The Sky Knows I Exist. Naaz

Het in alle opzichten wonderschone debuutalbum van Naaz vierde eerder dit jaar alweer de derde verjaardag en krijgt deze week gezelschap van The Sky Knows I Exist, dat in alle opzichten een typisch Naaz-album is.

Aan het eind van 2023 twijfelde ik geen moment over het album dat mijn jaarlijstje zou aanvoeren. Never Have I Ever van Naaz wist op dat moment al een jaar te betoveren en te ontroeren, hoe vaak ik ook naar het album luisterde. Sindsdien zag ik Naaz meerdere keren live, wat het verlangen naar haar tweede album aanwakkerde. Dat tweede album is verschenen en wat is The Sky Knows I Exist een prachtig album. Het is een album waarop Naaz haar unieke geluid nog wat verder heeft doorontwikkeld. The Sky Knows I Exist klinkt direct als een Naaz album, maar wederom heeft ze haar grenzen verlegd en laat ze nog maar eens horen hoe groot en bijzonder haar talent is.

De Nederlands-Koerdische muzikante Naaz behoort wat mij betreft tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek te bieden heeft. Dat was al zo toen ze in 2018 haar eerste EP Bits of Naaz uitbracht en dat was nog steeds zo toen ze in 2023 haar debuutalbum Never Have I Ever afleverde. 

Voor de release van dat debuutalbum keerde Naaz de muziekwereld enkele jaren de rug toe na een aantal nare ervaringen, maar gelukkig kroop het bloed waar het niet gaan kon en maakte ze met Never Have I Ever een van de mooiste, een van de meest persoonlijke en een van de meest indringende albums van de afgelopen jaren. 

Sinds haar terugkeer in de muziek doet Naaz alles zelf en dat kan alle kanten op. Ze organiseerde zelf haar comebackconcert in Carré, trad op met een aantal orkesten, kletste zichzelf het voorprogramma van Lana Del Rey in, begon aan een boek en kondigde onlangs aan dat ze met opera aan de slag gaat. Gelukkig is ze ook haar liefde voor indiepop niet verloren, wat de afgelopen jaren indrukwekkende concerten opleverde en nu de release van haar tweede album The Sky Knows I Exist, dat de komende tijd ook op een aantal podia zal worden vertolkt. 

Het vinyl van The Sky Knows I Exist werd gisteren keurig op de dag van de release afgeleverd en sindsdien ben ik in de ban van het tweede album van Naaz. Iedereen die de tegenwoordig in Amsterdam woonachtige muzikante volgt, kent al een aantal van de tien songs op The Sky Knows I Exist. Het zijn songs die laten horen dat Naaz de afgelopen jaren wat dichter tegen de indiepop aan is gekropen, maar het is wel indiepop die het unieke stempel van Naaz bevat. 

De Nederlands-Koerdische muzikante vertolkte op Never Have I Ever twee songs in het Koerdisch en dit waren de afgelopen jaren indrukwekkende hoogtepunten tijdens haar concerten. Op The Sky Knows I Exist kiest Naaz volledig voor het Engels, maar haar songs blijven in alle opzichten onderscheidend. 

Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Naaz en aan haar manier van zingen. Ook op The Sky Knows I Exist is de zang van Naaz weer mooi en bijzonder en bovendien verrassend divers. De zang op het album zit vol gevoel, maar durft ook te experimenteren. Het is zang die mij weer direct wist te raken, waardoor The Sky Knows I Exist makkelijk boven de andere albums van het moment uitstijgt. 

Naaz staat bekend om haar zeer persoonlijke teksten en deze zijn ook weer te horen op haar nieuwe album, dat net als Never Have I Ever een intiem album is. Naaz durft niet alleen te experimenteren met haar stem, maar ook met de muziek op haar nieuwe album. Eerder gaf ik aan dat de Amsterdamse muzikante wat is opgeschoven richting indiepop, maar het is wel indiepop die overloopt van avontuur. 

Ik vind het nog lastig of zelfs onmogelijk om The Sky Knows I Exist te vergelijken met Never Have I Ever, want het album dat in 2023 mijn jaarlijstje aanvoerde is me zo ongelooflijk dierbaar. Ook de eerste kennismaking met het tweede album van Naaz is me echter uitstekend bevallen. 

