https://www.youtube.com/watch?v=UsDtmdWFBxU&list=RDUsDtmdWFBxU&start_radio=1
.No
WoNoBloG Het officiële blog van het muziekblad WoNo Magazine. Het blad dat verschijnt als het uitkomt.
Sign up to WoNoBloG
Posts
All Comments
Wednesday, 22 April 2026
Tuesday, 21 April 2026
Dreamviewer. Kristen Adamson
Dreamviewer, het derde of zelfs vierde album van de Schotse muzikante Kirsten Adamson wordt vooralsnog nauwelijks opgemerkt. Dat is jammer, want het is echt een uitstekend album. Het is een album waarop Kirsten Adamson de Amerikaanse rootsmuziek en met name de countrymuziek omarmt, maar het is wel countrymuziek met een Britse twist en een Schotse tongval. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal uitstekend en verrassend tijdloos, maar het is vooral de zang van de Schotse muzikante die indruk maakt. Het zorgt er voor dat Dreamviewer zich wat mij betreft makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere singer-songwriter albums van het moment. Hopelijk krijgt het album daarom alsnog de erkenning die het zo verdient.
Dreamviewer van Kirsten Adamson verscheen een maand of drie geleden, maar heeft vooralsnog helaas slechts in zeer kleine kring aandacht gekregen. Ik kwam het album tegen in een recente editie van de Mojo of de Uncut en die recensie was positief genoeg om te luisteren naar het album. Daar heb ik zeker geen spijt van gekregen, want Dreamviewer is een mooi album, dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen.
Het blijkt al het derde album van de Schotse muzikante, die samen met ene Dave Burn ook nog een album maakte onder de naam The Marriage. Ik was de naam van Kirsten Adamson zelf nog niet eerder tegen gekomen, maar weet inmiddels dat ze de dochter is van de Schotse muzikant Stuart Adamson, die aan de basis van de Britse band The Skids en Big Country stond.
De Schotse muzikant zocht aan het eind van de jaren 90 zijn geluk in Nashville, waar hij de countrymuziek ontdekte, maar in 2001 op slechts 43-jarige leeftijd een einde maakte aan zijn leven. Kirsten Adamson bleef na het einde van het eerste huwelijk van haar ouders achter in het Verenigd Koninkrijk, maar bracht ook een aantal zomers in Nashville door.
De hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek heeft zeker invloed gehad op de muzikale keuzes die ze maakt op Dreamviewer. Ik ga niet zo ver om Dreamviewer een countryalbum te noemen, maar invloeden uit de countrymuziek spelen absoluut een rol op het nieuwe album van Kirsten Adamson.
De Schotse muzikante beschikt om te beginnen over een stem die het goed doet in countrymuziek en die haar songs een country vibe geeft. Door de invloeden uit de countrymuziek in de zang klinkt Dreamviewer eerder Amerikaans dan Brits, maar het is zeker geen typisch Amerikaans rootsalbum geworden.
De stem van Kirsten Adamson heeft een lichte country snik, maar ik vind het ook een mooie en warme stem en ik heb bovendien wel wat met de manier van zingen van de Schotse muzikante en haar Schotse tongval. Kirsten Adamson zingt met veel gevoel en af en toe veel expressie, maar ze zingt ook vaak redelijk ingehouden, wat van Dreamviewer een intiem klinkend album maakt.
Door de zang van Kirsten Adamson klinkt Dreamviewer geregeld als een countryalbum, maar ook de muziek op het album draagt hier aan bij, zeker wanneer de in het genre onmisbare pedal steel opduikt. Kirsten Adamson is haar Schotse wortels echter niet helemaal vergeten, want haar nieuwe album bevat ook invloeden uit de Britse folk, zeker wanneer strijkers opduiken.
Kirsten Adamson is als ik goed geïnformeerd ben inmiddels 40 jaar oud en dat hoor je. Dreamviewer klinkt een stuk doorleefder dan alle albums van hele jonge vrouwelijke singer-songwriters die dit jaar zijn verschenen en klinkt bovendien een stuk tijdlozer. De Schotse muzikante heeft geen poging gedaan om invloeden uit de indiepop, indiefolk of countrypop toe te voegen aan haar songs en heeft met Dreamviewer een album gemaakt dat inmiddels ook een aantal decennia oud zou kunnen zijn.
