenting songs you just want to keep listening to.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order SAYA here:

https://sayagray.bandcamp.com/album/saya

Anxious. Nell Smith

Het noodloot sloeg helaas toe voordat de pas 17 jaar oude Nell Smith haar debuutalbum kon uitbrengen, maar met Anxious laat ze ons een leuk, fris, avontuurlijk en verrassend goed popalbum na.

Nell Smith maakte op haar veertiende een bijzonder album, waarop ze samen met The Flaming Lips aan de haal ging met een aantal songs van Nick Cave. Het bood haar de mogelijkheid om te gaan werken aan haar debuutalbum, dat vorig jaar werd opgenomen in het Verenigd Koninkrijk met de van Penelope Isles bekende Jack en Lily Wolter als producers. Het is een ijzersterk debuutalbum geworden met frisse en eigenzinnig maar ook aangename en aanstekelijke popsongs. Het had de start moeten zijn van een mooie carrière in de popmuziek, maar die was helaas niet weggelegd voor de talentvolle Nell Smith, die eind vorig jaar om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Het voorziet het zo leuke Anxious van een hele donkere lading.

De van oorsprong Britse maar in Canada opgegroeide Nell Smith was al op hele jonge leeftijd een groot fan van de Amerikaanse band The Flaming Lips. Ze wist de aandacht van de band te trekken door in een opvallend papegaaienkostuum op te duiken bij de kleurrijke optredens van The Flaming Lips en kwam uiteindelijk in contact met de band.

The Flaming Lips voorman Wayne Coyne zag het talent van de jonge muzikante in de dop en kwam tijdens de coronapandemie met het idee om samen een album te maken. Dit album verscheen aan het eind van 2021 en baarde flink wat opzien. De combinatie van een pas 14 jaar oude zangeres en de eigenzinnige band The Flaming Lips was al bijzonder, maar op Where The Viaduct Looms vertolkte Nell Smith ook nog eens uitsluitend de indringende songs van Nick Cave. Het leek me op voorhand een kansloze missie, maar op een of andere manier werkte het en uiteindelijk was ik best gecharmeerd van de opvallende samenwerking.

Toen de coronapandemie was uitgedoofd begon Nell Smith na te denken over een eerste soloalbum, dat ze uiteindelijk in het Verenigd Koninkrijk opnam. Ze werd hierbij geholpen door de Britse broer en zus Jack en Lily Wolter, beter bekend als het duo Penelope Isles, die het album produceerden.

De release van het album had het afgelopen najaar de start moeten zijn van de solocarrière van de inmiddels 17 jaar oude Nell Smith, maar het noodlot sloeg toe. Nell Smith kwam in Canada om het leven bij een auto-ongeluk, waardoor het deze week verschenen Anxious niet alleen het eerste maar ook direct het laatste album is van de Brits-Canadese muzikante.

Het is een hartverscheurend verhaal en ik vond het dan ook niet makkelijk om naar Anxious te luisteren. Het is immers een album vol mooie tienerdromen en het is bovendien een album vol belofte, maar beiden werden ruw verstoord door een fataal ongeluk.

Op Anxious laat Nell Smith horen dat haar zo onverwachte album met The Flaming Lips geen toevalstreffer was. Het debuutalbum en de zwanenzang van de veel te jong overleden muzikante is een fris en origineel popalbum, dat zich vrij makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere popalbums van dit moment. Nell Smith klonk op Where The Viaduct Looms nog wel heel erg jong, maar op Anxious heeft haar stem zich mooi ontwikkeld en hoor je een prima zangeres, die ouder klinkt dan de 17 jaren jaren die ze telde toen ze haar album opnam.

De keuze voor Jack en Lily Wolter blijkt een verstandige, want de twee hebben Anxious voorzien van een aangenaam maar ook interessant geluid. Het is een geluid dat is te karakteriseren als indiepop, maar Nell Smith verwerkt ook invloeden uit de indierock, psychedelica en R&B op haar album.

In tekstueel opzicht is Anxious een typisch ‘coming of age’ album dat past bij de leeftijd van Nell Smith, maar in muzikaal en vocaal opzicht klinkt ze een stuk volwassener en ook de songs op het album zijn van een niveau dat je niet verwacht van een meisje van 17. Anxious is een popalbum waar ik normaal gesproken enorm vrolijk van zou worden, maar de trieste dood van Nell Smith voorziet het album helaas van een donkere lading. Ik had graag nog veel meer gehoord van de Brits-Canadese muzikante, maar we zullen het helaas moeten doen met het uitstekende Anxious.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Anxious hier luisteren en bestellen:

https://nellsmith.bandcamp.com/album/anxious

The Long Way Round. Maya Delilah

De jonge Britse muzikante Maya Delilah laat op haar debuutalbum The Long Way Round horen dat ze bulkt van het talent en maakt indruk als zangeres en als gitarist op een bijzonder smaakvol en gevarieerd album.

Maya Delilah uit Londen beschikt over een stem die je heerlijk kan bedwelmen. Het is een warme stem met veel soul en jazz, waardoor de jonge Britse muzikante inmiddels is vergeleken met een aantal grote zangeressen. Maya Delilah kan niet alleen geweldig zingen, maar maakt op haar debuutalbum ook indruk als gitarist, zeker wanneer ze melodieuze solo’s uit haar gitaar tovert. The Long Way Round staat ook nog eens vol met uitstekende songs en het zijn songs die zich makkelijk over de grenzen van meerdere genres bewegen. Alle reden voor met name de Britse muziekpers om Maya Delilah een supertalent te noemen, wat ik na beluistering van haar debuutalbum zeker niet overdreven vind.

De Britse muzikante Maya Delilah, een voormalig leerling van de inmiddels fameuze BRIT school, die in maart debuteerde met het album The Long Way Round, heeft het perfecte album gemaakt voor een mooie lentezondag. Het is een album met lome en soulvolle klanken en een stem die de ruimte vult met warmte. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam en het wordt meer dan aangenaam wanneer Maya Delilah ook nog bijzonder fraai gitaarwerk toevoegt aan haar songs.

