zaterdag 15 mei 2021

Palais D'argile. Feu! Chatterton

Ik had nog nooit van de Franse band Feu! Chatterton gehoord, maar met Palais D'argile heeft de band uit Parijs een album gemaakt dat behoort tot de meest opvallende van 2021 tot dusver.

Invloeden uit het Franse chanson vermengen met elektronische popmuziek, jazz, synthpop, psychedelische rock en de indierock van een band als Radiohead. Je moet het maar durven en je moet het maar kunnen. De Franse band Feu! Chatterton durft en kan het en levert met Palais D'argile een album af dat 70 minuten lang hopeloos intrigeert en indruk maakt. De muziek van de band uit Parijs verschiet makkelijker van kleur dan een kameleon, maar op een of andere manier klinkt alles logisch en doordacht. Palais D'argile is mijn eerste kennismaking met de muziek van Feu! Chatterton, maar het smaakt naar veel en veel meer.

Twee lezers wezen me de afgelopen dagen op Palais D'argile van de Franse band Feu! Chatterton. Hoewel het al het derde album is van de band uit Parijs, kan ik me niet herinneren dat ik de naam van de band ooit eerder heb gehoord. Dat is ook niet zo heel gek, want ik volg de Franse popmuziek niet heel nauwgezet. 

Als ik kijk naar de albums uit Frankrijk die ik de afgelopen jaren heb opgepikt zijn het bovendien toch vooral Franse zuchtmeisjes en wat serieuzere vrouwelijke vertolkers van het Franse chanson die ik er uit heb gepikt. Verder ken ik het natuurlijk het oeuvre van Serge Gainsbourg behoorlijk goed en ben ik bekend met de muziek van Air en Daft Punk. 

Aan de Franse zuchtmeisjes heb ik niets als vergelijkingsmateriaal bij beluistering van Palais D'argile van Feu! Chatterton, maar het Franse chanson, het werk van Serge Gainsbourg en de elektronische popmuziek uit Parijs hebben hun sporen nagelaten op het album. 

Het is een album dat 70 minuten lang uitblinkt door veelzijdigheid en avontuur en het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht uitblinkt en dat ondanks de speelduur van 70 minuten geen slechte song bevat. 

Zeker in de zang hoor je invloeden uit het Franse chanson en echo’s van de muziek van de belangrijkste Belgische vertolker van het genre, Jacques Brel. In muzikaal opzicht verkent de Franse band echter vooral andere wegen. Palais D'argile kan zwoel en jazzy klinken, maar voegt ook met grote regelmaat invloeden uit de elektronische popmuziek toe aan haar songs. 

Feu! Chatterton is zeker niet kieskeurig wanneer het gaat om invloeden uit de elektronische popmuziek. Soms hoor je wat van de pioniers uit de jaren 70, soms wat van de aanstekelijke synthpop uit de jaren 80 en soms wat van de elektronische popmuziek zoals die in de jaren 90 in Parijs werd gemaakt. 

Palais D'argile is echter zeker niet alleen een elektronisch album, want naast zwoele jazzy momenten, citeert de Franse band ook uit de archieven van de psychedelische rockmuziek uit de jaren 70, zoals in het fascinerende Libre. 

De songs van Feu! Chatterton kunnen meerdere keren van kleur verschieten, maar op een of andere manier klinkt iedere wending logisch. Het doet me meer dan eens denken aan de latere albums van Radiohead, maar dan wel Radiohead met een Franse chansonnier als zanger en met Serge Gainsbourg achter de knoppen. 

Mijn Frans is niet zodanig dat ik de teksten direct kan volgen, wat nog wat extra mysterie toevoegt aan dit bijzondere album. Palais D'argile had me direct bij eerste beluistering te pakken, maar er gebeurt zo ontzettend veel op dit album, dat je ook na meerdere keren horen nog nieuwe dingen hoort in de muziek, die ook nog eens vol passie zit, wat je met name hoort in de expressieve zang. 

Het is ook een album dat beluistering met de koptelefoon verdient, zodat je goed kunt horen hoe Feu! Chatterton meerdere lagen aan elkaar weet te smeden en dat zo knap doet dat ook een song van ruim 9 minuten nog niet te lang duurt. 

