2026, week 12. 10 singles

The personal events of the past few weeks are mostly of unspeakable sadness and in a sequence and speed that make it impossible to grasp and mourn individually. There will be a little on that in the coming week on the blog. Listening to music helps. Music is soothing and allows the mind to focus on, well, nothing but the music really. Hence, there is a singles section this week anyway for you to explore and enjoy new music anyway.

Trickle Down. SPRINTS 

Just over a week ago SPRINTS kicked off its European tour supported by Amsterdam band Marathon. To celebrate, the Dublin based band released a new single. Kathy Chubb gives a lesson on trickle down economics. Isn't that the theory that even if only a few people earn a lot of money, that wealth will trickle down to the rest of society. Well, my guess is that most people have learned by now that it does not work that way. That same few just accumulate more and more and more, until a government pays put to that. Chubb is mostly telling the listener about it, while the band plays. En passant, she admits she want to be like Amy Taylor (of Amyl & the Sniffers). When band and singer come together, they rock like SPRINTS can. Trickle Down may not be a high flyer but even a medium flyer in the SPRINTS universe is something most bands can only dream of.

Over/Thru. High on Stress

With Over/Thru High on Stress released a strong powerpop single that not only brings back fond memories from songs decades old but adds another favourite in the very first listening session already. The song starts with a sole guitar that after the band joins in takes off in a nice intro solo straight away. In the verse the band holds back to unleash itself in the chorus. This band knows how to use dynamics in a song that is immediately singable as well. Hailing from Minneapolis, the band shines a very positive light on the city with this song. Fans from Gin Blossoms to The Jayhawks and back should be very pleased hearing a song like this in 2026. For those wanting to hear more, there's a whole EP out with the same name.

Clipping. Special Friend 

With Clipping French band Special Friend finds itself for the second time on this blog. Where I compared 'Breakfast' to the erratic songs of postpunk icon Lene Lovich, Clipping shows a totally different side to Special Friend. It is an alternative rock song with an electric guitar solo that could come out of the 1970s. In the verses it drops away. An acoustic guitar takes over, laying down a strong rhythm together with the bass and drums. Drummer and singer Erica Ashleson accompanies guitarist and singer Guillaume Siracusa in such a way that it is like an angel singing behind him. Dreamy, not attached and free floating. It gives Clipping a second vibe. All together it makes Clipping a strong single that makes me very curious to hear the album called 'Clipping' as well. It was released on the 20th of this month.

Shareholder. Pastel Blank

 “Dance music for people who don’t know how to dance,” that is how Canadian artist Angus Watt describes his music, including a mention of Talking Heads as one of this inspirations. Now a long time ago Talking Heads with e.g. the live version of 'Burning Down The House' was a band that made me want to dance. So, I get it where Pastel Blank is coming from or going to be more precise. Shareholder has that eclectic rhythm and a host of weird sounds, while when everything is said and done, the song rocks in its own special and weird way. It makes Shareholder fun to listen to, recognisable and yet ready for 2026 as well. Pastel Blank's debut album Unmade In Minutes is released on 24 April. 

Bingo. La Sécurité

We have to go back 15 months to find Montréal band La Sécurité on the blog with single Detour. Here is Bingo and where my review is concerned I could more or less repeat it. Bingo is not round music but square. Think of the early albums by Talking Heads and The B52s. Bands that may have started out in the punk scene but became new wave and/or postpunk avant la lettre. La Sécurité pulls parts out of both genres and creates a very danceable track in a way that Dutch postpunkers Global Charming are so good at as well. Bingo does not give you a single moment of rest. It is ecstatic and wild. Weird riffs fly around as it should in postpunk. Album 'Bingo' will be released on 12 June. 

