LUX. ROSALÍA

De Spaanse muzikante ROSALÍA slaat op haar nieuwe album LUX totaal andere wegen in dan op de vorige albums, maar maakt nog altijd diepe indruk met haar muziek, stem en songs, die ook dit keer volkomen uniek klinken.

De critici waren er gisteren heel snel uit en probeerden elkaar te overtreffen met superlatieven. Daar valt niet zo veel op af te dingen, want LUX is een adembenemend mooi album. Het is ook een bijzonder album, dat je wel even op je in moet laten werken. Het is een album dat flink afstand neemt van de elektronische popmuziek die op haar vorige twee albums was te horen. Dankzij impulsen van de London Symphony Orchestra neemt ROSALÍA de afslag richting klassieke muziek, met hier en daar invloeden uit de flamenco, precies de twee richtingen waarin ze ooit afstudeerde. Het is bij vlagen behoorlijk heftig en af en toe pompeus en pretentieus, maar wat is het ook indrukwekkend mooi. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ROSALÍA overtreft ze met speels gemak.

In november verscheen LUX, het vierde album van ROSALÍA, de naam waaronder de Spaanse muzikante Rosalía Vila Tobella inmiddels een aantal jaren muziek maakt. De vorige twee albums van ROSALÍA , El Mal Querer uit 2018 en MOTOMAMI uit 2022 konden rekenen op zeer lovende recensies, maar wat gisteren gebeurde na de release van LUX heb ik niet vaak gezien. 

Het nieuwe album van ROSALÍA werd binnen enkele uren bedolven onder de 5-sterren recensies, waarin het aantal superlatieven steeds verder toenam. LUX is al meerdere malen uitgeroepen tot album van het jaar en dat enkele uren na de release. Het lijkt een hype van ongekende proporties, maar LUX is echt een sensationeel goed album. 

ROSALÍA debuteerde in 2017 met het album Los Ángeles, waarop ze vooral Spaanse flamenco maakte. Op de twee albums die volgden schoof ze op richting popmuziek, al was het wel popmuziek die bol stond van de bijzondere invloeden. LUX is een totaal ander album dan El Mal Querer en MOTOMAMI en de vraag of het nog wel een popalbum is lijkt me een legitieme vraag. 

Na de songs op het album meerdere keren te hebben beluisterd beantwoord ik de vraag of LUX een popalbum is met ja, maar het is wel een popalbum dat totaal anders klinkt dan alle andere popalbums die je de afgelopen jaren hebt gehoord. Dat zit hem in eerste instantie in de muziek op het album, waarvoor ROSALÍA onder andere een beroep deed op de London Symphony Orchestra. 

Zeker wanneer het orkest uitpakt met heel veel strijkers schuift LUX op richting bij vlagen behoorlijk bombastische klassieke muziek, maar de Spaanse muzikante grijpt ook terug op de flamenco muziek waarmee ze opgroeide. Het betekent niet dat ROSALÍA de popmuziek volledig achter zich heeft gelaten, want in een aantal songs hoor je ook duidelijke ingrediënten waarmee LUX weer wat dichter tegen de vorige twee albums kruipt, tot de strijkers toch weer losbarsten. \

Op LUX kruipt de Spaanse muzikante in de huid van een aantal vrouwen die een belangrijke rol speelden in de wereldgeschiedenis en dit doet ze in veertien talen, wat het bijzondere karakter van LUX nog wat verder versterkt. Zeker bij eerste beluistering is LUX een fascinerende maar ook wat overweldigende luistertrip van 15 (streaming media) of zelfs 18 (cd en LP) tracks. 

In muzikaal opzicht word je heen en weer geslingerd tussen klassieke muziek, Spaanse flamenco of toch weer pop en ook de stem van ROSALÍA schiet alle kanten op. Van fraai ingetogen tot verleidelijk zwoel tot imponerende orkaankracht. De Spaanse muzikante redde het ooit niet in een Spaanse talentenjacht omdat ze vals zong, maar op LUX is haar zang bijzonder mooi. 

