Country Dragon. Mountaineer

Mountaineer is back with a new album after 'Lewis & Clark' (2022), the third in total with '1974' (2014). The bio accompanying the album speaks of a headphone record and I am in total agreement. Country Dragon is a soft and silent album. All is downgraded to minimal accompaniment, exceptions noted. There are two ways to enjoy this album to the max. Either with a headset on or turn your speakers up to a loud volume. In both cases the music will absorb you and more or less take you over.

Marcel Hulst, who is Mountaineer, has worked for one and a half year on the record with producer Diederik van den Brandt (Aidan & the Wild), and it shows. Country Dragon is a rich album with lush arrangements. Even in its minimal setting there is so much to enjoy. Musically and vocally a lot is going on. I do not have information on who is playing on the record, but I suppose that the basis is the members of Maggie Brown, Marcel Hulst's other (or former?) band.

The album came together in a time of personal hardship, where creating music became a personal escape. Unfortunately, from the artist's point of view, it seems an artist needs hardship or unhappiness to get truly inspired. The result is often a musical high and Country Dragon is no exception. The album is of a richness that the two previous albums cannot claim. It could be that working with the Excelsior label opened possibilities that were unattainable before. An extra instrument here, an extra singer there. I was already enthusiastic about '1974' and 'Lewis & Clark'. With Country Dragon Mountaineer has gone next level. Mountaineer and Excelsior have finally found each other. It was about time in my humble opinion.

Where album 'Lewis & Clark' was named after the two famous explorers, who in 1804 travelled the whole of the U.S. from St. Louis all the way to the mouth of what we now call the Columbia River. It was all about looking forward. With Country Dragon the demise of the U.S. is the theme. The shine went off of that shiny city on the hill in the past year. Marcel Hulst has a long-time fascination with the U.S. but how to be fascinated in a positive way with what is going on there today? It's more a horrorshow. Inspiration galore though.

Promo photo

The outcome of this fascination is a beautiful record. As an example, I'm pointing you to 'Queen-Size Life'. The song starts with an intro that has a lone trumpet accompanying Hulst's acoustic guitar. It immediately sets a melancholy mood. In the verse a muted trumpet or French horn comes in. And then the ladies start singing with Marcel Hulst. Only then the band comes in and shivers run down my spine from musical pleasure. That lone piano! Just a few notes and it's enough to make an impression of sheer brilliance. What kind of music is this? Ballad pop? Folk? It doesn't matter, it's perfection. That description does it for me.

One month from now we are going to the LP presentation in De Nieuwe Anita. I'm really looking forward to hear the songs live. In the meantime, I will play this album a lot. It is one of the best in 2026 so far.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Country Dragon here:

https://excelsior-recordings.com/products/mountaineer-country-dragon-pre-order 

Valentine. Courtney Marie Andrews

De Amerikaanse muzikante Courtney Marie Andrews beschikt over een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek en heeft ook met Valentine weer een indrukwekkend mooi album afgeleverd.

Met het eind 2022 verschenen Loose Future had Courtney Marie Andrews de lat wel erg hoog gelegd voor zichzelf. Ze heeft daarom de tijd genomen voor Valentine, dat deze week is verschenen. Het is een album dat wederom werd gemaakt met een klein team en dat, net als zijn voorgangers, indruk maakt met mooie en bijzondere klanken en een vakkundige productie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn weer van hoog niveau en het zijn ook dit keer zeer persoonlijke songs. Het mooist van alles blijft echter de stem van Courtney Marie Andrews, die ook op Valentine weer prachtig zingt. Loose Future blijft een werkelijk fantastisch album, maar Valentine komt zeker in de buurt.

Courtney Marie Andrews had al meer dan een handvol albums op haar naam staan toen ik tien jaar geleden voor het eerst een album van haar hoorde. Met Honest Life trok de Amerikaanse muzikante overigens niet alleen mijn aandacht, want het album kon zowel in de Verenigde Staten als in Europa rekenen op zeer positieve recensies en werd in rootskringen liefdevol omarmd. 

Sindsdien mag Courtney Marie Andrews worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status dankt ze aan haar vermogen om zeer aansprekende songs te schrijven, maar vooral aan haar bijzondere mooie en gevoelige stem en aan haar zeer persoonlijke teksten. 

Na Honest Life kon ik ook May Your Kindness Remain uit 2018 en Old Flowers uit 2020 zeer waarderen, maar mijn favoriete album van Courtney Marie Andrews is het in de herfst van 2022 verschenen Loose Future. Op Loose Future werkte de muzikante uit Phoenix, Arizona, samen met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en met muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear), wat een verrassend origineel klinkend rootsalbum opleverde. 

