Kiss Big. Ailbhe Reddy

De Ierse muzikante Ailbhe Reddy was voor mij wat uit beeld verdwenen na haar opvallende debuutalbum, maar met Kiss Big trekt de tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante weer nadrukkelijk de aandacht.

Op haar debuutalbum Personal History moest de Ierse muzikante Ailbhe Reddy het vooral van haar stem hebben, al hadden haar wat ruwe en onconventionele songs ook wel wat. De stem van Ailbhe Reddy klinkt op haar deze week verschenen nieuwe album Kiss Big mooier en verzorgder en dat geldt ook voor de muziek op het album, waaraan dit keer vooral elektronica is toegevoegd. Het levert een interessant album op, waarop de Ierse muzikante makkelijk schakelt tussen avontuurlijke songs en wat meer pop georiënteerde songs. Het zijn songs die vooral inzoomen op de donkere kanten van een liefdesrelatie, waardoor Kiss Big een echt breakup album is.

Personal History, het debuutalbum van de jonge Ierse singer-songwriter Ailbhe Reddy, vond ik in 2020 een behoorlijk indrukwekkend album. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een behoorlijk ruw en stekelig album, maar de muzikante uit Dublin maakt ook indruk met aansprekende songs, die zowel ingetogen en folky als rauw en stevig kunnen klinken. 

Personal History valt echter vooral op door de expressieve en bijzonder klinkende stem van Ailbhe Reddy, die af en toe wel wat aan een jonge Sinéad O'Connor doet denken, maar dat is zeker niet de enige interessante naam die opkomt bij beluistering van het album. 

Alle reden dus om de muziek van Ailbhe Reddy in de gaten te houden, maar dat deed ik vervolgens toch niet. Het in 2023 verschenen Endless Affair is me destijds niet opgevallen en toen ik de naam Ailbhe Reddy in februari tegen kwam in de lijst met nieuwe albums deed dit bij mij ook geen belletje rinkelen. 

Het tweede album van de Ierse muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel Londen als uitvalsbasis heeft, ligt in het verlengde van het debuutalbum waar ik zo enthousiast over was en doet er niet voor onder. Ook het tweede album van Ailbhe Reddy klinkt vaak ruw en wederom maakt ze indruk met haar zeer herkenbare stem. 

Op Kiss Big kiest de Ierse muzikante voor een flink ander geluid. Op de eerste twee albums van Ailbhe Reddy stonden gitaren centraal, maar op Kiss Big draait in het merendeel van de songs om elektronica. Het is bijzonder klinkende elektronica, die de songs van de Ierse muzikante voorziet van een totaal ander geluid. 

Dat andere geluid hoor je vooral in de songs die relatief sober zijn ingekleurd met elektronica, maar ook als de Ierse muzikante kiest voor een veel voller geluid waaraan ook gitaren zijn toegevoegd, hoor je weinig terug van de muziek die Ailbhe Reddy maakte op haar vorige twee albums. 

Kiss Big is, meer dan Personal History en Endless Affair, een popalbum, maar folky ingrediënten zijn zeker niet helemaal verdwenen uit de muziek van de muzikante uit Londen. Kiss Big bevat immers ook een aantal ingetogen en gitaar georiënteerd songs, die zorgen voor een interessante draai op het album. 

In muzikaal opzicht is Kiss Big een verrassend album, maar ook de zang van Ailbhe Reddy klinkt net wat anders dan ik van haar gewend was. De naam van Sinéad O'Connor komt bij mij in ieder geval geen enkele keer meer op en dat was met name bij beluistering van het debuutalbum wel anders. 

Vooral in de wat meer ingetogen vocale passages klinkt de stem van Ailbhe Reddy mooier en zuiverder dan in het verleden en ook als ze wat meer uithaalt met haar stem hoor je dat ze beter is gaan zingen. Dat gaat misschien wat ten koste van het ruwe dat haar stem zo bijzonder maakte, maar het gaat niet ten koste van de emotie in de zang. Die emotie is volop aanwezig op Kiss Big, dat een onvervalst breakup album is. 

Ik vind vooral de wat subtieler en avontuurlijker klinkende songs op Kiss Big erg mooi en interessant, maar ook als het album kiest voor grootse en meeslepende pop hoor ik genoeg interessants in de muziek van Ailbhe Reddy, die zich niet alleen als muzikante en zangeres, maar ook als songwriter heeft ontwikkeld op haar uitstekende nieuwe album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Kiss Big hier luisteren en bestellen:

https://ailbhereddy.bandcamp.com/album/kiss-big 

Tell The Water, She Will Listen. Lucy Mellenfield

De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante.

