2026, week 26. 5 singles

A long, long time ago Martha and the Vandellas sang a song called 'Heat Wave' and the band Heatwave scored a hit called 'Boogie Nights'. With the temperatures awaiting us in the coming days, I doubt if there is going to be a lot of boogieing. Listening to music is always an option of course, so here's four recent singles and one EP for you to explore. Enjoy, but keep cool!

CIA. Mont Loser

'CIA' is very likely the loudest song recorded by the former Dutch band Caesar on what proved to be its last album around 2003. It looks like that is the mood that the U.S.' Central Intelligence Agency conjures up within musicians. Proof of point, Mont Loser from Paris, France really goes for the jugular as well on its new single. The song flies right off the road into an orgy of guitars and sound eruptions. If CIA expresses what the youth of France thinks about the U.S., it is clear we all have to start looking elsewhere. This song is not pretty, a far cry from welcoming, total chaos, a statement of anger. Nothing is hidden, despite the sound being a mud pool of noise, with everyone playing and singing at their loudest. The message is clear.

Hollow Heart EP. Heidi Curtis

The intro to the title song opening Heidi Curtis' EP really put me on the wrong foot. Listening to the acoustic guitar I expected to be listening to a singer-songwriter song. When the band kicks in that is changed into something that mixes between 70s rock and 2026 pop rock. And Heidi Curtis' voice will ring another bell with everyone listening to 'Hollow Heart'. When the acoustic guitar returns for a short intermezzo, the Buckingham-Nicks connection is even underscored. This EP starts with an extremely strong track. This impression does not leave me in 'Behind The Doors'. Of course, the music lover with some mileage behind him will think to have heard it before, but then isn't 'Rumours' the best selling classic rock album on vinyl for several years in row? The number of youths I see walking with it in records stores tells it all. Of course a new generation is influenced by its sound.The strong point of Hollow Heart is that it does not make me want to hear 'Rumours' immediately. I do not mind spending time with the powerful poprock songs of Heidi Curtis from Newcastle in the U.K., and her powerful voice.

Making Pretty Babies. Sally Jaye

Nostalgia seems to be the theme of this and the previous singles post. Believe me, the order is random as far as I'm concerned. This is roughly the order songs come in, with leaving out what doesn't attract me at first hearing. Sally Jaye brings that mix of music that is somewhere between roots, americana, country and a little rock. My all time favourite song in that genre is Hazeldine's 'Drive', from the late 1990s. Making Pretty Babies reminds me of that song, as it catches the same atmosphere. The pedal steel guitar is a nice additions, as it gives the song a more traditional sound. The band obviously knows what is expected of it and all Sally Jaye has to do, is sing convincingly with her voice that has the right timbre for this kind of music. And she does just that.

Drunk at the Gym. Jazmine Mary

This morning I was at the gym. Perhaps there was a little alcoholic residue left in my body, but I was certainly not drunk. Drunk At The Gym, Jazmine Mary's new single, is a far weirder affair. It starts with a car park and a bag of drunks. From there you better follow the story yourself. Ms. Mary sing-tells the story to us, singing in her deeper registry, giving the song a darker mood. With that she falls into line with (former) label mates Aldous Harding and Vera Ellen, who are able to create a mood like this also. The accompaniment is not your average as well. A banjo, strings and a clarinet steel the bigger roles from the more traditional instruments. When she moves up a register with her voice, the mood changes for a short while. All together, it makes Drunk At The Gym an intriguing single.  

Beautiful Things. Donnie Vie

After 'Plain Jane' in February of this year, Donnie Vie finds himself again on these pages. Again, it is a single that has a psychedelic vibe like The Beatles created around 1967 and adds a pop element that brings the best pop singles of the era to mind. Beautiful Things is a song with nothing less than a wall of sound, in music and singing behind Donnie Vie. Nothing was held back in order to make this song shine. It's as if Jeff Lynne and George Harrison had brought together another band than The Traveling Wilburys. To create an even bigger form of pop music than ELO itself ever made. Beautiful Things is an undertaking and Donnie Vie gets away with it with ease. Beautiful Things could easily have become a pastiche of things past or worse, a failure. It isn't, and that tells you enough about the accomplishment of Donnie Vie and his team.

