Night Owl Envies The Mourning Dove. Caitlin Canty

Caitlin Canty schaarde zich met haar vorige drie albums onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en laat met Night Owl Envies The Mourning Dove horen dat daar niets op valt af te dingen.

De Amerikaanse muzikante Caitlin Canty is nog niet heel bekend, maar iedereen die haar albums kent weet dat ze een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter is. Het leverde de afgelopen jaren een serie geweldige albums op en ook het deze week verschenen Night Owl Envies The Mourning Dove is er weer een. Caitlin Canty maakt Amerikaanse rootsmuziek met uiteenlopende invloeden en het is muziek die opvalt door bijzonder mooi gitaarwerk, sterke songs en de mooie en krachtige stem van de muzikante uit Vermont. Ik heb haar vorige albums heel hoog zitten, maar ook haar nieuwe album stelt weer geen moment teleur.

De Amerikaanse singer-songwriter Caitlin Canty bracht al in mei haar vijfde album uit, maar beperkte zich in het voorjaar tot de versie op cd en vinyl, die via haar website was te bestellen. Ik heb er even over getwijfeld, maar door de absurd hoge verzendkosten van het moment en de grote kans op aanvullende douanekosten besloot ik te wachten tot de officiële release deze week. 

Dat ik ondanks de torenhoge kosten toch nog even twijfelde heeft alles te maken met de kwaliteit van de vorige drie albums van Caitlin Canty. Golden Hour, het in 2011 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, trok nog niet mijn aandacht, maar Reckless Skyline uit 2015, Motel Bouquet uit 2018 en Quiet Flame uit 2023 zijn rootsalbums die wat mij betreft mee konden met de beste rootsalbums van dat moment. 

Met name het samen met Jeffrey Foucault gemaakte Reckless Skyline is nog altijd een bijzonder indrukwekkend album, waarop Caitlin Canty excelleert als zangeres en songwriter en waarop bovendien fantastisch gitaarwerk is te horen. Op Motel Bouquet schoof de Amerikaanse muzikante wat op richting een meer ingetogen geluid en dat deed ze in nog wat sterkere mater op Quiet Flame, waarop de muziek vooral ingetogen en akoestisch was en bovendien wat traditioneler van aard. 

Op het deze week dan eindelijk officieel verschenen en ook via de streaming media platforms beschikbare Night Owl Envies The Mourning Dove schuift Caitlin Canty weer op richting een net wat steviger geluid, dat dichter tegen het geluid op Reckless Skyline aan kruipt, al is er ook volop ruimte voor meer ingetogen songs.

Caitlin Canty heeft Nashville, Tennessee, inmiddels verruild voor haar geboortegrond in Danby, Vermont en week uit naar het nabijgelegen platteland van Maine om haar nieuwe album op te nemen. Night Owl Envies The Mourning Dove werd samen met een beperkt aantal muzikanten nagenoeg live opgenomen in slechts vier dagen tijd, waarbij moet worden vermeld dat Caitlin Canty tijdens het opnemen van het album bijna acht maanden zwanger was. 

De productie van het album deed ze samen met de vooral van Josh Ritter en van het vorig jaar verschenen en indrukwekkende debuutalbum van Louisa Stancioff bekende Sam Kassirer en het is een bijzonder fraaie productie. Night Owl Envies The Mourning Dove bevat een aantal ingetogen, een aantal net wat stevigere en een beperkt aantal bezwerende songs en ze zijn allemaal even mooi. 

Net als op haar vorige albums verwerkt Caitlin Canty vooral invloeden uit de folk en country in haar songs en komen af en toe wat invloeden uit de blues voorbij. Haar songs vallen ook dit keer vooral op door fraai gitaarwerk en hier en daar een pedal steel, maar Night Owl Envies The Mourning Dove bevat ook een tweetal songs waarin de keyboards domineren en waarmee Caitlin Canty een voor haar nieuw geluid laat horen. 

Wat niet is veranderd is de kwaliteit van de zang, want die is ook op het nieuwe album van Caitlin Canty weer erg hoog. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een prachtige stem, die zowel in de meer ingetogen als in de wat stevigere songs op het album makkelijk indruk maakt. De zang van Caitlin Canty is wat mij betreft het mooist in de indringende slottrack Heartache Don’t Live Here, maar de zang in de andere tracks is niet veel minder. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Caitlin Canty wederom een prachtig rootsalbum heeft gemaakt. Voor iedereen die het horen wil.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Night Owl Envies The Mourning Dove hier luisteren en bestellen:

https://caitlincanty.bandcamp.com/album/night-owl-envies-the-mourning-dove 

.NoWordsNeedeD, 03-05-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=JbMh146pQ2s&list=RDJbMh146pQ2s&start_radio=1

 

.No 

Different Talking. Frankie Cosmos

Frankie Cosmos begon ooit als soloproject van de New Yorkse muzikante Greta Kline, maar is inmiddels uitgegroeid tot een band, die met het uitstekende Different Talking een ware indiepop parel heeft afgeleverd.

