Cream and The Doors live on CD

Through the years I've built up a substantive record collection. This will not come as a surprise for those following this blog. A result of having so many records is that (once) new additions sort of fade from memory and can easily remain hidden inside that collection for years, even decades.

To change this somewhat and not return to old time favourites or chasing new releases for this blog the whole of the time, I've decided to pull out an LP or CD from the collection and put it on without looking at the artwork and label. Quite often it works. Do I recognise the music? That answer is sometimes no, but in general the answer is yes. Do I like what I hear? That answer is more often yes than no and even better than at the time for some albums.

Recently, something very coincidental happened. I consecutively pulled out two live CDs. There were more similarities. I did not like the CDs really after I bought them. Both are from bands that were active about the same time, Cream 1966-1969, The Doors 1965-1971 (with Jim Morrison). Both bands caught my attention right when or soon after I got my first Radio Veronica Top 40 leaflet in October 1968. 'White Room' for Cream and 'Hello, I Love You' and 'Touch Me' for The Doors. So, what happened during the two listening sessions?

What has altered, is that I liked both albums in 2026. They are 'Live Cream' and 'Absolutely Live' both from 1970. Up front, I have never become a true Cream fan, where I became a truly deep The Doors fan from the early 1990s onwards. Because of the Oliver Stone movie 'The Doors'? Yes, that was the moment I took out all my LPs once more. I do not have a favourite Cream album, but dote on 'L.A. Woman', one of the best albums ever made.

On 'Live Cream' the band shows what a live jam band it was. A powerful b-side of two minutes something, 'N.S.U.', is transformed into a 10 minutes plus monster. Is it good? The short version of my conclusion is, it is far better than I once thought, because it is so powerful. Live the band is on fire, certainly, but an edit would have done the song good. It is more a thing of you should have been there, then essential to listen to at home. Fact is, it did not turn me off, where it did that in the 1990s when I bought the CD at a discount or second hand. The truth is that the isolated solo themes Clapton plays are simply not that interesting, (BTW, N.S.U. is not the German car but stands for "non-specific urethritis, a common type of sexually transmitted infection", source Wikipedia.) That Bruce is off on his own planet is what makes the song more interesting. Baker keeps it together, while doing his own thing as well. It is a miracle how they all keep time. The following three songs are all this long drawn out. It seems easier to jam on a blues theme then on the self-penned Jack Bruce music. This makes it far easier to listen to. The final track is not live at all, but a studio recording called 'Lawdy Mama', that obviously was later transformed into 'Strange Brew'. And yes, I recognised 'N.S.U.' in the first two seconds.

I can't claim that for 'Absolutely Live', as it starts with a venue announcement that the people in Philadelphia have to take their seats, as otherwise the show will not start. Should it have started with 'Who Do You Love' instead, the organ sound of Ray Manzarek would have given it away immediately. Which album it was, was harder to determine, as I own a few of the later live releases also, although I stopped buying them after some time. I would like to buy the "Matrix", but it is too expensive to my taste.

I taped 'Absolutely Live' from a friend and flat mate in my student years. What did me in was 'The Celebration Of The Lizard'. It still does, as it is not my favourite The Doors music. The rest is super though. Yes, The Doors did a lot of live jams also, a bit less on this album though, but it always seemed to go somewhere. Comparing The Doors' jams to Cream's 'N.S.U.', for me the latter simply lacks clarity and direction. Next to that, The Doors had the better composers in it. The average The Doors track is simply better that Cream's. A few Cream songs are absolute top. The Doors have many songs that fit right under their absolute top songs. Cream not that many.

The question had Bruce and Baker not fought that much, would the band have developed further?, will never be answered. But I doubt it. For me, it is often the U.K. bands that win out on U.S. ones. Here it is definitely the other way around. The Doors grew beyond its live reputation. The songs stood out and several may live for ever. With Cream people still point to the great live shows, while the songs are definitely fading away. So will its live reputation, when people who were there have left this world. The reunion shows in the 00s more or less underscores this. The Doors are immortalised because Jim Morrison joined the 27 club, yes, but it already had the songs to make this possible.

