Mansun Retold. Paul Draper

Paul Draper? The name absolutely did not ring a bell, but I assumed that he will have been the man singing in the U.K. Britpop band Mansun. Looking it up, I found two albums in my record collection. I could not have produced the titles, had my life depended on it. They are 'Attack Of The Grey Lantern' (1997) and 'Six' (1998). One more album (and a posthumous one) and Mansun was over in 2003.

What I do remember, is liking that debut album a lot in 1997. When did I play it last? One time in the past ten years, I'd say. And 'Six'? maybe once after buying it. For almost everyone around the world, this will be the same. In the U.K. this could be different, as bands like Mansun were far bigger there than on the continent. Following still may be more fanatic today. But still, why an album retelling Mansun? I really don't know. Probably because there already is a 20 years anniversary album from 2017, with no less than fifty (!) songs on it.

Having listened to parts of Mansun Retold twice, I have to say that the songs I hear on the album are okay. It is certainly nice to listen to and Paul Draper's voice is still pleasant, but I already have a Mansun album. So, I decided to pull 'Attack Of The Grey Lantern' out of its hiding place instead.

The album in 2026 is 29 years old and yes, you notice it. Unlike other forms of music from 1990s, it sounds dated. The soft-Britpop niche Mansun was in has not been revisited (so far). Where Mansun got a part of its mustard shows in abundance. 'Taxloss' combined Suede with 'Taxman' and 1980s synthpop like Howard Jones or Ultravox. The song has drive and is less atmospheric than the songs that I think of, if I would ever have thought of Mansun in the past years that is. That are the opening songs on the album.

Just listen how the album opens. With strings as if Mansun has just released the latest James Bond soundtrack with a little help from The Verve. It is daring though to open your debut album with close to two minutes instrumental music. Draper is making a stand in 'The Chad That Loved Me' (James Bond anyone?) The 'Chad' is, I suppose, guitarist Dominique Chad. Who plays the lead guitar, I don't know, but it is the second oomph in the song. It resonates nicely with a louder song like 'She Makes My Nose Bleed' further down the album.

Mansun, yes, after Charles, is able to produce suger-coated pop music and still sound convincing for several songs. A whole album? No, I do not get through either Retold nor 'Attack ...' all in one go. To put it on every once in a while, for that it certainly is nice enough. The only problem is when you have thousands of albums in whatever form (this one is on cd), chances are something far more popular will always be selected first.

Of course, I wish Paul Draper all the success in the world with him re-imagining his own music in 2026. He has every right to do so. Those who are not familiar with the original albums, this album is as good a place to start as any. In the meantime, I'm quite contend listening to 'Wide Open Space' once again, certainly one of my favourite Mansun songs. Without Mansun Retold that would have taken a lot longer.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mansun retold here:

https://pauldraper.bandcamp.com/album/mansun-retold 

 

2025, week 8. 10 singles

Another week has gone by, while days are slowly getting longer. The first day where I could feel the sun burn through my winter coat has already happened also. That great promise of sunny weather to come in the spring and summer. For now, you will have to do with 10 recent singles of old friends of the blog and new names. Enjoy!

Daydream. Lise Catherine

In 2018 as member of Feliz, from 2019 as Lizzy and after a period of silence Lise Reyners returns under the name Lise Catherine. If there was a constant in my reviewing her songs, it was the fact that so many of them showed different sides of her singer-songwriting and production skills. Lise Catherine follows that line. Daydream is a soft pop song, with a melancholy, sad undertone, as "she will never, never give her heart away again". In the accompanying foto I see Lise behind a piano. In Daydream she plays an acoustic guitar. The production around her is spacious, with atmospheric sounds, all very subtle but contributing no little to the song's texture. Around Lise's voice there are several Lise's singing background vocals, each making the song more alive and interesting. Producer Wouter Souvereyns has done an excellent job. With Daydream and as Lise Catherine, Lise Reyners leaves her modern pop side behind and has jumped into the deep end, and explores a more serious, older form of pop music. Pop music it is though, but one with layers meant to please at a far deeper level. This is just the start, as there is an album on the way in April.