De pas 24 jaar oude muzikante uit Londen wordt inmiddels al een tijdje geprezen als zangeres, als songwriter en als gitarist en laat op haar debuutalbum horen dat dit niet overdreven is. The Long Way Round is verschenen op het prestigieuze Blue Note label, dat niet over één nacht ijs gaat en dat met Maya Delilah een supertalent heeft binnengehaald.

De Britse muzikante wordt meer dan eens vergeleken met Norah Jones en dat is een vergelijking die ik begrijp. Net als Norah Jones beschikt Maya Delilah over een bijzonder mooi en warm stemgeluid en ook de stem van de Britse muzikante gedijt uitstekend in songs met vooral invloeden uit de soul en de jazz. Invloeden uit de jazz spelen op The Long Way Round overigens een meer bescheiden rol dan op een aantal van de albums van Norah Jones, want invloeden uit de soul, de R&B en de pop domineren op het album.

The Long Way Round klinkt voor een belangrijk deel vertrouwd, tot Maya Delilah interessante gitaarakkoorden en gitaarsolo’s toevoegt aan haar songs en de Eric Clapton in zichzelf naar boven haalt. Met name de solo’s verwacht je niet in de muziek van Maya Delilah, maar op een of andere manier past het prachtig. Echt ontsporen doet het overigens nergens, waardoor het debuutalbum van de Britse muzikante vooral een loom en wat zwoel karakter houdt.

Daar is niets mis mee en zeker niet wanneer de songs zo smaakvol zijn als die op The Long Way Round. Er wordt met veel smaak en gevoel gespeeld op het album, waarvoor gelouterde muzikanten en producers werden ingeschakeld. De muzikanten die zijn te horen op het album zijn van hoog niveau en ook de zang van Maya Delilah is zeer smaakvol.

Ze beschikt over een stem die vooral wanneer de Britse muzikante wat zachter zingt vol schoonheid en verleidingskracht zit, maar het is ook een stem die in uiteenlopende genres uit de voeten kan en zowel soulvol, jazzy, folky, bluesy als funky kan klinken. Wanneer invloeden uit de funk worden toegevoegd klinkt Maya Delilah opeens als een protegé van Prince, overigens een van haar muzikale helden, maar zelf hoor ik haar toch liefst in de wat broeierige songs met vooral invloeden uit de soul, blues en de jazz, die domineren op het album. Maya Delilah zingt in deze songs niet alleen heel erg mooi, maar zingt bovendien met veel precisie en gevoel.

De jonge Britse muzikante schakelt bijna achteloos tussen genres, wat een uiterst veelzijdig album oplevert. Het is een album dat het zoals gezegd uitstekend doet een mooie zondag in de lente, maar The Long Way Round doet ook later op de avond wonderen en lijkt me een album voor alle seizoenen. Maya Delilah is op meerdere plekken genoemd als een van de muzikanten die we in de gaten moeten houden in 2025 en na beluistering van haar uitstekende debuutalbum begrijp ik dat helemaal.

Erwin Zijleman

SABLE, fABLE. Bon Iver

Believe it or not, but Bon Iver, except for a single with The National has never been on this blog and from my hand certainly not in the magazine of old. Today he is, with his recent album SABLE, fABLE. Somehow the description of the music and the interview in 'Oor' made me give the album a chance and I have to say that I like most of what I hear.

That is strange, yes. I remember that after all the hullabaloo because of his first two albums, I was left behind with the feeling what is all this fuzz about? I hated the man's falsetto and just stopped listening. With the electronics in the 10s I was truly convinced that Justin Vernon's music would never be for me.

As you will understand SABLE, fABLE really came as a surprise. I did not even bother to listen to the provided link. Why would I? I'm glad I did anyway. The falsetto is, mostly, gone and electronics are far more functional here, at least in most songs.

I understand that SABLE was an EP first, released somewhere last year. Later fABLE was added, resulting in a full length album. The whole starts with an electronic sound that can put someone off immediately. It doesn't last long and moves into 'Things Behind Things Behind Things'. To my surprise I get a Coldplay feel here. Should Chris Martin ever decide to wind down all things reeking of stadiums, a new Coldplay song could actually sound like this. Justin Vernon lowers his voice and does a Chris Martin. The arrangement is far too subtle though and aims for listening. This aim continues with the folk song 'Speyside'.

Later on on the album the songs become less recognisable as traditional, acoustic folk songs. 'Everything Is Peaceful Love', for example does a modern take on Bee Gees. Something the band may have sounded like had it recorded in the 2020s. The electronic antics of  'Walk Home''s vocals is a bit much for me. The rest of the song is fairly okay though. The same goes for his collaboration with Dijon and Flock of Dimes, 'Day One'. Bon Iver starts losing me a little here. It all sounds terribly forced to me. As if I'm listening to the song of a totally different artist from an R&B background grappling with his focus.

All's well again with 'From'. Bon Iver somehow mixes The Doobie Brothers' 'What A Fool Believes' and Beyoncé in a successful way. A mix that is not always my cup of tea but on SABLE fABLE is. The album continues with the R&B jazzy track 'I'll Be There' with Danielle Haim of the trio with the same family name. This music is on the edge of what I can process but manages to keep on the right side. I do wonder if this music is what the people Bon Iver conquered with his first two albums want to hear from Bon Iver in 2025. Part of SABLE, fABLE and especially SABLE may be. For those who bend with an artist and grow with him/her and allow themselves to be surprised, it certainly will be. Others like me join in, at least in part for this album.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order SABLE, fABLE here:

https://boniver.bandcamp.com/album/sable-fable

My Method Actor. Nilüfer Yanya

Nilüfer Yanya maakte al twee geweldige albums, die terecht werden overladen met superlatieven, en ook haar nieuwe album My Method Actor laat weer horen hoe goed en eigenzinnig ze is.

De muziek van Nilüfer Yanya laat zich tot nu toe niet in een hokje duwen. De muzikante uit Londen verwerkt uiteenlopende invloeden in haar muziek en schuwt hierbij de uitersten niet. Het wordt allemaal mooi gecombineerd in de trefzekere productie van Wilma Archer, die het geluid van Nilüfer Yanya steeds een andere kant op duwt. De ene keer is het duidelijk rock, de volgende keer meer pop met invloeden uit de R&B en jazz, maar een stempel duwen op de muziek van Nilüfer Yanya blijft lastig zo niet onmogelijk. My Method Actor klinkt weer net wat anders dan de vorige twee albums en laat horen dat de muzikante uit Londen zich nog steeds ontwikkelt. Wat een talent.