Loose Future haalde in 2022 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar inmiddels schat ik het album nog wat hoger in. Ik was dan ook al maanden benieuwd naar het afgelopen herfst aangekondigde nieuwe album van Courtney Marie Andrews, dat deze week is verschenen. 

Op Valentine werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Jerry Bernhardt en dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen. Ik had na het zo succesvolle Loose Future en de twee albums die er aan vooraf gingen eigenlijk weer een producer van naam en faam verwacht, maar Jerry Bernhardt heeft prima werk geleverd. Ook Valentine is een album dat anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment. Net als op Loose Future varieert Courtney Marie Andrews er ook op haar nieuwe album flink op los. 

De muzikante uit Phoenix, Arizona, had op haar vorige albums vaak een zwak voor folk, country en pop uit de jaren 70 en dat zijn invloeden die ook op Valentine een belangrijke rol spelen. Dat kon in het verleden nog wel eens een album opleveren dat zo was weggelopen uit de Laurel Canyon Scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar op haar nieuwe album wandelt Courtney Marie Andrews met zevenmijlslaarzen door de tijd. 

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op Loose Future, maar ook Valentine klinkt prachtig. De songs van Courtney Marie Andrews zijn ook dit keer zeer persoonlijk en vaak behoorlijk melancholisch, maar het is geen album om somber van te worden. Valentine is over het algemeen niet zo heel ver verwijderd van zijn voorganger, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikante de meeste aandacht trekt bij beluistering van het album. 

Courtney Marie Andrews beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die ook op Valentine weer met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Het doet me af en toe wel wat denken aan de stem van Maria McKee, maar Courtney Marie Andrews heeft absoluut een eigen geluid. Ik begon met onwaarschijnlijk hoge verwachtingen aan Valentine, maar ze zijn verrassend makkelijk waargemaakt. Erwin Zijleman

De muziek van Courtney Marie Andrews is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante:

https://courtneymarieandrews.bandcamp.com/album/valentine

2025, week 14. 10 singles

Sun, wind, rain, sun, wind, rain, it's a typical Dutch early spring. In a few days it will be warm and sunny. Perhaps next week frost in the night and sleet. Who knows? What I do know is that new singles keep coming in. Here's the selection for week 14, so explore and enjoy! 

Gris EP. a.gris

The two singles released in the past few months signalled that a.gris's upcoming EP Gris could well be worth my while. Believe me, it is. As a short reminder, a. gris is Alex Delamard, singer/guitarist of Hoorsees, who has been working on a solo project under the name a.gris. This EP is his first work of art. Before I start, I refer you to the singles posts of 27 December 2025 and 1 February. That leaves me with three songs to review, the number 3 to 5 on the EP. It starts with what was released as a third single, 'Meta Piano', an alternative rock ballad. A distinctive feature is a Chinese/Japanese sounding main riff, that has a kinship to Ryuichi Sakamoto's main tune for the 'Merry Christmas Mr. Lawrence' Movie. It gives the song a totally different vibe from the two singles that precede it. 'Munchhaussen' derives his name from the "by proxy". I know Baron von Münchausen from a comic series published most likely in the 1950s or early 60s, at my grandparents'. The song 'Munchaussen' is a heavy tune, with a dark sound that lays over the song. The acoustic guitar opening takes nothing away from the brooding sound of the song. The treatment of the voice adds to it. The female voice behind Delamard brings some relief. Final song 'Gravity Rules' starts somewhat lighter with again that female voice. Not that much later the brooding mood returns, interlaced with intriguing sounds that move in and out of the song. The whole EP has a touch of emo in it but not in a way that stops me from listening. (No, I'm not a fan, exceptions allowed for.) a.gris has produced a strong EP that allows him to explore his solo work further.

Projectors. The Notwist

The Notwist is a German band that is around for longer than I care to remember, but also a band where I never found my way into. On this blog you will only find a review by Erwin Zijleman from 2021. As I tend to give singles I'm alerted to a circa 30 seconds chance to convince me, I did so with Projectors. Without too much expectation. To my surprise I heard a sort of funeral dirge entering my ears. The music is somewhere between folk and country, with an acoustic guitar as the lead instrument. With a female second voice, Enid Valu, giving the music something angelic, the song becomes infinitely more attractive. With the following line from the bio: "the lyrics ... have been written as if Rutger Hauer could have sung them in 'Blade Runner'". Yes, the song is dark enough alright. It's good thing surprises are still possible.