De zowel door indiepop als indiefolk beïnvloede songs op het album zijn stuk voor stuk typische Naaz songs en het zijn songs met een bijzondere energie en een enorme intensiteit. Naaz heeft inmiddels een flinke groep fanatieke fans, maar een muzikante van haar niveau verdient een nog veel groter publiek. Ik keek met torenhoge verwachtingen uit naar dit album en Naaz heeft me wederom niet teleurgesteld.

Erwin Zijleman

 

The Sky Knows I Exist is verkrijgbaar via haar website: https://www.bitsofnaaz.com. 

POM live. Ekko, Utrecht, Friday 5 June 2026 with Fit

Photo: WdN-vdB

In my review of the new POM album last week I mentioned how much better and more consistent the band had become in the past two years. 'Enlightened, Baby' belies everything that "difficult second album" is often said to be. How does this translate into a live situation?

That answer is so easy to give as one word suffices: growth. Compared to the show in Rotown in December 2023 POM has gone from a band that played its debut record live in a convincing and entertaining way (plus some more chaotic but enthusiastic, perhaps unplanned encores) to a band that owned its repertoire and used it as a starting point. With new guitarist Rosa Kiki, who replaced Joy Kunst last year, in the line up, the band went for it. The set started off in a moderate way and song for song the sound was broader, louder, better, to explode towards the end into an orgiastic music fest. Without control over the songs and playing skills getting lost in the enthusiasm. Breaks were executed and harmonies sung perfectly.

One thing stood out in the mix. The bass was far more audible than at average shows and that dry, pumping sound made the show almost funky. Up front though Liza Kim van As has turned from the singer into the front lady of POM. There is no doubt who draws most of the attention to herself, who is living the role of singer. In a tight fitting dress, she was showing the world to be proud of who she is, pink hair and all. Focusing only on Van As would take away from the whole. Drummer Justin is great and a self-assured rhythm master, the two guitarists weave their parts perfectly, found weird guitar sounds to share with us and play attractive solo parts. The whole has blended perfectly and that is where it showed the band has set a perfect next step in its career. It is ready for a next step, just like the album already showed.

Besides, when a band can afford to not play the most energetic single from it debut album, 'Exoskeleton', and totally get away with that, it must know its on the right course.

Photo: WdN-vdB

Fit from Utrecht is also a band on Mattan Records and has released only a few songs so far. in a reviews I compared it for example to Maxïmo Park. Well, I was in for a surprise. The band on stage and what I had heard on record, somehow do not add up. The unleashed energy was enough to warm up a whole city and infect all present. The band has two guitarists, yet all the solos were played by the singer on a small synth in front of him. That made it very different from most bands I'd ever seen. Fit was happy to be on this stage and it showed. They were going for it and the audience started rooting for Fit more and more. At some point I was wondering if Fit would eclipse POM, as the headlining band still had to play. That fear was laid aside easily by POM.

Near the end of the set, I was struck by a feeling that I had never had before. Having grown up partly in a Noord-Brabant village, I had missed out on live music in small(er) venues entirely. Fit gave me the impression of what it could have been like to attend a the Undertones show in 1979 or something. It was a very authentic feeling and I guess a big compliment to a band, when all is said and done, I barely know in 2026.

That feeling of energy live and capturing it on record? When I played the POM LP today, I missed some of that energy as well. It will take some time to get used to the album again, I'm afraid.

POM and Fit both made a great impression on me. Bigger stages ought to be awaiting them.

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 23, 10 singles (2)

With the weather switched to position erratic, sun, wind, rain, lots of rain, cloudy, back to sun, etc., it is easy to make amends and do two rounds of singles this week. You'll find no huge names this week but certainly some WoNoBlog favourites of the past few years and several new names. Musically, it is a nice mix as well, like open your ears widely to truly listen to softer songs, as cover your ears fast should you be partial to not liking postpunk. Either way it's here, and all in between, enjoy!

