Suitcase Child. ISE

Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de stem van de pas 19 jaar oude Belgische muzikante Ise Smeets, maar als je vatbaar bent voor de vocale uitbarstingen op het debuutalbum van ISE is het een imponerend album.

Ise Smeets won in 2024 de muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting en wordt sindsdien gezien als een van de aanstormende talenten van de Belgische muziekscene. Dat talent komt er uit op het deze week verschenen debuutalbum van ISE. Ise Smeets is pas 19 jaar oud, maar beschikt over een verrassend rauwe stem. Het is een stem die ze ook nog eens met veel kracht en emotie gebruikt, wat van Suitcase Child een behoorlijk heftig album maakt, wat het overigens ook in tekstueel opzicht is. De jonge Belgische muzikante beschikt over een stem waar je van moet houden, maar als je vatbaar bent voor de heftige zang op haar debuutalbum, is het een album dat behoorlijk wat indruk maakt.

ISE, hier en daar ook geschreven als ise, is het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ise Smeets. De pas 19 jaar oude muzikante uit het Belgische Bree dook twee jaar geleden op en maakte direct een onuitwisbare indruk met haar wat rauwe en emotievolle stem. Deze week verscheen haar debuutalbum Suitcase Child, waarvan de titel verwijst naar het heen en weer worden geslingerd tussen de huizen van haar gescheiden ouders. 

Ise Smeets is misschien pas 19 jaar oud, maar ze weet precies wat ze wil. Suitcase Child is in eigen beheer uitgebracht en op het album heeft de Belgische singer-songwriter zich omringd met door haar zelf geselecteerde muzikanten, waaronder een aantal leden van The Haunted Youth, en de ook van Selah Sue bekende producer Dries Henderickx. 

Op haar debuutalbum staat Ise Smeets stil bij haar jeugd, waarin de scheiding van haar ouders een belangrijke rol speelde. Het is een persoonlijk en vaak behoorlijk heftig album geworden en het is wat mij betreft een album dat diepe indruk maakt of dat je absoluut niet trekt. 

Dat heeft alles te maken met de stem van de Belgische muzikante. In de eerste reacties die op het Internet zijn verschenen wordt de stem van Ise Smeets met veel superlatieven geprezen of juist met veel kracht verafschuwt, een tussenweg lijkt er bijna niet te zijn. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de Belgische singer-songwriter beschikt over een behoorlijk heftige stem en zingt bovendien zeer expressief. 

Voor iemand van slechts 19 jaar oud beschikt Ise Smeets over een verrassend ruwe en doorleefd klinkende stem en het is bovendien een stem met veel emotie. Het is een stem die over het algemeen met veel kracht wordt gebruikt en bovendien is voorzien van een snik, die het geheel nog wat expressiever maakt. 

Ik kan me goed voorstellen dat de stem van de Ise Smeets flink tegen de haren instrijkt, maar zelf vind ik de zang op Suitcase Child mooi en indrukwekkend. Dat is op zich bijzonder, want ik hou meestal van zangeressen die goed weten te doseren en vooral kiezen voor ingetogen zang. Dat laatste doet ISE maar af en toe, want het grootste deel van haar tijd zingt ze met veel power. 

Ook als ze ingetogen zingt is de zang op Suitcase Child best heftig, maar het deed eigenlijk direct wat met mij en na enige gewenning vind ik de stem van ISE nog wat mooier. De stevig aangezette zang en de flinke dosis emotie in de zang voorzien Suitcase Child van een eigen gezicht en voorzien de songs van de jonge muzikante van een bijzondere lading. 

Het zijn songs die niet in alle gevallen even opzienbarend zijn, maar door de karakteristieke zang maakt ISE er iets bijzonders van. De muzikanten die haar omringen sluiten fraai aan bij de stem van de Belgische muzikante door ook de instrumentatie op het album af en toe stevig aan te zetten en bovendien te zorgen voor flink wat dynamiek in de muziek. 

