donderdag 24 juni 2021

The Restless Dreams Of Youth. Tamar Berk

Released in February The Restless Dreams Of Youth only recently came to my attention by way of Tamar Berk herself. She invited me to listen, and I did. In fact I'm glad I did. The Restless Dreams Of Youth, is an alternative rock album very much worthwhile getting to know.

Why?, you might ask, as there multitudes of alternative rock albums. All true, but there's always room for one more good one in a collection, especially when it adds to what is already out there. Good songs, nice melodies and a voice worthwhile listening to. Tamar Berk scores points on all three criteria.

She has played in several bands in Chicago and Portland, Oregon, before deciding it was time to make a solo album. Reading her Bandcamp page, I conclude the album is extremely personal. The songs tell of growing up feeling insecure, feeling an inner void, unsure of what her life is all about. Also, the songs tell of her dealing with these feelings after having grown up and that feeling like this is o.k. Perhaps recognising that it is more or less the same for everyone around her and beyond. That it's all in a person's character how we deal with the senselessness of it all. We are here for one reason only: keeping the species alive or "I'm nothing but a lump of clay", as she sings. In the meantime we have to fill our time. Tamar Berk enriches her life in the form of writing beautiful songs for others in the world to enjoy. Songs that can make them feel good. This certainly counts in my case. Her music has a positive effect on me. Can I ask for more of someone I do not know and would never have heard of, had she not reached out to me? No, I can't, but I can share my gratitude in the form of this review and share her record with you.

The Restless Dreams Of Youth is a very varied album. It is an album that I dare to put next to the album that is the measure of things where female fronted alternative rock meets perfect pop melodies: 'Eight Arms To Hold You', Veruca Salt's only worthwhile album. Exuberant, forceful and filled to the brim with golden melodies. Tamar Berk's album is more varied than Veruca Salt's, less filled with huge sounds and exuberance. It dares to take a step back to reflect on life and the music, within a song. This results in songs that are more acoustic without becoming a ballad. ''til I've Won' may start softer, with a piano in the lead, but slowly but surely is fleshed out and grows and grows. It's just one of several examples of how Tamar Berk presents her songs to the world.

Tamar Berk's voice shines on her album. She shows the different textures within it. Deeper, softer, higher, lead and harmonies, they all come by within every song. Her varied voices enrich her album considerably. Add that she plays most instruments herself and her achievements shine a brighter once again. The drums are for Matt Walker. Incidentally the bass and some lead guitars are plays by others, but that is it. Co-producing the album with Matt Thompson, Tamar Berk can call The Restless Dreams Of Youth her album and, let me add, one she can be proud of.

Getting older puts things more into perspective. Restless dreams at time occur but at times can be recognised for what they are, weird play things of the subconscious mind. Sometimes best to ignore, sometimes to use for learning more about yourself and every once in a while just, plain scary. Getting older allowed Tamar Berk to write this beautiful album holding some great alternative pop songs filled with nice melodies and guitar riffs. That counts in my book.

Only one question remains. Is Tamar related to Simone of Kid Gulliver who regularly featured on this blog in the past two years?

Wout de Natris

You can listen to and order The Restless Dreams Of Youth here:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

woensdag 23 juni 2021

Week 25 / 10 singles

Almost at the half of 2021, the longest day staring me in the face when writing, having already passed by when this post is published during the week. By now hundreds of singles have been reviewed this year, with no end in sight of course. I'm just glad that most do not reach me. It does lead to a very wide range of music that comes to my attention with a lot of moments to truly enjoy when listening, opening me up to albums to come soon. Also it's impossible to review all albums, so for some this section makes up a little in attention provided. In week 25 artists from no less than six countries come by. The music is quite diverse as well, so enjoy.

Brave Warrior EP. Keeley

The Brave Warrior EP is the debut album of the Irish singer-songwriter and band Keeley. Anyone listening to the music will recognise the 90s undertones, a good word considering the label releasing Brave Warrior was co-founded by The Undertones' Damian O'Neill, in the songs. Fans of bands like Hurricane #1 e.g. can be quite content.

