Jeune & Laide. Camille Yembe

De Nederlandse popmuziek bloeit momenteel volop, maar ook bij onze zuiderburen gebeurt van alles en België heeft met Jeune & Laide, het debuutalbum van de Brusselse Camille Yembe, echt een hele bijzondere troef in handen.

Het debuutalbum van Camille Yembe pikte ik met enig geluk uit de releaselijsten, maar vervolgens had het album niet veel tijd nodig om me te overtuigen. De in Brussel geboren en getogen Camille Yembe trok in eigen land de afgelopen jaren al de aandacht, maar gaat met haar debuutalbum ook buiten de landsgrenzen de aandacht trekken. Jeune & Laide is immers een album dat er binnen de Franstalige popmuziek van het moment niet alleen wat betreft de kwaliteit uitspringt, maar het is ook een album dat grenzen verlegt. Het is een album met de moderne Franstalige popmuziek van het moment, maar het is ook een album vol echo’s uit het verleden en een album dat steeds interessanter wordt. 

Ik heb met enige regelmaat een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, waarbij ik ook de hitgevoelige Franse popmuziek niet uit de weg ga. Het interessantst zijn natuurlijk de Franstalige albums die wel buiten de lijntjes kleuren en dat bij voorkeur flink doen. Wat dat betreft steekt La Symphonie des Éclairs van Zaho de Sagazan er voor mij de afgelopen jaren flink bovenuit. 

Ook Zaz behoort wat mij betreft al vele jaren tot de smaakmakers van de Franse popmuziek, al vind ik haar vroege albums interessanter dan haar recentere albums. Deze week is een Franstalig album verschenen dat wel eens in de voetsporen kan treden van de sensationeel goede albums van onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Jeune & Laide van Camille Yembe, want dat is het album waar het om gaat, kwam ik deze week tegen in een aantal lijstjes met nieuwe albums. 

Bij vluchtige beluistering van het album was mijn interesse direct gewekt, maar toen ik het hele album had gehoord was ik compleet in de ban van het debuutalbum van Camille Yembe. Sindsdien is Jeune & Laide alleen maar interessanter en indrukwekkender geworden. 

Camille Yembe werd geboren in België en heeft een Congolese vader en een Belgische moeder. Ze groeide op in het Brusselse Molenbeek, waar het gezin het niet breed had. Camille Yembe had een lastige jeugd en stond al vroeg op eigen benen, zonder een bron van inkomen. Ze kwam uiteindelijk terecht in de muziek en trok vorig jaar in België al de aandacht met haar EP, die onder andere werd aangeprezen door Stromae. 

Nu is haar debuutalbum verschenen en dat is een album dat ook buiten België de aandacht gaat trekken. Jeune & Laide is een persoonlijk album over opgroeien in armoede, volwassen worden, overleven op straat en het ontdekken van de eigen (Afrikaanse) identiteit. 

Dat het een persoonlijk album is, lees je in de teksten van de Belgische muzikante, maar je hoort het ook in haar stem, die alle songs van veel emotionele lading voorziet. Camille Yembe beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die je keer op keer bij de strot grijpt. 

De persoonlijke songs van Camille Yembe en haar indrukwekkende stem dragen stevig bij aan de hoge kwaliteit van haar debuutalbum, maar ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Het is knap hoe de Brusselse muzikante binnen een paar noten kan schakelen van muziek die geen geheim maakt van bewondering voor het traditionele Franse chanson naar de elektronische popmuziek van het moment. 

 Jeune & Laide verschiet hierdoor continu van kleur en zit af en toe ook flink buiten mijn muzikale comfort zone, maar ook als Camille Yembe kiest voor rap en hiphop houdt ze mijn aandacht makkelijk vast. Als je vaker naar het debuutalbum van de Belgische muzikante luistert, hoor je steeds meer bijzonders.

