Amy Macdonald live. Ancienne Belgique, Brussel, zondag 22 february 2026

Foto: HareD

De vaderliefde voerde ons dit keer naar Brussel. Mijn zoon is al jaren dol op de muziek van de Schotse zangeres Amy Macdonald. Haar concert in Tivoli was al uitverkocht, er was ook nog een optreden in Groningen, maar dat was ook midden in de week. Dus op zondag op en neer naar Brussel was het meest geschikte alternatief. Nooit een straf natuurlijk, en ook voor de muziek hoefde ik mij niet op te offeren.

Amy Macdonald is singer-songwriter, met vooral uptempo werk. Haar debuut in 2007 This is The Life was direct ook haar grote doorbraak. De titelsong stond in zes landen op nummer 1, en haalde de top 10 in nog eens 11 andere landen, zo meldt Wikipedia. In Nederland, Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Zwitserland bereikte ook het album zelf de nummer 1 positie.  Inmiddels zijn we 5 albums verder, maar geen van de opvolgers behaalde het enorme succes van nummer 1. Maar dat zegt niet zoveel over de kwaliteit van de songs, want Mcdonald maakt simpelweg mooie nummers, die goed zijn gezongen. Hoogstens is de variatie wat beperkt.

In Ancienne Belgique was ze ook in goede doen, samen met haar vijf man sterke band. Fijne zaal ook, perfect geluid, bar gewoon buiten de zaal dus niet de hele tijd mensen die tig keer heen en weer lopen. Het kan natuurlijk toeval zijn, maar de Belgische toeschouwers om mij heen praatten veel minder tijdens het concert dan in Nederland. Ook prettig.

Foto: HareD

We kregen een fijne selectie van de zes albums voorgeschoteld, met nadruk op de jongste boreling Is This What You’ve Been Waiting For? (zomer 2025). Met het titelnummer trapte ze af en ze ging uptempo door met Dream On. Een vroeg hoogtepunt was haar tweede grote hit Mr. Rock and Roll. Andere mooie nummers waren Don’t Tell Me That It is Over, Slow it Down en Can You Hear Me. Amy is nogal een prater, dus we werden ook nog vermaakt met talloze anekdotes en observaties. Zo leerde we dat de band en rest van de entourage bijzonder blij waren met de wasmachine in Ancienne Belgique, omdat ze al een tijdje op pad waren in de twee grote tourbussen die prominent naast de zaal stonden geparkeerd. De set sloot af met This Is the Life, waarna we op een toegift van drie nummers werden getrakteerd, met als mooie afsluiter Let’s Start a Band.

Het was geen levensveranderend concert, maar wel een bijzondere goede besteding van de zondag. Aanrader!

HareD

Existence Is Bliss. DEADLETTER

With 'Hysterical Strength' DEADLETTER stormed into these pages about one and a half year ago. Here is the follow up record already. Now one of the things I had read after the release of the album was that saxophone player Poppy Richler had left the band, so I wondered what the new DEADLETTER would sound like.

There's no need to worry. Existence Is Bliss is just as good, if not better than the debut album and there's is a saxophone still, the instrument that makes DEADLETTER stand out so much from all the other contemporary bands. The trio that started the band, Zac Lawrence, Alfie Husband and George Ullyott, are mentioned in the bio. I do not have any further information here.

Existence Is Bliss continues where the debut left off. The album sounds extremely self-confident. This is a band that knows what it is doing and has found its stride. Of course, the music is still postpunk and qualifies in multiple ways. Just read my previous album review for that. What I rejoice at, is the swagger with which the band presents its new album. It is so confident, that it dares to not open the album with a bang, but with more an atmospheric intro instead. Singer Zac Lawrence takes his usual place, singing like a new wave, doomed singer from the early 80s. Just listen how the song gets its punch when the rhythm section, Alfie Husband (drums) and George Ullyot (bass) joins and then 'Purity I' gets its next level punch when the lead guitars come in and the drummer starts playing his hi-hat as well. This is how you make a slow appearance, to deliver the hook and sinker and reel the listener into an album. 'Purity I' does all this and makes me want to hear more, now!

DEADLETTER's music does not come out of thin air. The band listened to Fontaines DC but is also faster in its development. It already has a 'Romance' by itself, as Existence Is Bliss shows. The London band is able to play with moods and that saxophone plays a big role there. In 2024 I opted to point out the similarity to Bowie's 'Blackstar' album and that still makes sense. The songs on Existance Is Bliss as such have nothing to do with Bowie's swan song, that saxophone style of playing and its function creating a certain mood has. It makes DEADLETTER's music clearly more interesting and fascinating.

