Perfect Place. Lemoncello

Het Ierse duo Lemoncello trok ruim twee jaar geleden flink wat aandacht met een prachtig debuutalbum, maar het is helaas vrij stil gebleven rond de eerder dit jaar verschenen opvolger Perfect Place, die zeker niet minder mooi is.

De Ierse band Lankum gaf de Ierse folk een paar jaar geleden een flinke impuls met albums waarop een bijzondere draai werd gegeven aan traditionele folk. Het leverde albums op met duistere en bezwerende folk die je genadeloos bij de strot greep. Zo meedogenloos was de muziek van Laura Quirke en Claire Kinsella niet, maar ook het debuutalbum van Lemoncello was er een die in de smaak viel bij liefhebbers van de door Lankum en ØXN gemaakte folk met een twist. Het is het afgelopen jaar wat stil in het genre, waardoor het tweede album van Lemoncello minder is opgevallen, maar het is wederom een bijzonder fraai album, met een hoofdrol voor de mooie stemmen van de twee Ierse muzikanten.

Het Ierse platenlabel Claddagh Records bestaat al sinds de jaren 50 en was lange tijd vooral gericht op het uitbrengen van nogal traditionele Ierse folk. In 2023 bracht het label echter het briljante CYRM van ØXN uit en dat vond en vind ik nog steeds een van de allerbeste albums van 2023. Ik besloot om het label vanaf dat moment wat beter in de gaten te houden en dat leverde me in 2024 het bijzonder fraaie Yellow Roses van Niamh Bury op en niet veel later het titelloze debuutalbum van Lemoncello, dat ik misschien nog wel mooier vond. 

Lemoncello is een Iers duo dat bestaat uit Laura Quirke en Claire Kinsella, die allebei beschikken over een hele mooie stem en hun songs verder inkleuren met gitaar en cello. De stemmen van de twee lijken op het debuutalbum van Lemoncello niet alleen gemaakt voor Ierse folk, maar bovendien voor het soort donkere en bezwerende folk waarmee ØXN in 2023 een verpletterende indruk maakte. 

De muziek van Lemoncello was niet zo duister en beklemmend als de muziek van ØXN en een band als Lankum, maar het debuutalbum van het Ierse tweetal was ook niet op zijn plek in het hokje traditionele Ierse folk. Het debuutalbum van Lemoncello bleek ook nog eens een eersteklas groeialbum, waardoor ik het album nu veel hoger aansla dan twee jaar geleden. 

Mijn aandacht voor Claddagh Records verslapte wat toen er lange tijd geen albums verschenen die mij net zo wisten te raken als de albums van ØXN, Niamh Bury en Lemoncello. Dat is jammer, want in mei verscheen het tweede album van Lemoncello. Perfect Place heeft volgens mij wat minder aandacht gekregen dan het debuutalbum van Laura Quirke en Claire Kinsella, want ook muziektijdschriften als Mojo en Uncut wezen me niet of onvoldoende duidelijk op het tweede album van het duo. 

Het heeft echt niets te maken met de kwaliteit van het album, want ik vind Perfect Place nog beter dan het eerste album van Lemoncello. Ik heb weinig informatie over het nieuwe album van het Ierse tweetal, want zelfs op de bandcamp pagina van Lemoncello is niets te vinden. 

Volgens de informatie van Spotify produceerden Laura Quirke en Claire Kinsella samen met Ruth O’Mahony Brady het nieuwe album en tekenen ze ook voor het grootste deel van de muziek op Perfect Place, met hier en daar uiterst subtiele toevoegingen van keyboards, bas en drums. Ook dit keer zijn de bijdragen van de cello sfeerbepalend, maar de meeste indruk maken de stemmen van Laura Quirke en Claire Kinsella, zeker als ze gecombineerd worden. 

Ook op Perfect Place maken de twee indruk met ingetogen vocalen die makkelijk onder de huid kruipen. Dat doen ook de songs van Lemoncello, die net als op het debuutalbum flink wat invloeden uit de (Ierse) folk bevatten, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben. 

