Dandelion. Ella Langley

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast.

De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.

Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd.

Erwin Zijleman

2026, week 24. 10 singles

Another week has sped by, it seems to go ever faster. In between I have played a great live set with my own band Sweetwood, that showed that we are still progressing and become better. Below you find ten recent singles, with a surprising number of duos making their debut on this blog. Old and new, you will find it all, so enjoy!

Deny. La Sécurité

Post punk? Yes, very much so. La Sécurité dives into the postpunk coming out of the U.K. around of 1980, when melody was traded for a sort of communist five year plan kind of music. All pleasure was traded in for music of a rigorous socialist orthodoxy kind. Enter Deny in 2026. The rhythms, the talk-singing, the accents and bursts of guitars all fit. Except this song is set on fire. The Montreal art-punk collective makes the song come totally alive and manages to throw in a musical joke or two. Listen to how the electric guitars drop away revealing the synth underneath them. Slowly but surely it also becomes clear how danceable Deny is. the song is a clear winner. Eat your heart out Gang of Four and their ilk.

Tide - Prologue. The Stream

Leiden's The Stream has found its way to this blog for over a decade now. Jan Stroomer and band are true veterans. When a new record is announced, I tend to prick up my ears. Fans will remember fondly how the previous record, 'Nature Calls', was accompanied live with a host of physics and chemistry experiments while the band played on. In 2026 things have changed somewhat. The band decided to record an instrumental album, 'Flood', and had to say goodbye to its long time drummer Koen van Dijk. This results in music that is rather far detached from what I usually listen to, but then being a guitar man, The Stream always was a bit aside of my usual musical playground. I notice that it is easy to listen to Tide - Prologue. The piano plays an upbeat melody, that comes close to classical, making The Stream leave its usual habitat of pop songs with a piano as main instrument. The doubled part gives Tide - Prologue a nice darker edge, allowing some tension to enter the composition. It is the first release from an upcoming EP, ''Flood - Prologue'.

Young Hearts. Isaac Roux

I was about to write that we have a debut on the blog, were it not that Erwin Zijleman reviewed Isaac Roux' (Louis de Roo) debut album 'Troubeld Waters' two years ago. For me it is though and I'm pleasantly surprised by the uptempo song Young Hearts is. A long time ago Rod Stewart sang about "young hearts" in his hit single 'Young Turks' and Isaac Roux taps into this line of energy, while making his song rougher and more alternative. It starts right away with the intro, where an electric guitar is allowed to go for it, after which most instruments drop away when the first verse starts, to come in again on the second line. There is some Kensington in the way the chorus presents itself, except that Young Hearts avoids the platitudes in the music that band excels in. Young Hearts remains alive, fiery and energetic. Bigger and bigger seems to be the adagium used in this single and it works from beginning to end.

Precious Days. Brand New Heartache

Usually, I listen to new singles on You Tube, as most are available there and it's easier and faster to access them. So I found that Brand New Heartache, the Nashville husband-and-wife duo of Eleese and Matthew Meschery, has exactly 1 person who subscribes to their channel and and the video had 13 views. That is no reason to write a review but this song is. Based on what I'm hearing these numbers ought to rise fast. Precious Days meanders somewhere between country, folk and pop. It's a great up tempo song not unlike Emmylou Harris' rendition of Chuck Berry's 'C'est La Vie (You Never Can Tell)'. Precious Days simply rocks and is rich in sound, orchestration and vocal delivery. Far more comparisons are possible to make, but I'll let you find your own favourites. I prefer to just like Precious Days for what it is. Album 'A New Alchemy' is slated for 24 July. Based on what I'm hearing here, it's something to look out for alright.