Miss Universe, het debuutalbum van de vanuit Londen opererende muzikante Nilüfer Yanya, is inmiddels al weer ruim vijf jaar oud. De muzikante met Ierse en Turkse roots werd al ruim voor de release van haar debuutalbum een hele mooie toekomst voorspeld, maar ze is vijf jaar later nog lang niet zo bekend als ze inmiddels zou moeten zijn.

Nilüfer Yanya leverde met Miss Universe een verbluffend goed debuutalbum af. Het is een album dat van de hak op de tak sprong en zich het beste liet omschrijven als een vat vol tegenstrijdigheden. Miss Universe bevatte een aantal lome en wat jazzy songs, maar ook een aantal wat ruwere rocksongs, wat verklaart dat de Britse muzikante het ene moment werd vergeleken met Sade en het volgende moment met PJ Harvey. Vergelijken was uiteindelijk zinloos, want Miss Universe versprong continu van kleur.

Dat deed de muziek van Nilüfer Yanya ook op het aan het begin van 2022 verschenen PAINLESS, dat nog wat diverser en ook nog wat beter was. Op PAINLESS sleepte Nilüfer Yanya er nog wat invloeden bij en bestreek ze het hele palet van lome R&B tot en met stekelige indierock met een postpunk vibe in songs die de fantasie stevig prikkelden.

Op het in september verschenen derde album van Nilüfer Yanya My Method Actor laat weer horen dat de muzikante uit Londen niet alleen zeer getalenteerd is, maar ook bijzonder eigenzinnig. Het geluid van Nilüfer Yanya is na twee albums weliswaar bekend, maar desondanks is ook My Method Actor weer vanaf de eerste noten verrassend.

De openingstrack van het album mixt uiteenlopende invloeden door elkaar, waarna de stem van de Britse muzikante het afmaakt. De muziek van Nilüfer Yanya is nog altijd lastig te omschrijven. Het is muziek die aan de ene kant is verankerd in de rockmuziek, maar het is ook muziek die tegen pop aan schuurt met uitstapjes richting R&B, hiphop en jazz.

De muzikante uit Londen werkt op haar nieuwe album wederom samen met producer Wilma Archer (ook bekend als Will Archer of Slime), die het geluid op My Method Actor heeft volgestopt met bijzondere ingrediënten en die tekent voor een groot deel van de instrumenten die op het album zijn te horen.

De gitaren klinken bij vlagen gruizig en worden vaak gecombineerd met bijzondere en zo nu en dan triphop achtige ritmes, stevig aangezette bassen en afwisselend subtiele en zwaar aangezette bijdragen van keyboards, pedal steel en strijkers. De instrumentatie op het album klinkt met name in de uptempo songs complex, wat songs van Nilüfer Yanya een duidelijk eigen karakter geeft.

Dat eigen karakter hoor je overigens ook in de meer ingetogen en de wat jazzier en soulvoller klinkende songs die domineren op het tweede deel van het album. Met name in deze songs vind ik de stem van Nilüfer Yanya persoonlijk op zijn mooist en ook mooier dan op haar eerste twee albums.

Door alle bijzondere ingrediënten en de vele wendingen in de songs op My Method Actor is het een album waarop je nog heel lang nieuwe dingen blijft horen en alles is even mooi. Vergeleken met de vorige twee albums is My Method Actor wat minder stevig of heftig, maar ook als Nilüfer Yanya kiest voor betrekkelijk sobere en behoorlijk toegankelijke popsongs heeft ze iets dat haar onderscheidt van de meeste andere muzikanten van het moment. Razendknap album weer.

Erwin Zijleman

Je kunt My Method Actor hier luisteren en bestellen:

https://niluferyanya.bandcamp.com/album/my-method-actor

All This And So Much More. Tasha

De Amerikaanse muzikante Tasha maakte al twee interessante en in meerdere opzichten veelbelovende albums, maar met het veelzijdige All This And So Much More maakt ze de belofte meer dan waar.

Na één keer horen wist ik het eigenlijk al. All This And So Much More is het album dat van de Amerikaanse muzikante Tasha een ster gaat maken. De potentie was er al op de vorige twee albums van de muzikante uit Chicago. Die albums vielen op door de mooie en aangename stem van Tasha en haar vermogen om bruggen te slaan tussen uiteenlopende genres in aansprekende popsongs. Op All This And So Much More beheerst Tasha dit alles nog veel beter. Het album klinkt nog wat veelzijdiger, ze zingt nog wat beter en de songs zijn nog aansprekender dan op de vorige twee albums. All This And So Much More heeft echt alles wat een goed en eigenzinnig popalbum moet hebben.

De Amerikaanse muzikante Tasha (Viets-VanLear) debuteerde in 2018 met het wat ongrijpbare Alone At Last, dat klonk als een soulalbum maar zeker geen standaard soulalbum was. Het album maakte misschien geen onuitwisbare indruk, maar het maakte me wel nieuwsgierig naar de volgende stappen van de muzikante uit Chicago, Illinois.

Die nieuwsgierigheid werd bevredigd met de release van het tweede album van Tasha aan het eind van 2021. Tell Me What You Miss The Most verkende zowel invloeden uit de soul als uit de folk, maar het was geen soulalbum en het was geen folkalbum. De muziek van Tasha bleef hierdoor wat ongrijpbaar en dat was het album ook door haar bijzondere stem. Tell Me What You Miss The Most maakte in tegenstelling tot het debuutalbum echter wel een onuitwisbare indruk, waardoor het jammer is dat het album het moest doen met relatief bescheiden aandacht.

Inmiddels lijken de critici wel overtuigd van de kwaliteiten en de potentie van Tasha, waardoor haar in spetember verschenen derde album wat nadrukkelijker in de schijnwerpers staat. Dat is terecht, want All This And So Much More maakt de belofte van het debuutalbum en vooral het tweede album van Tasha meer dan waar.

Tasha maakte haar vorige album samen met producer Eric Littmann, die kort na het opnemen van het album overleed en aan wie het fraaie en indringende Eric Song is opgedragen. Met producer Gregory Uhlmann heeft Tasha een waardig vervanger gevonden, want ook het nieuwe album van de muzikante uit Chicago klinkt prachtig.

