Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. Melanie Baker

Melanie Baker laat zich op haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! vooral beïnvloeden door indierock uit de jaren 90, maar geeft wel een bijzondere eigen draai aan alle echo’s uit het verleden.

De Britse muzikante gaat op haar in april verschenen debuutalbum flink los met de gitaren, die af en toe stevig ontsporen, maar ze maakt ook indruk met lekker in het gehoor liggende rocksongs. Het zijn rocksongs die de muzikante uit Newcastle met veel passie en energie vertolkt, maar ook als ze op de tweede helft van het album wat vaker gas terugneemt, blijven de songs, de muziek en de zang van Melanie Baker makkelijk overeind. Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! is hierdoor een album dat zich weet te onderscheiden van de meeste andere indierockalbums van het moment en dat is gezien het enorme aanbod van de laatste jaren echt een flinke prestatie.

De Britse muzikante Melanie Baker oogst direct bonuspunten met de titel van haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! en doet dat ook met de ruwe openingstrack AAAAAAAAHHHHHHHH!!!!. Het is een openingstrack die laat horen dat we van Melanie Baker niets anders dan een pittig rockalbum mogen verwachten. 

Dat is haar eerste album dan ook en als ik er een etiket op zou mogen plakken, zou ik kiezen voor indierock. En om nog wat preciezer te zijn 90’s indierock, want de Britse muzikante vindt haar inspiratie eerder in de door vrouwen aangevoerde indierock uit de jaren 90 dan in de indierock van het moment. 

Dat betekent dat ze moet concurreren met stapels geweldige albums uit het verleden en dat is geen eenvoudige opgave, maar Melanie Baker heeft een album vol bravoure afgeleverd. Het is een album dat een stuk steviger klinkt dan de meeste indierockalbums van het moment. De Britse muzikante schuwt de hoge gitaarmuren en opvallend gruizig gitaarwerk niet en de gitaren mogen ook op andere manieren ontsporen. 

Het herinnert me direct aan bands uit het verleden, zeker als ook nog een randje grunge wordt toegevoegd, maar Melanie Baker is ook een kind van deze tijd. Dat hoor je vooral wanneer de gitaren even gas terugnemen en Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! dichter tegen de indierock van het moment aankruipt, maar het grootste deel van de tijd plaats ik het debuutalbum van Melanie Baker eerder in de jaren 90 dan in het nu. 

Dat betekent zeker niet dat het album klinkt als een retro indierockalbum, want de songs van Melanie Baker klinken ook fris. Het is in muzikaal opzicht een knappe niche die Melanie Baker heeft gevonden en ik vind haar debuutalbum bij herhaalde beluistering alleen maar indrukwekkender worden. Dat ligt vooral aan het gitaarwerk, dat steeds weer net wat anders klinkt en de 90s indierock ook zomaar kan verruilen voor het gitaarwerk dat is te horen op de albums uit de Berlijnse periode van David Bowie, om maar één voorbeeld te noemen. 

Niet alleen de muziek, maar ook de zang op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! herinnert op een of andere manier aan de jaren 90. De zang van Melanie Baker klinkt soms prettig onderkoeld, maar klinkt meestal aanstekelijk uitbundig, wat nog wat extra energie toevoegt aan het geluid op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. 

In muzikaal opzicht bevat het album misschien flink wat echo’s uit het verleden, maar in tekstueel opzicht past het album goed in deze tijd met de teksten waarin Melanie Baker geen geheim maakt van haar queer identiteit, waarmee ze aansluit bij een aantal groten uit het genre. 

Af en toe is het allemaal wel erg ruw en stevig, zoals in het punky Cabin Fever, maar zeker als Melanie Baker kiest voor lekker in het gehoor liggende rocksongs, en dat doet ze met grote regelmaat en zeker op de meer ingetogen tweede helft van het album, weet de muzikante uit Newcastle me makkelijk te overtuigen. Als ze dat niet direct doet is het even wennen aan al het gitaargeweld, maar ook dan wint de Britse muzikante mijn sympathie redelijk makkelijk. 

Er verschijnen momenteel nogal wat albums die zich keurig houden aan het stramien van de indierock van het moment en wat dat betreft klinkt het debuutalbum van Melanie Baker fris en anders. Ik ben er van overtuigd dat ze met Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! een breed publiek kan aanspreken, maar ook een ieder die normaal gesproken niet zo gek is op het soort muziek dat op dit album te horen is, zou eens moeten luisteren naar de songs van Melanie Baker.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! hier luisteren en bestellen:

https://melaniebaker.bandcamp.com/album/somebody-help-me-i-m-being-spontaneous

Real Life Evolution. Joan as Policewoman

Everyone seriously involved in music will recognise the following. You follow an artist for several albums and see a few live shows and then for reasons that are not determinable, you miss an album and another one and even forget to play older albums. That happened to me with Joan as Policewoman somewhere in the 10s. Come 2026 and I'm alerted to a new version of her debut album, Real Life.