Palais D'argile zal in de smaak vallen bij liefhebbers van het Franse chanson in een eigenzinnig jasje, maar ook liefhebbers van avontuurlijke pop- of rockmuziek moeten absoluut eens luisteren naar dit verrassend veelzijdige en wat mij betreft ook verrassend goede album.

Erwin Zijleman

 

Luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

vrijdag 14 mei 2021

The Licking Of A Tangerine. Jazmine Mary

What is it in the New Zealand water, that another laidback, indie singer-songwriter album is presented to me, making an immediate impression? The Licking Of A Tangerine is one in a modest line of albums from New Zealand that went straight into my head and heart.

The single 'Dancer' had already made an impression on me earlier this year, as can be found on this blog if you like. I decided to spare you the effort. The description of 'Dancer' is so apt for the album as a whole that I am going to repeat myself here.

"Jazmine Mary is a totally new name to me. So I had no clue as to what I was going to listen to. For those following my suggestion and listen along, you'll have noticed how different Dancer is. Slow, bare, lots of space between the instruments. Almost as this is a social distancing song, playing on 1,5 meter from each other. At the same time this alternative ballad is quite beautiful. There is a jazzy undertone over which Jazmine Mary is able to deliver her slow vocals. Everything around Dancer exhumes relaxed atmospheres, with an undercurrent that can't be determined really. Over the basis of a strummed guitar, one stroke per beat, other instruments move in and out of the song. A keyboard, a violin, a saxophone, while soft percussion, so slow and wide apart, accompanies all, almost as a separate instrument. Having listened a few times to Dancer, the final element I would like to point to is folk. Of course this song is extremely slow, there are hints to the kind of new folk that was made around 2010. The way Jazmine Mary is able to mix all these elements in this interesting way, makes me interested to hear more in the future. Coming from New Zealand, I'm not surprised that the last name I wanted to mention was Reb Fountain. That majestic impressiveness is all over Dancer as well."

Since, I found that Jazmine Rose Phillips is from Gipssville, Victoria in Australia, residing in New Zealand. That does not take anything away from the fact that where quality is concerned I am putting her album up with 'Designer' by Aldous Harding and 'Reb Fountain'. All three albums play with the context of the music. On them the not-obvious is happening, the musical surprises are all over the place in ever so subtle ways.

The Licking Of A Tangerine is an album that at first may seem totally bare. Not a superfluous note is found, until these little bursts of copper instruments come in or the Nick Cave like background vocals in 'Dancer'. For the rest, there's minimal percussion, a few bass notes, slow strokes on a guitar, a chord on some keyboard over which the sonorous voice Jazmine Mary delivers the vocals. Only the jazzy horns bring the unexpected, subdued excitement.

The result is a darkish, late night music seemingly addressing nighthawks at the diner mulling over their last beverage, cigarette stained fingers and all. The pleasant thing is that there's no need to be a late night cat to enjoy this album. Put it on any time you truly have the time, either loud or with a headset on. A splendid time is guaranteed as Jazmine Mary gives you her all. As producer of her debut album she works with Peter Ruddell for the keyboard and saxophone contributions. (The alto sax is played by Aaron Lovich.) Ruddell, of noise trio Wax Chattels, truly has a double personality as the difference is so uniquely great.

At times it is easy to impress with little. On The Licking Of A Tangerine Jazmine May does just that. She created a universe of her own that she sucks a listener into and only lets go, for a short while, at the end of the album. Her debut comes close to being utterly brilliant and may grow into that soon.

Wout de Natris

You can listen to and order The Licking Of A Tangerine here:

https://jazminemary.bandcamp.com/album/the-licking-of-a-tangerine


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 12 mei 2021

10 Singles, week 19

Not seldom an act makes its debut on this blog in the weekly singles post, but an artist who has scored many, many hits, even number 1 hits, over multiple years? No, I can't remember that happening before. The honour goes to Pink. For the rest you will find some huge contrasts as well. Long songs moving towards 10 minutes and short songs clocking in around and under two minutes. Rock, punk, singer-songwriter, folk, what not. All within the ten songs we present this week.



