ROLE MODEL. Chuck Timely & The Hourglass

Ik had tot dusver niets met de muziek van ROLE MODEL, maar het in augustus verschenen Chuck Timely & The Hourglass is een album vol aangenaam zonnige en volstrekt zorgeloze songs en een onweerstaanbaar lekkere jaren 70 vibe.

Tucker Pillsbury wil heel graag een grote popster worden, maar met de eerste twee albums die hij maakte als ROLE MODEL kwam hij wat mij betreft kwaliteit tekort. Op zijn derde album kiest de Amerikaanse muzikant weer voor een ander geluid en dit keer heeft hij een geluid te pakken waarmee hij zich wel weet te onderscheiden. Chuck Timely & The Hourglass lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en lijkt vol te kiezen voor het vermaak, maar de songs van Tucker Pillsbury zitten dit keer ook knap in elkaar. De songs op Chuck Timely & The Hourglass zijn zwaar aangezet en neigen soms naar kitsch, maar zo ver laat de Amerikaanse muzikant het niet komen. Het levert een mooie zomerse soundtrack op en waarschijnlijk nog veel meer dan dat.

ROLE MODEL is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Tucker Pillsbury, die deze week zijn derde album heeft uitgebracht. Ik heb zijn eerste twee albums wel eens beluisterd en vond er eerlijk gezegd niet zo veel aan. Op zijn debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikant nogal doorsnee pop met invloeden uit de R&B, terwijl hij het op zijn tweede album over een andere boeg gooit en kiest voor singer-songwriter muziek met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook een flinke dosis weinig inspirerende pop. 

Op beide albums hoorde ik wel de grenzeloze ambitie van Tucker Pillsbury om uit te groeien tot een grote popster, maar de daden bleven wat mij betreft flink achter bij de ambities, want echt onderscheiden kon hij zich wat mij betreft niet. Ik had dan ook hele lage verwachtingen van zijn derde album, maar Chuck Timely & The Hourglass heeft wel wat, al wist ik niet direct wat. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik ervan uit dat Chuck Timely & The Hourglass wel eens uit zou kunnen groeien tot een hele fijne ‘guilty pleasure’, maar inmiddels schat ik het nieuwe album van ROLE MODEL hoger in. Na de eerste twee pogingen om een grote popster te worden, kiest Tucker Pillsbury op zijn derde album weer voor een ander geluid en wat mij betreft heeft hij dit keer beet. 

Op zijn nieuwe album kruipt Tucker Pillsbury in de huid van het personage Chuck Timely. Deze Chuck Timely beschikt over het vermogen om door de tijd te reizen en gebruikt deze vaardigheid om door de geschiedenis van de popmuziek te reizen. Bij beluistering van het album is direct duidelijk dat Chuck Timely in eerste instantie in de jaren 70 is neergestreken. 

De songs waarmee het album opent herinneren aan zorgeloze popsongs uit de jaren 70, zoals bijvoorbeeld die van Elton John, maar ook zeker Michael Franks. Ik was zoals gezegd niet zo onder de indruk van de muzikale keuzes die ROLE MODEL op de eerste twee albums maakte, maar op Chuck Timely & The Hourglass heeft de Amerikaanse muzikant zijn geluid gevonden. 

Het album is voorzien van een lekker broeierig en vol geluid en is knap geproduceerd. Zeker met de koortjes ligt overdaad op de loer, maar de koortjes hebben ook een aangename David Bowie ten tijde van Young Americans vibe. Er is een enorme bak instrumenten gebruikt voor het rijk ingekleurde geluid op Chuck Timely & The Hourglass. Het neigt af en toe naar kitsch, maar Tucker Pillsbury blijft wat mij betreft altijd aan de juiste kant van de streep. 

Ik vond hem op zijn vorige albums geen geweldige zanger, maar het geluid op het nieuwe album is hem op het lijf geschreven. Zeker als je het album wat vaker beluistert, wordt het een zoekplaatje met tal van bedoelde of onbedoelde verwijzingen naar hits uit de jaren 70, wat van Chuck Timely & The Hourglass ook een ongelooflijk feelgood album maakt. 

