Howling Bells 20th Anniversary. Howling Bells

This spring Howling Bells celebrated its return with the excellent album 'Strange Life'. Today the re-release of its debut album on vinyl is on the roster, 20 years after its initial release. At the time I have missed all releases by the band. Only the first singles from 'Strange Life' put my attention on the band's output.

The most surprising thing about 'Howling Bells', is that I heard one song on which Courtney Barnett appears to have built a whole career. Just listen to how 'Low Happening' sounds, how Juanita Stein sings here and then listen to an average Courtney Barnett song from all her albums, bar 'Creature Of Habit', her latest. In all honesty, it is only in this song, but still. The similarity is so striking.

'Howling Bells' is an album with several musical faces. It is far from a uniform alternative/indie rock album. 'Howling Bells' will please more than the one-sided musical fan (or it disappoints all because of the variety of course). Well, not this reviewer. I let myself be taken along the routes Howling Bells takes me and go through the highs and lows with the band.

In general it is easy to state that Howling Bells is not a very loud band. Up front is Juanita Stein's voice. The music is mixed behind her voice, supporting her vocal melodies. The band supports her voice. Just listen to how the album opens. 'The Bell Hits' has a very poppy vocal melody, with some interesting backing vocals adorning the lead melody. The lead guitar at times draws the song a little bit left of center, while the acoustic guitar and piano do the opposite. The rhythm is modest and serving. At the same time there are several parts of interest to follow all through the song. 'The Bell Hit' seems like an easygoing song, while at the same time being so rich in sounds. There are many details without overdoing it at any point. What an album opener!

Promo photo

With 'Velvet Girl' Howling Bells shows its more alternative side, while ms. Stein keeps her velvet voice working for her. She is not pretending to be anything she is not. The combination works. Dirty guitars behind a soft, beautiful voice. Live that may be a challenge but in the studio/on record? A perfect combination it seems. In the already mentioned 'Low Happening' Juanita Stein's voice has more volume than shown before. This song has an edge that lifts 'Howling Bells' to another level.

Howling Bells formed in Sydney, Australia in 2005, with Juanita and Joel Stein and drummer Glenn Moule. Only one year later the band released its debut album, after having moved to London. There are demos from before 2005 that are released as a stand alone 7" single and in the luxury edition of the 20th Anniversary release. The release comes in a few formats. This review focuses on the original album only.

The final face of Howling Bells that shows through, is a folky-country rocking side. Not unlike what The Decemberists are so good at. 'Broken Bones' is the first example of that. Be patient and you will hear a bit more later on.

This is about all you need to know about 'Howling Bells', the album. After a great comeback, there is also today a great 20th Anniversary album. Now I only have to paddle back to the three albums in between (and some solo work).

Wout de Natris - van der Borght 

Sorry, Kid. Johanna Samuels

Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar de muzikante uit Los Angeles leverde de afgelopen jaren al twee uitstekende albums af, die in augustus jongstleden werden overtroffen door het in alle opzichten prachtige nieuwe album Sorry, Kid.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels is niet vies van flink wat melancholie in haar songs, maar laat haar nieuwe album Sorry, Kid uit de speakers komen en de donkere wolken van het moment maken onmiddellijk plaats voor uitbundige zonnestralen. Die zonnestralen komen van de fraaie klanken op het album, die vakkundig zijn vastgelegd door producer Jonathan Rado. Het zijn klanken vol referenties naar muziek uit een ver verleden, maar het nieuwe album van Johanna Samuels klinkt ook fris en eigentijds. De muzikante uit Los Angeles is een uitstekende songwriter, maar ze overtuigt ook op haar nieuwe album weer als zangeres. Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar is op Sorry, Kid echt heel erg goed.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels debuteerde in 2021 met het album Excelsior!, dat volgde op twee hele aardige EP’s. De EP’s hadden me zeker nieuwsgierig gemaakt naar het debuutalbum van de muzikante uit Los Angeles, maar Excelsior! overtrof mijn verwachtingen ruimschoots. 

