Lucius. Lucius

Met de fantastische stemmen en de betoverend mooie harmonieën van Holly Laessig en Jess Wolfe kun je geen slecht album maken, maar op het nieuwe album is Lucius ook in muzikaal opzicht weer op de juiste weg.

Met Wildewoman leverde de Amerikaanse band Lucius in 2013 een in alle opzichten fascinerend album af. Het album prikkelde uitvoerig de fantasie, maar betoverde met de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe, die nieuwe dimensies toevoegden aan het begrip harmonieën. De albums die volgden waren in muzikaal opzicht wat minder spannend, maar bleven overeind door de zang. Op het deze week verschenen titelloze nieuwe album slaat Lucius ook in muzikaal opzicht weer interessantere wegen in, waardoor het onaantastbare Wildewoman weer binnen bereik komt. Dat de zang ook op het nieuwe album weer van een torenhoog niveau is zal inmiddels niemand meer verbazen.

Holly Laessig en Jess Wolfe debuteerden in 2009 als Lucius met het album Songs From The Bromley House. Het in eigen beheer uitgegeven album is inmiddels wat weggemoffeld, ook door de twee zelf, al is het nog wel te koop op hun bandcamp pagina. Het is een album dat laat horen dat Holly Laessig en Jess Wolfe geweldig kunnen zingen, maar het album is zeker niet zo goed als het in 2013 verschenen Wildewoman, dat inmiddels wordt gezien als het debuutalbum van Lucius. 

Wildewoman, dat overigens pas in 2014 in Nederland werd uitgebracht, is nog altijd met afstand mijn favoriete Lucius album. Het is een album met sensationeel goede zang, maar ook met fantastische en lekker eigenzinnige songs, die continu dingen doen die je niet verwacht. 

Lucius was sinds Wildewoman te horen op talloze albums, waaronder albums van de groten op aarde, want de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe doen iets met een song. De albums die Lucius sinds Wildewoman maakte blonken stuk voor stuk uit door fantastische zang, maar in muzikaal opzicht werd het allemaal wat minder spannend en voor mij soms zelfs wat te gepolijst. 

Vanwege het vleugje disco en het snufje ABBA moest ik wel even wennen aan het in 2022 verschenen Second Nature, maar de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe trokken me uiteindelijk toch weer over de streep. Desondanks begon ik met enige zorg aan het deze week verschenen titelloze album van Lucius, want er zou een moment kunnen komen waarop alleen geweldige zang niet meer voldoende is. 

Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Lucius bleek gelukkig direct dat mijn zorg niet nodig was. Het nieuwe album van Lucius klinkt interessanter en een stuk minder gepolijst dan zijn voorganger. De pure pop van Second Nature is vervangen door een indiepop geluid met uitstapjes richting indierock. 

Holly Laessig en Jess Wolfe bepalen nog altijd het geluid van Lucius, maar het is inmiddels ook al een tijdje een band en dat hoor je op het nieuwe album beter dan op de vorige albums. Lucius beperkt zich op haar nieuwe album niet tot de indiepop van het moment en sleept er af en toe wat invloeden uit de jaren 80 bij, wat je vooral hoort in de bijdragen van de synths, die prachtig combineren met de gitaren, die een veel voornamere rol spelen dan op de vorige albums van Lucius. 

Het nieuwe album is misschien nog niet zo goed en avontuurlijk als Wildewoman, maar ik vind het echt veel beter dan zijn voorganger(s). Lucius heeft een veelzijdig album gemaakt, dat in iedere song net wat anders klinkt. Ik vind niet alle songs op het album even goed, maar de beste momenten op het titelloze album zijn van een ontzettend hoog niveau. Dat ligt ook dit keer vooral aan de zang, want wat zingen Holly Laessig en Jess Wolfe weer geweldig. 

