Your Day Will Come. Chanel Beads

Chanel Beads maakte in 2024 met Your Day Will Come een ongrijpbaar en uniek klinkend popalbum en herhaalt dit kunstje met deze week verschenen en wederom Your Day Will Come getitelde nieuwe album.

De New Yorkse band Chanel Beads is op haar tweede album Your Day Will Come goed voor flarden van nagenoeg perfecte popsongs, maar het zijn popsongs die zich niet in een keurslijf laten dwingen en volop experimenteren met prachtige en vaak wat zweverige klanken. Ontoegankelijk is de muziek van Chanel Beads zeker niet, maar de songs van de band uit New York lijken niet op de songs van andere bands. Het zijn songs met hier en daar duidelijke echo’s uit de jaren 80 en 90, maar Chanel Beads maakt ook de indiepop van het moment en ook alvast die van de toekomst. Het debuutalbum van de band was al indrukwekkend, maar het tweede album is nog een stuk mooier en interessanter.

In het voorjaar van 2024 wees de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork me op het debuutalbum van de Amerikaanse band Chanel Beads. Pitchfork omschreef Your Day Will Come als “a dreamy and druggy pop album” en dat was een mooie en rake omschrijving van het debuutalbum van de New Yorkse band. Chanel Beads kan op haar debuutalbum niet kiezen tussen dromerige popsongs vol invloeden uit de jaren 80 en 90 en behoorlijk zweverige klanken en geluidstapijten en dat levert een fascinerend album op. 

Ik was het album zelf al lang weer vergeten toen ik aan het eind van 2024 mijn jaarlijstje samenstelde, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar Your Day Will Come was ik direct weer onder de indruk van de bijzondere sfeer op het album, van de prachtige klanken, van de mooie combinatie van een mannen- en een vrouwenstem en van de songs die zo makkelijk schakelen tussen benevelende klanken en wonderschone popsongs. 

Your Day Will Come van Chanel Beads werd in 2024 niet heel breed opgepikt volgens mij, maar de band heeft destijds wel de zaadjes geplant die er, mede dankzij de steun van onder andere Billie Eilish, Rosalía en Lorde, voor hebben gezorgd dat er deze week veel aandacht is voor het tweede album van de band uit New York. 

Dat tweede album heeft dezelfde titel gekregen als het vorige album, Your Day Will Come. Het betekent niet dat de band ook in muzikaal opzicht uit precies hetzelfde vaatje tapt, want het tweede album klinkt toch weer net wat anders dan het debuutalbum van de band.

Gebleven is de eigenzinnigheid en de onvoorspelbaarheid van de muziek van Chanel Beads en ook de liefde voor wat zweverige klanken is gebleven. In de sfeervolle openingstrack blijft de band ver verwijderd van de toegankelijke popsong en domineren sprookjesachtige klanken, maar in de tweede track, Song for the Messenger, komt Chanel Beads direct weer met een memorabele popsong op de proppen, al krijgen ook de atmosferische klanken alle ruimte. 

De muziek van de band liet twee jaar geleden flink wat echo’s uit de jaren 80 en 90 horen. Die hoor ik ook zeker op het tweede album van de band, dat flarden bevat van de muziek van bands die me dierbaar zijn, maar ik ken geen band uit de jaren 80 of 90 muziek maakte die klinkt als de muziek van Chanel Beads. 

Chanel Beads is een project van de Amerikaanse muzikant Shane Lavers, die op het tweede album van zijn band nog wat nadrukkelijker zijn talent laat horen. Het tweede album van Chanel Beads bevat nog altijd wel wat lekker in het gehoor liggende popsongs, maar over de hele linie is er meer ruimte voor experiment of voor wat complexere songs. 

Het doet me in muzikaal opzicht af en toe wel wat denken aan The Blue Nile en ook Prefab Sprout is af en toe relevant vergelijkingsmateriaal, maar Chanel Beads klinkt uiteindelijk vooral als zichzelf, waarmee het zich onderscheidt val al die andere bands die de inspiratie vinden in de jaren 80 en 90. 

