Dreamviewer. Kristen Adamson

De Schotse muzikante Kirsten Adamson kreeg de muzikale genen van haar vader, maar laat op haar nieuwe album Dreamviewer ook een voorliefde en een gave voor het maken van countrymuziek horen.

Dreamviewer, het derde of zelfs vierde album van de Schotse muzikante Kirsten Adamson wordt vooralsnog nauwelijks opgemerkt. Dat is jammer, want het is echt een uitstekend album. Het is een album waarop Kirsten Adamson de Amerikaanse rootsmuziek en met name de countrymuziek omarmt, maar het is wel countrymuziek met een Britse twist en een Schotse tongval. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal uitstekend en verrassend tijdloos, maar het is vooral de zang van de Schotse muzikante die indruk maakt. Het zorgt er voor dat Dreamviewer zich wat mij betreft makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere singer-songwriter albums van het moment. Hopelijk krijgt het album daarom alsnog de erkenning die het zo verdient.

Dreamviewer van Kirsten Adamson verscheen een maand of drie geleden, maar heeft vooralsnog helaas slechts in zeer kleine kring aandacht gekregen. Ik kwam het album tegen in een recente editie van de Mojo of de Uncut en die recensie was positief genoeg om te luisteren naar het album. Daar heb ik zeker geen spijt van gekregen, want Dreamviewer is een mooi album, dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. 

Het blijkt al het derde album van de Schotse muzikante, die samen met ene Dave Burn ook nog een album maakte onder de naam The Marriage. Ik was de naam van Kirsten Adamson zelf nog niet eerder tegen gekomen, maar weet inmiddels dat ze de dochter is van de Schotse muzikant Stuart Adamson, die aan de basis van de Britse band The Skids en Big Country stond. 

De Schotse muzikant zocht aan het eind van de jaren 90 zijn geluk in Nashville, waar hij de countrymuziek ontdekte, maar in 2001 op slechts 43-jarige leeftijd een einde maakte aan zijn leven. Kirsten Adamson bleef na het einde van het eerste huwelijk van haar ouders achter in het Verenigd Koninkrijk, maar bracht ook een aantal zomers in Nashville door. 

De hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek heeft zeker invloed gehad op de muzikale keuzes die ze maakt op Dreamviewer. Ik ga niet zo ver om Dreamviewer een countryalbum te noemen, maar invloeden uit de countrymuziek spelen absoluut een rol op het nieuwe album van Kirsten Adamson. 

De Schotse muzikante beschikt om te beginnen over een stem die het goed doet in countrymuziek en die haar songs een country vibe geeft. Door de invloeden uit de countrymuziek in de zang klinkt Dreamviewer eerder Amerikaans dan Brits, maar het is zeker geen typisch Amerikaans rootsalbum geworden. 

De stem van Kirsten Adamson heeft een lichte country snik, maar ik vind het ook een mooie en warme stem en ik heb bovendien wel wat met de manier van zingen van de Schotse muzikante en haar Schotse tongval. Kirsten Adamson zingt met veel gevoel en af en toe veel expressie, maar ze zingt ook vaak redelijk ingehouden, wat van Dreamviewer een intiem klinkend album maakt. 

Door de zang van Kirsten Adamson klinkt Dreamviewer geregeld als een countryalbum, maar ook de muziek op het album draagt hier aan bij, zeker wanneer de in het genre onmisbare pedal steel opduikt. Kirsten Adamson is haar Schotse wortels echter niet helemaal vergeten, want haar nieuwe album bevat ook invloeden uit de Britse folk, zeker wanneer strijkers opduiken. 

Kirsten Adamson is als ik goed geïnformeerd ben inmiddels 40 jaar oud en dat hoor je. Dreamviewer klinkt een stuk doorleefder dan alle albums van hele jonge vrouwelijke singer-songwriters die dit jaar zijn verschenen en klinkt bovendien een stuk tijdlozer. De Schotse muzikante heeft geen poging gedaan om invloeden uit de indiepop, indiefolk of countrypop toe te voegen aan haar songs en heeft met Dreamviewer een album gemaakt dat inmiddels ook een aantal decennia oud zou kunnen zijn. 