Jeune & Laide schakelt makkelijk tussen genres, maar springt ook door de tijd met het ene moment de sfeer van Franse chansons uit de jaren 70 of pop uit de jaren 80 en het andere moment de popmuziek van deze tijd. Camille Yembe wordt in eigen land vergeleken met Stromae en zelfs met Rosalía. Dat hoor ik persoonlijk niet, maar ik hoor wel een eigenzinnige muzikante die de Franstalige popmuziek met haar debuutalbum in een net wat andere en bijzonder interessante richting duwt.

Erwin Zijleman

The Dark. Chelsea Wolfe

For Chelsea Wolfe reviews until today you had to read reviews by Erwin Zijleman. You can find three on this blog to date. Here comes my debut as a Chelsea Wolfe reviewer.

It has everything to do with the opening track, 'Cold'. The opening line and notes caught my ears immediately. Just a singer and an acoustic guitar playing the exact right melody it seems. The song slowly becomes bigger because of the piano chords that are added and the emphasis Ms Wolfe puts on her vocals. When the rest of the band joins the song becomes even stronger with a chorus that seems as simple as it is effective. In other words a great chorus. But the opening line, "I'm letting you go" are the first words that are sung on the album and here I'm let in to Chelsea Wolfe's musical universe at once.

The more I hear 'Cold', the more intense it sounds to me. The song gets into to me deeper and deeper. The kind of song I want to play over and over. It holds elements of the best songs of Sophie Hunger in the "so cold ... so alone" sequence and adds a dark kind of pop music to the whole. The piano takes on a driving quality and then drops away for a whispered part. The song goes through a host of emotions changing black to other colours and back again.

'Cold' may be of an über quality in my ears, as a whole The Dark keeps my interest with ease. Chelsea Wolfe plays with my ears in several ways. Although she is always serious, no musical joking in her musical universe, she does use different approaches to songs and within songs. 'Seethe' is a great example. The strict, uniform beginning gives way to an almost dance infused chorus. Still the song is strict and tight, but all sorts of sounds and voices are allowed to escape from the strictness.

Later on I'm remembered of female fronted gothic rock bands like Within Temptation, without the sound becoming this huge. It is an example of the element of surprise that can be heard all though The Dark. It is what makes it an attractive and good album to listen to. In the past, I have heard albums by Chelsea Wolfe but none invited me to spend more time with them. That has changed with The Dark. It's an album that wants me to get to know it a lot better than just for today. And I will.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Dark here:

https://chelseawolfe.bandcamp.com/album/the-dark 

 

Lost Weekend. Phoebe Bridgers

Although this is only Phoebe Bridgers' third solo effort, she is around for about ten years and as a part of boygenius she has become perhaps even more famous. For my part, I have not been convinced of her solo work, and neither of her two colleagues, Lucy Dacus and Julien Baker. boygenius did go down well though. So here is Lost Weekend and what do I think?

Recently, I saw a video podcast about 'Revolver', posing that it was the album that set the standard for recording techniques for all that was to come. Listening to all the effects used on Lost Weekend, it shows that the narrator was more than right. Of course, the studio and in many cases a laptop can do a hundredfold more than the 'EMI studio', as it was called then, was capable of in the spring of 1966. Phoebe Bridgers makes use of it all and successfully so.

For the first time, I am sucked into her album almost from the start, despite the electronic start of the album and her vocoder recorded voice. Let's face it, it is a bit weird to return as a solo artist and distancing yourself from your listeners as Phoebe Bridgers does on 'The Outsiders'. And yet, she caught me immediately with the song. Something I cannot explain to you. She didn't the first time around with 'Lost Boys', the most popular and second song on Lost Weekend. That has changed by now. I even find myself singing 'Lost Boys' in my head. From what I've read, is that Ms. Bridgers did want to put distance between the world, her fans and herself for some time. After boygenius went on hiatus, she took her time to figure her next step and her life out. Blood goes where it needs to go though as singer-songwriter and that is all that matters for the listener of Lost Weekend. Does the title refer to John Lennon's lost weekend in L.A., that lasted for about a year?

If anything, Phoebe Bridgers is at the top of her game with Lost Weekend. Somewhere between modernism, singer-songwriter and folk she invites her listeners to pay attention to her music. That starts with the electronics of 'The Outsiders' and the more lush arrangements in the first half of the album. Much is made by others on the two sides to this album. The second half is perhaps more elementary where the arrangements are concerned, the atmosphere of Lost Weekend does not significantly change. In that sense, it is an album, as one piece of work.

