Een dubbel afscheid bij "De Betjes"

Advies voor Lande

Afgelopen week overleden vier dagen uit elkaar mijn broer Marc en zwager Pascal. Samen met onze gezamenlijke vriend Jaco vormden wij "De Betjes". Vier mannen van een zekere leeftijd die twee keer per jaar naar Rotown trokken. Die zaal lag zo ongeveer tussen onze woonplaatsen in en dus een goede plek om dat te doen. Vooraf eten en een paar biertjes en daarna muziek. Meestal een alternatief gitaarbandje.

Pascal, Jaco en ik draaiden in onze jeugd geregeld muziek samen. Wij gingen allemaal onze eigen weg. Jaco verloren we wat uit het oog. Tot die kerstavond in 2022. Mijn familie had al een aantal jaar de traditie om op kerstavond bij elkaar te komen in de kroeg van broer Michael. Die avond liep Jaco binnen en al snel zaten wij drieën te praten over alle optredens waar we samen naar toe zijn geweest. Dexys Midnight Runners (met Doe Maar), Van Morrison, The Rolling Stones, Joe Jackson, Simon & Garfunkel, Frank Zappa, Werchter, Lochem en vast nog wel meer. Waarom gaan we dat niet weer doen, vroeg Pascal en zo was een idee geboren.

The Beths. Foto: WdN-vdB

"Dan ga ik ook mee", zei broer Marc. "Hè"?, was het antwoord. Wij hadden Marc toentertijd nooit kunnen betrappen op enige muzikale interesse. Die was in onze vroegste jeugd beperkt gebleven tot de paar maanden dat hij logeerde bij een oom en tante en onze nicht Tineke hem blootstelde aan singletjes en Radio Veronica. 'Dandy' kon hij lekker meezingen, kan ik me herinneren. Het hoogtepunt van zijn muzikaliteit was in de de Lambertus kerk in Kralingen tijdens het Hosanna in den hoge, luidkeels mee te zingen "Hoog Sammy, kijk omhoog, Sammy". Veel afkeurende blikken ongetwijfeld en ssst geluiden.

Dus Marc ging mee en en passant werd het ook een verjaardagscadeau voor broer Michael. Het werd heel gezellig vooraf en tijdens het concert van The Beths. Marc gaf de zangeres in het voorprogramma nog enkele welgemeende adviezen. Maar "De Betjes" waren geboren. We zijn nog naar ettelijke concerten geweest, tot en met afgelopen oktober bij La Luz. Waar Jaco rustig achterin stond, met Marc. Pascal die steeds dichterbij komt en duidelijk stond te genieten, met mij dicht in zijn buurt. Wat Marc er echt van vond hoorde ik van zijn goede vriend Leon afgelopen weekend. Hij vond de muziek vreselijk, maar het was heel gezellig om samen op pad te gaan. Zelf denk ik dat het wel meevalt. Alleen Mood Bored en Pom, dat was teringherrie.

La Luz. Foto WdN-vdB

Bij een recentelijk bezoek in het ziekenhuis waar hij lag, vroeg Pascal me om nog een keer samen plaatjes te draaien. Dat werd noodgedwongen een Spotifylijst in het ziekenhuis. Samen met Jaco heb ik een lijst samengesteld op basis van de onze concerten samen van toen en The Beths van nu. Er werden heel veel herinneringen opgehaald en Pascal heeft daar enorm van genoten. Wij hebben zo goed afscheid kunnen nemen van elkaar met een van de dingen die ons bond, muziek. Marc was toen al te ziek. De snelheid van zijn ziekte is niet te bevatten, maar dat geldt voor Pascal ook. De eerste heeft de ander echter compleet ingehaald.

"De Betjes" is de helft van zijn leden kwijt, maar bovenal een broer, zwager en vrienden. Jaco en ik gaan door, te beginnen met DEADLETTER. Wat een wrange, maar toepasselijke naam.

Mannen, ik zie jullie aan de andere kant. Zet de Tripel Karmeliet maar klaar. 

Wout de Natris - van de Borght 

If This Life Could Start Again. Malena Zavala

Iedereen die de muziek van Malena Zavala kent weet dat de van oorsprong Argentijnse muzikante fascinerende muziek maakt en dat doet ze nog wat mooier op het deze week verschenen If This Life Could Start Again.