Het is zoals gezegd een album dat flink te klagen heeft over de aandacht die het heeft gekregen en dat is echt doodzonde. Het is immers een album dat me direct wist te overrompelen en dat wat mij betreft ook iets toevoegt aan alle albums die dit jaar in het genre zijn verschenen. Het maakt me nieuwsgierig naar het oudere werk van Kirsten Adamson en nodigt me ook uit om weer eens werk van haar vader uit de kast te trekken, maar voorlopig ben ik nog lang niet klaar met het buitengewoon fraaie Dreamviewer.
Erwin Zijleman
Monday, 20 April 2026
Girl Prometheus. Flower Face
De Canadese muzikante Ruby McKinnon timmert vanuit Montreal inmiddels al heel wat jaren aan de weg met haar project Flower Face. Dat heeft haar nog niet wereldberoemd gemaakt, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Zo is het eind 2024 verschenen Girl Prometheus echt een prachtig album. De teksten zijn mooi, de songs zijn wonderschoon maar ook spannend, in muzikaal opzicht is het prachtig en Ruby McKinnon beschikt ook nog eens over een engelenstem, die echt met geen mogelijkheid is te weerstaan. Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Flower Face gehoord, maar Girl Prometheus is een album dat ik vanaf nu intens koester.
Ik kijk vaak rond op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter.nl, waar iedereen zijn of haar mening over albums kan geven. Het platform bevat mooie discussies over albums, maar het levert me ook met grote regelmaat interessante tips op. De tip die heeft geleid tot deze recensie kwam op hele bijzondere wijze tot stand, maar wat is het een mooie tip.
In een bericht over het album Deeper Well van Kacey Musgraves, met afstand mijn favoriete album van 2024, gaf de schrijver van het bericht aan dat het ook zijn favoriete album was tot in de een na laatste maand van het jaar het album Girl Prometheus van Flower Face verscheen. Ik kon vervolgens niet wachten om naar dit album te luisteren, waarna het album me echt binnen een paar minuten inpakte.
Girl Prometheus van Flower Face had het in 2024 voor mij waarschijnlijk niet gewonnen van het album van Kacey Musgraves, dat ik schaar onder mijn favoriete albums aller tijden, maar het was absoluut in de hoogste regionen van mijn jaarlijstje terecht gekomen.
Ik had echt nog nooit van Flower Face gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Canadese muzikante Ruby McKinnon. Girl Prometheus, waarvan later ook nog een instrumentale versie is verschenen, is niet het eerste album van de muzikante uit Montreal. Op Spotify staan nog drie eerdere albums van Flower Face en op de bandcamp pagina van de Canadese muzikante zie ik er nog twee.
Ik hoopte op voorhand natuurlijk op muziek die verwant is aan de muziek van Kacey Musgraves en die hoop is uitgekomen. Girl Prometheus van Flower Face doet in meerdere opzichten denken aan het meest recente album van Kacey Musgraves. De muziek op beide albums is oorstrelend en verleidelijk mooi en net als Kacey Musgraves beschikt ook Ruby McKinnon over een engelenstem, die je onmiddellijk in katzwijm brengt.
De stem van Ruby McKinnon is wat breekbaarder en wat melancholischer dan die van Kacey Musgraves en het is een stem die Girl Prometheus van Flower Face tot angstige hoogten optilt. Net als Deeper Well is ook Girl Prometheus een album waarop invloeden uit de folk een belangrijke rol spelen, maar waar Kacey Musgraves vooral kiest voor de ultieme verleiding, is de muziek van Flower Face wat spannender en heel af en toe ook licht ontvlambaar.
Op beide albums zijn op de achtergrond atmosferische klankentapijten toegevoegd, maar die op Girl Prometheus van Flower Face zijn wat zwaarder aangezet en worden versterkt door prachtig pianospel. Het combineert allemaal bijzonder mooi met de onweerstaanbaar aangename stem van Ruby McKinnon en haar poëtische en persoonlijke teksten.
Ik laat de vergelijking met het album van Kacey Musgraves vanaf nu los, want het album van Flower Face is veel te mooi en bijzonder om te worden vergelijken met een ander album. Ik kan nauwelijks stoppen met luisteren naar het wonderschone Girl Prometheus en hoor steeds weer nieuwe dingen die het album van Flower Face nog wat mooier en unieker maken.
Ik heb inmiddels stapels tips gekregen op MusicMeter.nl, maar Girl Prometheus van Flower Face is met afstand de mooiste. Het is een tip die het muziekjaar 2024 voor mij heeft herschreven, want Ruby McKinnon heeft een album gemaakt dat thuis hoort tussen de allermooiste albums van het betreffende jaar. En ik heb zomaar het idee dat het album nog lang niet is uitgegroeid.