De vorige twee albums van Tasha waren niet zomaar in een hokje te duwen en ook All This And So Much More staat dit niet toe. Vergeleken met zijn voorgangers schuift het derde album van Tasha in een aantal songs wat op richting indierock, maar ze laat zich zeker niet vastpinnen op één genre en verwerkt net zo makkelijk invloeden uit de folk, jazz, indiepop en R&B in haar muziek, die varieert van ingetogen tot uitbundig. Het is muziek die zeer smaakvol is ingekleurd met zowel gitaren als synths, terwijl op de achtergrond telkens weer bijzondere orkestraties opduiken, die de muziek op het album spannend en avontuurlijk maken.

Ondanks de prachtige en vaak ruimtelijke en beeldende klanken gaat de meeste aandacht ook dit keer uit naar de zeer aangename maar ook bijzonder mooie stem van Tasha. Die stem komt het best tot zijn recht in de wat spaarzamer en zelfs sober ingekleurde songs op het album, maar ook de wat uitbundiger klinkende songs vallen op door de mooie stem van de Amerikaanse muzikante. All This And So Much More is niet alleen veelzijdiger dan de vorige twee albums van Tasha, maar ik vind de songs op het album zowel in vocaal als in muzikaal opzicht weer net wat beter. De songs zijn, mede door de veelzijdigheid, ook weer wat interessanter geworden.

Als ik naar All This And So Much More luister kan ik echt geen enkele reden bedenken die de erkenning van Tasha door een breed publiek in de weg kan staan. All This And So Much More is een album dat eigenlijk direct aanspreekt en dat vervolgens vol memorabele songs blijkt te staan. Het zijn ook nog eens songs die beter worden naarmate je ze vaker hoort, wat het album nog net wat knapper maakt. Ik had na de vorige twee albums van Tasha hoge en misschien wel te hoge verwachtingen ten aanzien van All This And So Much More, maar het album heeft ze ruim overtroffen.

Erwin Zijleman

Je kunt All This And So Much More hier luisteren en bestellen:

https://tashamusic.bandcamp.com/album/all-this-and-so-much-more

When A Thought Grows Wings. Luna Li

Luna Li trok helaas niet heel veel aandacht met haar uitstekende debuutalbum Duality uit 2022 en verdient met het nog wat betere en buitengewoon verleidelijke When A Thought Grows Wings absoluut een beter lot.

Ik was Luna Li zelf eerlijk gezegd ook al lang weer vergeten, maar toen ik naar haar debuutalbum van ruim twee jaar geleden luisterde was ik direct weer onder de indruk. Opvolger When A Thought Grows Wings is nog een stuk beter en is wat mij betreft een album dat er uit springt in de eerste volle releaseweek na de zomer. Luna Li schrijft immers aansprekende songs met een vleugje R&B en het zijn songs die stuk voor stuk bijzonder smaakvol zijn ingekleurd. Het zijn songs die stiekem allerlei invloeden verwerken en die niet alleen aangenaam maar ook fantasierijk zijn. Het wordt allemaal afgemaakt met de bijzonder mooie stem van de Canadees-Koreaanse muzikante die dit keer nog wat meer indruk maakt.

De Canadees-Koreaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist Luna Li, het alter ego van Hannah Bussiere Kim, maakte een aantal EP’s, voor ze in het begin van 2022 haar debuutalbum Duality uitbracht. Het is een album waarop de klassiek geschoolde violiste vol ging voor de pop en de rock.

Duality viel mij direct in positieve zin op en ik vond het album zelfs zo goed dat ik het in het begin van 2022 al had over mijn jaarlijstje en het album vergeleek met het briljante Jubilee van Japanese Breakfast, dat een paar maanden eerder de top 3 van mijn jaarlijstje over 2021 had gehaald.

Aan het eind van 2022 was ik Luna Li helaas alweer vergeten en ik was zeker niet de enige. Mijn bericht over het album op het populaire forum MusicMeter is bijvoorbeeld nog altijd het enige bericht dat is gepost over het zo goede debuutalbum van Luna Li. Het verbaast me dan ook niet dat het vooralsnog stil is rond het deze week verschenen tweede album van de muzikante uit Toronto, die volgens de informatie op haar bandcamp pagina inmiddels naar het zonnige Los Angeles is verkast.
 
Op haar debuutalbum maakte Luna Li indruk met zeer smaakvolle indiepop met een aangename R&B vibe en die omschrijving is ook van toepassing op haar nieuwe album. Ook op When A Thought Grows Wings maakt Luna Li wat bedwelmende maar ook zwoele muziek, die absoluut invloeden uit de R&B bevat. De Canadees-Koreaanse muzikante combineert lome beats met wat zweverige klanken en met haar bijzonder mooie en wat dromerige stem.

Het heeft minimaal een R&B vibe, maar When A Thought Grows Wings laat zich zeker niet volledig in het hokje R&B duwen. Haar muziek bevat ook invloeden uit de jazz en de soul en weet steeds weer te verrassen door bijzonder mooie accenten in de muziek en verrassende wendingen in de songs, waarvoor ze een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast heeft getrokken.

Die accenten verraden af en toe ook de klassieke opleiding die Luna Li heeft genoten, waardoor haar songs zich makkelijk onderscheiden van andere R&B pop, zeker wanneer ze haar harp er bij pakt. Met het predicaat R&B pop doe ik Luna Li ook wel wat tekort, want zeker wanneer je When A Thought Grows Wings met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe knap de songs op het album in elkaar zitten.

When A Thought Grows Wings heeft ook nog eens de zo verleidelijke jaren 70 sfeer die ik de laatste tijd wel vaker hoor, maar van de albums met een duidelijke jaren 70 vibe behoort het nieuwe album van Luna Li, samen met bijvoorbeeld het recent verschenen album van Clairo, bij de betere albums in het genre.