Wout de Natris - van der Borght 

Evergreen In Your Mind. Juni Habel

Iets meer dan drie jaar na het uitstekende Carvings keert de Noorse muzikante Juni Habel terug met Evergreen In Your Mind, dat net als het vorige album opvalt door de bijzondere sfeer en een zeer karakteristieke stem.

Ik ben niet altijd gek op traditionele Britse folk en toch is dat het genre waardoor Juni Habel zich het meest heeft laten beïnvloeden. De Noorse muzikante geeft echter wel een eigen draai aan invloeden uit de Britse folk en voegt Scandinavische ingrediënten toe aan haar muziek. Het is muziek die een onthaastend karakter heeft, maar vergeet niet om goed te luisteren naar en te genieten van de mooie muziek op Evergreen In Your Mind en van de bijzondere stem van Juni Habel, die de muziek van de Noorse muzikante een eigen karakter geeft. Alles wat Juni Habel doet is direct mooi, maar haar intieme en soms bijna verstilde nieuwe album beschikt ook over flink wat groeipotentie.

In de eerste maand van 2023 verscheen Carvings, het tweede album van Juni Habel. Het is een album dat zich zeker heeft laten inspireren door Britse folk, maar de muziek van de Noorse singer-songwriter klinkt ook absoluut Scandinavisch. Carvings is een album waarmee je even kunt ontsnappen aan de drukte van alle dag. Het tempo is laag, de muziek is het grootste deel van de tijd uiterst sober en ook de stem van Juni Habel heeft iets rustgevends. 

Carvings is echter ook een album dat het verdient om aandachtig beluisterd te worden. De songs van de Noorse muzikante zitten knap in elkaar, de muziek op Carvings is subtiel maar is ook versierd met subtiele accenten en er gebeurt echt van alles in de zang van Juni Habel. 

In april is de opvolger van Carvings verschenen en ook Evergreen In Your Mind is een album dat vrijwel onmiddellijk een serene rust brengt. Op de cover van het album zien we Juni Habel in een weids en wat ruw landschap, waar de stilte vast regeert. De Noorse muzikante nam ook haar nieuwe album grotendeels thuis op en heeft de rust van het Noorse platteland meegenomen naar haar muziek. 

Evergreen In Your Mind is net als Carvings een album dat het predicaat folkalbum verdient. Ook op haar derde album laat de muzikante uit het Noorse Viken zich inspireren door traditionele Britse folk, maar ook dit keer geeft ze haar muziek een Scandinavische vibe mee. 

In de basis hebben de songs van Juni Habel genoeg aan een akoestische gitaar en de stem van de Noorse muzikante, maar ook op Evergreen In Your Mind zijn fraaie versiersels toegevoegd aan het sobere geluid op het album. De accenten die zijn toegevoegd aan het akoestische gitaarspel zijn subtiel, maar zorgen er door de inzet van steeds andere instrumenten voor dat er voldoende variatie tussen de sobere songs op Evergreen In Your Mind zit. 

De schoonheid van de muziek op het album hoor je vooral wanneer je het nieuwe album van Juni Habel met de koptelefoon beluistert en ervaart hoe knap de productie van Juni Habel en Stian Skaaden is. Bij beluistering met de koptelefoon hoor je bovendien veel beter hoe mooi de stem van de Noorse muzikante is. 

Juni Habel heeft een stem die het goed doet in wat traditioneler klinkende Britse folk, maar ze verloochent ook haar afkomst niet en voegt een Scandinavische touch toe aan haar zang. Het unieke karakter van Evergreen In Your Mind zit hem deels in deze Scandinavische invloeden, maar wat ik vooral bijzonder vind aan het album is de wijze waarop Juni Habel de tijd neemt voor haar songs. 

Dat hoor je terug in haar zang die nergens gehaast klinkt en ook de muziek op het album neemt alle tijd om zich te ontwikkelen en om ieder instrument een goede plek te geven. Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Juni Habel was ik vooral geïntrigeerd door de bijzondere sfeer op het album, maar nu ik er vaker naar heb geluisterd, hoor ik steeds meer en steeds intenser de schoonheid van de muziek van Juni Habel. 