Burst Through The Borders. Caulbearers

I have no clue what Caulbeares means, except that I imagine in my mind's eye black-faced men, sweat streaming down their faces, revealing a little of their true skin colour, while hauling coal deep in the pit, dust everywhere, including their longs. Burst Through The Borders musically has not one single connection to coalminers. The eight and a half minute long song is as long as it is beautiful. Notes meander around the central theme of the song, the soft rhythm played as tough as possible for a ballad. Then I hear the first sentence: "Deep in the earth". I hadn't noticed that before, being enraptured by the soft piano notes, the guitar theme, the cello playing over bass and drums. It isn't easy to keep such a long song interesting, especially when there are no epic movements going on. Everything is subtle and graceful. Until the very last second I'm listening enraptured to Burst Through The Borders. What a song. The opening sentence laying a link to my original thoughts quite nicely.


Cover Me In Sunshine. Pink + Willow Sage Hart

And so Pink makes her debut on this blog together with her daughter. I've been hearing this song for a couple of weeks on the radio and found that it is already a couple of months old, being played more and more it seems. It got under my skin and I'm singing along with mother and daughter. The song has a hip hop feel because of the stop/start of  the music and the slow rhythm. At the same time it's a delicate guitar ballad that is campfire material, if youths still do such a thing and not stare together-separate at screens. The delicate fingerpicking on the guitar accompanies the extremely pleasant vocal melody. Once in, it will never go out again. The voice of Willow Sage Hart gives the song an extra layer of innocence, adding to the attraction. All together the song is a bridge between the 60s and the 20s. Also a moment that I am faced with the passing of time. The to be 60s are closer than the old one that moulded me musically. Perhaps Willow Sage then is an older singer still releasing records. Who can tell? Most likely I will not be around to tell you about it. But what a beautiful little song Cover Me In Sunshine is.

Sea Of Thieves. Nightspell

Does perfect pop come in a rock guise? Of course it can and Nightspell released its first single to underscore the point made. Starting off with a Buddy Holly muted guitar sound, the singer gives her soft-voiced best before the band fully kicks in. The members of Nightspell have all made their miles in totally unknown, local bands. To me that is. Thanks to Lou Mansdorf of Rum Bar Records I got on Justine Couvault's Red on Red Records' mailing list. And now one after the other fantastic pop single is dropped in my digital mailbox. Sea Of Thieves is only 2 minutes and 21 seconds long and every second holds the essence of pop-rock heaven. There simply aren't other words for it. The drums-bass-guitar does all that has to be done, the solo is as elementary as exactly right. The vocal harmonies of Seana Carmody and Joyce Raskin are the icing on the great cake Nightspell serves. I can't think of a more perfect introduction for a new band than Sea Of Thieves. It's a killer of a first single.

Better Better. Devil Love

Just when I was thinking whether Red On Red Records releases female singers exclusively, enter Devil Love with Better Better. A song Weezer is looking for since 'Hashpipe', I'd say. Not that good but awfully close. Better Better has that bittersweet taste that makes me fall for the song with ease. There aren't many hindrances to liking it. The band rocks but in such a way that it's almost like I'm not listening to a rock song but to a pop song instead. But don't be fooled. The drums are pounding, the bass lays down the foundation so the guitars can rock out. It is the the softer-voiced singing that applies for pop admittance; and is turned down. Too much noise behind you mate! What are you thinking? The combination works a miracle to me.

Visions. José Gonzalez

How long ago is 'Veneer', that rather unexpected hit by José Gonzales? It must be in the 00s, as my then neighbour was a fan of the album it was on. I can't remember ever to have heard other music by the Swedish bard. His last album is six years old I just read. Visions is a subdued song, with a high The Beatles level in it. An acoustic guitar drives the song together (Gonzales sings the word while I'm typing it) with the multi-tracked vocals, showcasing the different layers in his voice. There's a bass and some handclapping as well and a soft droning instrument behind it all. The accompanying birdsong comes from the outside through my opened windows. It is all served up as ultimate relaxation. Musically in line with a thousand other singer-songwriters, Vision sets itself apart in the beautifully layered singing. Visions is a treat to listen to.