Ik vind When A Thought Grows Wings ook nog net wat mooier dan het zo hopeloos onderschatte Duality uit 2022. De Canadees-Koreaanse muzikante zingt op haar nieuwe album nog wat mooier en de songs op When A Thought Grows Wings zijn niet alleen tijdlozer, maar vallen bovendien nog meer op door het vakmanschap van Luna Li. Ook het vakmanschap van producers Monsune (SZA) en Andrew Lappin (L’Rain) draagt overigens stevig bij aan het niveau van het album, want wat klinkt het tweede album van Luna Li prachtig.

Het doet het allemaal fantastisch bij de zomerse temperaturen van het moment, maar ik verheug me stiekem ook al op gure herfstavonden en koude en donkere winteravonden met dit wonderschone album, want het nieuwe album van Luna Li is voor mij een blijvertje.

Erwin Zijleman

Je kunt When A Thought Grows Wings hier luisteren en bestellen:

https://lunali.bandcamp.com/album/when-a-thought-grows-wings

Underdressed At The Symphony. Faye Webster

Faye Webster wordt echt alleen maar beter en perfectioneert haar al zo eigenzinnige geluid nog wat verder met extra invloeden, fraaie klanken en mooie zang, verpakt in songs van een bijzonder hoog niveau.

De uit Atlanta, Georgia, afkomstige Faye Webster wist op haar vorige twee albums een bijzonder eigen geluid te creëren, dat country combineerde met onder andere R&B. Op het recentelijk verschenen Underdressed At The Symphony voegt de Amerikaanse muzikante nog wat extra invloeden toe aan haar songs en heeft ze deze bovendien nog smaakvoller ingekleurd. In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Faye Webster nog wat interessanter en veelzijdiger dan de twee terecht geprezen voorgangers en ook de zang en de songs van de Amerikaanse muzikante spreken nog net wat meer aan. Faye Webster is inmiddels een ster op TikTok, nu nog in de wereld buiten dit platform.

Toen de Amerikaanse muzikante Faye Webster in 2014, op haar zestiende (!), debuteerde met Run And Tell hoorde ik wel iets van belofte in haar muziek en zeker ook in haar stem, maar een onuitwisbare indruk maakte ze zeker niet met haar destijds nog redelijk doorsnee Amerikaanse rootsmuziek. Op haar in 2017 verschenen titelloze tweede album maakte de muzikante uit Atlanta, Georgia, wat mij betreft veel meer indruk en voegde ze wat invloeden uit de soul toe aan haar countrysongs, die in muzikaal en vocaal opzicht een stuk rijper klonken.

Alles viel op zijn plek op het in 2019 verschenen Atlanta Millionaires Club, waarop invloeden uit de country, indierock, soul en R&B op even mooie als eigenzinnige wijze samenvloeiden. Het album dook op in de nodige jaarlijstjes, waaronder dat van mij, maar helaas bleef de muziek van Faye Webster op dat moment bij het grote publiek nog onbekend. De muzikante uit Atlanta perfectioneerde haar geluid vervolgens op het in 2021 verschenen I Know I’m Funny haha, dat ook dienst deed als de perfecte soundtrack voor een hele warme zomer.

Faye Webster is nog altijd pas 26 jaar oud, maar levert deze week met Underdressed At The Symphony alweer haar vijfde album af. Het is een album dat deels in het verlengde ligt van zijn twee voorgangers en dat net als deze voorgangers invloeden uit de country, indierock, soul en R&B vermengt. Net als voorganger I Know I’m Funny haha is Underdressed At The Symphony, ondanks het feit dat het moet worden gezien als een breakup album, bovendien wederom een behoorlijk zomers klinkend album, waardoor het album de ruimte direct vanaf de eerste noten aangenaam verwarmt.

Faye Webster liet op al haar vorige albums groei horen en doet dat ook weer op haar nieuwe album, waarop ik de songs nog net wat sterker vind en waarop de Amerikaanse muzikante ook met haar stem en met de inkleuring van haar songs stappen zet. De vaak wat lome en dromerige maar ook bijzonder mooie zang wordt op Underdressed At The Symphony omgeven door een lekker vol en wat broeierig klinkend geluid, dat ook een aantal decennia oud had kunnen zijn, totdat Faye Webster iets meer in de richting van de R&B leunt.

Het is vergeleken met de vorige albums een nog net wat organischer klinkend geluid, waaraan Wilco gitarist Nels Cline prachtige gitaarlijnen heeft toegevoegd, maar ook de pedal steel, die zo dominant aanwezig was op de vorige albums van Faye Webster, is nog steeds van de partij en zorgt voor een dromerige country tintje. Faye Webster flirtte op een eerdere EP nadrukkelijk met rijke orkestraties, maar doet dat op het nieuwe album maar een enkele keer.

Faye Webster kiest dit keer afwisselend voor een meer ingetogen en wat uitbundiger of zelfs zwaar aangezet geluid, dat, zeker wanneer de piano domineert, zelfs wat theatraal kan klinken, maar dat Underdressed At The Symphony ook voorziet van een duidelijk eigen geluid. De muzikante uit Atlanta is inmiddels, en naar verluidt tegen wil en dank, een ster op TikTok, maar verdient ook de aandacht van een ieder die niet actief is op dit platform.

Underdressed At The Symphony is een album waarop heel veel te ontdekken valt en dat nog heel lang aan kracht wint. Het is bovendien een album waarop Faye Webster zich wederom weet te vernieuwen, bijvoorbeeld door te experimenteren met het op smaakvolle wijze vervormen van haar stem met de autotune of de vocoder of door te flirten met invloeden uit de hiphop en zeker ook de jazz, al houdt haar muziek, al is het maar door de pedal steel, ook altijd een country vibe. Het levert ook dit keer een prachtig en zeker ook eigenzinnig album op.

Erwin Zijleman

Je kunt Underdressed At The Symphony hier luisteren en bestellen:

https://fayewebster.bandcamp.com/album/underdressed-at-the-symphony

2024. Week 15, 10 singles

Chance has it that there's a lot of rock in various forms in this weekly singles post. The fun and adventurous part of it is in how many genres the term rock can be applied. Even in R&B as you will find. In other words, once again there is so much music to explore. It all starts with the least subtle form, so enjoy!

