Everywhere Isn’t Texas. August Ponthier

August Ponthier is een non-binaire muzikant uit Brooklyn, New York, die met Everywhere Isn’t Texas een groots debuutalbum heeft afgeleverd, dat niet alleen een briljant popalbum is, maar ook een fraai singer-songwriter album.

Ik had de naam August Ponthier nog nooit gehoord, maar wat ben ik onder de indruk van het deze week verschenen Everywhere Isn’t Texas. De Amerikaanse muzikant uit Brooklyn schaart zich met dit debuutalbum wat mij betreft in één klap onder de grote beloften van de popmuziek van het moment. De muziek van August Ponthier heeft raakvlakken met de muziek van Chappell Roan en ik hoor ook veel van Taylor Swift, maar Everywhere Isn’t Texas laat ook een fris popgeluid horen met veel invloeden uit de country en de folk. Je hebt soms van die albums met songs die je onmiddellijk koestert en Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier is zo’n album. Hier gaan we nog veel van horen.

Ik weet nog dat ik in de herfst van 2023 voor het eerst naar het net verschenen debuutalbum van Chappell Roan luisterde. Na één keer horen wist ik niet alleen dat het een sensationeel goed popalbum was, maar wist ik ook zeker dat Chappell Roan een wereldster zou gaan worden. Ik had gisteren een vergelijkbaar gevoel bij beluistering van Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier. 

Het is een album dat deze week eigenlijk alleen door de alternatieve Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt gepromoot als een van de memorabele nieuwe albums van deze week, maar ik weet zeker dat het debuutalbum van August Ponthier dit jaar hoge ogen gaat gooien en de popmuziek er zeer binnenkort een grote ster bij heeft. 

August Ponthier groeide op in Texas en had in de Amerikaanse Bible Belt een jeugd waarin worstelingen met gender en seksualiteit centraal stonden. De Amerikaanse muzikant verruilde een voorstad van Dallas uiteindelijk voor Brooklyn, New York, en identificeerde zichzelf als non-binair persoon en queer. 

In tekstueel opzicht heeft Everywhere Isn’t Texas wel wat raakvlakken met het debuutalbum van Chappell Roan, al zijn haar teksten een stuk explicieter dan die van August Ponthier, die voor slechts één van de songs op het album een waarschuwing voor expliciete teksten heeft gekregen op Spotify. 

In muzikaal opzicht maakt August Ponthier andere keuzes dan Chappell Roan. Beiden maken pure pop, maar August Ponthier laat ook een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek horen. Veel songs op Everywhere Isn’t Texas laten invloeden uit de folk en de country horen, maar August Ponthier maakt er uiteindelijk wel popsongs van. 

Als ik vergelijkingsmateriaal moet aandragen kom ik vooral bij Taylor Swift uit. Niet eens zozeer vanwege het countrypop verleden van Taylor Swift, want ik hoor vooral invloeden uit de meer pop georiënteerde songs van de Amerikaanse superster, die ook over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na één keer horen niet meer vergeet.

Ik had de naam August Ponthier (voorheen Allison Ponthier) echt nog nooit gehoord, maar de Amerikaanse muzikant timmert al even aan de weg op TikTok, dat zich buiten mijn muzikale universum bevindt. Het verklaart dat een aantal aansprekende songwriters uit Nashville en Los Angeles hebben bijgedragen aan de songs op het album. 

Everywhere Isn’t Texas is geproduceerd door Matthew Neighbour, die niet dezelfde status heeft als de grote popproducers van het moment, maar al wel fraai werk afleverde voor onder andere Lord Huron, Soccer Mommy en Julia Stone. Het levert een album vol lekker in het gehoor liggende songs op en het zijn in de meeste gevallen ook aansprekende songs, die ook na meerdere keren horen nog leuk blijven. 

August Ponthier trekt zelf de meeste aandacht met een aantal persoonlijke songs over een ingewikkelde jeugd en een mooie stem, die makkelijk verleidt, maar die ook over voldoende diepgang en gevoel beschikt. Het levert een geweldig popalbum op, maar het knappe van Everywhere Isn’t Texas is wat mij betreft dat het debuutalbum van August Ponthier zich ook laat beluisteren als een knap singer-songwriter album met voldoende invloeden uit de folk en de country. 