Your Day Will Come is vaak behoorlijk stemmig ingekleurd, wat uitstekend past bij de stemmen van Shane Lavers en Maya McGrory, die ook dit keer worden ondersteund door de fraaie klankentapijten van violist Zachary Paul. Chanel Beads begeeft zich op haar nieuwe album continu buiten de gebaande paden van de popmuziek, maar toch staat Your Day Will Come vol met songs waar je onmiddellijk van houdt. Wat een fascinerend album.

Erwin Zijleman

Enchanted Sea. Camille Camille

De Belgische muzikante Camille Camille maakte bijna vijf jaar geleden met Could You Lend Me Your Eyes een indringend pandemie-album en overtreft dit album deze week met het nog mooiere Enchanted Sea.

‘Less is more’ zou zomaar het motto van de Belgische muzikante Camille Willemart kunnen zijn. Ook op haar tweede album heeft ze de muziek immers teruggebracht tot de essentie en zingt ze fluisterzacht. Het maakt van Enchanted Sea een sober folkalbum, maar het is ook een intiem en buitengewoon sfeervol album. In de sobere klanken valt dankzij fraaie accenten van alles te ontdekken en ook de zang van Camille Willemart weet je steeds weer te verrassen. Er verschijnen de laatste tijd heel veel mooie folkalbums, maar het zijn over het algemeen albums die netjes binnen de lijntjes van het genre kleuren. Camille Camille doet dit ook op haar tweede album niet en betovert je van de eerste tot en met de laatste noot.

Enchanted Sea is het tweede album van Camille Camille, dat het alter ego is van de Belgische muzikante Camille Willemart. Camille Camille debuteerde een kleine vijf jaar geleden met het album Could You Lend Me Your Eyes en dat vind ik nog altijd een betoverend mooi album. Het debuutalbum van Camille Camille haalde in 2021 niet mijn jaarlijstje, maar het groeide een jaar later alsnog uit tot een album dat ik echt heel hoog heb zitten. 

Het is een album dat er niet zonder slag of stoot kwam, want toen Camille Willemart voor het opnemen van haar debuutalbum was uitgeweken naar Zweden en een paar tracks op de band had staan, sloeg de coronapandemie toe en maakte ze haar debuutalbum af op een piepklein kamertje in het Duitse Leipzig. Het waren zeker geen ideale omstandigheden, maar het resultaat mocht er zijn en misschien hielpen de omstandigheden Camille Camille zelfs wel wat. 

Could You Lend Me Your Eyes is een uiterst intiem album met indringende folksongs, die vaak een wat melancholische ondertoon hebben. Het zijn songs die behoorlijk sober zijn ingekleurd, maar de subtiele details op het album zorgen ervoor dat de muziek echt wonderschoon is. De stem van Camille Willemart is nog wat mooier. Ze zingt op haar debuutalbum vooral fluisterzacht, maar iedere noot is raak en komt binnen. 

De Belgische muzikante heeft de tijd genomen voor haar tweede album, dat vooral bij haar thuis werd opgenomen. Dat is een verstandige keuze, want de huiselijke setting zorgt ook op Enchanted Sea voor een bijzondere en intieme sfeer. Zeker als je het album met net wat meer volume of met de koptelefoon beluistert is het bijna alsof Camille Willemart en haar medemuzikanten naast je staan. 

Ook op Enchanted Sea valt direct op hoe mooi de muziek is. Camille Camille heeft in de basis genoeg aan een akoestische gitaar, maar haar medemuzikanten voegen spaarzaam subtiele, maar zeer trefzekere, klanken van andere instrumenten toe, waaronder fraaie blazers, piano en een zingende zaag. Ook als alleen wordt gekozen voor de akoestische gitaar is de muziek van de Belgische muzikante zeer sfeervol. 

Het is een mooie basis voor de stem van Camille Willemart, die nog wat mooier zingt dan op haar debuutalbum. Ze zingt zacht, maar ook met veel precisie en veel gevoel, waardoor ook de zang op Enchanted Sea weer meedogenloos verleidt, zeker ook wanneer ze wat expressiever zingt en lagen van haar stem opstapelt. 