Het is razendknap hoe LUX in een paar noten kan schakelen van klassieke muziek naar Flamenco of pop en weer terug. Er gebeurt op het nieuwe album van ROSALÍA zoveel dat het je bijna continu duizelt en hoewel de Spaanse muzikante op haar nieuwe album heel vaak buiten mijn muzikale comfort zone kleurt kan ik alleen maar ademloos luisteren naar het bijzondere LUX. 

Dat lukte ROSALÍA overigens ook al met haar vorige twee albums, die ik heel hoog heb zitten, maar ik vind LUX nog wat indrukwekkender. Of het nieuwe album van ROSALÍA inderdaad het album van 2025 gaat worden zal de tijd leren, maar dat het een van de meest bijzondere albums van het moment is, is voor mij zeker.

Erwin Zijleman

Sivert Høyem live. Monday 9 February 2026, Paradiso Amsterdam with King Hüsky

Photo: WdN-vdB

The man with the arguably best voice in rock music this side of any Alps in the world, is on tour and one stop was in the Paradiso, Amsterdam. With his album, 'Exiles' out for 20 years and 'Lioness' for 10 and celebrating his 50th birthday on this tour, there was a lot to commemorate. Enough to release a best of album in 2026.

For my wife, seeing Høyem live was a first. (For me it was as a solo artist.) Her question was, does he really have such a beautiful voice? Having seen Madrugada live for the first time on tour supporting the 'The Nightly Disease' album, I knew the answer of course. Believe, me she was convinced. I was looking at an adoring face for most of the concert.

Høyem played a good cross section of his oeuvre. I had to admit that I am far less familiar with it as with his band's. Madrugada's albums have simply been played far more often. There is also another thing. When younger, lyrics are memorised far easier. In the Madrugada encore singing along was far easier for me.

Photo: WdN-vdB

Høyem's solo work is more varied, in the sense that the arrangements will go in far more different directions. In general he rocks a little less loud and that is o.k. I already have a 'Blood Shot Adult Commitment'. The blues infused atmospherics are regularly there. His voice is his voice and that pulls me so smoothly into his songs.

This is exactly what happened during the show. Song by song Høyem and band pulled me in further and further. Looking around me and over the venue's hall, I wasn't the only one. Even in the very quiet songs, people were totally quiet. No Dutch disease here this evening. The audience was very well mixed in age and gender. From 20 to 70 somethings, they were all there. And, if Paradiso wasn't sold out, then it may have been able to have a few dozen persons extra before it would have become uncomfortable.

Majesty, WdN-vdB

To have a legacy like the one Sivert Høyem has to tag along, is no sinecure. His band Madrugada made a musical difference to a lot of people and with Kaizers Orchestra and Motorpsycho is the best band to have come out of Norway, in my opinion. With his solo oeuvre he has come, by comparison, a very long way. But when 'Majesty' and especially 'The Kids Are On High Street' are played, I noticed the whole audience going one step further. But wasn't Sivert Høyem as well? It looked like it.

It all ended with the big ballad of his last album, 'Dancing Headlights', 'Hollow'. To leave us with a ballad does show how certain he is of the power of his ballads. and rightly so, 'Hollow' is a beautiful song. Conclusion, a near perfect show was played, near, as the guitarist made a few noticeable mistakes and a few times was mixed too loud. It was all forgiven, as it was a memorable show.

Then the support act. King Hüsky is a totally new name to me and will be forgotten quite soon. I am not sure I ever saw a less inspired and inspiring artist then King Hüsky. I realise it is not easy to stand alone on a stage with a slowly filling room in front of you, where most people will not be there for you. And being only one man, his voice and an acoustic guitar. But, he had a whole room to win. People were sympathetic, but not for a second I had the idea that the man wanted to conquer anyone. There's nothing more I can tell you, as not a single thing made a lasting impression on me, except the listlessness of the man. There's just nothing more to tell, I'm afraid.

Wout de Natris - van der Borght 

Inexorable Opposites. Jack Harlon and the Dead Crows

Thanks to Jack Harlon and the Dead Crows my English vocabulary grew with one word, inexorable. Opposites do  not always attract it seems. At least not in the world of this Australian band. With this album the band is four albums into its career, but apart from the two singles that preceded it, it makes its debut on this blog as an album artist.