Het is zoals gezegd een album dat flink te klagen heeft over de aandacht die het heeft gekregen en dat is echt doodzonde. Het is immers een album dat me direct wist te overrompelen en dat wat mij betreft ook iets toevoegt aan alle albums die dit jaar in het genre zijn verschenen. Het maakt me nieuwsgierig naar het oudere werk van Kirsten Adamson en nodigt me ook uit om weer eens werk van haar vader uit de kast te trekken, maar voorlopig ben ik nog lang niet klaar met het buitengewoon fraaie Dreamviewer.

Erwin Zijleman

Girl Prometheus. Flower Face

Min of meer bij toeval ontdekte ik deze week het eind 2024 al verschenen Girl Prometheus van Flower Face en sindsdien ben ik compleet in de ban van dit in alle opzichten betoverend mooie album uit Canada.

De Canadese muzikante Ruby McKinnon timmert vanuit Montreal inmiddels al heel wat jaren aan de weg met haar project Flower Face. Dat heeft haar nog niet wereldberoemd gemaakt, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Zo is het eind 2024 verschenen Girl Prometheus echt een prachtig album. De teksten zijn mooi, de songs zijn wonderschoon maar ook spannend, in muzikaal opzicht is het prachtig en Ruby McKinnon beschikt ook nog eens over een engelenstem, die echt met geen mogelijkheid is te weerstaan. Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Flower Face gehoord, maar Girl Prometheus is een album dat ik vanaf nu intens koester.

Ik kijk vaak rond op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter.nl, waar iedereen zijn of haar mening over albums kan geven. Het platform bevat mooie discussies over albums, maar het levert me ook met grote regelmaat interessante tips op. De tip die heeft geleid tot deze recensie kwam op hele bijzondere wijze tot stand, maar wat is het een mooie tip. 

In een bericht over het album Deeper Well van Kacey Musgraves, met afstand mijn favoriete album van 2024, gaf de schrijver van het bericht aan dat het ook zijn favoriete album was tot in de een na laatste maand van het jaar het album Girl Prometheus van Flower Face verscheen. Ik kon vervolgens niet wachten om naar dit album te luisteren, waarna het album me echt binnen een paar minuten inpakte. 

Girl Prometheus van Flower Face had het in 2024 voor mij waarschijnlijk niet gewonnen van het album van Kacey Musgraves, dat ik schaar onder mijn favoriete albums aller tijden, maar het was absoluut in de hoogste regionen van mijn jaarlijstje terecht gekomen. 

Ik had echt nog nooit van Flower Face gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Canadese muzikante Ruby McKinnon. Girl Prometheus, waarvan later ook nog een instrumentale versie is verschenen, is niet het eerste album van de muzikante uit Montreal. Op Spotify staan nog drie eerdere albums van Flower Face en op de bandcamp pagina van de Canadese muzikante zie ik er nog twee. 

Ik hoopte op voorhand natuurlijk op muziek die verwant is aan de muziek van Kacey Musgraves en die hoop is uitgekomen. Girl Prometheus van Flower Face doet in meerdere opzichten denken aan het meest recente album van Kacey Musgraves. De muziek op beide albums is oorstrelend en verleidelijk mooi en net als Kacey Musgraves beschikt ook Ruby McKinnon over een engelenstem, die je onmiddellijk in katzwijm brengt. 

De stem van Ruby McKinnon is wat breekbaarder en wat melancholischer dan die van Kacey Musgraves en het is een stem die Girl Prometheus van Flower Face tot angstige hoogten optilt. Net als Deeper Well is ook Girl Prometheus een album waarop invloeden uit de folk een belangrijke rol spelen, maar waar Kacey Musgraves vooral kiest voor de ultieme verleiding, is de muziek van Flower Face wat spannender en heel af en toe ook licht ontvlambaar. 

Op beide albums zijn op de achtergrond atmosferische klankentapijten toegevoegd, maar die op Girl Prometheus van Flower Face zijn wat zwaarder aangezet en worden versterkt door prachtig pianospel. Het combineert allemaal bijzonder mooi met de onweerstaanbaar aangename stem van Ruby McKinnon en haar poëtische en persoonlijke teksten. 

