Een onverwacht klassiek huisconcert

Ik heb totaal geen verstand van klassieke muziek. Natuurlijk, door de jaren heen komen er bij allerlei gelegenheden klassieke muziek voorbij. Enkele stukken zelfs zo vaak dat ik het herken en ook de componist kan noemen. Een ander voorbeeld is popbands die klassieke muziek ombouwen tot rock. Het eerste voorbeeld uit mijn leven dat ik kan noemen, is Ekseption, een Nederlandse rock band die rond 1970 een aantal hitsingles scoorde met bewerkingen van klassieke stukken. Hun eerste hit 'The 5th' maakte grote indruk op me en ook de derde single. 'Air', is nog steeds van grote schoonheid. Ik ging voor de power in die songs, de vette drums en de enorm aangezette orgelklanken van Rick van der Linden. Tegenwoordig wordt Ekseption onder symfonische rock geschaard, neem ik aan, maar die term bestond in 1969 nog niet. Later leerde ik dat de orgelpartij in het twee jaar oudere 'A Whiter Shade Of Pale' op een stuk van Bach is gebaseerd. Ik had toen geen idee.

Waarom deze inleiding? Omdat Mijn Lief en ik vandaag op een verjaardagsfeest van een vriendin waren. Haar man gaf haar als cadeau een klassiek huisconcert cadeau. Ik heb de achternaam van de dame in kwestie niet opgevangen, Diane of Diana is haar voornaam. Zij speelde een stuk van Bach en een late variatie van Haydn. De triolen vlogen over de toetsen van de vleugel die in huis staat en allerlei andere stukjes die mij als van een ongelofelijke complexiteit voor kwamen. Het is gewoon mooi om daar zo dicht bij te staan. Bij een huisconcert maakt het bijna niet uit wie er speelt of wat, zo dichtbij de artiest kunnen staan, is altijd indrukwekkend.

Deze vrouw moet er duizenden uren oefenen op hebben zetten, als het niet meer is. En toch zie en hoor je het verschil tussen heel competent en goed zijn en virtuoos. Kleine haperingen, een foute aanslag of half aangeraakte toets. Tegelijkertijd komt het stuk volledig tot leven en weet zij de schoonheid die in de noten voor haar neus verscholen liggen naar boven te brengen en de mensen die gezellig stonden te kletsen geheel stil te krijgen (op een paar cultuurbarbaren achter in de tuin, die niet de moeite namen om te komen luisteren. Lokale politiek gaat altijd voor heb ik door de jaren heen geleerd.) Het zet mij niet aan om naar klassiek te gaan luisteren. Meestal raak ik verveeld na enige tijd.

 Zo had ik een totaal onverwachte, maar mooie muzikale ervaring en wat een mooi verjaardagscadeau, lijkt me. De jarige zat te glunderen op haar stoel voor de vleugel.

 Wout de Natris - van der Borght 

These Frightening Machines. Katherine Priddy

De Britse muzikante Katherine Priddy maakte met The Eternal Rocks Beneath en The Pendulum Swing al twee sensationeel goede albums, maar het deze week verschenen These Frightening Machines is nog wat mooier en indrukwekkender.

Katherine Priddy is in een paar jaar tijd van een veelbelovende folkie uitgegroeid tot een van de meest aansprekende Britse singer-songwriters van het moment. Ze maakt nog altijd makkelijk indruk met haar wonderschone en veelzijdige stem, maar ook in muzikaal opzicht is het deze week verschenen These Frightening Machines een imponerend album. Katherine Priddy laat op haar derde album ook nog eens horen dat ze is gegroeid als songwriter en het is een songwriter die zich niet meer laat beperken door de kaders van de Britse folk. These Frightening Machines is absoluut een prachtig Brits folkalbum, maar het is door de grote variëteit aan stijlen ook veel meer dan dat.

Aan het begin van 2021 werd Katherine Priddy door een aantal aansprekende Britse muziektijdschriften geschaard onder de grote beloften van de Britse folk. We zijn inmiddels vijf jaar verder en ik kan alleen maar concluderen dat de Britse muzikante de belofte inmiddels meer dan waar heeft gemaakt. 

Dat deed ze eigenlijk direct al in de zomer van 2021 met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath, dat dankzij de prachtige stem van Katherine Priddy, maar ook door de muziek op het album uitgroeide tot een van de mooiste albums van dat jaar. The Eternal Rocks Beneath ademde Britse folk, maar Katherine Priddy zocht ook op fraaie wijze de grenzen van het genre op. 

Dat deed ze op nog wat indrukwekkendere wijze op het aan het begin van 2024 verschenen The Pendulum Swing, dat was voorzien van een voller en veelzijdiger geluid. Op haar tweede album maakte de muzikante uit Birmingham nog wat meer indruk met haar prachtige stem en was ze de drie jaar eerder voorspelde belofte inmiddels ver voorbij. 

