2026, week 25. 5 singles

Yes, you've read right, only five singles this time and no album on a Thursday. Too much work, too much football, too much playing with my own band Sweetwood, too much summer days and what not? There are only 24 hours in a day. Still, here is a nice subset of songs that were presented to me in the past weeks. Old and new, so enjoy!

Brothers. Garlands 

It has been quiet around Garlands for a while. I'm glad to announce the band from Glasgow is back with a psychedelic pop rock song called Brothers. The trio around singer-guitarist Gordon Harrow excels in songs that always have a foot firmly in the past, while certainly keeping an eye on what is going on today in the more alternative forms of pop music, only to plant its second foot right there. Brothers is no exception. The song starts with just Harrow and his guitar doing his take on an earlier George Harrison in The Beatles kind of song, while the rest of The Beatles were out doing something else. When the band joins in, the song gets far more solid (of course) but is also fleshed out. The vocals are doubled, harmonies come in, making the song open up. With Brothers Garlands has done it again.

La femme qui s’était faite toute seule. Prisoner

"The woman who made herself" is the title translated into English. As a Dutchman, "God created the world, the Dutch created The Netherlands", I can relate to the title. More importantly, the French band from Bordeaux is playing a great form of garage rock, including punky guitar and a Farfisa kind of organ that gives the song its 60s vibe. Of course not a band from the 1960s played its chords with a sound like this, but the origins are totally obvious. Singer Susanne Pemmerl brings French sigh girls to mind but just as easily Debbie Harry and a host of singers from U.S. female fronted punk bands. The addition of a deep and dark saxophone gives the song an extra layer to chew on while rocking out. Great single. On 7 august there's an album as well, the self-titled 'Prisoner'. Based on La femme qui s’était faite toute seule, it may well be great fun.

Sometimes The Sea. Julia Greenberg

With Julia Greenberg this week's post already has its second new name to the blog. The indie-folk singer from New York presents an introspective song like generations before her have done both as recording artists and from the days before songs could be recorded. Despite this enormous legacy, Julia Goldberg manages to capture my attention with ease. Both with her voice, that has a typical folk edge to it but also with the music. At heart you will hear Ms. Goldberg and her acoustic guitar like she would play it at home or at a campfire. It is enough to make the song interesting already. When all is said and done, Sometimes The Sea is as good as its basis is. What is added, is an accordion (Will Holshouser), playing as an accompanying instrument and some lead notes in between. The bass strings on the acoustic guitar are recorded so well, that it is hard to tell whether there is a bass guitar or not. There is absolutely no need for anything more. Recently, an EP was released called 'Born Sentimental'.

Wasn't It Just Yesterday. Girl With A Hawk

With Wasn't It Just Yesterday Boston band Girl With A Hawk returns to this blog with a song that immediately landed well with me. From the very first second somehow it is clear that the song is going to be just fine. It starts with an intro of a lead guitar, the band is there and then an organ enters putting the cherry on the already delicious cake. Linda S. Viens once again leads the band through a song of significance. With influences from both sides of the ocean shining through, Girl With A Hawk creates a hybrid song that should work for both fans of U.S. rock and U.K. Britpop and older (Bowie!). "I've got the looks and I've got the tunes", she sings and then she looks in the mirror and realises that "time is running out" and there's even a political statement in there, as she moves from the personal to the more general before she proclaims her love of the rock and roll life. She sounds like she does for the whole of the way. It shows in every single second of Wasn't It Just Yesterday. Album 'Renegades' is there on the 19th!

Hard Luck. Hoaxxers

With Hoaxxers we have another new name on the blog but not a new kind of music. The upbeat power/punkpop of the band will resonate with fans of a host of bands playing this genre of music since the 1990s, and mostly from the U.S. or influenced by such bands. Hoaxxers is a band from Austin, Texas and holds members of the band Joe Jitsu in it. Hard Luck is the title track of a six song EP with the same name that was released on 29 May. The song is a punkrock song that at the same time strives to be a perfect pop song. Loud and punky, but with harmonies that work while at the same time sounding very familiar. Dynamics are used successfully, in other words a textbook song and still it works. Not the best I've ever heard but certainly plain good. No more words are necessary, except rock on!