Het is een mooi stapeltje albums dat de Amerikaanse band Frankie Cosmos inmiddels op haar naam heeft staan en de groei is er nog lang niet uit. De band uit New York doet op het deze week verschenen Different Talking alles zelf en dat is niet ten koste gegaan van de kwaliteit. Integendeel zelfs, want de mix van 90s indierock en dreampop en indiepop van het moment klonk nog nooit zo mooi en overtuigend als op Different Talking, het vijfde album van de New Yorkse band. De critici weten al een aantal jaren dat Frankie Cosmos moet worden gerekend tot de smaakmakers van de indiepop en dat is nog veel beter te horen op het in alle opzichten uitstekende Different Talking.

De Amerikaanse muzikante Greta Kline kan al sinds haar in 2016 onder de naam Frankie Cosmos uitgebrachte debuutalbum Next Thing rekenen op zeer lovende woorden van de critici, maar desondanks wordt ze binnen de indiepop van het moment nog altijd gerekend tot de subtop. In tegenstelling tot een aantal collega’s in het genre heeft ze overstap naar de grote zalen nog niet gemaakt en ook het deze week verschenen Different Talking is zeker niet het album waar het drukst over wordt gedaan deze week. 

Ik heb tot dusver alle albums van de New Yorkse muzikante zeer positief besproken, maar alleen Next Thing haalde mijn jaarlijstje, dus misschien onderschat ik Frankie Cosmos zelf ook wel wat. Frankie Cosmos begon ooit als een soloproject van Greta Kline, maar is inmiddels een echte band, die deze week met Different Talking alweer het vijfde album aflevert. 

Greta Kline, overigens de dochter van de bekende acteurs Kevin Kline en Phoebe Cates, begon ooit met intieme ‘bedroom pop’, maar laat samen met de andere bandleden horen dat Frankie Cosmos zich de afgelopen jaren enorm heeft ontwikkeld. Different Talking is misschien niet het album dat deze week de meeste aandacht trekt, maar het is een album dat een nog wat hoger niveau aantikt dan de vorige albums van de New Yorkse band en dat zegt wat. 

Frankie Cosmos bestaat naast zangeres en gitarist Greta Kline uit bassist Alex Bailey, drummer Hugo Stanley en de zeer getalenteerde toetsenist en zangeres Katie von Schleicher, die ook als solomuzikante prima albums maakte. Het viertal besloot om het nieuwe album zonder hulp van anderen te maken, wat heeft geresulteerd in een hecht bandgeluid, dat ook opvallend mooi geproduceerd is door de band. 

Frankie Cosmos propt maar liefst zeventien songs in een kleine veertig minuten, maar Different Talking is zeker geen lo-fi album geworden. De songs op het album klinken allemaal even verzorgd en variëren van dromerige indiepop tot wat stekelige indierock. In de wat stevigere songs hoor ik flarden van de door vrouwen aangevoerde indierock uit de jaren 90 en zeker ook uit de dreampop uit deze periode, maar het nieuwe album van Frankie Cosmos sluit ook aan bij de lome indiepop van het moment, met de zwoele en dromerige 70s pop van Clairo als belangrijkste vergelijkingsmateriaal. 

Het doet het echt fantastisch bij de tropische temperaturen van het moment, maar de nieuwe songs van Frankie Cosmos hebben meer te bieden dan zoete verleiding. Ondanks het hoge DIY-gehalte klinkt het album echt prachtig en dat geldt zowel voor de muziek als de zang op het album. Ik vond de stem van Greta Kline altijd al mooi, maar op Different Talking zingt ze nog net wat mooier. 

Ik heb zoals gezegd altijd een zwak gehad voor de albums van Frankie Cosmos, maar Different Talking steekt er wat mij betreft bovenuit en dat is knap. De songs van Frankie Cosmos weten zich wat mij betreft ook te onderscheiden van de meeste andere indiepop en indierock die op het moment gemaakt wordt, want de New Yorkse band klinkt toch net wat eigenzinniger en ruwer dan de collega muzikanten, die vooral vanuit Los Angeles opereren. Net als Clairo, wat mij betreft goed voor een van de allerbeste concerten van 2025 tot dusver, moet Frankie Cosmos maar eens snel worden toegevoegd aan de erkende smaakmakers van de indiepop van het moment.