Het debuutalbum van August Ponthier kwam, net als het debuutalbum van Chappell Roan tweeënhalf jaar geleden, voor mij compleet uit de lucht vallen, maar wat heb ik nu al een zwak voor dit album en de rek is er nog lang niet uit. August Ponthier wordt een ster, let maar op!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Everywhere Isn’t Texas hier luisteren en bestellen:

https://augustponthier.bandcamp.com/album/everywhere-isn-t-texas 

2025, week 13. 10 singles

After a week that contained more sadness than I'd ever wish upon anyone, here is some new music for you to enjoy, like I have to set my mind to encounter more positive things. Spring and summertime are upon us once again and I look forward to the lengthening days and long evenings. Like I'm looking forward to all that great music to be released in the coming weeks and months, with some live shows as well.

Brand New Me. Robert Ellis Orrall

Sometimes a song is released that while hearing them for the first time it seems that they have been around like forever. Brand New Me, a recent single by Robert Ellis Orrall is one of them. You could have fooled me into believing the song was released in the 1970s, 80s or 90s, but just never heard me by me at the time. In 2026 the song sounds just as fresh, as this artist pretends he is Heart, Gin Blossoms and Dan Baird in one. From the modest intro riff it's clear Robert Ellis Orrall brings us back to the time where folk, rock, indie and countryrock went into a blender and produced songs like 'Magic Man' and 'I Love You, Period'. Brand New Me can be added to these two examples and all others you can think of yourself while listening to this track. Brand New Me is a delightful song, Album 'Wonderland' is out since 27 February.

Mary Anne. Magic Castles

With second single Mary Anne of the upcoming album 'Realized' (24 April) Magic Castles makes to WoNoBlog for the first time. Mary Anne is a song that mixes pop, rock and a light touch of psychedelia with faint traces of the 1960s psych and pop era. The guitar solo presented here was totally unthinkable back in those days. The Minneapolis based band, that is around since the early 2000s, is not attracting your attention in a very obvious way. Mary Anne is the kind of song that comes to you slowly, like in waves, through all the well-thought out additions in the arrangement, while singer (and guitarist) Jason Edmonds sings with his soft voice lauding the woman 'whose mind he's trying to read'. In one of the waves this subtle yet very nice guitar solo sprouts forwards, topping the song off. Mary Anne is a song very much worth while getting to know.

Rewrite History EP. Fit

One of Rotterdam's Mattan Records' latest signings is the band Fit. Today the band releases its first EP on Mattan, second in total, which does make it to this blog. Fit hooks up to that very long train called postpunk. In 2026 that means that it becomes important to be distinctive. So many Dutch bands have come and also gone in the past circa eight, nine years that I've started to develop an interest in the genre again, after the wave with Franz Ferdinand and Arctic Monkeys fizzled out. Fit consist of Ide Ploeg (voice, synths), Oscar van Cruchten and Maas van Rijsbergen (guitars), Roman van Rookhuizen (bass) and Mink Huurmans (drums). With that distinction you'll find the band is more than on the right side. From postpunk in general and more specifically 'Little Something', a track Maxïmo Park would be proud of, to more danceable tracks where a hint is given to Chefs' Special, you can find it all on Rewrite History. Fit is able to add more than enough energy and youthful exuberance to its mix, making the songs fully their own. Rewrite History is not an earth shattering experience. What it is, is a very good EP that I will want to play more often for certain, to get to know the five songs better. There is no reason to doubt why Fit should not be able to follow the route ex-labelmates The Vices have taken.

Dreams I've Had. tofusmell

O.k., I'm convinced. Reincarnation exists. Elliot Smith has returned to earth and sort of starts again where he left off when his life tragically ended. No, just kidding. tofusmell is singer-songwriter Ray Chen from Winnipeg by way of Orlando, Florida. Anyone listening to Dreams I've Had will agree with me that, at least on his single, as I have not anything else by tofusmell yet, Elliot Smith's ghost is prominently present. The soft whispering, modest voice is there. The way the song transforms from an indiefolk/singer-songwriter song into an alternative folkrock song, including the addition of a dirty lead guitar. Ray Chen does it all in a very good way and in good taste. Nobody will ever write a better song in this genre than Elliot Smith's 'Pretty (Ugly Before)', but besides this point Dreams I've Had convinces me totally. Debut album 'All My Time' releases on 24 April.