Het is net als op het eerste album een bij vlagen behoorlijk donker geluid, maar nog meer dan op het debutalbum staan Laura Quirke en Claire Kinsella op Perfect Place garant voor fraaie spanningsbogen, die de songs van Lemoncello voorzien van een hele bijzondere sfeer. Er is tot dusver weinig geschreven over Perfect Place van Lemoncello, maar Laura Quirke en Claire Kinsella hebben na hun zo mooie debuutalbum wederom een betoverend mooi folkalbum gemaakt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Perfect Place hier luisteren en bestellen:

https://lemoncello.bandcamp.com/album/perfect-place 

Soft. The Bernadette Maries

Over this year Brussels based The Bernadette Maries featured several times in the singles section of this blog. So, it should not come as a surprise that the band's debut album Soft follows its singles. Although the band tends to rubricate itself in the shoegaze section, I find myself only partly inclined to go along with this description. Find out why below.

The Bernadette Maries are Guy Tournay (vocals, guitar), Daria (vocals, bass), Romain Rouserez (drums/percussion). Also mentioned is David, as collaborator and live member. The band formed in 2024 and in the same year released its first single, 'Dream Place', followed by more singles and an EP, 'LvvV' in 2025. Come 2026 and debut album Soft sees the light of day.

The band mixes shoegaze, with dreamy sequences with a pop undertone. Smashing Pumpkins is a band the members must have heard. 'Happy Song' tells you that with ease. One of the singles, 'ESO' does even more so, but let us return to the opening song and name giver of the album, 'Soft'. Here the two contrasts already come together. The dark guitar sounds of shoegaze are prominent the in intro and move to the (far) background in the opening verse. The other guitars are like those that can be heard on U.S. bands like DIIV and Beach Fossils. Light melodic sequences, somewhat in a Johnny Marr style, and long held darker lead notes. 'Soft' is quite the opening statement from The Bernadette Maries. Here we are it says. A take it or leave it statement is playing straight into my ears. The singing is a far more dreamy. Guy Tournay has a voice without much depth, while Daria sings the background vocals with an angelic voice.

This description more or less sums up the music on Soft. Before you get the wrong impression from this summing up so soon, Soft is a varied and more importantly a good debut album. The Bernadette Maries are not scared of showing who influenced them, but used these influences to create new songs that I will be listening to for a while. Soft is a nice edition to what came before and could be a stepping stone for others in the future. And how about soft? Not exactly.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Soft here:

https://geographie.bandcamp.com/album/soft 

Music For Horses. The Rupert Selection

Less is more is a saying that totally passed the members of The Rupert Selection by. Once the very quiet intro to Music For Horses of 1 minute, 'Hello Horses' is over, the band kicks in and it only seems to go from big to bigger to biggest and at times even beyond that. Hugest is a word that may come close. The Rupert Selection fabricates a wall of sound that becomes impenetrable. It's so huge that my ears pop like when going to a higher altitude.

It is all interspersed with soundscapes and spoken word parts, like Pink Floyd used to lift texts from movies or tv shows, and interludes. Sometimes it goes through the whole of song, this mechanic muttering in the background. 

To think that The Rupert Selection is a trio. There's no way of telling because there is so much happening on Music For Horses. Guitar layers, a huge Hammond organ, horns. The band combines the sound of some of the bigger bands that emerged in 1969 like Blood, Sweat and Tears and Chicago Transit Authority, mix it with garage rock, psychedelic blues  and some symphonic rock from the 70s and later. It all blends into a huge melting pot but really, really reveals itself in 'Devil's Dance', in part a quieter song at that.

The Rupert Selection is Reilly Somach, Peter Crofton, Zak Brown, respectively singer/guitarist, bassist, drummer, but only as their principle instruments. It only starts there for them. They were assisted by producer Steve Lord and a host of other musicians.

In a way I do get the impression that The Rupert Selection wanted to show off everything it is capable of. And at times it does become too much. But never without taste and conviction. When I then read that singer-guitarist Reilly Somach is diagnosed with that awful disease I hear far too many people having this year, it seems that it had to be this way. Everything The Rupert Selection stands for balled into one album. I hope Reilly Somach makes a full recovery, but should this be a goodbye, he could not have wished for a more impressive one. Music For Horses is for horses and all of us. Strength and courage, Reilly!