Johanna Samuels combineert op haar eerste album invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met zonnige en wat psychedelische Californische pop en dat klinkt bijzonder aangenaam. Excelsior! bevat bovendien sterke en fraai melancholische songs, is zeer smaakvol ingekleurd en prachtig geproduceerd door Sam Evian en Johanna Samuels beschikt ook nog eens over een mooie en karakteristieke stem. 

Na haar memorabele debuutalbum werd Johanna Samuels opnieuw geplaagd door de lockdowns van de coronapandemie, die een vliegende start van haar carrière wederom in de weg zaten. Desondanks was ook het in 2023 verschenen en door niemand minder dan Josh Kaufman geproduceerde Bystander een sterk album. Ook op haar tweede album combineert de Amerikaanse muzikante op bijzondere wijze behoorlijk melancholische songs met verrassend zonnige klanken, waarin wederom echo’s uit de psychedelische Californische pop van weleer te horen zijn. 

Drie jaar na Bystander is deze week het derde album van Johanna Samuels verschenen en na twee albums die overliepen van de belofte, laat de muzikante uit Los Angeles op haar nieuwe album horen dat ze de belofte inmiddels ver voorbij is. Na Sam Evian en Josh Kaufman wist Johanna Samuels wederom een vooraanstaande producer te strikken, want Sorry, Kid is geproduceerd door de onder andere van Weyes Blood, Father John Misty, The Lemon Twigs en zijn eigen band Foxygen bekende Jonathan Rado. 

Ook op Sorry, Kid laat de muzikante uit Los Angeles de inmiddels van haar bekende mix van invloeden horen, maar ze heeft haar geluid wel verder geperfectioneerd. Dat deed ze deels in de studio waar Elliott Smith, een van haar muzikale helden, zijn muziek opnam. Ook Sorry, Kid laat direct vanaf de eerste noten echo’s uit een ver verleden horen en het zijn wederom fraaie echo's. 

In de openingstrack hoor ik Beatlesque arrangementen en ook gitaarwerk dat herinnert aan de fameuze Britse band, maar in de meeste tracks die volgen is het vizier weer gericht op de thuisbasis van Johanna Samuels en klinken met enige regelmaat invloeden van The Beach Boys door. Ook op Sorry, Kid worden zonnige en psychedelische Californische klanken uit het verleden gecombineerd met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, met hier en daar uitstapjes richting indierock. 

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal nog net wat mooier en interessanter dan op de eerste twee albums en ook de stem van Johanna Samuels spreekt me nog net wat meer aan. Het is een stem die de persoonlijke songs op het album met veel gevoel en zeggingskracht vertolkt en bijdraagt aan het karakteristieke geluid van de Amerikaanse muzikante. 

Johanna Samuels is bij het grote publiek nog behoorlijk onbekend, maar uit de producers die ze weet te strikken blijkt dat ze in de muziekscene van Los Angeles zeer wordt gewaardeerd, hetgeen verder wordt onderstreept door de gastbijdragen van onder andere Erin Rae, Madison Cunningham en Tyler Ballgame, die Sorry, Kid nog wat mooier maken. 

Ik heb wel wat met de eerste twee albums van Johanna Samuels, die ik nog met enige regelmaat beluister, maar met het in alle opzichten even indrukwekkende als prachtige Sorry, Kid zet ze wat mij betreft een reuzenstap.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Sorry, Kid hier luisteren en bestellen:

https://johannasamuels.bandcamp.com/album/sorry-kid

Holandaluz live. Saturday 26 September 2026, De Pletterij Haarlem

Photo WdN - vdB

In November 2025 Marnix DuCroock played a solo show in our living room, impressing everyone with his version of flamenco guitar. To celebrate the digital release of his band Holandaluz' new album 'Classico 2' he played a release show with the full band in a small venue called De Pletterij in Haarlem. This used to be a factory for iron tubes and is now venue for mostly jazz music, besides being a cultural and debating centre.

Accompanied by a second guitarist, percussionist, stand up bass and alternated by a saxophone or violin, we heard new songs and some older ones. All are instrumental, with the lead instrument doing the singing for the band. The lead is not necessarily played by DuCroock. Where he always does take the lead, is in breaks in the songs, where he plays solo or is accompanied by accents only.