Keeley got her inspiration for the record from a top heavy subject: the murder of a German tourist in Northern Ireland in 1988. She got obsessed with the, unsolved, murder and is writing about it for years now, both in a blog and through her songs. She has one single goal: solving the murder. How commendable her work may be, this post is about her music.

That music mixes the more serious side of Britpop, Suede, Ride, Hurricane #1 with more electronic sounds, bringing the music over the decades into the 20s. The more electronic the songs become, the second two, the less they impress me. So I'd like to point you to the first two, the more poppy 'The Glitter And The Glue and 'Last Words'. The up tempo songs have a lot of bravado, all working through the guitar up front mixed exuberance. It is here that the Bernard Butler albums of Suede come to mind. The voice of Keeley comes as a surprise. My first impression was to hear a man singing and listening to 'Last Words' especially, I can't even shake the thought. This ambiguity does not change my take on the song. It works alright. So overall, I have some doubts left, but certainly liked to get acquainted with this debut EP.

Dreams. The Wandering Hearts

On its new single The Wandering Hearts present the sort of country music that is moving to the edge of my tolerance level for the music. Until the sun breaks through in Dreams, a song Marty Stuart wrote for the band. That moment is reached when the chorus is fully harmonised by the two singers, AJ Dean-Revington and Tara Wilcox. My levels of tolerance move totally out of earshot. Playing the song again, the intro reflects the chorus and I'm fully into the song. Musically anyone familiar with the country, roots, alt.americana segment of music, will hear nothing new. This is traditional music by now. The extra is in the singing. Both have great voices that become even better when singing together. Listening to the harmonies feels like being in one of the best dreams ever. What is the opposite of a nightmare called? Dreams may provide the answer to that question.

Wild Eyes. Jack Francis

Jack Francis from Southampton releases his third single from an about to be released album on the Rotterdam based label Gentlemen Records. The song is a hybrid between folk and soul. It has a distinct southern U.S. feel that belies his Southern English origins. Wild Eyes reminds me of my introduction to my favourite song of Jon Allen, from Winchester, not that far from Southampton, 'Take Me To Heart'. Both have the same rough edge on their vocal chords, while mixing that roughness with touches of tenderness and warmth in their respective songs. A reference to reverence stands central in Wild Eyes. Jack Francis shares his feelings for someone and the surge of happiness in his mind coming with it. Feelings of love and flying high with his head in the clouds. "Feeling soft, like midnight summer breeze", those kind of feelings. So, it should not be a surprise that a warm Hammond organ waltzes through this song like a knife through butter. Wild Eyes is a bittersweet song about being in love and happy. Nothing more but certainly no less.

Am I Alright Now. Ramkot

Alright, time to throw in something louder. The name of this band from Gent already promises some noise. Ramkot delivers although not in the sense that one might expect. The band is not ramming it in. One influence I can pick out easily is fellow Gent dwellers Soulwax. Like that band Ramkot plays with the boundaries of a traditional rocksong. Rock Am I Alright Now does, but not in a straightforward way. The pace is interrupted just as easily as it is expanded by going full out. A vocal part, a part where all play 100% uninterrupted, changes to the rhythm, synthparts under the singing before the band returns. It all can be found in just a few minutes without changing my perception of Am I Alright Now in any way. This is one hell of an alternative rocksong.

Morning Star. King Woman

From there we dive into even heavier music. King Woman is a band from the Bay Area around singer and songwriter Kristina Esfandiari. She is active in a host of other bands. All with names unknown to me, just like King Woman was until today. She started King Woman as a solo project in 2009. It grew into a band when Joey Raygoza and drummer Peter Arensdorf joined her. This single from the upcoming album 'Celestial Blues' (30 July), is as dark as it is alive. Esfandiari sings in a low register, lending her voice a touch of mysteriousness. It is not even that different from Ellie Rawling's voice, with the difference that King Woman's music is metal with soft spots in between that make Morning Star breathe in a pleasant way. The moment the band is released it makes a direct impact. Kristina Esfandiari keeps singing in her soft, almost whispering way. Mixed right over the solid background. The mix makes the song intriguing and interesting.