Zeker op een zondagochtend doet Evergreen In Your Mind al snel wonderen, maar ook op de andere momenten van de dag wordt de muziek van de Noorse muzikante me steeds dierbaarder. Carvings ben ik na de indrukwekkende kennismaking helaas snel weer vergeten, maar Evergreen In Your Mind gaat zeker langer mee.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Evergreen In Your Mind hier luisteren en bestellen:

https://junihabel.bandcamp.com/album/evergreen-in-your-mind 

2026, week 25. 5 singles (5)

On the longest day of 2026, again only five singles, again due to the same reason. Add extremely warm and humid conditions, making it impossible to collect my thoughts after a long day. There are more than enough singles to listen to and that seems to work better than whole albums at the moment. Because most singles come from (to be) released albums, they get the attention anyway. So, it's your turn to explore new music. Enjoy!

Nobody’s Coming To Save You. Gurriers

Somewhere last year My Love came home after seeing old friends from London after many years and asked me "do you know the band Gurriers"? Two days later she again said a friend or colleague had gone and seen the band, just like the Londoners had. I could answer "yes, I reviewed its album not that long ago". That album was 'Come And See' (2024). With Nobody’s Coming To Save You the Dublin based band has started its campaign to release its second album with the same title (25-9). Post punk is all over the single. With deep and dark sounding guitars Gurriers sets a mood for the song that is played out excellently. It plays with dynamics but don't expect too much light in this single. If the rest of the album is as good as this, Gurriers will be in direct competition with the bands that came before it, Shame, Fontaines DC, etc. and it might just be a must watch in the fall.

Building Fences. Trixie Whitley

With Building Fences Trixie Whitley, the Belgian - U.S. singer-songwriter, returns to the blog after seven years. Building Fences is an intriguing song. Somehow Whitley manages to combine the mood of David Bowie's 'Blackstar' album with the voices of modern pop singers. An acoustic guitar starts the song played in a bossa nova style but not much later is joined by saxophones that become the lead instruments together with Trixie Whitley's voice. With a higher register harmony voice, she moves into Mariah Carey territory, without the vocal acrobatics. Because she stays away from this type of singing the contrast between the darker horns and her voice becomes ever bigger. Building Fences as a whole is far lighter than anything on Bowie's swan song album. That she manages to capture it anyway, is all the more impressive. There will be more coming up later on this year.

Cheap Thrill. Yea-Ming and The Rumors

Another new name on this blog today, although with Cheap Thrill Yea-Ming and The Rumors announced its fourth album (12-6). The music is a form of shoegazing without the gravelly guitars. Yea-Ming sings with a soft, serrated voice, almost like the French sigh girls from the mid-1960s. The negative of the sigh girls was of course Nico in The Velvet Underground. Cheap Thrill does have a 'Sunday Morning' vibe also. A lead guitar accompanies her with a little reverb and delay on its tone, played in a slow version of Johnny Marr's style of playing in The Smiths. The outcome is an extremely dreamy song. From the very first second it had caught my attention and Cheap Thrill did not let go until the very end. The Bay Area band strikes the exact right tone and notes to get away with new music that could have been made in 1966 also.

A Song Called Sha La La. The Amplifier Heads

Speaking of the 1960s. Just listen to the intro of A Song Called Sha La La and tell me you don't think of 'I Can't Control Myself', one of The Troggs' big hits, immediately. Of course you do and if you are not familiar with the song, go check it and The Troggs out. The Amplifier Heads recreate a 1960s vibe quite convincingly. Of course, you can wonder is the world in need of a new song in a style that emulates the at thee time wild rockers The Troggs? Strictly speaking the answer is no, but why pass up on the obvious fun the Amplifier Heads has in making songs like A Song Called Sha La La? I can't see why I should. There's even a Clarence Clemons style saxophone solo in there. Sal Boglio and fellow musicians strike all the right chords here.