ISE werd geboren in het huidige millennium, maar in muzikaal opzicht is ze vooral een kind van de jaren 90, waarin de wijze waarop ze haar stem gebruikt vaker voor kwam. Suitcase Child is zeker geen perfect debuut, maar voor een 19-jarige muzikante vind ik het een bijzonder knap debuut en met een stem als die van Ise Smeets zit er nog veel meer in. Het muziekjaar 2026 opent met een kleine handvol uitstekende albums en Suitcase Child van ISE is er wat mij betreft een van.

Erwin Zijleman

Drifter (/ Moon Dogs). Dreamwave

Bristol's Dreamwave has not released a regular album but two EPs in one, one called Drifter and one called Moon Dogs, and released them as one LP. As I've already reviewed Moon Dogs on 25 May 2025, I'm going to focus on Drifter here.

The EP just shoots out of its starting block like 100 meter sprinters do. Holding breath and just sprint to the finish line without thinking. Single 'Moon Buggy' is a party of a psychedelic song that slowly comes together turning into this tight rocker. The drums focus on the floor tom and hi-hat making the rhythm something that just goes on and on forever. (Don't worry, Dreamwave is not only aware of dynamics but knows how to use them successfully as well.). It turns 'Moon Buggy' into a huge musical party. If they are able to play this live successfully, there will not be a lot of people able to resist this invitation to dance and jump around.

'Web Weaver' is just as energetic. At the same time Dreamwave manages to weave a web filled with a dreamy atmosphere into its psychrock. The listener has to pay attention, as the band is going for it, but it is there for certain. The little psych stuff and the sound of the organ take care of it. Don't forget to listen to the bass part played by Grant Organ in the intro, as it really stands out.

'Space Debris' starts as a ballad. Psychedelia is let in a little more obviously, because the driving force of the rhythm is noticeable behind the balladry. American band The Black Angels come to mind, in a lighter version of e.g. its 'Death Song'. But also Small Faces and other 60s psych-pop-rockers. Dreamwave takes us on a trip around the sun at "the speed of light". 'Space Debris' shows another face of the band successfully. We may think we are float ingthrough space, drummer Alex Andrews keeps us on course. He is a strong force for Dreamwave.

When keyboard player Hester Batting starts supporting singer/guitarist Ben Symons on vocals, that is the moment when heaven must be missing an angel. Her voice adds this extra layer of psych to the band, but only because of the way her voice is mixed into this whole. It lends an otherworldly quality to Dreamwave's music. In 2025 I wrote "when I'm hearing Hester Battin sing again, I'm remembered of the only time I fell in love with a girl because of her voice coming though speakers far away at the Parkpop festival in The Hague in 1985 of 86 festival, Lorraine McIntosh of Deacon Blue." Once again, Hester Battin has this effect on me.

Single 'Over You' is another huge psych rock song that ought to attract all lovers of psych rock in spades. Great riffing, great solo, great pulse. You get the picture, right?

The EP ends with a ballad and a rather weird one. Almost jazzy, bare with only an electric guitar and Symons and Battin singing. For the whole time I'm waiting for the band to come in. Does it? You will have to find out for yourself.

With Drifter Dreamwave again put itself on my radar. The band is touring this fall. Let's hope they play not too far from here.  

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Drifter / Moon Buggy here:

https://dreamwaveoffical.bandcamp.com/album/drifter 

Concerns Of Wasps And Willows. The Corner Laughers

The Corner Laughers is one of the weirdest band names I've encountered over the past decades. Based on the music the band presents us, I can image the members laughing all the way home from the sheer joy of playing it.

How to describe this music? The Corner Laughers blends a host of influences into its songs that all together make me want to listen more, besides putting on a smile to my state of mind. It's the kind of music that makes me feel happy instantly. Somehow it is a perfect blend of U.K. and U.S. pop from long ago.

The Corner Laughers are from northern California and consists of Karla Kane (vocals, ukulele), Khoi Huynh (bass, vocals and more), KC Bowman (guitar, vocals and more) and Charlie Crabtree (drums). Together they manage to create a lightness in their sound as if gravity does not exist and there isn't a worry left in the world. Some might call this escapism, but I'm certain that is not the driving force behind The Corner Laughers. The members must love it to find the best elements for a song and putting them into a transparent arrangement and mix.

