WoNo Magazine anniversary

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste recensie van een album verscheen op WoNoBlog, een recensie van de enige plaat van The Parlor Soldiers, 'When The Dust Settles', een lang verdwenen duo uit Fredricksburg, Virginia. De zangeres, Karen Jonas, was de afgelopen jaren zeer regelmatig hier te vinden. Op 17 februari werden een paar regels over het overlijden van Witney Houston gepubliceerd. Op 12 februari werd het blog geopend/aangekondigd.

Er is rond deze datum echter iets veel onderscheideners te melden. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat de eerste uitgave van WoNo Magazine verscheen. Een precieze datum is niet meer te achterhalen na al die tijd. Laat ik eens terugkijken hoe dat tot stand gekomen is, want zonder WoNo Magazine, aankomende kerst 10 jaar ter ziele, geen WoNoBlog.

Wo. (Wout ) en .No (Wino) werkten destijds voor de onafhankelijke post en telecommunicate toezichthouder, OPTA en daar werd na een aantal jaar van onafhankelijkheid besloten een personeelsblad op te richten, 'Optater'. Het leek Wino een leuk idee om een muziekpagina te hebben in dat blad en hij vroeg mij daar aan mee te werken. Dat vond de redactie van het a.s. 'Optater' niet. Het had niets met de OPTA te maken. Dat was natuurlijk zo, maar daar bleef het niet bij. Wino besloot dat we dan toch zelf een blad uit zouden geven. Zo gezegd zo gedaan en in een paar dagen schreven we het eerste blad vol en nodigden daarin collega's uit om mee te gaan schrijven. We klopten het eerste 'Optater' nummer ruimschoots.

De naam komt van het idee iets met onze voornamen te doen en een link met muziek te leggen. Dat werd WoNo (mono) en de samentrekking van delen van onze voornamen. Die eer trek ik naar mijzelf toe. De verdeling van taken werd vrij natuurlijk verdeeld. Ik vond schrijven leuk en Wino de opmaak. Daar moest ik niet aan denken. Daarnaast zat ik collega's achter de broek aan om stukjes aan te leveren. Als ze mij zagen doken sommigen al weg.

Het logo werd gemaakt door mijn nicht Tineke Guise. Rubrieken verzonnen door collega's. De verspreiding werd steeds breder. Ex-collega's, vrienden, buren, etc., etc. bleven of werden lid door de jaren heen  Er schreven zelfs mensen mee die ik nog nooit had ontmoet. We kregen toestemming van Martin Bril en Fer Abrahams om relevante stukjes uit de krant te herpubliceren. Themanummers rond het afscheid van collega's en artiesten werden gemaakt en er kwam zelfs een feuilleton over het muzikale avontuur van ene Glazu in Kirgizië.

Nadat ik OPTA had verlaten in 2010, werd het moeilijker om nieuwe mensen daar te benaderen en nieuwe mensen aantrekken na de fusie tot ACM was onmogelijk voor een buitenstaander. Het aantal nummers liep daardoor terug. Inmiddels was ik in 2012 een blog begonnen, waar ik mijn enthousiasme voor muziek ruimschoots in kwijt kon. Ik merkte dat het enthousiasme wegebte en de verschijningsdatum steeds verder uit elkaar kwam te liggen. Toen de mededeling kwam, "ik ga er mee stoppen", kwam dat niet als een verrassing. Na bijna 16 jaar kwam er met kerst 2016 een einde aan het magazine. Er werd er nog één gemaakt. WoNo Magazine ging er met een knal uit.

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste blogpost online kwam. Die kun je hier lezen:

https://wonomagazine.blogspot.com/2012/02/when-dust-settles-parlor-soldiers.html 

Inmiddels zijn we ruim 5200 posts verder. Posts die laten zien, hoever het blog is geëvolueerd. Het mooiste compliment dat ik heb gekregen is, "ik ken niemand die over muziek schrijft zoals jij" gegeven na een album recensie en variaties hierop van andere artiesten. Inmiddels krijg ik af en toe een uitnodiging om bij een show te zijn, zelfs van een Nieuw-Zeelandse bands die hier komt toeren, kan ik "bevriende"artiesten uitnodigen om in onze huiskamer te komen spelen voor onze vrienden en kennissen en krijg wel eens een mooie plaat toegezonden. Allemaal dingen die ik vooraf nooit had verwacht. Voorlopig ga ik nog even door met de geregelde hulp van bevriende schrijvers. Maar belangrijker, blijf vooral lezen!