Katherine Priddy werkte op haar eerste twee albums samen met producer Simon Weever, die twee bijzonder mooi klinkende albums afleverde. Voor haar deze week verschenen derde album heeft Katherine Priddy gekozen voor een producer van naam en faam. These Frightening Machines is immers geproduceerd door de vooral van PJ Harvey bekende Rob Ellis, die het geluid van Katherine Priddy nog wat verder optilt. 

Op These Frightening Machines zet de Britse muzikante de lijn van The Pendulum Swing door. Invloeden uit de Britse folk spelen nog altijd een belangrijke rol op haar derde album, maar nog meer dan op haar vorige albums zoekt Katherine Priddy de grenzen van het genre op en begeeft ze zich ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de Britse folk. 

These Frightening Machines werd gemaakt met een flink aantal muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Ben Cristophers, en klinkt nog wat mooier en veelzijdiger dan de vorige twee albums. In de openingstrack Matches hoor je een flirt met de spookachtige Keltische folk van een band als Lankum, maar de titeltrack die volgt is juist weer ontspannen en oorstrelend mooi. 

Katherine Priddy probeerde zich op haar debuutalbum al te ontworstelen aan het strakke keurslijf van de Britse folk, maar heeft zichzelf hier inmiddels echt volledig van bevrijd, waardoor folk, pop, Amerikaanse rootsmuziek en tijdloze singer-songwriter muziek op fraaie wijze samen komen op het album. 

Het was de stem van Katherine Priddy die uiteindelijk de meeste indruk maakte op haar eerste twee albums en die stem is alleen maar mooier en rijker geworden. Hier en daar hoor je nog een typische Britse folkie, met echo’s van grote folkzangeressen uit het verleden, maar de stem van de Britse muzikante kan op These Frightening Machines meerdere kanten op en klinkt nog rijker en warmer dan op haar vorige albums. Katherine Priddy is de dertig inmiddels gepasseerd en dat zorgt ook nog eens voor net wat meer doorleving in haar stem. 

Na twee prachtige albums lag de lat al heel hoog voor Katherine Priddy, maar met These Frightening Machines weet ze me met een serie prachtige en fantasierijke songs toch weer te verrassen en behoort ze niet alleen tot het beste dat de Britse folk momenteel te bieden heeft, maar ook tot het beste dat de Britse popmuziek momenteel voor ons in petto heeft. Dit gaat een van de mooiste albums van 2026 worden, let maar op.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Frightening Machines hier luisteren en bestellen:

https://katherinepriddy.bandcamp.com/album/these-frightening-machines 

2026, week 25. 5 singles

Yes, you've read right, only five singles this time and no album on a Thursday. Too much work, too much football, too much playing with my own band Sweetwood, too much summer days and what not? There are only 24 hours in a day. Still, here is a nice subset of songs that were presented to me in the past weeks. Old and new, so enjoy!

Brothers. Garlands 

It has been quiet around Garlands for a while. I'm glad to announce the band from Glasgow is back with a psychedelic pop rock song called Brothers. The trio around singer-guitarist Gordon Harrow excels in songs that always have a foot firmly in the past, while certainly keeping an eye on what is going on today in the more alternative forms of pop music, only to plant its second foot right there. Brothers is no exception. The song starts with just Harrow and his guitar doing his take on an earlier George Harrison in The Beatles kind of song, while the rest of The Beatles were out doing something else. When the band joins in, the song gets far more solid (of course) but is also fleshed out. The vocals are doubled, harmonies come in, making the song open up. With Brothers Garlands has done it again.

La femme qui s’était faite toute seule. Prisoner

"The woman who made herself" is the title translated into English. As a Dutchman, "God created the world, the Dutch created The Netherlands", I can relate to the title. More importantly, the French band from Bordeaux is playing a great form of garage rock, including punky guitar and a Farfisa kind of organ that gives the song its 60s vibe. Of course not a band from the 1960s played its chords with a sound like this, but the origins are totally obvious. Singer Susanne Pemmerl brings French sigh girls to mind but just as easily Debbie Harry and a host of singers from U.S. female fronted punk bands. The addition of a deep and dark saxophone gives the song an extra layer to chew on while rocking out. Great single. On 7 august there's an album as well, the self-titled 'Prisoner'. Based on La femme qui s’était faite toute seule, it may well be great fun.

Sometimes The Sea. Julia Greenberg

With Julia Greenberg this week's post already has its second new name to the blog. The indie-folk singer from New York presents an introspective song like generations before her have done both as recording artists and from the days before songs could be recorded. Despite this enormous legacy, Julia Goldberg manages to capture my attention with ease. Both with her voice, that has a typical folk edge to it but also with the music. At heart you will hear Ms. Goldberg and her acoustic guitar like she would play it at home or at a campfire. It is enough to make the song interesting already. When all is said and done, Sometimes The Sea is as good as its basis is. What is added, is an accordion (Will Holshouser), playing as an accompanying instrument and some lead notes in between. The bass strings on the acoustic guitar are recorded so well, that it is hard to tell whether there is a bass guitar or not. There is absolutely no need for anything more. Recently, an EP was released called 'Born Sentimental'.

