Inexorable Opposites. Jack Harlon and the Dead Crows

Thanks to Jack Harlon and the Dead Crows my English vocabulary grew with one word, inexorable. Opposites do  not always attract it seems. At least not in the world of this Australian band. With this album the band is four albums into its career, but apart from the two singles that preceded it, it makes its debut on this blog as an album artist.

With Inexorable Opposites a very loud album is given attention. Jack Harlon and the Dead Crows play anything between stoner, psychedelic rock and nuts and bolts of metal. I can live with the comparisons the bio makes: All Them Witches, The Black Angels and King Buffalo. On a good day, there's room for these bands in my life.

To my surprise, there is no Jack Harlon in the band. It's a fictional character, from whose vantage point the lyrics are written. The singer is called Tim Couts - Smith. Behind him are Jordan Richardson, guitar, Brayden Becher, drums and Liam Barry, bass. Becher joined the band after the previous album and that even led to recording the drums differently, as in separately. The singer always has an effect on his voice, making him sound like singing through a 1930s microphone, the band is able to range between a meandering brook in a forest on a lush summer's day, to a raging, all consuming sea and back.

Promo photo

The element that astonishes me more or less, is that none of the genres mentioned above totally dominates. Of course, most of the album is more than just loud. This band rocks in capitols after all. But this is not a psychedelic band, not a metal band and not a stoner band. It is a little bit of each and tends to move more towards one side, to move to another in the next song. The only constant is the psychedelic way the vocals were recorded. Couts-Smith always hides behind effects, to create the effect he craves.

Inexorable Opposites is not for lovers of folk and delicate singer-songwriter music. But, everyone who loves their rock served up in strong doses, should definitely try this album out.

Wout de Natris - van der Borght 

You can listen to and order Inexorable Opposites here:

https://jackharlon-dawsonthedeadcrows.bandcamp.com/album/inexorable-opposites 

The Lighthouse. Tessa Rose Jackson

Search for Tessa Rose Jackson on this blog and you will only find reviews by Erwin Zijleman. From her debut album in 2013 'Song From The Sandbox', to three albums under the name Someone. There's one exception, my review of a live show at the Waterpop festival in 2013. In 2026 she returns with an album under her own name, 'The Lighthouse'. And here I am.

I came late to Someone. At first I did not hear it, until I took home a copy of the album 'Shapeshifter' that someone had parted with in a free cd library somewhere. I felt it was time to give this album a serious chance and was rewarded. The album went down better after a few listening sessions. The consequence was that I was interested straight away when I read there was a new album out under her own name.

Why Tessa Rose Jackson decided to confuse everyone once again by using her own name for this record, I can't tell you. What I can tell you, is that The Lighthouse is a mostly quiet album that invites its listeners to start listening and forget about all else for a short while. On the album she presents songs somewhere between folk and indiepop. She clearly is enjoying being a singer-songwriter but also to rock mildly, like in 'Build To Collide'. Although the acoustic guitar is the instrument pushed most forward in the mix, the drummer keeps a tight pace and an electric guitar plays nice accents.

Well into her second decade as an artist, Tessa Rose Jackson has become a grown woman and it shows. The Lighthouse is a mature album. This artist knows exactly what she wants to present and how she wants to sound. There is no room left for doubt. Perhaps this is the reason that she left the anonymously sounding Someone behind. She is Tessa Rose Jackson and no longer just "someone".

With her new album, she positions herself in a long line of female singer-songwriters from Joni Mitchel and Sandy Denny to more modern folk singers like Liz Overs and others from the U.K. folk scene. It is a position that suites her very well. With The Lighthouse Jackson shows herself from a very vulnerable position. Several songs on the album are so delicate, that treating them too rough would mean they'd brake. A few exceptions aside, The Lighthouse presents a full listening experience. An album to merge with on a cold evening with the heater on, headphones on the head and enjoying every small detail in the songs. And there are many to explore and hear.

With The Lighthouse Tessa Rose Jackson sets another, very convincing step in her career. The Lighthouse is not so much earth-shattering. For that it sounds far too modest. The album is sheer beauty and should be treated as such, reverently with the full attention beauty deserves.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Lighthouse here:

https://tessarosejackson.bandcamp.com/album/the-lighthouse 

For Days, For Hours. Levi Boon

Het is momenteel flink dringen in het land van de vrouwelijke singer-songwriters, maar de Utrechtse muzikante Levi Boon heeft met haar debuutalbum For Days, For Hours een in kwalitatief opzicht zeer onderscheidend album gemaakt.