With Inexorable Opposites a very loud album is given attention. Jack Harlon and the Dead Crows play anything between stoner, psychedelic rock and nuts and bolts of metal. I can live with the comparisons the bio makes: All Them Witches, The Black Angels and King Buffalo. On a good day, there's room for these bands in my life.

To my surprise, there is no Jack Harlon in the band. It's a fictional character, from whose vantage point the lyrics are written. The singer is called Tim Couts - Smith. Behind him are Jordan Richardson, guitar, Brayden Becher, drums and Liam Barry, bass. Becher joined the band after the previous album and that even led to recording the drums differently, as in separately. The singer always has an effect on his voice, making him sound like singing through a 1930s microphone, the band is able to range between a meandering brook in a forest on a lush summer's day, to a raging, all consuming sea and back.

Promo photo

The element that astonishes me more or less, is that none of the genres mentioned above totally dominates. Of course, most of the album is more than just loud. This band rocks in capitols after all. But this is not a psychedelic band, not a metal band and not a stoner band. It is a little bit of each and tends to move more towards one side, to move to another in the next song. The only constant is the psychedelic way the vocals were recorded. Couts-Smith always hides behind effects, to create the effect he craves.

Inexorable Opposites is not for lovers of folk and delicate singer-songwriter music. But, everyone who loves their rock served up in strong doses, should definitely try this album out.

Wout de Natris - van der Borght 

You can listen to and order Inexorable Opposites here:

https://jackharlon-dawsonthedeadcrows.bandcamp.com/album/inexorable-opposites 

The Lighthouse. Tessa Rose Jackson

Search for Tessa Rose Jackson on this blog and you will only find reviews by Erwin Zijleman. From her debut album in 2013 'Song From The Sandbox', to three albums under the name Someone. There's one exception, my review of a live show at the Waterpop festival in 2013. In 2026 she returns with an album under her own name, 'The Lighthouse'. And here I am.

I came late to Someone. At first I did not hear it, until I took home a copy of the album 'Shapeshifter' that someone had parted with in a free cd library somewhere. I felt it was time to give this album a serious chance and was rewarded. The album went down better after a few listening sessions. The consequence was that I was interested straight away when I read there was a new album out under her own name.

Why Tessa Rose Jackson decided to confuse everyone once again by using her own name for this record, I can't tell you. What I can tell you, is that The Lighthouse is a mostly quiet album that invites its listeners to start listening and forget about all else for a short while. On the album she presents songs somewhere between folk and indiepop. She clearly is enjoying being a singer-songwriter but also to rock mildly, like in 'Build To Collide'. Although the acoustic guitar is the instrument pushed most forward in the mix, the drummer keeps a tight pace and an electric guitar plays nice accents.

Well into her second decade as an artist, Tessa Rose Jackson has become a grown woman and it shows. The Lighthouse is a mature album. This artist knows exactly what she wants to present and how she wants to sound. There is no room left for doubt. Perhaps this is the reason that she left the anonymously sounding Someone behind. She is Tessa Rose Jackson and no longer just "someone".

With her new album, she positions herself in a long line of female singer-songwriters from Joni Mitchel and Sandy Denny to more modern folk singers like Liz Overs and others from the U.K. folk scene. It is a position that suites her very well. With The Lighthouse Jackson shows herself from a very vulnerable position. Several songs on the album are so delicate, that treating them too rough would mean they'd brake. A few exceptions aside, The Lighthouse presents a full listening experience. An album to merge with on a cold evening with the heater on, headphones on the head and enjoying every small detail in the songs. And there are many to explore and hear.

With The Lighthouse Tessa Rose Jackson sets another, very convincing step in her career. The Lighthouse is not so much earth-shattering. For that it sounds far too modest. The album is sheer beauty and should be treated as such, reverently with the full attention beauty deserves.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Lighthouse here:

https://tessarosejackson.bandcamp.com/album/the-lighthouse 

For Days, For Hours. Levi Boon

Het is momenteel flink dringen in het land van de vrouwelijke singer-songwriters, maar de Utrechtse muzikante Levi Boon heeft met haar debuutalbum For Days, For Hours een in kwalitatief opzicht zeer onderscheidend album gemaakt.

