Ricochet. Snail Mail

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is.

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Ricochet hier luisteren en bestellen:

https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet 

2026, week 28. 4 singles

Summer Summer Summer. David Myhr

In a year that many people are getting more summer than they had wished for, David Myhr releases a tremendously upbeat single called Sumer Summer Summer. A song that he probably wrote in the dark, snowy and cold Swedish winter days reminiscing about these beautiful sunny days of old. David Myhr manages to capture that feeling of summer that I remember from long ago, school summer holidays and lying, without sunscreen of course, at the local swimming pool looking at the somewhat older girls that were way out of reach. Never mind those summers were rain just kept falling. Who remembers them? This single is pure pop music like they used to make it. ELO is the nearest connection that I would make, but sure, the also mentioned Fountains of Wayne or Paul McCartney (The Beatles) in the bio all qualify as well. Summer Summer Summer is simply 98 % joy with a very small feeling of nostalgia for things from long ago.

From Above. Bed

From Above was originally released in 2022 as part of Bed's self-titled debut LP. The album is re-released in 2026 with From Above as an outstanding single. From the intro guitar piece that returns during the song onwards, my ears were all attention. Up tempo and urgent, putting the song immediately in the frontline. The verse that follows, tones everything down, before the part returns in all its glory. It also returns as the outro, but everything is slowed down, making From Above even more impressive. The Los Angeles band consists of Ebed “bed” Moreno Leon, vocals, guitar; Kenneth Bonifacio, bass; Joseph Nixon, drums and Alberto Lopez, guitar. The four produce music that could be described as shoegaze, Yet, that guitar riff going on through most parts of From Above is far to upbeat for that. Looking at the points of your shoes is just impossible here. The dreamy way of singing Moreno Leon qualifies better. Bed wants its audience to explode and a song like From Above is designed in such a way that the explosion is facilitated in the best possible way. "Take Me Out' of shoegazing? Why not!

Yellow Red & Blue. In Loom 

With its fourth released song In Loom again caught my attention. The basic ingredients are known by now. Two men with as little instruments as the song allows and two voices. In Yellow, Red & Blue, coming with an intricately created artwork, again is a alternative rock song built around guitars, accompanied by weird sounds in the overdubs. Hidden in vocal melody is a golden pop melody that at times even reminds me of The Beatles and Traffic. The same goes for the little melodies on the guitar that move in out of the alternative foundation. With In Loom Gijs Kerkhoven and Sander van Munster allow themselves to experiment sonically and musically, while not forgetting their pop side. The combination leads to interesting hybrids like Yellow, Red & Blue.

This Town. The Cocktail Slippers

With This Town The Cocktail Slippers return to this blog, after the previous single 'Joyride' was reviewed in April of this year. The punky approach of 'Joyride' has been traded in for a sound that comes closer to 80s band like The Go-Go's and The Bangles at its more rocking/powerpop side and finally Roxette itself, that I mentioned because of the title of the previous single (and album on 28 August). That all adds up to a song that has a strong pop side and infused that with a tough rock sound. In the video The Cocktail Slippers promote its hometown Oslo no little. I've only been there once and I recognise a lot of the sites used to shoot the video. We started this singles section with an ode to summer from a Swede and it ends with an ode to summer from Norway. Recently, I've read that more and more people go north on holiday to avoid the heat in the south. From a musical point of view that choice make a lot of sense as well. If you hurry, you might even be able to row with the Norwegians should they defeat England in the World Cup.

Wout de Natris - van der Borght 

THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. Raye

De Britse muzikante Raye heeft zich de afgelopen jaren stormachtig ontwikkeld en slaagt erin om op haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. werkelijk alles dat ze aanraakt in goud te laten veranderen.

Het eerste uur van het concert van Raye in de Ziggo Dome ruim twee maanden geleden vond ik echt imponerend, maar hierna verslapte mijn aandacht wat. Ik was bang dat dit ook bij beluistering van haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. zou gebeuren, maar daar is geen sprake van. Raye schiet op haar nieuwe album alle kanten op en dat geldt zowel voor de genres als voor de zang en muziek op haar album. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is in alle opzichten een weergaloos album en laat goed horen dat Raye echt een enorm talent is. Ze heeft er aardig voor moeten knokken, maar inmiddels ligt de wereld aan haar voeten en dat is echt volkomen terecht.

Eerder dit jaar zag ik de Britse muzikante Raye aan het werk in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het was bij vlagen echt heel erg goed tot bijzonder imponerend, maar het was ook veel, heel veel en soms net wat te veel naar mijn smaak. Raye schakelde met haar twintigkoppige band makkelijk tussen nogal verschillende genres, wat een bont geluid opleverde. 

Het ene moment maakte ze pure soul, het volgende moment was het toch meer jazz of bigband muziek, maar Raye kon ook uit de voeten met pure of juist georkestreerde pop, met filmmuziek, met R&B en met wat al niet meer. Het werd aan elkaar gepraat met soms net wat te lange verhalen en ondanks het feit dat de Britse muzikante pas één album op haar naam had staan, speelde ze een hele lange set. 