Wasn't It Just Yesterday. Girl With A Hawk

With Wasn't It Just Yesterday Boston band Girl With A Hawk returns to this blog with a song that immediately landed well with me. From the very first second somehow it is clear that the song is going to be just fine. It starts with an intro of a lead guitar, the band is there and then an organ enters putting the cherry on the already delicious cake. Linda S. Viens once again leads the band through a song of significance. With influences from both sides of the ocean shining through, Girl With A Hawk creates a hybrid song that should work for both fans of U.S. rock and U.K. Britpop and older (Bowie!). "I've got the looks and I've got the tunes", she sings and then she looks in the mirror and realises that "time is running out" and there's even a political statement in there, as she moves from the personal to the more general before she proclaims her love of the rock and roll life. She sounds like she does for the whole of the way. It shows in every single second of Wasn't It Just Yesterday. Album 'Renegades' is there on the 19th!

Hard Luck. Hoaxxers

With Hoaxxers we have another new name on the blog but not a new kind of music. The upbeat power/punkpop of the band will resonate with fans of a host of bands playing this genre of music since the 1990s, and mostly from the U.S. or influenced by such bands. Hoaxxers is a band from Austin, Texas and holds members of the band Joe Jitsu in it. Hard Luck is the title track of a six song EP with the same name that was released on 29 May. The song is a punkrock song that at the same time strives to be a perfect pop song. Loud and punky, but with harmonies that work while at the same time sounding very familiar. Dynamics are used successfully, in other words a textbook song and still it works. Not the best I've ever heard but certainly plain good. No more words are necessary, except rock on!

Wout de Natris - van der Borght

 

Don't Give Up. The Maureens

Listening to my new The Maureens LP for the first time, I had the impression it was business as usual for me and The Maureens. Great pop songs that go down really well, but no different from what I had heard before. And then things changed with each spin I took Don't Give Up on. The title of the album became true in more than one sense.

The Maureens can be found on this blog for more than ten years. It all started with a live show at Q-Bus in Leiden in 2015, where I bought the band's then two year old debut album. This was followed by the single 'Heartbreak' announcing the album 'Bang The Drum' (2015) and me reviewing 'The Maureens'. All through past ten years, the band, with several changes to the line up, went out in search of the perfect pop song and found it multiple times.

Come 2026 and the band released its fifth album and yes, a lot of it sounds familiar, of course once again of great beauty. Don't Give Up though kicks off as if the band has to catch the last bus of the evening. Electric guitars lead the way, bass and especially the drums are prominently present. The raucous lead guitar parts are almost un-The Maureens like and regularly return throughout the album. Bands like The Posies and Teenage Fanclub from 25-30 years ago come by in my mind. Bands blending pop and 90s rock to perfection with Big Star always in the back of its mind. 'Oceans Apart' brings the Rickenbacker back into the band's sound as well. This album is, partly, a wilder sounding album and that is the development I missed in my first listening session. Yes, the most obvious in the sound of Don't Give Up.

The same happens on the up tempo pop-rock song 'Seventeen'. Here Johan has to be added as an influence on the sound. Nothing new, as in 2015 I wrote "Johan is dead, long live The Maureens". Except that in 2026 Johan has been revived for some years already, the quote still stands. The Maureens are the contenders for the crown, as a song like 'Seventeen' is so good. Despite the tempo it is pop perfection.

After the two opening songs, the tempo and intensity go down and are replaced by a different kind of intensity. The harmony vocals become more accented and enter the spotlights. 'Talking In My Sleep' is the kind of song that comes into full bloom when given half the chance. The "aah-aahs" at the end will sound familiar to The Maureens fans, but they still are very effective over the outro. The Maureens are capable of producing spine-tingling moments with very familiar components, yet reaching a maximum effect.

With 'Crying For The Moon' the tempo goes down even further. It starts with just an acoustic guitar, followed by a violin and a double tracked vocal. Hendrik-Jan de Wolff is totally in his balladry element here. The song also provides the album with its title. 'Crying For The Moon' comes closest here to another Dutch band that is one of my favourites, Mountaineer. Both have played twice in my living room. It may well soon become three times as far as I'm concerned. A regular attendee apped me writing, "I'm listening to the new album here in Umbria on holiday and looking forward to the next show". Living room shows are small in size but provide a band a small but loyal following as the emotional impact of the music is so direct and intense.

Don't Give Up meanders between these four type of songs. From loud to soft, the band excels in them all. The album is still growing on me and I have no doubt that just like the previous ones, it will wind up in my albums of the year list. To return to my opening lines. For a band producing albums at such a high musical level, it becomes possible to take that level for granted. Never fall for your first impression! The Maureens belongs to the best pop-rock bands coming out of The Netherlands.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Don't Give Up here:

https://themaureens.bandcamp.com/album/dont-give-up 

Dandelion. Ella Langley

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast.

De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.

Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd.

Erwin Zijleman