Het is een beetje toeval dat ik het debuutalbum van de Nederlandse singer-songwriter Levi Boon opmerkte tussen de nieuwe albums van deze week, maar wat ben ik blij met het album. Het is een album met vooral ingetogen songs die goed passen in de hokjes singer-songwriter en folk(pop). Ondanks het beperkte budget voor het album klinkt For Days, For Hours prachtig en de muziek op het album is bovendien verrassend veelzijdig. De meeste betovering komt echter van de stem van Levi Boon. De Utrechtse muzikante zingt zacht en vaak wat loom, maar wat is de zang op het album ook mooi. Dat geldt ook voor de songs, die steeds weer de juiste snaar weten te raken en het indrukwekkende For Days, For Hours keer op keer nog wat mooier maken.

De Utrechtse singer-songwriter Levi Boon begon in de zomer van 2024 een crowdfunding campagne voor het kunnen maken van haar debuutalbum. De campagne leverde uiteindelijk net iets meer dan 4.000 euro op en dat was genoeg voor het kunnen realiseren van het deze week verschenen For Days, For Hours. Ik vind het eerlijk gezegd een redelijk bescheiden bedrag, maar meer is er kennelijk niet nodig voor het maken van een echt prachtig klinkend album. 

Levi Boon ken ik van haar in 2023 uitgebrachte EP the grand theme of things, waarop ze wat mij betreft indruk maakte met intieme en prachtig gezongen folksongs. Op de bijna twee jaar oude EP hoorde ik vooral de belofte, maar die maakt Levi Boon wat mij betreft meer dan waar op haar deze week uitgebrachte debuutalbum. 

For Days, For Hours opent met de akoestische gitaar en de stem van Levi Boon, maar naarmate de openingstrack vordert worden extra instrumenten toegevoegd aan het geluid van de Utrechtse muzikante. Levi Boon maakte haar debuutalbum samen met haar band, die haar songs voorziet van een warm en sfeervol geluid. Het is een geluid dat prachtig is vastgelegd door producer Viktor van Woudenberg, die tekent voor een mooi verzorgd en zeer sfeervol geluid, dat iets toevoegt aan de in de basis uiterst sobere en intieme songs van Levi Boon. 

Bij beluistering van For Days, For Hours moest ik in eerste instantie denken aan een aantal singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar Levi Boon sluit ook aan bij een aantal jonge vrouwelijke singer-songwriters van het moment. Laat ik het er maar op houden dat For Days. For Hours een tijdloos klinkend album is. 

De muziek op en de productie van het album heb ik al geprezen, maar als ik naar het debuutalbum van Levi Boon luister, word ik vooral gegrepen door haar stem. De muzikante uit Utrecht zingt vooral zacht, maar vergeleken met de meeste zacht zingende zangeressen van het moment, hoor ik veel warmte en diepte in de stem van Levi Boon. Haar stem klinkt direct bij eerste kennismaking aangenaam, maar wanneer je met wat meer aandacht luistert naar de songs op For Days, For Hours hoor je ook hoeveel gevoel er in de zang zit. 

For Days, For Hours is een album dat het uitstekend doet op de achtergrond, zeker op herfstavonden, maar de ware kracht van For Days, For Hours ervaar je pas wanneer je met volledige aandacht naar het album luistert. Bij eerste beluistering van het album was ik vooral onder de indruk van de spaarzaam ingekleurde songs op het album, die wel wat doen denken aan Laura Marling, maar ook de wat voller klinkende songs op het album met wat meer popinvloeden winnen snel aan kracht. 

For Days, For Hours is een persoonlijk album waarop de zoektocht naar de eigen identiteit centraal staat en het persoonlijke karakter van de songs voorziet het album van Levi Boon van extra kracht en urgentie. Er verschijnen op het moment wel meer intieme maar ook verrassend veelkleurige singer-songwriter albums, maar het debuutalbum van Levi Boon springt er wat mij betreft makkelijk uit. 

De muzikante uit Utrecht moet concurreren met albums die een veelvoud hebben gekost (een zoektocht op Google leert dat het maken van het laatste album van Taylor Swift zo’n 2 miljoen dollar heeft gekost), maar ik hoor echt niets op dit prachtalbum dat beter had gekund. Buitengewoon knap gedaan.