De twee beschikken over behoorlijk verschillende stemmen, die individueel makkelijk overtuigen, maar de magie ontstaat wanneer de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe samen komen in waanzinnig mooie harmonieën. Het zijn harmonieën waarin de stemmen van de twee elkaar op bijzondere wijze versterken en op hetzelfde moment contrasteren. Het zorgt ook dit keer voor de nodige kippenvel momenten, zeker voor een liefhebber van dit soort harmonieën als ik. Lucius leek in muzikaal opzicht wat minder interessant te worden, maar vindt op het nieuwe album weer de juiste weg.

Erwin Zijleman

The Cords. The Cords (2)

Eva en Grace Tedeschi zijn twee piepjonge Schotse zussen, die als The Cords een heerlijk of zelfs onweerstaanbaar debuutalbum hebben afgeleverd, dat een flinke dosis zonnestralen en ruwe energie over je uit stort.

Eva en Grace Tedeschi zijn de middelbare school nog maar net ontgroeid, maar leveren als The Cords een album af dat de nodige opzien zou moeten baren. De Schotse zussen groeiden op in de jaren 10 en 20, maar citeren op hun debuutalbum vooral uit de muziek die in de vorige eeuw werd gemaakt. Invloeden komen in eerste instantie uit de jaren 90, maar ook invloeden uit eerdere decennia spelen een rol op het album. Jengelende gitaren en heerlijke koortjes staan centraal in de songs van The Cords, die meestal genoeg hebben aan twee minuten. Ik werd er direct bij eerste beluistering heel erg vrolijk van en sindsdien is het debuutalbum van de Schotse zussen alleen maar beter en aanstekelijker geworden.

Je hebt van die albums waarvan je direct bij eerste beluistering zielsgelukkig wordt en die ook na meerdere keren horen nog altijd een flinke dosis positieve energie over je uit storten. Het titelloze debuutalbum van The Cords is zo’n album. Ik was binnen een minuut overtuigd van de kwaliteiten van het album en sindsdien is het een album waar ik maar geen genoeg van kan krijgen en dat goed is voor een steeds bredere glimlach. 

The Cords is een duo dat wordt gevormd door de zussen Eva en Grace Tedeschi, die opgroeiden in het Schotse Inverkip, maar inmiddels Glasgow als thuisbasis hebben. De Schotse zussen zijn nog onder de twintig, maar verwerken op het debuutalbum van The Cords invloeden die van ver voor hun geboortejaren stammen. 

Het zijn invloeden uit de janglepop die in de jaren 90 werd gemaakt, maar The Cords maken ook het soort muziek dat het in dezelfde periode goed deed op het roemruchte label Sara Records. Uit de jaren 90 komt ook nog een vleugje dreampop voorbij, maar Eva en Grace zijn ook niet vies van 70s punk, 60s garagerock en ik hoor ook nog wel wat van de Phil Spector girlpop uit de jaren 50. 

Het zijn invloeden die zijn gegoten in popsongs die gemiddeld genoeg hebben aan twee minuten. Het zijn popsongs waarin heerlijk gitaarwerk en de stemmen van de Schotse zussen de hoofdrol spelen en het strakke drumwerk alles aan elkaar smeedt. The Cords hebben in veel van hun songs een voorliefde voor heerlijk jengelende gitaren, maar het gitaarwerk op het debuutalbum van Eva en Grace Tedeschi kan ook steviger en gruiziger klinken. Zeker de songs waarin de gitaren jengelen als in de hoogtijdagen van de jangle pop zijn onweerstaanbaar lekker en sleuren je terug de zomer in, maar het debuutalbum van The Cords heeft zeker baat bij de variatie die is aangebracht in het gitaarwerk. 

De Schotse zussen proppen dertien songs in een half uurtje en de meeste songs worden er in een razend tempo doorheen gejaagd. Net als het wat eenvormig dreigt te worden gaat het tempo wat omlaag en zeker op de tweede helft van het album kruipt de muziek van The Cords ook wat dichter tegen een band als Lush aan, wat ik altijd goed nieuws vind. 