Niemand Meer Tegen. Jeroen Woe

Jeroen Woe en Niels van der Linden zijn langzamerhand een begrip in Nederland. Samen nemen zij in het TV programma 'Even Tot Hier' het nieuws op de hak op uiterst komische wijze, maar niet zonder een villein randje wanneer zij hun eigen boodschap er in mixen. Muziek speelt een enorm grote rol in hun kleinkunst die 100% inspeelt op de actualiteit. De samenzang is fabuleus, net als hun muzikaliteit. Hoe groot de rol van toetsenist Miquel Wiels daarin is, kan ik van buiten niet goed inschatten. In ieder geval is uitbundigheid vrijwel altijd een belangrijk onderdeel van hun muziek.

Dat maakt de solo single van Jeroen Woe eigenlijk heel erg verrassend. Het nummer is totaal ingetogen. Meer een echt kleinkunstnummer, dat eigenlijk gaat over de weemoed van vroeger uitgaan in de stad. Over een tijd die, lang, voorbij is. Nu is het er niet leuk meer. Alle vrienden van vroeger liggen al op bed, als Jeroen arriveert. Er zijn zat mensen in de stad, maar niet diegenen die Jeroen had willen zien na een avond werken. Het leven van een artiest en "gewone" mensen loopt uit elkaar, onvermijdelijk. Niemand Meer Tegen is net zo bescheiden qua muziek, als dat het fijn is om naar te luisteren.

Fine Dining. Clinic

After a hiatus Clinic is back for certain. Already a new single sees the light of day after releasing 'Wheeltappers and Shunters' in 2019. The sound is familiar. Of course, I should add. Clinic has such a typical sound that not having it equals not being Clinic. The typical, high synth sound is there, as is the typical voice and talk-singing of Adrian Blackburn. If there is any comparison to make, it is the synthesizer sound of Ultravox' 'Vienna'. All is electronics on Fine Dining, in a way that is reminiscent of the despondent 80s when the sky was about to fall on our heads. "Fall into the void", Blackburn sings, a variation of the sky falling. Where I could not stand most of the 80s acts most of the time at the time, I have a soft spot for Clinic ever since somewhere in the early 00s. That soft spot was easy to press on with Fine Dining.

Heart Of Gold. Molly Burch

Wasn't the title Heart Of Gold already given to another song and not the least of songs a that? Molly Burch decided not to care and released her own song under that title. It is an undercooled sort of love song that sings about love and her own heart of gold, but there's nothing showing for the passion she feels. That has to do with the uncertainties that come with love: "Will I be the winner or the loser?" Questions that do not allow for living in the moment, see Jack Francis just reviewed above. Too much thinking about love usually is not a good thing when falling into it.

The music is downplayed. The song is bare. Tight drumming is at the bottom, the rest are all accents and two to three notes contributions. Molly Burch does not release her passion until the end of Heart Of Gold in the aah, aah, aahhs she sings. All together Heart Of Gold is pleasant to listen to. A song that is able to get into your head and that is what music is intended to do in order to be successful.

For No One. Susanna & David Wallumrød

Is the world waiting for yet another The Beatles cover? A good question, but listening to For No One in the version of Susanna and her cousin David Wallumrød, I'd say yes it does. Susanna and David played together in their youth and both went their own way in music, pursuing their own careers. In 2017 they were invited to perform together and this was so much fun they decided to do so more often. Of course in 2020 and a lot of 2021 shows were cancelled. Susanna released her solo album with poems of Baudelaire put to music by her. Next she went through the recordings made of the performances she had already played with her cousin. The result is an album called 'Live'. For No One is the first single and it is played in a subdued version. There's even more melancholy present than in the original. In a way as if there's nothing left to save nor win. The song is immediately recognisable for all already knowing it, while adding more than enough of themselves to justify the release of the song. Beautifully done.