The proud winner of this coincidental contest is: The Doors.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Fudge. Michael Kiwanuka

The news that Michael Kiwanuka shared before the release of his new album Fudge is devastating. I can only hope that he is able to make a recovery allowing him to have a decent life and on top of that be able to work as a musician. Strength and courage, Mr. Kiwanuka.

This horrible news does not make it easier to write a review of his fifth album, Fudge. Let me start with my travels with Michael Kiwanuka.

His first album, was lent to me by Hans from his commercial cd, video and dvd lending shop in Leiden. It came highly recommended, but I remember not finding my way into the album and returned it without copying it. Because of this experience I decided to ignore his second album. But then I did something very illogical. Needing a third album for a three CDs for €25,= discount, I picked up 'Kiwanuka'. It turned out to be my favourite of the three albums. From there I bought 'Love & Hate' at a discount immediately as well.

'Small Changes' was the next album I bought and here we are with Fudge. Having listened to the album extensively in the past days, I'm experiencing, as far as my recollection is accurate, a renewed 'Home Again' moment. Fudge is not speaking to me like the other three albums do. The album is less exciting, less interesting; or so I think at this point in time.

Things are not the same as in 2012. I have come to love Michael Kiwanuka's warm voice and that is of course all over Fudge, making me more receptive to his music than when I heard it for the first time. It also makes me listen more receptive to the music as well. It is here that I hear on the one hand the quality of the body of work but also that it is more of the same of what came before. The warmth of the voice and the music are undeniably there. 'Just Another Moment' expands in a way that Michael Kiwanuka is so good at. It may well be the best song on Fudge. It gives me hope to find my way into the album anyway.

Am I listening too critically? Perhaps, but that is what a critic should do. For now I've decided to let Fudge hang in the balance and come back to it. I just don't really know what to think of it yet.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Fudge here:

https://officialmichaelkiwanuka.bandcamp.com/album/fudge 

Role Model Hermit. mary in the junkyard

Het debuutalbum van de Britse band mary in the junkyard komt voor mij echt uit het niets, maar wat hebben deze jonge honden uit Londen een bijzonder klinkend, veelzijdig en aansprekend album afgeleverd.

Bij het beluisteren van de openingstrack van Role Model Hermit van mary in the junkyard twijfelde ik nog wat, maar hierna had de band uit Londen me snel te pakken. De leden van de Britse band zijn nog piepjong, maar ze slagen erin om een origineel geluid te creëren en het is een geluid dat de fantasie uitvoerig prikkelt. Het is misschien even wennen aan de stem van Clari Freeman-Taylor en ook de mix van invloeden op het album is zeker niet alledaags, maar mary in the junkyard heeft een album gemaakt dat je blijft verrassen en dat zich ondertussen steeds genadelozer opdringt. Midden in de zomer een album uitbrengen is misschien niet heel handig, maar deze band is een blijvertje.

Er verschenen in juli niet heel veel nieuwe albums en dat heeft ook voordelen. Ook albums van wat minder bekende bands en muzikanten maken nu een redelijke kans om ontdekt te worden en hetzelfde geldt voor albums die je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten. Het gaat allebei op voor Role Model Hermit van de Britse band mary in the junkyard (geen hoofdletters). 

De basis voor de Britse band werd gelegd toen gitariste en zangeres Clari Freeman-Taylor en violiste en bassiste Saya Barbaglia elkaar op 14-jarige leeftijd tegen het lijf liepen tijdens een zomerkamp voor jongeren met interesse in het spelen van klassieke muziek. Later werd drummer David Addison toegevoegd en was mary in the junkyard compleet. De leden van de band zijn volgens mij nog altijd onder de twintig, maar met Role Model Hermit ligt er een knap debuutalbum. 

Ik liet hierboven al doorschemeren dat het een album is dat je eigenlijk een paar keer moet horen voor je er een goed oordeel over kunt vormen. Dat zal niet voor iedereen gelden, maar ik moest zelf wennen aan de muziek van de band uit Londen. Dat ligt voor een deel aan de jonge en soms ook wat onvaste stem van Clari Freeman-Taylor, maar ook in muzikaal opzicht maakt mary in the junkyard muziek die wat mij betreft om enige gewenning vraagt. 