De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!

Tussen de nieuwe albums van januari kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz. 

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten. 

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen. 

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand. 

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken. 

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi. 

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken. 

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze. 

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Tell The Water, She Will Listen hier luisteren en bestellen:

https://lucymellenfield.bandcamp.com/album/tell-the-water-she-will-listen 

Lucky Now. Lande Hekt

Lande Hekt maakte al twee uitstekende albums, maar zet een volgende stap op haar nieuwe album Lucky Now, waarop invloeden uit de jaren 80 en 90 op onweerstaanbaar lekkere wijze worden samengesmeed in een fris geluid.

De naam Lande Hekt klinkt niet echt Brits, maar de tongval van de muzikante uit Bristol laat geen ruimte voor twijfel. Lande Hekt trok de aandacht met haar stem toen haar debuutalbum vijf jaar geleden verscheen, maar op het deze week verschenen Lucky Now trekt ze met veel meer de aandacht. De zang is ook dit keer aansprekend, maar ook het gitaarwerk is van een betoverende schoonheid. Het komt allemaal samen in songs die op een of andere manier bekend in de oren klinken door alle echo’s uit het verleden, maar Lucky Now van Lande Hekt klinkt ook zeker fris en eigentijds. Het is een album dat meer aandacht krijgt dan de twee uitstekende voorgangers en dat is echt volkomen terecht.

De Britse muzikante met de bijzondere naam Lande Hekt maakte de afgelopen jaren in kleine kring indruk met twee prima albums. Mijn kennismaking met de muziek van Lande Hekt is precies vijf jaar oud, want aan het begin van 2021 verscheen haar debuutalbum Going To Hell. Dat album werd vooraf gegaan door het mini-album Gigantic Disappointment uit 2019 en de jaren daarvoor maakte de Britse muzikante deel uit van de punky rockband Muncie Girls. 

Op Going To Hell schoof de muzikante uit Bristol wat op richting singer-songwriter muziek, overigens zonder haar liefde voor lekker ruwe indierock te verliezen. Going To Hell bevat songs waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook als de teksten wat donkerder zijn. Lande Hekt laat op haar debuutalbum echter ook horen dat ze veel te bieden heeft. Ze schrijft aansprekende songs en beschikt over een zeer karakteristieke maar wat mij betreft ook zeer aangename stem, die haar songs voorziet van een herkenbare eigen sound. 

Ik was daarom zeer te spreken over Going To Hell en ook de anderhalf jaar later verschenen opvolger House Without A View vond ik een uitstekend album. Op haar tweede album experimenteerde Lande Hekt met een wat voller geluid met ook wat invloeden uit de shoegaze, dreampop en postpunk, maar ook de folk en indierock van haar debuutalbum keerden terug op House Without A View. 

Lande Hekt keerde in februari terug met haar derde album Lucky Now en het is een album dat in wat bredere kring de aandacht lijkt te trekken. Paste en Pitchfork schaarden het album onder de meest interessante albums van die week en ook de Britse muziekpers is enthousiast over de nieuwe muziek van Lande Hekt. Die aandacht verdiende de Britse muzikante ook al met haar vorige twee albums, maar het is goed nieuws dat Lucky Now een plekje in de spotlights heeft gekregen. 

Lande Hekt laat sinds haar mini-album uit 2019 op al haar volgende albums ontwikkeling horen en dat doet ze ook weer op Lucky Now. Het album opent met het wat vollere geluid dat we kennen van House Without A View, maar de Britse muzikante heeft weer wat invloeden toegevoegd aan haar geluid. 

Lucky Now is een album dat vrijwel continu associaties oproept met de muziek uit de jaren 80 en 90. Het zijn in mijn geval associaties met zo ongeveer alles dat ik in muzikaal opzicht leuk vond in deze twee decennia. Lucky Now viel bij mij direct op door het geweldige gitaarwerk dat niet alleen mooi maar ook veelzijdig is. Lucky Now bevat in een aantal songs melodieuze, breed uitwaaiende en dromerige gitaarakkoorden, maar is ook niet bang voor wat gruiziger gitaarwerk of voor de onweerstaanbare gitaarlijnen die we kennen uit de jangle pop. 