Alone EP. Carly Hann

Today, Carly Hann makes her debut on this blog with her EP Alone. She is a totally new name to me, so I looked a little beyond just listening to her beautiful dreampop songs. She was formerly known as Carly Holt until she married The 1975's guitarist Adam Hann, who also produced her debut EP. She hails from Canada. She musically first drew attention with her cover version of said band's 'About You' and now presents her own music. That music starts with an acoustic guitar. The songs on Alone can be played on the beach, in a living room or the front garden entertaining neighbours during the next pandemic. Around her soft, dreamy and relaxed voice and the guitar, other instruments join, creating a dreamy atmosphere. In the case of opening and title track 'Alone' that mood is slowly but surely expanded on and when in the bridge drums join the song, it turns into a wall of sound. Lana del Rey is not far off, but Carly Hann does keep it as her own song. 'Breathe' starts as someone trying to play piano but not really certain (s)he's capable of doing so, before it turns into a song anyway, shedding that uncertainty immediately. 'Can't Shake This Feeling' is built around the acoustic guitar once again. This time strings come in for accompaniment. 'She Got' is the game changer. An electric guitar plays fast notes and the drums play an erratic, somewhat unusual rhythm. Carly Hann remains herself and draws the song into a dreamy state anyway. Also pay attention to that violin that plays a distinctive role in the song, making it far beyond the average dreampop song. Carly Hann may have started her career piggybacking her husband's career, she's very much her own talent on Alone. 

De lytse oarloch fan Japie Ossefet. Zea

Een Rotterdams verhaal in het Fries. Het had het verhaal van mijn vader en zijn gezin kunnen zijn. Als ik goed reken is Max of zoals de bijnaam die zijn moeder hem gaf, Japie Ossefet, net zo oud als wijlen mijn oom Ben. Max is Max van Broekhoven een import Fries, zoals Max' vader of grootvader aan de achternaam te zien een import Rotterdammer uit Brabant was. Het verhaal is opgetekend in een bejaardentehuis in Heerenveen door toenmalig Dichter des Vaderlands Tsead Bruinja, muzikant Arnold de Boer a.k.a. Zea en fotografe Rosa van Ederen,.Samen tekenden zij in 2020 levensverhalen op. In totaal 11 in 11 verschillende tehuizen. Het oorlogsverhaal van Max werd op muziek gezet door Zea. Mijn vader was 7 tot 12 in de oorlog. Voor hem was het een groot avontuur, met allerlei spannende zaken die in normale tijden nooit hadden gemogen. De meer volwassen verhalen kwamen van mijn tantes en hun echtgenoten, nu allen overleden. Mijn oudste oom was bij een razzia opgepakt en in een cementfabriek in Leimen bij Heidelberg te werk gesteld, maar wel met een Duitse vrouw thuisgekomen. Dat werkte niet heel goed in net bevrijd Nederland. Al hun verhalen samen maken ongeveer het verhaal van Japie Ossefet, zonder hulp aan onderduikers, dat wel. Zea heeft het als een vroege Bob Dylan op muziek gezet en stelt het nummer nu beschikbaar voor een goed doel, ter ondersteuning van kunstenaars in Beiroet, genaamd Beit Aam (https://linktr.ee/Beit.aam). Het nummer kun je hier aanschaffen voor €1,50: https://zeamusic.bandcamp.com/track/de-lytse-oarloch-fan-japie-ossefet. Doen!

Plovdiv. Tramhaus 

Tramhaus in 2026 is a band that has been around half the world, that is able to premiere its new single on a Seattle radio station and receives reviews from internationally renowned websites. So, what can I add to all this? To start a personal note. In 2025 I visited Plovdiv on a 43 degrees Celsius day and, reading the title, wondered how it is possible that Tramhaus first single release from its upcoming new album, Blister' (9 October), is called after the city. The band wrote the song there on a free day, touring Bulgaria and Turkey, in a rehearsal room. I hope they did get a peak at the Roman antiquities in Plovdiv. The song Plovdiv presents a louder and more direct Tramhaus. Through live shows, I was able to see the way the band gelled more and more through the years and Plovdiv is the result. There is less room for subtleties and more for a full band experience. The first verse is the group's community singing, recorded like a church choir in a church with the worst kind of acoustics, before singer Lucas Jansen takes over and explodes in the chorus together with the band. Getting better acquainted with Plovdiv, I notice better that the, lets call it the Nirvana, approach to a song, is still in tact. The erratic subtlety that characterised early Tramhaus songs, has been traded in for blasting. Live it will lead to even more enthusiasm is my guess. After a hesitant start, I'm sold.