Wout de Natris - van der Borght

 

Don't Give Up. The Maureens

Listening to my new The Maureens LP for the first time, I had the impression it was business as usual for me and The Maureens. Great pop songs that go down really well, but no different from what I had heard before. And then things changed with each spin I took Don't Give Up on. The title of the album became true in more than one sense.

The Maureens can be found on this blog for more than ten years. It all started with a live show at Q-Bus in Leiden in 2015, where I bought the band's then two year old debut album. This was followed by the single 'Heartbreak' announcing the album 'Bang The Drum' (2015) and me reviewing 'The Maureens'. All through past ten years, the band, with several changes to the line up, went out in search of the perfect pop song and found it multiple times.

Come 2026 and the band released its fifth album and yes, a lot of it sounds familiar, of course once again of great beauty. Don't Give Up though kicks off as if the band has to catch the last bus of the evening. Electric guitars lead the way, bass and especially the drums are prominently present. The raucous lead guitar parts are almost un-The Maureens like and regularly return throughout the album. Bands like The Posies and Teenage Fanclub from 25-30 years ago come by in my mind. Bands blending pop and 90s rock to perfection with Big Star always in the back of its mind. 'Oceans Apart' brings the Rickenbacker back into the band's sound as well. This album is, partly, a wilder sounding album and that is the development I missed in my first listening session. Yes, the most obvious in the sound of Don't Give Up.

The same happens on the up tempo pop-rock song 'Seventeen'. Here Johan has to be added as an influence on the sound. Nothing new, as in 2015 I wrote "Johan is dead, long live The Maureens". Except that in 2026 Johan has been revived for some years already, the quote still stands. The Maureens are the contenders for the crown, as a song like 'Seventeen' is so good. Despite the tempo it is pop perfection.

After the two opening songs, the tempo and intensity go down and are replaced by a different kind of intensity. The harmony vocals become more accented and enter the spotlights. 'Talking In My Sleep' is the kind of song that comes into full bloom when given half the chance. The "aah-aahs" at the end will sound familiar to The Maureens fans, but they still are very effective over the outro. The Maureens are capable of producing spine-tingling moments with very familiar components, yet reaching a maximum effect.

With 'Crying For The Moon' the tempo goes down even further. It starts with just an acoustic guitar, followed by a violin and a double tracked vocal. Hendrik-Jan de Wolff is totally in his balladry element here. The song also provides the album with its title. 'Crying For The Moon' comes closest here to another Dutch band that is one of my favourites, Mountaineer. Both have played twice in my living room. It may well soon become three times as far as I'm concerned. A regular attendee apped me writing, "I'm listening to the new album here in Umbria on holiday and looking forward to the next show". Living room shows are small in size but provide a band a small but loyal following as the emotional impact of the music is so direct and intense.

Don't Give Up meanders between these four type of songs. From loud to soft, the band excels in them all. The album is still growing on me and I have no doubt that just like the previous ones, it will wind up in my albums of the year list. To return to my opening lines. For a band producing albums at such a high musical level, it becomes possible to take that level for granted. Never fall for your first impression! The Maureens belongs to the best pop-rock bands coming out of The Netherlands.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Don't Give Up here:

https://themaureens.bandcamp.com/album/dont-give-up 

Dandelion. Ella Langley

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast.

De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.

Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd.

Erwin Zijleman

2026, week 24. 10 singles

Another week has sped by, it seems to go ever faster. In between I have played a great live set with my own band Sweetwood, that showed that we are still progressing and become better. Below you find ten recent singles, with a surprising number of duos making their debut on this blog. Old and new, you will find it all, so enjoy!

Deny. La Sécurité

Post punk? Yes, very much so. La Sécurité dives into the postpunk coming out of the U.K. around of 1980, when melody was traded for a sort of communist five year plan kind of music. All pleasure was traded in for music of a rigorous socialist orthodoxy kind. Enter Deny in 2026. The rhythms, the talk-singing, the accents and bursts of guitars all fit. Except this song is set on fire. The Montreal art-punk collective makes the song come totally alive and manages to throw in a musical joke or two. Listen to how the electric guitars drop away revealing the synth underneath them. Slowly but surely it also becomes clear how danceable Deny is. the song is a clear winner. Eat your heart out Gang of Four and their ilk.