The Wind Doesn't Blow This Far Right. Lisa O'Neill

Irish folk singer Lisa O'Neill has a new six song EP out in which she presents herself as a rather stern singer. Making music is an extremely serious affair on this EP. What we get in return, is music that is of extreme beauty. The story of this EP starts with Lisa O'Neill's voice. She sings in a tradition that I only know from Irish men singing. She has the female version that carries the songs. Behind her voice the acoustic guitar is most prominent. Struck loud and fierce creating strong accents. Behind that the atmosphere is created. Perhaps the best example is 'Mother Jones', a song about an Irish immigrant who organised miners into unions and was the basis for child-labour laws around 1900. The above all comes together in this song. I forgot to mention the political side of her songs, as she has her convictions and shares them with her listeners. Two singles of the EP have already been reviewed in the fall of 2025 and made an identical impression as the whole EP does. Take a listen to this EP, as The Wind Doesn't Blow This Far Right is worth it.

The Betrayal B4/The Best Treachery. Semi Famous

I've tried to understand the story on the coming together of Semi-Famous. It has something to do with a novel and bringing the band in that novel to real life. This proved to be so much fun for the band's members, that now there is a whole album. Of course this is punk rock but at the same time the music is too rich to be called simply punk. The musicians can all play, know how to arrange a song, while keeping the song as simple as needs be. And then throw in a The Beatles interlude with Social Distortion style guitars. The result is a single that is rich in a several ways. There is a long intro, I suppose The Betrayal B4 part, before The Best Treachery sets off and make things truly interesting. Album 'Not Sorry!' will be out on 10 April.

A Little More. Jennifer Tefft & The Strange

In May it will be two years ago that Jennifer Tefft & The Strange's album 'Strange Beginnings' was on this blog. After two singles it was received quite favourably. A new single has drawn my attention immediately. Jennifer Tefft has a voice to rock with and she's not afraid to share that quality with us. The Strange holds back for most of the time, resulting in a song that is an exercise of restraint in rock music. It makes for very interesting listening. Just listen how the song starts. A tightly played acoustic guitar, a wobbly lead guitar here and there. In the meantime we hear Tefft harmonising with herself. The band comes in and goes out again. A Little More is made in such a way that the music keeps surprising. Again, Jennifer Tefft & The Strange caught my attention and did not let me off the hook. A Little More soon please.

Day Dream. Railcard

Album 'Railcard' is out already for two weeks and was a contender for a post, but lost out to Howling Bells' debut album this week unfortunately. To make amends her is the recent single, Day Dream (the second Daydream in this post!). It is a good example of what the album is all about. It is pop like they used to make it, a long time ago. Rachel Love sings like a French sigh girl from the 1960s. All innocence and loveliness. The band around her, Ian Button and Peter Momtchiloff creates just the right atmosphere of that time when innocence, France Gall, met Serge Gainsbourg and France Gall had no idea about 'Les Sucettes', dirty Gainsbourg. Railcard gives its listeners the opportunity to daydream and for a while it is very pleasant in that sugar sweet world. It is time to wake up though, but don't forget to give the 'Railcard' album a listen first. It's worth it.

Hurricane Girl. Eaves Wilder

Two months from now London's Eaves Wilder will release her debut album, 'Little Miss Sunshine'. The combination of voice and music is rather special. Wilder's voice is one like the singers from GUNMOLL and The Astroid Galaxy Tour. In other words, that combination of a strange high voice and girly innocence. Eaves Wilder combines it with a dreamy quality which sets her apart. And then comes the music. The song may start rather modest, but from the outset it holds a promise for more, perhaps even much more. Just listen how the band kicks in and we're in indie rock territory immediately. It doesn't stop there. Eaves Wilder take a through another dreamy mood before we get some more rock. Finally, the song gets richer and richer, as there was not economised on the arrangement of Hurricane Girl. There may have been an EP before this single called 'Hookey', this is my introduction to Eaves Wilder and I like it.

Plain Jane. Donny Vie

It was touch and go, but I kept listening and then started writing. From his bio it's clear that Donnie Vie has been around, but perhaps unfortunately our paths have not crossed before. Today they have and I'm listening to a guitar riff like George Harrison built a career on in the 1960s. Plain Jane has its beatlesque moments but is a powerpop song. What the single does, is show how far and wide riffs like 'Daytripper' or 'Paperback Writer' have taken pop music after 1966. Donnie Vie uses that kind of power to take his new song further and successfully at that. He obviously knows how to creep into your ear and remain there for a while. The b-side is a cover of Plastic Ono Band's hit single from 1970, 'Instant Karma', one of John Lennon's great solo singles. All together it is a good 7" single Donnie Vie presents.