Counter Attack. Driftwood

Wasn't this a .NoWordsNeeded recently? Yes, it was, but I'm a man of words. Counter Attack is a kind of song that was popular in the 70s. I remember a song like 'Friend Of Mine' by Fields or the Hammond organ of Steve Winwood. The way of singing is different. This is not a real singer. This man talks himself through his lyrics. The drumming (Joey Waronker) is a late 80s invention, think The Stone Roses. The soft interlude is almost 1950s Frank Sinatra, before all hell breaks loose. Had this been the continuation of a Sinatra song, the fright of his fans would have been a sight to see! Counter Attack is a song that brings together 70 years of popular music in a way that is not easy to imagine for the average music fan. The trio De Bock, Janssens and Vanneste has and created the kind of song that is great to listen to but of the kind where hearing is believing.

Long Black Electric Cadillac. John Hiatt and the Jerry Douglas Band

All pretensions are laid by the wayside. John Hiatt accompanied by the Jerry Douglas Band play an mid-tempo country blues with a modern text on electric Cadillacs. So what I hear is what I get. Hiatt's ever gruffier voice accompanied by nice little solo lines played on an electric guitar, a lap played guitar and a violin, each taking turns. With a faint memory of JJ Cale in there, not more is needed to create a song that is simply extremely nice to listen to. Sometimes more words do not add to the picture. You should have it by now.

The Reflection Pool. delving

Some people know Nick DiSalvio from the band Elder, others from the duo Gold & Silver. I know him through emails of the Stickman Records label. Now I also know him through the release of a solo single under the moniker delving. The pandemic gave him the time to work on ideas that had been lying around for years, leading to this 9 and a half minute song, The Reflection Pool. It announces an album, 'Hirschbrunnen', to be released later this month. The Reflection Song is a long instrumental, divided into a few sections. On the whole there's a mysterious mood in the song, reflected by the long held, swooshing sounds on keyboards and, I think, long-delayed, looped guitar sounds, slowly building towards a climax. The combination of electronics and electrically amplified instruments, not to mention the huge drumming in some parts, lead to an overwhelming experience where subtlety and force combat for the spotlight; both win in the end. This solo record is not a half-baked work in times of Covid but a fully mature product keeping me tied to my chair for the full 9.30 minutes.

Big Wow. Ernest Moon

From 9.30 to 1.58. Rock and roll Jake Bugg style, when Jake still rocked and decades of earlier rockers before him of course. Liverpool duo Ernest Moon rocks on with a punky cool while in the background the female background choir exudes total innocence. The combination works rather well. Big Wow is all about direct impressions and nothing to do with making complex introductions. Sigh twice and the song is over already. Tough guitar playing, a tight bass and nice drumming by Jake Woodward. All in this single is necessarily present, except for the girls singing in the background. Steven Doran and Brian Murphy do not need any extras in their music besides a little intelligently applied dynamics. The three second guitar solo, Brian Setzer style is the only extravagance allowed here. 1.58 minutes is enough to tell it all. Rock and Roll in 2021? Very much alive, sir.

Heavy Metal Kids. Watts

With the kind of Keith-Ronnie riff The Stones are incapable of producing themselves for over 16 years this year, Heavy Metal Kids sets the standard for listening in the first seconds. Watts' introduction to its upcoming new album later this week does not beat around the bush. Solid rock all the way. From the solid riffing at the start, to the pop element in the refrain, tradition is dealt out in a nice, respectful and sure-fire way. Watts is not afraid to show where its coming from nor to show where it wants to go. In this case its to honour that late 70s riffing rock The Stones led the world into with its 'Some Girls' album working towards the ultimate riffing in this style in 1981's 'Start Me Up'. Heavy Metal Kids were a punk band around 1977 but listening to 'Delirious' as well, there's no real link between band and song. Nor is there with metal. All that trivia aside, Heavy Metal Kids is a great song, making me want to hear more, soon!

Wout de Natris

 

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 11 mei 2021

The Reds, Pinks And Purples. Uncommon Weather

Op Uncommon Weather herhaalt The Reds, Pinks And Purples het kunstje van de net een half jaar oude voorganger en betovert het met bitterzoete popliedjes die herinneren aan veel moois uit de jaren 80.