(You Won’t) See Me. Speedfossil

With (You Won't) See Me some more nostalgic feelings for music from long ago enters the blog this week. Speedfossil, recently presented a compilation album of the first ten years of its career called 'Time Flies: 10 Years of Speedfossil'. Searching for this song on You Tube, I found that it is eleven years old. In 2015 nobody had ever told me about the band, but thanks to people in Boston pushing the local bands around the globe, I have been able to catch up, to become a fan of many Boston bands, besides the world famous Dropkick Murphies. (You Won’t) See Me brings bands to mind that for me start with The Kinks right after they left behind the powerchords of its first two hitsingle and started releasing songs like 'See My Friend'. Speedfossil takes that mood and adds a little more power. The outcome is a powerpop ballad with a nice melancholy edge that is the signature of an artist like Ray Davies.

Wout de Natris - van der Borght 

Een onverwacht klassiek huisconcert

Ik heb totaal geen verstand van klassieke muziek. Natuurlijk, door de jaren heen komen er bij allerlei gelegenheden klassieke muziek voorbij. Enkele stukken zelfs zo vaak dat ik het herken en ook de componist kan noemen. Een ander voorbeeld is popbands die klassieke muziek ombouwen tot rock. Het eerste voorbeeld uit mijn leven dat ik kan noemen, is Ekseption, een Nederlandse rock band die rond 1970 een aantal hitsingles scoorde met bewerkingen van klassieke stukken. Hun eerste hit 'The 5th' maakte grote indruk op me en ook de derde single. 'Air', is nog steeds van grote schoonheid. Ik ging voor de power in die songs, de vette drums en de enorm aangezette orgelklanken van Rick van der Linden. Tegenwoordig wordt Ekseption onder symfonische rock geschaard, neem ik aan, maar die term bestond in 1969 nog niet. Later leerde ik dat de orgelpartij in het twee jaar oudere 'A Whiter Shade Of Pale' op een stuk van Bach is gebaseerd. Ik had toen geen idee.

Waarom deze inleiding? Omdat Mijn Lief en ik vandaag op een verjaardagsfeest van een vriendin waren. Haar man gaf haar als cadeau een klassiek huisconcert cadeau. Ik heb de achternaam van de dame in kwestie niet opgevangen, Diane of Diana is haar voornaam. Zij speelde een stuk van Bach en een late variatie van Haydn. De triolen vlogen over de toetsen van de vleugel die in huis staat en allerlei andere stukjes die mij als van een ongelofelijke complexiteit voor kwamen. Het is gewoon mooi om daar zo dicht bij te staan. Bij een huisconcert maakt het bijna niet uit wie er speelt of wat, zo dichtbij de artiest kunnen staan, is altijd indrukwekkend.

Deze vrouw moet er duizenden uren oefenen op hebben zetten, als het niet meer is. En toch zie en hoor je het verschil tussen heel competent en goed zijn en virtuoos. Kleine haperingen, een foute aanslag of half aangeraakte toets. Tegelijkertijd komt het stuk volledig tot leven en weet zij de schoonheid die in de noten voor haar neus verscholen liggen naar boven te brengen en de mensen die gezellig stonden te kletsen geheel stil te krijgen (op een paar cultuurbarbaren achter in de tuin, die niet de moeite namen om te komen luisteren. Lokale politiek gaat altijd voor heb ik door de jaren heen geleerd.) Het zet mij niet aan om naar klassiek te gaan luisteren. Meestal raak ik verveeld na enige tijd.

 Zo had ik een totaal onverwachte, maar mooie muzikale ervaring en wat een mooi verjaardagscadeau, lijkt me. De jarige zat te glunderen op haar stoel voor de vleugel.

 Wout de Natris - van der Borght 

These Frightening Machines. Katherine Priddy

De Britse muzikante Katherine Priddy maakte met The Eternal Rocks Beneath en The Pendulum Swing al twee sensationeel goede albums, maar het deze week verschenen These Frightening Machines is nog wat mooier en indrukwekkender.

