Foreign Tongues. The Rolling Stones

Releasing an album at the start of the summer school holidays is not the smartest move where writing a review is concerned. I bought the album a few days before I departed, was suitably impressed but my review comes rather late to the party. Better late than never though, as Foreign Tongues presents The Rolling Stones at the top of its game.

Two and a half years ago The Rolling Stones surprised the world with 'Hackney Diamonds', an album filled with energy and songs of a consistent quality and above all a feeling of urgency. Perhaps now that the dust has settled somewhat, 'Hackney Diamonds' may not be that extremely good, but still very close to it. With Foreign Tongues the exact same effect is created by the three band members left, Mick Jagger, Keith Richards and Ronny Wood. And no, that is not just because they are still around. It is because of the quality of the songs. Once again, I'm inclined to rate this new album as better than anything released after 'Tattoo You' in 1981.

Foreign Tongues presents the band as a true rock and roll band, playing all the musical varieties that it has mastered throughout the past decades and adds a song to these styles that competes with the best of them. This is a band on a mission, fully aware that this could be its last trick and wanting to make it last. In one of Mick Jagger's mansions there is probably a recording with how his voice really sounds in 2026, because compared to all his contemporaries he sounds like age has no grip on him. The highs, the lows, the volume, it is as if age has no grip on him in any form. His falsetto sounds just like when he discovered it in the 1970s.

Ronnie Wood's guitar playing on the album is immaculate. Always berated somewhat as a limited guitar player, and compared to the likes of Steve Vai he is, but then, who isn't? His solos are totally spot on. Concise and to the point of the song. Keith Richards may be ageing the most of the three, his riffs are always interesting. It all starts with the bluesy opening track 'Rough And Twisted'. The band is back in Nellcôte in Southern France in 1971 it seems like. Mick is tearing up his harmonica, Ronnie makes sparks fly when he is playing the blues on his slide guitar and Keith is riff master numero supreme. Around the band the hired hands do everything they need to do to make the band shine. Steve Jordan and Darryl Jones may not be in the pictures, their contributions really count here. And once again, why is Darryl Jones not a member after 30 something years with the band?

Already it is apparent that the sound is superb, just like on the previous record. Andrew Watt managed to capture the best of the band and the energy it has in it. Dutch TV selected 'In The Stars' as its theme song for all World Cup 2026 related shows. Not even that can bring The Stones back into the singles charts, unlike getting U2 it's only number one song over here with 'Beautiful Day' as the 2000 Olympic Games theme song. 'In The Stars' decades ago would have given the band another top 10 hit. It's that good alright.

One of my absolute favourites on the album is 'Divine Intervention'. It is a rocker in the vein of 'Respectable' except that the song is so much richer and more varied. The chorus is heavenly, despite that "divine intervention is out of the question". My guess is that many (much) younger bands aspire to rock like this and never manage to. The Rolling Stones do, in a superior way.

The song that is growing on me is 'Mr. Charm'. It seems a bit to simple at first listening but repeat the experience and more and more details come forward. Four to the floor it is and that is the deceptive part. Come the chorus and Jagger starts to play with his voice and then the rest of the chorus kicks in with Mick Jagger getting support from a singer called Naärai, who has a role like Lady Gaga on 'Sweet Sound Of Heaven', without the lead part. By then the organ has come by several times, played by Steve Winwood, a contemporary of the band from the 1960s. Just listen to the warmth he adds to 'Ringing Hollow'.

Of course country comes by and a solo ballad sung by Keith Richards ('Some Of Us'). The band turns it all to gold. It may sound familiar, yet it sounds fresh for the whole of the way. Although I'm inclined to tick off every song, I will refrain from doing so. Later on on the album you will find the one track with Charlie Watts on it ('Hit To The Body'), is it my imagination or is the way Charlie hits the snare is simply unique and so powerful?, Bruno Mars on cowbell, Paul McCartney again on bass ('Covered In You') and other guests like Robert Smith.

What strikes me most, is the consistent quality of Foreign Tongues. I have the album on repeat since returning from my vacation and I still am not inclined to play something else as much as Foreign Tongues. It is rumoured the band is already recording new work. All I can muse about is whether The Rolling Stones will manage to present even uglier artwork then this. For the rest, lay it on me, please.