Of Tucker Pillsbury met dit album gaat uitgroeien tot een grote popster durf ik niet te voorspellen, maar ik hoor voor het eerst de potentie van de Amerikaanse muzikant. Over één ding maak ik me wel zorgen en dat is over de tijdmachine van Chuck Timely. Deze brengt hem aan het begin van het album weliswaar feilloos naar de jaren 70, maar blijft hier vervolgens ook steken, wat ik persoonlijk trouwens helemaal niet erg vind.

Erwin Zijleman

 

Je kunt ROLE MODEL hier luisteren en bestellen;

https://rolemodelsongs.bandcamp.com/album/chuck-timely-the-hourglass 

Doom Pop! The Room

Doom Pop!, more like Boom Pop! looking at the sleeve. At least that's the conclusion that I arrived at after listening to The Room's Doom Pop! album for the first time. The Room lays down an atmosphere from long ago. The days in the 1980s that should the sky have come down, we would not all be wearing a blue hat, but would have been covered in the fallout from armageddon day. That day never came in the 1980s. I never expected it to happen then. After all "the Russians love their children too", as Sting taught us. Come 2026 and for the first time in my life I have a feeling I may have to live through a war any way. I doubt if Vladimir Putin loves his children, let alone his countrymen's.

Viewed from this vantage point it is only befitting that The Room returns from the mist of time with its new album. In no way can happy notes be found on Doom Pop!. All is doom and gloom. It is in the singing of David Jackson. Always in his darker register, with a faint hint of what he would have sounded like when the band released its first records in the 1980s. It is in the pace of the music. Near all songs are in a dragging mid-tempo, allowing for darkness to seep in more easily. All instruments are played to support that mood at their best abilities. Above all the topics addressed make Doom Pop! a protest album for the 2020s. The Room is not beating about the bush where they stand. It can't be accused of being hedonistic, as many artists seem to be in the 2020s.

At the same time, there is also a tongue in cheek level. "Drill Baby Drill" is poking fun at you know who. "I don't even like my grandkids ... maybe they can live on Mars". Go through the album and you will find a few more of these puns with a very serious undertone. The grandads and grandma playing in The Room know where their loyalty lies. "Drill baby drill, Maybe you should live on Mars" is their message. The lead guitar part and the keyboards give the song something light as well. Some more poking fun?

Musically, Doom Pop! is an anachronism, as it belongs to an era long gone. What The Room has done well, is to bring it into the 20s because of the topics. That makes it a very contemporary album, worth to get to know and not just for somebody who lived through the 80s like me.

The Room formed in 1979 and released three albums before breaking up in 1985. The output including the single from this record, 'Things Have Learnt to Walk That Ought to Crawl', that the band re-recorded for this album. It stands out still, as it is a strong song. Since reforming the band released another three albums, including Doom Pop! The line up includes three original members.

Until recently, I had never heard of The Room and I have to say that I simply like what I'm hearing on Doom Pop! It is time to sort of revise my views on 1980s music. I was totally turned of from a lot of music at the time. Even my favourite bands and singers were producing worse and worse album at the time, until 1989. In hindsight, it wasn't all bad. Certainly different, and that clinical sound is still an issue though. I can't tell what The Room sounded like then. I may take a listen soon. This album works though. There's just enough light in the doom and often it is that keyboard played by Ethan Kyme that does the trick. The following listening sessions learned that not all is darkness. Doom Pop! or Boom Pop!, I'm happy either way.

Wout de Natris - van der Borght

 

Free Electricity. The Go

Free Electricity is a new album, well, from 2000. Long lost that is called, but reading up on it, it's more like the people who were responsible for releasing it back then, decided to bury it as deep as possible, never to be heard again. In hindsight, it was the right album at the wrong time.

When I listened to the mp3s I was sent for the first time, I had no idea. What I heard was an inspired band that is belting out psychedelic rock as if there is no tomorrow. There are so many bands trying to emulate what came before, that The Go fitted into that long, long list with ease. The sound is like second half 1960s psych rock, especially the singing, but the recording sound definitely isn't. 2020s Anyone?, sure!

And then I read the bio before I started writing, something I do not always do. That would have brought a nice surprise after writing, wouldn't it? A band that comes to mind while listening to Free Electricity, is MC5. The approach of it's most famous song, 'Kick Out The Jams', can be found on Free Electricity regularly. The energy coming from songs like the title song and 'All Dimensions Are Loose' is tremendous, like, well, free electricity. The Go doesn't hold back for a single second.