Place Memory. Cape Crush

The title song of Cape Crush's upcoming album (1 May) finds its way to this blog, making it the band's second entry. And again, The Beths entered my mind instantly. Despite that the differences between the two bands are obvious, it's there any way. It is in the way singer Ali Lipman frases here words, turns her vocal's chord changes and in the background vocals. The Beths is one of my absolute favourite bands of this decade, so being compared to them is not a bad thing in my book. Place Memory rocks in the way alternative bands do. Cape Crush adds a golden melody to its rock and combines it with endless vocal lines that are all over Place Memory. Layers of them, making the song stand out totally. Bring me more, Cape Crush!

Anyone. Joan as Policewoman

Twenty years ago, I wrote about Joan Wasser's solo project Joan as Policewoman in the old magazine predating the blog by eleven years. 'Real Life' made Joan as Policewoman one of my favourite new artists at the time, just like she became for my then girlfriend, now wife. We saw her several times life in concert in Amsterdam and The Hague. And then, somehow, she slipped from my attention and her she is back announcing the 20 year anniversary version of 'Real Life' with the release of Anyone as a single and once again I'm immediately drawn into the jazzy tune. Anyone is the musical equivalent of a day where you do not have to do anything else but relax. Just lying around or reading a book. Anyone is the kind of song that I just want to listen to and not have to do anything else. It is beautiful and then some. 

Nobody's Heroes. The Menzingers

You will have to go back to the very first months of this blog to encounter The Menzingers. In April 2012 'On The Impossible Past' featured on the blog. I wrote about punk pop and a likeness to The Hold Steady. What the band produced in the past fourteen years, I don't know. Today I've encountered Nobody's Heroes and decided to write about it. The band, no longer young men, kicks the song off with an acoustic guitar and an organ, before the band kicks in. There's not much of punk to be found. There's certainly a hint of emo in the vocal delivery. The music is more alternative rock like they used to make around 2000 in the U.S. with just a lighter touch to the sound bringing the band closer to e.g. Gin Blossoms. The combination works well, because it makes singer (and guitarist) Greg Barnett's voice and vocal delivery stand out more. The music is serving, adequate and simply nice.

Cool Job. Telehealth

One more time machine on the blog. Seattle band Telehealth debuts on this blog with a song that is as odd as it is danceable and slightly infectious. A song like Talking Heads and many bands following it, like in the 00s Franz Ferdinand could have made. I'm not even going to mention the bands that sprouted this decade. For me the source is Talking Heads and let's stick there. Telehealth has all the things in place that allows for comparisons. The odd sounding rhythm, the guitar lines that are as weird as they are full of rhythm. The lyrics that seemingly are randomly generated and sang in a way that is somewhere between declaration and song. Did I mention that it works? It does and there is an album coming up. 'Green World Image' releases on 15 May. I've heard enough to want to hear more.

Over You. Dreamwave

Dreamwave returns to the blog with a song that lands somewhere in the middle of alternative rock, alternative pop and psychedelic rock. Over You manages to hold a 1960s psych and garage rock vibe and mixes it with The Black Angels on a good day, something the Austin band seldom to never has and Green Day exuberance. The result is a tremendously upbeat song that invites to dance to and sing-along with. The guitar riff may be standard for the genre, it makes Over You come totally alive. The female voice supporting the singer, gives Over You a party feeling as well. The Bristol based band has released two EPs at once, 'Moon Dogs' and 'Drifter' on 20 March. 

Born To Kill. Social Distortion

In 2004 I bought my first Social Distortion cd, 'Sex, Love And Rock & Roll'. The first four songs on that album are so fantastic. Then I found out that the band was around already for over 20 years. That makes over 40 today. And yes, Mike Ness' voice is definitely not one of a young man. The energy put into Born To Kill is phenomenal though and brings me in a good mood immediately. This song is one of a band on a mission but has nothing left to prove. Born To Kill is like a shot of adrenalin, immediately energising the senses and body into action. I would not recommend moshpits for the fans of the first hour but with a song like this the band ought pick up punk lovers of all ages. The song goes out with a banger of a guitar solo as well. Album 'Born To Kill' will be released on 8 May.