Het gitaarwerk op het album is niet het enige dat het gevoel van gelukzaligheid veroorzaakt dat zich bij beluistering van het debuutalbum van The Cords meester van mij maakt. Ook de stemmen van Eva en Grace Tedeschi maken op het debuutalbum van hun band behoorlijk wat indruk. De twee kunnen heerlijk onderkoeld zingen, maar zijn ook verantwoordelijk voor geweldige koortjes en heerlijke harmonieën. 

Zowel het gitaarwerk als de zang is goed voor ultieme verleiding, maar de songs van The Cords rammelen ook bijzonder aangenaam. Het voorziet de songs van de Schotse zussen van nog wat extra charme. Ik vond het album van Eva en Grace Tedeschi in eerste instantie vooral charmant, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe beter ik het vind. 

Het debuutalbum is gezien de leeftijd van de twee echt een razend knap album, maar de muziek van The Cords is inmiddels ook niet voor niets omarmd door de crème de la crème van de Schotse popmuziek. Het debuutalbum van The Cords verschijnt in een week met echt heel veel nieuwe albums, maar dit album mag zeker niet ondersneeuwen.

Erwin Zijleman

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

Sure He's A Cat. Tribute To The Cats. Various Artists

Several artists on the Excelsior recordings label joined hands to pay their musical respect to one of the biggest pop bands, Nederbeat bands, from The Netherlands, The Cats. Hailing from Volendam they received the moniker Palingpop (Eelpop), as Volendam was once a fishing community on the borders of what is now the IJsselmeer but once had an open connection to the North Sea, the Zuiderzee.

The Cats started out as a vocal group consisting of Arnold Mühren, Jaap Schilder, Cees Veerman, Piet Veerman and Theo Klouwer with Piet Keizer stepping in later as a replacement. They started out with songs by other songwriters. In 1968 Piet Veerman became the lead singer and the band started to write their own material as well. With the single 'Times Were When' everything changed and it became the start of a string of top 3 singles and several number ones lasting years.

Being very young at the time, I am not certain what my first conscious The Cats single was. 'Turn Around And Start Again' (1968) for sure, but it may well be 'Sure He's A Cat' from 1967. Both are songs that stick out because of the singing and the instrumentation. Being that young, a hit was a hit, without knowing it. They were songs that were played on the radio, a lot. Sure, I did not like everything, but a lot I did.

And that went for The Cats for years on end. Today that could be called a guilty pleasure but it's more than that. I truly liked the songs at the time. For years on end I couldn't listen to those songs any more, but I noticed that has changed. I was a given a compilation record a few years ago from a friend who was cleaning her parents' basement and I could tap in to my younger self again with ease. That early hit songs are just made in such a good way, that they tickled my fancy once again.

What I have a very hard time doing, is explaining what kind of pop music the music of The Cats is. It's the same with the first years of Bee Gees. Fantastic songs, but what is it exactly? They are both a genre by themselves and because of that and the years in which they scored their first hits entwined.

So now there is a tribute album from the Excelsior label. The most famous singers are Johan's Jacco de Greeuw and Tim Knol. The other singers, judging by their family names, are all from Volendam, Bond, Tuip and Veerman, Donna Marie, so perhaps a grandchild of either Veerman in The Cats.

The music is all fine, but in most of the songs all I can do is thinking, you're not Piet Veerman. With his larmoyantly quivering tone and the constant tears in his voice he is inimitable. To do something completely different, like when Donna Marie Veerman sings, is what works best. Following the original too closely works less good for me at least. Hearing the songs once again though is great and what it also shows is that the band did move into country music, something I had totally forgotten. And, to finish up. The Johanification of 'End Of The Show' works really well. This is the only moment, Donna Marie aside, that I was not thinking for a second about Piet Veerman. It shows what the power of a great cover version is.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Sure He's A Cat here:

https://excelsior-recordings.com/products/v-a-sure-hes-a-cat 

2026, week 21. 10 singles

"Summer's here and the time is right to" eat in the garden, to walk on sunshine and what have you. Cloudless skies, 25 degrees plus temperatures. It's going to be a lovely day with ten new singles/EPs for you to explore, so I'd say enjoy the weather and the music!