Honeydripper. Ruby James

Ruby James returns to the blog with a dirty track that is somewhere between, what exactly? Certainly rock. The dirty guitar soloing gives the song its dirty vibe. There is something dancy in there as well, e.g. in the way of singing and rhythm. Except the song goes off of its rocker as in totally when it approaches the end. That guitar is really going for it. It is all very gritty in a blues kind of way. On top of it all, it's pure sex that is dripping from this record and it is intended that way so I understand. Ruby James wrote Honeydripper with songwriter Kate Vargas. Together they came up with this groove and built the song from there. It's convincing alright. Be on the look out for the album, 'Call It Rock & Roll', from 7 August onwards.

Punch Drunk Love. Personal Trainer

Punch Drunk Love is Personal Trainer as you've never heard it before. More than ever before the band sounds like a band that could be any regular band and it has dropped everything to do with loud electric guitars. In fact, Punch Drunk Love could have been, with a little imagination, a hit for The Kinks in the mid-60s. The band took an acoustic album and playing live in the studio together, as the starting points and that is what the single sounds like. A piano is the leading instrument for most of the song, playing its slow notes. You'll find a violin playing short solos with the guitars only playing accompanying riffs and soft chords. Over it all Willem Smit is singing softly. There's no need to shout at all. I fell in love slowly with album number 1, but in the end never truly found may way around number 2. Number 3, 'Human Assholes' is slated for 4 September. I'm sure we'll hear more in the meantime.

Magic In The Air, feat. Palmyra Delran. Dan Miraldi

"Sometimes you really have to wrestle with songs, but ‘Magic in the Air’ felt pretty effortless", says Dan Miraldi in the accompanying bio to his latest single on the writing process. This is exactly how the song sounds like. Magic In The Air combines pop, rock and a little punk attitude into a song that sounds somehow perfect. That relatively slow riff/solo guitar leading the listener into the song, followed by a mellow mood coming with a glorious, not too warm feel of a summer day. Miraldi manages to get this mood across without giving up on the firm body of the song. Palmyra Delran adds a nice female touch to the whole in both lead and harmony vocals. On top of it all comes this dreamy bridge, making a perfect song even better. Welcome to the blog!

Letting Go. Deardarkhead

An instrumental track somehow is the hardest to write about for me. Not that I analyse lyrics a lot, it is the layer of how vocal melodies interact with the music, where I often focus my attention on. Deardarkhead is a band from New Jersey, formed in 1988, that in 1998 released its only full length album to date, 'Unlock the Valves of Feeling'. Since several EPs saw the light of day, the last one being from 2016. Since its singer left, the band has become an instrumental outfit and listening to Letting Go focusing on extremely melodic instrumental tracks. Guitarist Kevin Harrington leads the pack with a very clear sound, while never overdoing the number of notes he can squeeze in. This is about melody and not about chops and prowess. He is supported by drummer Robert Weiss and bassist James Malizia, The mortar in between is played by guest keyboardist Joe McGinty (The Psychedelic Furs, Nada Surf, Ryan Adams and Deborah Harry), who adds just the right texture. It is this combination of musical facts that make me like Letting go. There will be a full length album, Deardarkhead's second, on 10 July called 'The Pendulum Swings'.

Still Here. High on Stress

In March you may have found High on Stress on this blog for the first time. In my few words on single Over/Through I compared the band to the likes of Gin Blossoms and The Jayhawks. Today, I will go a step further and compare it to a band that I liked a lot more around 1995, Slobberbone. High on Stress has that same level of intensity and just being who and what you are as musician and band. Of course, everything is well thought out and there is a lot of attention being paid to details, that make the song more interesting to listen to. "It goes on and on, on and on, and I'm still here", they sing. Unmistakably true, as Still Here sounds very much alive. This song rocks in a way only, for lack of a better word ,rootsrockers from the U.S. can. Album 'Still Here' is out there for a month already, I notice just now. It's time to take a listen. This title song hits all the right buttons.