Many artists say that they would have liked to spend some more time recording or that a song takes on a different guise due to the many times it is played live. It is less usual that an artist reimagines his/her own recordings. More often it is a remix by another producer or musician. Not Joan Wasser, she went back into the studio, well a few actually, to come out with new versions of the songs from her first album.

To prepare for the new version, I decided to look into my backlog of WoNo Magazines, but to my surprise I did not find a review of 'Real Life' there. That makes it impossible to share my original thoughts with you. My guess is that my response then, would not have been that much different as it is today with the Evolution version. Joan as Policewoman does not go for immediate effect but for longevity. She does not play easy to digest pop music but commands listening to get to know the songs better with each spin, to unlock the inner richess of the melodies and arrangements.

What I decided not to do is compare the two versions. The new voices, Krystle Warren on 'I Defy' and Iggy Pop in 'Save Me are totally obvious, but other changes will be far more subtle. A difference is also in Joan Wasser's voice. It has aged in a pleasant way. This little extra edge to it, makes for good listening.

With her music Wasser hovers somewhere between pop and jazz. Opener 'Anyone' with its fretless bass makes that clear from the very start. The singing of the harmonies gives a little soul edge to the song as well. I only have faint memories of Ella Fitzgerald records of the generation preceding mine, but I can imagine Ella singing a song like 'Anyone' in a more jazzy arrangement. The song gives the album a very serious, yet pleasantly and good start.

I hadn't played 'Real Life' for quite some time. I gave a copy in the 00s to my now wife, but unfortunately she is a little less accurate storing her records, so good luck finding it somewhere. The songs all sounded instantly familiar though. Even in such a way that it is hard to pinpoint to the new elements. My gut tells me they are there though. A little slower tempo, a new harmony vocal, a different setting of instruments? I think it's all there, but what is more important, 'Real Life Evolution' is a good album. The album shows off the richness of the songs but also the musicianship and musical imagination of Joan Wasser. Listening to the Evolution version is a joy.

Do I recommend buying the album should you have the original version? Yes, I do. Joan as Policewoman shares her evolution with the 'Real Life' songs in the past twenty years with her fans or even newly interested individuals who missed out on the first time. There is a lot of beauty to discover on the new version.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Real Life Evolution here:

https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/album/real-life-evolution-album-2026 

Jammah Tammah. Jammah Tammah

Some time ago, I received an email about the band Jammah Tammah, forgot about it and now have to fit the news into the heavy release schedule before the summer break. But believe me, it is worth it to do so. I almost became consistent, as Jammah Tammah passed me by for 99.5% in the time it was active (1991 - 2003), because it was only the name that rang a faint bell, nothing more.

Reading the Wikipedia page of the band, which isn't up to date, it is clear that what was and is Jammah Tammah is not an easy answer. Fact is the band started in 1991 around singer Eddy Huizing, formerly of The Boegies, another 99.5% band for me, and Thuur Caris and focused on playing ska, rocksteady and mix it with European polka and punk. The drummer was an Atari machine! After many changes in the line up the band folded in 2003, although there are still former members working under the name Jammah Tammah Groove Experience since the 2010s.

Come 2026, and here is a live compilation album or so it often seems. It is not. It's far more complex. I'll get back to that. What you hear, is a complete dam burst of energy released through the decades, from the early 90s right to the mid 20s and all from a band that does not exist any more. I'll get back to that later also.

First, the music. Kicking off the album is a song called 'Black Monster'. It sounds like a Frank Zappa and the Mothers of Invention track that is going completely off the rails, something Zappa would never have allowed under any circumstances on penalty of ostracisation from the band. Not Jammah Tammah, the punk attitude is showing through for one 100%. The copper is everywhere, the rhythm absolutely leading, the seeming chaos is everywhere. The ska element ever more present. The secret is it is all under control, as this music really works. I can see Eddy (Piepke-Speedy-Mousie) Huizing bouncing across a stage in my mind's eye energising stages every time he climbs on one.

When the band started in 1991, ska, and especially the English Two-Tone version, was a thing of the past for some years already. All the bands had folded by that year. Enter Jammah Tammah. The band released three albums at the time. It must have been somewhere around that period, I came across the name but never heard any music, as far as I can remember.