Lovers. POM

POM has a subscription to this blog it seems. It's latest single and the first announcing the new cycle for the band, Lovers makes it easily, once again. Lovers on the one hand sounds instantly recognisable and fresh at the same time. The energetic alternative rock is there in abundance. The way the song explodes into the chorus is absolutely superb. It is in the verses where the band is experimenting a little. There are electronic treatments of the rhythm and pulses that are present in the background. Singer Liza van As is almost left to her own devices in a few parts and there's the whole band once again. Exciting is the right word for Lovers. This is a superb track. The album with the same title will be released in May.

Tails. In Loom

And here is the second single of In Loom already. Gijs Kerkhoven and Sander van Munster are in a hurry. The song is a duo production with at best a lead guitar overdub. If anything Tails reminds of Caesar, the Amsterdam band that called it quits after it released the best album of 2003, 'Caesar'. Tails has that same elementary roughness in it. The cutting corners to make music smoother and easier to digest mentality is nowhere in sight on Tails. This makes the song inspired by music from nearly a quarter of a century ago. But that is just fine, as the world can do with a little roughness every once in a while. In Loom delivers it in full glory. You have to pay attention though. Well within two minutes it's all over.

She Can Do It All. Banda AL9

We end the week with a band from Brazil around the brothers Matheus and Thiago Khouri. The pop they share has escaped from the 1960s and sounds as if The Beatles teamed up with The Byrds. The Rickenbacker is all over the song, just like perfect pop harmonies. What is surprising, is the name Kurt Baker popping up in the credits as co-writer of She Can Do It All. I assume it is the same Kurt Baker as has been popping up in this blog now and then (pun intended). Of course, you will hear nothing new on this single, but believe me, this is true musical fun. Banda AL9 does everything right and scores a hit, at least in my ears. She Can Do It All is instantly processed for singing along to. I can do it all already.

Wout de Natris - van der Borght 

Again. The Belair Lip Bombs

Er zijn vorig jaar niet heel veel frisse, interessante en leuke nieuwe gitaarbandjes opgedoken, maar de Australische band The Belair Lip Bombs laat op haar uitstekende tweede album Again horen dat het er zeker een is.

Direct bij de eerste noten van de openingstrack van Again van The Belair Lip Bombs heb je het gevoel dat je een band hoort die wel eens heel groot kan gaan worden. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt de Australische band dan ook niet altijd, maar Again is absoluut een leuk album. The Belair Lip Bombs maakt op haar tweede album aanstekelijke en soms licht tegendraadse gitaarpop zoals alleen Australische bands die maken. De band beschikt in de persoon van Maisie Everett over een aansprekend boegbeeld en laat op Again ook nog eens horen dat het kan variëren, waardoor het album misschien niet de hele tijd zorgt voor een jubelstemming, maar wel laat horen dat er nog veel meer in zit.

Lush Life, het eerste album van de Australische band The Belair Lip Bombs, was in de zomer van 2023 een album waar ik in eerste instantie heel vrolijk van werd, maar dat ik na een paar keer horen toch weer opzij legde. Het overkwam me ook weer met Again, het tweede album van de band uit Melbourne. 

Door een aantal zeer lovende recensies in de Britse muziektijdschriften was ik op voorhand al heel nieuwsgierig geworden naar het album en bij eerste beluistering was ik direct enthousiast. Uiteindelijk selecteerde ik het album echter niet omdat het goede gevoel om onduidelijke redenen niet bleef, waarbij ik niet uitsluit dat het te maken had met het stevig opkomende herfstweer van dat moment. 

Omdat het positieve recensies bleef regenen probeerde ik het de afgelopen week toch nog een keer en nu hield de Australische band mijn aandacht wel vast. Ook tijdens het typen van deze recensie word ik alleen maar heel vrolijk van het nieuwe album van The Belair Lip Bombs, dat ik inmiddels dan ook als een blijvertje zie. 

De band rond frontvrouw Maisie Everett vermaakt ook op haar tweede album met een aantal onweerstaanbaar lekkere gitaarsongs, maar gooit er af en toe ook een wat meer ingehouden popsong tegenaan. Het debuutalbum van de band werd niet heel opvallend geproduceerd door Nao Anzai, die onder andere werkte met The Teskey Brothers, maar hij mocht toch terugkeren voor het tweede album. Hij kreeg wel gezelschap van Joe White van de band Rolling Blackouts Coastal Fever, die de band een flinke impuls heeft gegeven. 