Romany Blue. The Bevis Frond

U.K.'s The Bevis Frond is around since like forever and it's front man, Nick Saloman, even longer. With a steady pulse the band delivers a new album and with it's upcoming album, 'Horrorful Heights' (3 April), things are no different. What may be a little different, is how accessible single Romany Blue is. It is a delightful pop ballad like they used to make them a long time ago. Only with a singer that has aged gracefully. The music, after the intro, is fairly dense mix of bass, drums and two electric guitars, the second somewhat cleaner in sound. They alternately take a few leadnotes and strum the rhythm. The solo is overdubbed and nice, really supportive of the mildly melancholy mood of Romany Blue. All together Romany Blue is a nice listening experience.

Pieces Of Time. The Riflebirds of Portland 

If I've read the message right, I'm listening to a track from 1985 from the album 'April' to be re-released this month. The Riflebirds disbanded before they could have taken off, to reunite four decades later as The Riflebirds of Portland with last year's album 'Windmills on the Moon'. I have missed both albums at the time, but judging Pieces Of Time, I have to conclude it is fantastic folk song. Singer Kate Oser (at the time Lieuallen) has a beautiful clear voice. It really resonates on this single. The band, Lee Oser (bass/vocals), Kevin Kraft (guitar), and Kevin Jarvis (drums), provide her with the space to shine in Pieces Of Time. What also strikes me is the clear sound of the recording. Marvin Etzioni can be held responsible for this. You can find him a couple of times in a different capacity on this blog. With Pieces Of Time The Riflebirds (of Portland) ought to claim their route to fame any way. The song works totally in the 2026 context.

Next To you. Dirt Road Souls

With Next To You Dirt Road Souls enter this blog for the second time. Except for the topic of the lyrics, I could repeat the gist of my previous post. Next To You is an alternative rock track with a lot of country rock influences, ergo roots rock. The band I'm reminded of immediately is San Diego's Dirty Sweet, long since disbanded. There are far more famous examples but I suggest you pick your own favourite here. Next To You can be called a rock ballad also as far as I'm concerned. It is a song with the brake on, allowing me to listen to a lot of details. For a trio, Davis Black, Rick Weden and Brian Sargent, Dirt Road Souls has a rich and clear sound. What you hear on record can not be reproduced by three on stage; too many guitars. Singer Davis Black has a voice that seems to belie his age, but sounds fantastic in Next To You. Two singles in, I sure want to hear more and that more is there in the form of the roots rock opera '(The Life and Times of) Johnny Moonshine'.

When It's Over (feat. Hemi Hemingway). Vera Ellen

Vera Ellen can be heard regularly in my home, office and car. In a fairly short time she has become one of my favourite artists from New Zealand. All thanks to the newsletter of recordshop and label Flying Nun from that country. She's even coming over this spring but not for a regular show unfortunately but a festival. With the second single of her upcoming album, 'Heaven Knows What Time' (1 May), Ms. Ellen again shows how good a musician she is, while always maintaining that sort of slacker atmosphere that always is an integral part of her songs. The dark voice of Hemi Hemingway is a beautiful counterpart to her own voice. Ater she once sung a Nancy & Lee song karaoke with him, she just knew she wanted him to sing on When It's Over. A golden choice.

Cute. Asara

In 2024 I was charmed by the Paris band Dog Park's album 'Festina Lente'. I don't know whether Dog Park is no more, but one of the ladies in the band returns on this blog under the name Asara. With Cute she releases a dreamy song that, except for the rather abrupt and unimaginative ending, is really beautiful. Asara's voice reminds me a little of Amber Arcade's Annelotte de Graaf's. They both have that quality to hover of a song, while taking me as listener in to it. This is exactly what Asara does with me. The guitar with a little reverb on it plays a nice riff all through the song, supported by a keyboard. Underneath that is a synth making rather mysterious sounds, like a sampled choir. The introduction to Asara is just about perfect. An, as yet unnamed album, is announced for the fall.

Peaceful Alibi. Other Brother Darryl

Other Brother Darryl returns to the blog with a single announcing an album called 'Hey Yeah Hey' slated for this summer. The eight piece roots band returns with a single that makes me want to take out one of my old Eagles albums. The harmonies in Peaceful Alibi get extremely close to the 1970s band's. The word peaceful may even be sung on the same notes as in one of the Eagles' songs. Enough about memories and comparisons, as Peaceful Alibi is a beautiful song in its own right. Close to a ballad, the song has its own, mid, tempo that allows all the instruments to stand out. Starting with a pedal steel that howls softly into the mountains and a great guitar solo later on. The drums sit straight in the middle supported by the bass. From there a warm organ meanders through the whole and the clear sound of an acoustic guitar can be heard, as can a piano. Over it all lie the vocals, that are the cherry on the cake Other Brother Darryl baked for us to hear. A beautiful track Peaceful Alibi is.

