Big Time Roller Coaster Feeling. Mia Kelly

De Canadese muzikante Mia Kelly is buiten haar moederland helaas nog niet heel bekend, maar heeft met het uitstekende Big Time Roller Coaster Feeling een rootsalbum gemaakt dat een groot publiek moet kunnen aanspreken.

Dat Canada beschikt over een hele interessante muziekscene waarin ook geweldige rootsmuziek wordt gemaakt is bekend, maar toch trekken Canadese muzikanten in Nederland helaas minder aandacht dan hun Amerikaanse collega’s. Ook Big Time Roller Coaster Feeling van Mia Kelly krijgt nog niet heel veel aandacht, maar het is in alle opzichten een geweldig album. De songs zijn aansprekend, de muziek op het album klinkt bijzonder mooi, de productie is fraai en dan is er ook nog eens de prachtige stem van de Canadese muzikante, die je elf songs lang ontroert en betovert. Mia Kelly leverde twee jaar geleden een prachtig debuutalbum af en ook haar nieuwe album is ijzersterk.

In de week voorafgaand aan “Release Friday” maak ik een eerste selectie op basis van een flink aantal releaselijsten uit binnen- en buitenlands, die ik wekelijks bestudeer. In een van deze lijsten kwam ik de naam van Mia Kelly tegen, die ik voor de zekerheid toch maar even heb opgezocht.

Op Spotify vond ik een aantal interessante recente singles van de mij tot voor kort onbekende Canadese singer-songwriter, maar ik was eigenlijk vooral onder de indruk van het mini-album Garden Through the War dat ze in 2022 uitbracht en nog wat meer van haar debuutalbum To Be Clear dat in 2024 verscheen. 

Het door Jim Bryson (Kathleen Edwards) geproduceerde To Be Clear is een album dat twee jaar geleden zomaar uit had kunnen groeien tot een van mijn favoriete albums van het jaar, wat voor mij nog maar eens duidelijk maakt dat ik de Canadese muziekscene veel beter in de gaten moet houden. 

Ook met Big Time Roller Coaster Feeling heeft Mia Kelly een uitstekend album gemaakt. De Canadese muzikante heeft in eigen land inmiddels een aantal muziekprijzen binnengesleept en dat begrijp ik, want Mia Kelly beschikt over meerdere talenten, die op haar nieuwe album optimaal uit de verf komen. 

Haar nieuwe album krijgt nog niet heel veel aandacht, maar de Britse muziekwebsite Americana UK heeft het album inmiddels wel gerecenseerd. Het is een website die ik hoog heb zitten, maar in de recensie van Big Time Roller Coaster Feeling kan ik me niet vinden. Americana UK heeft veel minder met pop dan ik heb, maar de flirts met pop die de Britse muziekwebsite hoort en waar het zich kennelijk aan stoort, hoor ik eerlijk gezegd echt niet op het nieuwe album van Mia Kelly. 

Vergeleken met To Be Clear klinkt Big Time Roller Coaster Feeling soms wat voller en verder zijn de songs misschien net wat lichter dan op het vorige album, maar ik vind het echt een 100% rootsalbum. De songs van de muzikante uit Gatineau, Québec, klinken in een aantal gevallen voor mij zelfs als redelijk traditionele aandoende rootssongs, zeker als ze wat minder uitbundig zijn ingekleurd en wanneer de instrumenten die domineren in de Amerikaanse rootsmuziek het voortouw nemen, wat in de meeste songs het geval is. 

Ik vind het nieuwe album van Mia Kelly persoonlijk juist prachtig klinken. Het album is voorzien van een warm geluid en ook wanneer de muziek net wat voller klinkt, blijven de songs van Mia Kelly intiem klinken. De mij onbekende producer Connor Seidel heeft niet de status van Jim Bryson, die het vorige album produceerde, maar ik heb wel wat met de productie van Big Time Roller Coaster Feeling. 

Ik heb nog meer met de stem van Mia Kelly, die mij met de eerste noten te pakken had en sindsdien alleen maar meer indruk maakt met haar prachtige stem. De Canadese muzikante zingt redelijk ingehouden, maar met veel gevoel, waardoor haar songs mij direct wisten te raken. Het zijn stuk voor stuk aansprekende songs en het zijn songs die gevarieerder klinken dan op de meeste andere rootsalbums. 