When some of the band members decided to have the records on the digital platforms in 2023, they found a host of recordings that were never used, mostly of poorer quality. This is a relative comment. The reason these songs were never released at the time, is that the band always recorded live, to capture the energy. Somehow, the band never managed to record these songs without too many mistakes being made. The band couldn't fix at the time, so discarded the recordings. This led to a cunning plan.

What we hear on this album is a recreation of the past. Nearly all original members recorded their parts a new and separate from each other. That is what we hear today and despite this new version, the energy is captured as if this is a live recording. The only practical problem Jammah Tammah encountered was that singer Eddy Huizing, in this phase of his life, does not want to be associated with his past lyrics any more.  Enter modern technicalities. With the same sort of software programme Peter Jackson used to create 'Get Back', The Beatles documentary, Huizing's vocals were isolated from the recordings and mixed over the new recordings, including from real live recordings, audience and all. The result is as if the listener is in a venue listening to Jammah Tammah going at it. Do expect sudden fade outs but that takes nothing away from the fun had by all.

It may well have been, that I would not have liked the original recordings, as I wasn't into this kind of music. There is however a Gruppo Sportivo link every once in a while, so who knows what the answer would have been? Fact is, I never have learned of Jammah Tammah's (ja maar, toe maar in Groninger dialect) music at the time. Today I have and 'Jammah Tammah' is one huge party, from beginning to end. It's 2026 and it's never too late to get to know a new band. Wow!, is the word here.

Wout de Natris - van der Borght 

Roses. Widowspeak

Of course, checking the past of this blog, I find that Erwin Zijleman beat me to a Widowspeak album review. His love for female singers precedes mine by something like two decades. With 'Plum' Widowspeak came into my life in 2020, undoubtedly in the time of the second lockdown. The music resonated within me immediately. My second album, Widowspeak's sixth, 'The Jacket' was not that good in my ears. Now, four years later, Roses claims a spot just like 'Plum' did six years ago.

There are two versions of reception of 'Roses'. The first is on a modest level of sound. Believe me, there is far less to enjoy, as the second version is to play it somewhat louder on a headset and all of a sudden a host of details unfold themselves. 'Roses' proves to be a very, very rich album with a host of guitar parts that are everywhere my ears can cope with.

Widowspeak formed in Brooklyn, NYC in 2010. Through the years only guitarist and vocalist Molly Hamilton and guitarist Robert Earl Thomas, a married couple, remained of the original four piece. On 'Roses' it is Molly Hamilton who creates a dreamy kind of pop music with her somewhat sleepy sounding vocal delivery. The music may have some elements of dreampop, but equal parts consist of indie, roots and French sigh girls. All together this creates a near magical mix of alternative pop music that goes down really well with this listener.

Photo: Alexa Viscious

The album starts with one of the more solid numbers, 'The Hook'. As far as I'm concerned, this title describes the situation quite well. I'm hooked alright after listening to 'The Hook'. The song does what a million other songs have done in the past. A guitar that plays some slow solo notes, a piano here and there playing some slow notes as well, a warm Hammond closing everything that was left open in the crooks and crannies of the mix. Molly Hamilton overdubs her vocals in all the right places. Out comes this Americana-indie track that sounds as warm (the music) and dreamy (vocals) as can be. When in the next song, 'No Driver, I'm remembered of my favourite Hazeldine album, 'Digging You Up', I'm sold, hook, line and sinker.

In the rest of the albums, the songs remain warm and rich. Guitars are everywhere, including a pedal steel here and there, creating a great mode, that in a way is the same mood but it's never enough. On Roses there simply is never enough of a good thing. Recorded on the Greek island Hydra with the band's touring members Willy Muse, John Andrews, and Noah Bond, in January and fine tuned at home in Brooklyn, the band is ready to take on the world once again. To think that the members of a band this good, have regular day jobs to sustain themselves, makes it something close to a miracle that we are able to hear Roses. I know, it's not unique, yet it gives you pause that making great music does not assure you an income sufficient to live off. It must be the product of total dedication to the muse that houses within the Widowspeak duo.

So let's be grateful for the present Roses is. Widowspeak has delivered an album of great beauty.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Roses here:

https://widowspeak.bandcamp.com/album/roses 

The Sky Knows I Exist. Naaz

Het in alle opzichten wonderschone debuutalbum van Naaz vierde eerder dit jaar alweer de derde verjaardag en krijgt deze week gezelschap van The Sky Knows I Exist, dat in alle opzichten een typisch Naaz-album is.

