Move On With The Year. Alice Costelloe

Ik moest even wennen aan de wat zweverige klanken op Move On With The Year en zeker aan de bijzondere zang van Alice Costelloe, maar inmiddels vind ik het debuutalbum van de Britse muzikante een heerlijke luistertrip.

Alice Costelloe kon januari jl. al rekenen op zeer positieve recensies in een aantal Britse muziektijdschriften en ik kan me inmiddels volledig vinden in deze recensies. Alice Costelloe slaagt er immers in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Dat doet ze aan de ene kant met een veelzijdig geluid dat zowel psychedelisch als elektronisch kan klinken en dat subtiele accenten combineert met weidse klankentapijten. Het is een geluid dat is gevangen in een serie uitstekende songs, die aan kracht winnen door de bijzonder mooie stem van Alice Costelloe, die haar teksten af en toe bijna voordraagt, maar wat mij nergens vervalt in monotone praatzang. En Move On With The Year wordt alleen maar mooier en interessanter.

Alice Costelloe is een Britse muzikante die in het verleden in de shoegaze band Big Deal speelde. Die naam zegt me eerlijk gezegd niets, maar ik ben ook vrij selectief wanneer het gaat om shoegaze die werd gemaakt na de hoogtijdagen van het genre in de jaren 90. Op Move On With The Year, het solodebuut van Alice Costelloe is niets meer te horen van haar shoegaze verleden, want de Britse muzikante slaat op haar eerste soloalbum andere wegen in. 

Het zijn wegen die door de Britse muziekmedia worden omschreven als art-pop, maar persoonlijk vind ik indiepop ook een prima en wat meer gangbare omschrijving. Het is indiepop met een psychedelisch of zelfs proggy tintje, wat wordt verkregen door gebruik te maken van instrumenten als de fluit en de mellotron. 

Het album is knap geproduceerd door de Britse producer Mike Lindsay, die in het verleden samen met Laura Marling muziek maakte onder de naam LUMP en bovendien een van de oprichters is van de band Tunng. Van Tunng hoor ik hier en daar wel wat terug in de muziek van Alice Costelloe, maar de muzikante uit Londen is er ook in geslaagd om een interessant eigen geluid neer te zetten. 

Het is een geluid dat deels wordt bepaald door de bijzondere muziek op het album en deels door de stem en de manier van zingen van de Britse muzikante. De muziek doet zoals gezegd soms wat psychedelisch of zelfs proggy aan en hebben een deel van de tijd ook een wat Beatlesque karakter. Wanneer de elektronica wat aan terrein wint heeft het debuutalbum van Alice Costelloe een aangename jaren 80 of jaren 90 vibe, maar ze maakt ook muziek van deze tijd. 

Door de bijzondere combinatie van klanken is Move On With The Year een album met een duidelijk eigen geluid en het is een geluid dat, mede door de grote diversiteit, lastig in een hokje is te duwen. Ik vind het persoonlijk een bijzonder mooi geluid, maar ik vind het ook een spannend geluid, dat me steeds weer nieuwsgierig maakt naar hetgeen dat komen gaat. 

Alice Costelloe heeft een voorkeur voor zich langzaam voortslepende klanken, die hier en daar aan het eind van de song breed mogen uitwaaien, maar ze zet ook puntige accenten, die haar songs ontdoen van net wat teveel zweverigheid. De muziek op Move On With The Year is bijzonder, maar de zang van Alice Costelloe trekt nog net wat meer aandacht. 

De Britse muzikante beschikt over een karakteristieke maar ook heldere en wat mij betreft mooie stem. Het is een stem die uitstekend past bij het bijzondere geluid op het debuutalbum van Alice Costelloe, dat fraai om haar stem hem draait. Wat direct opvalt bij beluistering van Move On With The Year is de bijzondere manier van zingen van de Britse muzikante. Alice Costelloe draagt haar teksten een groot deel van de tijd bijna voor, wat haar songs voorziet van een bijzondere sfeer. 

Ik ben zeker geen liefhebber van praatzang, maar hier blijft Alice Costelloe wat mij betreft ook voldoende bij uit de buurt. Ze blijft immers het hele album lang zingen, al is het wat andere zang dan gebruikelijk. 

Het is enorm druk in het land van de vrouwelijke muzikanten met een zwak voor indiepop, maar Alice Costelloe weet zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden met fraaie klanken, bijzondere zang en ook nog eens een serie songs die mij steeds makkelijker weten te verleiden en te betoveren. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Move On With The Year hier luisteren en bestellen:

https://alcostelloe.bandcamp.com/album/move-on-with-the-year 

Kiss Big. Ailbhe Reddy

De Ierse muzikante Ailbhe Reddy was voor mij wat uit beeld verdwenen na haar opvallende debuutalbum, maar met Kiss Big trekt de tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante weer nadrukkelijk de aandacht.