Wout de Natris - van der Borght 

DEADLETTER live, with Bleech 9:3 and Maha. Paradiso Amsterdam, Thursday 26 March 2026

Photo: WdN-vdB

U.K. postpunk band DEADLETTER whipped Paradiso's behind in a way that may have reminded the eldest present of its early punk days in 1977, when almost all the biggest punk acts of the day played there. Something that was way out of reach for someone living in the province.

That was one of the nice to see features of this show. From 70 to teenagers, everyone was there to enjoy the manifestation of what is generally called postpunk. DEADLETTER came into my life with its debut album ''Hysterical Strength' from 2024, followed this winter by 'Existence Is Bliss'. Both albums share postpunk rhythms with guitar sound experimentations, a saxophone and a talk-singing vocalist. Both albums are good but not exceptional in the sense of a mind blowing experience. Live though, things become different. DEADLETTER is a well-oiled musical machine ready to take on any hall or field and fill it with ecstasy. The band is more than ready for the next level.

The show captured me for the whole of the time. Not for a single second it had me thinking, isn't this becoming slightly boring or had me wondering about the build up of the show. Right in the very first song Zac Lawrence jumped into the audience to get the crowd going. And so it did. Not so much in arms and limbs injuries defying moshpits but in total rapture and movement with the rhythm.

Photo: WdN-vdB

That rhythm is the basis of a DEADLETTER show. The drums are the most prominent sound in the band's live mix. A deep bass drum and an oh-so dry snare that wackes everybody into full attention. All the other instruments and vocals were second to the drum. (I listened to the last past of the final song totally in the back of the venue and could not believe how bad the sound was there. Just the drums and a muffled bass remained. All else seemed to drop away there. The sound was great somewhere half way on the side.) The saxophone that is a huge feature in the band's sound could have been somewhat more present, while the percussion he played also was extremely well-heard. DEADLETTER is all about rhythm I concluded.

The lead guitarist may not have played one single chord in the whole show. An amazing variety of sounds came from his guitar and pedal board. The other guitarist played brutal chords and accents accentuating parts of songs. The bass player also has some parts that stand out immediately. Singer Zac Lawrence has it in him to command legions. One more album of this quality and the band will rise even more than it has already today.

Photo: WdN-vdB

Ireland's Bleech 9:3 is a band with potential, but also a band in search of itself. It found an audience that was more than willing to be convinced and even had the start of a following in front of the stage. The band is still deciding it seems where it wants to go. Part was punk(ish), part Nirvana and part alternative rock (ballads). As far as I am concerned the latter two were the best songs by far. The punk part sounded somehow less inspired and more of what had come before. The show come alive when the tempo went down just a little, inventive riffs flew around and emotions were easier to show. The singer and lead-guitarist divided drawing attention to themselves, with the guitarist winning on points with his glasses, Adidas flairs and posing. The singer is more punk and angrier it seemed from a distance. The verdict, Bleech 9:3 may well be on route to something good and who knows even more.

Photo: WdN-vdB

Maha is Dutch and seems to revolve around it's singer, as she kept saying "I" and  then something. She was also a bit in awe of standing on stage in Paradiso. The electronic rhythms were as dark and brooding like anything coming out of the early 80s. I was catapulted back well over 40 years ago. Some of the songs remained too stark and monotonous for me. Others came totally alive and made me listen attentively. The singer has a great voice and the bass player is really something and was strutting around as if she owned Paradiso. The guitarist filled in all the holes left by the rest with swathes of guitar sounds and tight lead lines. Also Maha got my benefit of the doubt.

Wout de Natris - van der Borght 

Move On With The Year. Alice Costelloe

Ik moest even wennen aan de wat zweverige klanken op Move On With The Year en zeker aan de bijzondere zang van Alice Costelloe, maar inmiddels vind ik het debuutalbum van de Britse muzikante een heerlijke luistertrip.

Alice Costelloe kon januari jl. al rekenen op zeer positieve recensies in een aantal Britse muziektijdschriften en ik kan me inmiddels volledig vinden in deze recensies. Alice Costelloe slaagt er immers in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Dat doet ze aan de ene kant met een veelzijdig geluid dat zowel psychedelisch als elektronisch kan klinken en dat subtiele accenten combineert met weidse klankentapijten. Het is een geluid dat is gevangen in een serie uitstekende songs, die aan kracht winnen door de bijzonder mooie stem van Alice Costelloe, die haar teksten af en toe bijna voordraagt, maar wat mij nergens vervalt in monotone praatzang. En Move On With The Year wordt alleen maar mooier en interessanter.