De folksongs van Camille Camille zijn op Enchanted Sea stuk voor stuk prachtig en wat mij betreft nog net wat mooier als ze in het Frans zingt. Het zijn folksongs die raken aan de Britse en Amerikaanse folk van weleer, maar het zijn ook folksongs met een duidelijk eigen karakter, waardoor Enchanted Sea zich duidelijk onderscheidt van andere folkalbums. Het is een album dat soms afkomstig lijkt uit een ver verleden, wat de bijzondere sfeer op het album nog wat verder versterkt. 

Het debuutalbum van Camille Camille groeide zoals gezegd een jaar na de release uit tot een album dat mij zeer dierbaar is. Enchanted Sea was me al zeer dierbaar bij de eerste beluistering. Het album bevat een aantal betoverend mooie songs, met wat mij betreft een hoofdrol voor de Franstalige songs, maar ook als Camille Willemart vooral lijkt te experimenteren, zoals in het 7 minuten durende Piano Song of het zes minuten durende Humming Song, weet Camille Camille me te betoveren met fraaie klanken en een wonderschone stem.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 27-07-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=UcbEHM3k4IQ&list=RDUcbEHM3k4IQ&start_radio=1

 

.No 

The Lighthouse. Tessa Rose Jackson (2)

Na drie wonderschone albums als Someone heeft Tessa Rose Jackson weer een album onder haar eigen naam gemaakt en ook The Lighthouse is weer een album van een bijzondere schoonheid en kwaliteit.

Sinds mijn allereerste kennismaking met de muziek van Tessa Rose Jackson ben ik fan van de Brits-Nederlandse singer-songwriter. Haar albums zijn stuk voor stuk prachtig, maar het zijn ook albums die zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten en het zijn albums die iedere keer een net wat andere weg in slaan. Shapeshifter, dat in 2021 mijn jaarlijstje aanvoerde, is mijn favoriete album van Tessa Rose Jackson of in dit geval Someone, maar het deze week verschenen The Lighthouse is me na een paar keer horen al bijna net zo dierbaar en de rek is er nog lang niet uit. Tessa Rose Jackson heeft een album gemaakt dat je na de eerste keer horen alleen maar wilt koesteren en dat vervolgens alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Het is alweer bijna dertien jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Tessa Rose Jackson. De van oorsprong Britse, maar destijds in Amsterdam woonachtige, singer-songwriter leverde na het doorlopen van de prestigieuze BRIT school met Songs From The Sandbox een prachtig debuutalbum af, dat in kleine kring terecht werd geprezen. 

Op haar debuutalbum maakte Tessa Rose Jackson indruk met even fantasierijke als diepgravende folky popsongs, die opvielen door de fraaie inkleuring en de mooie en overtuigende stem van de Britse muzikante. Songs From The Sandbox was de start van veel meer moois, waarvoor Tessa Rose Jackson in eerste instantie wel een andere naam koos. 

Als Someone leverde ze met ORBIT II, Shapeshifter en Owls drie wonderschone albums af. Het zijn albums die alle drie mijn jaarlijstje haalden en Shapeshifter was in 2021 zelfs mijn album van het jaar. Met het psychedelische ORBIT II, het ingetogen Shapeshifter en het elektronischer klinkende Owls leverde Tessa Rose Jackson ook nog eens drie behoorlijk verschillende albums af en schaarde ze zich wat mij betreft onder de meest interessante singer-songwriters van dat moment. 

De Brits-Nederlandse muzikante laat deze week de naam Someone weer even achter zich en heeft met The Lighthouse haar tweede album onder haar eigen naam gemaakt. Het is een album dat bij mij helaas niet direct opdook in Spotify en dat ook niet alle releaselijsten heeft gehaald, maar de Britse kwaliteitskrant The Guardian heeft gelukkig wel opgelet en riep het nieuwe album van Tessa Rose Jackson gisteren uit tot folkalbum van de maand. 

Het is volkomen terecht, want The Lighthouse is een prachtig album, dat nog maar eens onderstreept hoe goed Tessa Rose Jackson is. De Brits-Nederlandse muzikante nam haar nieuwe album op in Frankrijk en het is haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album over leven en dood, volwassen worden en overleven in een complexe wereld en het is een album waarop Tessa Rose Jackson aan de ene kant ingetogen en folky songs maakt, maar het album bevat ook een aantal meer uptemo en voller klinkende songs. 