3, 2, 1. Bente 

Bente is meer een naam voor mij dan een zangeres. Wel heb ik een paar afleveringen gezien van het programma 'Beste Zangers', waarin zij liet zien een heleboel in haar mars te hebben. Haar eigen werk gaat tot nu toe gewoonweg langs mij heen. Tot dat ik dit nummer hoorde op de Radio 2 ochtendshow waar mijn vrouw graag naar luistert voor het werk. Ik hoorde een heleboel energie en vooral een alternatieve poprock song waar de stukken vanaf vlogen. Ja, ik krijg de doorgaans jeuk van de manier waarop veel jonge, Nederlandse zangeressen zingen. Bente moet deze techniek in 3, 2, 1 grotendeels loslaten, omdat het tempo zo hoog ligt. De manier van zinnen afbreken dat lukt nog wel, nog zoiets, maar maakt het nummer niet minder goed. Hier wordt gerockt en het staat Bente goed. De opbouw is eveneens goed. De rustpunten in het nummer zal er voor zorgen dat een zaal op het juiste moment loos zal gaan. 3, 2, 1 is een sterke Nederlandstalige pop- en rocksong.

Low Sunday Ghost Machine - Black EP. Lowsunday

Lowsunday is the second of four duos making their debut on this blog in the same week. Shane Sahene (vocals, guitar, synth, bass, drums) and Bobby Spell (bass, guitar, drums) are the two members of the original band from the late 90s who came back to release new music. In 2026, I can't judge the old work, I'm afraid, Lowsunday releases music that is as dark as it used to be in the 1980s except that it lays the light side of a band like The Cure or Big Country over its Joy Division foundation. The result is music that is simply infectious. Opening song 'You're So Wired' immediately sets the stage for rock and for the typical shoegaze style of dancing, i.e. looking at the points of your shoes and move as little as possible. Should you not be a shoegazer, I'm sure other forms of dancing are allowed by Lowsunday. Tracks like 'You're So Wired' and 'Shattered' are made for moving with abandon. Should the band plan to play live again, it will need more musicians, as layer after layer of guitars and other stuff are stacked upon each other creating a huge wall of sound. Lowsunday certainly did not leave it to chance where its comeback is concerned. This kind of music makes you noticed immediately. Love it or hate it, you can't escape it. I'm all good here.

Bug In The Cake. Violet Grohl 

Going by the name Grohl, no matter what you say, will open a lot of doors. Father is famous for well over 30 years, first as drummer and then as front man of Foo Fighters. Violet has recently released her debut album 'Be Sweet To Me' and received a lot of attention surrounding the release. It made me somewhat sceptical, next to having too many albums to listen to already. And then I ran into this video. I can only admit straight up that Bug In The Cake is a great alternative rock song. In fact, I love it. It fits in very nicely with alternative rock songs coming out of the U.S. since the 1990s. It has just enough of a pop vibe, because it has a few great hooks and an instantly singable (pre) chorus. Not to forget some great guitar solos. Bug In The Cake has a lot of urgency that Violet Grohl is sharing with the world and the song is simply a lot better than many, not all, her dad gave the world. It looks like I have another album to listen to.

Backstabber (Tailor's Version). The Dresden Dolls

And here is another new name on this blog. Although I have heard the name The Dresden Dolls before, I do not recall having heard its music. That may have been a great miss, as Backstabber (Tailor's Version) is a great song. Duos come in a lot of ways but usually it is guitar and drums ever since The White Stripes, with some doing bass - drums like Royal Blood. The Dresden Dolls present themselves as a piano - drums duo. Reading up on the band, I found that the band formed in 2000 and released two albums in the 00s. One of these albums, 'Yes, Virginia' is getting a re-release with a pun on Taylor Swift's re-releases of her first albums. For me, I'm glad to hear this song because of the re-release. Amanda Palmer's piano playing is forceful and rhythmic, while Brian Viglione fills in everything else with his drumming, besides providing background vocals. Backstabber is an ideal song to get to know the band in the 2020s.

Diablo. Deep Purple 

Deep Purple is around for 58 years in 2026. Everyone with the slightest knowledge of hard (classic) rock knows the band went through several line up changes through the decades. The current line up is four old timers and new guitarist Simon McBride. They already present their second album soon. Deep Purple is acting as if El Diablo is on its tail and given the average age of the members, that is not far beside the truth. With Diablo Deep Purple again, after first single 'Arrogant Boy' shows that it has not lost its chops. Don't expect anything new, but do expect the classic Deep Purple sound at its best. A driving rhythm, dualling guitars and organ, a great riff or two and Ian Gillan singing in his older gentleman voice, that fits this music perfectly. In 2026 Deep Purple still is a great band, no doubt about it.