Ik vond Big Time Roller Coaster Feeling nog wat mooier toen ik het album met de koptelefoon beluisterde, want toen raakte ik nog wat meer onder de indruk van de zeer smaakvolle muziek op het album, van de prachtige productie en vooral van de imponerende stem van Mia Kelly. De flirts met pop hoor ik nog steeds niet op dit album, dat ik zelf schaar onder de beste rootsalbums van het moment.

Erwin Zijleman

2026, week 34. 5 singles

It remains so fascinating how different the music is that I am sent from different sources from around the world. Add to that, the songs I still discover myself every once in a while. The most weird being the band mentioned first in the first review below. Anyone who cares to follow the line up of today, will notice the extreme differences between the songs, that without a doubt are very worth while to listen to or explore, as that is the better word in the case of 'Nicolas' Cave'. No artist is even closely the same today. It's time to go exploring, enjoy!

Nicolas' Cave. Fence

Yesterday, I wrote about Angine de Poitrine and, no, it does not get that weird, but Belgian band Fence does give the listener quite some changes in exchange for sharing his/her time with Nicolas' Cave. Things may kick off with a recorder in a quite relaxed way, that is also about where normalcy stops. Fence uses every opportunity to push the song in another direction, to come back to the recorder accompanied by an acoustic guitar at the end, as if nothing happened in the four plus minutes in between. In 2023 I wrote on the single 'King To The Blind'. Based on my words there, there's not a lot to compare to. Fence jumps as it were the fences in between back gardens to find a completely other one with each jump and reports back on each one. If anything, it makes for very interesting listening and at times even good listening. Album 'Nobody Gives A Fuck' will be released this fall.

Unstable Neighbour. Railcard

The second single from the upcoming Railcard debut album 'Two Steps At A Time' (18 September), presents me with a dreamy alternative pop track, with a trumpet that hovers between parts of the tune. With the organ and the way of singing, it is part of the dreamy part of the song. The other part is about as direct as songs come. There's nothing dreamy about the drums, bass and guitar work. Railcard may be a new band, it's members have all been around for quite some time as members of Heavenly, Death in Vegas and Dolly Mixture. The members met at a live show and decided to start working together. The recorded EPs were glued together to 'Two Steps At A Time', which the world can hear next month.

Carry On Without Me. Reluctant Bob & the Lonely Lovers

Due to my summer break I missed a single, but Reluctant Bob & the Lonely Lovers is becoming a fixture in the singles posts on WoNoBlog. Although not entirely identical, the set up of the music is comparable to DYI Dutch artist The Slow Clock and the deadpan delivery (and female vocals singing in the exact opposite way) of Gruppo Sportivo. Two references that ought to make any lover of alternative pop music prick up their ears and speed to their favourite digital outlet to start listening. Carry On Without Me has a kind of class that is also found with an artist like eels, but that is all offset by the female vocalists. This song may seem like a hodgepodge of influences, but that should come with quality that makes it interesting on its own accord. Believe me Carry On Without Me has just that, abundantly.

Nous Deux EP. Foglights

Nous Deux is Foglights' debut EP. The duo exists of Eva Cords of The Cords and Archie Ingram of Stone Anthem. Both have released their debut albums within the past 10 months and already venture out as a(nother) duo. The songs on Nous Deux are all slow and of a dreamy psychedelic nature. I think that fans of the band Mazzy Star would refer to its music as a comparison. As it mostly passed me by, I'm not certain if I can. For me I'd keep it to the dreamy pop songs of The Velvet Underground, like 'Sunday Morning', 'Candy Says' and 'Jesus'. You'll hear guitars and an organ, but no bass and no drums or any other percussion. It sets the music of Foglights apart from almost all other bands. Still, put on Nous Deux a few times and you'll discover the addictive qualities of the duo's music. A string section might be added for special effects. It remains uncanny how a song created from fairly minimal effects can get to you in a serious way. The music and voices are mixed in such a way that a very full sound is created, with voices coming from all sides, like Eva Cord's pa pa pa's do in 'The Day The Light Stayed'. I had not heard of Archie Ingram, but based on Nous Deux, it might be worth my while to check out his debut as Stone Anthem, 'Solux Rex'. It took me more than one listen session to warm to Nous Deux but after that there was no holding back.

Anhedonia (Start Again). The Morning Line

The Morning Line, yes, the band's been on the blog before with two singles in 2023. At the time I thought the band to be from Boston, but it isn't (any more?). It's from northern California. At the time it released its record on the Red on Red label of the late Justine Covault, in 2026 the upcoming album will be on Big Stir. The sound has not changed. This is American rock with a countryrock flavour. Familiar in sound, yet can go down so well. The band around Stephen Smith does things very right here. A golden melody twists itself around the gently rocking sound, in a way many bands aspire to. So, don't expect music that is original in sound, instead enjoy something new with a familiar sound.