Het heerlijke gitaarwerk duikt op in songs die bijzonder makkelijk verleiden en die mij direct een goed gevoel geven. Het wordt nog wat aangenamer door de stem van Lande Hekt, die vergeleken met de zang op Going To Hell wat melodieuzer is, maar die nog steeds opvalt. Lucky Now van Lande Hekt klinkt voor mij als een omgevallen platenkast met heel veel persoonlijke favorieten uit de jaren 80 en 90, maar door de eigen draai die Lande Hekt geeft aan alle invloeden uit het verleden ook als een album dat het prille muziekjaar 2026 voorziet van glans en plezier. Ik word er in ieder geval heel blij van.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lucky Now hier luisteren en bestellen:

https://landehekt.bandcamp.com/album/lucky-now 

Een dubbel afscheid bij "De Betjes"

Advies voor Lande

Afgelopen week overleden vier dagen uit elkaar mijn broer Marc en zwager Pascal. Samen met onze gezamenlijke vriend Jaco vormden wij "De Betjes". Vier mannen van een zekere leeftijd die twee keer per jaar naar Rotown trokken. Die zaal lag zo ongeveer tussen onze woonplaatsen in en dus een goede plek om dat te doen. Vooraf eten en een paar biertjes en daarna muziek. Meestal een alternatief gitaarbandje.

Pascal, Jaco en ik draaiden in onze jeugd geregeld muziek samen. Wij gingen allemaal onze eigen weg. Jaco verloren we wat uit het oog. Tot die kerstavond in 2022. Mijn familie had al een aantal jaar de traditie om op kerstavond bij elkaar te komen in de kroeg van broer Michael. Die avond liep Jaco binnen en al snel zaten wij drieën te praten over alle optredens waar we samen naar toe zijn geweest. Dexys Midnight Runners (met Doe Maar), Van Morrison, The Rolling Stones, Joe Jackson, Simon & Garfunkel, Frank Zappa, Werchter, Lochem en vast nog wel meer. Waarom gaan we dat niet weer doen, vroeg Pascal en zo was een idee geboren.

The Beths. Foto: WdN-vdB

"Dan ga ik ook mee", zei broer Marc. "Hè"?, was het antwoord. Wij hadden Marc toentertijd nooit kunnen betrappen op enige muzikale interesse. Die was in onze vroegste jeugd beperkt gebleven tot de paar maanden dat hij logeerde bij een oom en tante en onze nicht Tineke hem blootstelde aan singletjes en Radio Veronica. 'Dandy' kon hij lekker meezingen, kan ik me herinneren. Het hoogtepunt van zijn muzikaliteit was in de de Lambertus kerk in Kralingen tijdens het Hosanna in den hoge, luidkeels mee te zingen "Hoog Sammy, kijk omhoog, Sammy". Veel afkeurende blikken ongetwijfeld en ssst geluiden.

Dus Marc ging mee en en passant werd het ook een verjaardagscadeau voor broer Michael. Het werd heel gezellig vooraf en tijdens het concert van The Beths. Marc gaf de zangeres in het voorprogramma nog enkele welgemeende adviezen. Maar "De Betjes" waren geboren. We zijn nog naar ettelijke concerten geweest, tot en met afgelopen oktober bij La Luz. Waar Jaco rustig achterin stond, met Marc. Pascal die steeds dichterbij komt en duidelijk stond te genieten, met mij dicht in zijn buurt. Wat Marc er echt van vond hoorde ik van zijn goede vriend Leon afgelopen weekend. Hij vond de muziek vreselijk, maar het was heel gezellig om samen op pad te gaan. Zelf denk ik dat het wel meevalt. Alleen Mood Bored en Pom, dat was teringherrie.

La Luz. Foto WdN-vdB

Bij een recentelijk bezoek in het ziekenhuis waar hij lag, vroeg Pascal me om nog een keer samen plaatjes te draaien. Dat werd noodgedwongen een Spotifylijst in het ziekenhuis. Samen met Jaco heb ik een lijst samengesteld op basis van de onze concerten samen van toen en The Beths van nu. Er werden heel veel herinneringen opgehaald en Pascal heeft daar enorm van genoten. Wij hebben zo goed afscheid kunnen nemen van elkaar met een van de dingen die ons bond, muziek. Marc was toen al te ziek. De snelheid van zijn ziekte is niet te bevatten, maar dat geldt voor Pascal ook. De eerste heeft de ander echter compleet ingehaald.

"De Betjes" is de helft van zijn leden kwijt, maar bovenal een broer, zwager en vrienden. Jaco en ik gaan door, te beginnen met DEADLETTER. Wat een wrange, maar toepasselijke naam.

Mannen, ik zie jullie aan de andere kant. Zet de Tripel Karmeliet maar klaar. 

Wout de Natris - van de Borght 

If This Life Could Start Again. Malena Zavala

Iedereen die de muziek van Malena Zavala kent weet dat de van oorsprong Argentijnse muzikante fascinerende muziek maakt en dat doet ze nog wat mooier op het deze week verschenen If This Life Could Start Again.