Nog een keer dan,

Wo. 

Tears Before Bedtime. would-be-goods

Listening to Tears Before Bedtime is like moving back in time and not just a little. There is so much 1960s written all over the music. The album produces nostalgic feelings galore for most of the time, of a period in time I do not necessarily need to go back to. At the same time Tears Before Bedtime sounds so clear and nicely produced that it simply cannot come from that time. Not a single The Kinks single sounds like this. 'Tears For Leda' may start with a typical The Kinks chord progression, think the intro to 'Till The End Of The Day', but when the spacious stereo mix kicks in, I know better immediately. Expect sounds inspired by 60s movie soundtracks and French sigh girls as well.

would-be-goods is not a new band. It's first record was released in 1988, 'The Camera Loves Me'. Singer and songwriter Jessica Griffin had no band at the time. She recorded her first two albums with the members of The Monochrome Set. This century saw the advent of would-be-goods as a live band. With Tears Before Bedtime the band releases its seventh album.

I can't compare this album to the previous ones, as I do not know them. What I'm listening to, is lush music that allows the musicians to spread out over the mix. Music that allows in all sorts of instruments that move beyond the drums, bass, guitar and alright a keyboard. On the other hand, 'The Rose Tattoo' sounds very convincing even if it is nearly bereft of instruments. The vibe of the past is there in abundance as well.

Photo: Ian Greensmith

Jessica Griffin is no longer a young woman and you will hear it in her voice. It fits very well with the music the band presents. She's not pretending in any way to be what she's not and that makes for listening to the real thing. Some of the lyrics fit her age as well. "Sleeping with dogs gives you flees", she sings in 'Don't Come Crying To Me'. I don't see current female singers like Raye or Olivia Dean sing on household topics like this. This is just one example. I suggest you go and discover your own favourite quote.

would-be-goods, named after a novel from 1901 with that title, musically have dipped their writing pens in a well from 60 years ago. The outcome is an album that is very welcome in 2026. It sounds fresh and upbeat underneath all that nostalgia.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tears Before Bedtime here:

https://would-be-goods.bandcamp.com/album/tears-before-bedtime 

when is it too late? Alexandra Alden

De muziek van de Maltese singer-songwriter Alexandra Alden is helaas nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar nieuwe en echt prachtige album when is it too late? moet daar verandering in gaan brengen.

Vier jaar geleden maakte ik kennis met de muziek van Alexandra Alden en het was liefde op het eerste gehoor. De Maltese maar destijds in Nederland woonachtige muzikante verraste met tijdloos klinkende songs met vooral invloeden uit de folk en imponeerde met haar bijzonder mooie stem. Het zijn ingrediënten die terugkeren op haar nieuwe album when is it too late?, dat minstens net zo mooi is als voorganger Leads To Love. De songs van Alexandra Alden klinken nog altijd tijdloos, maar ook absoluut eigentijds. De songs zijn sterk, de muziek prachtig, maar zodra Alexandra gaat zingen ben je definitief verkocht. Het is een nog wat anonieme release helaas, maar ach wat is het weer mooi.

Alexandra Alden werd geboren op Malta, maar studeerde een paar jaar geleden in Rotterdam aan het prestigieuze CODARTS. Ze debuteerde in 2018 met het album Wild Honey, maar ik maakte kennis met haar muziek toen ze in 2021 het met Nederlandse muzikanten gemaakte Leads To Love uitbracht. Het is een album dat volgens mij niet heel veel deed, maar het blijft een fantastisch album vol tijdloze popsongs. 

