Eye Of The Storm. Georgia Harmer

De Canadese muzikante Georgia Harmer maakte een paar jaar geleden een prachtig debuutalbum en overtreft dat album met het nog mooiere Eye Of The Storm, dat eenvoud combineert met vocale pracht.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij de naam Georgia Harmer in eerste instantie vooral moest denken aan de Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die ruim 20 jaar geleden indruk maakte met prachtige albums. Ik was het bijzonder mooie debuutalbum van Georgia Harmer uit 2022 kennelijk alweer vergeten. Het nieuwe album van de eveneens Canadese muzikante ga ik zeker niet vergeten, want ik ben flink onder de indruk van Eye Of The Storm. Dat heeft deels te maken met de kracht van de songs en de ingetogen maar altijd fraaie klanken op het album, maar het is vooral de stem van Georgia Harmer die eindeloos betovert en Eye Of The Storm bij iedere keer horen weer net iets mooier maakt.

Georgia Harmer is een nichtje van de bekende Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die vooral aan het begin van dit millennium een aantal prima albums maakte, met You Were Here uit 2000 en All Of Our Names uit 2004 als mijn persoonlijke favorieten. Georgia Harmer, wiens ouders in de band van Sarah Harmer speelden, is geen nieuwkomer in de muziek, want ze debuteerde ruim drie jaar geleden al met het album Stay In Touch, waarover ik in het voorjaar van 2022 zeer enthousiast was. 

Op haar debuutalbum maakte de muzikante uit Toronto indruk met een veelzijdig geluid dat meerdere genres bestreek en imponeerde ze met haar werkelijk prachtige stem, die van de prima songs op Stay In Touch wonderschone songs maakte. Deze week is de opvolger van Stay In Touch verschenen en ook Eye Of The Storm is weer een prachtig album. 

Direct vanaf de eerste noten van het album is er de prachtige stem van Georgia Harmer, die nog wat mooier klinkt dan op haar debuutalbum. Het is niet alleen een hele mooie stem, want de Canadese muzikante zingt ook nog eens met veel gevoel en precisie, waardoor haar zang nog wat harder binnenkomt. 

Eye Of The Storm opent met een behoorlijk ingetogen en sober ingekleurde song, maar ook dit keer balanceert de Canadese muzikante op het snijvlak van meerdere genres. De openingstrack van het tweede album van Georgia Harmer laat zich beluisteren als een indiefolk song, maar door de net wat ruwer klinkende gitaren is het ook voorzichtig een indierock song en door de aanstekelijke melodie bovendien een indiepop song. 

De openingstrack van Eye Of The Storm klinkt ook nog eens intiem, wat de zeggingskracht van de song ten goede komt. Georgia Harmer heeft een zeer persoonlijk album gemaakt, dat werd opgenomen in woonkamers en garages en op veranda’s, waaruit af en toe geluiden opduiken. Het zorgt voor een bijzondere sfeer, die echt perfect past bij de songs van Georgia Harmer en bij haar betoverend mooie stem. 

Samen met een aantal gastmuzikanten zet de muzikante uit Toronto een zeer smaakvol geluid neer, dat ze ook nog eens zelf en zeer vakkundig heeft geproduceerd. Het is een geluid waarin steeds net wat andere accenten worden gelegd, waardoor het album niet alleen aansluit op de hierboven genoemde genres maar ook fraai jazzy kan klinken of een snufje country toevoegt aan de folky songs van de Canadese muzikante. 

Ik ben zeer gecharmeerd van het ingetogen maar toch ook volle geluid op Eye Of The Storm, dat de ruimte prachtig vult en aangenaam verwarmt en ook de nieuwe songs van Georgia Harmer spreken me zeer aan. Het is echter ook dit keer de stem van de Canadese muzikante die de meeste indruk maakt. 

Georgia Harmer zingt soepel en vaak zacht, maar echt iedere noot is raak. Het maakt van Eye Of The Storm het perfecte album voor aan de randen van de dag, want wat klinkt het allemaal sfeervol en intiem. Op hetzelfde moment streeft Georgia Harmer lang niet altijd naar perfectie, wat haar songs voorziet van een aangename ruwheid en eenvoud. 

Het is jammer dat het de laatste jaren zo stil is rond Sarah Harmer, al kwam ik wel een album uit 2020 tegen dat ik niet ken, maar gelukkig heeft de familie Harmer meer getalenteerde muzikanten in de gelederen, met Georgia Harmer voorop, die met Eye Of The Storm echt een prachtig album heeft afgeleverd.

Erwin Zijleman

I Want To Rock And Roll. Jazmine Mary (2)

Laat je niet misleiden door de titel en de cover, want ook op I Want To Rock And Roll maakt Jazmine Mary vooral ingetogen en bijzonder mooie muziek met vooral invloeden uit de folk, maar ook voldoende eigenzinnigheid.