Wout de Natris - van der Borght 

Run, Run Pure Beauty. Francis of Delirium

Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty.

Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord. 

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken. 

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam. 

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger. 

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbundiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen. 

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. 

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium. 

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse. 

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Run, Run Pure Beauty hier luisteren en bestellen:

https://francisofdelirium.bandcamp.com/album/run-run-pure-beauty 

Bowie For Dummies, #42

Today we present a new rendition of David Bowie For Dummies with new items found on the internet, compiled by Tineke Guise.

This post remains popular with people visiting this blog. It has by far the most views, for years on end. Chances are that there is a lot of new items to be discovered there. This is the 42th version since we published the first one on 8 January 2017. In this post you find all Tineke's explorations on Bowie on the Internet with the links to music, clips, news, and what not.

Here is the link to the original but updated post where all is revealed:

https://wonomagazine.blogspot.com/2017/01/bowie-for-dummies.html

Obituary. Jerney Kaagman (1947 - 2026)

There is no denying the impact of a singer like Jerney Kaagman on a pre-pubescent boy in 1970/71. She led the band Earth & Fire with teased hair and ever more provocative clothing. Besides all the eye candy, the band made incredibly good music to go with Jerney's looks.

The members of Earth & Fire formed a band in the later 1960s hailing from the villages around The Hague. They met with their settled colleagues Golden Earring(s) with that band's principal songwriter George Kooymans providing Earth & Fire's first single, released late in 1969 to chart early in 1970. 'Seasons' was a huge hit immediately and a song I still love to hear right up to this day. That Jerney Kaagman was not the absolute front singer at that time, she joined only a few months before the recording, shows that the lead vocals are shared between her and guitarist Chris Koerts. Although the band did not call itself a symphonic rock band yet, the concept of moving beyond a one dimensional pop song, is already clear in the intro that returns throughout the song, the rocking start and the dreamy coda. 'Seasons' is one of the most innovative debut singles in this country.

It is a bar that Earth & Fire regularly met again throughout the first years of its career. First, the band went off in a hardrock direction with its self-penned top 10 singles 'Ruby Is The One' and 'Wild And Exciting'. The twins Chris and Gerard Koerts were the principle songwriters, sometimes joined by bass player Hans Ziech. In hindsight the songs are more wild and exciting than truly good, but still so much fun to hear today. The band's hits made a great string right up to 1974's 'Love Of Life'. After that the band seemed to lose focus and left its rock roots for disco influenced songs, with a loss of popularity as a result.

Despite this the band's biggest hit was still around the corner. In 1979 the song 'Weekend' was released, seen as a toss away kind of song and then it happened. Jerney Kaagman performed on TV in her now iconic blue suit and the rest is history, a number one hit, written by keyboard player Gerard Koerts in several European countries. It did not save the band. There were no big hits left and the original members bar Jerney Kaagman had already left or left after 'Weekend'.

Kaagman had a career in music at a managerial and musician representation level after Earth & Fire folded. Her last feat was as a stern juror in the Dutch version of 'Idols'. She kept having Parkinson's disease private for quite some time. Later she became the face of the Parkinson Disease Patients Foundation, in which a good personal friend afflicted with the disease, played a role in.

With Kaagman all but one of the original members of Earth & Fire have passed away. What remains, is a string of hitsingles that I love to hear. The mystique in songs like 'Invitation' and 'Storm And Thunder', the huge sound of 'Maybe Tomorrow Maybe Tonight', the symphonic poprock quality of 'Memories', the super fast guitar solos of Chris Koerts. Music to really cherish.

I was to young for the albums at the time and the only one I now own, second hand, is 'Song Of The Marching Children'. Let's call it a time document, but not something I play a lot, if ever. The 'Greatest Hits' suffices for me and I'll even listen to the disco thingies in between.

With Jerney Kaagman the second of two The Netherlands' super female singers of the late 60s has passed away. Mariska Veres and Jerney Kaagman, what more did a young boy need to dream of playing in a band with them?

Wout de Natris - van der Borght 

How Will I Live Without a Body? Loma (2)

Loma stond een paar jaar op een laag pitje, maar met het wonderschone How Will I Live Without a Body? hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski hun beste album tot dusver gemaakt.