Ik laat de vergelijking met het album van Kacey Musgraves vanaf nu los, want het album van Flower Face is veel te mooi en bijzonder om te worden vergelijken met een ander album. Ik kan nauwelijks stoppen met luisteren naar het wonderschone Girl Prometheus en hoor steeds weer nieuwe dingen die het album van Flower Face nog wat mooier en unieker maken. 

Ik heb inmiddels stapels tips gekregen op MusicMeter.nl, maar Girl Prometheus van Flower Face is met afstand de mooiste. Het is een tip die het muziekjaar 2024 voor mij heeft herschreven, want Ruby McKinnon heeft een album gemaakt dat thuis hoort tussen de allermooiste albums van het betreffende jaar. En ik heb zomaar het idee dat het album nog lang niet is uitgegroeid.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 19-04-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=K_CcbYb8J_k&list=RDK_CcbYb8J_k&start_radio=1

 

 

.No 

Ace. Madison Cunningham

Madison Cunningham maakte drie jaar geleden een onbetwist jaarlijstjesalbum, kreeg vervolgens te maken met een writer’s block en een echtscheiding, maar keert nu terug met het buitengewoon indrukwekkende Ace.

Ik keek al een tijdje uit naar een nieuw album van Madison Cunningham, maar vorig jaar moesten we het doen met het overigens zeer fraaie tussendoortje met Andrew Bird. Ace, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, kwam er niet zonder slag of stoot, maar wat is het een indrukwekkend album geworden. Het is een album dat flink anders klinkt dan de terecht bejubelde voorganger Revealer, maar qua schoonheid doen de twee albums niet voor elkaar onder. Het vooral met piano en strijkers ingekleurde Ace is wat melancholischer en indringer dan Revealer en biedt nog wat meer ruimte aan de intense stem van deze bijzondere Californische muzikante.

Toen ik in de herfst van 2022 voor het eerst kennis maakte met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Madison Cunningham, bleek ik al een aantal jaren achter de feiten aan te lopen. De Californische muzikante had op dat moment immers al een Grammy nominatie op zak voor haar officiële debuutalbum Who Are You Now uit 2019 en had bovendien een aantal prima EP’s op haar naam staan. 

Ik ken inmiddels het hele oeuvre van Madison Cunningham, maar het in 2022 verschenen Revealer vind ik met afstand het meest indrukwekkend. Het is een album dat de top 15 van mijn jaarlijstje haalde en achteraf bezien ook niet had misstaan in de top 5. Het met drie topproducers gemaakte album maakte eigenlijk in alle opzichten diepe indruk en doet dat nog steeds. 

De muziek op Revealer is complex en avontuurlijk, maar staat wel in dienst van songs met een kop en een staart. Het zijn songs die zich makkelijk bewegen tussen meerdere genres, met folk, jazz en indie als belangrijkste ingrediënten. In productioneel opzicht staat het album als een huis en dan is er ook nog eens de veelzijdige stem van Madison Cunningham en haar inventieve en veelkleurige gitaarspel. 

Het prachtige Revealer werd bijna precies een jaar geleden gevolgd door het samen met Andrew Bird gemaakte Cunningham Bird, een remake van de op dat moment vergeten, maar vorige maand opnieuw uitgebrachte klassieker van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Deze week keert Madison Cunningham terug met een nieuw album en gezien mijn liefde voor Revealer was Ace het album waar ik het meest naar uitkeek deze week.

Madison Cunningham was de afgelopen jaren te horen op nogal wat albums van andere muzikanten, maar ze kampte ondertussen zelf met een serieuze writer’s block en bovendien met een echtscheiding. De writer’s block heeft ze inmiddels overwonnen, terwijl de echtscheiding werd gevolgd door nieuwe en wederom verloren liefdes. 

Ace mag door alle liefdesperikelen best een breakup album worden genoemd en het is een album dat flink anders klinkt dan Revealer. Op Revealer domineerde de gitaar, een instrument dat Madison Cunningham al vanaf haar zevende bespeelt, maar op Ace spelen de piano en strijkers en blazers een voornamere rol. Wat nog wel vertrouwd klinkt is de bijzonder mooie stem van Madison Cunningham, die door alle emotie nog wat indringender klinkt dan op Revealer. Ace heeft door de instrumentatie en de bijzondere arrangementen vaak een jaren 70 sfeertje en raakt in een aantal tracks aan het werk van Joni Mitchell uit deze periode. 