De naam van Malena Zavala zal niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen, maar ik dacht direct aan haar debuutalbum Aliso, dat helaas een zeer goed bewaard geheim is gebleven. Na het net wat mindere tweede album uit 2020 keert de muzikante uit Londen in januari terug met haar derde album en If This Life Could Start Again mag zeker geen goed bewaard geheim blijven. Malena Zavala heeft immers een bijzonder knap, origineel en eigenzinnig album gemaakt, dat je maar blijft verrassen. Het betekent niet dat If This Life Could Start Again een ontoegankelijk album is, want de songs, de muziek en de stem van de Argentijnse muzikante zijn echt wonderschoon. Prachtalbum.

Bijna zes jaar geleden besprak ik het album La Yarará van de in Argentinië geboren maar vanuit Londen opererende muzikante Malena Zavala. Via La Yarará kwam ik ook op het spoor van haar in 2018 verschenen debuutalbum Aliso, waarvan inmiddels drie versies zijn verschenen. Op haar debuutalbum maakt Malena Zavala dromerige en bijzonder fascinerende muziek met invloeden uit de folk, maar ook iets bijzonder eigenzinnigs. Ik luister nog vaak naar het album dat het vooral in de kleine uurtjes geweldig doet en ik persoonlijk mooier en interessanter vind dan het tweede album van Malena Zavala, waarop invloeden uit de pop en de Latijns Amerikaanse muziek een grotere rol speelden. 

Door mijn grote liefde voor het destijds helaas nauwelijks opgepikte Aliso was ik al een tijd heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van Malena Zavala en dat album is eindelijk verschenen. Ik heb het inmiddels meerdere keren beluisterd en kan wel alvast verklappen dat Malena Zavala een bijzonder mooi album heeft gemaakt, dat de vergelijking met haar geweldige debuutalbum zeker aan kan. 

De flirts met pop en Latijns Amerikaanse muziek, die het vorige album van de van oorsprong Argentijnse muzikante leuk en aangenaam maar uiteindelijk ook minder interessant maakten, zijn op If This Life Could Start Again niet helemaal verdwenen, maar spelen een minder belangrijke rol en maken onderdeel uit van een bont palet aan invloeden. Malena Zavala is niet alleen muzikant, maar ook producer en filmmaker en combineert al haar talenten op If This Life Could Start Again. 

Net als op haar debuutalbum slaagt ze er in om beeldende muziek te maken, zeker als ze kiest voor wat ongrijpbare en breed uitwaaiende klankentapijten. Het is muziek die de fantasie stevig prikkelt, maar het is ook muziek die tijdelijk zorgt voor totale ontspanning. Tijdelijk, want er gebeurt zoveel op If This Life Could Start Again dat het je soms aangenaam duizelt. 

Het derde album van Malena Zavala is ook een productioneel hoogstandje. Het is een album dat verrassend ruimtelijk klinkt en waarop alle instrumenten die zijn te horen van elkaar zijn te onderscheiden en prachtig om de stem van Malena Zavala heen cirkelen. De vorige twee albums van de muzikante uit Londen waren al behoorlijk veelzijdig en lastig te classificeren en dat is er niet makkelijker op geworden. 

Malena Zavala heeft lak aan genres en stort een veelheid aan invloeden over je uit. Haar muziek klinkt af en toe verrassend toegankelijk, maar schuwt ook het experiment niet, waardoor het album steeds weer andere kanten op wordt geduwd. Folk is soms de basis van de songs van Malena Zavala, maar ze maakt totaal andere folk dan andere muzikanten en het is folk die ook zomaar kan opschuiven richting R&B, psychedelica of de muziek uit het vaderland van Malena Zavala. 

In muzikaal opzicht is If This Life Could Start Again met een bijzondere mix van organische klanken en elektronica een fascinerend album en dat is het ook in vocaal opzicht. Malena Zavala beschikt over een hele mooie stem die zacht, zwoel en dromerig kan klinken, maar alle kanten op kan en je steeds weer weet te raken. 

If This Life Could Start Again is, zeker als je de muziek van Malena Zavala niet kent, geen album dat je na één keer horen kunt beoordelen, want daarvoor is het album te eigenzinnig. Neem dus de tijd voor If This Life Could Start Again en luister ook zeker eens naar het alweer acht jaar oude Aliso. Grote kans dat je er twee favoriete albums bij hebt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If This Life Could Start Again hier luisteren en bestellen:

https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2026/01/review-malena-zavala-if-this-life-could.html 

2026, week 12. 10 singles

The personal events of the past few weeks are mostly of unspeakable sadness and in a sequence and speed that make it impossible to grasp and mourn individually. There will be a little on that in the coming week on the blog. Listening to music helps. Music is soothing and allows the mind to focus on, well, nothing but the music really. Hence, there is a singles section this week anyway for you to explore and enjoy new music anyway.

