I've Missed You All These Years. Sera Calhoone

Yes, I'll admit it straight away, I've Missed You All These Years is at times far too country for me. This is really Erwin Zijleman territory. But, some of the songs on Sera Calhoone's sixth album are so beautiful that it compensates for the country part.

Don't ask me to explain why this album and not hundreds of others. I simply do not know. Just that some of the songs really get to me. Just like that Hazeldine album from the late 90s did, that I keep forgetting the name of. The one with 'Drive' on it. (Yes, I'm being lazy here.)

The fun starts for me with 'Say Something', the second song on I've Missed You All These Years. The tempo is up a little. There's an electric guitar with a nice country twang and a piano that weaves in and out of the song. Later on there's a lead guitar picking its way through the other instruments. Sera Calhoone's voice suits this song so well. So, yes, country music but with a hint at melancholy pop and a sprinkling of country rock.

Just like me this year, Sera Calhoone has gone through a rough personal period while working on I've Missed You All These Years. Lyrically, she focuses on the period after climbing out of the darkness. That is translated into the music that has a bittersweet feeling over most of the album. Introspective is another word that I will use for several of the songs.

In the meantime I am swinging between opposites with this album. One side is swinging between the individual songs, including the next level: the moment of listening in which a song falls to my good side or not. The Johnny Cash of the 1950s country rhythm on 'Horse Runnin' is easy to like but a song like opener 'High and Low' really comes with my brain being open to it. While 'Pulling Up Roots' brings me in Hazeldine territory, so point scored. That is the other opposite, my personal mood whether I'm receptive to more country-tinged songs or not.

As you can read, I'm sort of torn where I've Missed You All These Years is concerned, but not in a way that I did not want to write on the album. For that it is too nice to ignore and to not inform you about it. You will have to make up your own mind, but then, you should always do that.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order I've Missed You All These Years here:

https://seracahoone.bandcamp.com/album/ive-missed-you-all-these-years 

Eyes Full. Zoh Amba

Zoh Amba timmert al een aantal jaren aan de weg als jazzsaxofonist, maar kiest op het deze week verschenen Eyes Full voor een totaal andere weg met ruwe folksongs vol stevig gitaarwerk en bijzondere zang.

Ik heb het vorige week even geprobeerd met Eyes Full van Zoh Amba, maar het was niet het juiste moment voor het album. Het is een album dat ver is verwijderd van de muziek die Zoh Amba tot dusver heeft gemaakt. Samen met gitarist Kevin Hyland en drummer Jim White maakt Zoh Amba ruwe songs met een mix van folk en rock. Het zijn songs die associaties oproepen met de muziek van Big Thief of de albums van frontvrouw Adrianne Lenker, maar Eyes Full is rauwer en intenser. Toen ik er een paar dagen geleden naar luisterde was het wel het juiste moment voor de nieuwe muziek van Zoh Amba en kwam het album wel binnen. Vervolgens begreep ik opeens alle superlatieven die de Amerikaanse muziekpers erover heeft opgeschreven.

De albums van de Amerikaanse muzikant Zoh Amba, die zichzelf overigens identificeert als non-binair persoon, zijn me in het verleden meer dan eens aangeprezen, maar na even luisteren was ik er snel uit dat het niets voor mij was. Op deze albums maakt de muzikant uit New York jazz en ook nog eens het soort jazz waar ik vooral heel erg nerveus van word. 

Het vorige week verschenen Eyes Full is een heel ander soort album, maar wederom waren de Amerikaanse muziekcritici eensgezind en waren de superlatieven niet van de lucht. Het nieuwe album van Zoh Amba opent met een folky song en het is er een die me niet direct overtuigde. De nerveuze jazz is in de openingstrack OCD verruild voor stevig aangezet en wat eclectisch akoestisch gitaarspel en de stem van Zoh Amba en ik werd er wederom wat nerveus van. 

Het is een stem waar ik een paar jaar geleden waarschijnlijk enorm aan had moeten wennen, maar de stem van Zoh Amba lijkt nogal op die van Big Thief zangeres Adrianne Lenker en ook de manier van zingen is vrijwel identiek. Daar moet je tegen kunnen, maar sinds Big Thief me van mijn sokken blies met haar eerste paar albums heb ik wel wat met het soort zang op Eyes Full van Zoh Amba. 

Na de wat onrustige openingstrack gooit de muzikant uit New York er ook nog wat invloeden uit de indierock tegenaan en worden de associaties met de muziek van Big Thief alleen maar sterker. Zowel de zang als de gitaren klinken wel wat ruwer en compromislozer dan in de muziek van Big Thief, wat Eyes Full een wat lo-fi karakter geeft. 

Het nieuwe album van Zoh Amba is een album dat je na een paar tracks snel opzij schuift en nooit meer beluistert of het is een album dat je maar blijft intrigeren. Net als de Amerikaanse muziekcritici was ik direct onder de indruk van het album en pakte ik het album er steeds weer bij. 