Zeker in de openingstrack van het debuutalbum van de Britse band wist de stem van Clari Freeman-Taylor me niet direct te overtuigen. Sinds de albums van Big Thief ben ik wel gewend aan dit soort stemmen, maar de zang op Role Model Hermit vond ik bij de eerste kennismaking wel erg meisjesachtig. 

De openingstrack is ook in muzikaal opzicht overigens van het uitdagende soort. Atypisch drumwerk wordt gecombineerd met complexe gitaarlijnen en nogal onconventioneel gitaarspel, wat een bijzondere track oplevert. Het is een track die ervoor kan zorgen dat luisteraars afhaken, maar dat zou zonde zijn. 

De muziek van mary in the junkyard klinkt in de tweede track, het sterke Blood, een stuk conventioneler met spannende gitaarlijnen en een mooie basis van bas en drums. Ook de zang van Clari Freeman-Taylor vind ik in de tweede track een stuk sterker, al geeft haar stem de muziek van de band absoluut een bijzonder geluid. 

Je hoort goed dat de leden van de band al op jonge leeftijd zijn begonnen met het bespelen van een instrument, want de muziek op Role Model Hermit is vaak complexer dan die van de meeste startende bands. De muziek van mary in the junkyard is bovendien verrassend veelzijdig. 

De songs van de band passen met enige fantasie allemaal in het hokje indierock, maar de band uit Londen bestrijkt binnen dit hokje een breed palet en schuift ook op richting folk(rock), postrock en psychedelica en daar blijft het niet bij. De veelzijdigheid hoor je ook in de stem van Clari Freeman-Taylor, die goed tot zijn recht komt in zang die neigt naar spoken word, maar ook ruw uit kan halen of lieflijk kan klinken. 

Role Model Hermit bevat een aantal wat lastiger te doorgronden songs, maar de band kan ook overweg met lekker toegankelijk klinkende songs. Het zijn songs die zijn te plaatsen binnen het kwadrant Big Thief – Wolf Alice – Wet Leg – Black Country, New Road, maar met vergelijken doe je de bijzondere muziek van de band te kort. 

Het album klinkt bij vlagen overigens behoorlijk lo-fi, maar bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat de onder andere van Olivia Dean bekende Oli Bayston wel degelijk veel aandacht heeft besteed aan de productie van dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Role Model Hermit hier luisteren en bestellen:

https://maryinthejunkyard.bandcamp.com/album/role-model-hermit 

Odd Numb3rs And Slanted Rhymes. Gary Calamar

Reading Gary Calamar's Wikipedia page gives me the impression being presented with a modern day uomo universale. From a volunteer at a radio station filing cds, to DJ, music supervisor of motion pictures and series, record store owner, musician and a lot more. With Odd Numb3rs And Slanted Rhymes Calamar bundles the many singles he's released in the past few decades and adds a few new songs to the whole.

No, Calamar is not the best singer I've ever heard, but his deadpan delivery fits his music perfectly. This music spans the decades of his life in which he obviously soaked up the various forms of pop music and turned that into his own musical world. His voice, at times assisted by background vocals, surfs over the pop music, making a whole that just works. Music that bubbles, not explodes, music to listen to yet feel alive with.

Opening song 'The Prince of Pico Boulevard' and second song 'Who Are We Gonna Be Today?' (with Robyn Hitchcock) are statements on that soaking up. I have no doubt that there are more references in them to other songs and albums in the texts that I am able to recognise. Musically, this goes for the whole album. 1960s and 70s reference are abound. Some The Beatles, some The Byrds and far more.

It also means that not much more words are needed to single Odd Numb3rs And Slanted Rhymes out. From beginning to end this is a pleasant album to listen to. Gary Calamar does a lot right here, making for some great, albeit nostalgic listening.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Odd Numb3rs And Slanted Rhymes here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/odd-numb3rs-and-slanted-rhymes 

 

The Knife, The Needle. Elanor Ross

Fluisterzachte albums als The Knife, The Needle trekken wat minder makkelijk de aandacht, maar het debuutalbum van de Britse muzikante Elanor Moss blijkt een album van een bijzondere intimiteit en schoonheid.