Trickle Down. SPRINTS 

Just over a week ago SPRINTS kicked off its European tour supported by Amsterdam band Marathon. To celebrate, the Dublin based band released a new single. Kathy Chubb gives a lesson on trickle down economics. Isn't that the theory that even if only a few people earn a lot of money, that wealth will trickle down to the rest of society. Well, my guess is that most people have learned by now that it does not work that way. That same few just accumulate more and more and more, until a government pays put to that. Chubb is mostly telling the listener about it, while the band plays. En passant, she admits she want to be like Amy Taylor (of Amyl & the Sniffers). When band and singer come together, they rock like SPRINTS can. Trickle Down may not be a high flyer but even a medium flyer in the SPRINTS universe is something most bands can only dream of.

Over/Thru. High on Stress

With Over/Thru High on Stress released a strong powerpop single that not only brings back fond memories from songs decades old but adds another favourite in the very first listening session already. The song starts with a sole guitar that after the band joins in takes off in a nice intro solo straight away. In the verse the band holds back to unleash itself in the chorus. This band knows how to use dynamics in a song that is immediately singable as well. Hailing from Minneapolis, the band shines a very positive light on the city with this song. Fans from Gin Blossoms to The Jayhawks and back should be very pleased hearing a song like this in 2026. For those wanting to hear more, there's a whole EP out with the same name.

Clipping. Special Friend 

With Clipping French band Special Friend finds itself for the second time on this blog. Where I compared 'Breakfast' to the erratic songs of postpunk icon Lene Lovich, Clipping shows a totally different side to Special Friend. It is an alternative rock song with an electric guitar solo that could come out of the 1970s. In the verses it drops away. An acoustic guitar takes over, laying down a strong rhythm together with the bass and drums. Drummer and singer Erica Ashleson accompanies guitarist and singer Guillaume Siracusa in such a way that it is like an angel singing behind him. Dreamy, not attached and free floating. It gives Clipping a second vibe. All together it makes Clipping a strong single that makes me very curious to hear the album called 'Clipping' as well. It was released on the 20th of this month.

Shareholder. Pastel Blank

 “Dance music for people who don’t know how to dance,” that is how Canadian artist Angus Watt describes his music, including a mention of Talking Heads as one of this inspirations. Now a long time ago Talking Heads with e.g. the live version of 'Burning Down The House' was a band that made me want to dance. So, I get it where Pastel Blank is coming from or going to be more precise. Shareholder has that eclectic rhythm and a host of weird sounds, while when everything is said and done, the song rocks in its own special and weird way. It makes Shareholder fun to listen to, recognisable and yet ready for 2026 as well. Pastel Blank's debut album Unmade In Minutes is released on 24 April. 

Bingo. La Sécurité

We have to go back 15 months to find Montréal band La Sécurité on the blog with single Detour. Here is Bingo and where my review is concerned I could more or less repeat it. Bingo is not round music but square. Think of the early albums by Talking Heads and The B52s. Bands that may have started out in the punk scene but became new wave and/or postpunk avant la lettre. La Sécurité pulls parts out of both genres and creates a very danceable track in a way that Dutch postpunkers Global Charming are so good at as well. Bingo does not give you a single moment of rest. It is ecstatic and wild. Weird riffs fly around as it should in postpunk. Album 'Bingo' will be released on 12 June. 

Jet Stream Heart. Temples

To find Temples on this blog you have to go back to 2014 and its album 'Sun Structures' and one odd single in 2020. With Jet Stream Heart the U.K. psychpop band returns. It is an upbeat song, where (Brit)pop meets psychedelia and eastern melodies. The song revolves around an eastern sounding riff that keeps appearing in the song, until it is expanding into a (saxophone?) solo. Together with the beat that certainly invites some dancing, it makes for light listening. It is as if The Black Angels decided to release a pop track. This is something I would allow that band to do, to make it sound just a little more upbeat in between the darkness it excels in. Temples has found the right mix with Jet Stream Heart. To hear the album we need to be patient. 'Bliss' will release on 26 June. 

Forever. Portland

Can a song like Forever come from another country than Belgium? Before I had found any information on the band, my mind said dEUS, Zita Swoon, Millionaire, Metal Molly. Sure, there are more than enough differences but also enough similarities. Forever is a song with a melody that seems normal and yet. I can't really lay my finger on it but songs from a lot of indie and alternative rock bands from Belgium sound different from the rest of the world and so does Portland. Portland is led by Jente Pironet with Sebastian Leye on guitar, Boris Van Overschee,bass & keys, Nina Kortekaas vocals & keys and Bram Vanhove drums & percussion. Pironet has a ton of words to share with the listener over a song that goes and on and is only stopped for a short while just before the chorus comes in. Like most songs this week, Forever is not your average song. The album is called 'Champain' and is out for some time already. 