Jazmine Mary werd me een jaar of vier geleden getipt en ik was direct overtuigd van de kwaliteiten van de vanuit Nieuw-Zeeland opererende muzikante met Australische wortels. De muziek van Jazmine Mary is folky met hier en daar wat jazzy accenten, maar heeft een bijzonder eigen geluid. Dat is deels de verdienste van de avontuurlijke songs en de zeer smaakvolle instrumentatie, maar het is wat mij betreft de stem van Jazmine Mary die de meeste aandacht trekt. Het is een bijzondere stem, maar ook een stem die zich makkelijk opdringt en die alleen maar mooier wordt naarmate je er vaker naar luistert. Ook het derde album van deze bijzondere muzikante is weer een enorme aanrader. 

De Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out wees me net iets meer dan vier jaar geleden op het officiële debuutalbum van de van oorsprong Australische muzikante Jazmine Mary. Op The Licking Of A Tangerine imponeerde het alter ego van Jazmine Rose Phillips met songs die ze zelf in het hokje ‘dreamfolk’ duwde. 

Op The Licking Of A Tangerine liet Jazmine Mary horen dat ze een lekker eigenzinnige muzikante is die ook nog eens beschikt over een bijzonder stemgeluid. De muziek van Jazmine Mary, die inmiddels al enige tijd Tamaki Makaurau (Auckland) als thuisbasis heeft, klonk daarom anders dan andere albums van dat moment, maar de mix van folk en pop, met veel akoestische gitaren, maar hier en daar ook jazzy blazers, was zeker niet ontoegankelijk. 

Jazmine Mary wist het niveau van The Licking Of A Tangerine makkelijk te evenaren op het twee jaar geleden verschenen DOG, dat deels in het verlengde lag van zijn voorganger. Ook DOG was een zeer sfeervol ingekleurd album, met een wat grotere rol voor piano en strijkers, en het was bovendien een album waarop Jazmine Mary haar teksten in een aantal songs meer voordroeg dan zong. Daar ben ik normaal gesproken niet zo gek op, maar de stem van de muzikante uit Nieuw-Zeeland deed het ook in de bijna gesproken teksten prachtig. 

We zijn inmiddels weer twee jaar verder en Jazmine Mary is terug met haar derde album. Net als The Licking Of A Tangerine is het deze week verschenen I Want To Rock And Roll met ruim een half uur muziek een vrij kort album, maar de muzikante uit Auckland heeft ook dit keer veel te bieden. 

Op basis van de titel van het album en de afbeelding op de cover, die Jazmine Mary laat zien als een wat verlopen rockchick, verwachte ik heel even een grote koerswijziging op het nieuwe album van Jazmine Mary, maar I Want To Rock And Roll ligt gelukkig in het verlengde van haar vorige twee albums. De elektrische gitaren zijn in de koffer gebleven, want ook dit keer kiest Jazmine Mary vooral voor stemmige en ingetogen klanken. De muziek op het album is weer bijzonder subtiel, met incidenteel bijzondere accenten van blazers, maar vaak folky klanken. 

Ook op I Want To Rock And Roll is de zang van Jazmine Mary weer sfeerbepalend. Het tempo in de zang is over het algemeen laag, maar op het nieuwe album zingt Jazmine Mary vooral en daar ben ik blij mee. De Nieuw-Zeelandse muzikante beschikt over een bijzondere stem en die is de afgelopen jaren alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op I Want To Rock And Roll voorziet van een bijzonder karakter en dat bijzondere karakter wordt versterkt door de avontuurlijke klanken op het album, dat toch weer net wat anders klinkt dan zijn twee voorgangers. 

I Want To Rock And Roll bevat helaas maar net iets meer dan een half uur muziek, maar het niveau ligt in dit half uur wel bijzonder hoog. De songs van Jazmine Mary zitten knap in elkaar en klinken duidelijk anders dan de muziek van haar collega singer-songwriters. I Want To Rock And Roll van Jazmine Mary laat horen dat het niveau binnen de Nieuw-Zeelandse muziekscene nog altijd bijzonder hoog ligt, maar ook binnen het stapeltje uitstekende Nieuw-Zeelandse albums dat dit jaar voorbij is gekomen kan het nieuwe album van Jazmine Mary met de besten mee.

Erwin Zijleman 

2026, week 28. 5 singles

From the shores of Lake Geneva, well almost, I present to you five new singles of artists that are all new to this blog. The first as a solo artist, okay. That gives you some true, musical exploring to do. Four make use of pure pop in their form of rocking and one is the kind of band whose members refused to wash their hands and faces when their mother told them to. Enough said, enjoy!

Are You Magical? Rick Hromadka

Maple Mars' Rick Hromadka released a solo single. Anyone who has ever wondered what a new single release by John Lennon in 2026 could have sounded like, does not have to search much further. And why not do that thought experiment in a year that both Paul and Ringo released new singles and albums? Are You Magical? is a song that is nicely crafted. Listening to it equals being taken into a song that is expanded by the verse and chorus. From a fairly modest beginning Hromadka takes his listeners on an aural adventure that becomes both more dense as, well, magical. There are so many parts to follow that I seem to run a few ears short. So much is happening at the same time, without taking anything out of the song. This is the craft of songwriting and arranging in one.

