Mote. Avi C. Engel

Avi C. Engel blijft maar strooien met bijzondere albums en ook het net wat voller en toegankelijker klinkende Mote is weer een album met een uniek eigen en zonder uitzondering echt wonderschoon geluid.

Via de bandcamp pagina van Avi C. Engel uit Toronto is een enorme hoeveelheid interessante muziek te beluisteren. Mote is hier voor de afwisseling niet te vinden, maar het is wederom een heel mooi album met een uniek eigen geluid. Het is wel het vertrouwde Avi C. Engel geluid, wat betekent dat het tempo laag ligt, dat de instrumentatie sober maar ook bijzonder en sfeervol klinkt en dat Avi C. Engel indruk maakte met hele mooie zang. Het is misschien niet de makkelijkste muziek en het klinkt zeker niet alledaags, maar ik zou het bijzondere muzikale universum van de muzikant uit Toronto zeker eens bezoeken. Grote kans dat je daar geen spijt van krijgt.

De Canadese muzikante Clara Engel maakte in eigen beheer een enorme stapel albums, die vooral via bandcamp werden verspreid. De muzikant uit Toronto gaat inmiddels al non-binair persoon door het leven en noemt zichzelf tegenwoordig Avi C. Engel. Ook onder deze naam zijn al een aantal opvallende en bijzonder mooie albums verschenen, waaronder aan het begin van het jaar nog een hele mooie, en deze kregen onlangs gezelschap van het album Mote. 

Het is een album dat vreemd genoeg niet is te vinden op de bandcamp pagina van Avi C. Engel, maar uitsluitend op de bandcamp pagina van het Britse label Fenny Compton, dat het album heeft uitgebracht. Het is misschien wat verwarrend, maar het is op hetzelfde moment geweldig nieuws dat er een label is dat open staat voor de fascinerende muziek van de Canadese muzikant. 

De meeste albums van Avi C. Engel en Clara Engel zijn gemaakt zonder gastmuzikanten, maar op Mote duiken er een aantal op. Het heeft geen hele grote gevolgen gehad voor het geluid, want het is een typisch Avi C. Engel album geworden. Op Mote staan de akoestische gitaar en de prachtige stem van de Canadese muzikant centraal, maar net als op de vorige albums duiken ook een aantal wat obscure instrumenten op, waaronder dit keer de gudok, een Russisch strijkinstrument. 

Avi C. Engel voegt bovendien baslijnen toe, waarna gastmuzikanten nog klarinet, melodica en pedal steel klanken toevoegen aan het stemmige en toch ook sobere geluid op het album. Door net wat extra instrumenten toe te voegen klinkt Mote wat voller en wat warmer en ook wat toegankelijker dan een aantal recente albums van Avi C. Engel, al moeten de verschillen niet worden overdreven. Ook Mote werd bij Avi C. Engel thuis opgenomen en de Canadese muzikant tekende zelf voor de productie.

Ook Mote bevat vooral zich langzaam voortslepende songs waarin de muziek en de zang elkaar fraai versterken. Het zijn songs die best bezwerend mogen worden genoemd en soms bijna hypnotiserend, maar ik vind de muziek van Avi C. Engel eerder aards dan zweverig. Het is allemaal bijzonder fraai opgenomen, waardoor de instrumenten stuk voor stuk goed hoorbaar zijn en de stem van Avi C. Engel nog wat mooier door de speakers komt. 

De Canadese muzikant wordt inmiddels al vele jaren in zeer kleine kring bejubeld, ook in Nederland, maar bij ieder nieuw album is het maar weer afwachten of het album aandacht krijgt. Dat is bij Mote niet anders en misschien krijgt het album zelfs wel minder aandacht omdat het niet op de bekende plek te vinden is, maar ook het nieuwe album van Avi C. Engel verdient veel meer aandacht dan het krijgt. 

Ik had het album in eerste instantie zelf ook gemist, maar het is een van de mooiere albums van Avi C. Engel tot dusver, waarbij het echt prachtige geluid een belangrijke rol speelt. Ik begrijp best dat de muziek van de Canadese muzikant niet snel hele volksstammen gaat aanspreken, maar de echt wonderschone songs op Mote moeten toch een breder publiek kunnen aanspreken dan Avi C. Engel tot dusver doet. In Nederland besteden tot dusver alleen de krenten uit de pop en de Subjectivisten aandacht aan de prachtige muziek van Avi C. Engel. Dat ook laatstgenoemde over het algemeen extreem positief is over de albums van de muzikant uit Toronto moet toch ook wat zeggen.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 27-04-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=IIckV3NVxww&list=RDIIckV3NVxww&start_radio=1

 

.No 

Oblivion. Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou begon een jaar of twaalf geleden als straatmuzikant in Berlijn, maar heeft inmiddels een stapel prachtalbums op haar naam staan, waaraan deze week het uiterst sobere maar zeer intieme Oblivion wordt toegevoegd.