The Go formed in 1996 in Detroit and one of its first guitarists was Jack White, who of course went off on his own to global fame. He hadn't forgotten his band mates as he took them on tour with The White Stripes in 2003 on the 'Elephant' tour. The band folded after a final album in 2013.

Back to Free Electricity. It is stressed that the album was a total departure from the garage rock of 'Whatcha Doin' released in 1998, after which Jack White left the band. More experimental, with psychedelia, some eastern influences and free jazz, as the bio says. I hear a lot on Free Electricity but not the peep-oink (translation of the Dutch 'piep-knor') music I associate with free jazz. In general the songs are trippy but mostly straight forward. Okay, in 'Blood Red Sun' things do get a bit wild, but this is still rock and loud rock at that; and experimental, alright.

The songs were all recorded in one of at most two takes, after which the band went in search of extras that the available recording time allowed for. The result is an album that has captured the energy of those almost live takes and the extras that make a song more interesting (at times).

Come 2026, someone at Sub Pop found the tapes, recognised the quality and decided to release the record any way. Something like  that it seems. Today, I can imagine that a label having to come off of the unexpected and huge success of Nirvana and grunge, could not handle Free Electricity at the time and certainly not after an album that, it is said, as I'm not familiar with it, was so different in style. It also shows that someone needs to hold out an open ear, as this album, let's face it, is released 26 years too late. It would have led the pack of psych bands and now is obliged to come late to the party and too late for The Go, as there is no band of that name in existence since 2013.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Free Electricity here:

https://listentothego.bandcamp.com/album/free-electricity 

Dumb Sites. Tape Toy

Don't let yourself get fooled by the opening sounds of Dumb Sites, nor by the last song, should you hear that first for some reason. Dumb Sites is a great alternative rock, post punk album. It brings everything and more what the reviewed singles earlier this year promised.

My introduction to the band was through the EP 'Launch The Rocket' which received a positive review on this blog in January 2025. My direct reference was to 80s synth pop/rock and even referred to Kim Wilde in my review. There's nothing left of that association. The one that remains is with fellow Amsterdam band POM and in a song like 'Fake It' with Wolf Alice and both are not a bad place to be.

Things go much further though. Tape Toy goes down the punk path with a lot of loud songs. What makes it different, as in not American punk(rock), is the totally different approach to the arrangement of a song. The music is allowed to be far richer. Sounds, effects, layered and heavily distorted guitars create a wall of sound and an arrangement that goes far beyond the one, two, three, four and go punk from the U.S.

Tape Toy is lead singer and guitarist Roos van Tuil, vocalist and guitarist Wesley Fransen, bassist Maurice van de Graaf and drummer Marc van Dongen. Let's focus on the last two. In 'Crosswords', a dreamy but loud track, Van de Graaf plays the deep end with a distorted sound on his bass, giving the song an oomph that Van Dongen matches with a drum part that propels 'Crosswords' ever forward. The light and the shade Tape Toy creates together makes 'Crosswords' not just a good song, but a great one.

I've read a review on Dumb Sites in 'Oor' and the gist was the band did not get everything out of itself. Having listened to the album multiple times by now, I can only muse what could have been better then? Besides that an album like this in general has been made before, Dumb Sites is so rich in sound and the compositions so strong, for the most part. Even after several listening sessions the turn a song takes can still surprise me and leave me in awe of what Tape Toy came up with.

I still truly like 'Kids In America' (Kim Wilde above), but Tape Toy goes so far beyond that song and has all the power that Wolf Alice has left behind itself on its last two albums. (Don't get me wrong, I like them a lot!) Dumb Sites goes further and deeper and above all louder. The album is all over the place in my ears and brain. At this point in time, I'd put it on a level of 'Letter To Self', the album that broke SPRINTS to me in 2024. The only thing missing is an instant banger like 'Literary Mind'. For the rest, Dumb Sites scores big. Just as long as you skip that last song, but hey, it may well be your favourite, who knows?

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Dumb Sites here:

https://excelsior-recordings.com/products/tape-toy-dumb-sites 

Daughter From Hell. Gracie Abrams

Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance.

De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.

In juli verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell. 

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium. 

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams. 

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind. 

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025). 

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look At My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen. 

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums. 

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau. 

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance.

Erwin Zijleman