Het zijn popsongs die zich absoluut hebben laten beïnvloeden door de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Leads To Love bevat ook invloeden uit de jaren 80, zeker wanneer de songs op het album wat steviger klinken. Met de uitstekende songs en de fraaie inkleuring heeft Leads To Love al veel om van te houden, maar de meeste indruk maakt de waanzinnig mooie en zeer karakteristieke stem van de Maltese muzikante. 

Leads To Love dook eind 2021 dan ook volkomen terecht op in mijn jaarlijstje en sindsdien heb ik nog vaak genoten van een album dat niet alleen zorgt voor totale ontspanning, maar ook voor heel veel muzikaal genot. Ik weet eigenlijk niet of Alexandra Alden nog steeds in Rotterdam woont en heb ook niet heel veel informatie over haar vorige week verschenen nieuwe album, maar gelukkig spreekt de muziek ook dit keer voor zich. 

Het derde album van Alexandra Alden luistert naar de titel when is it too late? en het is net als zijn voorganger een album dat veel te bieden heeft. Misschien niet in kwantitatief opzicht, want het album bevat helaas slechts acht tracks en net iets meer dan een half uur muziek, maar in kwalitatief opzicht blinkt Alexandra opnieuw uit. 

Openingstrack stone fruit (de Maltese muzikante houdt kennelijk niet van hoofdletters) is direct van een betoverende schoonheid. Het is in eerste instantie een betrekkelijk sober maar zeer smaakvol ingekleurde song met vooral invloeden uit de folk, maar de muziek klinkt naarmate de track vordert steeds wat voller. 

Alexandra Alden slaagt er direct in om de aandacht te trekken met haar muziek, maar natuurlijk is er ook de stem die vier jaar geleden zoveel indruk maakte. Ook de zang op when is it too late? is weer bijzonder mooi en wist mij in ieder geval onmiddellijk te verleiden. Alexandra Alden zingt zacht, maar ook met veel expressie. Haar zuivere stem klinkt geschoold en is dat ook, maar de zang op het derde album van Alexandra Alden klinkt ook puur en oprecht. 

De Maltese muzikante beschikt over een stem die er uit springt, maar ook haar songs zijn van hoog niveau. Het zijn, net als op het vorige album, songs die vaak herinneren aan singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar Alexandra geeft ook een eigen draai aan haar songs. Het zijn songs die mij heel makkelijk wisten te veroveren, want wat klinkt when is it too late? lekker, maar de songs van Alexandra Alden zijn ook knap in elkaar zittende pareltjes, die prachtig zijn ingekleurd door getalenteerde muzikanten. 

Het album duurt misschien maar iets meer dan een half uur, maar blijft maar verrassen met prachtige muziek, fraaie vondsten en de wonderschone stem van de Maltese muzikante. Ik was meteen zeer gesteld op de nieuwe songs van Alexandra Alden, maar haar songs zijn ook songs die alleen maar beter worden wanneer je ze vaker hoort. Ze is eind januari te zien op een drietal kleine Nederlandse podia, maar een prachtalbum als when is it too late? verdient echt een veel groter podium.

Erwin Zijleman

 

You can listen to and order when is it too late? here:

https://alexandraalden.bandcamp.com/album/when-is-it-too-late 

Strange Life. Howling Bells

It was 20 years ago that Howling Bells released its debut album, 'Howling Bells'. Three albums followed but after 2014 things went quiet for the originally Australian band. Recently, vocalist/guitarist Juanita Stein, her brother and guitarist Joel Stein and drummer Glenn Moule reformed and started on a path that resulted in the release of Strange Life on 13 February 2026.

Strange Life is an album that shows different facets of the band. From the indie rocking opening song and the first Howling Bells song ever on WoNoBlog, 'Unbroken', to a dreamy song providing the album's title, 'The Looking Glass', Howling Bells delivers interesting songs that are somewhere in between the two.

Vocally, Juanita Stein cam measure herself to the likes of Blood Red Shoes' Laura-May Carter and Wolf Alice's Ellie Rowsell. She has that same quality to remain tranquil in the middle of an (alternative) rock storm. She is the eye of the hurricane around which it all evolves. I notice being attracted to her voice the whole of the time. Not that I do not hear the rest, far from. The music is very present. Stein's voice is mixed right in the middle of my ears. That makes her ultra present.