Tide - Prologue. The Stream

Leiden's The Stream has found its way to this blog for over a decade now. Jan Stroomer and band are true veterans. When a new record is announced, I tend to prick up my ears. Fans will remember fondly how the previous record, 'Nature Calls', was accompanied live with a host of physics and chemistry experiments while the band played on. In 2026 things have changed somewhat. The band decided to record an instrumental album, 'Flood', and had to say goodbye to its long time drummer Koen van Dijk. This results in music that is rather far detached from what I usually listen to, but then being a guitar man, The Stream always was a bit aside of my usual musical playground. I notice that it is easy to listen to Tide - Prologue. The piano plays an upbeat melody, that comes close to classical, making The Stream leave its usual habitat of pop songs with a piano as main instrument. The doubled part gives Tide - Prologue a nice darker edge, allowing some tension to enter the composition. It is the first release from an upcoming EP, ''Flood - Prologue'.

Young Hearts. Isaac Roux

I was about to write that we have a debut on the blog, were it not that Erwin Zijleman reviewed Isaac Roux' (Louis de Roo) debut album 'Troubeld Waters' two years ago. For me it is though and I'm pleasantly surprised by the uptempo song Young Hearts is. A long time ago Rod Stewart sang about "young hearts" in his hit single 'Young Turks' and Isaac Roux taps into this line of energy, while making his song rougher and more alternative. It starts right away with the intro, where an electric guitar is allowed to go for it, after which most instruments drop away when the first verse starts, to come in again on the second line. There is some Kensington in the way the chorus presents itself, except that Young Hearts avoids the platitudes in the music that band excels in. Young Hearts remains alive, fiery and energetic. Bigger and bigger seems to be the adagium used in this single and it works from beginning to end.

Precious Days. Brand New Heartache

Usually, I listen to new singles on You Tube, as most are available there and it's easier and faster to access them. So I found that Brand New Heartache, the Nashville husband-and-wife duo of Eleese and Matthew Meschery, has exactly 1 person who subscribes to their channel and and the video had 13 views. That is no reason to write a review but this song is. Based on what I'm hearing these numbers ought to rise fast. Precious Days meanders somewhere between country, folk and pop. It's a great up tempo song not unlike Emmylou Harris' rendition of Chuck Berry's 'C'est La Vie (You Never Can Tell)'. Precious Days simply rocks and is rich in sound, orchestration and vocal delivery. Far more comparisons are possible to make, but I'll let you find your own favourites. I prefer to just like Precious Days for what it is. Album 'A New Alchemy' is slated for 24 July. Based on what I'm hearing here, it's something to look out for alright.

3, 2, 1. Bente 

Bente is meer een naam voor mij dan een zangeres. Wel heb ik een paar afleveringen gezien van het programma 'Beste Zangers', waarin zij liet zien een heleboel in haar mars te hebben. Haar eigen werk gaat tot nu toe gewoonweg langs mij heen. Tot dat ik dit nummer hoorde op de Radio 2 ochtendshow waar mijn vrouw graag naar luistert voor het werk. Ik hoorde een heleboel energie en vooral een alternatieve poprock song waar de stukken vanaf vlogen. Ja, ik krijg de doorgaans jeuk van de manier waarop veel jonge, Nederlandse zangeressen zingen. Bente moet deze techniek in 3, 2, 1 grotendeels loslaten, omdat het tempo zo hoog ligt. De manier van zinnen afbreken dat lukt nog wel, nog zoiets, maar maakt het nummer niet minder goed. Hier wordt gerockt en het staat Bente goed. De opbouw is eveneens goed. De rustpunten in het nummer zal er voor zorgen dat een zaal op het juiste moment loos zal gaan. 3, 2, 1 is een sterke Nederlandstalige pop- en rocksong.

Low Sunday Ghost Machine - Black EP. Lowsunday

Lowsunday is the second of four duos making their debut on this blog in the same week. Shane Sahene (vocals, guitar, synth, bass, drums) and Bobby Spell (bass, guitar, drums) are the two members of the original band from the late 90s who came back to release new music. In 2026, I can't judge the old work, I'm afraid, Lowsunday releases music that is as dark as it used to be in the 1980s except that it lays the light side of a band like The Cure or Big Country over its Joy Division foundation. The result is music that is simply infectious. Opening song 'You're So Wired' immediately sets the stage for rock and for the typical shoegaze style of dancing, i.e. looking at the points of your shoes and move as little as possible. Should you not be a shoegazer, I'm sure other forms of dancing are allowed by Lowsunday. Tracks like 'You're So Wired' and 'Shattered' are made for moving with abandon. Should the band plan to play live again, it will need more musicians, as layer after layer of guitars and other stuff are stacked upon each other creating a huge wall of sound. Lowsunday certainly did not leave it to chance where its comeback is concerned. This kind of music makes you noticed immediately. Love it or hate it, you can't escape it. I'm all good here.

Bug In The Cake. Violet Grohl 

Going by the name Grohl, no matter what you say, will open a lot of doors. Father is famous for well over 30 years, first as drummer and then as front man of Foo Fighters. Violet has recently released her debut album 'Be Sweet To Me' and received a lot of attention surrounding the release. It made me somewhat sceptical, next to having too many albums to listen to already. And then I ran into this video. I can only admit straight up that Bug In The Cake is a great alternative rock song. In fact, I love it. It fits in very nicely with alternative rock songs coming out of the U.S. since the 1990s. It has just enough of a pop vibe, because it has a few great hooks and an instantly singable (pre) chorus. Not to forget some great guitar solos. Bug In The Cake has a lot of urgency that Violet Grohl is sharing with the world and the song is simply a lot better than many, not all, her dad gave the world. It looks like I have another album to listen to.

Backstabber (Tailor's Version). The Dresden Dolls

And here is another new name on this blog. Although I have heard the name The Dresden Dolls before, I do not recall having heard its music. That may have been a great miss, as Backstabber (Tailor's Version) is a great song. Duos come in a lot of ways but usually it is guitar and drums ever since The White Stripes, with some doing bass - drums like Royal Blood. The Dresden Dolls present themselves as a piano - drums duo. Reading up on the band, I found that the band formed in 2000 and released two albums in the 00s. One of these albums, 'Yes, Virginia' is getting a re-release with a pun on Taylor Swift's re-releases of her first albums. For me, I'm glad to hear this song because of the re-release. Amanda Palmer's piano playing is forceful and rhythmic, while Brian Viglione fills in everything else with his drumming, besides providing background vocals. Backstabber is an ideal song to get to know the band in the 2020s.

Diablo. Deep Purple 

Deep Purple is around for 58 years in 2026. Everyone with the slightest knowledge of hard (classic) rock knows the band went through several line up changes through the decades. The current line up is four old timers and new guitarist Simon McBride. They already present their second album soon. Deep Purple is acting as if El Diablo is on its tail and given the average age of the members, that is not far beside the truth. With Diablo Deep Purple again, after first single 'Arrogant Boy' shows that it has not lost its chops. Don't expect anything new, but do expect the classic Deep Purple sound at its best. A driving rhythm, dualling guitars and organ, a great riff or two and Ian Gillan singing in his older gentleman voice, that fits this music perfectly. In 2026 Deep Purple still is a great band, no doubt about it.

Socialism Ditty. Mr. Dinkles

After The Dresden Dolls a forth duo features for the first time on this blog. This time The White Stripes is the blueprint. Mr. Dinkles, vocalist/guitarist Mac Rettig and drummer Rocco Ramos, is more a punk band though than the blues rock The White Stripes based its music on. The title and lyrics refer to what 'The Economist' recently dubbed "Gen-Z socialism". It is a spot on description as ms. Rettig shout-sings "you don't really need that, just give me that". We all know it doesn't work that way, although there definitely is a point to gen-z socialism and rethinking wealth distribution. Musically, Socialism Ditty is a raucous song, dirty for the whole of the way. A distorted guitar and ever dirtier overdubs make up the body of the song, with drummer Ramos hitting everything else home. The song starts like many other punk/garage rock songs do. The energy is there, creating the fun and expectation of wanting to listen to it. The explosion comes and does not go back into its corner until the very end. In fact, more flares start exploding, making Socialism Ditty more urgent by the second.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. Melanie Baker

Melanie Baker laat zich op haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! vooral beïnvloeden door indierock uit de jaren 90, maar geeft wel een bijzondere eigen draai aan alle echo’s uit het verleden.