Ik had op voorhand gehoopt op een album dat verder zou gaan waar Revealer drie jaar geleden stopte, maar dat is Ace zeker niet. Buiten de stem van Madison Cunningham zijn er nauwelijks raakvlakken te ontdekken tussen beide albums, maar wat is ook het nieuwe album van Madison Cunningham weer mooi en indrukwekkend. 

Het is jammer dat haar gitaar dit keer vooral in de koffer is gebleven, maar de arrangementen met piano, strijkers en blazers zijn wonderschoon en passen misschien nog wel beter bij de stem van de Amerikaanse muzikante. Ace is bovendien een album vol emotie en melancholie, dat de luisteraar niet onberoerd zal laten en dat bij mij met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Ik heb het album al even in huis en hoe vaker ik naar Ace luister, hoe mooier, indringender en indrukwekkender het album wordt.

Erwin Zijleman

2025, week 16. 10 singles

By now, I'm running behind about a month on singles since the start of the new year. Unfortunately for many songs, it becomes time to skip the line and move on to today from the next singles post onwards. Which will be a few weeks from now. In the meantime enjoy this batch as it holds some very good and interesting recent singles, from mid-March.

Attention Span. The Dollyrots

Have The Dollyrots ever heard of The Dolly Dots? With a name like that it does make me wonder. Musically the two bands could not be further apart, except that they both know where pop music goes to dwell. Attention Span is a punk rock song though of the kind that is being played ever since Green Day and The Offspring broke big in the mid-90s. Expect all energy levels at maximum, a pop feel hidden into the punk attitude. Duo bassist/lead vocalist Kelly Ogden and guitarist/vocalist Luis Cabezas know what a good punkrock song needs to succeed and that is exactly what Attention Span does.

Joyride. The Cocktail Slippers

More female fronted rock music but this time from Oslo in Norway. Last year I was in the city for a week, even played on a huge stage in Lillestrøm's convention centre, but no one there pointed me to a band called The Cocktail Slippers. Too bad. Had they been playing in town a visit would have been very much worth my while judging Joyride. Of course for about 30 something years that title is claimed by fellow Nordic band Roxette. This Joyride is just that little tougher and I have to say, at least as good. I love the dirty sound of the song and the punky way of singing. Here I'm reading that the band is working on its sixth album and I've never ever heard the name before. It's time to catch up.

The Power Runs Ripe. Bed Rugs

It's eight years since Bed Rugs released its previous record. For someone like me, The Power Runs Ripe is an introduction. Having nothing to compare to, gives a totally fresh ear where the music of Bed Rugs is concerned and what I'm hearing is landing well. Bed Rugs is a four piece from Antwerp that plays a form of psychedelic rock that has a tough pace. The drummer is not allowing the band to escape into fantasy land; until 1.34 minutes that is. As if the mixer has just cut out the drums totally. Should you like a comparison. The closest I can come is Dutch band Moss, partly in the way Stijn Boels sings. The Power Runs Ripe has a great pace and that is a part of its charm, the keyboard sound is the other. There's more underway, but we will have to be patient.

Bang Bang. The Noise Who Runs

At times I do wonder if any new music is made in 2026. Having lived as long as I have, I'm most likely entrenched in favourite genres. That makes it hard to hear something new, even with recent acts. All follow in the footsteps of giants. This is especially the case with artists who return to music after years of absence or have worked in the relative margins of music for decades and release a new record. Ian Pickering was a member of bands like Sneaker Pimps and Work Line Assembly. Bands that totally passed me by at time. And now I'm pointed to his new band, The Noise Who Runs. Bang Bang is a single that brings 80s angst to mind immediately. That puts the song into a basket for me. What stands out is, the lead guitar playing strong accents, the deep bass in the chorus and the 80s synths laying down a nice carpet in the background. Together it makes a strong single. Album 'RE: GEN X' will be out on 8 May. 