Rolling Blackouts Coastal Fever heeft het patent op typisch Australische en bijzonder aanstekelijke gitaarsongs en die maakt The Belair Lip Bombs ook op haar tweede album. Wanneer het gitaarwerk wat tegendraads is heeft het wel wat van de muziek waarmee de New Yorkse band The Strokes ooit debuteerde, maar de band rond Maisie Everett varieert er op Again ook flink op los. Een aantal songs op het album past in de hokjes indierock, maar ook jangle pop en pop komen voorbij op het tweede album van de band. 

Op het ruim twee jaar oude debuutalbum van The Belair Lip Bombs rammelde het nog aan alle kanten, maar op Again heeft de Australische band in een aantal opzichten stappen gezet. Again laat een hecht spelende band horen, die vooral indruk maakt met veelkleurig gitaarwerk, maar ook de ritmesectie van de band stuwt de songs van The Belair Lip Bombs steeds weer naar een net wat hoger niveau. 

De meeste van dit soort bandjes beschikken over een zanger met veel of zelfs net wat teveel branie, maar de songs van The Belair Lip Bombs klinken anders door de zang van frontvrouw Maisie Everett. Again klinkt wat liever en charmanter dan albums van vergelijkbare gitaarbands, maar Maisie Everett kan ook zeker rocken. 

Bij mij viel het kwartje misschien niet direct, maar nu de zon de afgelopen dagen weer wat vaker scheen blijkt Again een album om de zomer van in je kop te krijgen en voorlopig nog even te houden. Jack White was direct fan toen hij het debuut van de band hoorde en bood de band een platencontract aan en daar gaat hij volgens mij geen spijt van krijgen, al is het maar omdat ik het idee heb dat de Australische band nog wel wat groeipotentie heeft. In de gaten houden deze band.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Again hier luisteren en bestellen:

https://thebelairlipbombs.bandcamp.com/album/again 

Autonomy. Stone

Stone is a band that can only come from the U.K. It has that kind of swagger in its music and presentation that British bands are so good at. The music is a mix of many things that came before (and have gone) but still sounds so fresh.

Stone is from Liverpool. It started with the duo Fin Power (singer) and Elliot Gill (guitar) who met in 2016 and started their first band, The Bohos. In the next few years bass player Alex Smith and drummer Sarah Surrage join and Stone is a fact. The foursome kept honing their chops and here we are in 2026, with this energetic, second album.

What will you hear when you put on Autonomy? Alternative rock, with some pop and postpunk/wave. The, almost, title song 'Autonomous' could come from a Big Special album, e.g. The band has obviously heard Oasis and coming with that hidden hints of Beatlesque pop elements. Fin Power clearly has listened to Alex Turner's phrasing. It all went into Stone's blender and comes out as one, big raucous musical surprise.

Listen to how much fun a song like 'Freezing' is. It is the last song on the album. Instead of it being a tucked away filler, it is more like a mission statement. The band uses dynamics and reticence as if it has done so on the whole album; not! Here it plays with the space a mix offers and with the art of less is more. The only one not holding back is singer Fin Power. He's spewing words all over the place and finds a spot for such a nice chorus as well. If what comes next has the quality of 'Freezing', the third album will be even better than Autonomy.

Promo photo

Admittedly, Autonomy in some places is better at showing enthusiasm than that it presents great songs. Most songs are good and some tend towards more. A band early in its career ought to show a lot of enthusiasm and Stone delivers it in spades.

The album's title song opens the album and shows all what the band is about. You can pick out your own favourite Britpop band as inspiration, I could pick a few even. But listen to that guitar doing that did-a-did-a-did-a-did sound. For some reason it appeals so much to me. And Fin Power has a great vocal melody going on there. The world has its Britpop anthem for the 20ties, I'd say.

Submerge into the musical world Stone presents and I'm convinced you will come out on the other side of Autonomy fully invigorated. Stone rules here.