I Wanna Feel Pretty. Greg Mendez

The name Greg Mendez did not ring a bell, but can be found twice on this blog, once by Erwin Zijleman. He returns with a single announcing his upcoming album 'Beauty Land', released on 29 May. The title alone reminded me of Elliot Smith and then I read Erwin's opening lines from 2023 mentioning the music reminding him of same. I can be short here, the music of I Want To Feel Pretty does as well. Mendez sings in a very relaxed voicing, while sparse accompaniment joins and leaves the short song. A few piano notes here and there do the trick. For the rest Greg Mendez plays his acoustic guitar and sings his story, not necessarily a happy one. Enough to make an impression though.

Wandering Star. Haylie Davis

We end this month with another ballad. Again, it has nothing to do with classic rock ballads from the 70s and 80s. Don't expect to hear a 'I Want To Know What Love Is', to name one example. Haylie Davis presents a piano driven song that could be called an alternative version of a Billy Joel song. As far as I know, Haylee Davis is a new name to me. Based on Wandering Star the pleasure of musically meeting is all mine. With a clear voice Ms. Davis presents her single. It is somehow timeless. There's no year I can pin her song on. It is as much of today as it could be from the past. Haylie Davis is from Los Angeles and working towards releasing her debut album, 'Wandering Star' (5 June). Based on this single, the album could be quite interesting to listen to.

Wout de Natris - van der Borght

Suitcase Child. ISE

Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de stem van de pas 19 jaar oude Belgische muzikante Ise Smeets, maar als je vatbaar bent voor de vocale uitbarstingen op het debuutalbum van ISE is het een imponerend album.

Ise Smeets won in 2024 de muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting en wordt sindsdien gezien als een van de aanstormende talenten van de Belgische muziekscene. Dat talent komt er uit op het deze week verschenen debuutalbum van ISE. Ise Smeets is pas 19 jaar oud, maar beschikt over een verrassend rauwe stem. Het is een stem die ze ook nog eens met veel kracht en emotie gebruikt, wat van Suitcase Child een behoorlijk heftig album maakt, wat het overigens ook in tekstueel opzicht is. De jonge Belgische muzikante beschikt over een stem waar je van moet houden, maar als je vatbaar bent voor de heftige zang op haar debuutalbum, is het een album dat behoorlijk wat indruk maakt.

ISE, hier en daar ook geschreven als ise, is het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ise Smeets. De pas 19 jaar oude muzikante uit het Belgische Bree dook twee jaar geleden op en maakte direct een onuitwisbare indruk met haar wat rauwe en emotievolle stem. Deze week verscheen haar debuutalbum Suitcase Child, waarvan de titel verwijst naar het heen en weer worden geslingerd tussen de huizen van haar gescheiden ouders. 

Ise Smeets is misschien pas 19 jaar oud, maar ze weet precies wat ze wil. Suitcase Child is in eigen beheer uitgebracht en op het album heeft de Belgische singer-songwriter zich omringd met door haar zelf geselecteerde muzikanten, waaronder een aantal leden van The Haunted Youth, en de ook van Selah Sue bekende producer Dries Henderickx. 

Op haar debuutalbum staat Ise Smeets stil bij haar jeugd, waarin de scheiding van haar ouders een belangrijke rol speelde. Het is een persoonlijk en vaak behoorlijk heftig album geworden en het is wat mij betreft een album dat diepe indruk maakt of dat je absoluut niet trekt. 

Dat heeft alles te maken met de stem van de Belgische muzikante. In de eerste reacties die op het Internet zijn verschenen wordt de stem van Ise Smeets met veel superlatieven geprezen of juist met veel kracht verafschuwt, een tussenweg lijkt er bijna niet te zijn. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de Belgische singer-songwriter beschikt over een behoorlijk heftige stem en zingt bovendien zeer expressief. 

Voor iemand van slechts 19 jaar oud beschikt Ise Smeets over een verrassend ruwe en doorleefd klinkende stem en het is bovendien een stem met veel emotie. Het is een stem die over het algemeen met veel kracht wordt gebruikt en bovendien is voorzien van een snik, die het geheel nog wat expressiever maakt. 