Socialism Ditty. Mr. Dinkles

After The Dresden Dolls a forth duo features for the first time on this blog. This time The White Stripes is the blueprint. Mr. Dinkles, vocalist/guitarist Mac Rettig and drummer Rocco Ramos, is more a punk band though than the blues rock The White Stripes based its music on. The title and lyrics refer to what 'The Economist' recently dubbed "Gen-Z socialism". It is a spot on description as ms. Rettig shout-sings "you don't really need that, just give me that". We all know it doesn't work that way, although there definitely is a point to gen-z socialism and rethinking wealth distribution. Musically, Socialism Ditty is a raucous song, dirty for the whole of the way. A distorted guitar and ever dirtier overdubs make up the body of the song, with drummer Ramos hitting everything else home. The song starts like many other punk/garage rock songs do. The energy is there, creating the fun and expectation of wanting to listen to it. The explosion comes and does not go back into its corner until the very end. In fact, more flares start exploding, making Socialism Ditty more urgent by the second.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. Melanie Baker

Melanie Baker laat zich op haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! vooral beïnvloeden door indierock uit de jaren 90, maar geeft wel een bijzondere eigen draai aan alle echo’s uit het verleden.

De Britse muzikante gaat op haar in april verschenen debuutalbum flink los met de gitaren, die af en toe stevig ontsporen, maar ze maakt ook indruk met lekker in het gehoor liggende rocksongs. Het zijn rocksongs die de muzikante uit Newcastle met veel passie en energie vertolkt, maar ook als ze op de tweede helft van het album wat vaker gas terugneemt, blijven de songs, de muziek en de zang van Melanie Baker makkelijk overeind. Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! is hierdoor een album dat zich weet te onderscheiden van de meeste andere indierockalbums van het moment en dat is gezien het enorme aanbod van de laatste jaren echt een flinke prestatie.

De Britse muzikante Melanie Baker oogst direct bonuspunten met de titel van haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! en doet dat ook met de ruwe openingstrack AAAAAAAAHHHHHHHH!!!!. Het is een openingstrack die laat horen dat we van Melanie Baker niets anders dan een pittig rockalbum mogen verwachten. 

Dat is haar eerste album dan ook en als ik er een etiket op zou mogen plakken, zou ik kiezen voor indierock. En om nog wat preciezer te zijn 90’s indierock, want de Britse muzikante vindt haar inspiratie eerder in de door vrouwen aangevoerde indierock uit de jaren 90 dan in de indierock van het moment. 

Dat betekent dat ze moet concurreren met stapels geweldige albums uit het verleden en dat is geen eenvoudige opgave, maar Melanie Baker heeft een album vol bravoure afgeleverd. Het is een album dat een stuk steviger klinkt dan de meeste indierockalbums van het moment. De Britse muzikante schuwt de hoge gitaarmuren en opvallend gruizig gitaarwerk niet en de gitaren mogen ook op andere manieren ontsporen. 

Het herinnert me direct aan bands uit het verleden, zeker als ook nog een randje grunge wordt toegevoegd, maar Melanie Baker is ook een kind van deze tijd. Dat hoor je vooral wanneer de gitaren even gas terugnemen en Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! dichter tegen de indierock van het moment aankruipt, maar het grootste deel van de tijd plaats ik het debuutalbum van Melanie Baker eerder in de jaren 90 dan in het nu. 

Dat betekent zeker niet dat het album klinkt als een retro indierockalbum, want de songs van Melanie Baker klinken ook fris. Het is in muzikaal opzicht een knappe niche die Melanie Baker heeft gevonden en ik vind haar debuutalbum bij herhaalde beluistering alleen maar indrukwekkender worden. Dat ligt vooral aan het gitaarwerk, dat steeds weer net wat anders klinkt en de 90s indierock ook zomaar kan verruilen voor het gitaarwerk dat is te horen op de albums uit de Berlijnse periode van David Bowie, om maar één voorbeeld te noemen. 