Wout de Natris - van der Borght 

Angine de Poitrine live on KEXP

Somewhere this year photo's of a duo in polka dot costumes, make up and attire/masks began popping up in places. Later the name Angine de Poitrine started registering with me. I never got around to listening to music. And then my music magazine of choice, 'Oor', had an article, no interview, as the duo doesn't really give them, on the band.

Everything boiled down to a referral to a show recorded by KEXP during a festival in Rennes in December 2025. Based on what the author, Jacob Haagsma, was writing, I did not have high expectations, but decided to give it a try anyway, just to see how weird it would be. The show has already been viewed well over 18 million times, which is a lot for music as weird and freaky as Angine de Poitrine's is.

The duo consists of a drummer and guitarist/bassist/pedallist. The guitar is a double-necked one of guitar and bass, with both having far more and smaller spread frets than regular guitars have. It implies microtonal notes can be played, without bending the strings. The music is not standard western music, as the tonalities are eastern in nature, played in a western alternative rock way, creating stranger sounding melodies, both nervous and erratic in nature. Like African music often is. The way the drums and guitars blend is totally fascinating.

Both musicians are in total control of their instruments, and that includes the looping and effects that come with the guitars. There's so much to switch on and off that besides playing, it also becomes a balancing act. On the side, there's some heavy distorted unintelligible singing involved, at times with what for lack of a better world involves a chorography of simultaneous arms waving.

The costumes do distract from the music at first, but fairly soon being in awe of what is happening starts to take over. Yes, this is so far removed from what, I think, most of the 18 million plus viewers will listen to on a daily basis. Certainly me. It is so far out there and at the same time very good to listen to. It gets to me like some of the rhythmically complex pieces of Frank Zappa that got to me decades ago. Listen to 'Inca Roads' e.g. Angine de Poitrine does it with two and a looping station. I doubt whether I can play this for long on record, for that it is too esoteric for me, but enjoying myself at a live show or playing this show on TV, sure.

Finally, can you make a mask look female with just black polka dots on a white surface? Yes, this band can. I have no idea who is hiding in there. The call themselves KHN and Klek de Poitrine and come from Québec in Canada. Intriguing it all is.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can see the show here:

https://www.youtube.com/watch?v=0Ssi-9wS1so

 

You can listen to and order Angine de Poitrine's albums here:

https://anginedepoitrine.bandcamp.com/album/vol-ii 

Unmade In Minutes. Pastel Blank

Listening to Unmade In Minutes for the first time, in fact opening song 'Sweet Nic' to be more precise, I ran out of time to recognise all the influence in there. Clinic popped up first, followed by Field Music, the older Split Enz came next, then Talking Heads and a host of other bands from the first half of the 80s. Little elements of all these artists pop up in this single song and then there are bands that gained popularity (or less so) from the early 10s onwards playing this kind of music, Django Django eg. That puts Point Blank on two sides of musical time, like so many bands are today, with Pastel Blank in the more funky equation of it all.

It doesn't stop there, as you will find a little Zappaesque rhythmic madness, some Astrud Gilberto style bossa nova, soft late 70s style disco and some soloing worthy of Steely Dan further on on Unmade In Minutes. In short, this is an album that keeps the connoisseur on their toes, while driving an unsuspecting average listener to sheer madness. Unmade In Minutes is more than just a record, it is an experience as well.

Pastel Blank is the Canadian musician Angus Watt, who surrounds himself with different musicians, that what a song takes. Watt describes his music as “dance music for people who don’t know how to dance.” It seems like a long haul to me, but some of the don't know how to dance people may not get noticed as the rhythm at times is so complex, even the dancers may get into trouble at some point.

Yes, I'll admit to not being able to follow Pastel Blank in all its moves and corners. I like certain songs better than others, but overall Unmade In Minutes stands out. The adventure Angus Watt takes me on is infectious, which makes me quite forgiving when the soft disco of the 70s come by. If I have to, I can even listen to Champagne's 'How About Us' in 2026, so Pastel Blank's 'Venitians' is a piece of cake.