As an aside, singer Juanita Stein can be found on this blog, as in 2017 and 2018 Erwin Zijleman reviewed two solo albums. The hiatus of twelve years were not a step back from music for her. I can't recall taking a listen. If an album doesn't reach me, it is near impossible to catch up later (for artists I do not know).

Photo: Rob Loud

On Strange Life Howling Bells can rock. Even in a dirty way. 'Sweet Relief', is the tenth song on the album. Although Juanita Stein sounds like her sweet self, for most of the time as she has different timbres to her voice, the band rocks out, with distorted guitars and all. The final song is like cat, nails clawing into your skin. Just three songs before the band is purring like a happy cat, in a smooth sounding ballad, 'Dreamer'.

It shows the different sides to Howling Bells that together make for a very strong album. It took the band 12 years to make a new album. The wait was worth it. I'm a lucky one, as I did not have to wait that long, being new to the band. It does give me the opportunity to start listening to the output of the past. Strange Life is one of the albums that make the musical year 2026 worthwhile already.

Wout de Natris - van der Borght 

 

2025, week 7. 10 singles

No, I have no extra words this week, so just enjoy the selection!

Fall Out Of Bed. Mountaineer

Those who followed this blog over the past years know that a new single by Mountaineer will very likely fall on fertile ears. Marcel Hulst in both his Maggie Brown and Mountaineer guises has produced four magnificent albums. With Fall Out Of Bed his fifth album is announced. The single is extremely small. Two acoustic guitars, some atmospherics and a few sparse piano notes. This is all it takes to give me goosebumps. And of course, his soft, almost whispering voice. News has it that Excelsior Recordings has, finally I might add, signed the band. What my ears tell me, is that the mix is wider and the multitracked vocals come as a surprise. Fall Out Of Bed is a song of extreme beauty, another one in a long row of beautiful songs. Album 'Country Dragon' will be released on 3 April.

Kiss or Kill Me. Michael Des Barres

When did I hear music like this coming out of Hollywood? More decades ago than I care to remember. There are still musicians out there who haven't heard that the musical genre went out of fashion a long time ago. And the world should be glad that they haven't heard the news. Michael des Barres' voice may sound like he drank the whole Jack Daniels shack all by himself over the past decades, he is rocking like there is no tomorrow. His band is supertight and the riffs are flying. His drummer manages to add all these little extras into his drum patterns, The electric solo guitar is simply on fire. Kiss Or Kill Me is one heck of an introduction to this artist.

Bumble Bee. Ruby James featuring Rosie Flores

"I’ve always loved ‘Bumble Bee’, and I’m still surprised by how many people have never heard it", Ruby James writes in the accompanying bio to the song. Well, I have to admit I'm not able to mention a single song by LaVern Baker and do not really know who she is. What I do know, is that Ruby James is on fire in the song. This is a reimagined rock and roll song alright for the second quarter of the 21st century. Rosie Flores infuses the song with a some solos that are bordering on metal and are far removed from traditional rock and roll. This combination works really well. I'm amazed that a song like Bumble Bee can be released in the U.S. and not be on Malibu Lou's Rum Bar Records. Album 'Call It Rock And Roll' will be released later in the year.

Who Loves You. Detroit Illharmonic Symphony

Residing in Los Angeles and calling yourself Detroit is a bit confusing, I have to admit. But okay, I can live with it, when the band presents such a dose of dirty garage rock that makes me smile from ear to ear. Detroit Illharmonic Symphony is a serious version of the Toy Dolls. With a singer that is just about able to not use the helium canister by his side. Fans of a host of punk bands from the past, starting with bands like The Clash and The Ramones and slowly working their way up from there, will dig Who Loves You. With a vocal melody that in my ears spells a huge U.K. influence, with even a few famous sixties acts in mind. Who Loves You is totally charged and gives it its all from the get go to the very end. There is an album out already and it's called 'Everything Is Shattered'. 