Hard Evidence. Ringlets

Ringlets is on tour in Europe and celebrates with the release of this stand alone single. Hard Evidence is not an easy song to digest. Everything is just a little less normal than what is expected from a song. The vocal melody is monotonous in the verses and the accompaniment is stern. The mood is darker. It also is in the chorus, but the mood changes to playful because of the band accompaniment while still being somewhat stern, as the vocals do not join in the playfulness. They remain moody, sang in a deeper and subdued way. The New Zealanders show that their band has a few sides to it. Having listened to Hard Evidence a few times, I notice the song is growing on me. Ringlets reaches the bar it set for itself with the superb album 'The Lord Is My German Shepherd (Time for Walkies)' with ease.

Gonna Be Alright. Chaser

A real 7". It's not exceptional but also far from normal in 2026. (And what bands like The Rolling Stones or Arctic Monkeys charge for one, € 17,99, borders on the absurd.) I don't know what Southern California skatepunkers Chaser charges for theirs. Based on what I'm hearing, things are going to be alright. 'My Promise' is a melodic punk track in the best form as Rancid and The Offspring are capable of. Deep dark and dry drum skins are leading the way for Chaser. This drummer truly leads the way with more rolls, fills and double bass fills than my ears can keep up with. Guitar lines and bass are all all over the place as well, supporting a golden vocal melody. Yes, of course, it all sounds very familiar but who cares when a song is this good. The other side of the 7" is a rendition of Bob Marley & the Wailers' 'Three Little Birds'. As that track was high jacked by 020's fans, I leave it you to find out for yourself. Greetings from 010 supporter,

Wout de Natris - van der Borght 

Total Dive. Brown Horse

De beste mix van countryrock, alt-country en indierock kwam de afgelopen twee jaar niet uit de Verenigde Staten maar uit Engeland en ook dit jaar heeft het Britse Brown Horse met haar nieuwe album Total Dive een sterke troef in handen.

Met haar debuutalbum Reservoir legde de Britse band Brown Horse ruim twee jaar geleden de lat hoog voor zichzelf, maar het vorig jaar verschenen All The Right Weaknesses vond ik dankzij een indierock-injectie nog wat beter. Het in april verschenen album Total Dive trekt de lijn van het vorige album door, maar het energiek en gedreven klinkende nieuwe album van Brown Horse slaagt er wat mij betreft weer in om het niveau van de band naar een nog hoger plan te tillen. De Amerikaanse band Wednesday won het vorig jaar nipt van de Britse band, maar Brown Horse slaat met het prachtige Total Dive keihard terug en levert een van de meest opwindende albums van het moment af.

De Britse band Brown Horse houdt de vaart er vooralsnog flink in. Aan het begin van 2024 verscheen het debuutalbum van de band en Reservoir was en is een prachtig album. Op Reservoir combineert de band uit Norwich op fraaie wijze invloeden uit de countryrock zoals die in de jaren 70 werd gemaakt met invloeden uit de alt-country die vanaf het begin van de jaren op de kaart werd gezet. 

Op haar debuutalbum klinkt de muziek van Brown Horse eerder Amerikaans dan Brits, maar Reservoir laat ook een eigenzinnig geluid horen, waarin bij vlagen stevig gitaarwerk en de opvallende en emotievolle stem van Patrick Turner nadrukkelijk de aandacht trekken. 

Brown Horse haalde in 2024 met Reservoir mijn jaarlijstje en de Britse band herhaalde dit kunstje vorig jaar met het in het voorjaar van 2025 verschenen All The Right Weaknesses. Ook op haar tweede album omarmt Brown Horse invloeden uit de 70’s countryrock en de alt-country van latere datum, maar All The Right Weaknesses klinkt een stuk steviger en gruiziger dan het debuutalbum van de band. Het is in een aantal tracks meer een indierockalbum dan een rootsalbum, al is er altijd wel iets van country te horen in de songs van de band. 

Brown Horse maakte het de Amerikaanse concurrentie twee jaar achter elkaar moeilijk en duikt een jaar na All The Right Weaknesses alweer op met een nieuw album. Ook met Total Dive levert de Britse band weer een uitstekend album af en het is een album dat na de eerste twee albums voorzichtig bekend in de oren klinkt. 