For many people Unmade In Minutes may be far more than they can chew. If musically you like to surprised by the song, if not within the song, this is your album. Take a seat and let the musical adventure start right away with 'Sweet Nic'.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Unmade In Minutes here:

https://pastelblank.bandcamp.com/album/unmade-in-minutes 

Signs. Charlie Marie

De Amerikaanse muzikante Charlie Marie woont tegenwoordig ver weg van Nashville, maar heeft met Signs een geweldig album gemaakt, dat zeker moet worden opgepikt in de Amerikaanse muziekhoofdstad.

Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album Signs van Charlie Marie is haar stem. Het is een stem met heel veel kracht, maar de Amerikaanse muzikante zingt ook met veel gevoel en souplesse. Het is een stem die is gemaakt voor countrymuziek en die maakt Charlie Marie dan ook, al is het geen countrymuziek die makkelijk in een hokje is te plaatsen. Signs bevat invloeden uit de traditionele countrymuziek uit het verleden, kan af en toe lekker stevig klinken, maar het album klinkt ook eigentijds. Het is de stem van Charlie Marie die de meeste indruk maakt, maar in muzikaal opzicht staat het album als een huis en ook de songs zijn van hoog niveau. Mis dit geweldige album niet.

Ik was ruim vijf jaar geleden heel enthousiast over Ramble On, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Charlie Marie. Het is een album dat vaak klinkt als een wat traditioneel countryalbum van vele decennia geleden, maar je hoort ook wel dat het een album van deze tijd is. Charlie Marie laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een fantastische band en maakt indruk met prima songs, maar ze imponeert met haar buitengewoon krachtige stem, die af en toe met orkaankracht uit de speakers komt, maar ook fraai kan doseren. 

Ondanks mijn goede ervaringen met het debuutalbum van Charlie Marie, viel het in juni verschenen Signs bijna tussen wal en schip. Dat was een misser van jewelste geweest, want het tweede album van Charlie Marie is nog een stuk beter dan haar debuutalbum en misstaat zeker niet tussen de beste rootsalbums van het moment. 

De muzikante uit Warren, Rhode Island, heeft de tijd genomen voor de opvolger van Ramble On. Na de release van haar debuutalbum reisde ze lange tijd door de Verenigde Staten, waarbij ze werd omringd met heel muziek uit het verleden en het heden. Het leverde heel veel inspiratie op voor haar tweede album, dat voortborduurt op haar debuutalbum, maar ook stappen zet. 

Charlie Marie maakte haar tweede album met een compacte band, maar ook Signs klinkt weer geweldig. De ritmesectie speelt degelijk, de steel gitaar zorgt voor mooie accenten, maar het geluid op het album wordt vooral bepaald door de geweldig spelende gitarist Nick Mercado. 

Net als Ramble On is ook Signs een album dat ver verwijderd blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. Ook op haar nieuwe album laat Charlie Marie zich beïnvloeden door countrymuziek uit het verleden, maar het klinkt geen moment als retro. De Amerikaanse muzikante beweert op haar bandcamp pagina dat ze “classic country music for the modern world” maakt en dat is een mooie omschrijving. 

Het is muziek die anders klinkt dan de gepolijste countrypop van het moment, maar ik hoor ook niet meer dan wat invloeden van de traditionele countrymuziek uit het verleden. De muziek is soms lekker stevig, maar de band van Charlie Marie laat ook veel ruimte over. Die ruimte vult de Amerikaanse muzikante ook dit keer met haar imposante stem. 

Ook op Signs valt op hoe krachtig de stem van Charlie Marie is. Ze kan stevig uithalen met haar stem, maar ik vind de zang op Signs nergens over de top. De zang knalt af en toe uit de speakers, maar Charlie Marie kan ook meer ingetogen en met veel gevoel zingen. Het is knap hoe ze binnen een paar noten kan doseren van orkaankracht naar een subtiel briesje, zonder dat het gekunsteld klinkt. Ook als ze vol uithaalt is de zang van Charlie Marie zuiver en dat is knap. Het is een stem die is gemaakt voor wat traditioneler klinkende countrymuziek en voor wat stevigere countryrock en honky tonk, maar ook als Charlie Marie gas terugneemt met haar stem, maakt ze makkelijk indruk. 

Ik kan er nog steeds niet bij dat ik dit album bijna over het hoofd heb gezien en begrijp ook niet dat er tot dusver vrij weinig aandacht is voor Signs, want wat is dit een topalbum. Charlie Marie opereert ver van de spotlights in Nashville, maar ze verdient haar plekje in deze spotlights absoluut.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Signs hier luisteren en bestellen:

https://charliemarie.bandcamp.com/album/signs