Padded Cell. LYSOL

From just looking at the cover art of album 'Down The Street', one can have more than an inkling of what to expect where the music is concerned. Padded Cell is a song that is over almost before I have been able to type in the title. One minute seven seconds with more chord changes than I can count. When power chords become riffs everything is possible. Chaos and strength in one I opt for. LYSOL is a punk band from Seattle. Anthony Gaviria, Xtine Lundberg, Chad Ringo Bucklew, and Noah Earl Fowler are its members. Together they take on a song by storm. There's no restraint, no holding back, all energy, with not a second wasted on time. This is all the band needs to get its message across and that is what the listener gets. A musical storm of, however small in time, epic proportions. Padded Cell is the ideal advert for LYSOL's intentions.

Op-Operator. The Shang-Hi Los

Last year 'Aces Eights And Heartaches', The Shang-Hi Los, latest album, made it to the number two position of my favourite albums of 2023. Here is the first new song by the band since then. Once again that pop feel the Boston band is able to give its rock songs is present, so so sugar sweet. The solid rock at the heart of Op-Operator, is embellished by great harmonies that go all through the song. The title is simply almost everywhere. I won't go as far as compare it to The Beach Boys but the influence is undeniable. The handclaps are the second element providing pop. The synth playing that little melody is a third. Boston rock comes through in the link to The Cars' new wave/pop phase of the late 70s, also present in the synth. The Shang-Hi Los in Op-Operator do it again. Adding quality to things that are there already for decades in a genre where all seemed said and done. No, it is not and this band proves the point with flair.

New Sadder You. Brume

San Francisco's Brume debuted on this blog several weeks ago and returns with another single from its upcoming album 'Marten' (3 May). New Sadder You is a slow song where singer (and bassist) Suzie McMullen takes the centre totally and rises almost to like of Europe's biggest goth rock singers like Floor Jansen and Sharon den Adel, outshining Jamie McCathie's vocal part totally. She wrote the song for band member McCathie, after his father died. Her description of the song is so good I'm going to put it in here almost instead of a review: "I wrote this song for Jamie after his father passed away. When someone you love dies, you mourn the loss of that loved one, you mourn the loss of the old happier, lighter version of you, but that new sadder you only exists, because you were lucky enough to have someone unconditionally love you!" What could I possibly add here? The music underscores the turmoil of emotions that occur when someone you love dies. A huge sound underscores the anger, the not understanding, the softer parts the silent sadness and feelings of loss. The cello of Jackie Perez Gratz shines no little here. Perhaps this represents the laughter that comes with remembering the good times together in between the tears. New Sadder Song is a big song in a few ways.

Tata's Lie. Gunmoll

Where will this go?, I wondered listening to the start of the video (and single?). A recorded message like one could hear in a closed sect of the brainwashing kind. Gunmoll may have that effect on listeners though. The band starts rocking no little. A very tight rhythm and melody riff make up the verses. Over it Jolien Grunberg sings with a girl-like voice almost breaking from enthusiasm. At the end of each sentence her voice shoots up. Almost irritatingly so, were it not for that enthusiasm. The choruses are bouncing out of my speakers. There's no stopping Gunmoll. Co-guitarist Bram Bol and Grunberg are the nucleus of this new band. Don't think that they put their guitars up front. If anything it is Pim de Roij (drums) and Koen van Bemmelen (bas) that drive this song, assisted by the guitars. The style is alternative rock but with a strong surf rock element in the riffing. Just listen to those strong melodic runs on the guitars. Rhythm? Think 'Peter Gunn' in ELP's version. This tastes like more for certain. Tata's Lie? The concern's lies on pollution and toxic waste through the years?

Tekami. Mei Semones

Tekami starts extremely jazzy. In fact, it starts a bit chaotic. As if Mei Semones wanted to throw in all elements she could think of into Tekami. Then, as if against all odds, slowly but surely a Brazilian element creeps in, turning the song into a bossa nova. Of a kind the Brazilian heroes at Ipanima from the 1960s could never have contemplated. The singer of Japanese decent, living in Brooklyn, mixes several influences into Tekami, which means letter in Japanese. The song is a return to the love letters her partner writes to her, which she does not answer in the traditional way. The world is the richer for it. Tekami starts with a run on the guitar, showing to the world how well Semones can play jazz guitar. From there the bossa nova comes in but the times keeps changing, so don't expect to dance a bossa nova in a straight form should you want to. Where somewhere deep down Tekami is a relaxing song, the way Mei Semones recorded it, it has become a song that keeps the listener on his toes for the whole of the song. The next curve in in Tekami is always around the next corner that can come any time. 'Kabutomushi', is out since April 5th.

Lunar Seal. The Magogas

Lunar Seal is an instrumental track from the album '48 Moons'. Most likely it brings together all The Magogas stands for. Rocking and hitting hard, focusing on musical themes that are explored and turned into rock songs with elements from grunge, psych, stoner-desert rock. Drummer Lisa Cappellazzo, guitarist Jacopo Nava, and bassist Fabio Cester founded the band in 2020 and worked towards the release of its first album ever since. 48 Moons to be exact. The album is there and if Lunar Seal is anything to go by, it will be a storm of an album. Cappellazzo is a hard hitter and knows how to fill the spectrum of the song with her energised drumming. Meg White to the max. The fuzz and distortion peddles are no stranger to the rest of band and especially the guitar has to be contained to make sure it's not feedbacking the whole of the time. Lunar Seal is brought to great heights. Soaring as it were over plains and mountain ranges. Yes, like a big eagle.

Cade Giù. The Gluts

More music from Italy with the first single of The Gluts' upcoming album 'Bang!', out on 31 May. Expect more noise, rock and psychedelics, as this record is released on the Fuzz Tone label. The Gluts is made up of Marco Campana (guitarist), Nicolò J. Campana (frontman), Claudia Cesana (bassist) and Dario Bruno Bassi (drummer). Bang! will be the band's fifth album, but it makes its debut on this blog. Cade Giù (falls down) is an energised rock song, all balled into two minutes exactly. Singer Campana is shouting out his lyrics, that probably are in Italian. He clearly has some anger and frustration to vent. The band lays down a great punk rock track, with very short psychedelic interludes here and there. Effects are applied to the guitars in sorts and forms making for little nice overdubs in the music. The Gluts clearly rock from whatever angle they chose to pick, even within this two minute short song.