Alice Costelloe is een Britse muzikante die in het verleden in de shoegaze band Big Deal speelde. Die naam zegt me eerlijk gezegd niets, maar ik ben ook vrij selectief wanneer het gaat om shoegaze die werd gemaakt na de hoogtijdagen van het genre in de jaren 90. Op Move On With The Year, het solodebuut van Alice Costelloe is niets meer te horen van haar shoegaze verleden, want de Britse muzikante slaat op haar eerste soloalbum andere wegen in. 

Het zijn wegen die door de Britse muziekmedia worden omschreven als art-pop, maar persoonlijk vind ik indiepop ook een prima en wat meer gangbare omschrijving. Het is indiepop met een psychedelisch of zelfs proggy tintje, wat wordt verkregen door gebruik te maken van instrumenten als de fluit en de mellotron. 

Het album is knap geproduceerd door de Britse producer Mike Lindsay, die in het verleden samen met Laura Marling muziek maakte onder de naam LUMP en bovendien een van de oprichters is van de band Tunng. Van Tunng hoor ik hier en daar wel wat terug in de muziek van Alice Costelloe, maar de muzikante uit Londen is er ook in geslaagd om een interessant eigen geluid neer te zetten. 

Het is een geluid dat deels wordt bepaald door de bijzondere muziek op het album en deels door de stem en de manier van zingen van de Britse muzikante. De muziek doet zoals gezegd soms wat psychedelisch of zelfs proggy aan en hebben een deel van de tijd ook een wat Beatlesque karakter. Wanneer de elektronica wat aan terrein wint heeft het debuutalbum van Alice Costelloe een aangename jaren 80 of jaren 90 vibe, maar ze maakt ook muziek van deze tijd. 

Door de bijzondere combinatie van klanken is Move On With The Year een album met een duidelijk eigen geluid en het is een geluid dat, mede door de grote diversiteit, lastig in een hokje is te duwen. Ik vind het persoonlijk een bijzonder mooi geluid, maar ik vind het ook een spannend geluid, dat me steeds weer nieuwsgierig maakt naar hetgeen dat komen gaat. 

Alice Costelloe heeft een voorkeur voor zich langzaam voortslepende klanken, die hier en daar aan het eind van de song breed mogen uitwaaien, maar ze zet ook puntige accenten, die haar songs ontdoen van net wat teveel zweverigheid. De muziek op Move On With The Year is bijzonder, maar de zang van Alice Costelloe trekt nog net wat meer aandacht. 

De Britse muzikante beschikt over een karakteristieke maar ook heldere en wat mij betreft mooie stem. Het is een stem die uitstekend past bij het bijzondere geluid op het debuutalbum van Alice Costelloe, dat fraai om haar stem hem draait. Wat direct opvalt bij beluistering van Move On With The Year is de bijzondere manier van zingen van de Britse muzikante. Alice Costelloe draagt haar teksten een groot deel van de tijd bijna voor, wat haar songs voorziet van een bijzondere sfeer. 

Ik ben zeker geen liefhebber van praatzang, maar hier blijft Alice Costelloe wat mij betreft ook voldoende bij uit de buurt. Ze blijft immers het hele album lang zingen, al is het wat andere zang dan gebruikelijk. 

Het is enorm druk in het land van de vrouwelijke muzikanten met een zwak voor indiepop, maar Alice Costelloe weet zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden met fraaie klanken, bijzondere zang en ook nog eens een serie songs die mij steeds makkelijker weten te verleiden en te betoveren. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Move On With The Year hier luisteren en bestellen:

https://alcostelloe.bandcamp.com/album/move-on-with-the-year 

Kiss Big. Ailbhe Reddy

De Ierse muzikante Ailbhe Reddy was voor mij wat uit beeld verdwenen na haar opvallende debuutalbum, maar met Kiss Big trekt de tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante weer nadrukkelijk de aandacht.