Met name de Amerikaanse muziekpers was afgelopen zomer lovend over het debuutalbum van Elanor Moss. Dat is bijzonder, want de muziek van de muzikante uit Londen klinkt vooral Brits. Haar debuutalbum The Knife, The Needle bevat flink wat invloeden uit de traditionele Britse folk, maar het is ook een album dat in het hier en nu opvalt. Dat doet het album allereerst met de bijzondere stem van Elanor Moss, maar ook de muziek op The Knife, The Needle maakt indruk met zeer subtiele en ook bijzonder fraaie details van strijkers en blazers. Het is een album waar je even voor moet gaan zitten, maar vervolgens openbaart zich een in alle opzichten wonderschoon album.

Je hebt albums die overdag nauwelijks opvallen, maar die tot leven komen wanneer de zon onder is. The Knife, The Needle van Elanor Moss is zo’n album. De songs van de Britse muzikante vervliegen makkelijk wanneer ze op de achtergrond klinken, maar luister met volledige aandacht naar het debuutalbum van de muzikante uit Londen en het blijkt een album van een bijzondere schoonheid en die schoonheid komt nog wat beter tot zijn recht wanneer het daglicht is verdwenen. 

Elanor Moss maakte de afgelopen jaren twee EP’s, maar The Knife, The Needle is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is muziek die past in het hokje folk en het is wat traditioneel aandoende folk. Daar ben ik lang niet altijd gek op, maar ik vind het debuutalbum van Elanor Moss in alle opzichten een opzienbarend en wonderschoon album. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van The Knife, The Needle is de stem van Elanor Moss. De Britse muzikante zingt zacht en ingetogen, maar ze zingt ook met veel gevoel en precisie. Het doet wel wat denken aan de grote Britse folkies van weleer, maar de zang van Elanor Moss heeft een duidelijk eigen geluid, wat deels wordt bepaald door het feit dat ze geen noot te veel zingt. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi en intiem de zang is op The Knife, The Needle. Het is zang die je makkelijk weet te raken, want de Britse muzikante legt zoals gezegd veel emotie in haar stem. Het is een stem die het goed doet in een sobere muzikale setting, want de zachte zang wordt makkelijk overstemd. 

The Knife, The Needle is aan de ene kant voorzien van een relatief sobere instrumentatie, want ook de klanken op het album zijn over het algemeen zacht en ingetogen. Het is aan de andere kant ook een instrumentatie met een uniek eigen karakter en schoonheid. De songs van Elanor Moss hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de muziek op het album is vervolgens verrijkt met een flink assortiment strijkers en blazers, die het album voorzien van een uniek karakter. Ook de bijdragen van de strijkers en blazers zijn vooral zacht, waardoor muziek en zang fraai in balans zijn. Ook de muziek op het album hoor je het best via de koptelefoon, want veel bijdragen zijn uiterst subtiel. 

The Knife, The Needle trekt niet alleen de aandacht met de prachtige muziek en de even mooie stem van Elanor Moss, maar ook met haar songs. Het zijn songs met mooie, soms poëtische en soms persoonlijke teksten en het zijn zonder uitzondering songs die zich in een laag tempo voortslepen. Het zijn intieme songs die zich, zeker wanneer de liefde voor traditionele folk niet heel groot is, langzaam opdringen, maar wanneer je eenmaal wordt gegrepen door het debuutalbum van Elanor Moss, laat het album je niet meer los. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan Little Black Numbers, het doorbraakalbum van de Britse folkie Kathryn Williams, al klonk dat album niet zo verstild als The Knife, The Needle. De songs van Elanor Moss houden je een ruim half uur in een wurggreep en dat is ook genoeg, want de songs op haar debuutalbum vragen om aandachtige beluistering en dat kost energie, zeker als je niets wilt missen van alle subtiele versieringen op het album. Wacht even tot het donker is en dit album doet wonderen.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Knife, The Needle hier luisteren en bestellen:

https://elanormoss.bandcamp.com/album/the-knife-the-needle