She's Gone. GA-20

This story starts with mentioning a record label that was started for one reason only: to release a record by Chicago blues legend Hound Dog Taylor. That was the start of legendary blues label Alligator Records. Come 2021 and blues trio GA-20, named after that Gibson amp, decides to honour Hound Dog Taylor with a tribute album filled with his songs recorded in the here and now. Only recently The Black Keys have done the same for northern Mississippi hills blues. GA-20 does not have the name Dan Auerbach and Patrick Carney have but listening to the dirty groove GA-20 lays down in She's Gone, the world has to prick up its ears for another blues record. She's Gone is far dirtier than e.g. 'Crawling King Snake' that opened the singles post of week 20. The rough and rowdiness of the electric Chicago boogie is passed on to a new generation this way. Blues is blues and should attract new fans as well. The ugly slide sound cuts through my ears. George Thorogood reincarnated as well, but for all I know he may still be playing around the U.S. once again as soon as it's allowed. She's Gone is a thorough introduction to the album, aptly called 'Try It ... You Might Like It'.

 Wout de Natris


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

dinsdag 22 juni 2021

Back Of Our Minds. Kalen & Aslyn

Kalen en Aslyn Nash zijn van vele markten thuis, maar vinden als Kalen & Aslyn een geluid dat zowel tijdloos als eigentijds klinkt en dat zich steeds wat genadelozer opdringt.
Er wordt heel druk gedaan over het debuut van Kalen & Aslyn en ik begrijp roowaarom. Back Of Our Minds is een immers een heerlijk album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht verrast en vermaakt. Een echt debuut is het overigens niet, want Kalen en Aslyn Nash maken al heel wat jaren muziek, ook samen. Op Back Of Our Minds vermengen de twee invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, singer-songwriter muziek, blue-eyed soul en pop en creëren ze een geluid dat zich onmiddellijk opdringt en de ruimte vult met even mooie als warme klanken. Soms domineert de Amerikaanse popmuziek, soms gaat het flink de kant van de pop op, maar steeds weer word je betoverd door de mooie klanken van het Amerikaanse tweetal.
Vorig jaar verscheen Back Of Our Minds van het Amerikaanse duo Kalen & Aslyn. Kalen & Aslyn Nash komen uit Athens, Georgia, en zijn een paar. Ze maken al heel wat jaren muziek en volgen vooralsnog een opmerkelijke weg. 

Kalen maakte deel uit van de Southern rock band Ponderosa, die twee prima albums maakte, terwijl Aslyn een soloalbum maakte en in de band van popzangeres Kesha speelde. Een paar jaar geleden besloten de twee om niet afzonderlijk muziek te maken, maar om als duo te opereren. Het werd in eerste instantie het duo DEGA, dat in 2018 debuteerde met een titelloos album vol synthpop.
Het lijkt in niets op de muziek die de twee nu als Kalen & Aslyn maken, want Back Of Our Minds is vooral een rootsalbum. Het album opent met sfeervolle piano en pedal steel klanken, die vervolgens gezelschap krijgen van de wat lome vocalen van Kalen Nash. Heather is een track die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en het is een track die de ruimte volledig vult met gloedvolle klanken.

Het zijn klanken die vooral als Amerikaanse rootsmuziek zullen worden beschreven, al is het maar vanwege de voorname rol voor de pedal steel, maar het doet me op een of andere manier ook denken aan de grote singer-songwriters uit de jaren 70, met Harry Nilsson als belangrijkste exponent.