Op haar debuutalbum Personal History moest de Ierse muzikante Ailbhe Reddy het vooral van haar stem hebben, al hadden haar wat ruwe en onconventionele songs ook wel wat. De stem van Ailbhe Reddy klinkt op haar deze week verschenen nieuwe album Kiss Big mooier en verzorgder en dat geldt ook voor de muziek op het album, waaraan dit keer vooral elektronica is toegevoegd. Het levert een interessant album op, waarop de Ierse muzikante makkelijk schakelt tussen avontuurlijke songs en wat meer pop georiënteerde songs. Het zijn songs die vooral inzoomen op de donkere kanten van een liefdesrelatie, waardoor Kiss Big een echt breakup album is.

Personal History, het debuutalbum van de jonge Ierse singer-songwriter Ailbhe Reddy, vond ik in 2020 een behoorlijk indrukwekkend album. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een behoorlijk ruw en stekelig album, maar de muzikante uit Dublin maakt ook indruk met aansprekende songs, die zowel ingetogen en folky als rauw en stevig kunnen klinken. 

Personal History valt echter vooral op door de expressieve en bijzonder klinkende stem van Ailbhe Reddy, die af en toe wel wat aan een jonge Sinéad O'Connor doet denken, maar dat is zeker niet de enige interessante naam die opkomt bij beluistering van het album. 

Alle reden dus om de muziek van Ailbhe Reddy in de gaten te houden, maar dat deed ik vervolgens toch niet. Het in 2023 verschenen Endless Affair is me destijds niet opgevallen en toen ik de naam Ailbhe Reddy in februari tegen kwam in de lijst met nieuwe albums deed dit bij mij ook geen belletje rinkelen. 

Het tweede album van de Ierse muzikante, die volgens haar bandcamp pagina momenteel Londen als uitvalsbasis heeft, ligt in het verlengde van het debuutalbum waar ik zo enthousiast over was en doet er niet voor onder. Ook het tweede album van Ailbhe Reddy klinkt vaak ruw en wederom maakt ze indruk met haar zeer herkenbare stem. 

Op Kiss Big kiest de Ierse muzikante voor een flink ander geluid. Op de eerste twee albums van Ailbhe Reddy stonden gitaren centraal, maar op Kiss Big draait in het merendeel van de songs om elektronica. Het is bijzonder klinkende elektronica, die de songs van de Ierse muzikante voorziet van een totaal ander geluid. 

Dat andere geluid hoor je vooral in de songs die relatief sober zijn ingekleurd met elektronica, maar ook als de Ierse muzikante kiest voor een veel voller geluid waaraan ook gitaren zijn toegevoegd, hoor je weinig terug van de muziek die Ailbhe Reddy maakte op haar vorige twee albums. 

Kiss Big is, meer dan Personal History en Endless Affair, een popalbum, maar folky ingrediënten zijn zeker niet helemaal verdwenen uit de muziek van de muzikante uit Londen. Kiss Big bevat immers ook een aantal ingetogen en gitaar georiënteerd songs, die zorgen voor een interessante draai op het album. 

In muzikaal opzicht is Kiss Big een verrassend album, maar ook de zang van Ailbhe Reddy klinkt net wat anders dan ik van haar gewend was. De naam van Sinéad O'Connor komt bij mij in ieder geval geen enkele keer meer op en dat was met name bij beluistering van het debuutalbum wel anders. 

Vooral in de wat meer ingetogen vocale passages klinkt de stem van Ailbhe Reddy mooier en zuiverder dan in het verleden en ook als ze wat meer uithaalt met haar stem hoor je dat ze beter is gaan zingen. Dat gaat misschien wat ten koste van het ruwe dat haar stem zo bijzonder maakte, maar het gaat niet ten koste van de emotie in de zang. Die emotie is volop aanwezig op Kiss Big, dat een onvervalst breakup album is. 

Ik vind vooral de wat subtieler en avontuurlijker klinkende songs op Kiss Big erg mooi en interessant, maar ook als het album kiest voor grootse en meeslepende pop hoor ik genoeg interessants in de muziek van Ailbhe Reddy, die zich niet alleen als muzikante en zangeres, maar ook als songwriter heeft ontwikkeld op haar uitstekende nieuwe album.