Het vorige album van The Reds, Pinks And Purples ontdekte ik net wat te laat voor mijn jaarlijstje, maar Uncommon Weather schrijf ik alvast op voor het lijstje van dit jaar. De band van de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson grossiert ook dit keer in de bitterzoete popliedjes zoals die in de jaren 80 zoveel werden gemaakt. De gitaren zorgen voor de zonnestralen, terwijl de synths en de zang het album voorzien van melancholie. Het is de muziek waar ik in de jaren 80 maar geen genoeg van kon krijgen, maar het derde album van The Reds, Pinks And Purples doet zeker niet onder voor alles dat ik al heb. Een album om je eindeloos mee op te sluiten.

Nog geen half jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van The Reds, Pinks And Purples. You Might Be Happy Someday, het tweede album van de band rond of feitelijk het alter ego van de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson, verscheen in de herfst van 2020 en krijgt deze week al een opvolger. 

Uncommon Weather is gestoken in een hoes die erg lijkt op die van het vorige album van The Reds, Pinks And Purples en ook in muzikaal opzicht is het gelukkig een feest van herkenning. Glenn Donaldson opereert vanuit San Francisco, maar net als You Might Be Happy Someday klinkt ook Uncommon Weather wat mij betreft toch vooral Brits. 

Ik werd volwassen in de jaren 80 en koester warme herinneringen aan het decennium in het algemeen en de muziek uit de jaren 80 in het bijzonder. Laat Uncommon Weather uit de speakers komen en de gloriejaren van een lange lijst Britse bands uit de jaren 80 en vooruit ook de jaren 90 trekt aan je voorbij. 

Ik noemde vorig jaar The La’s, The Smiths, Pulp, Aztec Camera, The Lotus Eaters en Lloyd Cole & The Commotions als vergelijkingsmateriaal. Het is een lijst namen die ik met gemak twee of drie keer zo lang kan maken, maar aan de andere kant doe je de muziek van The Reds, Pinks And Purples met geen enkele naam volledig recht. De naam van China Crisis wil ik nog wel genoemd hebben, want daarmee heb ik misschien nog wel de meeste associaties. 

Glenn Donaldson heeft een omgevallen platenkast met veel van mijn favorieten uit de jaren 80 door elkaar gehusseld en heeft ook dit keer een serie songs geproduceerd die me direct mee terugnemen naar andere tijden. 

Ook op Uncommon Weather slaagt Glenn Donaldson er in om een typisch jaren 80 geluid dat bestaat uit gelijke delen melancholie en zonnestralen te reproduceren maar ook te vernieuwen, bijvoorbeeld door er toch wat lo-fi elementen aan toe te voegen, wat een verademing is vergeleken met het vaak wat overgeproduceerde en galmende jaren 80 geluid. 

Het is een geluid dat niet alleen bestaat uit zowel zonnestralen als melancholie, maar het is ook een geluid waarin zowel gitaren als keyboards de hoofdrol spelen. Zeker de gitaarloopjes op het album zijn volstrekt onweerstaanbaar en zorgen bovendien voor de meeste zonnestralen op het album. Het contrasteert prachtig met de wat weemoedig klinkende synths op het album en met de zang waarin melancholie eveneens een belangrijk bestanddeel is. 

Uncommon Weather is een album dat in de jaren 80 absoluut was uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het decennium, maar ook vier decennia later kan ik het derde album van The Reds, Pinks And Purples met geen mogelijkheid weerstaan. 

De dertien bitterzoete songs op het album zijn allemaal even leuk, waardoor de 35 minuten voorbij vliegen. Dat was niet anders bij het vorig jaar verschenen You Might Be Happy Someday en dat album werd eigenlijk alleen maar leuker en onweerstaanbaarder. Het is vooralsnog niet anders met Uncommon Weather dat minstens net zo goed is of misschien zelfs wel beter. 

Na een paar noten ben je terug in de voor je gevoel zorgeloze jaren 80 (die verre van zorgeloos waren natuurlijk) en is het bijzonder lekker wegdromen bij de heerlijke muziek van The Reds, Pinks And Purples. Wereldplaat. 

Erwin Zijleman 

Je kunt The Reds, Pinks And Purples hier luisteren en bestellen:

https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/uncommon-weather


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g