Daughters EP. The Sour

We kick off this week with a new name on the blog. The four women from Tāmaki Makaurau or Auckland as we know it over here, that form The Sour present themselves on their EP with a dirty grunge/alternative rock sound that contrasts nicely with the female voices. The avid readers of this blog will know by now I have one benchmark album for this combination, 'Eight Arms To Hold You" by Veruca Salt. The Sour scores well in this benchmark. The Sour hovers somewhere between wanting to sound cool and hey, look at what we've made. All four songs have that combination, because the band made the most of the chance it was offered. The songs all have well thought out arrangements, allowing rays of light in and even a pop element in the vocal arrangements. On the other side there is the darkness in the deep sounding rhythm guitars and the coolness of the lead singer. All four songs have this quality and although there are some subtle differences between them, it's not necessary to pick out individual songs on the four song EP. They're all good, making The Sour another promising young act from New Zealand.

Sand. Swapmeat

We are going Down Under some more on this blog, but to Adelaide in Southern Australia this time. Swapmeet in part presents a softer kind of slacker rock, only to give a kick to both my ears when it feels like it, with me going, please, kick me some more. Swapmeet consists of Venus O’Broin (guitar, vocals), Joshua Doherty (bass), Maxwell Elphick (guitar, drums, vocals), and Jack Medlyn (guitar, drums, vocals). The four met in their teens and released an EP in 2024, making their upcoming album, 'Mount Zero' (17 June), their debut. Just like this single finds Swapmeet on this blog for the first time. In the part that Jack Medlyn sings lead, the band kicks in the pedals, while Venus O'Broin keeps things calm and tranquil. The combination really works on Sand and makes me certainly curious to hear more next month.

Out Of Context. Library Card

With its previous single Days Of Clay Library Card found itself on these pages for the first time. With Out Of Context the band is back. The context of Out Of Context is post punk. This is a song of contained fury about the downsides of capitalism. "You will love what you do" it is declaimed as a given; wherever one works and whatever one does there. Taken out of context of the song carrying that title, it's clear Library Card follows its own rule. Singer Lot van Teylingen talks more than sings, while the rhythm section of the band plays an incredibly fast pace, the guitarist play accents the whole time. And then it happens, with a few notes the band takes us to a postpunk version of psychedelia. Van Teylingen starts to sing changing the mood of Out Of Context completely. That is not the end. The band explodes in something we could call a solo section, before strongly accented notes brings us to the end of this impressive single. There is a cure though. Just listen to Jefferson Starship's 'Out Of Control'.

Guardrail EP. CAITLIN

With two singles from Guardrail CAITLIN (Bradley) from Christchurch, New Zealand already had drawn some attention to her EP. It deserves attention as a whole as well. Simply because the songs are so good to listen to. No, nothing spectacular may be happening on Guardrail and you will have heard singer-songwriters like CAITLIN before. Those are the very last things that you should let prevent you from taking a listen. It all starts with the voice of the New Zealand singer. She's able to settle right into the middle of your head, like she does in 'Outline', with the instruments mixed all around her voice, so that the quiet and almost modest song fills your whole head, leaving space for nothing else. All songs are at heart singer-songwriter based, I imagine having started on an acoustic guitar. From there she worked with producer Will McGillivray to find out what extra's would work best for the song. I leave you to find out about the details added to the individual songs. Believe me, they all make CAITLIN's voice shine a little bit more.

War On War. Frenchy and the Punk

In a period that the U.S. has actually gone to war, Frenchy and the Punk releases its new single War On War. In the meantime singer Samantha Stevenson has her own battle to fight, breast cancer. As a result the band has to cancel all shows for 2026, losing its revenues and livelihood. You can help the duo by supporting it. You can do so here: https://gofund.me/24f28df11. That makes two musicians I've reviewed this week battling the same disease. Back to music. War On War is the sort of anthem you'd expect with a title like that. War On War is a huge song in a 1980s style but with a rock element of all the past decades put together. Samantha Stevenson has a voice that can alert other boats in the thickest fog imaginable. It's deep and loud but above all totally convincing in a song like this. Scott Heiland creates the music around her that makes her look extremely good. If this song can't convince belligerent parties to get to their senses, I do not know what else can.