NY UAP. Mark Valentine

Not so long ago UAPs were everywhere and then they were not (and then they were in El Paso, after I wrote this). When Mark Valentine was touring the East Coast in 2024, there were repeated sightings and that led to this song. "I was imagining them looking down on us scurrying around New York with our guitars — and wondering if anything like rock ’n’ roll existed in their own dimension". Let's hope that was what drove them away, if they had bad intentions. It led to a nice rock song like they are coming out of the U.S. for decades with recent favourites like Brad Marino and Geoff Palmer. Mark Valentine comes in with this infectious Farfisa organ that is all over the song, playing its main riff. It makes for very interesting listening and in comes that guitar solo, yeah! Album 'Uncommon Side Effects' is there on 10 April.

Fanny Again Or. Motorpsycho

Motorpsycho is on this blog from the very beginning. Many of its albums have made the end of year lists over the years, but a single? The answer is yes, in 2024 with 'All Is Life (I Love You)'. With Fanny Again Or, a blistering track is added to this single section. Bass player Bent is singing and is pouring his heart and vocal chords out. As always there are a bunch of great guitar solos and riffs by Hans flying around. What is super catching, is that the band is really not holding back. Well into their fifties and they rock like it is 1970. And that is just Motorpsycho's intention. Motorpsycho is going all out on this one. They wanted to make a record like it was that year, as nobody is making them any more. You will find more on 'The Gaia ll Space Corps'. The album will be released on 27 March.

I Like You. Cardinals

Cardinals is a band from Ireland, Cork, and it has no trouble pointing that out in its music. I Like You is a rock song, but all through it is an accordeon giving the sound of Cardinals a distinct sound. In the softer parts the accordeon even gives I Like You a French chanson flavour as well. And then the band lets it rip once more and becomes an alternative rock monster anyway. These two faces makes I Like You very intriguing to listen to, as it sets the band apart. Had they just rocked, Cardinals would have sounded like many alternative rock acts. Here it certainly doesn't. The nucleus of the band are the brothers Manning, singer guitarist Euan and accordeonist Finn. Most likely they thought up this concept and brought three others in to make this, at times, monster of a band. Album 'Masquerade' is out since Friday last.

Cannonball. Bleech 9:3

More Ireland, albeit living in London these days. Bleech 9:3 is a band around Baz Quinlan (vocals/guitar) and Sam Duffy (guitar). Put Cannonball on and you will be brought back to the post-grunge era of bands like Creed and Staind. Quinlan is trying to sing as low as Staind's Aaron Lewis and getting there. In other words, Cannonball is not a happy song. It is convincing enough though. Cannonball slowly fleshes out from the wobbly guitar riff, with a second guitar behind it, it starts out with. Quinlan sings over it, slowly but convincingly. For the second verse bass and drums, nice and deep, join and then the song takes off. I'm not familiar with the three previous singles of Bleech 9:3, but Cannonball seems like a mission statement to me. One question remains though, how should I pronounce the band name? Bleech 3, Bleech 9 divided by three, something else entirely?

Hold Me Close. Jaguero

In week 2 Jaguero made its debut on this blog and here is Hold Me Close already in week 7. Again punkrock with an emo side to it from Italy. Just listen to how the song blasts to life. The distorted guitar really nails it where grabbing attention is concerned. Drummer Andrea Campesato Segnini is pounding away, providing the song with so much power and a very solid bottom end. Andrea Cichellero has the exact voice for this music, making it sound familiar but also simply spot on. Jaguero really rocks on Hold Me Close and that is all you need to know. Album 'Make Me Feel Alive Again' is due on April 10.

 

Love & Heartbreak In High School. Plastic Family

Plastic Family is a brand new band from The Netherlands that released its first single in December of last year. It reached me a bit later, but there's enough enthusiasm in the song to prevent me from writing about it. It appears to me, Plastic Family started off by plundering the record collection of the members' parents, perhaps even grandparents. The sixties vibe is well spread out over Love & Heartbreak In High School, with a U.S. connotation because of the title. The video does the rest, although that is more 70s. The Big Star association accounts for that perhaps. The five members play in a host of other bands as well, that would take up too much space here to mention. Together they present a strong rock song with a pop vibe that makes it quite irresistible to listen to. Hopefully there will be more soon.

Wout de Natris - van der Borght