Zac Lawrence would have been a great singer in the early 80s as well. Except, I would not have liked his band much most likely at the time. Bands strove to not make songs that please. DEADLETTER does. All the songs have elements that combine listening, dancing, singing along and are intriguing. This band manages to do it all combined, stimulating different sides of my music receptors. Song after song, 12 in all, have it. It makes Existence Is Bliss one of the better released albums in 2026 to date.

Wout de Natris - van der Borght

 

The music of DEADLETTER is on Bandcamp:

https://deadletter-band.bandcamp.com/ 

 

Dungeon Vision. Earth Tongue

The thing with duo bands is, that they are, well, a duo. The result is they, at least alternative rock duos, do sound somewhat the same. The blueprint by far most people will think of is of course The White Stripes. Ever since the duo broke in the early 00s, they are the mall for all others following and have the most famous alternative rock duo anthem of all, 'Seven Nation Army'. Even football stadiums can not escape the tune, although the Dutch version is so non-woke a blog like this cannot repeat it.

Enter Earth Tongue from New Zealand but currently based in Berlin. The band made it here for the first time in June 2024 with its album 'Great Hunting'. I am sure that everything I wrote there can be repeated here. Just change a few titles and no one would notice.

It would be selling Gussie Larkin, guitar, vocals and Ezra Simons, drums and vocals short. On Dungeon Vision the duo once again is oozing with energy. The album is absolutely charged. Riffs fly around as if no one had invented them before this album. Of course it all sounds dirty, while the rhythm feels like wading through molten tar, but is simply great.

You will find that Earth Tongue even takes a breather. An acoustic guitar comes in, the fuzz is gone. There is a bass and something like a Mellotron. Gussie Larkin takes a swipe at singing without turning on the fog horn quality she has in her voice.

After this point of reflection things go crazy once again. The fuzz pedal is pushed in deeply and it's even possible to make the sound even dirtier in the choruses. I'll be honest. When I listened to the album for the first time, I thought, 'okay, been here, done that'. After I put on the album once again there was no holding back and it went on repeat. Yes, Dungeon Vision is not a giant step forward from 'Great Hunting', but such a pleasant continuation that I can't resist it. Last year it was Italian duo The Devils with its eponymous album, in 2026 it's Dungeon Vision that is the alternative rock duo standard bearer.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Dungeon Vision here:

https://earthtongue.bandcamp.com/album/dungeon-vision 

In This Body Lives. Dominie Hooper

Het is misschien even wennen aan de behoorlijke donkere en soms wat tegendraadse songs van de Britse muzikante Dominie Hooper, maar luister wat vaker naar haar debuutalbum In This Body Lives en alles valt op zijn plek.

De Britse singer-songwriter Dominie Hooper is een van de vele vrouwelijke singer-songwriters die dit jaar een debuutalbum uitbrengt, maar ze heeft er wel een bijzonder debuutalbum van gemaakt. Het is een album dat zich niet zo makkelijk in een van de gangbare hokjes laat duwen. In This Body Lives bevat folky passages, maar het is ook een donker, ruw en soms wat ongrijpbaar album. Wat voor de muziek en de songs op het album geldt, geldt ook voor de zang van Dominie Hooper, die prachtig kan zingen, maar je ook bang kan maken. In This Body Lives is een album dat in het enorme aanbod van het moment zomaar kan ondersneeuwen, maar dat zou echt doodzonde zijn.

Er verschenen in 2025 nogal wat debuutalbums van vrouwelijke singer-songwriters. Daar heb ik over het algemeen een zwak voor, maar het genre is ook al tijden overvol, waardoor verzadiging op de loer ligt. Een debuutalbum dat wat mij betreft zeker niet mag blijven liggen is het debuutalbum van Dominie Hooper. De in Dartmoor opgegroeide maar tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante heeft met In This Body Lives immers een bijzonder mooi en fascinerend album gemaakt. 

De cover van het album is aardedonker en pas als je er wat langer naar kijkt zie je wat er op staat. Wat voor de cover van het album geldt, geldt ook voor de muziek op het album. Dominie Hooper maakt op haar debuutalbum donkere of zelfs aardedonkere muziek en het is bovendien muziek die je even op je in moet laten werken. Het album bevat een aantal songs met een kop en een staart, maar ook een aantal lastiger te doorgronden instrumentale passages. 

Ook als Dominie Hooper wat toegankelijker klinkt, en toegankelijk is op In This Body Lives een relatief begrip, zijn haar songs wat ongrijpbaar en af en toe beangstigend donker. De songs van de Britse muzikante zijn in de basis folky, maar het is wel folk van het duistere soort. Ik heb af en toe associaties met PJ Harvey en Patti Smith, maar echt zinvol vergelijkingsmateriaal is het niet. 