Jet Stream Heart. Temples

To find Temples on this blog you have to go back to 2014 and its album 'Sun Structures' and one odd single in 2020. With Jet Stream Heart the U.K. psychpop band returns. It is an upbeat song, where (Brit)pop meets psychedelia and eastern melodies. The song revolves around an eastern sounding riff that keeps appearing in the song, until it is expanding into a (saxophone?) solo. Together with the beat that certainly invites some dancing, it makes for light listening. It is as if The Black Angels decided to release a pop track. This is something I would allow that band to do, to make it sound just a little more upbeat in between the darkness it excels in. Temples has found the right mix with Jet Stream Heart. To hear the album we need to be patient. 'Bliss' will release on 26 June. 

Forever. Portland

Can a song like Forever come from another country than Belgium? Before I had found any information on the band, my mind said dEUS, Zita Swoon, Millionaire, Metal Molly. Sure, there are more than enough differences but also enough similarities. Forever is a song with a melody that seems normal and yet. I can't really lay my finger on it but songs from a lot of indie and alternative rock bands from Belgium sound different from the rest of the world and so does Portland. Portland is led by Jente Pironet with Sebastian Leye on guitar, Boris Van Overschee,bass & keys, Nina Kortekaas vocals & keys and Bram Vanhove drums & percussion. Pironet has a ton of words to share with the listener over a song that goes and on and is only stopped for a short while just before the chorus comes in. Like most songs this week, Forever is not your average song. The album is called 'Champain' and is out for some time already. 

The Come To Jesus Moment. Ryan Hamilton

Finally, a second song that is straight forward. Ryan Hamilton rocks like artists from the U.S. can and it is not even released on Boston's Rum Bar records. (It's on Wicked Cool Records.) The Come To Jesus Moment is the kind of powerpop song that by 2026, whole generations of bands and artists are popular with. E.g., The Knack, The Hooters and The Outfield right up to Geoff Palmer and Brad Marino. Ryan Hamilton has that same optimistic, nothing can hurt me attitude to the song. Everything about it is shiny and new, of the kind that makes me smile and want to bring out a host of other singles like it. The drive of the drums and the bass are pure gold. Everything above it is sprinkled with magic. Just listen to that backing vocals! From start to finish it is hallelujah alright and please don't burn that bridge down as I will want to hear The Come To Jesus Moment again and again. 

I Am a Cat and I Love My Dog. Animaux Formidables

Garage fuzz rock? Yes, I can live with that description of Animaux Formidables' latest single. The Italian duo consists of Mr Formidable and Mrs Formidable on respectively vocals & guitar and percussion & synth. In the video and on photos they do not disclose their identity as well. Musically they present an amalgam of synths and electronic drumming combined with heavily fuzzed out guitars. The singing undergoes a little treatment as well. But like all rock duos Animaux Formidables knows how to explode and to hold back, while kicking up dust in the accents in all the right places. Animaux Formidables with I Am a Cat and I Love My Dog presents excitement for all who need it fast.

Twentyfour7. Jaguero 

We end this week with another band from Italy, Jaguero. The band debuted with its previous single 'Lit' on this blog and here they are once again already. Twentyfour7 may hint at punk but in my ears is more emo than punk. The tempo is lower, the lyrics deeper. Emo without a tear in the voice though. The depth of the sound, the la la la part and the length of the song, 2.07 minutes, push it towards punk as well. The sluggish tempo that is created mainly by the sludgy rhythm guitars, makes the song stand out. The singer leaves no doubt that the person he's singing about makes him feel alive again and that is the title of the album to be released on 10 April. Based on the two singles that is something to look forward to.

Wout de Natris - van der Borght 

Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

I Am June. Romy Liz Rose

Start listening to I Am June and you are teleported to another world. "Beam me up, Scotty", indeed. A soft voice, multi-tracked soothes your ears while soft music calms you down. Together they create an atmosphere that allows you to wind down and just listen. Music like a soft murmuring brook in the forest. And all without making me lose interest for one second.