Je begrijpt onmiddellijk waarom het label van het Amerikaanse tweetal hun debuut met zoveel bombarie heeft onthaald, want wat klinkt de openingstrack van het debuut van Kalen & Aslyn lekker. Dat ligt niet alleen aan het mooie warme geluid, maar zeker ook aan de prachtige stem van Kalen Nash. Dat er nu een debuut ligt van Kalen & Aslyn is overigens toeval, want het was eigenlijk de bedoeling dat ze allebei een soloalbum op zouden nemen, om hierna de draad weer op te pakken als DEGA. Ze kwamen er gelukkig net op tijd achter dat 1+1 twee is en soms net wat meer.

Ook in de tweede track kiezen Kalen & Aslyn voor een mooi warm rootsgeluid, maar dit keer nemen beiden de vocalen voor hun rekening en blijkt niet alleen dat ook Aslyn Nash beschikt over een prachtige stem, maar ook dat de stemmen van de twee prachtig bij elkaar kleuren, wat associaties oproept met CSNY en Simon & Garfunkel). Het is allemaal buitengewoon vakkundig opgenomen door John Ashley (The War On Drugs, American Aquarium), die er voor heeft gezorgd dat ieder detail in de subtiele instrumentatie te horen is en dat deze instrumentatie perfect in evenwicht is met de zang.

Kalen & Ashley vertrouwen een album lang op hun mooie stemmen, maar variëren flink met de instrumentatie en de verwerkte invloeden. Door steeds andere instrumenten in te zetten (van alle rootsy snareninstrumenten tot strijker, blazers en synths) klinkt het geluid van de twee uiterst veelzijdig en het is ook nog eens een geluid dat wordt verrijkt met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, 70s singer-songwriter muziek, Westcoast pop, folk en blue-eyed soul.

Het is muziek die je associeert met het Californië uit de jaren 70, maar ook in 2020 komen de warme klanken van Kalen & Aslyn uitstekend uit de verf. Kalen & Aslyn zijn twee gelouterde muzikanten die steeds weer wat anders doen, maar met Back Of Our Minds bereiken ze een creatieve piek die een stuk hoger is dan die van de vorige muzikale projecten. Het label van de band maakte de wereld lekker met deze plaat, maar ze hebben echt geen woord gelogen. Heerlijk album.
Erwin Zijleman

Je kunt Back of Our Minds hier luisteren en bestellen:

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

maandag 21 juni 2021

David Bowie for dummies #27

It has been close to three months, so time for another update on all things online featuring and concerning the late, great David Bowie. Nearly five and a half years afters his demise, it is becoming ever more clear that his legacy will be around for a while. This week 'Starman' popped up in a commercial. His music can be heard regularly on the radio, his face seen on tv. His most loved songs remain so in the public's ears and minds.

Of course, Bowie has done something that no major artist had ever done before: take his legacy into his own hands when he knew he was dying. The successful 'Lazarus' musical, the travelling museum show. All orchestrated before his demise. Combined with an extremely successful and daring final album, released two days before his death, attention was guaranteed.

Today we present Tineke Guise's David Bowie For Dummies for the 27th time, on the original page it started on in 2017, that is extended and adopted, along the lines of her new findings online. It is getting quite the body of work, this blog is proud to be able to present and only one click away. A work of reference we point everyone interested in David Bowie to. You find the link to the post right here:

The longest post on the longest day? What else!


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

zondag 20 juni 2021

Jesse Aycock. Jesse Aycock

De Amerikaanse muzikant Jesse Aycock nam tot dusver genoegen met een plekje op de achtergrond, maar met dit geweldige album verdient hij absoluut een plek in de spotlights.

Ik moest heel even wennen aan de bijzondere stem van Jesse Aycock, maar toen dat eenmaal was gelukt, was ik verkocht. De Amerikaanse muzikant gaat op zijn titelloze album aan de haal met Beatlesque pop, rock en Amerikaanse rootsmuziek en overtuigt in alle genres. Het album is werkelijk prachtig ingekleurd, waarbij vooral de wat meer ingetogen en psychedelische passages aangenaam bezweren. De muzikant uit Tulsa schrijft ook nog eens geweldige songs, is een fantastisch gitarist en als zijn stem je ook te pakken heeft, blijft dit album maar doorgroeien. Voor mij is Jesse Aycock daarom de grootste ontdekking van de afgelopen week en een serieuze jaarlijstjeskandidaat.

