Below The Waste. Goat Girl

De Britse band Goat Girl maakte de afgelopen jaren al twee hele goede albums en voegt met het duidelijk anders klinkende Below The Waste een fascinerend hoofdstuk toe aan haar nu al fascinerende oeuvre.

De eerste twee albums van de Londense band Goat Girl werden terecht overladen met zeer positieve recensies. De Britse band liet zich op deze albums vooral inspireren door postpunk, maar sleepte er vervolgens van alles bij, waardoor Goat Girl niet het zoveelste bandje was dat zich fantasieloos liet inspireren door de hoogtijdagen van het genre. Op haar derde album slaat Goat Girl net wat andere wegen in. Het tempo op Below The Waste ligt een stuk lager, de sfeer is donkerder en de songs zijn gelaagder en experimenteler. Het is absoluut even wennen, maar de schoonheid en kracht van het nieuwe geluid van Goat Girl komen snel aan de oppervlakte. Fascinerende band.

Ondanks twee zeer memorabele albums is de Britse band Goat Girl de cultstatus nog niet helemaal ontgroeid, maar desondanks heeft het deze week verschenen derde album van de band niet te klagen over aandacht en dat is ook dit keer volkomen terecht. 

Clottie Cream (Lottie Pendlebury), Naima Jelly (Naima Bock), L.E.D. (Ellie Rose Davies) en Rosy Bones (Rosy Jones) debuteerden in het voorjaar van 2018 met een fascinerend titelloos album, waarop het viertal uit Londen er in veertig minuten maar liefst 19 tracks doorheen joeg. De muziek van Goat Girl werd vooral in het hokje postpunk geduwd, maar verwerkte net zo makkelijk invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, lo-fi en de jazz en hier bleef het niet bij. 

Het memorabele debuutalbum van Goat Girl, dat terecht opdook in flink wat jaarlijstjes, werd aan het begin van 2021 overtroffen door het nog veel betere On All Fours. Op het album, waarop de aan een solocarrière begonnen Naima Bock werd vervangen door Holly Hole (Holly Mullineaux), koos Goat Girl voor meer invloeden uit de postpunk en bovendien voor langere songs, waarvan er dit keer dertien in 55 minuten pasten. On All Fours was in muzikaal en vocaal opzicht klassen beter dan het debuutalbum van de Londense band, maar de songs van het viertal liepen gelukkig nog altijd over van avontuur. 

We zijn inmiddels weer ruim drie jaar verder en deze week keert Goat Girl terug met een nieuw album. Ellie Rose Davies heeft de band inmiddels verlaten, waardoor Goat Girl is gereduceerd tot een trio. Rosy Jones, Lottie Pendlebury en Holly Mullineaux kiezen op Below The Waste ook voor een wat ander geluid, maar het is nog altijd typisch Goat Girl. 

Vergeleken met de vorige twee albums van de band uit Londen klinkt Below The Waste flink trager en veel donkerder. De springerige popsongs die de vorige albums zo leuk maakten schitteren door afwezigheid en ook de opgewekte koortjes en zwierige synths zijn op het nieuwe album nauwelijks te horen. Goat Girl schuift op haar derde album nog wat verder op richting de postpunk en verrast hiernaast met nogal stemmige en soms sober ingekleurde tracks, die hier en daar ook folky kunnen klinken. 

De meeste tracks op Below The Waste zijn overigens minder sober dan ze lijken. Goat Girl heeft een album gemaakt dat met name bij beluistering met de koptelefoon tot leven komt. De songs van het Britse drietal bestaan uit meerdere lagen en blijken veelkleuriger dan op het eerste gehoor het geval lijkt. Met name de bassen en gitaren spelen een dominante rol in het nieuwe geluid van Goat Girl, hier en daar verrijkt met onder andere viool, piano en een flinke handvol andere instrumenten. 

Het is allemaal prachtig geproduceerd door de band en door John Spud Murphy, die eerder mooie dingen deed voor onder andere Lankum. De donkere klanken worden gecombineerd met de fraai onderkoelde zang die ook de vorige albums zo bijzonder maakte en die ook dit keer zorgen voor wat extra schoonheid en eigenzinnigheid in het geluid van Goat Girl. 

Ook ik moest even wennen aan Below The Waste, dat een aantal verleidingen van de vorige twee albums mist, maar wanneer je het album een paar keer gehoord hebt komen steeds meer fraaie details aan de oppervlakte en worden de donkere songs van Goat Girl steeds mooier en indringender. Het kost dus even wat moeite, maar hierna kun je alleen maar concluderen dat de teller voor Goat Girl nu op drie fascinerende prachtalbums staat.

Erwin Zijleman

Big Swimmer. King Hannah (2)

Het Britse duo King Hannah maakte op haar debuutalbum geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar maakt op Big Swimmer indruk met een spannend, gruizig en indringend geluid.

King Hannah leverde twee jaar geleden een veelbelovend debuutalbum af, dat herinnerde aan een aantal grote bands en muzikanten, maar dat ook genoeg eigen potentie liet horen. Die komt er uit op het deze week verschenen Big Swimmer dat is geïnspireerd door een lang verblijf in de Verenigde Staten. De invloeden die op het debuutalbum zo’n grote rol speelden zijn nog steeds aanwezig, maar King Hannah is op haar tweede album vooral zichzelf. Hannah Merrick zingt echt prachtig, terwijl Craig Whittle flink tekeer gaat op zijn gitaren. Big Swimmer staat bol van de onderhuidse spanning en houdt je bijna 50 minuten aan de speakers gekluisterd. King Hannah is de belofte inmiddels ver voorbij.

King Hannah, het duo uit Liverpool dat bestaat uit Hannah Merrick en Craig Whittle, debuteerde in het voorjaar van 2022 prachtig met I'm Not Sorry, I Was Just Being Me, dat de belofte van de EP’s die aan het album vooraf gingen volledig waar maakte. Ik omschreef de muziek van King Hannah ruim twee jaar geleden als een mix die bestaat uit gelijke delen Portishead, Mazzy Star en PJ Harvey en dat zijn namen die waarschijnlijk goed gaan scoren als ik ooit mijn lijstje met de beste albums aller tijden ga opstellen (iets dat ik overigens niet van plan ben). 

De inspiratiebronnen lagen er soms nog wel wat dik bovenop op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me, maar het album liet wat mij betreft ook voldoende een eigen geluid horen. Alle reden om uit te zien naar het tweede album van het Britse duo en dat album is deze week verschenen. Big Swimmer heeft de afgelopen week flink wat aandacht gekregen en was misschien zelfs wel de meest besproken nieuwe release van deze week. Daar valt niet veel op af te dingen, want King Hannah heeft inderdaad een sterk album afgeleverd. 

Het is een album dat opent met een verrassend ingetogen en folky passage, waarin de stem van Hannah Merrick prachtig klinkt. Het is een passage die een nieuwe dimensie toevoegt aan het geluid van King Hannah, ook wanneer de gitaren in het tweede deel van de titeltrack van het album wat steviger klinken en zeker in muzikaal opzicht weer iets van Mazzy Star opduikt in de muziek van het Britse duo. Bij beluistering van de openingstrack wist ik ook direct weer wat ik ruim twee jaar geleden zo goed vond aan de muziek van King Hannah. 

In New York, Let’s Do Nothing voegt King Hannah nog een nieuwe dimensie toe aan haar muziek en dat is een dimensie waar ik iets minder enthousiast over ben, al is de praatzang van Hannah Merrick mooier dan de gemiddelde praatzang. De muzikante uit Liverpool blijft gelukkig ook gewoon zingen, op de achtergrond begeleid door behoorlijk stevig gitaarwerk, dat af en toe de speakers uit mag knallen. 

De invloeden van Mazzy Star en PJ Harvey hebben we in de eerste twee tracks gehad, waarna in The Mattress op zijn minst een vleugje Portishead opduikt. Ik kan me slechtere inspiratiebronnen voorstellen en bovendien heeft King Hannah op haar tweede album een duidelijker eigen geluid dan op het debuutalbum. Het door het touren door de Verenigde Staten beïnvloede album klinkt psychedelischer en vaak ook steviger dan het debuutalbum, terwijl ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hun weg hebben gevonden naar het geluid van King Hannah, dat vaak opvalt door een bijzondere onderhuidse spanning. 

In muzikaal valt op dat het gitaarwerk mooier en veelzijdiger is dan op het debuutalbum en ook de zang, vind ik buiten de paar passages met gesproken woord, mooier dan op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me. Vooral de wat soberder ingekleurde en zich langzaam voortslepende songs op het album zijn prachtig, zeker wanneer de stem van Hannah Merrick samenvloeit met gruizige gitaarlijnen en een subtiele ritmesectie. Zeker als je het album een paar keer heb gehoord vergeet je het eerder genoemde vergelijkingsmateriaal en hoor je alleen nog maar King Hannah, dat in twee jaar wat mij betreft is uitgegroeid tot een grote band.

Erwin Zijleman

Wandering Star. Haylie Davis

De Amerikaanse singer-songwriter Haylie Davis klinkt op haar debuutalbum Wandering Star als een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar wat klinkt het ook in 2026 lekker.

Bij beluistering van Wandering Star vallen een aantal dingen op. Haylie Davis combineert op haar debuutalbum meerdere genres, waaronder de Laurel Canyon folk, de countrymuziek en de singer-songwriter muziek uit de vroege jaren 70. In muzikaal en productioneel opzicht weet de muzikante uit Los Angeles de sfeer van deze tijd goed te vangen. Dat doet ze ook met haar stem, die ook zo lijkt weggelopen uit een ver verleden. De zang op Wandering Star klinkt anders dan die op de meeste andere singer-songwriter en rootsalbums van het moment, maar als je vatbaar bent voor de stem van Haylie Davis pakt ze je met haar debuutalbum genadeloos in. Wat is dit een geweldig album.

Wandering Star is het deze week verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Haylie Davis. Als iemand me had verteld dat Wandering Star een vergeten album is uit de late jaren 60 of vroege jaren 70 had ik het echter ook direct geloofd. Wandering Star deed me immers direct vanaf de eerste noten aan Tapestry van Carole King denken. 

Dat is wat mij betreft een van de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden en misschien zelfs wel het beste album ooit door een vrouwelijke singer-songwriter gemaakt. Het uit 1971 stammende album heeft tot op de dag van vandaag invloed op vrouwelijke muzikanten, maar ik hoorde nog niet zo vaak echo’s van het album als bij beluistering van Wandering Star van Haylie Davis. Dat is nogal een vergelijking voor een debuutalbum, maar Haylie Davis kan de vergelijking wat mij betreft aan. 

De muzikante uit Los Angeles beschrijft haar debuutalbum op haar bandcamp-pagina als volgt: “Los Angeles–based singer-songwriter Haylie Davis presents Wandering Star, a coming-of-age debut that unfolds like a Townes Van Zandt tale set in a deserted diner off a re-routed interchange: intimate, cinematic and quietly fearless”. Dat is ook een mooie omschrijving, maar ik zou zelf eerder een mooi citaat met een hoofdrol voor de klassieker van Carole King hebben bedacht. 

Dat Wandering Star klinkt als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 heeft alles te maken met de muziek op en de productie van het album. Het door piano en gitaren gedomineerde geluid op het album ademt de sfeer van de jaren 60 en 70 en klinkt totaal anders dan singer-songwriter albums van het moment, zeker als de gitaren mogen soleren. 

Haylie Davis kan op haar debuutalbum uit de voeten met de tijdloze singer-songwriter muziek van Carole King uit de vroege jaren 70, maar ik hoor ook veel raakvlakken met de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell uit dezelfde periode. Hier blijft het niet bij, want Wandering Star bevat ook een aantal pure countrysongs, die ook afkomstig lijken uit een ver verleden. 

De productie van het album, waarvoor naast Haylie Davis zelf ook Sam Burton tekent, is echt een kunststukje, want wat weet het album de sfeer van de jaren 60 en 70 goed te vangen. Als Wandering Star in 1971 zou zijn verschenen had het de geschiedenis van de popmuziek kunnen veranderen, want de songs van Haylie Davis zijn absoluut aansprekend net als het geluid op het album. 

Nog wat aansprekender vind ik haar stem, die anders klinkt dan alle andere vrouwenstemmen van het moment. Het is een stem met flarden Carole King, Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Joni Mitchell, maar Haylie Davis heeft ook een bijzonder eigen geluid. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de stem van de muzikante uit Los Angeles mooi vindt, maar ik vind het echt een geweldige stem. Het is voor mij vooral de zang van Haylie Davis die van Wandering Star zo’n bijzonder album maakt, al doet de Amerikaanse muzikante op haar debuutalbum ook verder alles goed. 

Op basis van alle omschrijvingen wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van Wandering Star, maar ik werd eigenlijk direct weggeblazen door het album, dat ik zelf zou omschrijven als een imponerend country-getint singer-songwriter album dat in 1971 mee had gekund met de beste singer-songwriter en rootsalbums van dat moment en dat ook in 2026 nog fris en urgent klinkt.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 02-08-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=npyT6lBkOWA&list=RDnpyT6lBkOWA&start_radio=1

 

 

.No 

Blue Angel Sparkling Silver 2. Quiet Light

Onthoud van  af nu de naam Riya Mahesh, want met de muziek die ze maakt onder de naam Quiet Light kan de Amerikaanse muzikante en producer wel eens snel uit gaan groeien tot een van de grote popsterren van het moment.

Bestaat er zoiets als een lo-fi popalbum? Ik dacht tot voor kort van niet, maar Blue Angel Sparkling Silver 2 van Quiet Light is er wat mij betreft een. Luister naar het zoveelste album in korte tijd van de Texaanse muzikante Riya Mahesh, en je hoort het ene goede idee naar het andere en continu flarden van geweldige popsongs. Die popsongs zijn nog niet helemaal uitgewerkt op Blue Angel Sparkling Silver 2, maar net als een lo-fi rockalbum kan ook een lo-fi popalbum je heel blij maken. Ik ben dankzij Pitchfork op het spoor gekomen van Riya Mahesh en haar project Quiet Light en er is een schatkist vol moois en bijzonders opengegaan. En ik weet zeker dat het allemaal nog veel mooier en interessanter gaat worden.

De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork was de afgelopen week zeer lovend over het album Blue Angel Sparkling Silver 2 van Quiet Light. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Amerikaanse muzikante Riya Mahesh. Pitchfork noemt Quiet Light “a thoroughly beguiling new voice in American indie pop” en dat maakte mij direct nieuwsgierig naar Blue Angel Sparkling Silver 2. 

Het is tot mijn verbazing al het zesde (!) album van Quiet Light in nauwelijks drie jaar tijd. Nu is 'album' misschien wat te veel gezegd, want bijna alles dat Riya Mahesh tot dusver heeft uitgebracht klokt rond de twintig minuten. Desondanks heeft ze nog altijd een prestatie van formaat geleverd. 

Blue Angel Sparkling Silver 2 bevat overigens ongeveer 30 minuten muziek en dat geldt ook voor het in de zomer van 2023 verschenen Blue Angel Sparkling Silver. Het nieuwe album van Quiet Light wordt door Pitchfork een mixtape genoemd en dat is een type album waarmee ik niet bekend ben. Ik hoor wel dat Blue Angel Sparkling Silver 2 geen standaard album is, want het album bevat vooral hele korte songs. 

Riya Mahesh ziet er op de cover van haar nieuwe album jonger uit dan ze in werkelijkheid is, want ze is niet alleen multi-instrumentalist, klassiek geschoold pianiste, zangeres en producer, maar ook student geneeskunde. Voor haar studie heeft ze haar thuisbasis Austin, Texas, tijdelijk verruild voor Boston, Massachusetts, maar ze kijkt ook al uit naar haar plekje in de muziekscene van Los Angeles. 

Pitchfork ziet Riya Mahesh al uitgroeien tot een van de grote (indie)popsterren van de komende jaren en daar kan de Amerikaanse muziekwebsite wel eens gelijk in krijgen. Dat is opvallend, want Blue Angel Sparkling Silver 2 is zeker geen standaard (indie)popalbum. Als ik luister naar Blue Angel Sparkling Silver 2 hoor ik absoluut de kwaliteit of zelfs genialiteit van Riya Mahesh, maar de Amerikaanse muzikante heeft zeker geen perfect popalbum gemaakt. 

Bij beluistering van Blue Angel Sparkling Silver 2 hoor ik heel veel goede ideeën en met grote regelmaat flarden van perfecte popsongs, maar een echt perfecte popsong kom je nog niet tegen op het album, al komt Berlin aardig in de buurt. Op het nieuwe album van Quiet Light staan wel flink wat schetsen van perfecte popsongs. 

In alle tracks op Blue Angel Sparkling Silver 2 hoor je wel iets waar liefhebbers van goed gemaakte popmuziek gelukkig van kunnen worden. De ene keer een direct memorabele melodie, de volgende keer een bijzondere break, dan weer de start van een onvergetelijk refrein of precies de juiste sfeer. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen wat zo goed is aan het nieuwe album van Quiet Light, want eigenlijk is er bijna niets af. 

Aan de andere kant loopt het album over van het talent van Riya Mahesh, die je met veel bravoure de dansvloer op sleept, maar zich ook kwetsbaar durft op te stellen. Het doet af en toe wel wat denken aan het unieke eigen geluid waarmee Billie Eilish ooit opdook, maar de muziek van Quiet Light klinkt ook totaal anders. 

Ik geniet zeer van de genialiteit van de Amerikaanse muzikante en de manier waarop ze met goede ideeën strooit, maar ik wens haar ook net wat meer geduld en focus. Met wat meer geduld en focus acht ik Riya Mahesh in staat om een sensationeel goed popalbum af te leveren. Het is het album waarover Blue Angel Sparkling Silver 2 ons alvast laat dromen.

Erwin Zijleman