It all starts with the voice of Karla Kane. On the one hand it's mature and not only because this is not a young woman singing. The maturity comes through in her timbre. On the other hand it has this innocence that shines through in the way she is able to sing, while remaining instantly convincing. The male voices behind her manage to sing with a lightness that underscores both Ms Kane and the touch of the band's music. It brings songs like 'Frank Mills', a hit over here for singer Bojoura in 1969 and Lulu's 'Boom Bang-a-Bang' that co-won the Eurovision Song Contest in 1969 to mind. Pure pop, blending the U.S. and U.K., like I said.

Press photo

The music has a pop vibe as well from a time when a part of the pop music was full of innocence. Let me give you one example that stands out for me. It's in a song that is different, because of the following. The way the piano, played by Octavia Kane, is played on 'Crumb Clean', adds that touch of innocence. It reminds me of the way the piano was used in the romantic singles of The Kinks from circa 1966-67. You will hear the folk and country influences in the soft-toned lead lines of the guitar. Concerns Of Wasps And Willows brings so much to mind, that my head is nearly reeling but before all pleased by what I'm hearing. The Corner Laughers just do things right on this album. 

Single 'Rainbow Cardigan' was the band's debut on this blog and made me want to hear more. That more is now hear and I'm quite content to have invested time in the album. Up tempo or a little more slower and sad, the songs are made in great taste and with a fantastic pop feel. The band may sound totally anachronistic in the modern music landscape, but when a record is good, it's good. Sometimes a conclusion is at simple as that.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Concerns Of Wasps And Willows here:

https://cornerlaughers.bandcamp.com/album/concerns-of-wasp-and-willow 

The Gaya II Space Corps. Motorpsycho

It becomes ever harder to write anything inventive on a new Motorpsycho album. Almost like clockwork a new album is unleashed into the world. At the same time there is no reason to doubt that the album will at least be as good as the previous one. The opening sequence of The Gaya II Space Corps album is so strong and overwhelming that my brain tells me the following within a few seconds: Yes, Motorpsycho!, it's good!, it's invigorating!, you want to listen to this!!! The rest of the album delivers, in spades.

But where is my unique angle? Even after several listening sessions I simply do not know. Yes, I could start comparing to previous albums or repeat how I have encountered the band circa 2001 and mention the great live shows I've seen over the years. Should I go into the influences I hear here and there in the new songs, as the band obviously is good at taking a certain sound or artist and write a new song around this vantage point? I could do it all, but it would not add to all I've written before in the past 25 years.

Is it enough to just say that The Gaya II Space Corps rocks my world every time I listen to it? That it is a rich album, filled with great songs, fiery guitar solo's and stark rhythms and even a sort of folk ballad? I think it suffices, as that is exactly what this album is and Motorpsycho presents. The Gaya II Space Corps album is a great addition to the Motorpsycho catalogue, that will please all fans. For those who are not yet but love alternative rock with some loud rocking prog and 60s influences, can better start checking the band out now. You have tons to catch up on.

Wout de Natris - van der Borght 

You can listen to and order The Gaya II Space Corps here:

https://motorpsycho.bandcamp.com/album/the-gaia-ii-space-corps 

Everywhere Isn’t Texas. August Ponthier

August Ponthier is een non-binaire muzikant uit Brooklyn, New York, die met Everywhere Isn’t Texas een groots debuutalbum heeft afgeleverd, dat niet alleen een briljant popalbum is, maar ook een fraai singer-songwriter album.

Ik had de naam August Ponthier nog nooit gehoord, maar wat ben ik onder de indruk van het deze week verschenen Everywhere Isn’t Texas. De Amerikaanse muzikant uit Brooklyn schaart zich met dit debuutalbum wat mij betreft in één klap onder de grote beloften van de popmuziek van het moment. De muziek van August Ponthier heeft raakvlakken met de muziek van Chappell Roan en ik hoor ook veel van Taylor Swift, maar Everywhere Isn’t Texas laat ook een fris popgeluid horen met veel invloeden uit de country en de folk. Je hebt soms van die albums met songs die je onmiddellijk koestert en Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier is zo’n album. Hier gaan we nog veel van horen.