In muzikaal opzicht rammelt het behoorlijk en ook op de onvaste zang van Zoh Amba kun je heel veel aanmerken, maar op een of andere manier klopt het. Wanneer je vervolgens vaker naar het album luistert worden de songs van de muzikant uit New York beter en grijpen ze je nog wat steviger bij de strot met de ruwe zang. Ook het gitaarwerk op het album overtuigt dan nog wat makkelijker, zeker in de meest rauwe passages. 

Zoh Amba keerde voor het nieuwe album terug naar het platteland van Tennessee, waar de wortels van de Amerikaanse muzikant liggen en waar Zoh Amba niet paste, en dat hoor je in de songs, die worden gedomineerd door invloeden uit de folk, met hier en daar een randje blues en country. Het is ver verwijderd van de muziek die Zoh Amba als saxofonist maakt, maar geef mij maar Eyes Full. 

Als Big Thief niet had bestaan en Adrianne Lenker een ander beroep had gekozen zou Eyes Full uit kunnen groeien tot een sensationeel album, maar nu klinkt het uiteindelijk vooral als het album dat Adrianne Lenker nog niet heeft gemaakt. Dat doet niets af aan de prestatie die Zoh Amba levert, want als ik moet kiezen tussen de soloalbums van Adrianne Lenker en dit album kies ik met veel overtuiging voor Eyes Full. 

 Ook de muzikanten die Zoh Amba begeleiden zijn overigens geen koekenbakkers, want gitarist Kevin Hyland speelde in de band van MJ Lenderman en drummer Jim White behoeft geen nadere introductie. Het levert een album op dat je verafschuwt of dat je grijpt en als het je grijpt houdt het je voorlopig in een stevige wurggreep.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Eyes Full hier luisteren en bestellen:

https://zohamba.bandcamp.com/album/eyes-full 

.NoWordsNeedeD, 30-08-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=QzZBbX5A1FA

 

.No 

2026, week 35. 5 singles

Another week, another bunch of singles. Enjoy!

butsowhat. SisterBessie

Truth be, I'd never expected to review the debut single from a tattoo artist from Kopenhagen having moved to Amsterdam. It is also for the first time since a few year that I review a song in the style of "hey ho" or "ho hey" music. SisterBessie does not become that exuberant nor sings hey ho anywhere, it is in the atmosphere and melody of butsowhat. Adam Højlund Pukki, who is SisterBessie, presents a subdued form of music, that can be played with an acoustic guitar only around the campfire. Singer-songwriter and folk can be adequate descriptions of his music. From there the song is subtly arranged around his voice. Pukki's voice is not the best I've heard but it has the character needed to address the personal topic about relations and friendships in a convincing way.

The Reckoning. Cindy Larson

Cindy Lawson returned to punkrock in 2022 and made it to these pages regularly that year, leading up to her album 'New Tricks'. Four years later she returns with single The Reckoning, announcing a to be released EP. On her new single she captures a truckload of energy, enough to light up a small town for a night or two. The Reckoning shows how music of old can be treated with respect and turned into great new songs. The song rocks and rolls with a great role for a dirty sounding lead guitar that makes great use of the fundament the band lays down for it. Over it all Cindy Lawson steps into the spot light and grabs the attention the song allows her and she deserves. Her voice was made for tough songs like this, without losing any femininity, as she can shout and pur at the right time, while without doubt kicking a loud-mouthed, rude man into the corner. "On your knees and cry". More direct than this lyrics seldom come. 

Ride With You. Cast of The Wanderer

What a strange band name, I thought. It turns out that it is the cast of the musical 'The Wanderer' based on the career and life of Dion (DiMucci) of 'The Wanderer' and 'Runaround Sue' fame from the post Elvis and pre-Beatles era. I take it that Ride With You is a song about as old as the two famous hits. Translated into the musical, it becomes a stark, modern sounding rocker, that fits in today quite well. There's no way Dion has ever sounded like this. The two vocalists, Mike Wartella and Diego Andres Rodriguez, really rip it up and remind me of on the one hand Status Quo and the other John Travolta in 'Greased Lightning'. It is loud and it rocks but is smooth enough to go down nicely with a bigger, more average crowd as well.  The musical has some songs that were written specifically for the musical. Ride With You is a Dion song though. The original is a jazzy, bluesy song that has gotten a total makeover and a successful one at that. I do not mind to ride with both versions for a while though.

You’ve Got To Choose feat. Mia Boostrom. Sean Coleman Project

From jazzy-bluesy to blues with a lot more, all contained in the voice of Mia Boostrom. I have never heard of her before, but what a voice. The song starts hesitatingly though. It's as if it will be a sort of gospel inspired song, with an acoustic guitar and a Hammond organ. And then comes in this big drum fill and a few lead notes and the rhythm guitar playing the riff. The whole brings Mia Boostrom in her strength and from that moment onwards she doesn't look back. Let's say that Beth Hart has a great competitor. The band behind really rocks out. To think that You've Got To Choose is a debut single from Sean Coleman Project, what more lies in wait for us?