De naam van Malena Zavala zal niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen, maar ik dacht direct aan haar debuutalbum Aliso, dat helaas een zeer goed bewaard geheim is gebleven. Na het net wat mindere tweede album uit 2020 keert de muzikante uit Londen in januari terug met haar derde album en If This Life Could Start Again mag zeker geen goed bewaard geheim blijven. Malena Zavala heeft immers een bijzonder knap, origineel en eigenzinnig album gemaakt, dat je maar blijft verrassen. Het betekent niet dat If This Life Could Start Again een ontoegankelijk album is, want de songs, de muziek en de stem van de Argentijnse muzikante zijn echt wonderschoon. Prachtalbum.

Bijna zes jaar geleden besprak ik het album La Yarará van de in Argentinië geboren maar vanuit Londen opererende muzikante Malena Zavala. Via La Yarará kwam ik ook op het spoor van haar in 2018 verschenen debuutalbum Aliso, waarvan inmiddels drie versies zijn verschenen. Op haar debuutalbum maakt Malena Zavala dromerige en bijzonder fascinerende muziek met invloeden uit de folk, maar ook iets bijzonder eigenzinnigs. Ik luister nog vaak naar het album dat het vooral in de kleine uurtjes geweldig doet en ik persoonlijk mooier en interessanter vind dan het tweede album van Malena Zavala, waarop invloeden uit de pop en de Latijns Amerikaanse muziek een grotere rol speelden. 

Door mijn grote liefde voor het destijds helaas nauwelijks opgepikte Aliso was ik al een tijd heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van Malena Zavala en dat album is eindelijk verschenen. Ik heb het inmiddels meerdere keren beluisterd en kan wel alvast verklappen dat Malena Zavala een bijzonder mooi album heeft gemaakt, dat de vergelijking met haar geweldige debuutalbum zeker aan kan. 

De flirts met pop en Latijns Amerikaanse muziek, die het vorige album van de van oorsprong Argentijnse muzikante leuk en aangenaam maar uiteindelijk ook minder interessant maakten, zijn op If This Life Could Start Again niet helemaal verdwenen, maar spelen een minder belangrijke rol en maken onderdeel uit van een bont palet aan invloeden. Malena Zavala is niet alleen muzikant, maar ook producer en filmmaker en combineert al haar talenten op If This Life Could Start Again. 

Net als op haar debuutalbum slaagt ze er in om beeldende muziek te maken, zeker als ze kiest voor wat ongrijpbare en breed uitwaaiende klankentapijten. Het is muziek die de fantasie stevig prikkelt, maar het is ook muziek die tijdelijk zorgt voor totale ontspanning. Tijdelijk, want er gebeurt zoveel op If This Life Could Start Again dat het je soms aangenaam duizelt. 

Het derde album van Malena Zavala is ook een productioneel hoogstandje. Het is een album dat verrassend ruimtelijk klinkt en waarop alle instrumenten die zijn te horen van elkaar zijn te onderscheiden en prachtig om de stem van Malena Zavala heen cirkelen. De vorige twee albums van de muzikante uit Londen waren al behoorlijk veelzijdig en lastig te classificeren en dat is er niet makkelijker op geworden. 

Malena Zavala heeft lak aan genres en stort een veelheid aan invloeden over je uit. Haar muziek klinkt af en toe verrassend toegankelijk, maar schuwt ook het experiment niet, waardoor het album steeds weer andere kanten op wordt geduwd. Folk is soms de basis van de songs van Malena Zavala, maar ze maakt totaal andere folk dan andere muzikanten en het is folk die ook zomaar kan opschuiven richting R&B, psychedelica of de muziek uit het vaderland van Malena Zavala. 

In muzikaal opzicht is If This Life Could Start Again met een bijzondere mix van organische klanken en elektronica een fascinerend album en dat is het ook in vocaal opzicht. Malena Zavala beschikt over een hele mooie stem die zacht, zwoel en dromerig kan klinken, maar alle kanten op kan en je steeds weer weet te raken. 

If This Life Could Start Again is, zeker als je de muziek van Malena Zavala niet kent, geen album dat je na één keer horen kunt beoordelen, want daarvoor is het album te eigenzinnig. Neem dus de tijd voor If This Life Could Start Again en luister ook zeker eens naar het alweer acht jaar oude Aliso. Grote kans dat je er twee favoriete albums bij hebt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If This Life Could Start Again hier luisteren en bestellen:

https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2026/01/review-malena-zavala-if-this-life-could.html