Op haar debuutalbum Personal History moest de Ierse muzikante Ailbhe Reddy het vooral van haar stem hebben, al hadden haar wat ruwe en onconventionele songs ook wel wat. De stem van Ailbhe Reddy klinkt op haar deze week verschenen nieuwe album Kiss Big mooier en verzorgder en dat geldt ook voor de muziek op het album, waaraan dit keer vooral elektronica is toegevoegd. Het levert een interessant album op, waarop de Ierse muzikante makkelijk schakelt tussen avontuurlijke songs en wat meer pop georiënteerde songs. Het zijn songs die vooral inzoomen op de donkere kanten van een liefdesrelatie, waardoor Kiss Big een echt breakup album is.

Personal History, het debuutalbum van de jonge Ierse singer-songwriter Ailbhe Reddy, vond ik in 2020 een behoorlijk indrukwekkend album. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een behoorlijk ruw en stekelig album, maar de muzikante uit Dublin maakt ook indruk met aansprekende songs, die zowel ingetogen en folky als rauw en stevig kunnen klinken. 

Personal History valt echter vooral op door de expressieve en bijzonder klinkende stem van Ailbhe Reddy, die af en toe wel wat aan een jonge Sinéad O'Connor doet denken, maar dat is zeker niet de enige interessante naam die opkomt bij beluistering van het album. 

Alle reden dus om de muziek van Ailbhe Reddy in de gaten te houden, maar dat deed ik vervolgens toch niet. Het in 2023 verschenen Endless Affair is me destijds niet opgevallen en toen ik de naam Ailbhe Reddy in februari tegen kwam in de lijst met nieuwe albums deed dit bij mij ook geen belletje rinkelen. 

Het tweede album van de Ierse muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel Londen als uitvalsbasis heeft, ligt in het verlengde van het debuutalbum waar ik zo enthousiast over was en doet er niet voor onder. Ook het tweede album van Ailbhe Reddy klinkt vaak ruw en wederom maakt ze indruk met haar zeer herkenbare stem. 

Op Kiss Big kiest de Ierse muzikante voor een flink ander geluid. Op de eerste twee albums van Ailbhe Reddy stonden gitaren centraal, maar op Kiss Big draait in het merendeel van de songs om elektronica. Het is bijzonder klinkende elektronica, die de songs van de Ierse muzikante voorziet van een totaal ander geluid. 

Dat andere geluid hoor je vooral in de songs die relatief sober zijn ingekleurd met elektronica, maar ook als de Ierse muzikante kiest voor een veel voller geluid waaraan ook gitaren zijn toegevoegd, hoor je weinig terug van de muziek die Ailbhe Reddy maakte op haar vorige twee albums. 

Kiss Big is, meer dan Personal History en Endless Affair, een popalbum, maar folky ingrediënten zijn zeker niet helemaal verdwenen uit de muziek van de muzikante uit Londen. Kiss Big bevat immers ook een aantal ingetogen en gitaar georiënteerd songs, die zorgen voor een interessante draai op het album. 

In muzikaal opzicht is Kiss Big een verrassend album, maar ook de zang van Ailbhe Reddy klinkt net wat anders dan ik van haar gewend was. De naam van Sinéad O'Connor komt bij mij in ieder geval geen enkele keer meer op en dat was met name bij beluistering van het debuutalbum wel anders. 

Vooral in de wat meer ingetogen vocale passages klinkt de stem van Ailbhe Reddy mooier en zuiverder dan in het verleden en ook als ze wat meer uithaalt met haar stem hoor je dat ze beter is gaan zingen. Dat gaat misschien wat ten koste van het ruwe dat haar stem zo bijzonder maakte, maar het gaat niet ten koste van de emotie in de zang. Die emotie is volop aanwezig op Kiss Big, dat een onvervalst breakup album is. 

Ik vind vooral de wat subtieler en avontuurlijker klinkende songs op Kiss Big erg mooi en interessant, maar ook als het album kiest voor grootse en meeslepende pop hoor ik genoeg interessants in de muziek van Ailbhe Reddy, die zich niet alleen als muzikante en zangeres, maar ook als songwriter heeft ontwikkeld op haar uitstekende nieuwe album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Kiss Big hier luisteren en bestellen:

https://ailbhereddy.bandcamp.com/album/kiss-big