Ik kan me goed voorstellen dat de stem van de Ise Smeets flink tegen de haren instrijkt, maar zelf vind ik de zang op Suitcase Child mooi en indrukwekkend. Dat is op zich bijzonder, want ik hou meestal van zangeressen die goed weten te doseren en vooral kiezen voor ingetogen zang. Dat laatste doet ISE maar af en toe, want het grootste deel van haar tijd zingt ze met veel power. 

Ook als ze ingetogen zingt is de zang op Suitcase Child best heftig, maar het deed eigenlijk direct wat met mij en na enige gewenning vind ik de stem van ISE nog wat mooier. De stevig aangezette zang en de flinke dosis emotie in de zang voorzien Suitcase Child van een eigen gezicht en voorzien de songs van de jonge muzikante van een bijzondere lading. 

Het zijn songs die niet in alle gevallen even opzienbarend zijn, maar door de karakteristieke zang maakt ISE er iets bijzonders van. De muzikanten die haar omringen sluiten fraai aan bij de stem van de Belgische muzikante door ook de instrumentatie op het album af en toe stevig aan te zetten en bovendien te zorgen voor flink wat dynamiek in de muziek. 

ISE werd geboren in het huidige millennium, maar in muzikaal opzicht is ze vooral een kind van de jaren 90, waarin de wijze waarop ze haar stem gebruikt vaker voor kwam. Suitcase Child is zeker geen perfect debuut, maar voor een 19-jarige muzikante vind ik het een bijzonder knap debuut en met een stem als die van Ise Smeets zit er nog veel meer in. Het muziekjaar 2026 opent met een kleine handvol uitstekende albums en Suitcase Child van ISE is er wat mij betreft een van.

Erwin Zijleman

Drifter (/ Moon Dogs). Dreamwave

Bristol's Dreamwave has not released a regular album but two EPs in one, one called Drifter and one called Moon Dogs, and released them as one LP. As I've already reviewed Moon Dogs on 25 May 2025, I'm going to focus on Drifter here.

The EP just shoots out of its starting block like 100 meter sprinters do. Holding breath and just sprint to the finish line without thinking. Single 'Moon Buggy' is a party of a psychedelic song that slowly comes together turning into this tight rocker. The drums focus on the floor tom and hi-hat making the rhythm something that just goes on and on forever. (Don't worry, Dreamwave is not only aware of dynamics but knows how to use them successfully as well.). It turns 'Moon Buggy' into a huge musical party. If they are able to play this live successfully, there will not be a lot of people able to resist this invitation to dance and jump around.

'Web Weaver' is just as energetic. At the same time Dreamwave manages to weave a web filled with a dreamy atmosphere into its psychrock. The listener has to pay attention, as the band is going for it, but it is there for certain. The little psych stuff and the sound of the organ take care of it. Don't forget to listen to the bass part played by Grant Organ in the intro, as it really stands out.

'Space Debris' starts as a ballad. Psychedelia is let in a little more obviously, because the driving force of the rhythm is noticeable behind the balladry. American band The Black Angels come to mind, in a lighter version of e.g. its 'Death Song'. But also Small Faces and other 60s psych-pop-rockers. Dreamwave takes us on a trip around the sun at "the speed of light". 'Space Debris' shows another face of the band successfully. We may think we are float ingthrough space, drummer Alex Andrews keeps us on course. He is a strong force for Dreamwave.

When keyboard player Hester Batting starts supporting singer/guitarist Ben Symons on vocals, that is the moment when heaven must be missing an angel. Her voice adds this extra layer of psych to the band, but only because of the way her voice is mixed into this whole. It lends an otherworldly quality to Dreamwave's music. In 2025 I wrote "when I'm hearing Hester Battin sing again, I'm remembered of the only time I fell in love with a girl because of her voice coming though speakers far away at the Parkpop festival in The Hague in 1985 of 86 festival, Lorraine McIntosh of Deacon Blue." Once again, Hester Battin has this effect on me.

Single 'Over You' is another huge psych rock song that ought to attract all lovers of psych rock in spades. Great riffing, great solo, great pulse. You get the picture, right?

The EP ends with a ballad and a rather weird one. Almost jazzy, bare with only an electric guitar and Symons and Battin singing. For the whole time I'm waiting for the band to come in. Does it? You will have to find out for yourself.

With Drifter Dreamwave again put itself on my radar. The band is touring this fall. Let's hope they play not too far from here.  

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Drifter / Moon Buggy here:

https://dreamwaveoffical.bandcamp.com/album/drifter