That one piece includes the at times personal lyrics in contrast with the at times aloof presentation in the music. That must be a very conscious choice by Phoebe Bridgers. Show and hide and let the listeners take care of themselves. They always do anyway, reading in lyrics what it is they get out of it. To me it seems the most difficult for a singer to do, writing lyrics that you may have to sing for decades to come. Fans demand it, while you may not want to, as things change in lives.

Coming late to the Phoebe Bridgers party, it does make me wonder if I have missed something on 'Somewhere In The Alps' and 'Punisher' that I did not or was not able to hear in 2017 and 2020. It may be time to take a re-listen. Lost Weekend goes down quite well and so did boygenius for most of the songs. Not to forget Phoebe Bridgers' contributions to the last two The National albums. So, who knows where I will wind up.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Lost Weekend here:

https://phoebebridgers.bandcamp.com/album/lost-weekend 

A Sign in the Weather. Bella White

De Canadese muzikante Bella White maakte een onuitwisbare indruk met haar vorige album Among Other Things, maar imponeert als zangeres en songwriter op het werkelijk prachtig klinkende A Sign in the Weather.

Bella White is pas 25 jaar oud, maar haar stem klinkt veel ouder. Het is een stem met heel veel emotie en doorleving, waardoor ieder woord dat ze zingt hard binnenkomt. Dat was ook al zo op haar vorige album, dat terecht werd geprezen door de critici. Ik vind Among Other Things nog altijd een geweldig album, maar het in juli verschenen A Sign in the Weather is wat mij betreft nog wat beter. Bella White maakte haar album in New Orleans met lokale muzikanten, die tekenen voor een tijdloos folk- en countrygeluid. Het is een geluid dat heel goed past bij de stem van Bella White, die laat horen dat ze sinds haar zo bejubelde vorige album alleen maar beter is geworden.

Just Like Leaving, het debuutalbum van de Canadese singer-songwriter Bella White, sneeuwde in de eerste herfst van de coronapandemie helaas wat onder, maar haar in het voorjaar van 2023 verschenen tweede album kreeg gelukkig wel flink de aandacht die het verdiende. 

Bella White was pas 22 jaar oud toen Among Other Things verscheen, maar het album maakte wat mij betreft een verpletterende indruk. Dat Bella White voor de productie van haar album niemand minder dan Jonathan Wilson had weten te strikken en ook nog onder andere Buck Meek en Drew Erickson naar de studio haalde hielp zeker, maar ze maakte vooral zelf indruk met haar songs en haar stem. 

In mijn recensie van Among Other Things noemde ik Bella White een van de beste zangeressen binnen de rootsmuziek van dat moment en dat was zeker niet overdreven. De zang op Among Other Things is echt bijzonder mooi, maar ook het brede palet aan invloeden en de fraaie klanken en productie tillen het album ver boven het maaiveld uit. 

Bella White heeft de lat hoog gelegd met haar tweede album, waardoor ik met hoge verwachtingen begon aan de beluistering van haar deze week verschenen nieuwe album. Bella White kreeg na de release van haar tweede album te maken met pieken en dalen in haar leven en verruilde Canada na een verbroken relatie voor de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van haar nieuwe album A Sign in the Weather streek ze neer in New Orleans, Louisiana, waar ze samen met producer en muzikant Ross Farbe haar nieuwe album produceerde. Ik ken Ross Farbe eigenlijk alleen van de albums van Esther Rose, maar A Sign in the Weather is net als het vorige album een prachtig klinkend album. 

Bella White deed voor haar vorige album een beroep op een aantal grote namen, maar op haar nieuwe album zijn vooral lokale muzikanten te horen. Het zijn muzikanten die overigens prima spelen en onder andere sfeervolle bijdragen van de viool en de pedal steel toevoegen aan het geluid van Bella White. 