Jesse Aycock ken ik vooral van de gelegenheidsband Hard Working Americans. De band uit Nashville, Tennessee, had Todd Snider en Neal Casal als bekendste leden, maar ook multi-instrumentalist Jesse Aycock was van de partij. De muzikant uit Tulsa, Oklahoma, heeft ook al een aantal soloalbums op zijn naam staan, maar volgens mij is het onlangs verschenen titelloze album mijn eerste kennismaking met de muziek van Jesse Aycock, die wel als sessiemuzikant is te horen op flink wat albums die ik in de kast heb staan. 

De Amerikaanse muzikant heeft zijn nieuwe album opgedragen aan de in 2019 overleden Neal Casal, die te horen was op een van de vorige soloalbums van Jesse Aycock en natuurlijk een directe collega was in de Hard Working Americans. 

Op zijn nieuwe album neemt de muzikant uit Tulsa je vrijwel onmiddellijk mee terug naar de jaren 70. Dat schrijf ik de laatste tijd wel heel erg vaak, maar iets anders kan ik er in het geval van Jesse Aycock echt niet van maken. 

Het jaren 70 geluid is overigens niet het eerste opvalt bij beluistering van het titelloze album van de Amerikaanse muzikant, want dat is de unieke stem van Jesse Aycock. Het is een stem die in eerste instantie vooral bijzonder of zelfs vreemd klinkt, maar na enige gewenning vind ik de wat nasale, hoge en weemoedige stem van de muzikant uit Tulsa persoonlijk erg mooi. 

Het is een stem die wat atypisch klinkt, maar het gekke is dat de zang op het album soms ook wat aan John Lennon doet denken, wiens stem toch niet vaak als vreemd is bestempeld. De raakvlakken met John Lennon hoor je vooral in de tracks die wat Beatlesque aandoen en herinneren aan het psychedelische werk van de Fab Four, zoals het fraaie Passing Days, dat niet had misstaan op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Het zijn invloeden die door de bijzondere stem van Jesse Aycock wel wat worden aangedikt, maar het resultaat mag er zijn. 

Het album heeft zijn Beatlesque momenten, maar ik vind het toch vooral een rootsalbum. Het is wel een rootsalbum dat bijzonder is ingekleurd. Jesse Aycock doet dit met ook in de rootsmuziek veelgebruikte instrumenten als gitaren, pedal en lap steel, orgels en piano, maar de Amerikaanse muzikant slaagt er absoluut in om binnen het rootsgenre een eigen geluid neer te zetten. Dat doet hij door zijn muziek een 70s feel te geven, bijvoorbeeld door de mellotron in te zetten, maar ook door het tempo zo nu en dan opvallend laag te houden en zijn muziek relatief sober maar zeer smaakvol in te kleuren. 

Hiertegenover staan een aantal uptempo songs, waarin het geluid van Jesse Aycock weer wat voller en steviger mag klinken en met name het gitaarwerk en het orgelwerk mogen vlammen. Dat klinkt lekker, maar de songs die het tempo laag houden vind ik persoonlijk mooier. Een deel van deze songs klinkt psychedelisch, maar ook voor fraaie countryrock draait Jesse Aycock zijn hand niet om en keer op keer klinkt de instrumentatie prachtig. 

En als dan ook Allison Moorer nog eens opdraaft voor fraaie achtergrondzang speelt de Amerikaanse muzikant voor mij sowieso een gewonnen wedstrijd. Die wedstrijd wordt steeds overtuigender gewonnen, want het nieuwe album van Jesse Aycock is een album dat nog lang mooier wordt. Hoogste tijd voor een plekje in de spotlights dus voor deze bijzondere Amerikaanse muzikant.

Erwin Zijleman

Je kunt Jesse Aycock hier beluisteren en bestellen:


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven: