Role Model Hermit. mary in the junkyard

Het debuutalbum van de Britse band mary in the junkyard komt voor mij echt uit het niets, maar wat hebben deze jonge honden uit Londen een bijzonder klinkend, veelzijdig en aansprekend album afgeleverd.

Bij het beluisteren van de openingstrack van Role Model Hermit van mary in the junkyard twijfelde ik nog wat, maar hierna had de band uit Londen me snel te pakken. De leden van de Britse band zijn nog piepjong, maar ze slagen erin om een origineel geluid te creëren en het is een geluid dat de fantasie uitvoerig prikkelt. Het is misschien even wennen aan de stem van Clari Freeman-Taylor en ook de mix van invloeden op het album is zeker niet alledaags, maar mary in the junkyard heeft een album gemaakt dat je blijft verrassen en dat zich ondertussen steeds genadelozer opdringt. Midden in de zomer een album uitbrengen is misschien niet heel handig, maar deze band is een blijvertje.

Er verschenen in juli niet heel veel nieuwe albums en dat heeft ook voordelen. Ook albums van wat minder bekende bands en muzikanten maken nu een redelijke kans om ontdekt te worden en hetzelfde geldt voor albums die je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten. Het gaat allebei op voor Role Model Hermit van de Britse band mary in the junkyard (geen hoofdletters). 

De basis voor de Britse band werd gelegd toen gitariste en zangeres Clari Freeman-Taylor en violiste en bassiste Saya Barbaglia elkaar op 14-jarige leeftijd tegen het lijf liepen tijdens een zomerkamp voor jongeren met interesse in het spelen van klassieke muziek. Later werd drummer David Addison toegevoegd en was mary in the junkyard compleet. De leden van de band zijn volgens mij nog altijd onder de twintig, maar met Role Model Hermit ligt er een knap debuutalbum. 

Ik liet hierboven al doorschemeren dat het een album is dat je eigenlijk een paar keer moet horen voor je er een goed oordeel over kunt vormen. Dat zal niet voor iedereen gelden, maar ik moest zelf wennen aan de muziek van de band uit Londen. Dat ligt voor een deel aan de jonge en soms ook wat onvaste stem van Clari Freeman-Taylor, maar ook in muzikaal opzicht maakt mary in the junkyard muziek die wat mij betreft om enige gewenning vraagt. 

Zeker in de openingstrack van het debuutalbum van de Britse band wist de stem van Clari Freeman-Taylor me niet direct te overtuigen. Sinds de albums van Big Thief ben ik wel gewend aan dit soort stemmen, maar de zang op Role Model Hermit vond ik bij de eerste kennismaking wel erg meisjesachtig. 

De openingstrack is ook in muzikaal opzicht overigens van het uitdagende soort. Atypisch drumwerk wordt gecombineerd met complexe gitaarlijnen en nogal onconventioneel gitaarspel, wat een bijzondere track oplevert. Het is een track die ervoor kan zorgen dat luisteraars afhaken, maar dat zou zonde zijn. 

De muziek van mary in the junkyard klinkt in de tweede track, het sterke Blood, een stuk conventioneler met spannende gitaarlijnen en een mooie basis van bas en drums. Ook de zang van Clari Freeman-Taylor vind ik in de tweede track een stuk sterker, al geeft haar stem de muziek van de band absoluut een bijzonder geluid. 

Je hoort goed dat de leden van de band al op jonge leeftijd zijn begonnen met het bespelen van een instrument, want de muziek op Role Model Hermit is vaak complexer dan die van de meeste startende bands. De muziek van mary in the junkyard is bovendien verrassend veelzijdig. 

De songs van de band passen met enige fantasie allemaal in het hokje indierock, maar de band uit Londen bestrijkt binnen dit hokje een breed palet en schuift ook op richting folk(rock), postrock en psychedelica en daar blijft het niet bij. De veelzijdigheid hoor je ook in de stem van Clari Freeman-Taylor, die goed tot zijn recht komt in zang die neigt naar spoken word, maar ook ruw uit kan halen of lieflijk kan klinken. 

Role Model Hermit bevat een aantal wat lastiger te doorgronden songs, maar de band kan ook overweg met lekker toegankelijk klinkende songs. Het zijn songs die zijn te plaatsen binnen het kwadrant Big Thief – Wolf Alice – Wet Leg – Black Country, New Road, maar met vergelijken doe je de bijzondere muziek van de band te kort. 

Het album klinkt bij vlagen overigens behoorlijk lo-fi, maar bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat de onder andere van Olivia Dean bekende Oli Bayston wel degelijk veel aandacht heeft besteed aan de productie van dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Role Model Hermit hier luisteren en bestellen:

https://maryinthejunkyard.bandcamp.com/album/role-model-hermit 

Odd Numb3rs And Slanted Rhymes. Gary Calamar

Reading Gary Calamar's Wikipedia page gives me the impression being presented with a modern day uomo universale. From a volunteer at a radio station filing cds, to DJ, music supervisor of motion pictures and series, record store owner, musician and a lot more. With Odd Numb3rs And Slanted Rhymes Calamar bundles the many singles he's released in the past few decades and adds a few new songs to the whole.

No, Calamar is not the best singer I've ever heard, but his deadpan delivery fits his music perfectly. This music spans the decades of his life in which he obviously soaked up the various forms of pop music and turned that into his own musical world. His voice, at times assisted by background vocals, surfs over the pop music, making a whole that just works. Music that bubbles, not explodes, music to listen to yet feel alive with.

Opening song 'The Prince of Pico Boulevard' and second song 'Who Are We Gonna Be Today?' (with Robyn Hitchcock) are statements on that soaking up. I have no doubt that there are more references in them to other songs and albums in the texts that I am able to recognise. Musically, this goes for the whole album. 1960s and 70s reference are abound. Some The Beatles, some The Byrds and far more.

It also means that not much more words are needed to single Odd Numb3rs And Slanted Rhymes out. From beginning to end this is a pleasant album to listen to. Gary Calamar does a lot right here, making for some great, albeit nostalgic listening.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Odd Numb3rs And Slanted Rhymes here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/odd-numb3rs-and-slanted-rhymes 

 

The Knife, The Needle. Elanor Ross

Fluisterzachte albums als The Knife, The Needle trekken wat minder makkelijk de aandacht, maar het debuutalbum van de Britse muzikante Elanor Moss blijkt een album van een bijzondere intimiteit en schoonheid.

Met name de Amerikaanse muziekpers was afgelopen zomer lovend over het debuutalbum van Elanor Moss. Dat is bijzonder, want de muziek van de muzikante uit Londen klinkt vooral Brits. Haar debuutalbum The Knife, The Needle bevat flink wat invloeden uit de traditionele Britse folk, maar het is ook een album dat in het hier en nu opvalt. Dat doet het album allereerst met de bijzondere stem van Elanor Moss, maar ook de muziek op The Knife, The Needle maakt indruk met zeer subtiele en ook bijzonder fraaie details van strijkers en blazers. Het is een album waar je even voor moet gaan zitten, maar vervolgens openbaart zich een in alle opzichten wonderschoon album.

Je hebt albums die overdag nauwelijks opvallen, maar die tot leven komen wanneer de zon onder is. The Knife, The Needle van Elanor Moss is zo’n album. De songs van de Britse muzikante vervliegen makkelijk wanneer ze op de achtergrond klinken, maar luister met volledige aandacht naar het debuutalbum van de muzikante uit Londen en het blijkt een album van een bijzondere schoonheid en die schoonheid komt nog wat beter tot zijn recht wanneer het daglicht is verdwenen. 

Elanor Moss maakte de afgelopen jaren twee EP’s, maar The Knife, The Needle is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is muziek die past in het hokje folk en het is wat traditioneel aandoende folk. Daar ben ik lang niet altijd gek op, maar ik vind het debuutalbum van Elanor Moss in alle opzichten een opzienbarend en wonderschoon album. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van The Knife, The Needle is de stem van Elanor Moss. De Britse muzikante zingt zacht en ingetogen, maar ze zingt ook met veel gevoel en precisie. Het doet wel wat denken aan de grote Britse folkies van weleer, maar de zang van Elanor Moss heeft een duidelijk eigen geluid, wat deels wordt bepaald door het feit dat ze geen noot te veel zingt. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi en intiem de zang is op The Knife, The Needle. Het is zang die je makkelijk weet te raken, want de Britse muzikante legt zoals gezegd veel emotie in haar stem. Het is een stem die het goed doet in een sobere muzikale setting, want de zachte zang wordt makkelijk overstemd. 

The Knife, The Needle is aan de ene kant voorzien van een relatief sobere instrumentatie, want ook de klanken op het album zijn over het algemeen zacht en ingetogen. Het is aan de andere kant ook een instrumentatie met een uniek eigen karakter en schoonheid. De songs van Elanor Moss hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de muziek op het album is vervolgens verrijkt met een flink assortiment strijkers en blazers, die het album voorzien van een uniek karakter. Ook de bijdragen van de strijkers en blazers zijn vooral zacht, waardoor muziek en zang fraai in balans zijn. Ook de muziek op het album hoor je het best via de koptelefoon, want veel bijdragen zijn uiterst subtiel. 

The Knife, The Needle trekt niet alleen de aandacht met de prachtige muziek en de even mooie stem van Elanor Moss, maar ook met haar songs. Het zijn songs met mooie, soms poëtische en soms persoonlijke teksten en het zijn zonder uitzondering songs die zich in een laag tempo voortslepen. Het zijn intieme songs die zich, zeker wanneer de liefde voor traditionele folk niet heel groot is, langzaam opdringen, maar wanneer je eenmaal wordt gegrepen door het debuutalbum van Elanor Moss, laat het album je niet meer los. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan Little Black Numbers, het doorbraakalbum van de Britse folkie Kathryn Williams, al klonk dat album niet zo verstild als The Knife, The Needle. De songs van Elanor Moss houden je een ruim half uur in een wurggreep en dat is ook genoeg, want de songs op haar debuutalbum vragen om aandachtige beluistering en dat kost energie, zeker als je niets wilt missen van alle subtiele versieringen op het album. Wacht even tot het donker is en dit album doet wonderen.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Knife, The Needle hier luisteren en bestellen:

https://elanormoss.bandcamp.com/album/the-knife-the-needle 

Echoes Of Unfortunate Times. Kant

With Echoes Of Unfortunate Times today we focus on rock. Part psychedelic, part classic, part symphonic with a little shredding as well. Kant is not afraid to make a lot of noise, nor to reference what came before to make its point. The title of the album can be seen as somewhat euphemistic in 2026, as I, as someone a few decades older than Kant's members, see echoes from disastrous times right in front of me every day. People died (horribly), their (grand)children forget and some of them see their chance and take it.

I do not know if Kant is referring to this with the title of its new album. The music holds some urgency anyway. The album opens in a great way with 'Faces In The Fog'. The song holds elements of 1969-1970 rock when the flute all of a sudden was an instrument to be used in rock. Here in NL for example in that great number 1 hitsingle, 'Back Home' by Golden Earring, but also in the more blues oriented Bintangs' hits 'Ridin' On The L&N' and 'Travellin' In The USA'. 'Faces In The Fog' is more than that quiet interlude. The song rocks out tremendously. Anyone not convinced of the quality Kant presents here, does not like this kind of music. It is this simple. The song takes you through many forms of rock in a successful way.

Kant is Marius Seidel (Guitar, Vocals, Flute), Nicolas Jordan (Guitar), Elena Strähle (Bass) and Bryan Göbel (Drums ). The band hails from Aschaffenburg in Germany, a town between Frankfurt am Main and Würzburg. With Echoes Of Unfortunate Times the band released its third record. As I'm not familiar with the previous records, I can only assume that the music is indeed more direct.

Photo: Jan Vornholt

There certainly are very direct parts, but, what appeals to me is the changes in the mood that Kant is able to interlace its music with. Take the fourth song, 'Mystic Mountain'. The mood change is as mystic as it is different. The fairly short instrumental is exchanged for the onslaught of 'Avalanche'. From ultra quiet to an explosion of sound. 'Avalanche' rocks hard but comes with strong melodies. Kant simply knows what a song takes to be interesting at a few levels. 'Digital Beam' turns into a powerful, slower rhythm driven psychedelic rock track. Once again the song explodes later on.

It is this diversity that makes Echoes Of Unfortunate Times stand out for me. Before the two singles that preceded Echoes Of Unfortunate Times Kant was a new name for me. No longer. It's time that more people in NL discover the band as well, allowing it to tour over here.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Echoes Of Unfortunate Times here:

https://kantmusic.bandcamp.com/album/echoes-of-unfortunate-times 

 

2026, week 43. 10 singles (2)

The oldest band to be regularly found on this blog has already released a new single again, as if it is an ambitious new, young band wanting to conquer the world, instead of having already done that in 1964. The pleasure is all mine and yours. This band is mixed with new names and somewhat older ones, plus a new single by a band that is more than ten years younger, while the two principle members today are octogenarians as well. The news may be as bleak as ever, in a way worse, the new music keeps coming, so, enjoy!

Soul Lovers (Quartet). Effi

Listening (and watching) quite mesmerised to the video accompanying Soul Lovers (Quartet), I was totally surprised it lasted only 4.27 minutes. I had the impression to be listening for a far longer time. No one can grab me again like Jeff Buckley once did, but I have to say Effi comes close. She has obviously listened to a song like 'Lover, You Should Have Come Over' and then gives Soul Lover (Quartet) its totally own twist. Connaisseurs will recognise the familiar elements anyway. The other element that caught me is the string section, like Chris and Carla, then of The Walkabouts, used when recording in Thessaloniki with local musicians on their duo live album. Effi makes her song come alive in a totally identical, majestic and superior way. I have no clue who Effi is. Greek, a former chemist making music in the U.S.A. That's enough information for me, if she drops songs like Soul Lovers (Quartet) every once in a while.

Skin. Mood Bored

We have to go back three years and some months to find Mood Bored on the blog for the first time. Since two EPs saw the light of day and today the first single comes by, of the debut album announced for next year. In 2023 I saw the band play in support for Pom in Rotown and it does not come as a surprise in 2026 that the Mood Bored shares a kinship in music. Mood Bored presents a new alternative rock track where the light and the shade is used super effective. The music in Skin goes way beyond the trio format with overdubbed heavy guitars and all. When Mood Bored goes of it goes off big time. To wind it all down in the first verse. And off it goes again. I have to be honest, that I've heard a song like this many times before. It doesn't make Skin a less energetic single though.

Breakfast Of Champions. Library Card

What an energy is released with this single. "I'm crushing all my enemies, it's a great success and nothing less", singer Lot van Teylingen crows in Breakfast Of Champions. The band holds in during the first verse, as the song starts with the chorus. Slowly it works again towards the next chorus. But without some surprises. Breakfast Of Champions is a song that is quite hard to describe. Library Card is not afraid to use different styles and an extreme form of light and shade. Is the start a chorus? Or is it the intro and further on the outro? With in between just different parts of the song? Library Card seems to throw in parts that may have been part of other songs or a part it did not know what to do with and glued  together into one song. Whatever the background, just listen to the bass part in the second part. It is a super one and that goes for just about the whole lead guitar part throughout the song. As I already said, what an energy!

Xono EP. Quiz Show

Two years after the EP 'Flotsam', New Jersey's Quiz Show returns with a new EP that shows two sides of the band. In my previous EP review I pointed to the rock that Smashing Pumpkins launched its career with. This is present mostly in the second song, 'Haircut Sphinx'. The song is loud, sludgy and rocks no little. The deep sounding guitars and heavy drumming of Joe Billy III define the sound of the song. The previously released single 'Xono' is heavy as well but also has a little of The Rolling Stones of old in the melodies, while at the same time the song has something playful within the depth of the sound. It does not all need to be dark and bleak. The second face of Quiz Show is an acoustic one. 'Pom Pom Boy' is played on acoustic guitars and sounds like The Who did a long time ago. Think 'Behind Blue Eyes', but also in the harmony vocals Quiz Show presents. Surprising, but certainly a different and nice side to the band's repertoire so far.

Atomic Girl. Echomatica

When I read Atomic in a title, my mind jumps back over 40 years to one of my favourite Blondie singles, with on the b-side of the 12" single a live rendition of 'Heroes' with Robert Fripp on guitar. Echomatica is a new name to me, but Atomic Girl has a little of the vibe of Blondie's 'Atomic'. That electronic, alternative disco vibe is all over Echomatica's single. This New Zealand band released its first album in 2025, which passed me by. So, I can't compare, but if the album has the quality of this single, it must be good. The music sounds familiar in the sense that it takes some queues from the 1980s electronic pop and the new romantics. The lyrics are just as doomy, as it has the fact that youths will have it worse than their parents today. Well, we had atomic doom, the Club of Rome Report and what not over our heads and my parents were only slowly outgrowing their parents at the time. In 1800 the Malthus Report heralded the end of sustainability. So, let's wait and see what the future brings. If it's music like Atomic Girl, things can't be all bad.