Niet alleen de muziek, maar ook de zang op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! herinnert op een of andere manier aan de jaren 90. De zang van Melanie Baker klinkt soms prettig onderkoeld, maar klinkt meestal aanstekelijk uitbundig, wat nog wat extra energie toevoegt aan het geluid op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. 

In muzikaal opzicht bevat het album misschien flink wat echo’s uit het verleden, maar in tekstueel opzicht past het album goed in deze tijd met de teksten waarin Melanie Baker geen geheim maakt van haar queer identiteit, waarmee ze aansluit bij een aantal groten uit het genre. 

Af en toe is het allemaal wel erg ruw en stevig, zoals in het punky Cabin Fever, maar zeker als Melanie Baker kiest voor lekker in het gehoor liggende rocksongs, en dat doet ze met grote regelmaat en zeker op de meer ingetogen tweede helft van het album, weet de muzikante uit Newcastle me makkelijk te overtuigen. Als ze dat niet direct doet is het even wennen aan al het gitaargeweld, maar ook dan wint de Britse muzikante mijn sympathie redelijk makkelijk. 

Er verschijnen momenteel nogal wat albums die zich keurig houden aan het stramien van de indierock van het moment en wat dat betreft klinkt het debuutalbum van Melanie Baker fris en anders. Ik ben er van overtuigd dat ze met Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! een breed publiek kan aanspreken, maar ook een ieder die normaal gesproken niet zo gek is op het soort muziek dat op dit album te horen is, zou eens moeten luisteren naar de songs van Melanie Baker.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! hier luisteren en bestellen:

https://melaniebaker.bandcamp.com/album/somebody-help-me-i-m-being-spontaneous

Real Life Evolution. Joan as Policewoman

Everyone seriously involved in music will recognise the following. You follow an artist for several albums and see a few live shows and then for reasons that are not determinable, you miss an album and another one and even forget to play older albums. That happened to me with Joan as Policewoman somewhere in the 10s. Come 2026 and I'm alerted to a new version of her debut album, Real Life.

Many artists say that they would have liked to spend some more time recording or that a song takes on a different guise due to the many times it is played live. It is less usual that an artist reimagines his/her own recordings. More often it is a remix by another producer or musician. Not Joan Wasser, she went back into the studio, well a few actually, to come out with new versions of the songs from her first album.

To prepare for the new version, I decided to look into my backlog of WoNo Magazines, but to my surprise I did not find a review of 'Real Life' there. That makes it impossible to share my original thoughts with you. My guess is that my response then, would not have been that much different as it is today with the Evolution version. Joan as Policewoman does not go for immediate effect but for longevity. She does not play easy to digest pop music but commands listening to get to know the songs better with each spin, to unlock the inner richess of the melodies and arrangements.

What I decided not to do is compare the two versions. The new voices, Krystle Warren on 'I Defy' and Iggy Pop in 'Save Me are totally obvious, but other changes will be far more subtle. A difference is also in Joan Wasser's voice. It has aged in a pleasant way. This little extra edge to it, makes for good listening.

With her music Wasser hovers somewhere between pop and jazz. Opener 'Anyone' with its fretless bass makes that clear from the very start. The singing of the harmonies gives a little soul edge to the song as well. I only have faint memories of Ella Fitzgerald records of the generation preceding mine, but I can imagine Ella singing a song like 'Anyone' in a more jazzy arrangement. The song gives the album a very serious, yet pleasantly and good start.

I hadn't played 'Real Life' for quite some time. I gave a copy in the 00s to my now wife, but unfortunately she is a little less accurate storing her records, so good luck finding it somewhere. The songs all sounded instantly familiar though. Even in such a way that it is hard to pinpoint to the new elements. My gut tells me they are there though. A little slower tempo, a new harmony vocal, a different setting of instruments? I think it's all there, but what is more important, 'Real Life Evolution' is a good album. The album shows off the richness of the songs but also the musicianship and musical imagination of Joan Wasser. Listening to the Evolution version is a joy.