Die set was zo lang omdat Raye tijdens haar tour alvast stilstond bij haar nieuwe album, dat ruim twee maanden na haar concerten in Amsterdam dan eindelijk is verschenen. Door de concerten wist ik ongeveer wat ik kon verwachten van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (met punt) en het in april verschenen album voldoet qua inhoud goed aan deze verwachtingen. In kwalitatief opzicht is het album echter veel beter dan ik had verwacht. 

Ook THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is veel van alles. Het nieuwe album van Raye schiet alle kanten op en bestrijkt alle genres die ook tijdens haar concert voorbij kwamen. Nu is bijna twee uur lang staan in de Ziggo Dome best een opgave en op een gegeven moment was ik ook wel klaar met alle verhalen van de Britse muzikante, maar THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. houdt mijn aandacht makkelijk 17 songs en bijna vijf kwartier vast. 

Het nieuwe album is niet alleen veel, maar vaak ook behoorlijk bombastisch, maar het is wat mij betreft nergens over de top, al is dat een kwestie van smaak. Raye schakelt op haar nieuwe album razendsnel tussen genres, waardoor er enorm veel vaart en dynamiek in het album zit. In muzikaal en productioneel opzicht is THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. echt een fantastisch album. Het geluid is extreem vol, maar het is ook een geluid vol details en vol dynamiek. 

Raye schakelt binnen een paar noten van zoet naar ruwe klanken en heeft ook maar een paar noten nodig om een zwoele ballad om te laten slaan in een uptempo jazztrack. Ook organische klanken en elektronica vloeien soepel in elkaar over, waardoor THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. met zevenmijlslaarzen door genres en door de tijd schiet. 

Ook in vocaal opzicht heeft Raye een fascinerend album gemaakt. Net als de muziek op het album klinkt ook de zang op het album steeds weer anders en alles klinkt even goed. Raye is een geweldige soulzangeres, maar het is een soulzangeres die in alle richtingen reuzenstappen kan zetten. 

De Britse muzikante heeft een album gemaakt waarop meer gebeurt dan in een stapel albums van de meeste andere muzikanten. Af en toe vraag je je af of ze niet moet kiezen tussen genres of zich moet beperken tot één of hooguit twee genres, maar na enige gewenning is de enorme vocale en muzikale diversiteit van Raye haar grote kracht. 

Ik begon met enige reserves aan de beluistering van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., maar het album blies me bij eerste beluistering van mijn sokken en blijft dat doen. In de Ziggo Dome zag ik een wereldster in de dop, op THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is Raye een wereldster.

Erwin Zijleman

2026, week 27. 5 singles (2)

"Along with the sunshine, there's got to be a little rain sometime", sang Lynn Anderson 55 years ago in her hit single "(I Never Promised You A) Rose Garden'. It is like that here at the time of writing, together with a neighbour complaining about a barking dog on my block that is making people crazy. Thank God for double glass, it seems. 'Rose Garden' did make me wonder: which came first the book or the song? Hannah Green's bestseller is from 1964 so I've just found. The song won in my personal case. In the meantime I have five more recent singles for you, enjoy!

Dark Eyed Junco. Kristin Hersh

You have to go back to 2019 to find Kristin Hersh on this blog. She returns with a dark and intense single called Dark Eyed Junco. There is very little light that Ms. Hersh lets through in this song announcing her upcoming album 'Sugar On Blackstone' (18 September). It all starts with a guitar part somewhere between a melody and a riff. Together with the lead note that returns over and over, it already sounds eerie, like a modern version of some themes in 'Once Upon A Time In The West'. When the band kicks in, it is all papered over, blackout style. Kristin Hersh's voice is not your every day solo voice, but it fits this music perfectly. The role of drummer Rob Ahlers is prominent in several parts of the song, really sweeping it forward. Dark Eyed Junco may be a dark but it is also an intriguing song, making me look forward to hear the whole album.

Hello Sunbeam EP. Wooden Overcoat

Wooden Overcoat returns to the blog with its EP. The first of the four songs is 'Home'. There are these songs that function as a time machine. Despite the fact that no band could sound in 1967 like Wooden Overcoat does in 2026, it emulates bands like Traffic, The Lemon Pipers and what not from the day, while fitting in nicely with a whole host of psychedelic bands of the last 10 to 15 years. Although there are a multitude of angles in which to play this kind of music, from The Black Angels to Wooden Overcoat, there are more similarities than differences. Wooden Overcoat aims for the relaxed vibes coming with psychedelia, peace and happiness, adorned by kaleidoscopic fluid projections in the background. The band's frontman is Brian Hajek playing guitar and singing. He's joined by bassist Dillon Glusker, guitarist Mac and drummer Brian Levin. Including the overdubs Wooden Overcoat creates a full sound without muddying it all up. And someone must be playing the keyboard. I'm not sure if I would get through a whole album in this style. The four song Hello Sunbeam EP works like a miracle though. It's warm, relaxed and more than just pleasant.