If It's Gone. Good Looks

Austin, Tx band Good Looks makes its debut on this blog with a great indie rock song from its upcoming album 'Lived Here For A While', out June 7th. On its previous album 'Bummer Year' Good Looks could be found in the americana segment of music. If If It's Gone is anything to go by, it no longer is. The single is a long drawn out song, not unlike The War on Drugs. A hypnotic rhythm is adorned with interesting lead lines and notes making If It's Gone an addictive song to listen to. That rhythm just goes on and on, while the things played and sung over it gives it its quality. The main solo brings to mind several bands in this genre but is all the song calls for. Good Looks is a band that perseveres. On the evening it premiered its previous album, lead guitarist Jake Ames was hit by a car when crossing the street and barely lived to tell, cancelling all that followed for the band. He recovered but when the band could tour once again the band van containing everything the band had invested in burned out in an accident. That would be more enough signs to call it quits for most individuals. Not for Good Looks and the world is the better for it. This is a very good single, with hopefully more to come soon.

Drei Wunderschöne Melodien EP. The Mono Kids

Eindhoven's The Mono Kids are by now veterans of WoNoBlog. Through the past few years its releases have found their way into the weekly singles post. EP Drei Wunderschöne Melodien is no exception. The punk rock songs are no less than infectious. In fact, the three songs on the EP may be the best I've heard so far by The Mono Kids. From the first second its like I've been told to lie down in the middle of the road and all I have to do is wait for the steamroller to drive over me and pound me into the tarmac. Ask me, and I will tell you that the first song 'The Sun = #1' is the best. Over a pounding drums, the guitar can really go at it and does. The chorus is one to shout along to at the top of the voice. Later in the song there are even oohs and aahs and hand claps. The kind that make a song stand out fast. What caught me most though is the extreme urgency of the song. This band is in a hurry and has a message to share with the world. 'Rock It' and 'PS/P-Love' are not that good, but listen how 'Rock It' starts "Here we Gooooo"! This message tells all. The Mono Kids are on a roll on Drei Wunderschöne Melodien. Fans of James Last will definitely object, in huge shock. If that was the intention of The Mono Kids, all I can add is: mission accomplished. In abundance.

Shed EP. King Isis

Iris Brown from Oakland, California named herself after her great-great grandmother Omega King, the first black opera singer in Chicago. King Isis is musically far removed from opera, but a stage is a stage and King Isis will find her way to stages based on the indie rock R&B songs on Shed. King Isis is gender fluid and in a way so is her music. The music can go off in any direction. Opening song 'Poison' is a rock oriented song. Next, 'Make It Up' changes, confusing me a little to be honest, but winds up at indie rock any way. In the third song '333' R&B takes over, but that electric guitar remains in place. 'Monki' is a hybrid sing, again, mixing rock with a slow dance rhythm. The music seems looped, put through a phaser here and there, creating a psychedelic mood in the big chorus. On her latest EP King Isis shows several sides of her musical persona. For some it may be too much. Not for me. The hybrid music form makes even those song that usually are outside of my comfort zone quite palatable. Shed ends with 'NVR RLL', again more rock than R&B but it contains both in a rock zone. In theory it reminds of G. Love and Special Sauce from 30 years ago. In theory, as I never really liked that mix. King Isis has delivered a good EP that mixes genres in a successful way, very much worthwhile exploring.

Wout de Natris

YIAN. Lucinda Chua

De Britse muzikante Lucinda Chua betovert op haar debuutalbum YIAN met zeer subtiele of zelfs bijna verstilde klanken en zang, maar sta open voor dit album en er ontvouwt zich een fascinerende luistertrip.

Lucinda Chua maakt het de luisteraar zeker niet makkelijk op haar debuutalbum YIAN. De Britse muzikante maakt op YIAN zich langzaam voortslepende muziek die uitermate subtiel is ingekleurd. De subtiele klanken zijn wel zeer sfeervol en van een betoverende schoonheid, die nog eens wordt versterkt door de al even mooie en subtiele zang van Lucinda Chua. Het is muziek waar je de tijd voor moet nemen en ook als je dit doet blijft YIAN een album dat niet in een hokje is te duwen. YIAN kiest soms voor ambient achtige soundscapes, maar Lucinda Chua kan ook uit de voeten met redelijk toegankelijke popsongs. Het levert een even mooi als intrigerend debuutalbum op.

YIAN van Lucinda Chua, dook op in de lijst met de beste debuutalbums van 2023 volgens de Amerikaanse muziekwebsite Paste. Begin 2023 heb ik YIAN meerdere keren beluisterd, maar ik vond het toen een lastig te doorgronden album. Dat vond ik bij de hernieuwde kennismaking met het album nog steeds, maar in het huidige seizoen komen de wat zweverige, zachte en sfeervolle klanken van Lucinda Chua wat mij betreft beter tot zijn recht en bovendien ben ik er achter gekomen dat dit album tijd verdient.

Lucinda Chua is een Britse muzikante met zowel Britse, Chinese als Maleisische wortels, die al op jonge leeftijd uitstekend uit de voeten kon op de cello. Nadat ze de Schotse band Mogwai live aan het werk had gezien met een celliste besloot ze dat haar toekomst niet in de klassieke muziek lag, maar in de popmuziek. Ze werkte de afgelopen jaren onder andere samen met FKA Twigs, maar zette zichzelf in de spotlights met twee EP’s (Antidotes en Antidotes 2). Die werden begin dit jaar gevolgd door YIAN, dat in kleine kring werd opgepikt, maar door Paste nu alsnog volop in de schijnwerpers wordt gezet.

Het debuutalbum van Lucinda Chua is een album dat niet makkelijk is te typeren. De Britse muzikante maakt uiterst subtiele en bijna verstilde muziek, die zich in een opvallend laag tempo voortsleept. Het is muziek waarin de cello van Lucinda Chua wordt gecombineerd met andere strijkers en met piano en keyboards. Door de bijdragen van strijkers doet de muziek van Lucinda Chua af en toe klassiek aan, maar de Britse muzikante verwerkt ook op subtiele wijze invloeden uit de pop en R&B in haar songs.

Door het lage tempo en de subtiele en zeer sfeervolle klanken heeft de muziek op YIAN zowel een beeldend als bezwerend karakter. Dit wordt nog eens versterkt door de zang van Lucinda Chua. Deze zang is al net zo subtiel als de instrumentatie op YIAN en ook net zo zacht. De Britse muzikant spreekt haar teksten af en toe uit, maar kan ook fluisterzacht zingen, waarbij opvalt dat ze met heel veel precisie zingt.