Do I recommend buying the album should you have the original version? Yes, I do. Joan as Policewoman shares her evolution with the 'Real Life' songs in the past twenty years with her fans or even newly interested individuals who missed out on the first time. There is a lot of beauty to discover on the new version.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Real Life Evolution here:

https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/album/real-life-evolution-album-2026 

Jammah Tammah. Jammah Tammah

Some time ago, I received an email about the band Jammah Tammah, forgot about it and now have to fit the news into the heavy release schedule before the summer break. But believe me, it is worth it to do so. I almost became consistent, as Jammah Tammah passed me by for 99.5% in the time it was active (1991 - 2003), because it was only the name that rang a faint bell, nothing more.

Reading the Wikipedia page of the band, which isn't up to date, it is clear that what was and is Jammah Tammah is not an easy answer. Fact is the band started in 1991 around singer Eddy Huizing, formerly of The Boegies, another 99.5% band for me, and Thuur Caris and focused on playing ska, rocksteady and mix it with European polka and punk. The drummer was an Atari machine! After many changes in the line up the band folded in 2003, although there are still former members working under the name Jammah Tammah Groove Experience since the 2010s.

Come 2026, and here is a live compilation album or so it often seems. It is not. It's far more complex. I'll get back to that. What you hear, is a complete dam burst of energy released through the decades, from the early 90s right to the mid 20s and all from a band that does not exist any more. I'll get back to that later also.

First, the music. Kicking off the album is a song called 'Black Monster'. It sounds like a Frank Zappa and the Mothers of Invention track that is going completely off the rails, something Zappa would never have allowed under any circumstances on penalty of ostracisation from the band. Not Jammah Tammah, the punk attitude is showing through for one 100%. The copper is everywhere, the rhythm absolutely leading, the seeming chaos is everywhere. The ska element ever more present. The secret is it is all under control, as this music really works. I can see Eddy (Piepke-Speedy-Mousie) Huizing bouncing across a stage in my mind's eye energising stages every time he climbs on one.

When the band started in 1991, ska, and especially the English Two-Tone version, was a thing of the past for some years already. All the bands had folded by that year. Enter Jammah Tammah. The band released three albums at the time. It must have been somewhere around that period, I came across the name but never heard any music, as far as I can remember.

When some of the band members decided to have the records on the digital platforms in 2023, they found a host of recordings that were never used, mostly of poorer quality. This is a relative comment. The reason these songs were never released at the time, is that the band always recorded live, to capture the energy. Somehow, the band never managed to record these songs without too many mistakes being made. The band couldn't fix at the time, so discarded the recordings. This led to a cunning plan.

What we hear on this album is a recreation of the past. Nearly all original members recorded their parts a new and separate from each other. That is what we hear today and despite this new version, the energy is captured as if this is a live recording. The only practical problem Jammah Tammah encountered was that singer Eddy Huizing, in this phase of his life, does not want to be associated with his past lyrics any more.  Enter modern technicalities. With the same sort of software programme Peter Jackson used to create 'Get Back', The Beatles documentary, Huizing's vocals were isolated from the recordings and mixed over the new recordings, including from real live recordings, audience and all. The result is as if the listener is in a venue listening to Jammah Tammah going at it. Do expect sudden fade outs but that takes nothing away from the fun had by all.

It may well have been, that I would not have liked the original recordings, as I wasn't into this kind of music. There is however a Gruppo Sportivo link every once in a while, so who knows what the answer would have been? Fact is, I never have learned of Jammah Tammah's (ja maar, toe maar in Groninger dialect) music at the time. Today I have and 'Jammah Tammah' is one huge party, from beginning to end. It's 2026 and it's never too late to get to know a new band. Wow!, is the word here.

Wout de Natris - van der Borght