Erwin Zijleman 

 

Je kunt Kiss Big hier luisteren en bestellen:

https://ailbhereddy.bandcamp.com/album/kiss-big 

Tell The Water, She Will Listen. Lucy Mellenfield

De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante.

De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!

Tussen de nieuwe albums van januari kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz. 

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten. 

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen. 

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand. 

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken. 

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi. 

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken. 

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze. 

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Tell The Water, She Will Listen hier luisteren en bestellen:

https://lucymellenfield.bandcamp.com/album/tell-the-water-she-will-listen 

Lucky Now. Lande Hekt

Lande Hekt maakte al twee uitstekende albums, maar zet een volgende stap op haar nieuwe album Lucky Now, waarop invloeden uit de jaren 80 en 90 op onweerstaanbaar lekkere wijze worden samengesmeed in een fris geluid.

De naam Lande Hekt klinkt niet echt Brits, maar de tongval van de muzikante uit Bristol laat geen ruimte voor twijfel. Lande Hekt trok de aandacht met haar stem toen haar debuutalbum vijf jaar geleden verscheen, maar op het deze week verschenen Lucky Now trekt ze met veel meer de aandacht. De zang is ook dit keer aansprekend, maar ook het gitaarwerk is van een betoverende schoonheid. Het komt allemaal samen in songs die op een of andere manier bekend in de oren klinken door alle echo’s uit het verleden, maar Lucky Now van Lande Hekt klinkt ook zeker fris en eigentijds. Het is een album dat meer aandacht krijgt dan de twee uitstekende voorgangers en dat is echt volkomen terecht.

De Britse muzikante met de bijzondere naam Lande Hekt maakte de afgelopen jaren in kleine kring indruk met twee prima albums. Mijn kennismaking met de muziek van Lande Hekt is precies vijf jaar oud, want aan het begin van 2021 verscheen haar debuutalbum Going To Hell. Dat album werd vooraf gegaan door het mini-album Gigantic Disappointment uit 2019 en de jaren daarvoor maakte de Britse muzikante deel uit van de punky rockband Muncie Girls. 

Op Going To Hell schoof de muzikante uit Bristol wat op richting singer-songwriter muziek, overigens zonder haar liefde voor lekker ruwe indierock te verliezen. Going To Hell bevat songs waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook als de teksten wat donkerder zijn. Lande Hekt laat op haar debuutalbum echter ook horen dat ze veel te bieden heeft. Ze schrijft aansprekende songs en beschikt over een zeer karakteristieke maar wat mij betreft ook zeer aangename stem, die haar songs voorziet van een herkenbare eigen sound. 

Ik was daarom zeer te spreken over Going To Hell en ook de anderhalf jaar later verschenen opvolger House Without A View vond ik een uitstekend album. Op haar tweede album experimenteerde Lande Hekt met een wat voller geluid met ook wat invloeden uit de shoegaze, dreampop en postpunk, maar ook de folk en indierock van haar debuutalbum keerden terug op House Without A View. 

Lande Hekt keerde in februari terug met haar derde album Lucky Now en het is een album dat in wat bredere kring de aandacht lijkt te trekken. Paste en Pitchfork schaarden het album onder de meest interessante albums van die week en ook de Britse muziekpers is enthousiast over de nieuwe muziek van Lande Hekt. Die aandacht verdiende de Britse muzikante ook al met haar vorige twee albums, maar het is goed nieuws dat Lucky Now een plekje in de spotlights heeft gekregen. 

Lande Hekt laat sinds haar mini-album uit 2019 op al haar volgende albums ontwikkeling horen en dat doet ze ook weer op Lucky Now. Het album opent met het wat vollere geluid dat we kennen van House Without A View, maar de Britse muzikante heeft weer wat invloeden toegevoegd aan haar geluid. 

Lucky Now is een album dat vrijwel continu associaties oproept met de muziek uit de jaren 80 en 90. Het zijn in mijn geval associaties met zo ongeveer alles dat ik in muzikaal opzicht leuk vond in deze twee decennia. Lucky Now viel bij mij direct op door het geweldige gitaarwerk dat niet alleen mooi maar ook veelzijdig is. Lucky Now bevat in een aantal songs melodieuze, breed uitwaaiende en dromerige gitaarakkoorden, maar is ook niet bang voor wat gruiziger gitaarwerk of voor de onweerstaanbare gitaarlijnen die we kennen uit de jangle pop. 