How Long Is Too Long. The Broken Heartbreakers

More from New Zealand and a new name to me. It was twelve years ago The Broken Heartbreakers released its previous album. It may well be that I was not alerted yet on New Zealand releases at the time. For me this is a new band. How long is too long? is a good question to ask after an hiatus of twelve years. Many people will have forgotten all about you. With this single the band places a gentle reminder of its existence. How Long Is Too Long is a beautiful acoustic folk song. It fits in a tradition of British folk songs and adds a little jazzy atmosphere and even a hint of Latin American music. Someone like Bebel Gilberto will be able to translate this into a modern sounding bossa nova with ease. The Broken Heartbreakers is Rachel Bailey and John Howell with drummer Paul McLennan-Kissel. How Long Is Too Long is a song that is so delicate. From the soft voice of singer Rachel Bailey to the accompaniment, all is aimed for an effect on your soft side and it works. Album 'Imagine If We Could Just Keep Driving' is due on July 17. 

The Fire. De Staat

Classic De Staat The Fire is. These five words sum it up nicely. The heavy rhythms, the darkness, the electronics, Torre Florim Janssen (the addition of Janssen is new to me) sing talking, the band answering here and there. After 'Old McDonald' a long time ago, De Staat today is "rowing gently down the street". You will all find it all on The Fire. Nothing new under the sun then? If I'm honest, no, there isn't. Is that a bad thing? No, it's not. The energy caught in and on The Fire is obviously genuine. It's the kind of song that will get a venue and festival field going alright. As long as you don't expect any grand new insights  from De Staat, you'll be just fine with The Fire.

Waiting On Nina. Family Stereo

The family stereo entered my family in 1967 with a radio and pick up hidden in a kind of cupboard. From that day onwards, I started to collect records, slowly but surely. The band Family Stereo is the project of singer-songwriter Blake Watt, that will release its debut album on 31 June, called 'The Thread'. Watt's voice reminds me most of Dutch singer-songwriter Thijs Kuijken, operating under the name I Am Oak. Musically, the two operate in a folkish kind of music, but musically distinct. Waiting On Nina places itself in a long tradition of folkpop singers, who present their soft music in a poppy way, while smearing some contemplative melancholy over his listeners. Family Stereo strikes the right mood and notes to convince with Waiting On Nina. Now who was that singer that scored a minor hit with 'Lydia'? For the first time in decades I'm thinking about the song. You Tube tells me immediately: Dean Friedman. To my surprise all piano and strings, so very different musically. That mood is there though.

Wout de Natris - van der Borght 

Residue. Yea-Ming and the Rumours

To me it remains fascinating that young musicians have a fascination with music from way before their time and perhaps even their parents'. In the case of Yea-Ming Chen it must be her parents. Residue sounds like music coming from a time machine. With a voice like Nico (Crista Päffgen) without the German accent and too much life behind her, she emulates that dreaminess The Velvet Underground had within it also. Even more so with Doug Yule as co-singer than Nico. The prickly pears that John Cale infused into The Velvets' sound had gone by then.

The result coming out of Yea-Ming Chen's mouth is a mix of Nico and French sigh girls of the 1960s. The way she sings is completely safe. There's no danger whatsoever within earshot on Residue. The Rumours provide the exact right background for this voice. The music is somewhat indie. The lightest version of R.E.M. is not far away. Think a song like 'Nightswimming'. The indie gets a sixties twist, where I'm reminded of Nancy Sinatra as well as The Walker Brothers but both stripped of the bombast that the producers added to their most famous songs. So, indeed The Velvet Underground stripped of the danger. 'Candy Says', 'Pale Blue Eyes' and 'After Hours' are good examples of this.

With Residue Yea-Ming and The Rumours released its fourth album. For me its my first, so there's nothing to compare to. Although I understand that The Rumours are more of a project than a band, the current line up is Yea-Min Chen, vocals, guitar, organ; Eóin Galvin, lead guitar, lap steel, vocals; Luke Robbins, drums, percussion, vocals and Rob Good, bass, lead guitar, vocals. Together they lay down an album, that after the moderately loud, by comparison that is, opening track 'Paper Doll, ís an album filled with tranquil tracks. Not rocking the boat seems to be the concept. Yes, also in the faster songs, like 'Cold'.

This comes with a risk. When not paying close attention, the album will pass you by. Paying only moderate attention will make you think the album is boring. That makes Residue an album to pay attention to, invest in by listening with attentive ears. The investment is rewarding, as Residue is a good album worth spending your time with. The single 'Cheap Thrill' put me on the trail of Residue and the single proves to be a great key opening up the album. If you like the first two songs on Residue, the rest will follow effortlessly.

Yes, Residue will come across like a time machine, but a rewarding one. After more than just a few years in music Yea-Ming Chen (and band) has a new fan. I'm signing up.

Wout de Natris - van der Borght 

 

You can listen to and order Residue here:

https://yea-ming.bandcamp.com/album/residue