The music is played by virtuosos on the guitars, bass and percussion. The parts are at times jawdroppingly good. The interplay between the two guitars truly stand out, while solos are played by both, although Marnix DuCroock is the front player when all is said and done. It is his band, playing his music. For the lady playing the violin "an excuse" can be found in the fact that she stood in at the last moment and learned all the parts in only a few days. When someone can do that, it says enough about playing skills and it is more than understandable that some parts are played somewhat on the safer side compared to the other band members. The saxophone player is simply very competent and adds a different tone to the band's sound.

Photo WdN-vdB

Hearing DuCroock play with his band, made the stories I heard in the living room fall into place. Yes, there were elements of blues in some of the songs. I heard a sequence played that could have been on Pink Floyd's 'The Wall'. There was a song that rocked in a special way from the time of his band The Last Wave. And there was flamenco of course but less so as in that solo show, where "covers" were played as well.

A venue like De Pletterij is not as intimate as a living room but it comes very close. Sitting in the front row does make it an intimate experience and makes it possible to see everything from very up close. Whether solo or with a band, Holandaluz is a sight to hear.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can find more information on Holandaluz here:

https://holandaluzmusic.com/music 

 

The New World. Shearwater

The New World is out for some time already. The release came during my holiday. That often makes it hard to catch up on and pay attention to the album after my return. There's simply too much music. Attention it should have deserved at the time. I picked up the album anyway during the past weeks and found myself playing it regularly and liking it more and more. The most surprising thing? How come that somehow the final song's story was familiar to me without having heard it ever before; as far as I'm aware. But, let's start at the beginning.

Shearwater can be found on this blog from the very beginning. All the albums I have listened to through the years I liked at the time, but they are never among my absolute favourites nor played through the years, like other albums get played or are praised in my end of year lists. I think that has to do with the fact that Shearwater albums all sound modest. They are not huge attention grabbers, but exercises in moods and atmospherics.

The New World is no exception, but is, so far, also the exception. Shearwater's latest album has crept up on me over the past two months. Slowly but surely, it made a bigger and bigger impression, but please do not ask me why. I honestly do not know what makes the difference with the albums that came before. Jonathan Meiburg's voice is the same highish, modest voice as always. The music is unobtrusive as always. Almost more late night jazz at the diner kind of music than anything else.

What caught my ear, is the lush arrangements of some of the songs. The way both atmospherics and instruments meander through a song is so masterful. It really creates this lush kind of mood where my ear is caught on a host of melodies that support both the essence of the song and Meiburg's voice. The band has made use of a host of musicians and instruments. The result is an astonishingly wide kind of music that makes The New World a joy to listen to. It is Shearwater and then some more. This most likely is the explanation of my extra shine to The New World.

This is an album to submerge into. Just lay yourself down and let the music wash over you. Allow it to carry you away to wherever it wants you to go to or you want it to take you. All these details to enjoy and my bet is you will hear another detail each time you allow the album in.

It all ends with a spoken word song, 'You And Your Dog'. It tells a story of a walk down the beach, with the sea missing due to an extreme low tide, somewhere in the past of the protagonist. A story not unlike on Nick Cave and the Bad Seeds' last album 'Wild God', where a phone message is played over music. The music is like the sea crashing into the beach, softly but ongoing forever. The female voice is Laurie Anderson's. A beautiful ending to The New World.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The New World here:

https://shearwater.bandcamp.com/album/the-new-world-2026 

If I Let It Quiet. Josaleigh Pollett

Josaleigh Pollett maakt vanuit Salt Lake City inmiddels al flink wat jaren bijzondere muziek, maar ze legt de lat nog wat hoger op haar nieuwe album If I Let It Quiet, dat de balans vindt tussen experiment en aangename popsongs.