Ik hou altijd wel van bijzondere vergelijkingen en wat te denken van deze: “Oblivion takes the confessional poetry of artists like Joni Mitchell, the vocal tenderness of Billie Eilish and combines those with the calm, collected lament of storytellers like Leonard Cohen”. Is het een onzinnige vergelijking? Nee, al blijft Alice Phoebe Lou wel een unieke en bijzonder eigenzinnige muzikante. Op haar nieuwe albums doet de Zuid-Afrikaanse voor de afwisseling eens alles zelf. Het levert een behoorlijk ingetogen geluid op, waarin alles draait om de stem van Alice Phoebe Lou en die is zoals altijd prachtig. Oblivion is het zesde album van de muzikante uit Berlijn en het zesde prachtalbum op rij. 

Alice Phoebe Lou werd geboren in Zuid-Afrika, maar vertrok op haar 19e naar Europa om zich eerst in Amsterdam en later in Berlijn te vestigen. Ze verdiende in eerste instantie haar geld met straattheater, maar koos uiteindelijk voor de muziek. Ze timmerde als straatmuzikant aan de weg bij het metrostation Warschauer Straße, maar kreeg als snel de kans om haar muziek uit te brengen. 

Het resulteerde in 2016 in haar debuutalbum Orbit, dat ik reken tot mijn favoriete albums aller tijden. Alice Phoebe Lou laat op Orbit een bijzonder eigen geluid horen. Het is een geluid dat opvalt door sprookjesachtige muziek met invloeden uit de folk en de jazz, maar het is vooral de stem van Alice Phoebe Lou die opzien baart. Het is een stem die anders klinkt dan de meeste andere stemmen en het is bovendien een stem die je direct de wereld van Alice Phoebe Lou in sleurt. 

Met Orbit maakte Alice Phoebe Lou een niet of nauwelijks te overtreffen album, maar ook alle andere albums die ze tot dusver maakte zijn van hoog niveau en laten een zeer karakteristiek geluid horen. Ik heb niet alleen een enorm zwak voor Orbit, maar koester ook Paper Castles (2019), Glow (2021), Child's Play (2021) en Shelter (2023). Niet zo gek dus dat het deze week verschenen Oblivion het album is waar ik het meest naar uit keek deze week. 

Alice Phoebe Lou doet sinds haar debuutalbum precies waar ze zelf zin in heeft en dat siert haar. Voor het deze week verschenen Oblivion liet de Zuid-Afrikaanse muzikante haar band maar eens thuis en koos ze voor het in haar eentje muziek maken. Dat is niet makkelijk, maar het is een kunst die Alice Phoebe Lou als voormalig straatmuzikant uitstekend beheerst. 

Oblivion is een stuk soberder ingekleurd dan de vorige albums van de muzikante uit Berlijn. Alice Phoebe Lou heeft op haar nieuwe album genoeg aan haar akoestische gitaar of de piano en voegt incidenteel nog wat synths toe. Het album herinnert aan singer-songwriter albums uit een ver verleden, maar bevat ook de unieke handtekening van Alice Phoebe Lou. 

Oblivion laat vooral invloeden uit de folk en de jazz horen en mist het sprookjesachtige karakter van bijvoorbeeld Orbit. De muziek speelt op het nieuwe album van Alice Phoebe Lou een bijrol, want alles draait om haar stem. Dat is zeker geen straf, want het is de stem van de Zuid-Afrikaanse muzikante, die haar vorige albums zo’n uniek karakter gaven. Ook op Oblivion zingt Alice Phoebe Lou prachtig en weet ze de luisteraar aan de speakers te kluisteren. 

De zang op het album is vooral zacht, maar heeft het bezwerende karakter dat ook de zang op de vorige albums kenmerkte. Alice Phoebe Lou kan flink variëren met haar stem, waardoor Oblivion een sober maar zeker geen eenvormig album is geworden. Af en toe verlang ik wel naar de bijzondere muziek die de vorige albums van Alice Phoebe Lou zo betoverend mooi maakte, maar Oblivion maakt op een andere manier indruk. Het album straalt een bijzondere rust uit, maar wordt ook gekenmerkt door een hoge mate van intimiteit. 