De Britse muzikante gaat op haar in april verschenen debuutalbum flink los met de gitaren, die af en toe stevig ontsporen, maar ze maakt ook indruk met lekker in het gehoor liggende rocksongs. Het zijn rocksongs die de muzikante uit Newcastle met veel passie en energie vertolkt, maar ook als ze op de tweede helft van het album wat vaker gas terugneemt, blijven de songs, de muziek en de zang van Melanie Baker makkelijk overeind. Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! is hierdoor een album dat zich weet te onderscheiden van de meeste andere indierockalbums van het moment en dat is gezien het enorme aanbod van de laatste jaren echt een flinke prestatie.

De Britse muzikante Melanie Baker oogst direct bonuspunten met de titel van haar debuutalbum Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! en doet dat ook met de ruwe openingstrack AAAAAAAAHHHHHHHH!!!!. Het is een openingstrack die laat horen dat we van Melanie Baker niets anders dan een pittig rockalbum mogen verwachten. 

Dat is haar eerste album dan ook en als ik er een etiket op zou mogen plakken, zou ik kiezen voor indierock. En om nog wat preciezer te zijn 90’s indierock, want de Britse muzikante vindt haar inspiratie eerder in de door vrouwen aangevoerde indierock uit de jaren 90 dan in de indierock van het moment. 

Dat betekent dat ze moet concurreren met stapels geweldige albums uit het verleden en dat is geen eenvoudige opgave, maar Melanie Baker heeft een album vol bravoure afgeleverd. Het is een album dat een stuk steviger klinkt dan de meeste indierockalbums van het moment. De Britse muzikante schuwt de hoge gitaarmuren en opvallend gruizig gitaarwerk niet en de gitaren mogen ook op andere manieren ontsporen. 

Het herinnert me direct aan bands uit het verleden, zeker als ook nog een randje grunge wordt toegevoegd, maar Melanie Baker is ook een kind van deze tijd. Dat hoor je vooral wanneer de gitaren even gas terugnemen en Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! dichter tegen de indierock van het moment aankruipt, maar het grootste deel van de tijd plaats ik het debuutalbum van Melanie Baker eerder in de jaren 90 dan in het nu. 

Dat betekent zeker niet dat het album klinkt als een retro indierockalbum, want de songs van Melanie Baker klinken ook fris. Het is in muzikaal opzicht een knappe niche die Melanie Baker heeft gevonden en ik vind haar debuutalbum bij herhaalde beluistering alleen maar indrukwekkender worden. Dat ligt vooral aan het gitaarwerk, dat steeds weer net wat anders klinkt en de 90s indierock ook zomaar kan verruilen voor het gitaarwerk dat is te horen op de albums uit de Berlijnse periode van David Bowie, om maar één voorbeeld te noemen. 

Niet alleen de muziek, maar ook de zang op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! herinnert op een of andere manier aan de jaren 90. De zang van Melanie Baker klinkt soms prettig onderkoeld, maar klinkt meestal aanstekelijk uitbundig, wat nog wat extra energie toevoegt aan het geluid op Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous!. 

In muzikaal opzicht bevat het album misschien flink wat echo’s uit het verleden, maar in tekstueel opzicht past het album goed in deze tijd met de teksten waarin Melanie Baker geen geheim maakt van haar queer identiteit, waarmee ze aansluit bij een aantal groten uit het genre. 

Af en toe is het allemaal wel erg ruw en stevig, zoals in het punky Cabin Fever, maar zeker als Melanie Baker kiest voor lekker in het gehoor liggende rocksongs, en dat doet ze met grote regelmaat en zeker op de meer ingetogen tweede helft van het album, weet de muzikante uit Newcastle me makkelijk te overtuigen. Als ze dat niet direct doet is het even wennen aan al het gitaargeweld, maar ook dan wint de Britse muzikante mijn sympathie redelijk makkelijk. 

Er verschijnen momenteel nogal wat albums die zich keurig houden aan het stramien van de indierock van het moment en wat dat betreft klinkt het debuutalbum van Melanie Baker fris en anders. Ik ben er van overtuigd dat ze met Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! een breed publiek kan aanspreken, maar ook een ieder die normaal gesproken niet zo gek is op het soort muziek dat op dit album te horen is, zou eens moeten luisteren naar de songs van Melanie Baker.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Somebody Help Me, I’m Being Spontaneous! hier luisteren en bestellen:

https://melaniebaker.bandcamp.com/album/somebody-help-me-i-m-being-spontaneous