In de openingstrack van het nieuwe album laat Brown Horse direct weer de combinatie van behoorlijk stevig en gruizig gitaarwerk en een alt-country vibe horen. Het zorgt ervoor dat de verrassing er inmiddels misschien wat af is, maar de band doet er ook nog een schepje bovenop met nog wat steviger gitaarwerk en nog wat intensere zang van Patrick Turner. 

Total Dive is me inmiddels net zo dierbaar als de jaarlijstjesalbums Reservoir en All The Right Weaknesses en ik schat het derde album misschien nog wel hoger in dan de twee geweldige voorgangers. De Britse band beschikt over vier getalenteerde songwriters en die hebben een serie fantastische songs geschreven. 

Het zijn songs die nagenoeg live werden opgenomen, wat zorgt voor heel veel energie en dynamiek in de muziek van Brown Horse. Zeker als het tempo wordt opgevoerd en de gitaren en andere snareninstrumenten alle ruimte in mogen nemen, knalt Total Dive uit de speakers en denk je af en toe te luisteren naar Neil Young & Crazy Horse in hun beste dagen. 

Ik heb soms wel wat moeite met de stem van Neil Young, maar Patrick Turner van Brown Horse is een geweldige zanger, die met zijn intense voordracht makkelijk overeind blijft in het volle en stevige geluid op Total Dive. Het wordt allemaal nog wat mooier wanneer een vrouwenstem invalt en als er dan ook nog eens een gruizige maar ook melodieuze gitaarsolo opduikt is het gevoel van gelukzaligheid compleet. 

Toen ik alweer een nieuw album van Brown Horse zag opduiken in de releaselijsten vroeg ik me af of de band niet wat meer tijd zou moeten nemen voor haar albums, maar Total Dive nam de zorgen onmiddellijk weg en ligt goed op koers om voor de derde keer op rij mijn jaarlijstje te halen.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Total Dive hier luisteren en bestellen:

https://brownhorse.bandcamp.com/album/total-dive 

It's All Good, Sugar. The Greenberry Woods

It's All Good, Sugar is an album containing pure pop with elements from all the decades in which, when all is said and done, the best music was made, because it was invented in these years. Come 2026 there are on average far more accomplished musicians and of course recording options are so much better now than in the 1960s and 70s, that musicians could not even dream of them. The Greenberry Woods is obviously making the most of these options and present a poprock album that can go with the best of them from the 2020s.

All in search of pure pop do not have to look any further. It's All Good, Sugar is filled with it, twelve songs long. In fact, it's incredible that The Greenberry Woods are able to come up winning, song after song after song.

The first time I heard an album like this, as in tapping into the 60s pop era with fully original songs of very high quality, was with the album 'Catch All' by a band filled with musical friends from different bands called Swag from 2001. Since circa ten years a host of albums have reached me attempting the same feat. I like many of them, but it seems with It's All Good, Sugar The Greenberry Woods have raised the bar some more.

Promo photo

As I had never heard of the band before, I decided to read in. The Greenberry Woods released two albums in the 1990s before calling it a day, 'Rapple Dapple' (1994) and 'Big Money Item' (1995). Like many of its contemporaries the three songwriters of the band, Brandt Huseman, Ira Katz and Matt Huseman are giving it a new try some 30 odd years later. I am not totally surprised by the 1990s link. The song 'Very Good Year' reminds me of the sound of the one album band The Caulfields alled 'Whirligig'. It also means that the band members most likely are well into their fifties, reliving a passion they once had. Based on what I'm hearing, that was very wise decision. The three are joined by multi-instrumentalist Paul Krysiak (also in Splitsville with the Huseman twins) and drummer Joe Parsons.

Another band I could mention from the 1990s, is The Posies. Like it The Greenberry Woods manages to combine The Beatles and Big Star with that tougher sound of the 1990s poprock. All the elements blend in a way that keeps tingling my ears for the whole of the album. Take 'The One That Makes You Happy'. The strong and loud guitar chord progression manages to blend perfect pop vocal melodies and harmonies. The third is Scotland's Teenage Fanclub, originally also with three songwriters and singers, as The Greenberry Woods also excel in softer, dreamier songs.

What more can I write? Hearing is believing, so let me leave you with pointing you to the link below to be convinced by the perfection on offer on It's All Good, Sugar.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order It's All Good, Sugar here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/its-all-good-sugar