Erwin Zijleman

There's Always More That I Could Say. Sigrid

Ik vond het tweede album van de Noorse popster Sigrid wat tegenvallen, maar het deze week verschenen There's Always More That I Could Say is minstens net zo onweerstaanbaar als haar debuutalbum Sucker Punch.

Ik ben redelijk kieskeurig wanneer het gaat om pop, want ik bejubel misschien een aantal popalbums van het moment, maar er zijn er ook een hoop waar ik minder goed mee uit de voeten kan. Het nieuwe album van de Noorse muzikante Sigrid hoort wat mij betreft absoluut in de eerste categorie. Net als op haar debuutalbum Sucker Punch uit 2019 tovert Sigrid op haar derde album There's Always More That I Could Say de ene na de andere onweerstaanbaar lekkere popsong uit de hoge hoed. Sigrid klinkt op haar nieuwe album volwassener dan op haar debuutalbum, maar haar songs hebben nog altijd de frisse energie die Sucker Punch zo leuk maakte.

De Noorse muzikante Sigrid (Solbakk Raabe) maakte in het prille voorjaar van 2019 met Sucker Punch een werkelijk geweldig popalbum. Op haar debuutalbum maakte de destijds 23-jarige muzikante samen met een blik uitstekende producers bijzonder aanstekelijke popmuziek met een hoofdletter P. 

De vooral met elektronica ingekleurde songs op Sucker Punch sloten aan bij de mainstream pop van dat moment, maar Sigrid liet ook absoluut een eigen geluid horen op haar terecht stevig bewierookte debuutalbum, dat vol staat met perfecte popsongs, die na één keer horen voorgoed in het geheugen zitten. 

In het voorjaar van 2022 verscheen het tweede album van Sigrid, maar How To Let Go maakte op mij niet de verpletterende indruk die Sucker Punch drie jaar eerder wel maakte. Ik heb het heel vaak geprobeerd met het album, dat kon rekenen op geweldige recensies, maar How To Let Go kreeg me maar niet te pakken. Dat lag niet aan de kwaliteit van het album, want die was prima, maar het soort pop op het tweede album van Sigrid beviel me gewoon minder dan de sprankelende popsongs op haar debuutalbum. 

Deze week is het derde album van Sigrid verschenen en gezien de minder goede ervaringen met How To Let Go begon ik met bescheiden verwachtingen aan There's Always More That I Could Say. Sigrid heeft wederom de tijd genomen voor haar album en klinkt toch weer flink anders dan op haar vorige twee albums. 

There's Always More That I Could Say lijkt niet echt op Sucker Punch, maar het derde album van Sigrid heeft wel precies hetzelfde effect op mij als het debuutalbum van de Noorse muzikante. Direct bij eerste beluistering werd ik meedogenloos verleid door de nieuwe songs van Sigrid en sindsdien zitten de popsongs op There's Always More That I Could Say in mijn hoofd. En ze gaan er niet meer uit vrees ik. 

Het betekent overigens niet dat Sigrid op haar nieuwe album continu het soort pop maakt waar ik als een blok voor val, want dat is niet het geval. De Noorse muzikante laat zich op haar nieuwe album inspireren door een aantal decennia popmuziek en maakt iedere keer weer een net wat andere keuze. De ene keer hoor je vooral gitaren, de volgende keer toch weer elektronica of juist een piano. De meeste songs op het derde album van Sigrid klinken groots en meeslepend, maar ook als er even gas terug wordt genomen maakt het album indruk. 

De songs op There's Always More That I Could Say klinken volwassener dan de songs op Sucker Punch, maar waar het plezier en de positieve energie wat mij betreft ontbraken op het tweede album van Sigrid, geeft haar nieuwe album mijn humeur weer een enorme boost. Het voorziet de enorm goede songs op There's Always More That I Could Say van nog wat extra glans. Dat doet Sigrid ook met haar stem, want ook de zang van de Noorse muzikante is uitstekend en is gegroeid sinds haar debuutalbum. 

Er verschenen ook dit jaar weer heel veel uitstekende popalbums en het zijn popalbums die zich voor een belangrijk deel binnen een vast stramien bewegen. Het album van Sigrid doet dit niet, want There's Always More That I Could Say klinkt echt anders dan de Britse of Amerikaanse popalbums van het moment. Het levert een album op dat alles heeft dat een nagenoeg perfect popalbum moet hebben. Sigrid is terug en hoe.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 30-04-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=K-nLAd94GiE&list=RDK-nLAd94GiE&start_radio=1

 

.No