Erwin Zijleman

Het Verhaal van HET en de Hit Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan. Henk van der Sluis

Om de single 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' bewust meegemaakt te hebben, moet iemand ten minste omstreeks 1955 geboren zijn. Om HET in 1965-66 live gezien te hebben minimaal in 1950 of 51. Daar val ik niet onder. Het nummer bereikte in de winter van 1966 de negende plaats in de Top 40 van Radio Veronica. In 1974 bereikte het zelfs de Top 1000 ter ere van de 500e Top 40. Ik heb me een ochtend verslapen, dus het nummer niet gehoord. Volgens mij kende ik het ook niet en was juist benieuwd wat het was, een nummer met zo'n rare titel.

Dat is beslist goed gekomen in latere jaren en inmiddels is het een van mijn favoriete Nederlandstalige nummers. Het heeft een nihilistische, licht absurdistische tekst en deels nihilistische muzikale begeleiding. Er vallen nogal wat stiltes in de coupletten, om beschaafd te gaan rocken in de refreinen, maar totaal loos te gaan in de solo, waarna weer de stilte valt voor het derde couplet. Het nummer is uitzonderlijk aanstekelijk en zo makkelijk mee te zingen. Toch is het enigszins wonderlijk dat het zo'n grote hit is geworden. Daarvoor breekt het met teveel popwetten, lijkt het. Tegelijkertijd ramt het zichzelf o zo gemakkelijk in je brein. Wanneer ik het wel voor het eerst hoorde? Ik heb echt geen idee meer.

Daarna volgde in 1966 nog een klein hitje. 'Kejje Nagaan', zo mogelijk nog absurdistischer, reikte tot plaats 31 en daarna was het over voor HET. Qua hitnoteringen dan. Ook hier, ik heb echt geen idee wanneer ik het voor 'Kejje Nagaan' eerst hoorde. Inmiddels heb ik beide nummers op een van de cds van de Nederbiet box van rond 2000.

Journalist Henk van der Sluis was een fan van het eerste uur en besloot een boek over de band en de single te schrijven. Het is een boek geworden met een kleine 300 bladzijden. Prachtig vormgegeven als een mini-koffietafel boek met harde kaft, veel kleurige bladzijden en heel veel foto's, die een mooi tijdsbeeld laten zien.

Het nummer begint met zanger Bob Bouber (Boris Blom), nadat deze uit ZZ & de Maskers is gestapt. Hij wordt (stage) manager en zoekt een groep om het door hen geschreven nummer 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' in te spelen. Nu heb ik altijd gedacht dat Bouber de zanger was, maar dat blijkt Jacques Zwart te zijn. Samen met Adri de Hont, Pim van der Linden en Dennis Witbaard vormde hij HET. Ze namen de single en b-kant 'Alleen Op Het Kerkhof' op. Via een promotiecampagne met een bed op de Dam werd de nodige aandacht gegenereerd en de rest is geschiedenis.

Als alles verteld is, is de beroemde single eigenlijk een voetnoot. De band wilde heel andere dingen spelen en was voornamelijk een coverband die "ruige" nummers van The Who, The Rolling Stones en The Small Faces coverde. In een latere incarnatie als Pocomania begeleidden ze de Canadese soulzanger Davy Jones, ook allemaal covers. Intrigerend is, dat deze Jones van de aardbodem verdwenen is rond 1970 in Frankrijk.

In het boek volgen we de band, de leden, de manager, hun vrouwen, een fan en de fanmail, alle bands na HET, de scene en wat niet meer. Soms is het wel wat veel, maar het tijdsbeeld is prachtig. Misschien dat een paar verhalen met een korreltje zout genomen/genoten moeten worden, maar vooruit, ze zijn zeker vermakelijk. (Beatlesleden die hotellades vol poepten in Hamburg?) Als het boek uit is, heb je echt niet het idee dat er meer over HET te weten is.

Tragisch is wel dat bijna alle mensen die aan het woord komen, zijn overleden voor de verschijning van het boek in 2025. Ze hebben het resultaat dus nooit kunnen zien. Een enkeling was reeds overleden voor dat Van der Sluis aan zijn monnikenwerk begon. Dan komen de weduwe en/of familieleden aan het woord. Het resultaat mag er zijn en nogmaals, de vormgeving is echt groots. Een monument voor één parel uit de vaderlandse popmuziek, 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'!

