True. Tenderness

De coronapandemie inspireerde de Britse muzikante Katy Beth Young tot het schrijven van een aantal persoonlijke songs, die nu zijn terechtgekomen op True, het prachtige debuutalbum van haar soloproject Tenderness.

Katy Beth Young maakte samen met Rosa Slade een aantal albums onder de naam Peggy Sue, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Britse muzikante schreef in haar eentje een aantal songs en deze songs zijn te horen op het onder de naam Tenderness uitgebrachte album True. Het zijn songs met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de songs van Katy Beth Young hebben ook een Brits en soms wat steviger geluid. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en dat geldt ook voor de stem van Katy Beth Young, die de wat melancholische songs op True met veel gevoel vertolkt. Het levert een bijzonder mooi album op, dat het op de nog even donkere avonden van het moment echt prachtig doet. Het album had me echt binnen een minuut te pakken met zeer sfeervolle klanken en een bijzonder mooie stem. 

Vervolgens kon ik op zoek naar informatie over Tenderness, want het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord. Tenderness blijkt het alter ego van de Britse muzikante Katy Beth Young. Ook dat is een naam die niet direct een belletje deed rinkelen, maar de onderzoeker, schrijver en muzikante uit Londen maakte met haar band Peggy Sue een album dat ik zestien jaar geleden besprak op de krenten uit de pop. 

Peggy Sue maakte uiteindelijk vier albums, maar na het positief besproken debuutalbum verloor ik de band helaas uit het oog. Ik ben blij dat ik de muziek van Katy Beth Young nu weer heb opgepikt, want True van Tenderness is een bijzonder mooi album, dat me steeds dierbaarder wordt. 

Het is een album waarvoor het zaadje werd geplant tijdens de coronapandemie, die het leven van muzikanten tussen 2020 en 2022 moeilijk maakte. Katy Beth Young zat in haar appartement in Londen en begon met het schrijven van songs. De een paar jaar geleden al opgenomen ruwe demo’s werden uiteindelijk uitgewerkt tot de songs die zijn terechtgekomen op True. 

True kreeg concurrentie van stapels andere albums en moet het vooralsnog stellen zonder al te veel aandacht. In de ene recensie die ik van het album ben tegengekomen wordt het een Americana album genoemd. Dat vind ik persoonlijk niet helemaal passen, maar ik heb geen goed alternatief. 

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben inderdaad hun weg gevonden naar het eerste album van Tenderness, maar Katy Beth Young heeft er allerlei invloeden aan toegevoegd, variërend van Britse folk tot indierock. Het zorgt ervoor dat True een onderscheidend geluid heeft en dat is in het enorme aanbod van het moment winst. 

Katy Beth Young begon een paar jaar geleden met vrij ruwe demo’s, maar heeft uiteindelijk flink wat muzikanten ingeschakeld voor het debuutalbum van haar project. Gitaren spelen een voorname rol op het album en het zijn de soms wat ruwe gitaarakkoorden die meestal een prominente plek hebben gekregen in de mix, maar op de achtergrond zijn veel instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers, synths en een pedal steel. 

Het levert een geluid op dat een groot deel van de tijd vooral Amerikaans klinkt, maar in de ruwe randjes die de Britse muzikante heeft toegevoegd aan haar geluid klinken ook wel wat Britse invloeden door. Ik vind de muziek op True echt heel mooi, maar de stem van Katy Beth Young is nog wat mooier. Het is een krachtige stem, maar de muzikante uit Londen zingt ook met veel precisie en gevoel. 

Dat gevoel heeft een oorsprong, want Katy Beth Young kreeg naast de coronapandemie nog wat meer ellende te verwerken de afgelopen jaren, wat heeft gezorgd voor flink wat melancholie in de songs. Die melancholie wordt nog wat zwaarder aangezet wanneer een compleet koor wordt ingeschakeld, maar ook als de muziek ingetogen is en alles van de stem van Katy Beth Young moet komen grijpt ze je makkelijk bij de strot. 