Wout de Natris - van der Borght 

WoNo Magazine anniversary

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste recensie van een album verscheen op WoNoBlog, een recensie van de enige plaat van The Parlor Soldiers, 'When The Dust Settles', een lang verdwenen duo uit Fredricksburg, Virginia. De zangeres, Karen Jonas, was de afgelopen jaren zeer regelmatig hier te vinden. Op 17 februari werden een paar regels over het overlijden van Witney Houston gepubliceerd. Op 12 februari werd het blog geopend/aangekondigd.

Er is rond deze datum echter iets veel onderscheideners te melden. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat de eerste uitgave van WoNo Magazine verscheen. Een precieze datum is niet meer te achterhalen na al die tijd. Laat ik eens terugkijken hoe dat tot stand gekomen is, want zonder WoNo Magazine, aankomende kerst 10 jaar ter ziele, geen WoNoBlog.

Wo. (Wout ) en .No (Wino) werkten destijds voor de onafhankelijke post en telecommunicate toezichthouder, OPTA en daar werd na een aantal jaar van onafhankelijkheid besloten een personeelsblad op te richten, 'Optater'. Het leek Wino een leuk idee om een muziekpagina te hebben in dat blad en hij vroeg mij daar aan mee te werken. Dat vond de redactie van het a.s. 'Optater' niet. Het had niets met de OPTA te maken. Dat was natuurlijk zo, maar daar bleef het niet bij. Wino besloot dat we dan toch zelf een blad uit zouden geven. Zo gezegd zo gedaan en in een paar dagen schreven we het eerste blad vol en nodigden daarin collega's uit om mee te gaan schrijven. We klopten het eerste 'Optater' nummer ruimschoots.

De naam komt van het idee iets met onze voornamen te doen en een link met muziek te leggen. Dat werd WoNo (mono) en de samentrekking van delen van onze voornamen. Die eer trek ik naar mijzelf toe. De verdeling van taken werd vrij natuurlijk verdeeld. Ik vond schrijven leuk en Wino de opmaak. Daar moest ik niet aan denken. Daarnaast zat ik collega's achter de broek aan om stukjes aan te leveren. Als ze mij zagen doken sommigen al weg.

Het logo werd gemaakt door mijn nicht Tineke Guise. Rubrieken verzonnen door collega's. De verspreiding werd steeds breder. Ex-collega's, vrienden, buren, etc., etc. bleven of werden lid door de jaren heen  Er schreven zelfs mensen mee die ik nog nooit had ontmoet. We kregen toestemming van Martin Bril en Fer Abrahams om relevante stukjes uit de krant te herpubliceren. Themanummers rond het afscheid van collega's en artiesten werden gemaakt en er kwam zelfs een feuilleton over het muzikale avontuur van ene Glazu in Kirgizië.

Nadat ik OPTA had verlaten in 2010, werd het moeilijker om nieuwe mensen daar te benaderen en nieuwe mensen aantrekken na de fusie tot ACM was onmogelijk voor een buitenstaander. Het aantal nummers liep daardoor terug. Inmiddels was ik in 2012 een blog begonnen, waar ik mijn enthousiasme voor muziek ruimschoots in kwijt kon. Ik merkte dat het enthousiasme wegebte en de verschijningsdatum steeds verder uit elkaar kwam te liggen. Toen de mededeling kwam, "ik ga er mee stoppen", kwam dat niet als een verrassing. Na bijna 16 jaar kwam er met kerst 2016 een einde aan het magazine. Er werd er nog één gemaakt. WoNo Magazine ging er met een knal uit.

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste blogpost online kwam. Die kun je hier lezen:

https://wonomagazine.blogspot.com/2012/02/when-dust-settles-parlor-soldiers.html 

Inmiddels zijn we ruim 5200 posts verder. Posts die laten zien, hoever het blog is geëvolueerd. Het mooiste compliment dat ik heb gekregen is, "ik ken niemand die over muziek schrijft zoals jij" gegeven na een album recensie en variaties hierop van andere artiesten. Inmiddels krijg ik af en toe een uitnodiging om bij een show te zijn, zelfs van een Nieuw-Zeelandse bands die hier komt toeren, kan ik "bevriende"artiesten uitnodigen om in onze huiskamer te komen spelen voor onze vrienden en kennissen en krijg wel eens een mooie plaat toegezonden. Allemaal dingen die ik vooraf nooit had verwacht. Voorlopig ga ik nog even door met de geregelde hulp van bevriende schrijvers. Maar belangrijker, blijf vooral lezen!

Nog een keer dan,

Wo.