The Come To Jesus Moment. Ryan Hamilton

Finally, a second song that is straight forward. Ryan Hamilton rocks like artists from the U.S. can and it is not even released on Boston's Rum Bar records. (It's on Wicked Cool Records.) The Come To Jesus Moment is the kind of powerpop song that by 2026, whole generations of bands and artists are popular with. E.g., The Knack, The Hooters and The Outfield right up to Geoff Palmer and Brad Marino. Ryan Hamilton has that same optimistic, nothing can hurt me attitude to the song. Everything about it is shiny and new, of the kind that makes me smile and want to bring out a host of other singles like it. The drive of the drums and the bass are pure gold. Everything above it is sprinkled with magic. Just listen to that backing vocals! From start to finish it is hallelujah alright and please don't burn that bridge down as I will want to hear The Come To Jesus Moment again and again. 

I Am a Cat and I Love My Dog. Animaux Formidables

Garage fuzz rock? Yes, I can live with that description of Animaux Formidables' latest single. The Italian duo consists of Mr Formidable and Mrs Formidable on respectively vocals & guitar and percussion & synth. In the video and on photos they do not disclose their identity as well. Musically they present an amalgam of synths and electronic drumming combined with heavily fuzzed out guitars. The singing undergoes a little treatment as well. But like all rock duos Animaux Formidables knows how to explode and to hold back, while kicking up dust in the accents in all the right places. Animaux Formidables with I Am a Cat and I Love My Dog presents excitement for all who need it fast.

Twentyfour7. Jaguero 

We end this week with another band from Italy, Jaguero. The band debuted with its previous single 'Lit' on this blog and here they are once again already. Twentyfour7 may hint at punk but in my ears is more emo than punk. The tempo is lower, the lyrics deeper. Emo without a tear in the voice though. The depth of the sound, the la la la part and the length of the song, 2.07 minutes, push it towards punk as well. The sluggish tempo that is created mainly by the sludgy rhythm guitars, makes the song stand out. The singer leaves no doubt that the person he's singing about makes him feel alive again and that is the title of the album to be released on 10 April. Based on the two singles that is something to look forward to.

Wout de Natris - van der Borght 

Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

I Am June. Romy Liz Rose

Start listening to I Am June and you are teleported to another world. "Beam me up, Scotty", indeed. A soft voice, multi-tracked soothes your ears while soft music calms you down. Together they create an atmosphere that allows you to wind down and just listen. Music like a soft murmuring brook in the forest. And all without making me lose interest for one second.

Romy Liz Rose is also known as Romy Laarhoven. With I Am June she delivered her debut album to the world. She created the album in her own living room and finished it in the studio with Jesse Koch. The music hovers somewhere between singer-songwriter and folk with some country elements in the form of a pedal steel guitar, that cries lonely into the night.

At the same time there is a little Fleetwood Mac in there, truly a mix of a Christine McVie and a Stevie Nicks song. As you already gathered, there is no hinting at Nicks' voice here. Not even close. This is all sad angelic singing, as slow as Romy Laarhoven wants to sing. It is a big part of the atmosphere presented on I Am June.

The album is not a bare singer-songwriter one though. You will find that songs are richly arranged. Take 'Grapefruit'. The song starts with an acoustic guitar, Laarhoven's voice and some atmospheric warbling in the background. All electronic and modern. In the verse the band comes in and several guitar parts are laid over the acoustic guitar. This includes some Gary Lucas style mesmerising parts, like e.g. on 'Mojo Pin' and 'Grace' by Jeff Buckley. 'Grapefruit' is also a slow song but so rich in sound.

Promo photo

In my mind, I Am June resonates well with albums coming out of New Zealand, like Aldous Harding's or Ebony Lamb's, to name two examples. Romy Liz Rose's sound is a little cleaner but just as mysterious. A sign that she and Koch did not go over one night's ice when they finished the home recordings. The sound and arrangements of I Am June are well thought out and executed.

Moving into the album it strikes me more and more how well made I Am June is and how mature the album sounds. In the bio it may state her debut album is a "a coming of age" record. The lyrics no doubt are. The sound is a mix of age old music and the modern advantages of instruments and studios. A sound to, as it were, lay yourself down on to be carried away to greener pastures. Well done and beautiful.

Wout de Natris - van der Borght