Een album moet in deze drukke releaseweken een beetje geluk hebben om op te vallen en dat heeft True nog niet, maar wat ben ik blij met dit ontroerend mooie en ook ijzersterke album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt True hier luisteren en bestellen:

https://tenderness.bandcamp.com/album/true 

Train On The Island. Aldous Harding

Listening to Train On The Island I get the idea that Aldous Harding is slowly but surely retreating from music. As if she makes herself smaller by the album, vocally and musically. The only other band I know who pulled that off successfully for a few years, was The Walkabouts. That did not turn out well for the band in the end, as it got lost in silence and when it tried to find its way back, there was no audience left to sustain it. Don't worry, Aldous Harding is not there yet.

Enter Train On The Island, the fifth album by New Zealand's singer-songwriter Aldous Harding. I was attracted immediately to the released singles and the album goes down really well with me. But, I can imagine an average listener asking me 'is anything going to happen today?' Yes, it is, but you have to be quiet and pay attention.

(Almost) all is subtlety on Train On The Island. In that Ms. Harding moves closer to the magical environment her countrywoman Reb Fountain creates on her records. The music is slow and so subtle. The rewards are in the little details that are interspersed between the at times elementary chord progressions. The second reward is Aldous Harding's voice that slowly but surely (and softly) mesmerised the listener. All hurry and urgency has left her it seems. The title song is the ultimate example I can give you. This could have been a Reb Fountain song, sure. But the little rewards are in the wizardry that moves in and out of the song, as if she asked Gary Lucas to play like he did on a few songs on 'Grace' and in her background vocals.

I could use all the songs as examples as well, because they all have parts that stand out, if you listen closely. Don't and you will only hear a slow moving album that could even become utterly boring. Train On The Island is an ever so soft album, but to make it come alive it should be played louder in the room or with a headset on. This way it opens up and shows its full colours. Just like half way the album opens up more as well for two songs, defying the quieter parts.

My first impression is that Train On The Island is a far more interesting album than Ms. Aldous previous effort, 'Warm Chris' (2023) and can be placed on the same height as 'Designer' (2019). She worked once again with producer John Parish in Wales, just like her previous three albums. Together they have created a sound that can today be called Aldous Harding's sound and it is a sound I have come to like.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Train On The Island here:

https://aldousharding.bandcamp.com/album/train-on-the-island 

Gaze At The Raisin. The Slow Clock

Is it three years already since 'Interpretative Dancing'? Time flies when life happens and often is fun. A new The Slow Clock album is always something to look forward to. Harmen Kuiper's home project, a modern form of lo-fi, i.e. the concept of recording DIY at home with a far better sound, has a fifth iteration and once again takes me through a whole range of styles, emotions and voices. Once again he works with singer-songwriter Amarins Romkema who assists on co- and background vocals, making the album even more varied in sound.

With Gaze At The Raisin, a pointer to raisin therapy no less, The Slow Clock presents itself as an alternative pop band. No one loving modern acts like Raye or Olivia Rodrigo will recognise the pop in this music, yet it is there. Built up from the rhythm of a drum computer, different kind of songs are presented. Some can be compared to the likes of, here they are once again, Pickle Darling and Carol Cleveland Sings, others have a more pop feel as soon as more estranging elements are left behind in the recording bedroom.

Things on this album start with 1960s (psychedelic) pop. Kuiper is an obvious fan of psychedelic pop tracks of the age. He plays elements from this music over the electronic rhythms. He may turn them inside out and/or upside down, connaisseurs like me recognise these elements immediately. The next level The Slow Clock adds is a more alternative feel. One that makes a pop tune less recognisable. Treat a voice a little electronically, use notes that will make the listener listen again to truly understand what is happening here (or turn them off immediately), bring in electronics. The result is songs that do not bring instant satisfaction but are far more fun to listen to.

At the same time it is clear that a lot of work went into the arrangements of the songs. They all work, have surprising elements or turns and satisfy in the end. Melodies and counter melodies can be found. Elements that usually are not associated with lo-fi music. A laptop and a recording programme offer infinite options just like the most expensive recording studios do. Harmen Kuiper uses all the options modern technique offers him, successfully.