Into The Stars. Nocona

Into The Stars? That title was almost the title of the first The Rolling Stones single of its latest album 'Foreign Tongues'. Los Angeles band Nocona uses the same title to announce its upcoming album 'Backslider' scheduled for release in December. Nocona touches upon a country flavour, while mildly rocking nonetheless. The pedal steel guitar takes on a big role with its typical sound, bringing up images of balmy evenings somewhere in the South. It gives Into The Stars a distinct flavour that takes it away from the way it starts. I'm inclined to place it somewhere between country rock and pop and there the magic happens. This year it has been six years since Nocona was on this blog first with it album 'Los Dos'. And here is the second single this year already. My appetite has been wetted.

Wout de Natris - van der Borght 

Jeune & Laide. Camille Yembe

De Nederlandse popmuziek bloeit momenteel volop, maar ook bij onze zuiderburen gebeurt van alles en België heeft met Jeune & Laide, het debuutalbum van de Brusselse Camille Yembe, echt een hele bijzondere troef in handen.

Het debuutalbum van Camille Yembe pikte ik met enig geluk uit de releaselijsten, maar vervolgens had het album niet veel tijd nodig om me te overtuigen. De in Brussel geboren en getogen Camille Yembe trok in eigen land de afgelopen jaren al de aandacht, maar gaat met haar debuutalbum ook buiten de landsgrenzen de aandacht trekken. Jeune & Laide is immers een album dat er binnen de Franstalige popmuziek van het moment niet alleen wat betreft de kwaliteit uitspringt, maar het is ook een album dat grenzen verlegt. Het is een album met de moderne Franstalige popmuziek van het moment, maar het is ook een album vol echo’s uit het verleden en een album dat steeds interessanter wordt. 

Ik heb met enige regelmaat een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, waarbij ik ook de hitgevoelige Franse popmuziek niet uit de weg ga. Het interessantst zijn natuurlijk de Franstalige albums die wel buiten de lijntjes kleuren en dat bij voorkeur flink doen. Wat dat betreft steekt La Symphonie des Éclairs van Zaho de Sagazan er voor mij de afgelopen jaren flink bovenuit. 

Ook Zaz behoort wat mij betreft al vele jaren tot de smaakmakers van de Franse popmuziek, al vind ik haar vroege albums interessanter dan haar recentere albums. Deze week is een Franstalig album verschenen dat wel eens in de voetsporen kan treden van de sensationeel goede albums van onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Jeune & Laide van Camille Yembe, want dat is het album waar het om gaat, kwam ik deze week tegen in een aantal lijstjes met nieuwe albums. 

Bij vluchtige beluistering van het album was mijn interesse direct gewekt, maar toen ik het hele album had gehoord was ik compleet in de ban van het debuutalbum van Camille Yembe. Sindsdien is Jeune & Laide alleen maar interessanter en indrukwekkender geworden. 

Camille Yembe werd geboren in België en heeft een Congolese vader en een Belgische moeder. Ze groeide op in het Brusselse Molenbeek, waar het gezin het niet breed had. Camille Yembe had een lastige jeugd en stond al vroeg op eigen benen, zonder een bron van inkomen. Ze kwam uiteindelijk terecht in de muziek en trok vorig jaar in België al de aandacht met haar EP, die onder andere werd aangeprezen door Stromae. 

Nu is haar debuutalbum verschenen en dat is een album dat ook buiten België de aandacht gaat trekken. Jeune & Laide is een persoonlijk album over opgroeien in armoede, volwassen worden, overleven op straat en het ontdekken van de eigen (Afrikaanse) identiteit. 

Dat het een persoonlijk album is, lees je in de teksten van de Belgische muzikante, maar je hoort het ook in haar stem, die alle songs van veel emotionele lading voorziet. Camille Yembe beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die je keer op keer bij de strot grijpt. 

De persoonlijke songs van Camille Yembe en haar indrukwekkende stem dragen stevig bij aan de hoge kwaliteit van haar debuutalbum, maar ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Het is knap hoe de Brusselse muzikante binnen een paar noten kan schakelen van muziek die geen geheim maakt van bewondering voor het traditionele Franse chanson naar de elektronische popmuziek van het moment. 

 Jeune & Laide verschiet hierdoor continu van kleur en zit af en toe ook flink buiten mijn muzikale comfort zone, maar ook als Camille Yembe kiest voor rap en hiphop houdt ze mijn aandacht makkelijk vast. Als je vaker naar het debuutalbum van de Belgische muzikante luistert, hoor je steeds meer bijzonders.

Jeune & Laide schakelt makkelijk tussen genres, maar springt ook door de tijd met het ene moment de sfeer van Franse chansons uit de jaren 70 of pop uit de jaren 80 en het andere moment de popmuziek van deze tijd. Camille Yembe wordt in eigen land vergeleken met Stromae en zelfs met Rosalía. Dat hoor ik persoonlijk niet, maar ik hoor wel een eigenzinnige muzikante die de Franstalige popmuziek met haar debuutalbum in een net wat andere en bijzonder interessante richting duwt.

Erwin Zijleman