Het is een beetje toeval dat ik het debuutalbum van de Nederlandse singer-songwriter Levi Boon opmerkte tussen de nieuwe albums van deze week, maar wat ben ik blij met het album. Het is een album met vooral ingetogen songs die goed passen in de hokjes singer-songwriter en folk(pop). Ondanks het beperkte budget voor het album klinkt For Days, For Hours prachtig en de muziek op het album is bovendien verrassend veelzijdig. De meeste betovering komt echter van de stem van Levi Boon. De Utrechtse muzikante zingt zacht en vaak wat loom, maar wat is de zang op het album ook mooi. Dat geldt ook voor de songs, die steeds weer de juiste snaar weten te raken en het indrukwekkende For Days, For Hours keer op keer nog wat mooier maken.

De Utrechtse singer-songwriter Levi Boon begon in de zomer van 2024 een crowdfunding campagne voor het kunnen maken van haar debuutalbum. De campagne leverde uiteindelijk net iets meer dan 4.000 euro op en dat was genoeg voor het kunnen realiseren van het deze week verschenen For Days, For Hours. Ik vind het eerlijk gezegd een redelijk bescheiden bedrag, maar meer is er kennelijk niet nodig voor het maken van een echt prachtig klinkend album. 

Levi Boon ken ik van haar in 2023 uitgebrachte EP the grand theme of things, waarop ze wat mij betreft indruk maakte met intieme en prachtig gezongen folksongs. Op de bijna twee jaar oude EP hoorde ik vooral de belofte, maar die maakt Levi Boon wat mij betreft meer dan waar op haar deze week uitgebrachte debuutalbum. 

For Days, For Hours opent met de akoestische gitaar en de stem van Levi Boon, maar naarmate de openingstrack vordert worden extra instrumenten toegevoegd aan het geluid van de Utrechtse muzikante. Levi Boon maakte haar debuutalbum samen met haar band, die haar songs voorziet van een warm en sfeervol geluid. Het is een geluid dat prachtig is vastgelegd door producer Viktor van Woudenberg, die tekent voor een mooi verzorgd en zeer sfeervol geluid, dat iets toevoegt aan de in de basis uiterst sobere en intieme songs van Levi Boon. 

Bij beluistering van For Days, For Hours moest ik in eerste instantie denken aan een aantal singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar Levi Boon sluit ook aan bij een aantal jonge vrouwelijke singer-songwriters van het moment. Laat ik het er maar op houden dat For Days. For Hours een tijdloos klinkend album is. 

De muziek op en de productie van het album heb ik al geprezen, maar als ik naar het debuutalbum van Levi Boon luister, word ik vooral gegrepen door haar stem. De muzikante uit Utrecht zingt vooral zacht, maar vergeleken met de meeste zacht zingende zangeressen van het moment, hoor ik veel warmte en diepte in de stem van Levi Boon. Haar stem klinkt direct bij eerste kennismaking aangenaam, maar wanneer je met wat meer aandacht luistert naar de songs op For Days, For Hours hoor je ook hoeveel gevoel er in de zang zit. 

For Days, For Hours is een album dat het uitstekend doet op de achtergrond, zeker op herfstavonden, maar de ware kracht van For Days, For Hours ervaar je pas wanneer je met volledige aandacht naar het album luistert. Bij eerste beluistering van het album was ik vooral onder de indruk van de spaarzaam ingekleurde songs op het album, die wel wat doen denken aan Laura Marling, maar ook de wat voller klinkende songs op het album met wat meer popinvloeden winnen snel aan kracht. 

For Days, For Hours is een persoonlijk album waarop de zoektocht naar de eigen identiteit centraal staat en het persoonlijke karakter van de songs voorziet het album van Levi Boon van extra kracht en urgentie. Er verschijnen op het moment wel meer intieme maar ook verrassend veelkleurige singer-songwriter albums, maar het debuutalbum van Levi Boon springt er wat mij betreft makkelijk uit. 

De muzikante uit Utrecht moet concurreren met albums die een veelvoud hebben gekost (een zoektocht op Google leert dat het maken van het laatste album van Taylor Swift zo’n 2 miljoen dollar heeft gekost), maar ik hoor echt niets op dit prachtalbum dat beter had gekund. Buitengewoon knap gedaan.

Erwin Zijleman