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Music For Horses here:

https://therupertselection.bandcamp.com/album/music-for-horses 

It Goes On. Westside Cowboy

In the past months the name Westside Cowboy came by a few times, but the music did not reach me before the release date. That always puts an album at a disadvantage, as so much new music comes into my mailbox before the release date. I decided to take a listen anyway and fell quite easily for It Goes on.

Westside Cowboy is a band from Manchester. Formed in 2023, Jimmy Bradbury (vocals, guitar), Reuben Haycocks (vocals, guitar), Aoife Anson O'Connell (vocals, bass) and Paddy Murphy (vocals, drums) were able to set some concrete steps in these three years, culminating in It Goes On.

Somewhere in the early 80s I bought the album 'The Velvet Underground'. Together with the ("long lost album") release of 'VU' in 1985, it is my absolute favourite album of the band. When I listened to opening song 'Kick Stones (The Boys)', Westside Cowboy brought me back to a song like 'What Goes On'. Just listen to that guitar sound and the way the six strings are attacked. That dry sound of the rhythm guitar. In other words, I was sucked into It Goes On within a minute or so. From 1969 we are taken from the introspective, questioning of 'What Goes On' to the affirmative confirmation of 'It Goes On' in 2026. The way that Aoife Anson O'Connell's voice mixes into the whole makes the even better. It returns often later on on the album.

Of course, just sounding like The VU is not enough. 'Kick Stones (The Boys)' is such an exciting song. Not so long ago I wrote on an album, Tape Toy's 'Dumb Sites', it has everything except a 'Literary Mind' like on SPRINTS' album 'Letter To Self'. Well, with 'Kick Stones (The Boys)' It Goes On has its 'Literary Mind'! The album continues with the super tight yet playful 'Paperchains' and Westside Cowboy has won me over by then.

In the years that I'm writing this blog, I have repeatedly asked myself, how can a band of youngsters still be influenced by a band that stopped existing in 1970 and never had any form of commercial success? Were their grandparents fans and so hip that the grandchildren listened to them playing their records? Fact is, this band listened closely, but not exclusively to The VU. Dutch indie darlings Personal Trainer can be heard in some of the songs, like e.g. 'Worried Age', while the band also has a more alternative pop oriented side, like you can hear in 'Well Done Kid, You Did It'.

Westside Cowboy calls its music brittanamerica. Nicely found, but americana is not exactly what I'm hearing on It Goes On. Okay, there is the solo performed, folky song 'Take My Leaving As I Love You' but that is not enough for the americana moniker. This album is one I would place more in the U.S. than the U.K., like latter day Buffalo Toms to name an example.

No singer of Westside Cowboy has the voice of Doug Yule, made famous because of singing 'Candy Says', the band does attempt to bring the tempo down and succeeds. Pumping up a song to the point where it almost explodes stands the other end of It Goes On. When O'Connell gets the lead vocal in 'Coyote', the link with The VU is complete. That song explosively goes off anyway later on, is beside the point.

It Goes On is the starting point for Westside Cowboy. The band still has a lot to prove, but having a debut album like It Goes On under its belt, is a starting point many bands never reach.

Wout de Natris - van der Borght

 

Je kunt It Goes On hier luisteren en bestellen:

https://westsidecowboy.bandcamp.com/ 

The Truth Is. Lucca Mae

Het is dringen binnen de Britse popmuziek van het moment, zeker als het gaat om zangeressen met soul, maar Lucca Mae verdient met haar debuutalbum The Truth Is absoluut een plekje tussen de grote sterren van het moment.

The Truth Is van Lucca Mae is al even uit, maar langzaam maar zeker rijst de ster van de Britse muzikante. Dat is volkomen terecht, want ze beschikt over een geweldige stem. Het is een stem die is gemaakt voor de mix van soul, jazz, blues en pop op het album, maar het is ook een opvallende stem met een onweerstaanbaar lekker rauw randje. The Truth Is staat vol met aansprekende songs en het zijn songs die heel mooi en subtiel zijn ingekleurd. De muziek op het debuutalbum van Lucca Mae is heel smaakvol en biedt alle ruimte aan haar stem. Het Verenigd Koninkrijk beschikt momenteel over flink wat geweldige soulzangeressen en Lucca Mae hoort hier zeker bij.

Met name in het Verenigd Koninkrijk timmert Lucca Mae steeds nadrukkelijker aan de weg, maar ze heeft nog zeker niet dezelfde status als bijvoorbeeld Olivia Dean, Raye of Sienna Spiro. Dat kan volgens mij alleen maar een kwestie van tijd zijn, want op haar debuutalbum The Truth Is laat Lucca Mae horen dat ze heel veel te bieden heeft. 

Dat debuutalbum verscheen inmiddels vijf maanden geleden en het verbaast me dat het, zeker in Nederland, behoorlijk stil is gebleven rond het album. Met The Truth Is heeft Lucca Mae immers een album gemaakt dat in de smaak moet kunnen vallen bij de fans van bijvoorbeeld Olivia Dean, Raye en Sienna Spiro, waarvan zeker de eerste twee inmiddels met gemak grote zalen vullen. 

Op haar debuutalbum maakt Lucca Mae muziek met vooral invloeden uit de soul en jazz, maar ook invloeden uit de blues en pop hebben hun weg gevonden naar het geluid van de Britse muzikante. Ik hoor in muzikaal opzicht wel wat overeenkomsten met de muziek van de eerder genoemde supersterren, maar het debuutalbum van Lucca Mae heeft zich wel wat meer laten beïnvloeden door soulmuziek uit de jaren 60 en 70 en laat niet veel raakvlakken met de R&B muziek van het moment horen. 

Ook invloeden uit de jazz zijn wat prominenter aanwezig, wat de wat nostalgische sfeer op het album versterkt en wat zorgt voor raakvlakken met het vorige maand verschenen debuutalbum van Sienna Spiro. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de muziek van Amy Winehouse, al is de muziek van Lucca Mae een stuk minder uitbundig. 

Wat direct opvalt is dat er in de meeste songs op het album redelijk subtiel en laidback wordt gespeeld, waardoor The Truth Is ook in de smaak zal vallen bij liefhebbers van jazz, blues en soul die niet veel hebben met pop. The Truth Is laat een warm geluid horen dat wat voller klinkt wanneer blazers worden ingezet, maar in alle songs laten de muzikanten die zijn te horen op het album veel ruimte open. 

Die open ruimte wordt gevuld met de stem van Lucca Mae en het is een stem om eindeloos van te houden. Lucca Mae moet het gelukkig niet hebben van 1001 stembuigingen en laat zich ook nergens verleiden tot vocale krachtpatserij, wat in dit genre zeker niet ongebruikelijk is. 

Ik vind de zang op The Truth Is echt heel erg goed, want Lucca Mae doet in vocaal opzicht niet onder voor de groten binnen de Britse popmuziek van het moment. De Britse muzikante beschikt over een hele goede stem, maar het is door het rauwe randje op haar stembanden ook een hele aangename en karakteristieke stem. 

Met name door de stem van Lucca Mae was ik direct overtuigd van de kwaliteit van haar debuutalbum, maar ook in muzikaal opzicht tikt het album een hoog niveau aan. Ik heb ook wat met de songs op het album, die stuk voor stuk bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar die ook in artistiek opzicht interessant zijn en een mooie mix van invloeden laten horen. 

Het zou me dan ook niet verbazen als ook Lucca Mae over niet al te lange tijd grote zalen gaat vullen, al komt ze in een wat intiemere setting waarschijnlijk nog beter tot haar recht. The Truth Is van Lucca Mae begint in het Verenigd Koninkrijk langzaam maar zeker wat meer aandacht te krijgen en dat is echt volkomen terecht, want wat is dit een sterk album.

Erwin Zijleman