De Canadese muzikante maakte op haar debuutalbum nog Appalachen folk, maar op A Sign in the Weather hoor ik vooral invloeden uit de folk en de country, met hier en daar uitstapjes naar de kosmische country. Zeker als de pedal steel invalt klinkt de muziek op het album echt prachtig, waardoor ik A Sign in the Weather in muzikaal opzicht nog interessanter vind dan het vorige album. 

Bella White heeft indringende songs geschreven over de voorspoed en tegenspoed in haar leven en het zijn stuk voor stuk aansprekende songs. Het mooist op A Sign in the Weather is echter de stem van Bella White, die nog maar eens laat horen dat ze een van de beste zangeressen in het genre is. De Canadese muzikante is nog altijd piepjong, maar heeft een stem die overloopt van gevoel en doorleving. 

Het is een stem die je op A Sign in the Weather song na song bij de strot grijpt en die alleen maar mooier wordt wanneer je het album vaker hoort. Het is ook een stem die prachtig past bij de sfeervolle rootsklanken op het album en die de meeste indruk maakt wanneer de muziek behoorlijk sober is. 

Zeker in de meest melancholische momenten op het album snijdt de stem van Bella White dwars door de ziel en klinkt ze niet als een jonge singer-songwriter, maar als een oude ziel. Het vorige album van Bella White was prachtig, maar A Sign in the Weather is als je het mij vraagt nog wat indrukwekkender. Wat een talent deze Bella White.

Erwin Zijleman

 

Je kunt A Sign In The Weather hier luisteren en bestellen:

https://bellawhitemusic.bandcamp.com/album/a-sign-in-the-weather 

Water For Gasoline. Reb Fountain

With Water For Gasoline Reb Fountain turns over a new page in her career as singer-songwriter. In more than one way. The album is not only released through a new record label and the first recorded in her garage studio, but the music is also more down to earth. The movement towards change I noticed on her previous album, 'How Love Bends', has now reached completion. The result is an enigmatic album none the same.

Reb Fountain entered my life late in the fall of 2020 with a single and then her album 'Reb Fountain'. Just before or in the middle of another lockdown, who knows exactly today, the album was a great way to listen to together in our isolation. It was the almost magical, mystical atmosphere that caught me and my now wife. The album 'Iris' followed this up in an even better way. Being able to see Reb Fountain perform in Paradiso in Amsterdam was so special.

The subtle changes on 'How Live Bends' were "a shock" but things were alright quite soon and prepared me for Water For Gasoline. The change is mostly because of stripping away that mystical layer within her songs. Reb Fountain sings as she sings, that has not changed. The music around and behind her is somehow more direct, her voice this little more prominent in the whole. The approach makes the songs just this little more individual and the album as a result less "a whole".

Yes, this makes Water For Gasoline less unique, like 'Reb Fountain' and 'Iris' were in my ears. The new album can be compared to other singer-songwriters working on brink of folk, country and indie. I will let you pick your own favourite, mine remains Reg Fountain. She takes me by the hand and leads me through the album. The mid tempo brings the listener in a form of trance and in the right mood to become one with music and Reb Fountain's voice.

After getting more familiar with Water For Gasoline, a totally different comparison presented itself, Bob Dylan. Take the title song. Reb Fountain presents a long story, over the same chord progression with a hint of blues in it. In her own style she presents her story, in a way Dylan did in e.g. 'Hurricane' or 'Sara', to stick to 'Desire'. Repetition in such a way that the listener almost or even truly forgets it is that in the end.

With 'Good People', the only song she wrote with co-producer Dave Kahn, she makes a stand. "Good people, stare the fascists down" she sings. It looks like we will all be tested on this over the coming years, as fascism and nazism are making a comeback from the underground fast. It will take more than just staring down, I'm afraid, but I totally relate. On vocals she is assisted by Dianne Swann and Tami Neilsen.

'Good People' is a great example of how Reb Fountain's sound has changed, without losing her strengths. It makes Water For Gasoline an interesting, intriguing but above all good album, that I will want to listen to again and again.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Water For Gasoline here: 

https://rebfountain.bandcamp.com/album/water-for-gasoline