Katherine Priddy is in een paar jaar tijd van een veelbelovende folkie uitgegroeid tot een van de meest aansprekende Britse singer-songwriters van het moment. Ze maakt nog altijd makkelijk indruk met haar wonderschone en veelzijdige stem, maar ook in muzikaal opzicht is het deze week verschenen These Frightening Machines een imponerend album. Katherine Priddy laat op haar derde album ook nog eens horen dat ze is gegroeid als songwriter en het is een songwriter die zich niet meer laat beperken door de kaders van de Britse folk. These Frightening Machines is absoluut een prachtig Brits folkalbum, maar het is door de grote variëteit aan stijlen ook veel meer dan dat.

Aan het begin van 2021 werd Katherine Priddy door een aantal aansprekende Britse muziektijdschriften geschaard onder de grote beloften van de Britse folk. We zijn inmiddels vijf jaar verder en ik kan alleen maar concluderen dat de Britse muzikante de belofte inmiddels meer dan waar heeft gemaakt. 

Dat deed ze eigenlijk direct al in de zomer van 2021 met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath, dat dankzij de prachtige stem van Katherine Priddy, maar ook door de muziek op het album uitgroeide tot een van de mooiste albums van dat jaar. The Eternal Rocks Beneath ademde Britse folk, maar Katherine Priddy zocht ook op fraaie wijze de grenzen van het genre op. 

Dat deed ze op nog wat indrukwekkendere wijze op het aan het begin van 2024 verschenen The Pendulum Swing, dat was voorzien van een voller en veelzijdiger geluid. Op haar tweede album maakte de muzikante uit Birmingham nog wat meer indruk met haar prachtige stem en was ze de drie jaar eerder voorspelde belofte inmiddels ver voorbij. 

Katherine Priddy werkte op haar eerste twee albums samen met producer Simon Weever, die twee bijzonder mooi klinkende albums afleverde. Voor haar deze week verschenen derde album heeft Katherine Priddy gekozen voor een producer van naam en faam. These Frightening Machines is immers geproduceerd door de vooral van PJ Harvey bekende Rob Ellis, die het geluid van Katherine Priddy nog wat verder optilt. 

Op These Frightening Machines zet de Britse muzikante de lijn van The Pendulum Swing door. Invloeden uit de Britse folk spelen nog altijd een belangrijke rol op haar derde album, maar nog meer dan op haar vorige albums zoekt Katherine Priddy de grenzen van het genre op en begeeft ze zich ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de Britse folk. 

These Frightening Machines werd gemaakt met een flink aantal muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Ben Cristophers, en klinkt nog wat mooier en veelzijdiger dan de vorige twee albums. In de openingstrack Matches hoor je een flirt met de spookachtige Keltische folk van een band als Lankum, maar de titeltrack die volgt is juist weer ontspannen en oorstrelend mooi. 

Katherine Priddy probeerde zich op haar debuutalbum al te ontworstelen aan het strakke keurslijf van de Britse folk, maar heeft zichzelf hier inmiddels echt volledig van bevrijd, waardoor folk, pop, Amerikaanse rootsmuziek en tijdloze singer-songwriter muziek op fraaie wijze samen komen op het album. 

Het was de stem van Katherine Priddy die uiteindelijk de meeste indruk maakte op haar eerste twee albums en die stem is alleen maar mooier en rijker geworden. Hier en daar hoor je nog een typische Britse folkie, met echo’s van grote folkzangeressen uit het verleden, maar de stem van de Britse muzikante kan op These Frightening Machines meerdere kanten op en klinkt nog rijker en warmer dan op haar vorige albums. Katherine Priddy is de dertig inmiddels gepasseerd en dat zorgt ook nog eens voor net wat meer doorleving in haar stem. 

Na twee prachtige albums lag de lat al heel hoog voor Katherine Priddy, maar met These Frightening Machines weet ze me met een serie prachtige en fantasierijke songs toch weer te verrassen en behoort ze niet alleen tot het beste dat de Britse folk momenteel te bieden heeft, maar ook tot het beste dat de Britse popmuziek momenteel voor ons in petto heeft. Dit gaat een van de mooiste albums van 2026 worden, let maar op.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Frightening Machines hier luisteren en bestellen:

https://katherinepriddy.bandcamp.com/album/these-frightening-machines