Seedhead. Avi Engel

Iedereen die de muziek van Avi Engel (vroeger Clara Engel) kent, weet dat de muziek van de Canadese muzikant totaal anders klinkt dan andere muziek en dat is ook weer het geval op het deze week verschenen album Seedhead.

Op de Bandcamp pagina van Avi Engel is inmiddels een enorme hoeveelheid muziek te vinden. Het is bijzonder hoe de Canadese muzikant er steeds weer in slaagt om de middelen te vinden om albums uit te brengen en het zijn albums die alleen maar mooier worden. Het vorig jaar verschenen album Mote reken ik tot de beste albums van Avi Engel, maar het deze week verschenen Seedhead schat ik nog wat hoger in. Ook op Seedhead hoor je de bijzondere klanken die het unieke geluid van Avi Engel bepalen en dan is er ook nog de prachtige zang, die het beeldende en bezwerende effect van de muziek van de Canadese muzikant nog wat groter maakt. Wederom een uniek album van deze eigenzinnige muzikant uit Toronto.

De Amerikaanse muzikante Ani DiFranco baarde aan het begin van de jaren 90 opzien door volledig onafhankelijk van de machtige platenmaatschappijen haar muziek uit te brengen. De vele albums die Ani DiFranco maakte waren niet alleen erg goed en eigenzinnig, maar dwongen ook respect af omdat de muzikante uit New York en later New Orleans echt alles zelf deed, wat in die tijd zeker niet gebruikelijk was. 

Met de komst van het internet is het wel iets makkelijker geworden om als muzikant volledig onafhankelijk van platenmaatschappijen en streamingplatforms te opereren, maar eenvoudig is het nog steeds niet. De Canadese muzikant Avi Engel slaagt er inmiddels al wel ruim twintig jaar in, wat inmiddels een even omvangrijk als fascinerend oeuvre heeft opgeleverd. 

De albums van de muzikant uit Toronto werden in eerste instantie uitgebracht onder de naam Clara Engel, maar een paar jaar geleden besloot de Canadese muzikant om als non-binair persoon door het leven te gaan en werd Clara eerst Avi C. en later Avi Engel. Ik heb de afgelopen 15 jaar veel aandacht besteed aan de bijzondere muziek van Clara Engel en sinds ik Avi Engel op het netvlies heb kunnen ook de onder deze naam uitgebrachte albums op mijn sympathie en belangstelling rekenen. 

De albums van de muzikant uit Toronto waren in het verleden vaak behoorlijk sober en soms zeer experimenteel, maar op het vorig jaar verschenen album Mote klonk de muziek van Avi Engel, mede door het wat vollere geluid, verrassend toegankelijk maar nog altijd verre van alledaags. Mote had wat mij betreft veel meer aandacht verdiend dan het album heeft gekregen, maar iedere nieuwe liefhebber van de bijzondere muziek van Avi Engel is er één. 

In het verleden volgden de albums en EP’s elkaar soms in rap tempo op, maar voor het deze week verschenen Seedhead heeft Avi Engel net wat meer tijd genomen. Wat direct opvalt bij het beluisteren van Seedhead is dat het album echt fantastisch klinkt. Dat is een knappe prestatie, want het album is met bescheiden middelen opgenomen. 

De muziek op het album vult de hele ruimte en is zoals we van Avi Engel gewend zijn geen alledaagse muziek. Seedhead werd gemaakt met zeven gastmuzikanten, die allemaal hun eigen instrumenten toevoegen aan het fascinerende geluid op het album. Avi Engel maakte in het verleden vaak gebruik van bijzondere instrumenten uit alle windstreken, maar Seedhead is vooral gevuld met redelijk gangbare klanken, al is er nog altijd een prominente rol voor de bijzonder klinkende viersnarige gitaar. 

Seedhead opent wonderschoon met het acht minuten durende Gaia Makes Soup, waarin stemmige klanken breed uitwaaien en een hypnotiserende uitwerking hebben op de luisteraar, wat nog eens wordt versterkt door de langzame en bezwerende zang van Avi Engel, die op het nieuwe album prachtig en met veel gevoel zingt. 

Seedhead bevat acht tracks en ze zijn allemaal even mooi. De muziek van de Canadese muzikant is beeldend en door de repeterende gitaarakkoorden enigszins bedwelmend, maar de uit vele lagen bestaande muziek verdient het om tot in de kleinste details beluisterd te worden. 

Seedhead is een typisch Avi Engel album, maar van de vele albums die inmiddels zijn afgeleverd, vind ik dit nu al een van de mooiste en de meeste songs op het album moet ik nog wel een paar keer beluisteren voor ik de schoonheid volledig heb opgenomen. Ik zou iedereen adviseren om eens te luisteren naar de muziek van Avi Engel en Seedhead is een prima startpunt. Helemaal zonder risico is het niet, want als het bevalt ligt er een behoorlijk omvangrijk en echt prachtig oeuvre op je te wachten.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Seedhead hier luisteren en bestellen:

https://aviengel.bandcamp.com/album/seedhead 

Dopamine Chamber. Fontaines DC

Having listened to Dopamine Chamber multiple times now, I'm still at the point of what to make of the album. The band moves from its origines by the album, but then I have to own up it took me years to appreciate its debut album 'Dogrel', one of the albums that defined the late 10s early 20s postpunk explosion. I got in with 'A Hero's Death'. By now Fontaines DC leads the pack and plays the bigger venues and co-headlines festivals.

Let's call 1979 the birth year of postpunk, with the early 80s defining the genre in a far sharper and militant way. If we take that as the starting point, bands like Simple Minds evolved into smooth hit bands within a few years (at the time half a decade!). Fontaines DC evolves along the same lines, except that number 1 hits are well beyond possible for this sort of music today. It escapes me why that is, but that is another discussion.

The music is even beyond what the previous album, 'Romance', offered. The line forward is clear though. More keyboards, more smoothness and an ever bigger role for singer Grian Chatten. Whether that makes it more of a Grian Chatten band/album, is something I can't judge. It is the feeling I have, drawn from the band's last two albums. The same happened to Wolf Alice for example. Fontaines DC still erupts every once in a while though, showing its prickly side with relish.

With Dopamine Chamber the Irish band operating from London explores its musicality further. That leads to the use of less guitars and more keyboards, pianos and synths, giving several songs a new feel. It is not just a mood change, like the opening and title song on 'Romance'. That made it very clear something had changed, while still being recognisably Fontaines DC, mixed with a sense of anxiety and suspense. With 'Six Shot Morning' something identical is done but at the next level. From there an adventure is starting that takes the listeners to different levels, moods and musicality that definitely are not Fontaines DC as we knew the band to be.

The reason why I doubt the album still at this point, is that some songs are so simple in structure. Take the opening sequence of 'One Man'. When all is said and done, nothing is happening there. It's almost like the Coldplay feeling I had when I listened to parts of 'X&Y' for the first time. Although the same chords are repeated over and over, finally something does happen, like at the end of 'Fix You', but still, is this want I want to hear from this band? On the other hand there are a few beautiful and surprising songs on Dopamine Chamber that make me like the album more by now.

The song nearly everyone commenting on the album picks out is 'Where Is Gone?', featuring Rosalia. It makes me think of a song, also a duet, I have long forgotten the name of by an obscure singer from the U.S. that I had never heard of before nor since. For the life of me, I can't recall the title or artist*. Just the feel that is so identical. Then take 'Japan'. Fontaines DC takes a pop ballad to perfection here.

Bands evolve, well the bigger and better ones do. Fontaines DC definitely has evolved and will remain doing so, in the mean time gathering more and more fans along the way. My verdict at this point in time remains in the balance. This album can go the 'X&Y' route still. The other option is that it will keep growing on me and turn into one of my favourites of 2026. Exciting isn't it?

Wout de Natris - van der Borght

 

* Since writing, I ran into the name of the website Noisetrade and that helped me find the song and artist. It is 'Dancing In A Dream' by Jon DeRosa with Carina Round. The mood of the songs are so similar.

 

You can listen to and order Dopamine Chamber here:

https://fontainesdc.bandcamp.com/album/dopamine-chamber 

Murmurate, Oscillate. British Birds

In August of this year duo British Birds debuted on this blog with a long-titled song 'Lie Down With Dogs, Stand Up With Fleas'. Today the album found its way here. What is the verdict?

Let's first focus on British Birds. The brother-sister duo is from Chorley, Lancashire in the U.K. It is totally DIY with Bobby Townson creating all the music and Emma Townson in charge of all the artwork. The drums are played by Dominic Lawson (apart from Michael Aindley on ‘Just Like Them’). The bass by James Robinson. Their first two albums were self-released and sold at shows. Murmurate, Oscillate is released by Skepwax Records, the home of fine bands like Heavenly and Railcard. British Birds fits in just nicely there, so I found.

Does coincidence exist? While I was listening this morning to the album once again, a flock of birds flew into the two trees in from of our house and sat on the top of the house opposite, to take off a while later. Reading the bio coming with the album I found the meaning of the word 'murmurate', that I had planned to look up. It is "the low hum made by those vast, beautifully choreographed flocks of starlings as they simultaneously flap their wings and take to the sky", adding "(s)ome people say that the frequency of this unique, rumbling, oscillating sound can cure diseases". I looked up starling to be certain and found it translated to "spreeuw", what I thought. You can take an educated guess what birds were sitting in front of our house.

Everyone ever having seen starlings do their mesmerising dance in the sky will have been in awe of the beauty it offers. British Birds offer some of that beauty on this album. I know that tastes in music is strictly personal, but when a band sticks the, in my ears, less good song as album opener and from grows and grows, it does something right.

'Ride Alone' is a good song, but does not speak to me like the song coming next. It simply doesn't start strong enough. A little psychedelic it is, perhaps even unintentional. The song slowly grows but remains fairly strict in contrast with the playfulness the band presents later on. In my single review of August, I wrote about one band sticking out most, Dogs Die In Hot Cars. This band folded in 2008 after releasing one album, 'Please Describe Yourself' (2004). I even looked up if the band's singer was not one of the singers in British Birds; no. The voices are so similar.

The single comes next. 'Lie Down With Dogs, Stand Up With Fleas' is so powerful. I will not repeat what I wrote before, but do want to point out the strong mix of Dogs Die ... with Kaiser Chiefs in one song. All while keeping itself in the song. Top song!

In all that follows, British Birds manage to keep that mix of a playful inventiveness and strong arrangements that together make interesting songs. By adding keyboard, alternating the lead vocals between Emma and Bobby. The result is a mix of pop and indie seriousness in the songs that can be called perfect. Again, in the way that Dogs Die In Hot Cars achieved on 'Please Describe Yourself' and Kaiser Chiefs on 'Employment'. British Birds puts itself on the same height of two of my favourite albums from the 00s with its new album Murmurate, Oscillate.

Let me pick out the title song as a final example. The song starts with a 1960 movie soundtrack bit that returns throughout the song, Emma sings like Nancy Sinatra could have and then the chorus hits us as a total surprise powertrack. Again, proof of how inventive this duo is.

Starlings fly over the house once again by their hundreds. As long as they do not settle in a tree around our house for the night. Their din just goes on and on. I put on Murmurate, Oscillate once more.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Murmurate, Oscillate here:

https://britishbirds.bandcamp.com/album/murmurate-oscillate 

A Happy Sad. Coaster

A Happy Sad. Coaster's album title is well suited for the music the band plays. Most songs are downcast, melancholy and sad sounding. At the same time I can imagine the band being totally happy with the end result. The songs are drenched in this mood, while in their own sad way sound vibrant and alive.

The band describes its music as slowcore and the bands names dropped in most cases did not ring a bell or if it did, did not make my heart jump for a second in anticipation. Listening to A Happy Sad other bells did ring, like New Zealanders Marlin's Dream, album 'Paragons' by Constant Smiles and Dutch band I Am Oak. That tickled my fancy enough to keep listening.

Coaster returns to this blog, after its debut album 'Painted Faces' was reviewed in the spring of 2024. As a reminder, Coaster is a duo, Bart Appel and Paul Dijkman, who are mostly guitarists. You will hear acoustic guitars interplay softly while the singer reaches us listeners as through a dream. When things turn electric like in 'Come Softly' it is in a modest mode, with a bass and drums joining in (played by Dijkman). When the band takes of in 'Dust' or final song 'Automatic Pilot', it comes like a shock. The weird thing is that even after many listening sessions with A Happy Sad, it's the quiet side of Coaster that sticks to my mind and not the full band sound. This says a lot about how the band comes across in my mind.

The songs were recorded in the living room and bedroom of the musicians. I can only hope the neighbours were out in the loud parts of the album. Listen carefully and you'll notice guitar parts that most likely were very loud but are mixed nicely into the background of the whole, almost as an anxious whisper.

Contrast is what makes A Happy Sad an interesting album. Appel's dreamy voice always keeps Coaster in a quieter corner than some parts of the songs tell you the album is. Mind, a soft song like 'When It Rains' could have been sung by Simon & Garfunkel. It even has that level of quality and it's not hard to hear an intricate harmony vocal there in my mind.

Promo photo

The album is all about losing and finding your bearings, allowing to crawl back and to start again on a different path. 'Come Softly' is the song that started Bart Appel on that path forward. You can hear singer Immen (Clasine Haringsma) singing with Appel in a soft harmony. An extra instrument is added as well, as in some other songs on the album, making the album broader in sound.

A Happy Sad is released on Tiny Room Records and it fits well there remembering albums by Astral Swans, The World of Dust and Garciaphone. Albums that set a mood and are able to fulfil the promise given at the start of that album. Coaster delivers on that promise big time. With 'Fear' the huge side is made even huger.

What my personal experience taught me, is, A Happy Sad is an album to be listened to with full attention. Before you know it, you'd file it as a folky dreampop album. It is so much more.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order A Happy Sad here:

https://www.tinyroom.nl/coaster-a-happy-sad/ 

A Blooming Body. Cinder Well

Cinder Well staat ook op A Blooming Body weer garant voor behoorlijk sober en donker klinkende folksongs, maar het zijn wederom folksongs vol bijzondere details en bijzonder mooie en indringende zang.

Ik ken de muziek van Cinder Well inmiddels al een jaar of tien, maar ik was pas drie jaar geleden echt onder de indruk van de muziek van Amelia Baker. Cadence is nog altijd een prachtig album, maar het in juli verschenen A Blooming Body vind ik nog wat mooier. Het is wederom een sober maar zeer smaakvol ingekleurd album en ook dit keer is het een album met een wat donkere sfeer. Het is op hetzelfde moment ook een wonderschoon album en dat is ook zeker de verdienste van de bijzonder mooie stem van Amelia Baker, die zich ook dit keer weet te onderscheiden met zang die van alles met je doet. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als dit album je raakt, raakt het je ook stevig.

Het in juli verschenen A Blooming Body is alweer het vijfde album van Cinder Well. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker maakt inmiddels al meer dan tien jaar uitstekende albums, maar ik was vooral onder de indruk van haar vorige album, het in 2023 uitgebrachte Cadence. 

Op dit album sloeg Cinder Well op fraaie en bijzondere wijze een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk. Het sober maar ook spannend ingekleurde album moest bij mij even indalen, maar vervolgens kon ik geen genoeg krijgen van de bezwerende songs op het album. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van Amelia Baker, die op Cadence betoverde met haar stem. 

Ik heb het album deze week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken, de intieme songs en de geweldige vocalen op het album. Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan het nieuwe album van Cinder Well en ook A Blooming Body is weer een prachtig album. 

Ook het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles is weer behoorlijk sober ingekleurd. Toch komen er behoorlijk wat instrumenten voorbij op het album, waarvan Amelia Baker er zelf een handvol bespeelt. A Blooming Body klinkt het grootste deel van de tijd misschien behoorlijk sober, maar er is absoluut aandacht besteed aan de arrangementen, die zeker bij beluistering met de koptelefoon oorstrelend mooi zijn. 

Net als het vorige album van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een stemmig, melancholisch of zelfs donker klinkend album, zeker als de viool een voorname rol speelt in de instrumentatie, wat vaak het geval is. Ondanks de relatief sobere klanken weet Cinder Well een hele bijzondere sfeer te creëren met de muziek op het album en het is een sfeer die zich vrijwel onmiddellijk opdringt. 

Het relatief lage tempo van de songs versterkt de bezwerende uitwerking die het album heeft en het effect dat A Blooming Body heeft wordt sterker naarmate je het album vaker beluistert. De muziek op het nieuwe album van Cinder Well is echt prachtig, maar ook dit keer ben ik het meest onder de indruk van de stem van Amelia Baker. Het is een karakteristieke stem die af en toe doet denken aan die van Natalie Merchant en het is net als de stem van deze Amerikaanse grootheid een stem met veel gevoel. 

Amelia Baker werd ooit verliefd op Ierland en op Ierse muziek en dat is ook weer te horen op haar nieuwe album, al vind ik de Ierse invloeden dit keer subtiel. Ik zou A Blooming Body zelf omschrijven als folk-noir, maar het label folk volstaat wat mij betreft ook. Net als de vorige albums van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een sober en intiem album, maar waar ik drie jaar geleden nog erg moest wennen aan Cadence, maakte het vijfde album van de Amerikaanse muzikante direct een onuitwisbare indruk. 

A Blooming Body paste misschien niet heel goed in de zomer, want dit is een album voor de donkere en koude seizoenen van het jaar, maar ook in de relatieve koelte van het moment komt het album uitstekend tot zijn recht. Liefhebbers van uiterst ingetogen folkalbums vol emotie vallen waarschijnlijk als een blok voor het nieuwe album van Cinder Well, maar ook liefhebbers van andere genres zouden zomaar kunnen vallen voor de charmes van dit mooie en fascinerende album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt A Blooming Body hier luisteren en bestellen:

https://cinderwell.bandcamp.com/album/a-blooming-body