De Amerikaanse band Loma ontstond min of meer bij toeval, maar is, zeker na de release van haar derde album, niet meer weg te denken. Op de eerste twee albums van de band combineerden Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski de prachtige stem van Emily Cross met mooie en avontuurlijke klanken en dat doet Loma op How Will I Live Without a Body? op nog veel indrukwekkendere wijze. De songs van de Amerikaanse band strelen hier en daar genadeloos het oor, maar kunnen ook behoorlijk ongrijpbaar klinken. De bijzondere muziek wordt gecombineerd met de geweldige stem van Emily Cross, die nog mooier zingt dan op de vorige albums. Loma is terug en dat is geweldig nieuws.

Voorman Jonathan Meiburg van de Amerikaanse band Shearwater hoorde in 2016 het tweede album van het eveneens Amerikaanse duo Cross Record. Hij was zo onder de indruk van dit album dat hij het duo uitnodigde als support act van Shearwater, maar hier bleef het niet bij. Uiteindelijk dook Jonathan Meiburg samen met Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record een Texaanse studio in en was Loma geboren. 

Het aan het begin van 2018 verschenen titelloze debuutalbum van Loma werd gezien als een album van een gelegenheidsband of wat oneerbiediger als een tussendoortje, maar de eerste muzikale verrichtingen van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski bleken een zeer aangename verrassing. Het debuutalbum van Loma imponeerde door de prachtige stem van Emily Cross, maar ook het combineren van invloeden uit zeer uiteenlopende genres en de ongebreidelde experimenteerdrang van Loma spraken zeer tot de verbeelding. 

Toen eind 2020 Don’t Shy Away verscheen werd Loma nog steeds een gelegenheidsband genoemd, maar het tweede album van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski, die dit keer niemand minder dan Brian Eno naar de studio haalden, bleek nog indrukwekkender dan het al zo goede debuut. Deze week verschijnt met How Will I Live Without a Body? het derde album van Loma en laat het drietal horen dat het nog wat beter kan. 

Het derde album van Loma kwam er niet zonder slag of stoot, want de coronapandemie dreef de drie muzikanten ver uit elkaar, waarna andere projecten, als het boek van Jonathan Meiburg, de aandacht opeisten. In Engeland werd de gezamenlijke inspiratie weer gevonden en het levert een fascinerend album op, dat wat mij betreft zijn twee voorgangers makkelijk overtreft. 

Na de samenwerking met Brian Eno hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski wederom een grote naam weten te strikken, want op How Will I Live Without a Body? duikt ook Laurie Anderson op, die inmiddels de kracht van AI heeft ontdekt. Ook How Will I Live Without a Body? is echter weer een typisch Loma album. 

Het is een album dat betovert met de stem van Emily Cross, die op het derde album van Loma bijna onwaarschijnlijk mooie zang laat horen. De bedwelmend mooie stem van de Amerikaanse muzikante wordt deels gecombineerd met fraaie en bijzonder stemmige en voornamelijk organische muzikale passages, maar Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski zoeken, bijgestaan door Laurie Anderson ook nadrukkelijk het experiment. 

Hier en daar zijn behoorlijk eclectische passages toegevoegd aan de muziek op het album, wat de songs op How Will I Live Without a Body? iets overweldigends maar ook iets ongrijpbaars geeft, wat wordt versterkt door uiteenlopende achtergrondgeluiden. De muziek van Loma was op de eerste twee albums al van een bijzondere schoonheid, maar op het derde album klinkt de muziek van de Amerikaanse band nog veel mooier en fascinerender. 

Steeds weer verrast Loma met bijzondere klanken en verrassende wendingen, maar ondertussen heeft de muziek van de band ook een bijna hypnotiserende uitwerking, die nog eens wordt versterkt door de waanzinnig mooie stem van Emily Cross. Voor mij is na How Will I Live Without a Body? één ding zeker: Loma is geen gelegenheidsband, Loma is een wereldband en het is een wereldband die voor mij een van de meest bijzondere albums van 2024 tot dusver heeft gemaakt.

Erwin Zijleman