River Shook. River Shook

Na een aantal geweldige albums van Sarah Shook & the Disarmers gaat Sarah Shook verder als River Shook, wat een indrukwekkend mooi debuutalbum oplevert, dat het talent van de Amerikaanse muzikant nog eens onderstreept.

Het eerste soloalbum van River Shook sneeuwde na de verschijning in juli wat onder, maar gelukkig wordt het album langzaam maar zeker toch nog in brede kring opgepikt. Dat is volkomen terecht, want de Amerikaanse muzikant heeft wederom een prachtalbum gemaakt. Het klinkt wat meer ingetogen dan de muziek van de band die River Shook de afgelopen jaren aanvoerde, maar het klinkt nog altijd ruw en eerlijk. De stem van River Shook is er een die van alles met je doet, waarna de indringende teksten, de geweldige songs en een fraai gitaargeoriënteerd geluid de rest doen. Na de prachtalbums van Sarah Shook & the Disarmers en het onderschatte project Mightmare is ook het eerste album van River Shook er weer een om te koesteren.

In het voorjaar van 2018 stuurde een promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville me een album van de mij onbekende Amerikaanse band Sarah Shook & the Disarmers. Years bleek het tweede album van de band uit North Carolina en ik vond het direct een verpletterend mooi album. 

Sarah Shook groeide op in een streng religieus gezin op het platteland van North Carolina en kreeg in haar jeugd geen enkele vrijheid. Toen ze die vrijheid eenmaal had veroverd koos ze voor een ruig en zeker niet gemakkelijk leven, waarin alcohol vaak troost bracht. Ook muziek bleek een goede uitlaatklep en dat komt er allemaal uit op Years, waarop Sarah Shook en haar band op gepassioneerde wijze traditionele Amerikaanse countrymuziek vermengen met rock ’n roll en honky tonk. 

Years eindigde in 2018 op de derde plaats in mijn jaarlijstje en dat vind ik nog steeds volkomen terecht. Met Nightroamer uit 2022 en Revelations uit 2024 volgden nog twee uitstekende albums, waarop de band af en toe wat opschoof richting indierock, maar ook de traditionele countrymuziek niet werd vergeten. Tussendoor maakte Sarah Shook onder de naam Mightmare het flink afwijkende, met elektronica gevulde en totaal onbegrepen Cruel Liars, maar dat album is beter dan ik vier jaar geleden dacht. 

Sarah Shook gaat inmiddels als River Shook en als non-binair persoon door het leven en leverde vorige week een soloalbum onder deze naam af. Ik heb inmiddels al acht jaar een enorm zwak voor de Amerikaanse muzikant, die het allemaal niet voor niets heeft gekregen in het leven, maar zich knap staande heeft gehouden en was daarom heel nieuwsgierig naar het nieuwe album. 

Na vier (in 2017 verscheen het ook uitstekende debuutalbum Sidelong) fantastische albums van Sarah Shook & the Disarmers ligt de lat hoog voor River Shook, maar de Amerikaanse muzikant stelt wederom niet teleur. Het eerste album van River Shook klinkt wat meer ingetogen en wat minder stevig dan de muziek van de band, maar de verschillen moeten ook niet overdreven worden. 

De stem van River Shook is er nog altijd een die direct iets met je doet en ook de persoonlijke en indringende teksten vol ellende herinneren aan de albums van Sarah Shook & the Disarmers. Ook in muzikaal opzicht hoor ik veel overeenkomsten, zeker wanneer de gitaren wat ruwer klinken. Het debuutalbum van River Shook leunt weer wat dichter tegen de traditionele countrymuziek aan, maar de rock ’n roll is zeker niet verdwenen. 

Zeker de wat meer ingetogen countrysongs laten horen hoe mooi en doorleefd de stem van de muzikant uit Chapel Hill, North Carolina, is. River Shook werkte op het album van Mightmare en op het laatste album van Sarah Shook & the Disarmers samen met gitarist Blake Talent en hij speelt ook een voorname rol op dit album. River Shook en Blake Talent zijn verantwoordelijk voor de productie van het album en voor het overgrote deel van de muziek, waarin het fraaie gitaarspel van Blake Talent een belangrijke rol speelt. 

