Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

Painted Sea, Painted Stars. Steve French

Cees Paris was once a part of the Canshaker Pi and Personal Trainer entourage around Willem Smit, but he found his own vehicle with Steve French, assisted by some friends of old. In the past seven years I wrote reviews of 'Lightning Tiger Running' (2019) and 'Dogs' (2022). And then I sort of overlooked the latest effort released in March of this year. Time to make amends, as with Painted Sea, Painted Stars, Paris shows to be home from many markets.

Rereading my 2019 review, the following sentences struck me:

"What I notice in the nine song album is that Steve French is able to create a few moods. First there is the ramshackle vagueness. Secondly, very direct songs. Finally there is an alternative ballad, just one man and one guitar, no matter how short the song is".

Come 2026, Steve French is still very good at that mix and even adds an Hawaiian influenced track to boot.

The new album shows a far more mature and serious Steve French. This is no longer a young exuberant man bouncing around, showing off his musical prowess. A lot of thought has gone into the new album. It sounds far more mapped out, but without losing the open-mindedness of a fresh sound.

Like I wrote, Painted Sea, Painted Stars is a varied album. Indie rock can be found in abundance, but also an alternative ballad, 'Shallow Glow', with just Cees Paris and his guitar and a little embellishments. Then take the way the album ends. 'Arid Plains' is a full hybrid song. It is an alternative ballad, with a band. It includes an interesting electrical piano part, great riffs and an exploding electric guitar in a very short interlude (solo?). Because of the alternative approach, it is hard to call it beautiful, yet, in its own way it is. Constantly tugging at my pleasing and at my prickly pear side, manoeuvring itself between pop and alternative.

As a small boy, I was allowed to go to a radio studio with my mother and grandmother to record a programme for the ship my dad sailed on at the time. All I got to say was "dag pappa". There was a band performing, The Kilima Hawaiians. I had totally forgotten about this event and here's Steve French with the track 'Blue Hawaii' bringing back the memory. Thank you for that.

The indierock side of Steve French with some postpunk flavours dominates the biggest parts of Painted Sea, Pained Stars. No song is just straightforward, there's always a twist here, a turn there, the curve ball thrown in to prick up the ears or to give a jolt. It remains melodic but never in expected ways. Exactly what makes the Dutch alternative / postpunk rock scene so good. Steve French claims its position here no little.

Summing up, the more mature approach suits Steve French really well. The band fits right in with what is happening in this country and found its own voice along the way.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Painted Sea, Painted Stars here:

https://excelsior-recordings.com/products/steve-french-painted-sea-painted-stars 

The Rideout. The Chelsea Curve

With the avalanche of albums reaching me every week, it is extremely hard to catch up on albums that are released during a holiday and other periods of time where listening and writing are hard to do. Based on listening to the single 'Ride' by The Chelsea Curve, I knew it was time to make the extra effort.

'Ride' is a such an energetic song. The Boston band is rocking in a serious way, without forgetting that a golden vocal melody is the thing of miracles where hit songs are concerned. Whatever the influence of The Radio Indie Alliance Top 100 is I can't tell you, the fact that 'Ride' recently was its number 1 does tell you something. 'Ride' is the kind of song that deserves being a number 1. Most likely the current number 1 in our Top 40 doesn't, as far as I'm concerned.

Like me, The Chelsea Curve is a remnant of the past. From the time when Blondie managed to top the charts with 'Denis' and the albums 'Plastic Letters' and 'Parallel Lines'. Listen to 'Kindawanna' and 'Out Of My Head' and you know more than enough. Both are songs that deserve to be hits in that parallel universe of mine and The Chelsea Curve's and that Indie Alliance Top 100.

Photo: Trebmal Photography

The Chelsea Curve is from Boston and consists of Linda Pardee (bass, vocals, keys), Tim Gillis (guitars, vocals, keys), and Bruce Caporal (drums and percussion). The Rideout is the band's second album after 'All The Things' (2021), that was released after eight single releases in just as many months. You'll find many reviewed in the singles' section but not the album as a whole. With The Rideout WoNoBlog makes its amends. The Rideout deserves your full attention.

Despite being a mini album of just seven songs, the energy shared with you by the band will last you for the rest of the day. In the first seconds of the album The Chelsea Curve grabs me and, the trio does not let go of me before the final note has faded away, leaving me totally fulfilled. The Rideout is one explosion of energy, contending for the Blondie crown. If you plan to listen to one powerpop/rock album this year, The Rideout should be your record of choice.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Rideout here:

https://thechelseacurve.bandcamp.com/album/the-rideout 

Path Of Totality. The Montvales

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen.

Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.

The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. In april was het anders en stond het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Path Of Totality hier luisteren en bestellen:

https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality 

made it!. lucky break

When lucky break made its debut on this blog with a review of the single 'Camp Song', I wrote:

"Believe it or not, I can, as it were, hear Tammy Wynette sing Camp Song, but also R.E.M. Now that is what I call a hybrid".

Having familiarised myself with her album made it! I can state that this feeling of listening to a hybrid album has not leave me. Despite rocking out as well, the mood at times switches between country and indie, especially because she is able to sing in an indie and a country kind of way. I will not go as far and write that this artist cannot make up her mind on what it is she wants to be, that she's comfortable somewhere in between seems obvious.

lucky break is Emma Gerson who has an East and West Coast background. After a short stint in the music industry, she felt she wanted to be a musician first and that resulted in the EP 'Biggest Thing' and now in her debut album made it!. On the album, she worked with Elliott Woodbridge, friend and co-producer. Gerson played the acoustic guitar and Woodbridge all other instruments.

That country feel aside, it's obvious that Emma Gerson grew up with a solid dose of indierock. This music form is the bedrock of made it!. lucky break is not afraid to rock and move from the light to the shade and back. Take Darklight for example. The soft toned verses are painted over in dark overtones when the chorus gets there. Listen to the two opening songs and you hear she's pretty convincing in songs that may alienate pure pop lovers but please the more alternative pop-rock fans.

Promo photo

A third element in lucky break's music that struck me, is her closeness to the indie female singers coming out of New Zealand like Vera Ellen, Aldous Harding and Ernie Ball. On made it! the indie, alternative rock and folk elements are mingled just as easily. It makes made it! stand out for me just a little bit more. And, makes the album so much more varied. The playfulness of 'Red Balloon' is a good example of such another tone compared to most other songs on made it!.

made it! is a debut album, but as a whole it is a mature album by an artist who seems to have a clear view of where she wants to go. So don't take my primary observation too serious. lucky break is indie/alternative enough to be taken seriously and allows in other elements that may make her attractive to a lot more music fans. Time will tell if she will make a choice or is able to keep walking on that thin line in the middle. In the meantime let's enjoy this good debut album.

Wout de Natris - van der Borght