Sweet Nothing. Jesus The Dinosaur

I almost passed up on Sweet Nothing, until I heard something that triggered my memory towards an album from, I think 1993, and I haven't played for a long time, but loved a lot at the time: 'Whirligig' by The Caulfields. Sweet Nothing has that same unpredictability. The song is able to set me on the wrong foot a few times within a few minutes, almost making me forget that it is a strong song. Jesus The Dinosaur is the band of Tommy Ng from Boston. The band is on route to release an album called 'Nothing To The Branches'. Re-listening, the changes in the song become stronger and better. Sweet Nothing is truly growing on me. Thank you for reminding me of 'Whirligig' for starters and the album is from 1995. And, yes, I want to hear more soon!

Whenever You Want Me Too. The Greenberry Woods

In the above under The Noise Who Runs I wrote about artists returning to music. The Greenberry Woods are a new proof of point. The band released music in the 1990s and then called it quits. In 2026 the band returns with Whenever You Want Me Too, a single on which pop music is celebrated in its purest, albeit U.S. form. Think of bands like The Rembrandts, where golden pop melodies go together with singing in harmony. The intro to Whenever You Want Me Too is a dead give away. Guitar parts weave in and out of each other, with the bass and drums going ahead unperturbed ,laying a sound foundation. The same goes for the harmony vocals in the choruses. Pure pop, as if the past 30 years did not happen. In May there will be an album as well.

Sober. Bluai

Sober is a single with two very distinct faces. Looking down from a helicopter, the Antwerp based band does a Nirvana or The Police. A soft verse versus a chorus that let's it all hang out. Expect no grunge or rock-reggae though. Bluai plays a kind of folk music with an indie foundation. The band consists of singer/guitarist Catherine Smet, drummer Mo Govaerts and bassist Caitlin Talbut and can be found on this blog in June 2024 with a review by Erwin Zijleman, who lauded album 'Save It For Later' no little. Sober is my personal introduction to Bluai and I have to say I like what I'm hearing. That change between the dark and the light is well done. Learning a little more about the background of Sober tells you that the chorus is more about wishful thinking than solving the grave situation addiction is. A serious topic is tackled by Bluai. A new album is under way.

All I Did Was Dream Of You feat. The Marías. Beabadoobee

Every once in a while a song allows you to dream away. And Beabadoobee (Bea Lous) allows you just that with All I Did Was Dream Of You. The single has such a relaxed atmosphere. The music is warm and soothing, in the second verse almost bubbling over. Bea Lous sings over it as if she's half asleep, lulling in a beach chair, half in the shade on a very warm day. On this track she collaborated with María Zardoya, better known as The Marias. I cannot tell you what her role is. What I do know, is that you should not go dreaming for too long, as you will be rudely awakened when All I Did Was Dream Of You explodes into an indie rock track where the lead guitar goes off into its own exploration of the song. It makes for interesting listening this combination does.

How Do You Feel? (Feat. Rosie Flores). Nocona

Some more music like they used to make and still do today. How Do You Feel? rocks out with a strong country feel. That fat twang in the guitars reminds me of The Fabulous Thunderbirds from a long, long time ago. Rosie Flores makes her second appearance on this blog. Two months ago she featured on Ruby James' 'Bumble Bee'. Now she provides a tough edge to How Do You Feel? with her rough voice and like with Ruby James some extra guitar work. Nocona is here for the first time. The veteran alt-country/cowpunk band presents a song with a great boogie feel to it. The kind of song it's impossible to stand still with. An album is underway for this summer, that is all I can share with you at the moment.

Porcelain. Waste A Saint

More music from Norway today. Waste A Saint debuts on this blog with a song somewhere between rock and metal. A song that is as busy as it is present. The band goes at it like your ADHD little brother. Every member seems to go at it in full action mode. That this is not necessarily a bad thing, is proven by Porcelain. In every way this is a strong and powerful song. From the drum intro, already telling you something of what to expect, into the synth led second part of the intro. Bogey Stefansdottir sings in a way that reminds me of the goth metallers that broke big around 2000. She has a great voice barring the opera influences like Floor Jansen has. Alexander Skomakerstuen (guitar), Ole Nogva (bass/synthesizer) and Trym Solan Renolen (drums) all support her vocally, like in the great ending of Porcelain. The music is deep, dark, yet strongly melodic making the single not just a physical experience but also something I want to listen to. Album '...And It's Evergreen' is out already.

Wout de Natris - van der Borght