Ik luister nog altijd regelmatig naar de albums van de voormalige band van River Shook, die wat mij betreft moeten worden gerekend tot het allerbeste dat de Amerikaanse rootsmuziek de afgelopen tien jaar te bieden had. Het eerste soloalbum van River Shook voegt iets toe aan deze geweldige albums en doet er zeker niet voor onder. Knap werk weer.

Erwin Zijleman

 

Je kunt River Shook hier luisteren en bestellen:

https://rivershook.bandcamp.com/album/river-shook 

Rammstein. Live in Mexico City

For the second time, I went to see Rammstein in a movie theater. I own two DVDs also, but have never seen the band play live in a stadium. I am convinced of two things. The live experience can not be as close up as this movie shows and the quality of the music in the way it is presented will be ten times better. At the same time, I almost felt the heat of the explosions in the movie theater.

The previous movie was called 'Rammstein in Paris' and no doubt my review will be along the same lines. Yes, everything may be even even one notch up, but that is what Rammstein is. The band is larger than life. It is the musical equivalent of a Nürnberg meeting of the NSDAP. An audience that is enraptured and totally under a spell, moving in unison. A German band singing for 99% in German and having a Mexican audience of tens of thousands singing along. Singing a phrase like "Deutschland über alles", no less. I personally do not know of a band not singing in English that has managed this at a level like Rammstein: stadiums.

The band is getting on in life. Most members are in their late 50s here. That much was clear from their faces and that not all members are as fit as they once were. Most are though and were more than willing to show it. Keyboardist Flake Lorenz walking in his personal "treadmill" during parts of the show. Bassist Oliver Riedel showing off his trained, lean torso. Till Lindemann is his grotesque self.

But it is about the music, after all has been said and done about the visuals. Rammstein is not a band I put on regularly at home. In fact, I realised that I had not even listened to the album after 'Deutschland'. When I do play Rammstein, each time it's clear why I love this band. The metal is almost always interspersed with the melodies that Lorenz brings in with his keyboard. His contribution is a playfulness that as it were undermines the deep sound of the band. As the music is so deep, you can not just feel it but almost touch it. In the movie theater it became a presence. The great rhythms and playing with time and measures. It will take a lot of practice to perfect and perfect it was. The music is so overwhelming that it's easy to forget I was listening in a movie theater.

From the music comes the show and the experience the band offers. Seeing these huge towers spew fire. The ever larger flame throwers on stage. It is all familiar but can go one step further each year it seems. In the end, they do play with their well-being. One mistake and they will have cooked another member, literally during 'Mein Teil'. The orchestration of the show and the build up must be flawless, because of the consequences should one mistake be made.

Sitting in the theater made it a larger than life experience as well. Seeing things from so up close and from far away for the larger pyrotechnics, is simply fantastic. Rammstein, there's no other band like it.

Wout de Natris - van der Borght 

Tapes & Demos. The Pretty Graves

Today I, again, present a new name on the blog. It appears I've missed the band's debut album, 'The Pretty Graves' this May. Tapes & Demos is, as the title suggests, not the sophomore album but the one in between, sharing the band's music from before the debut. Tapes & Demos is a collection of b-sides, left overs and live favourites that did not make it to 'The Pretty Graves', but are too good to leave behind in the mystery of time or for that 30th anniversary edition. Chances are I won't make it to 2056, so thank you for releasing them in 2026.

Coincidentally, I bought a new version of The Velvet Underground's 'Loaded' last weekend. It is not just because of this that I'm reminded of the legendary band. The Pretty Graves play on the brink of pop music and alternative, garage and psychedelia, just like The Velvets do on 'The Velvet Underground', 'Loaded' and 'VU'. The comparison is not fair, as I put Tapes & Demos in competition with albums I know and love for (over) forty years. But, I'm writing, am I not?

Tapes & Demos is an album that spoke to me right from the very beginning of my listening to it. Going through some new albums quite fast, this was the one where I stopped skipping songs, thinking well could be the one, followed by an affirmative yes. Putting the album on again, only made the resolve stronger.