Romy Liz Rose is also known as Romy Laarhoven. With I Am June she delivered her debut album to the world. She created the album in her own living room and finished it in the studio with Jesse Koch. The music hovers somewhere between singer-songwriter and folk with some country elements in the form of a pedal steel guitar, that cries lonely into the night.

At the same time there is a little Fleetwood Mac in there, truly a mix of a Christine McVie and a Stevie Nicks song. As you already gathered, there is no hinting at Nicks' voice here. Not even close. This is all sad angelic singing, as slow as Romy Laarhoven wants to sing. It is a big part of the atmosphere presented on I Am June.

The album is not a bare singer-songwriter one though. You will find that songs are richly arranged. Take 'Grapefruit'. The song starts with an acoustic guitar, Laarhoven's voice and some atmospheric warbling in the background. All electronic and modern. In the verse the band comes in and several guitar parts are laid over the acoustic guitar. This includes some Gary Lucas style mesmerising parts, like e.g. on 'Mojo Pin' and 'Grace' by Jeff Buckley. 'Grapefruit' is also a slow song but so rich in sound.

Promo photo

In my mind, I Am June resonates well with albums coming out of New Zealand, like Aldous Harding's or Ebony Lamb's, to name two examples. Romy Liz Rose's sound is a little cleaner but just as mysterious. A sign that she and Koch did not go over one night's ice when they finished the home recordings. The sound and arrangements of I Am June are well thought out and executed.

Moving into the album it strikes me more and more how well made I Am June is and how mature the album sounds. In the bio it may state her debut album is a "a coming of age" record. The lyrics no doubt are. The sound is a mix of age old music and the modern advantages of instruments and studios. A sound to, as it were, lay yourself down on to be carried away to greener pastures. Well done and beautiful.

Wout de Natris - van der Borght

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

GOLDSTAR. The Sophs

With a few singles already on this blog in the past months, it will not come as a surprise that the band's debut album can be found here as well. The band was signed on the basis of a few demo's, without even having played a live show. Let's call it talent and expectations. 

The Sophs is Ethan Ramon (voice), Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (electric guitar), Seth Smades (acoustic guitar), Devin Russ (drums), and Cole Bobbitt (bass) and is from Los Angeles. Based on the previous singles, it was already clear that GOLDSTAR ought to be a very varied album. No song sounded the same and that more or less goes for the songs on the album. Expectations fulfilled.

One song The Sophs sounds like its unique self, in others like a band I'm still trying to find the name of in my head. Ethan Ramon's voice comes so incredibly close to that singer. In those same songs The Sophs sound like The Violent Femmes on a pop streak. At the same time The Sophs manage to surprise by taking a song in a totally different direction. A little pretentious? Perhaps, but definitely with a panache that makes them come away with it with so much ease.

The Sophs is a six piece band. The songs are so eclectic that it seems like all six members must have an equal hand in the creation process. Songs are so different that it is hard to imagine one person being responsible for all these ideas.

I am very much tempted to start sharing examples but I decided to refrain from giving them. GOLDSTAR is the kind of album that you need to explore for yourself. With one exception, as this band is totally obscure: The Plan! 'I'm Your Fiend' was definitely inspired by one of the songs on the Swedes eponymous album from 2001.

The Sophs truly takes its listeners on a musical journey with a surprise around each corner. There are a few quotes, like Janis Joplin's introduction to 'Mercedes Benz' and John Lee Hooker's "how how how". Expect spoken word poetry besides just singing. Singer Ethan Ramon shows himself as much as the band does. Soft songs are invaded by dirty guitars. Almost everything goes in the musical universe of The Sophs.

GOLDSTAR is the kind of album that may announce a new band that is going to make a huge difference in the coming years. One of these albums that may be remembered for some time. But then, sometimes that does not happen. Time will tell. In the meantime, I have a new favourite album right now.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order GOLDSTAR here:

https://thesophs.bandcamp.com/album/goldstar