I Smell. My Purse

More postpunk from the Low Lands. My Purse is a new band consisting of Una Jongenelis, Keetje Voogd, Igor Jongenelis en Sara Elzinga. If anything, the single reminds me Tramhaus' 'I Don't Sweat', one of its first songs. My Purse is a tad less confrontational than its Rotterdam based colleagues. Slowly but surely Dutch postpunk is becoming its own genre. Always confrontational, with guitars that play parts that are not exactly the notes you’d expect to hear yet work. They always go (a bit) against the grain, yet all together make a good melody, just like the vocal melody does. My Purse has found all the right notes to convince me. Yes, there's room for one more band in the Dutch postpunk basket.

Tambourine. Lenny Kravitz, eh Lenny Lenny

With Tambourine Lenny Kravitz taps into the vein that brought him a string of hits in the second half of the 80s and very early 90s. Tambourine has that mix of swing and robustness with which he created these crossover songs that made him stand out from others at the time. It's decades ago since I stopped following him. More or less after the single 'Are You Gonna Go My Way', still my favourite Lenny Kravitz song, by far. Tambourine will most likely not change that, but I like what I'm hearing. Kravitz is singing with a highish voice, the music underneath his voice is part suave, part soul, part rock. In fact it's attractive. The kind of song I do not mind hearing more than just once...... And then I find the joke's on me. This isn't Lenny Kravitz at all. It is a Belgian artist Lenny Coorevitz working under the name Lenny Lenny. He tricked me alright. The rest of my comments do not change because of this.

Dandelions. Bonnie Kemplay

In his single 'Incantations' Ed O'Brien (Radiohead) plays the same two notes for minutes on end and did not make it here because of this endless repetition. To my surprise the next single on my list starts the same. It made me notice how much of a difference a female voice can make. Bonnie Kempley sings in a way that many 2020s female singers on the verge between folk and indie do. Ms. Kempley does not need a lot of embellishments to make Dandelion come alive, where O'Brien never managed to do so for me with his song. In all its modesty Dandelion lets in a clarinet and a piano and it is enough. Mysterious and mesmerising this single is.

Split. Horace Pinker / The Raging Nathans

A four song EP split evenly between the two bands. A horror for the true audiophile, for where to put a song by two different artists in your discotheque? Under compilations I suppose, but who ever thinks of playing a record form under that? Usually compilations get lost in translation. Anyway, Split deserves a mention here. Both bands are around for about two decades and have a host of records to their name. If you like punkrock the American way, i.e. fast, aggressive with loud and impressive guitars, with a drummer who must have numb arms and legs after each song, that are all anthems you can shout along to, this split single is your thing. Don't expect any subtlety. Just four songs that kick off and end in the exact same way. The bands from Chicago, respectively Dayton blend well together on a side by side divided split single. Punkrock on, I'd say.

The Burden. Oddfellows

In 1994 Chris Pulliam, Mark Ryan, and Mike Throneberry formed a band called Oddfellows in Denton, Texas. That must be at the same time that Slobberbone for a short while tried to conquer international stages. The effort (of both bands) was short lived. In the 32 years that followed the ex-Oddfellows formed "hundreds of bands you will have heard from", or so the bio says. And now they are back, with an extra guitarist Peter Salisbury for those who remember the first period that is. The Burden is a song that propels itself forward from the very first second. It has a 1980s vibe played with guitars. There's no stopping The Burden. The singer is singing with a voice that reminds me a little of David Bowie at his least expressionless. Come to think of it, it's more Iggy Pop is his best Bowie co-penned songs. Oddfellows plays and sings everything on one emotional level and that is a huge part of the attraction of the song. A little synth sound (or guitar effect?) is the only thing escaping it. In December 2024 Oddfellows reformed, to write and record a whole album that will see the light of day somewhere this year.

Wout de Natris - van der Borght