Just listen to opening song 'Sorry I Left The Way I Did'. The melancholy pop song is inspired by every band between Big Star and Teenage Fanclub (in the 1990s). That sad feeling is translated into eternal pop beauty. Enough indie to be credible, yet so commercially inclined it should catch everyone's ear who is looking for a great pop song. The guitar solo catches it all perfectly as well.

A more alternative feel enters in the second song, 'Bluebird'. Enter a shrillish little organ playing just one note for the whole time, while the band does its own version of a song like 'What Goes On' from 'The Velvet Underground' album around that note. 'Bluebird' has an identical drive, making it a song I instantly related to.

Tapes & Demos swings between the kind of alternative pop songs and more 60s inspired songs, making the album as varied as it is interesting. Of course, there are more modern influences but it does boil down to music that was created well over 50 years ago. Because some of the tracks are demos, they even sound more primitive. 'Return To Love' is such a song. There's so much energy there, while singer Chris Lisorti is singing over it, as if he's got all the time in the world.

'She's A Killer' takes us back to the Velvets once again, but by then I'm more than convinced. It's time to check out 'The Pretty Graves' album, but it may well be that Tapes & Demos is more than enough. The honesty, rawness and energy captured on these tapes tell it all.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tapes & Demos here:

https://theprettygraves.bandcamp.com/album/tapes-demos 

Tomorrow Is Now Today. Lesoir

A new name on the blog, Lesoir. To my surprise the band is from Maastricht in the province Limburg in The Netherlands. I would never have guessed, as I thought the band to be from the U.S. or perhaps the U.K. While names that popped listening for the first time were Within Temptation, The Gathering and Kovacs (the voice). That should have pointed me to The Netherlands. It didn't.

I am not a big fan of the symphonic-goth rock of the two Dutch bands mentioned. Lesoir does go into their territory but is not trespassing. By broadening its sound, being far more subtle, names like an alternative act like Finom (formerly Ohmme) pop up in my mind as well. Besides, the band can rock in a huge way also. 'Is It Nothing' simply explodes in the outro, after holding back for most of the time. A great guitar solo, with a layer of delay on top makes the song sparkle more and more.

This is exactly what attracts me throughout the album. No matter what influence is let in, you can a hear a little Pink Floyd from the 'Animals' album for example in the title track, it is always worked into its own sound and plans. Who are physically a part of this plan, is a hard to determine. I see a picture containing seven people, read a bio saying a five piece band band, while online information mention six persons. Whatever the outcome, the lady in front, also responsible for the lyrics is Maartje Meesen. She can also be heard on guitar, piano and flute. The latter instrument makes Lesoir stand apart from most other bands.

Promo photo

In general, I would start comparing Lesoir with a band like Marillion, as on my personal (and only) favourite 'Misplaced Childhood'. Lesoir manages to blend very direct music with an ethereal, dreamy component. In the 90s a band like The Gathering managed to do the same, once they left the metal behind. It is not a coincidence that Lesoir will be supporting Anneke van Giersbergen on her upcoming European tour.

Taking in the whole album, Lesoir maintains a high level of musicianship. The adventurous composing is mixed with a flawless execution, creating an album that is like a fantastic ride to listen to. A lot of different components are presented, making the listening experience an adventure as well. I had never heard of the band, as far as I'm aware that is, and I'm glad to have picked Tomorrow Is Now Today up.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tomorrow is Now Today here:

https://lesoirmusic.bandcamp.com/album/tomorrow-is-now-today-2 

Bad Things Feel Good*. Rowena Wise

Iedereen die twee jaar geleden luisterde naar het debuutalbum van Rowena Wise weet waartoe ze in staat is, maar op haar in augustus verschenen tweede album Bad Things Feel Good* maakt de Australische muzikante nog meer indruk.

Rowena Wise beschikt over een stem die iets met me doet, waardoor ze me twee jaar geleden direct te pakken had met haar debuutalbum Senseless Acts of Beauty. Haar stem klinkt nog veel mooier op dit tweede album Bad Things Feel Good*, waarop Rowena Wise opnieuw folksongs met een indierock vibe maakt. Ook het nieuwe album werd in korte tijd en live opgenomen, wat de songs van Rowena Wise iets ruws geeft. Tegelijkertijd zijn het songs van een bijzondere schoonheid en intimiteit. Die schoonheid komt vooral van de stem van de Australische muzikante, maar ook in muzikaal opzicht maakt Bad Things Feel Good* makkelijk indruk en dat doen ook de zeer persoonlijke songs op dit prachtige album.

De Australische muzikante Rowena Wise bracht iets meer dan twee jaar geleden haar debuutalbum Senseless Acts of Beauty uit. Het is een album dat in Nederland helaas nauwelijks werd opgemerkt, maar ik vind het nog altijd een erg mooi album. Op haar debuutalbum maakt Rowena Wise indruk met songs die zowel invloeden uit de folk als de indierock bevatten. 

Het zijn songs die live werden ingespeeld in de studio, waardoor de muziek op het album lekker ruw klinkt. De inkleuring van de songs op het album is in de meeste songs vrij elementair, wat het bijzondere karakter van Senseless Acts of Beauty verder versterkt en dan is er ook nog eens de mooie en karakteristieke stem van de muzikante uit Melbourne. 

Ik hoorde op het debuutalbum van Rowena Wise af en toe wel wat van een jonge PJ Harvey, waardoor Senseless Acts of Beauty nog wat meer indruk maakte. Desondanks heb ik het album de afgelopen twee jaar nauwelijks meer beluisterd en dat is jammer, want het debuutalbum van Rowena Wise is echt een heel goed album. Op haar tweede album Bad Things Feel Good* (de * is geen typo) heeft Rowena Wise het bijzondere geluid van haar eerste album nog wat verder geperfectioneerd. 

Ook op Bad Things Feel Good* staat de stem van de Australische muzikante centraal en ik heb echt een enorm zwak voor deze stem. Rowena Wise zingt, net zoals zoveel van haar collega’s in de indierock, zacht, maar ze beschikt over een hele mooie en bijzondere stem en stopt veel gevoel in haar zang. Dat hoor je in de net wat stevigere songs op het album, maar je hoort het nog veel beter in de uiterst ingetogen songs, waarin de zang, in ieder geval voor mij, goed is voor kippenvel. 

Bad Things Feel Good* is een heel persoonlijk album over de demonen waarmee Rowena Wise vecht, wat het album voorziet van een wat melancholische sfeer. Op haar debuutalbum slaagde de Australische muzikante erin om een eigen geluid te creëren door de songs live op te nemen en te voorzien van een wat ruw geluid en dat recept is ook gevolgd bij het opnemen van het nieuwe album. 

Het zorgt ervoor dat Bad Things Feel Good* klinkt als een indierock album, terwijl veel songs op het album betrekkelijk ingetogen zijn en absoluut kunnen worden getypeerd als folksongs. Rowena Wise nam de songs op haar nieuwe album in drie dagen op met een ritmesectie en voegde uiteindelijk bijdragen van een beperkt aantal gastmuzikanten toe, waarna producer Rob Muinos, die ook al haar andere muziek produceerde en daarnaast werkte met Julia Jacklin, het album een klein beetje oppoetste. 

Het is de stem van Rowena Wise die in eerste instantie de aandacht trekt, maar ook het gitaarwerk op het album is bijzonder mooi en hetzelfde geldt voor alle subtiele accenten die het geluid op Bad Things Feel Good* verder hebben verrijkt. Op Senseless Acts of Beauty hoorde ik vooral de belofte van Rowena Wise, maar op haar nieuwe album is ze de belofte ver voorbij. 

De songs op Bad Things Feel Good* dringen zich stuk voor stuk genadeloos op en zijn me inmiddels allemaal dierbaar. Objectief bezien doet het tweede album van de muzikante uit Melbourne niet onder voor de beste indie-albums van 2026, maar Australië is ver weg, waardoor het album niet zo makkelijk de aandacht trekt. We zijn afgelopen zomer al enorm verwend met geweldige albums van vrouwelijke muzikanten, maar Bad Things Feel Good* doet er zeker niet voor onder.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Bad Things Feel Good* hier luisteren en bestellen:

https://rowenawise.bandcamp.com/album/bad-things-feel-good