Wout de Natris - van der Borght

 

Je kunt Het Verhaal van HET hier bestellen:

https://concerto.nl/product/henk-van-der-sluis-het-verhaal-van-het-en-de-hit-ik-heb-geen-zin-om-op-te-staan/ 

2026, week 6. 10 singles

Wasn't it Christmas and New Years Eve only recently? Yes and no. We are already on the last day of week 6. Time flies and there is never a dull day it seems. New music is being released as if there isn't a worry in the world. There is and where only something like two weeks ago someone commented, where are the protest songs and are artists afraid to lose/split their fanbase?, things are starting to change. We heard the Grammy Awards and here is a true protest song with which we kick off the weekly overview. And so much more, enjoy!

Foxtrot Delta Tango. Garret Vandermolen

Foxtrot Delta Tango, that is military language to spell the F, the D and the T. The lyrics do not leave a single spat of doubt who this song is about and who to say Foxtrot to. In fact, with a Dutch/Flemish name like Van der Molen, Garret Vandermolen better carry his India Delta around just to be certain should India Charlie Echo come to call. You never know with a petty, vindictive person who is the topic of this song. Musically, Foxtrot Delta Tango is a gem. The kind of song every pop radio station should play the whole day and make it go to number 1 in no time. You can sing along to it, enjoy the melody, warm yourself to the Hammond organ and dance to the rest of the tune. And finally, when you've finished dancing, you will find yourself on the right side of history. Like the Chinese say that they wish their adversaries no dull days. If you don't mind, I could do with a few of those by now, just for a change. Foxtrot Delta Tango will even work on such a day.

Where's My Phone? Mitski

Search and you will find that Mitski found her way to this blog with one album, reviewed by Erwin Zijleman in 2023 and by me when she collaborated with Katie Gavin for As Good As It Gets in 2024 and with  Tamino for his single, 'Sanctuary' in February last year. Here she is solo by me for the first time. Where's My Phone? is, besides being a very existential question AD 2026, a quite dark affair. The single has an upbeat rhythm. Slow it down just a little and the drums can be placed in a Dutch carnaval song from the 1970s. Designed to make loads of people move to the rhythm. It is Mitski who takes care of that darker side and yet she isn't, at least not for the whole of Where Is My Phone?. Is it the layers and layers of music that simply do not let any light through? The further the song progresses, the more layers seem to appear. All together, I like what I'm hearing. Album 'Nothing's About To Happen To Me' will be released on 27 February.

The Boatman. Lucy Kitchen

With Lucy Kitchen we have a new name on the blog. Ms Kitchen is an English singer-songwriter who steps onto a well-worn path of singer-songwriters who mix folk with a little country and roots music, while the chorus of The Boatman contains that sprinkling of pop that makes singing along to it so easy and pleasant. In the first seconds of The Boatman I noticed I was caught. The song is still small. An acoustic guitar and a Hammond organ. Over it Lucy Kitchen sings. She has an extremely pleasant voice. It is a mix of youth with a little edge that makes sure that she doesn't sound like a nice young innocent woman singing. While the song is slowly fleshed out, with that Hammond becoming ever more present, I am more and more impressed. Lucy Kitchen has caught me in a way that Karen Jonas often has in the past 15 years. With only one song, it is hard to tell whether there is more to my liking. Be sure I'm interested in the album, also to be released on 27 February. It's called 'In The Low Light'.

Once Upon A Time. In Loom

In Showdog Sander van Munster plays guitar and Gijs Kerkhoven bass. In their new duo incarnation In Loom they changed roles. The music is completely different. This is a very slow song with gloomy elements. It sort of drags its feet for the whole of the song. The guitar is the obvious lead instrument. Behind it there are all sorts of atmospheric sounds, that could have been captured from somewhere deep in the universe. At some point a violin is added, that Kerkhoven also plays, e.g. in a live setting of No Ninja Am I. The two sing together for the whole song. Once Upon A Time is the kind of song that helps you unwind totally, so you can really start listening to it, the moment it starts sharing its deeper layers. In Loom plays a short live set at De Nieuwe Anita in Amsterdam on Tuesday 17 February. 

