Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

I Am June. Romy Liz Rose

Start listening to I Am June and you are teleported to another world. "Beam me up, Scotty", indeed. A soft voice, multi-tracked soothes your ears while soft music calms you down. Together they create an atmosphere that allows you to wind down and just listen. Music like a soft murmuring brook in the forest. And all without making me lose interest for one second.

Romy Liz Rose is also known as Romy Laarhoven. With I Am June she delivered her debut album to the world. She created the album in her own living room and finished it in the studio with Jesse Koch. The music hovers somewhere between singer-songwriter and folk with some country elements in the form of a pedal steel guitar, that cries lonely into the night.

At the same time there is a little Fleetwood Mac in there, truly a mix of a Christine McVie and a Stevie Nicks song. As you already gathered, there is no hinting at Nicks' voice here. Not even close. This is all sad angelic singing, as slow as Romy Laarhoven wants to sing. It is a big part of the atmosphere presented on I Am June.

The album is not a bare singer-songwriter one though. You will find that songs are richly arranged. Take 'Grapefruit'. The song starts with an acoustic guitar, Laarhoven's voice and some atmospheric warbling in the background. All electronic and modern. In the verse the band comes in and several guitar parts are laid over the acoustic guitar. This includes some Gary Lucas style mesmerising parts, like e.g. on 'Mojo Pin' and 'Grace' by Jeff Buckley. 'Grapefruit' is also a slow song but so rich in sound.

Promo photo

In my mind, I Am June resonates well with albums coming out of New Zealand, like Aldous Harding's or Ebony Lamb's, to name two examples. Romy Liz Rose's sound is a little cleaner but just as mysterious. A sign that she and Koch did not go over one night's ice when they finished the home recordings. The sound and arrangements of I Am June are well thought out and executed.

Moving into the album it strikes me more and more how well made I Am June is and how mature the album sounds. In the bio it may state her debut album is a "a coming of age" record. The lyrics no doubt are. The sound is a mix of age old music and the modern advantages of instruments and studios. A sound to, as it were, lay yourself down on to be carried away to greener pastures. Well done and beautiful.

Wout de Natris - van der Borght

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

GOLDSTAR. The Sophs

With a few singles already on this blog in the past months, it will not come as a surprise that the band's debut album can be found here as well. The band was signed on the basis of a few demo's, without even having played a live show. Let's call it talent and expectations. 

The Sophs is Ethan Ramon (voice), Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (electric guitar), Seth Smades (acoustic guitar), Devin Russ (drums), and Cole Bobbitt (bass) and is from Los Angeles. Based on the previous singles, it was already clear that GOLDSTAR ought to be a very varied album. No song sounded the same and that more or less goes for the songs on the album. Expectations fulfilled.

One song The Sophs sounds like its unique self, in others like a band I'm still trying to find the name of in my head. Ethan Ramon's voice comes so incredibly close to that singer. In those same songs The Sophs sound like The Violent Femmes on a pop streak. At the same time The Sophs manage to surprise by taking a song in a totally different direction. A little pretentious? Perhaps, but definitely with a panache that makes them come away with it with so much ease.

The Sophs is a six piece band. The songs are so eclectic that it seems like all six members must have an equal hand in the creation process. Songs are so different that it is hard to imagine one person being responsible for all these ideas.

I am very much tempted to start sharing examples but I decided to refrain from giving them. GOLDSTAR is the kind of album that you need to explore for yourself. With one exception, as this band is totally obscure: The Plan! 'I'm Your Fiend' was definitely inspired by one of the songs on the Swedes eponymous album from 2001.

The Sophs truly takes its listeners on a musical journey with a surprise around each corner. There are a few quotes, like Janis Joplin's introduction to 'Mercedes Benz' and John Lee Hooker's "how how how". Expect spoken word poetry besides just singing. Singer Ethan Ramon shows himself as much as the band does. Soft songs are invaded by dirty guitars. Almost everything goes in the musical universe of The Sophs.