In de donkere lagen op het debuutalbum van Dominie Hooper spelen elektrische gitaren en de cello een voorname rol. Het gitaarwerk is vooral ruw en stekelig, terwijl de cello vooral de lagere noten opzoekt. De vrij stevig aangezette accenten van de elektrische gitaar en de cello worden ondersteund door een fantastisch spelende band, die juist weer wonderschone accenten toevoegt aan de alternatieve folk die Dominie Hooper maakt. 

Het schakelen tussen ruwe en wat tegendraadse en juist betoverend mooie momenten hoor je ook in de zang van de Britse muzikante, die wat onderkoeld kan klinken, maar je ook kan raken met mooi gezongen en zeer intense passages. Ik was eigenlijk direct onder de indruk van het bijzondere geluid van Dominie Hooper, maar werd ook wat heen en weer geslingerd tussen het bewonderen van de schoonheid van haar muziek en het niet uit de voeten kunnen met de extremere kanten van haar muziek. 

Na een paar keer horen is dat wel veranderd en is mijn eerste twijfel over In This Body Lives volledig verdwenen. De wat toegankelijkere en meer ingetogen songs op het album zijn alleen maar mooier geworden en maken zowel met de muziek als de zang steeds meer indruk. De wat minder makkelijk te doorgronden tracks op het album geven het debuutalbum van Dominie Hooper een eigen gezicht en versterken de bijzondere sfeer op het album. 

Het is een album dat afwisselend in de smaak zal vallen bij folkies en liefhebbers van wat minder gangbare muziek, met liefhebbers van beide uitersten als spekkoper. Het album is overigens prachtig geproduceerd door Ben Hillier, die eerder albums van onder andere Depeche Mode en Nadine Shah voorzag van donkere tinten. Het regent zoals gezegd debuutalbums van vrouwelijke singer-songwriters, maar In This Body Lives van de Britse muzikante Dominie Hooper is echt een hele bijzondere.

Erwin Zijleman

 

Je kunt In This Body Lives hier luisteren en bestellen:

https://dominiehooper.bandcamp.com/album/in-this-body-lives 

Mansun Retold. Paul Draper

Paul Draper? The name absolutely did not ring a bell, but I assumed that he will have been the man singing in the U.K. Britpop band Mansun. Looking it up, I found two albums in my record collection. I could not have produced the titles, had my life depended on it. They are 'Attack Of The Grey Lantern' (1997) and 'Six' (1998). One more album (and a posthumous one) and Mansun was over in 2003.

What I do remember, is liking that debut album a lot in 1997. When did I play it last? One time in the past ten years, I'd say. And 'Six'? maybe once after buying it. For almost everyone around the world, this will be the same. In the U.K. this could be different, as bands like Mansun were far bigger there than on the continent. Following still may be more fanatic today. But still, why an album retelling Mansun? I really don't know. Probably because there already is a 20 years anniversary album from 2017, with no less than fifty (!) songs on it.

Having listened to parts of Mansun Retold twice, I have to say that the songs I hear on the album are okay. It is certainly nice to listen to and Paul Draper's voice is still pleasant, but I already have a Mansun album. So, I decided to pull 'Attack Of The Grey Lantern' out of its hiding place instead.

The album in 2026 is 29 years old and yes, you notice it. Unlike other forms of music from 1990s, it sounds dated. The soft-Britpop niche Mansun was in has not been revisited (so far). Where Mansun got a part of its mustard shows in abundance. 'Taxloss' combined Suede with 'Taxman' and 1980s synthpop like Howard Jones or Ultravox. The song has drive and is less atmospheric than the songs that I think of, if I would ever have thought of Mansun in the past years that is. That are the opening songs on the album.

Just listen how the album opens. With strings as if Mansun has just released the latest James Bond soundtrack with a little help from The Verve. It is daring though to open your debut album with close to two minutes instrumental music. Draper is making a stand in 'The Chad That Loved Me' (James Bond anyone?) The 'Chad' is, I suppose, guitarist Dominique Chad. Who plays the lead guitar, I don't know, but it is the second oomph in the song. It resonates nicely with a louder song like 'She Makes My Nose Bleed' further down the album.

Mansun, yes, after Charles, is able to produce suger-coated pop music and still sound convincing for several songs. A whole album? No, I do not get through either Retold nor 'Attack ...' all in one go. To put it on every once in a while, for that it certainly is nice enough. The only problem is when you have thousands of albums in whatever form (this one is on cd), chances are something far more popular will always be selected first.

Of course, I wish Paul Draper all the success in the world with him re-imagining his own music in 2026. He has every right to do so. Those who are not familiar with the original albums, this album is as good a place to start as any. In the meantime, I'm quite contend listening to 'Wide Open Space' once again, certainly one of my favourite Mansun songs. Without Mansun Retold that would have taken a lot longer.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mansun retold here:

https://pauldraper.bandcamp.com/album/mansun-retold