Ik ken de muziekscene van Salt Lake City eerlijk gezegd niet. De stad bracht ons ooit The Osmonds, maar verder ken ik geen muzikanten uit de hoofdstad van Utah. Tot deze week dan, want dankzij een tip maakte ik kennis met de muziek van Josaleigh Pollett, die laat horen dat er in Salt Lake City wel degelijk interessante muziek wordt gemaakt. If I Let It Quiet kan worden getypeerd als een singer-songwriter album, maar het is wel een singer-songwriter album vol verrassingen en vol uitstapjes buiten de gebaande paden. Josaleigh Pollett zet je soms op het verkeerde been, maar ze schrijft ook popsongs die je alleen maar wilt koesteren. Interessant album.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste zette me vorige week op het spoor van de Amerikaanse muzikant Josaleigh Pollett. De non-binaire muzikant uit Salt Lake City, Utah, heeft de afgelopen tien jaar al heel wat muziek uitgebracht, maar ook voor Paste kwam het in juli verschenen album If I Let It Quiet kennelijk als een verrassing. Paste noemt Josaleigh Pollett immers in de introductie van het album “a hidden treasure”. 

Daar kan ik me wel in vinden, want If I Let It Quiet is een fascinerend album en ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant zijn op zijn minst bijzonder en absoluut de moeite waard. Van deze albums vind ik If I Let It Quiet het meest toegankelijk en het album is wat mij betreft toegankelijk genoeg om in de smaak te vallen bij een grote groep liefhebbers van singer-songwriter muziek. 

Het nieuwe album van Josaleigh Pollett is absoluut te beschrijven als een singer-songwriter album, maar het is zeker geen doorsnee album in het genre. Het is een album dat flarden bevat van mooie en tijdloze folksongs, die makkelijk verleiden met mooie klanken en de zeer aangename stem van Josaleigh Pollett, maar de muzikant uit Salt Lake City maakt ook muziek die heel makkelijk van kleur verschiet en je minstens net zo makkelijk op het verkeerde been zet. 

De songs op het album klinken deels organisch, maar er wordt ook regelmatig elektronica ingezet, waardoor de muziek van Josaleigh Pollett ook kan opschuiven richting indiepop. Niet alleen de muziek op het album verschiet makkelijk van kleur, want ook de stem van Josaleigh Pollett kan meerdere kanten op, wat nog wat extra contrast toevoegt aan het album. 

Het zorgt voor een serie aansprekende maar ook lekker eigenzinnige songs, die anders klinken dan die op de meeste andere albums die worden gemaakt in de genres die Josaleigh Pollett bestrijkt. Nu opereert de Amerikaanse muzikant ook vanuit een andere scene, want Salt Lake City is in meerdere opzichten ver verwijderd van Nashville of Los Angeles. 

Het album klinkt nog wat eigenzinniger door de productie van Jordan Watko, die in het Japanse Osaka woont, waardoor het album op bijzondere wijze werd opgenomen. De afstand tussen Salt Lake City en Osaka zorgt voor een bijzondere sfeer, waarin de tijd af en toe lijkt te verspringen. Jordan Watko maakte overigens een bijzonder album onder de naam Crowd Shy, maar dit album ben ik nooit tegengekomen. 

Ook de andere muzikanten die zijn te horen op het album, ken ik niet, maar If I Let It Quiet is in muzikaal opzicht een spannend album, waarop van alles te ontdekken valt. Toen ik het album voor het eerst beluisterde, boden de songs van Josaleigh Pollett betrekkelijk weinig houvast, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en worden de bijzondere songs op het album stuk voor stuk memorabel. 

Ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant staan vol bijzondere songs, waardoor ik er opeens een interessant stapeltje albums bij heb. If I Let It Quiet is wat mij betreft het meest geschikte album om in te stappen, maar het album maakt je zeer waarschijnlijk nieuwsgierig naar het andere werk van Josaleigh Pollett, die af en toe stevig experimenteert, maar de toegankelijke popsong ook nooit helemaal uit het oog verliest. Wederom een hele interessante tip van Paste dus.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If I Let It Quiet hier luisteren en bestellen:

https://josaleighpollett.bandcamp.com/album/if-i-let-it-quiet