Ik weet nog dat ik in de herfst van 2023 voor het eerst naar het net verschenen debuutalbum van Chappell Roan luisterde. Na één keer horen wist ik niet alleen dat het een sensationeel goed popalbum was, maar wist ik ook zeker dat Chappell Roan een wereldster zou gaan worden. Ik had gisteren een vergelijkbaar gevoel bij beluistering van Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier. 

Het is een album dat deze week eigenlijk alleen door de alternatieve Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt gepromoot als een van de memorabele nieuwe albums van deze week, maar ik weet zeker dat het debuutalbum van August Ponthier dit jaar hoge ogen gaat gooien en de popmuziek er zeer binnenkort een grote ster bij heeft. 

August Ponthier groeide op in Texas en had in de Amerikaanse Bible Belt een jeugd waarin worstelingen met gender en seksualiteit centraal stonden. De Amerikaanse muzikant verruilde een voorstad van Dallas uiteindelijk voor Brooklyn, New York, en identificeerde zichzelf als non-binair persoon en queer. 

In tekstueel opzicht heeft Everywhere Isn’t Texas wel wat raakvlakken met het debuutalbum van Chappell Roan, al zijn haar teksten een stuk explicieter dan die van August Ponthier, die voor slechts één van de songs op het album een waarschuwing voor expliciete teksten heeft gekregen op Spotify. 

In muzikaal opzicht maakt August Ponthier andere keuzes dan Chappell Roan. Beiden maken pure pop, maar August Ponthier laat ook een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek horen. Veel songs op Everywhere Isn’t Texas laten invloeden uit de folk en de country horen, maar August Ponthier maakt er uiteindelijk wel popsongs van. 

Als ik vergelijkingsmateriaal moet aandragen kom ik vooral bij Taylor Swift uit. Niet eens zozeer vanwege het countrypop verleden van Taylor Swift, want ik hoor vooral invloeden uit de meer pop georiënteerde songs van de Amerikaanse superster, die ook over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na één keer horen niet meer vergeet.

Ik had de naam August Ponthier (voorheen Allison Ponthier) echt nog nooit gehoord, maar de Amerikaanse muzikant timmert al even aan de weg op TikTok, dat zich buiten mijn muzikale universum bevindt. Het verklaart dat een aantal aansprekende songwriters uit Nashville en Los Angeles hebben bijgedragen aan de songs op het album. 

Everywhere Isn’t Texas is geproduceerd door Matthew Neighbour, die niet dezelfde status heeft als de grote popproducers van het moment, maar al wel fraai werk afleverde voor onder andere Lord Huron, Soccer Mommy en Julia Stone. Het levert een album vol lekker in het gehoor liggende songs op en het zijn in de meeste gevallen ook aansprekende songs, die ook na meerdere keren horen nog leuk blijven. 

August Ponthier trekt zelf de meeste aandacht met een aantal persoonlijke songs over een ingewikkelde jeugd en een mooie stem, die makkelijk verleidt, maar die ook over voldoende diepgang en gevoel beschikt. Het levert een geweldig popalbum op, maar het knappe van Everywhere Isn’t Texas is wat mij betreft dat het debuutalbum van August Ponthier zich ook laat beluisteren als een knap singer-songwriter album met voldoende invloeden uit de folk en de country. 

Het debuutalbum van August Ponthier kwam, net als het debuutalbum van Chappell Roan tweeënhalf jaar geleden, voor mij compleet uit de lucht vallen, maar wat heb ik nu al een zwak voor dit album en de rek is er nog lang niet uit. August Ponthier wordt een ster, let maar op!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Everywhere Isn’t Texas hier luisteren en bestellen:

https://augustponthier.bandcamp.com/album/everywhere-isn-t-texas