Aan het eind van 2023 twijfelde ik geen moment over het album dat mijn jaarlijstje zou aanvoeren. Never Have I Ever van Naaz wist op dat moment al een jaar te betoveren en te ontroeren, hoe vaak ik ook naar het album luisterde. Sindsdien zag ik Naaz meerdere keren live, wat het verlangen naar haar tweede album aanwakkerde. Dat tweede album is verschenen en wat is The Sky Knows I Exist een prachtig album. Het is een album waarop Naaz haar unieke geluid nog wat verder heeft doorontwikkeld. The Sky Knows I Exist klinkt direct als een Naaz album, maar wederom heeft ze haar grenzen verlegd en laat ze nog maar eens horen hoe groot en bijzonder haar talent is.

De Nederlands-Koerdische muzikante Naaz behoort wat mij betreft tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek te bieden heeft. Dat was al zo toen ze in 2018 haar eerste EP Bits of Naaz uitbracht en dat was nog steeds zo toen ze in 2023 haar debuutalbum Never Have I Ever afleverde. 

Voor de release van dat debuutalbum keerde Naaz de muziekwereld enkele jaren de rug toe na een aantal nare ervaringen, maar gelukkig kroop het bloed waar het niet gaan kon en maakte ze met Never Have I Ever een van de mooiste, een van de meest persoonlijke en een van de meest indringende albums van de afgelopen jaren. 

Sinds haar terugkeer in de muziek doet Naaz alles zelf en dat kan alle kanten op. Ze organiseerde zelf haar comebackconcert in Carré, trad op met een aantal orkesten, kletste zichzelf het voorprogramma van Lana Del Rey in, begon aan een boek en kondigde onlangs aan dat ze met opera aan de slag gaat. Gelukkig is ze ook haar liefde voor indiepop niet verloren, wat de afgelopen jaren indrukwekkende concerten opleverde en nu de release van haar tweede album The Sky Knows I Exist, dat de komende tijd ook op een aantal podia zal worden vertolkt. 

Het vinyl van The Sky Knows I Exist werd gisteren keurig op de dag van de release afgeleverd en sindsdien ben ik in de ban van het tweede album van Naaz. Iedereen die de tegenwoordig in Amsterdam woonachtige muzikante volgt, kent al een aantal van de tien songs op The Sky Knows I Exist. Het zijn songs die laten horen dat Naaz de afgelopen jaren wat dichter tegen de indiepop aan is gekropen, maar het is wel indiepop die het unieke stempel van Naaz bevat. 

De Nederlands-Koerdische muzikante vertolkte op Never Have I Ever twee songs in het Koerdisch en dit waren de afgelopen jaren indrukwekkende hoogtepunten tijdens haar concerten. Op The Sky Knows I Exist kiest Naaz volledig voor het Engels, maar haar songs blijven in alle opzichten onderscheidend. 

Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Naaz en aan haar manier van zingen. Ook op The Sky Knows I Exist is de zang van Naaz weer mooi en bijzonder en bovendien verrassend divers. De zang op het album zit vol gevoel, maar durft ook te experimenteren. Het is zang die mij weer direct wist te raken, waardoor The Sky Knows I Exist makkelijk boven de andere albums van het moment uitstijgt. 

Naaz staat bekend om haar zeer persoonlijke teksten en deze zijn ook weer te horen op haar nieuwe album, dat net als Never Have I Ever een intiem album is. Naaz durft niet alleen te experimenteren met haar stem, maar ook met de muziek op haar nieuwe album. Eerder gaf ik aan dat de Amsterdamse muzikante wat is opgeschoven richting indiepop, maar het is wel indiepop die overloopt van avontuur. 

Ik vind het nog lastig of zelfs onmogelijk om The Sky Knows I Exist te vergelijken met Never Have I Ever, want het album dat in 2023 mijn jaarlijstje aanvoerde is me zo ongelooflijk dierbaar. Ook de eerste kennismaking met het tweede album van Naaz is me echter uitstekend bevallen. 

De zowel door indiepop als indiefolk beïnvloede songs op het album zijn stuk voor stuk typische Naaz songs en het zijn songs met een bijzondere energie en een enorme intensiteit. Naaz heeft inmiddels een flinke groep fanatieke fans, maar een muzikante van haar niveau verdient een nog veel groter publiek. Ik keek met torenhoge verwachtingen uit naar dit album en Naaz heeft me wederom niet teleurgesteld.

Erwin Zijleman

 

The Sky Knows I Exist is verkrijgbaar via haar website: https://www.bitsofnaaz.com.