I will refrain from singling out individual songs. It is not so relevant if one songs has a great guitar riff or has a corny synth sound and another seems inspired by Personal Trainer, etc. What the main message is, that Gaze At The Raisin has this pop feel that makes me feel good, while listening to the album. That message should be enough to make you take a listen right now. Too bad though that The Slow Clock only play live shows in Los Angeles.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Gaze At The Raisin here:

https://chinup.bandcamp.com/album/gaze-at-the-raisin 

Misty Mountain. Sophia Yau-Weeks

Sophia Yau-Weeks is een debuterende muzikante uit Oakland, California, maar ze heeft met het echt in alle opzichten wonderschone Misty Mountain een album gemaakt dat geen moment klinkt als een debuutalbum.

Al sinds mijn eerste kennismaking ben ik compleet ondersteboven van Misty Mountain van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. Het is nauwelijks te geloven dat ze pas een paar jaar geleden is begonnen met het schrijven van songs, want Misty Mountain is een album van een bijna ongekende schoonheid. De muziek op het album is bijzonder mooi, de productie is prachtig, de songs zijn intiem en stuk voor stuk indringend en dan is er ook nog eens de stem van de Amerikaanse muzikante die je continu in vervoering brengt. Het debuut van Sophia Yau-Weeks was voor mij direct goed voor kippenvel en mijn bewondering voor dit betoverend mooie album is alleen maar groter geworden. Wat een ontdekking!

Mijn rondje langs de nieuwe albums op het Amerikaanse muziekplatform bandcamp zette me bij toeval op het spoor van het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. De teksten waarmee muzikanten zich op bandcamp introduceren zeggen meestal niet al te veel, maar de tekst van Sophia Yau-Weeks is behoorlijk informatief: “Sophia Yau-Weeks is a singer-songwriter based in Oakland, CA. Now back in her hometown after a two-year-stint living in London, Yau-Weeks is releasing her debut record, Misty Mountain. This vulnerable body of work, which was recorded to tape at Tiny Telephone Oakland, is rooted in slowness and introspection. The album was co-produced with Maryam Qudus (SPELLLING, Gracie Abrams, Alanis Morissette)”. 

Wat ik op basis van deze introductie nog niet wist is dat de Amerikaanse muzikante min of meer werd gered door de coronapandemie. Door de coronapandemie ontsnapte ze aan de druk die eerst moest leiden tot een bestaan als een professionele violiste en later moest resulteren in een geslaagde academische carrière. Sophia Yau-Weeks zocht haar geluk in Londen, waar ze haar droom om zich te ontwikkelen tot singer-songwriter najoeg. Het is een droom die is uitgekomen met de release van haar debuutalbum Misty Mountain. 

Door mijn enorme liefde voor vrouwelijke singer-songwriters beluister ik alles wat los en vast zit in het genre. Dat heeft me de afgelopen jaren heel veel albums opgeleverd die me zeer dierbaar zijn, maar ik kom niet vaak albums tegen die me zo betoveren als het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks. 

De muzikante uit Oakland schreef de songs voor haar eerste album in een voor haar zware periode, en dat hoor je. De songs op Misty Mountain zijn aan de donkere kant en daar hou ik meestal wel van. De songs van Sophia Yau-Weeks zijn niet alleen donker, maar ook zeer persoonlijk. De Amerikaanse muzikante vertolkt haar songs bovendien met heel veel gevoel, waardoor ze echt keihard binnenkomen. 

De opvallend intieme songs op Misty Mountain worden nog wat mooier door de stem van Sophia Yau-Weeks en voor mij is het een van de mooiste stemmen die ik in tijden heb gehoord. Het is ook een zeer karakteristieke stem, wat de zang op Misty Mountain nog wat mooier maakt, zeker als de stem van Sophia Yau-Weeks in meerdere lagen uit de speakers komt. 

Het is een stem die wordt omgeven door een zeer smaakvolle instrumentatie, die in de basis bestaat uit fraai gitaarspel. De gitaarakkoorden worden gecombineerd met strijkers en met atmosferische klanken van synths, al worden die niet genoemd in de credits van het album. Het is allemaal subliem geproduceerd door Sophia Yau-Weeks en Maryam Qudus, die samen tekenen voor een geluid vol contrasten. 

Misty Mountain schakelt continu tussen breekbare en sobere klanken en beeldende en vollere klanken. het album beweegt zich hiernaast net zo makkelijk tussen echo’s uit het verleden van bijvoorbeeld de Laurel Canyon folk en de psychedelische folk als tussen echo’s uit de indiefolk van het moment. 