Magazine Dreams. Twin Bloom

You might say "I have heard music like this before" but a comment like that does not stop me from listening to a new song. It might mean that I could never listen to new music again. Twin Bloom from Oakland in California presents a nice form of alternative pop music that via Big Star's translation of The Beatles runs via The Posies and Teenage Fanclub right up to 2026. The Beatles never made songs sounding like Magazine Dreams for sure but the intention for creating pure pop is there. You can hear it in the vocal melodies, the perfect riffs and the way the keyboards weave in between everything. The singer welcoming voice tops it all off. Magazine Dreams is not only a good song but a beautiful one as well.

Don't Throw Stones. Cruzados

Cruzados was a band in the 1980s and in 2026 Rum Bar Records puts the spotlight firmly on a re-release of the band's work in the form of a best of album. Listening to Don't Throw Stones Cruzados played a dirty form of rock and roll like The Fabulous Thunderbirds played. Drawn up around a riff/chord progression that is repeated over and over, so that a singer with a voice like sandpaper and a lead guitarist who is not so much a virtuoso but someone who is able to play the right notes at the right time. Don't Throw Stones is a live recording with a loud audience in the background. After the guitarist goes off at some point the recording is faded away, so that we'll never know what happened after that moment. I haven't heard the studio recordings yet, but live Cruzados were able to cook up a storm alright.

Stevie's Here. Something's Sneaky 

And one more new name this time over. Something Sneaky comes from Boston in the U.S. and plays music that is somewhere in between alternative rock and alternative pop. Yes, Stevie's Here is loud enough. Everything is big and aimed at creating the effects you would want from an alternative rock band. In the meantime I hear a band that knows to bring little pop elements into its songs that make it even more attractive to listen to. A pleasant lead melody that keeps returning, making Stevie's Here very recognisable. Little ooh-hoo background vocals do the rest. Musical references? It seems I return to Gin Blossoms a lot here, despite I did not think the band that good in hind sight. Something's Sneaky's Stevie's Here is a lot better I can assure you. 

Junior's Farm. Glowbox

On 18 June it was 84 years ago Sir Paul McCartney was born and Glowbox pays tribute by releasing Junior's Farm as a single. Junior's Farm was a single release in November 1974, that must have passed my country by, as I remember it as a b-side? It was a number 3 in the U.S., so that explains the choice for this. In The Netherlands it is simply a more obscure McCartney & Wings song. Glowbox makes the most of it. It has pumped up the song into a powerpop song that rocks from beginning to end. A great lead guitar roars all through the song and the vocal harmonies are there in all their glory. With a musician with Paul McCartney's reputation and backlog, it is easy to forget how good his songs actually are and this tribute just shows the point. Junior's Farm is a great song and yes, also in the version of Glowbox, that paid a great tribute to Sir Paul.

Wout de Natris - van der Borght 

Madness live. Dinsdag 7 juli, AFAS Amsterdam

Veertig jaar na je laatste grote hit de Afas Live nog steeds uit verkopen. Dat doen niet veel bands Madness na. De ska-revelatie uit begin jaren tachtig, is op een paar jaar na (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) nooit echt gestopt. Commerciëler dan genre-genoten The Specials, iets meer flauwekul in clips en op het podium dan hun tijdgenoten en vrienden van UB40, maar net als zij een ongelooflijke rij aan hits en album-megasuccessen geboekt. Daar moesten we toch een keertje bij zijn, zwelgen in een vrolijk verleden, voor mij tijdens de laatste klassen van de lagere school.

De heren stelden niet teleur. Tien man op het podium, met zanger Suggs (Graham McPherson) nog steeds als beeldbepalende frontman, die overigens goed bij stem was. De muzikale breinen zaten achter de toetsen en bliezen de saxofoon. Toetsenist en mede-oprichter Mike ‘Monsieur Barso’ Barson bleek ook een goed mondje Nederlands te praten, na een tienjarig verblijf in Amsterdam. En de andere overgebleven mede-oprichter, saxofonist Lee Thompson (‘El Thommo’) was ook zeer prominent aanwezig. Verder bestond de band ook uit prima muzikanten, met een drie man sterke blazerssectie.

We kregen grotendeels waar we voor kwamen: een greatest hits show. Dus het begon met One Step Beyond, waarna Embarrassment en The Prince volgden. Het laatste nummer was de debuutsingle uit 1979 en is een eerbetoon aan de Jamaicaanse ska-zanger Prince Buster, de inspiratiebron van de band. Vervolgens NW5 en My Girl. Daarna kwam een deel met minder bekende (Grey Day) of blijkens de respons van het publiek onbekende nummers (Wings Of A Dove), uit de latere jaren van Madness. Het slot van de set was weer bekend terrein met nummers als House Of Fun, Baggy Trousers en Our House. De toegift was kort maar krachtig: Madness (is all-in the mind) en Nightboat To Cairo.

Helemaal prima, erg leuk om Madness een keer live gezien te hebben, het was mooi.

HareD

These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days