Stretch Under Strain. Lowly

Next up is a piano ballad from Denmark. I can't remember having come across the band Lowly before. It is on route to release its fourth album on 30 October, called 'Softy'. Based on what I'm hearing here, it may well be a soft album. Delicate piano playing is the basis of the track. A few notes are repeated, changing with the chords, not changing the intention of the way the piano is played. Lead singer on this track is Soffie Viemose. She sings with a clear voice over Klaus Staub's piano and keyboard parts. Add a little bass and some atmospherics and the song is there. The added parts add some extras to the song but the main part lies already behind us by then. Stretch Under Strain is a beautiful ballad.

Spectral Eyes. Blondie 

42 Years after its inception and 39 after me hearing 'In The Flesh' for the first time, Blondie is back with a new single. After Clem Burke's demise last year at the age of 71, octogenarians Chris Stein and Deborah Harry are the only ones of the original line up left. (Burke is mentioned to have recorded his parts before his demise.) Ms. Harry's voice may have gone down an octave, she's still pretty much herself. Spectral Eyes is far from spectacular, but certainly is a song that deserves to have the name Blondie stuck to it. Coincidentally, I referred to 'Atomic' in a review of Echomatica's single 'Stretch Under Strain' here in the above. Spectral Eyes has more to do with the Blondie of the late 70s than 1980's 'Atomic'. It would have sound a little wilder at the time, but it would have fitted nicely next to a track like 'Sunday Girl'. If it's possible for me to conclude this fact in 2026, Blondie definitely deserves a spot on this blog.

Tightrope. After Elmer

After Elmer has an entry pass to this blog it seems. That makes it all the more sadder that the band is calling it quits after the release party of its final album, 'Are You Happy Yet?'. The release date is 13 November. The (farewell) takes place in Rotown on 17 December. With Tightrope another veil is lifted of the new album. After the ultra short 'Are You ...?', Tightrope is a classic U.S. punkrock track. Loud, yet slick, wild, but melodic. The song is a duet with Ivyvox's singer Bianca Vrind. One that works really well. Jaap Smit and Vrind take alternating lead lines, while band lays down the ultra smooth punk track behind them. In a better world this song would be a major hit, like Green Day and The Offspring were able to have 20 - 30 years ago. Unfortunately, near unimaginable today. In my universe this song is climbing the top 10 fast.

Who You Callin' Crazy. The Rolling Stones 

New The Rolling Stones songs are released faster than I can keep up with; well almost. Who You Callin' Crazy is also a part of the rerelease of 'Foreign Tongues', called 'Foreign Tongues, Loose Lips'. The original album with five bonus tracks of which two so far have been revealed. In Japan, I found, it's possible to buy such an extra record separate from the older album. Not over here, as far as I know. Why buy 'Foreign Tongues' again, I wonder? Especially as it is not even five months after the initial release?! That aside, I really like this single. It is so relaxed, yet so to the point. Saxophone player Courtney Pine takes over the role from Sonny Rollins on 'Tattoo You'. A smooth, jazzy solo adorns the new release. Who You Callin' Crazy sounds familiar, like the Stones do on the past two records, yet it all sounds smoother than on the four studio albums released before 'Hackney Diamonds'. It's a sound I like and have gotten used to very fast. To me it proves that the band is on a high, while we all know that we are experiencing its end game. 64 Years after forming, the band still delivers, with Mick Jagger and Courtney Pine in the lead roles this time around.

Blue Cheese. New Trash

New Trash is a new band on this blog, releasing its first single, Blue Cheese, on route to album 'The New Trash', to be released in February 2027. Expect a punky track, with postpunk elements, as well as somewhat smoother chorus. New Trash is a trio from Leuven in Belgium. With Blue Cheese, coming with quite a confusing cover artwork as far as the title is concerned, it releases a very energetic track. The music is jumping out of the bucket like the proverbial frogs. Different sounds come from everywhere, also some surprising one in, for lack of a better word, the solo. The electric guitar comes in to smooth things over and pushing the frogs back into the bucket but to no avail. Weird sounds and a quirky guitar riff keep popping up, making Blue Cheese a fun song to listen to from beginning to end.

Wout de Natris - van der Borght