Direct bij eerste beluistering werd ik gegrepen en betoverd door het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks en iedere keer als ik naar het album luister vind ik het nog wat mooier en indrukwekkender. Het is puur toeval dat ik dit album ben tegengekomen, maar wat is dit mooi. Absoluut een van de mooiste albums van 2026 tot dusver. Ik ben echt diep onder de indruk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Misty Mountain hier luisteren en bestellen:

https://sophiayauweeks.bandcamp.com/album/misty-mountain 

Slow Death Of A Good Girl. Hiqpy

Why this exactly happened is not clear, what happened is. The anecdote is too good to pass up on. A few days ago, I read the review of Slow Death Of A Good Girl in 'Oor'. It was not an undividedly positive review. Hester Aalberts thought many songs on the album to be too long, unnecessarily blown up, etc. It came across a little bit like hype bashing to me, like happened often in the early 1980s in 'Oor', the reason I stopped reading it back then, to return circa ten years later. Up front I have to admit that during the experience below, I was writing a text and not really paying attention to the music most of the time.

Soon after turning on Slow Death Of A Good Girl, I had to agree with Ms. Aalberts for more than 100%. There were these noise eruptions drowning Hiqpy singer Abir Hamam out totally and why every time a song seemed to be over did this male singer come in? For a second I thought: are there two albums playing at the same time? But somehow it seemed to fit and I was intrigued by the way this music unfolded (while not paying true attention). There would definitely not be a review, that much was certain.

When I had finished writing the text, I wanted to go downstairs to have lunch and switched off Spotify. The aggressive music and singer continued and I still have no clue what it was and why it was playing. I must have clicked on a link or something that started playing by itself. Listening to Hiqpy alone later that same day, gave me a totally different experience and left me wondering about Hester Aalberts' review, as under the current circumstances, I'm not hearing what she heard.

But what do I hear? Hiqpy became a hype because the band was gathering positive reviews, interviews in newspapers and magazines before a single song was released, all based on live shows and a few songs played lived on radio shows. That period was expanded way beyond what any other band would consider commercially smart. Well into 2026 that album is finally there, with a fear of having waited too long, expectations rising too high. Not for me, as I managed to forget about the band with ease and then read the album is there, so started listening.

Based on a first impression, it's clear the wait was well worthwhile. Slow Death Of A Good Girl is a solid, at times even huge album. There was time and finances involved that allowed the album to be as big as it is. With a producer, Danton Supple, of name and fame (Coldplay, U2, Elbow) on board, nothing was left to circumstance and luck. The sound is of a stadium performing band. Hiqpy will not have the routine for that yet and will have to build its name further.

Hiqpy is, besides singer Abir Hamam, guitarist/singer Vincent ter Velde, bassist Tom Radsma and drummer Kasper de Boer. The first three started the band during their student days at the Amsterdam conservatorium. Drummer Kasper joined later. From there things went fast and slow.

The band that springs to mind most for me, is Wolf Alice. The music is quite compatible, as is the singing of the two ladies involved. This U.K. band could be a nice example for Hiqpy. Build a fan base and make each next album one step up the ladder and with each tour move into a bigger venue. Hopefully, Abir Hamam is able to grow with the venues, where Ellie Rowsell appears to have a hard time adapting. Based on what I'm hearing now this could be a feasible scenario.

Where I have a harder time, is that after several listening sessions, still not a single song has stuck in my brain. Don't get me wrong, I like what I'm hearing but where is the recognition that usually is there after two, three listening sessions? And I'm far further than that. This makes me wonder if Slow Death Of A Good Girl is a must have album for me. I will give it some more time, but have not bought the album yet.

So, at the end of the day, I am somewhere in between. Hiqpy has produced a huge album, that as far as I'm concerned is not bothered by an unnecessary "peacock tail", to quote Ms. Aalberts. In its genre it is a great sounding album, but are the songs as good as they seem? Time will tell, but there is reason for a slight doubt. On the other side. Despite liking Wolf Alice's first two albums, including a great live show in Melkweg, I only became a real fan with album three and four. I still cannot sing a single song from the first two. In other words, there is more than just hope for Hiqpy.

Wout de Natris - van der Borght