The Lighthouse. Tessa Rose Jackson (2)

Na drie wonderschone albums als Someone heeft Tessa Rose Jackson weer een album onder haar eigen naam gemaakt en ook The Lighthouse is weer een album van een bijzondere schoonheid en kwaliteit.

Sinds mijn allereerste kennismaking met de muziek van Tessa Rose Jackson ben ik fan van de Brits-Nederlandse singer-songwriter. Haar albums zijn stuk voor stuk prachtig, maar het zijn ook albums die zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten en het zijn albums die iedere keer een net wat andere weg in slaan. Shapeshifter, dat in 2021 mijn jaarlijstje aanvoerde, is mijn favoriete album van Tessa Rose Jackson of in dit geval Someone, maar het deze week verschenen The Lighthouse is me na een paar keer horen al bijna net zo dierbaar en de rek is er nog lang niet uit. Tessa Rose Jackson heeft een album gemaakt dat je na de eerste keer horen alleen maar wilt koesteren en dat vervolgens alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Het is alweer bijna dertien jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Tessa Rose Jackson. De van oorsprong Britse, maar destijds in Amsterdam woonachtige, singer-songwriter leverde na het doorlopen van de prestigieuze BRIT school met Songs From The Sandbox een prachtig debuutalbum af, dat in kleine kring terecht werd geprezen. 

Op haar debuutalbum maakte Tessa Rose Jackson indruk met even fantasierijke als diepgravende folky popsongs, die opvielen door de fraaie inkleuring en de mooie en overtuigende stem van de Britse muzikante. Songs From The Sandbox was de start van veel meer moois, waarvoor Tessa Rose Jackson in eerste instantie wel een andere naam koos. 

Als Someone leverde ze met ORBIT II, Shapeshifter en Owls drie wonderschone albums af. Het zijn albums die alle drie mijn jaarlijstje haalden en Shapeshifter was in 2021 zelfs mijn album van het jaar. Met het psychedelische ORBIT II, het ingetogen Shapeshifter en het elektronischer klinkende Owls leverde Tessa Rose Jackson ook nog eens drie behoorlijk verschillende albums af en schaarde ze zich wat mij betreft onder de meest interessante singer-songwriters van dat moment. 

De Brits-Nederlandse muzikante laat deze week de naam Someone weer even achter zich en heeft met The Lighthouse haar tweede album onder haar eigen naam gemaakt. Het is een album dat bij mij helaas niet direct opdook in Spotify en dat ook niet alle releaselijsten heeft gehaald, maar de Britse kwaliteitskrant The Guardian heeft gelukkig wel opgelet en riep het nieuwe album van Tessa Rose Jackson gisteren uit tot folkalbum van de maand. 

Het is volkomen terecht, want The Lighthouse is een prachtig album, dat nog maar eens onderstreept hoe goed Tessa Rose Jackson is. De Brits-Nederlandse muzikante nam haar nieuwe album op in Frankrijk en het is haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album over leven en dood, volwassen worden en overleven in een complexe wereld en het is een album waarop Tessa Rose Jackson aan de ene kant ingetogen en folky songs maakt, maar het album bevat ook een aantal meer uptemo en voller klinkende songs. 

The Lighthouse lijkt door het folky karakter het meest op het prachtige Shapeshifter, maar klinkt toch ook weer anders. Tessa Rose Jackson produceerde haar nieuwe album samen met Darius Timmer, die ook op de albums van Someone van de partij was en ze hebben er weer een bijzonder klinkend geheel van gemaakt. De arrangementen van de songs zijn niet alleen bijzonder mooi, maar ook fantasierijk, waardoor iedere song op het album een kunststukje op zich is.

De basis van gitaren en keyboards wordt op The Lighthouse verrijkt met een smaakvol spelende ritmesectie en hiernaast spelen strijkers een belangrijke rol in een aantal tracks op The Lighthouse. Het klinkt altijd mooi, intiem en warm, maar de muziek op het nieuwe album van Tessa Rose Jackson is ook avontuurlijk en doet af en toe denken aan dat van Britse smaakmakers als Rozi Plain en This Is The Kit. Het is muziek waarin je steeds weer nieuwe lagen en accenten ontdekt, waardoor de songs van de Brits-Nederlandse muzikante steeds mooier en interessanter worden. 

Ik was altijd al zeer gecharmeerd van de stem van Tessa Rose Jackson, maar in de songs op The Lighthouse klinkt haar stem nog wat mooier, zeker als de muziek een stapje terug doet en de zang zacht en subtiel is. Tessa Rose Jackson zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het is een stem die makkelijk betovert en dat doet de Brits-Nederlandse muzikante dan ook volop op haar nieuwe album.

Na een veelbelovend soloalbum en drie onbetwiste jaarlijstjesalbums van Someone vindt Tessa Rose Jackson zichzelf nog een keer opnieuw uit en weet ze zichzelf weer te verbeteren. Natuurlijk is het volslagen belachelijk om nog voor de eerste maand van het jaar er op zit al te beginnen over jaarlijstjes, maar ik vraag me echt af wie hier voor mij nog overheen gaat in 2026. Wat een prachtig album.

Erwin Zijleman

Some Things Never Leave. Annabelle Dinda

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda trok eerder dit jaar niet heel veel aandacht, maar het is een mooi en bijzonder album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment.

Ik kwam bij toeval op het spoor van de Amerikaanse muzikante Annabelle Dinda, maar haar nieuwe album, het blijkt overigens al haar vierde, is een album dat ik niet graag had gemist. Het is een album dat makkelijk schakelt tussen tijdloze singer-songwriter muziek en eigentijdse indiefolk en het is een album dat wat meer lo-fi klinkt dan vergelijkbare albums. In muzikaal opzicht klinkt Some Things Never Leave vrij basic, waardoor de stem van Annabelle Dinda alle aandacht krijgt. De muzikante uit New York beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid en zingt met veel gevoel, waardoor de songs op haar nieuwe album makkelijk de aandacht trekken en zich vervolgens snel opdringen.

Er zijn flink wat met name Amerikaanse websites die op basis van de waardering van zowel critici als muziekliefhebbers lijsten maken met de best beoordeelde albums van het moment. De website Album of the Year houdt ook een lijstje bij met de beste singer-songwriter albums van het moment. Op het lijstje van AOTY kwam ik flink wat albums tegen die ik de afgelopen weken heb besproken, maar ik zag ook een aantal nieuwe namen. 

Een aantal door AOTY genoemde albums konden mij niet bekoren, maar Some Things Never Leave van Annabelle Dinda sprak me wel direct aan. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, waardoor ik uitging van een debuutalbum, maar de muzikante uit New York blijkt al vier albums op haar naam te hebben staan. De eerste drie moet ik nog eens beluisteren, maar voorlopig gaat alle aandacht uit naar Some Things Never Leave. 

Het is een album dat moet concurreren met stapels hele goede singer-songwriter albums, want over het aanbod heb ik in de eerste weken van 2026 echt niets te klagen. Bij een aanbod van deze omvang moet een album er wel echt uit springen om de aandacht te trekken en vervolgens ook vast te houden, maar dat doet het album van Annabelle Dinda wat mij betreft. 

Het is een album dat hier en daar een indiefolk album wordt genoemd, maar op andere plekken een indierock of indiepop album. Voor beide is wat te zeggen, maar ik zou zelf ook zeker het etiket lo-fi op het album plakken, dat overigens ook kan klinken als een tijdloos singer-songwriter album. 

De muziek van Annabelle Dinda klinkt immers ruwer en rommeliger dan het gemiddelde indiepop album en steviger dan de meeste albums in het hokje indiefolk. Ook aan het etiket lo-fi kleven wel wat nadelen, want ik associeer het genre ook met half afgemaakte songs en extreem korte songs, maar beiden vind je niet op het vierde album van Annabelle Dinda. 

De muzikante uit New York kiest voor een wat ruw geluid, maar ze heeft wel degelijk aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs, bijvoorbeeld door het toevoegen van fraaie bijdragen van de viool. Op hetzelfde moment is Some Things Never Leave ook voorzien van een geluid zonder opsmuk. Het is een geluid dat charmant rammelt en dat past wel bij de stem van Annabelle Dinda. 

Haar zang is soms wat rommelig, maar de karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante maakt van Some Things Never Leave wel een bijzonder album. Het is een album met meer gevoel en expressie dan het gemiddelde wat voortkabbelende indiefolk album en het is een album met iets scherpere randjes en ruwere kantjes dan het gemiddelde indiepop album. 

Heel af en toe doet het me denken aan de debuutalbums van Tori Amos en Alanis Morissette, maar dan zonder de hysterie van de eerste en zonder de blinkende popsongs en fraaie productie van de tweede. Het betekent niet dat Annabelle Dinda niet af en toe de grenzen opzoekt met haar stem en het betekent ook zeker niet dat de songs van de muzikante uit New York niet af zijn. 

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda is een album dat af en toe wat kan schuren, maar het is ook een album dat relatief makkelijk overtuigt, zeker als je van wat minder gepolijste producties houdt. Voor mij is het vooral een album dat me weet te raken en dat is een groot goed. Het nieuwe album van Annabelle Dinda komt op de website Album of the Year tot een verrassend hoge gemiddelde score en daar valt wat mij betreft echt niets op af te dingen.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 24-07-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=otV_k-K5oN8&list=PLyUKaKIB05bT3w4lSDDnskRFN5BSrS-Zy

 

.No 

Cloud 9. Megan Moroney

De Amerikaanse muzikante Megan Moroney maakte de afgelopen jaren twee fantastische countrypop albums en ook het deze week verschenen en nog wat betere Cloud 9 kan ik echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Lucky en Am I Okay? van Megan Moroney zijn van die countrypop albums waarop echt alles klopt. Het zijn albums vol aansprekende popsongs met ruim voldoende country, albums met een warm en gloedvol geluid en albums met een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten. Het zijn ingrediënten die allemaal terugkeren op Cloud 9, waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, haar geluid heeft geperfectioneerd, maar zonder concessies te doen. Cloud 9 klinkt vanaf de eerste noten vertrouwd en houdt 15 songs een zeer hoog niveau vast. Megan Moroney is inmiddels groot in de Verenigde Staten en verdient dezelfde status in Nederland, want countrypop hoor je echt niet beter dan dit. 

Megan Moroney maakte met Lucky uit 2023 en Am I Okay? uit 2024 wat mij betreft twee van de allerbeste countrypop albums van de afgelopen jaren. De uit Savannah, Georgia, afkomstige muzikante ambieerde al op jonge leeftijd een carrière in de muziek, maar maakte eerst haar opleiding af, voordat ze in 2020 naar Nashville verhuisde. Daar ging het vervolgens snel en een paar jaar later is Megan Moroney een van de grote sterren van de Nashville countrypop. 

Dat is volkomen terecht, want Megan Moroney heeft veel te bieden. Ze schrijft het soort songs dat je na één keer horen niet meer kunt vergeten en het zijn songs waarin invloeden uit de country en pop in nagenoeg perfecte verhoudingen worden gemengd. Invloeden uit de country domineren in de muziek van Megan Moroney, maar de Amerikaanse muzikante verwerkt deze invloeden in perfecte songs. 

Het sterkste wapen van Megan Moroney is nog niet benoemd, want dat is haar onweerstaanbaar lekkere stem. Het is een stem die is gemaakt voor de countrypop die ze maakt, maar het is ook een stem met een prachtig ruw randje. Dat haar teksten vooral over foute mannen gaan en alle clichés uit de countrymuziek aanraken maakt mij niet zoveel uit. 

Ik viel als een blok voor Lucky en vond Am I Okay? nog beter. Beide albums haalden met gemak de top 5 van mijn jaarlijstje, maar grappig genoeg duiken ze ook allebei op in de top 10 van de meest bezochte recensies aller tijden op de krenten uit de pop. Vorig jaar verscheen een livealbum van de tour die haar ook naar de Amsterdamse Melkweg bracht, maar het deze week verschenen Cloud 9 is het echte derde album van Megan Moroney. 

De muzikante uit Nashville heeft wederom gekozen voor artwork waarvan het glazuur van je tanden springt en ook verder is er niet zo veel veranderd op het derde album van Megan Moroney. Ook Cloud 9 voelt direct vanaf de eerste noten aan als een warm bad. Het album bevat misschien een vleugje meer pop dan zijn twee voorgangers, maar de hoeveelheid country in de muziek van Megan Moroney is nog altijd dik in orde. 

Je hoort goed dat de muzikante uit Nashville een wat ruimer budget heeft voor het opnemen van haar muziek dan een paar jaar geleden, want wat klinkt Cloud 9 fantastisch. Het wederom door Kristian Bush geproduceerde album is voorzien van een warm en zeer smaakvol geluid, dat aansluit bij de conventies van de Nashville pop van het moment, maar dat ook voldoende authentiek klinkt. 

Nog meer dan op de vorige twee albums staat de stem van Megan Moroney centraal op Cloud 9 en wat heb ik veel met deze stem. Ik was weer direct in katzwijm toen de eerste noten uit de speakers kwamen en dat bleef 15 songs en ruim vijftig minuten zo. De stem van Megan Moroney heeft op mij hetzelfde effect als de stem van Kacey Musgraves en laat die nou opduiken voor een fraai duet. 

Het album bevat overigens ook een duet met Ed Sheeran, maar op duetten met de Britse muzikant moet wat mij betreft zo snel mogelijk een verbod worden ingesteld. Het zorgt voor het enige minpuntje op het uitstekende Cloud 9. De muziek op Cloud 9 klinkt prachtig en de stem van Megan Moroney is echt fantastisch op haar nieuwe album, maar ze tekent ook wederom voor een flinke serie 24-karaat popsongs. 

Het zijn songs waarin wederom een blik foute mannen wordt opengetrokken, maar het zijn ook songs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zitten. De lat lag na Lucky en Am I Okay? extreem hoog voor Megan Moroney, maar ze gaat er weer met gemak overheen. Wat een onweerstaanbaar lekker album.

Erwin Zijleman 

.NoWordsNeedeD, 22-07-2026

https://www.youtube.com/watch?v=CFHoC5oVXMo&list=RDCFHoC5oVXMo&start_radio=1

 

(I was there. It was great!)

 .No