Door het lage tempo en de subtiele klanken en zang is YIAN een album waarvoor je in de stemming moet zijn. Als je er voor in de stemming bent is het debuutalbum van Lucinda Chua een bijzonder album waarop heel veel moois te ontdekken valt. Dat lukt het best wanneer je het album met volledige aandacht beluistert en er echt de tijd voor neemt. De ambient achtige klanken doen het prima als muzikaal behang op donkere winteravonden, maar YIAN wordt een echt bijzonder album wanneer je het album niet beluistert maar ondergaat. Dan pas hoor je hoe mooi de verschillende lagen in de muziek van de Britse muzikante samenvloeien en hoor je bovendien met hoeveel gevoel Lucinda Chua zingt.

Het is razend knap hoe invloeden uit de Chinese muziek en de klassieke muziek uiteindelijk neerdalen in verrassend toegankelijke songs met een randje pop of zelfs R&B, maar YIAN staat ook vol songs die een stuk dieper graven. Het album is overigens uitgebracht op het roemruchte 4AD label, dat in het verleden met de muziek van onder andere Cocteau Twins en This Mortal Coil al eerder van dit soort verstilde pracht uitbracht. YIAN is zeker niet het makkelijkste album uit het mooie lijstje van Paste, maar wel een van de meest bijzondere.

Erwin Zijleman

Je kunt YIAN hier luisteren en bestellen:

https://lucindachua.bandcamp.com/album/yian

Heaven. Cleo Sol

De Britse muzikante Cleo Sol maakte in 2021 met Mother een van de allerbeste albums van het jaar en laat ook met het recentelijk verschenen Heaven weer horen dat ze beschikt over heel veel talent.

De Britse muzikante Cleo Sol pakte ruim twee jaar geleden stevig uit met het ruim een uur durende Mother, dat het predicaat meesterwerk absoluut verdiende. Ook Heaven is weer een bijzonder mooi album, al moeten we het dit keer doen met slechts een half uur muziek. Het is gelukkig wel muziek van een bijzondere schoonheid, want net als Mother is ook Heaven in vocaal, muzikaal en productioneel opzicht een hoogstaand album. Heaven is wat soberder ingekleurd dan Mother en leunt ook wat minder zwaar op de soul en R&B, maar het is wederom een zwoel en broeierig album dat de gevoelstemperatuur met vele graden laat stijgen.

In de zomer van 2021 verscheen Mother, het tweede album van de Britse muzikante Cleo Sol. Ik kende haar van het een jaar eerder verschenen debuutalbum Rose In The Dark, dat ik een lekker zwoel R&B album vond. Het is een album dat het bijzonder goed deed op broeierige zomeravonden, maar dat ik binnen het R&B aanbod van dat moment verder niet heel onderscheidend vond. Mother vond ik echter een waanzinnig goed en juist zeer onderscheidend album.

Ik vond het albums zelfs zo goed dat het album de top 10 over mijn jaarlijstje over 2021 haalde. Ondanks het feit dat Cleo Sol in de periode voor de release van haar tweede soloalbum de aandacht had getrokken met haar bijdragen aan het project Sault, bleef Mother lange tijd onopgemerkt wat echt doodzonde was en is.

Op Mother werd de Britse muzikante bijgestaan door Inflo, de grote man achter Sault, die tekende voor een geweldige productie. Op Mother combineerde Cleo Sol invloeden uit de soulmuziek zoals die in de jaren 70 werd gemaakt met invloeden uit de R&B van dat moment, maar uitstapjes buiten de gebaande paden werden zeker niet geschuwd. De vooral ingetogen tracks op het album klonken loom en zwoel, maar de songs van Cleo Sol zaten stuk voor stuk razend knap in elkaar en bovendien zong de Britse muzikante prachtig op haar tweede album.

Ik had al een tijd niet meer naar Mother geluisterd, maar de hernieuwde kennismaking met het album beviel me misschien nog wel beter dan de eerste kennismaking in het najaar van 2021. De aanleiding om het vinyl van Mother weer eens uit de kast te halen is de release van Heaven, het derde album van Cleo Sol.

Na de twaalf tracks en ruim een uur muziek van Mother was het even een tegenvaller dat we het dit keer moeten doen met negen tracks en slechts een half uur muziek, maar uiteraard is de kwaliteit belangrijker dan de kwantiteit en met die kwaliteit zit het ook dit keer weer goed. Voor de productie van Heaven deed Cleo Sol wederom een beroep op Inflo, wat een prachtig klinkend album oplevert.

Cleo Sol tekende zelf voor de instrumentatie en de zang en beiden zijn van hoog niveau. Vergeleken met de vorige twee albums is Heaven behoorlijk sober ingekleurd. Buiten akoestische gitaar en piano hoor je vooral wat extra bas en drums en hier en daar wat extra lagen vocalen. Het geluid op het album is misschien relatief sober, maar het is ook een warm geluid dat zich heerlijk om je heen slaat, zeker wanneer de ritmes wat meer uptempo zijn. Het is een vooral akoestisch geluid, dat wat jazzy klinkt, al heeft Cleo Sol de invloeden uit de soul en de R&B zeker niet afgezworen.

Door het ingetogen en organische geluid heeft Heaven een intiem karakter en dat wordt versterkt door de zang. Cleo Sol zingt op haar nieuwe album nog wat zachter dan op haar vorige twee albums, maar de zang op Heaven is wederom oorstrelend mooi. Zeker wat later op de avond verwarmt het nieuwe album van Cleo Sol op bijzondere wijze de ruimte, maar de Britse muzikante doet ook dit keer bijzondere dingen en weet steeds weer de aandacht te trekken met subtiele accenten en verrassende wendingen. Of Heaven net zo goed is als het geweldige Mother durf ik nog niet te zeggen, maar ik vind het nieuwe album van Cleo Sol wel steeds beter en interessanter worden. Knappe plaat weer.

Erwin Zijleman

Je kunt Heaven hier luisteren en bestellen:

https://cleosol.bandcamp.com/album/heaven