GOLDSTAR is the kind of album that may announce a new band that is going to make a huge difference in the coming years. One of these albums that may be remembered for some time. But then, sometimes that does not happen. Time will tell. In the meantime, I have a new favourite album right now.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order GOLDSTAR here:

https://thesophs.bandcamp.com/album/goldstar 

SPRINTS live, with Marathon. Melkweg, Amsterdam Thursday 12 March 2026

Photo:WdN-vdB

I am not an avid track sports watcher but I do remember finishes of marathons where a few runners have stayed together despite the distance and have to sprint to win, after 42, no doubt gruelling, kilometers! That is why today you read first about Amsterdam's Marathon (the band not the marathon) and then about SPRINTS.

There is one thing both bands have in common and that is the gigantic growth since I saw them last. Marathon in 2022 and SPRINTS in 2024. Especially the former band was near unrecognisable. From an enthusiastic but a bit shy band that could play its songs in a very neat way, to a rocking machine capable of blowing an audience of its collective feet.

On the basis of the band's debut album, 'Fading Image', I wished the band to do a Tramhaus, tour the world and conquer it. The two postpunk band certainly have some corresponding points. Some musical references are identical before the differences start to set them apart and the two female, three men line up. Marathon was not just here in the Melkweg but supports SPRINTS for the whole of the European tour. So, it was not just boasting saying that we were about to see a great show. Marathon knew already.

Photo: wdN-vdB

Maybe I'm mistaken but in my recollection Marathon was a four piece band and here there were five on stage. Three guitar players of which one doubled on a synth. Together they piled layers of guitars with hosts of effects on them creating a wall of sound that without earplugs would have been devastating to my already fading hearing. Louder than the main act, without losing any quality in the mix, as support slots at times have.

In bass player Nina Lijzinga the band has a power woman who commands the stage, parading with her instrument. This allows singer/guitarist Kay Koopmans to totally submerge himself in creating even bigger walls of sounds seemingly becoming one with his guitar (snares), pedals and amp.

In two of the instrumental parts of songs something weird happened. I could hear a vocal melody and almost was able to understand the words, almost. It sounded like a deep dark, multitracked voice of the dark metal persuasion. Nobody was singing, unless it was the drummer, who I could not really see. So, was it my brain suggesting an addition to the two songs or an effect or sample? I'm inclined to the former suggestion, but perhaps the band can provide an answer.

What ever it is, Marathon played a great show and showed it is ready to conquer the world. In April it will do its own tour of Holland, so go and see them!

Photo: WdN-vdB

SPRINTS delivered on all but one front. From the very beginning the band left no doubt it was here to turn the Melkweg on its head. And it did, without having to work too hard for it. Although close to me people shouted "harder" ("louder") in Dutch after the first two songs. That was a first for me. Throughout the show it did become louder, but not as loud as Marathon. SPRINTS was ready and showed the progression it made in the past two years since the show in Tolhuistuin. SPRINTS has become a machine, but one with two different members. I'll come back to that.

Front woman Karla Chubb is even more the front woman than she already was. This is her band and she carries that burden with ease. She was everywhere (see top picture) and very present. In fact, Dublin and Ireland may have a new Bono. She is not afraid to speak her mind and to stand up to all things wrong in her view. Everyone will have to wait until she has shared her message(s). In the meantime, the band played one great song after another, with great energy. Normally, the next stop in NL is the Afas and I'm sure that where for Wolf Alice this step was not completely working, Karla Chubb will be all over Afas as well.

Photo: WdN-vdB

As I wrote, one thing was not as good. In guitarist Colm O'Reilly the band had a second front person, who attracted part of the attention and was vocally important. That is the part the band is missing in 2026. A song like 'Literary Mind' does not have half the power it used to have, which is a shame, as to my ears it is one of the punk grage rock anthems of the 2020s. Nothing negative towards guitarist Zac Stephenson by the way, as he played his parts excellently. He remains more in the shadows of the stage. And who was the bass player? Not Sam McCann.

Having that out of the way, what remains is a great show. SPRINTS in 2024 was ready for a next step and with album 'All That Is Over' and this show that step has been taken. In 2026 the band is ready for yet another step. Great things may lie ahead for SPRINTS and I got to see them in smaller venues. It may be the last time that all the women can be asked to come on stage, with a few men not being able to restrain themselves and joined uninvited. No encore, SPRINTS went out with a bang.

Wout de Natris - van der Borght