It Comes Creeping. Deadletter

Deadletter clearly stood out in the post-postpunk revival bands of the mid 2020s. Its use of a saxophone gives the band a totally different vibe than guitar driven bands. On It Comes Creeping Deadletter takes things a little further once again. The rhythm may be recognisable, the way the saxophone contributes takes the song into uncharted territory, for postpunk that is and makes all the difference. It is closer to free jazz the way the sax honks in the intro. Together it makes It Comes Creeping an exciting song. The pulse of the song is strong and just keeps moving forward making me want to dance, while the mood changes with the use of the sax. Album 'Existence Is Bliss' will be out on 27 Februari. One month later Deadletter plays two shows over here. The 27th is going to be a very busy day for a reviewer.

Seabird. deary

deary is a new name on the blog. With Seabird the British trio announces its debut album, 'Birding' (11 April). If Seabird is anything to go by, expect a dreamy album with layers of guitar in a shoegaze fashion. This gives the single an 80s vibe, where The Cure is not far away. With 'A Forest' I heard a song like this for the first time, I would say. deary is not a The Cure clone though (based on this single). For that the music is too compact and dreamlike. Singer Dottie Cockram's voice matches the atmosphere completely. Her soft voice meanders with the stream the band creates. Not conquering the stream but moving with it and not afraid to move with it from under the surface, becoming a whole with it. Seabird is an interesting introduction. There apparently are several EPs out already. They have all passed me by.

I Can't Pretend. Gene Champagne

EP 'Let's Jet' is about 14 months old today. Things haven't changed very much since November 2024. Gene Champagne released a new single and is still rocking like it's 1973 and Sweet is topping the charts. All Gene Champagne does is leave the face paint and glam suits and boots where they belong today, in the dustbin of history. The song is originally from 80s band The Barracudas, covered in 1986 by Teenage Head and here we are in 2026 with a third version. Champagne has recorded all the instruments and sings as well. In daily life he's a drummer in Teenage Head (yes), The Killjoys, and Black Halos. Here he's everything and how. The likes of Brad Marino and Geoff Palmer will listen a little jealous of what Gene Champagne brings here to the (turn)table. This is garagepunk par excellence.

Dead End. Snail Mail

Type in Snail Mail into the search space on top of this blog and you will encounter two albums and several references to Lyndsey Jordan, as Snail Mail is known to her family and friends, written by Erwin Zijleman. Today it's my turn. I am listening to an indie rock track like there have been made hundreds if not thousands before. Dean End falls into a nice line here. It is hard to tell you why this track stands out, as it does not, really. It is easy to write why I like the song. Dead End has that bittersweet balance between gladness and sad. It has the right guitar sound. I could even lay it somewhere down my 'Eight Arms To Hold You' score line and would certainly score a 7 out of 10 there. If you like this kind of indie rock, Dead End is an easy song to like. There's an album along the way. 'Ricochet' will be released on 27 March.

The Message. The Legal Matters

In mid-December The Legal Matters found itself on this blog for the first time with its single 'Everybody Knows'. Now in early February a little under three weeks before the release of album 'Lost At Sea', here the band is again with its latest single The Message. This single is pure nostalgic pop with a rock edge to it. Chris Richards, Keith Klingensmith and Andy Reed from the U.S.state of Michigan, know their classics and are able to create their own pearls with what came before, in combination with their own skills. The result is a song that shines. The pure pop of the vocal melody is ensconced in the far more solid background of the song. The Legal Matters know how to rock in a very decent way. The reins are never let go of but rock the band does. Guitars are everywhere and bass and drums give The Message its oomph. On top of that all is the singing. I already lauded it in my review of 'Everybody Knows' but I just have to point to it again. The Legal Matters is really, really good in its vocal harmonies.

Votive. The New Pornographers 

What happened to me and The New Pornographers? I don't know but somewhere I lost track. I loved the band in the second half of the 00s. Saw them play a great show in Amsterdam or Utrecht? And then somewhere I lost them from my sight. Here it is 2026, we are all older and greyer and I'm listening to A.C. Newman's voice as if it's yesterday. Votive is a great song, that has that typical The New Pornographers' drive and joy of listening to great music. The song is built up so subtly. With its keyboard intro and A.C. Newman answered by Kathryn Calder for the first verse. From there the song slowly but surely expands. Where the singing is concerned e.g. by two Calder's. Later the band comes in and sounds simply so good that I simply can't wait for more new music by the band and to pull my old albums out of their hiding place. It is always such a pleasure when an old favourite delivers once again. 'The Former Side Of' will be out on 27 March. This is going to be another very busy day where new albums are concerned.

Wout de Natris - van der Borght