Zeker als je het album met volledige aandacht en enig volume beluistert lijkt het wel of Alice Phoebe Lou naast je staat, wat met grote regelmaat zorgt voor kippenvel. Alice Phoebe Lou gaat de afgelopen twaalf jaar op bijzondere en ook succesvolle wijze haar eigen weg en doet ook op Oblivion weer op fraaie wijze haar eigen ding. Het dwingt wederom heel veel respect af.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 25-04-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=pTl06XLVKHk&list=RDpTl06XLVKHk&start_radio=1

 

.No

Wild And Clear And Blue. I’m With Her (2)

Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz maakten aan het begin van 2018 indruk met het debuutalbum van hun project I’m With Her en herhalen dit kunstje nu met het nog net wat betere tweede album.

Laat Wild And Clear And Blue van I’m With Her uit de speakers komen en je hoort muzikanten en zangeressen van wereldklasse. Dat klopt ook, want Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz zingen als engeltjes en kunnen ook nog eens geweldig spelen. Zet ze in een studio met topproducer Josh Kaufman en je hebt alle ingrediënten voor een geweldig album. De drie hadden op hun debuutalbum een voorliefde voor traditionele rootsmuziek en die liefde hoor je ook op Wild And Clear And Blue, al klinkt het album ook wel wat moderner. Het past allemaal prachtig bij de geweldige stemmen van de drie, die goed zijn voor pure magie in de wonderschone harmonieën.

Drie geweldige zangeressen bij elkaar zetten en een album laten maken is zeker geen garantie op succes of voor een goed album, maar in het geval van Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz pakte het in 2018 uitstekend uit. Het eerste album van de gelegenheidsband I’m With Her, opgenomen in de studio van Peter Gabriel in het Britse band en geproduceerd door topproducer Ethan Johns, was immers een uitstekend album, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een hoog niveau aantikte. 

Nu zijn Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz ook niet zomaar drie zangeressen. Ze hebben alle drie hun sporen in de Amerikaanse rootsmuziek ruimschoots verdiend en Sara Watkins en Sarah Jarosz zijn niet alleen uitstekende zangeressen maar ook nog eens virtuoze muzikanten. Je hoorde het allemaal op See You Around, het debuutalbum van I’m With Her. 

Het is een album dat wat prijzen in de wacht sleepte, maar in Nederland volgens mij niet zo heel veel deed, maar toen ik het de afgelopen week nog eens beluisterde, was ik echt diep onder de indruk van het weergaloze snarenwerk op het album, van de prachtige stemmen van Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz en van de wonderschone harmonieën van de drie. 

Op See You Around verwerkten de drie vooral invloeden uit de bluegrass en de Appalachen folk in hun songs, maar er waren ook subtiele uitstapjes naar omliggende genres. Ik luisterde weer eens naar See You Around omdat in de lijsten met albums van deze week een nieuw album van I’m With Her opdook. Na de hernieuwde kennismaking met I’m With Her was ik heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van het drietal en Wild And Clear And Blue heeft me zeker niet teleur gesteld. 

Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz deden de afgelopen jaren veel andere dingen, maar jaren na het debuutalbum van I’m With Her was er gelukkig weer tijd voor het gelegenheidsproject dat gelukkig geen eenmalig gelegenheidsproject is gebleken. De drie trokken dit keer naar upstate New York waar Wild And Clear And Blue werd opgenomen. 

De drie gelouterde zangeressen en muzikanten zagen ook dit keer de meerwaarde van een producer van naam en faam en rekruteerden niemand minder dan Josh Kaufman, die de afgelopen jaren een indrukwekkend cv heeft opgebouwd met zijn werk voor onder andere Cassandra Jenkins, The Hold Steady, Anaïs Mitchell, Mary Chapin Carpenter en zijn eigen band Bonny Light Horseman. 

Ook op het nieuwe album van I’m With Her wordt in muzikaal opzicht flink uitgepakt met vooral weergaloos snarenwerk (variërend van de mandoline tot de viool), maar Josh Kaufman heeft het allemaal geïntegreerd in een smaakvol geluid dat nergens over the top klinkt en dat alle ruimte biedt aan de zang. 

Die zang is ook dit keer om van te watertanden, want Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz zingen alle drie prachtig, maar als hun stemmen samenvloeien wordt het nog wat mooier en indrukwekkender. Ook op het tweede album is I’m With Her niet vies van Appalachen folk en bluegrass, maar het album klinkt ook wat moderner en dat bevalt me wel. Gelegenheidsbands vallen eerlijk gezegd meestal vies tegen, maar wat I’m With Her laat horen is wederom prachtig.

Erwin Zijleman