Het heerlijke gitaarwerk duikt op in songs die bijzonder makkelijk verleiden en die mij direct een goed gevoel geven. Het wordt nog wat aangenamer door de stem van Lande Hekt, die vergeleken met de zang op Going To Hell wat melodieuzer is, maar die nog steeds opvalt. Lucky Now van Lande Hekt klinkt voor mij als een omgevallen platenkast met heel veel persoonlijke favorieten uit de jaren 80 en 90, maar door de eigen draai die Lande Hekt geeft aan alle invloeden uit het verleden ook als een album dat het prille muziekjaar 2026 voorziet van glans en plezier. Ik word er in ieder geval heel blij van.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lucky Now hier luisteren en bestellen:

https://landehekt.bandcamp.com/album/lucky-now 

Een dubbel afscheid bij "De Betjes"

Advies voor Lande

Afgelopen week overleden vier dagen uit elkaar mijn broer Marc en zwager Pascal. Samen met onze gezamenlijke vriend Jaco vormden wij "De Betjes". Vier mannen van een zekere leeftijd die twee keer per jaar naar Rotown trokken. Die zaal lag zo ongeveer tussen onze woonplaatsen in en dus een goede plek om dat te doen. Vooraf eten en een paar biertjes en daarna muziek. Meestal een alternatief gitaarbandje.

Pascal, Jaco en ik draaiden in onze jeugd geregeld muziek samen. Wij gingen allemaal onze eigen weg. Jaco verloren we wat uit het oog. Tot die kerstavond in 2022. Mijn familie had al een aantal jaar de traditie om op kerstavond bij elkaar te komen in de kroeg van broer Michael. Die avond liep Jaco binnen en al snel zaten wij drieën te praten over alle optredens waar we samen naar toe zijn geweest. Dexys Midnight Runners (met Doe Maar), Van Morrison, The Rolling Stones, Joe Jackson, Simon & Garfunkel, Frank Zappa, Werchter, Lochem en vast nog wel meer. Waarom gaan we dat niet weer doen, vroeg Pascal en zo was een idee geboren.

The Beths. Foto: WdN-vdB

"Dan ga ik ook mee", zei broer Marc. "Hè"?, was het antwoord. Wij hadden Marc toentertijd nooit kunnen betrappen op enige muzikale interesse. Die was in onze vroegste jeugd beperkt gebleven tot de paar maanden dat hij logeerde bij een oom en tante en onze nicht Tineke hem blootstelde aan singletjes en Radio Veronica. 'Dandy' kon hij lekker meezingen, kan ik me herinneren. Het hoogtepunt van zijn muzikaliteit was in de de Lambertus kerk in Kralingen tijdens het Hosanna in den hoge, luidkeels mee te zingen "Hoog Sammy, kijk omhoog, Sammy". Veel afkeurende blikken ongetwijfeld en ssst geluiden.

Dus Marc ging mee en en passant werd het ook een verjaardagscadeau voor broer Michael. Het werd heel gezellig vooraf en tijdens het concert van The Beths. Marc gaf de zangeres in het voorprogramma nog enkele welgemeende adviezen. Maar "De Betjes" waren geboren. We zijn nog naar ettelijke concerten geweest, tot en met afgelopen oktober bij La Luz. Waar Jaco rustig achterin stond, met Marc. Pascal die steeds dichterbij komt en duidelijk stond te genieten, met mij dicht in zijn buurt. Wat Marc er echt van vond hoorde ik van zijn goede vriend Leon afgelopen weekend. Hij vond de muziek vreselijk, maar het was heel gezellig om samen op pad te gaan. Zelf denk ik dat het wel meevalt. Alleen Mood Bored en Pom, dat was teringherrie.

La Luz. Foto WdN-vdB

Bij een recentelijk bezoek in het ziekenhuis waar hij lag, vroeg Pascal me om nog een keer samen plaatjes te draaien. Dat werd noodgedwongen een Spotifylijst in het ziekenhuis. Samen met Jaco heb ik een lijst samengesteld op basis van de onze concerten samen van toen en The Beths van nu. Er werden heel veel herinneringen opgehaald en Pascal heeft daar enorm van genoten. Wij hebben zo goed afscheid kunnen nemen van elkaar met een van de dingen die ons bond, muziek. Marc was toen al te ziek. De snelheid van zijn ziekte is niet te bevatten, maar dat geldt voor Pascal ook. De eerste heeft de ander echter compleet ingehaald.

"De Betjes" is de helft van zijn leden kwijt, maar bovenal een broer, zwager en vrienden. Jaco en ik gaan door, te beginnen met DEADLETTER. Wat een wrange, maar toepasselijke naam.

Mannen, ik zie jullie aan de andere kant. Zet de Tripel Karmeliet maar klaar. 

Wout de Natris - van de Borght