Erwin Zijleman
Sunday, 19 April 2026
Saturday, 18 April 2026
Ace. Madison Cunningham
Ik keek al een tijdje uit naar een nieuw album van Madison Cunningham, maar vorig jaar moesten we het doen met het overigens zeer fraaie tussendoortje met Andrew Bird. Ace, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, kwam er niet zonder slag of stoot, maar wat is het een indrukwekkend album geworden. Het is een album dat flink anders klinkt dan de terecht bejubelde voorganger Revealer, maar qua schoonheid doen de twee albums niet voor elkaar onder. Het vooral met piano en strijkers ingekleurde Ace is wat melancholischer en indringer dan Revealer en biedt nog wat meer ruimte aan de intense stem van deze bijzondere Californische muzikante.
Toen ik in de herfst van 2022 voor het eerst kennis maakte met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Madison Cunningham, bleek ik al een aantal jaren achter de feiten aan te lopen. De Californische muzikante had op dat moment immers al een Grammy nominatie op zak voor haar officiële debuutalbum Who Are You Now uit 2019 en had bovendien een aantal prima EP’s op haar naam staan.
Ik ken inmiddels het hele oeuvre van Madison Cunningham, maar het in 2022 verschenen Revealer vind ik met afstand het meest indrukwekkend. Het is een album dat de top 15 van mijn jaarlijstje haalde en achteraf bezien ook niet had misstaan in de top 5. Het met drie topproducers gemaakte album maakte eigenlijk in alle opzichten diepe indruk en doet dat nog steeds.
De muziek op Revealer is complex en avontuurlijk, maar staat wel in dienst van songs met een kop en een staart. Het zijn songs die zich makkelijk bewegen tussen meerdere genres, met folk, jazz en indie als belangrijkste ingrediënten. In productioneel opzicht staat het album als een huis en dan is er ook nog eens de veelzijdige stem van Madison Cunningham en haar inventieve en veelkleurige gitaarspel.
Het prachtige Revealer werd bijna precies een jaar geleden gevolgd door het samen met Andrew Bird gemaakte Cunningham Bird, een remake van de op dat moment vergeten, maar vorige maand opnieuw uitgebrachte klassieker van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Deze week keert Madison Cunningham terug met een nieuw album en gezien mijn liefde voor Revealer was Ace het album waar ik het meest naar uitkeek deze week.
Madison Cunningham was de afgelopen jaren te horen op nogal wat albums van andere muzikanten, maar ze kampte ondertussen zelf met een serieuze writer’s block en bovendien met een echtscheiding. De writer’s block heeft ze inmiddels overwonnen, terwijl de echtscheiding werd gevolgd door nieuwe en wederom verloren liefdes.
Ace mag door alle liefdesperikelen best een breakup album worden genoemd en het is een album dat flink anders klinkt dan Revealer. Op Revealer domineerde de gitaar, een instrument dat Madison Cunningham al vanaf haar zevende bespeelt, maar op Ace spelen de piano en strijkers en blazers een voornamere rol. Wat nog wel vertrouwd klinkt is de bijzonder mooie stem van Madison Cunningham, die door alle emotie nog wat indringender klinkt dan op Revealer. Ace heeft door de instrumentatie en de bijzondere arrangementen vaak een jaren 70 sfeertje en raakt in een aantal tracks aan het werk van Joni Mitchell uit deze periode.
Ik had op voorhand gehoopt op een album dat verder zou gaan waar Revealer drie jaar geleden stopte, maar dat is Ace zeker niet. Buiten de stem van Madison Cunningham zijn er nauwelijks raakvlakken te ontdekken tussen beide albums, maar wat is ook het nieuwe album van Madison Cunningham weer mooi en indrukwekkend.
Het is jammer dat haar gitaar dit keer vooral in de koffer is gebleven, maar de arrangementen met piano, strijkers en blazers zijn wonderschoon en passen misschien nog wel beter bij de stem van de Amerikaanse muzikante. Ace is bovendien een album vol emotie en melancholie, dat de luisteraar niet onberoerd zal laten en dat bij mij met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Ik heb het album al even in huis en hoe vaker ik naar Ace luister, hoe mooier, indringender en indrukwekkender het album wordt.
Erwin Zijleman
Subscribe to:
Comments (Atom)