The Lighthouse lijkt door het folky karakter het meest op het prachtige Shapeshifter, maar klinkt toch ook weer anders. Tessa Rose Jackson produceerde haar nieuwe album samen met Darius Timmer, die ook op de albums van Someone van de partij was en ze hebben er weer een bijzonder klinkend geheel van gemaakt. De arrangementen van de songs zijn niet alleen bijzonder mooi, maar ook fantasierijk, waardoor iedere song op het album een kunststukje op zich is.

De basis van gitaren en keyboards wordt op The Lighthouse verrijkt met een smaakvol spelende ritmesectie en hiernaast spelen strijkers een belangrijke rol in een aantal tracks op The Lighthouse. Het klinkt altijd mooi, intiem en warm, maar de muziek op het nieuwe album van Tessa Rose Jackson is ook avontuurlijk en doet af en toe denken aan dat van Britse smaakmakers als Rozi Plain en This Is The Kit. Het is muziek waarin je steeds weer nieuwe lagen en accenten ontdekt, waardoor de songs van de Brits-Nederlandse muzikante steeds mooier en interessanter worden. 

Ik was altijd al zeer gecharmeerd van de stem van Tessa Rose Jackson, maar in de songs op The Lighthouse klinkt haar stem nog wat mooier, zeker als de muziek een stapje terug doet en de zang zacht en subtiel is. Tessa Rose Jackson zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het is een stem die makkelijk betovert en dat doet de Brits-Nederlandse muzikante dan ook volop op haar nieuwe album.

Na een veelbelovend soloalbum en drie onbetwiste jaarlijstjesalbums van Someone vindt Tessa Rose Jackson zichzelf nog een keer opnieuw uit en weet ze zichzelf weer te verbeteren. Natuurlijk is het volslagen belachelijk om nog voor de eerste maand van het jaar er op zit al te beginnen over jaarlijstjes, maar ik vraag me echt af wie hier voor mij nog overheen gaat in 2026. Wat een prachtig album.

Erwin Zijleman

Some Things Never Leave. Annabelle Dinda

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda trok eerder dit jaar niet heel veel aandacht, maar het is een mooi en bijzonder album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment.

Ik kwam bij toeval op het spoor van de Amerikaanse muzikante Annabelle Dinda, maar haar nieuwe album, het blijkt overigens al haar vierde, is een album dat ik niet graag had gemist. Het is een album dat makkelijk schakelt tussen tijdloze singer-songwriter muziek en eigentijdse indiefolk en het is een album dat wat meer lo-fi klinkt dan vergelijkbare albums. In muzikaal opzicht klinkt Some Things Never Leave vrij basic, waardoor de stem van Annabelle Dinda alle aandacht krijgt. De muzikante uit New York beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid en zingt met veel gevoel, waardoor de songs op haar nieuwe album makkelijk de aandacht trekken en zich vervolgens snel opdringen.

Er zijn flink wat met name Amerikaanse websites die op basis van de waardering van zowel critici als muziekliefhebbers lijsten maken met de best beoordeelde albums van het moment. De website Album of the Year houdt ook een lijstje bij met de beste singer-songwriter albums van het moment. Op het lijstje van AOTY kwam ik flink wat albums tegen die ik de afgelopen weken heb besproken, maar ik zag ook een aantal nieuwe namen. 

Een aantal door AOTY genoemde albums konden mij niet bekoren, maar Some Things Never Leave van Annabelle Dinda sprak me wel direct aan. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, waardoor ik uitging van een debuutalbum, maar de muzikante uit New York blijkt al vier albums op haar naam te hebben staan. De eerste drie moet ik nog eens beluisteren, maar voorlopig gaat alle aandacht uit naar Some Things Never Leave. 

Het is een album dat moet concurreren met stapels hele goede singer-songwriter albums, want over het aanbod heb ik in de eerste weken van 2026 echt niets te klagen. Bij een aanbod van deze omvang moet een album er wel echt uit springen om de aandacht te trekken en vervolgens ook vast te houden, maar dat doet het album van Annabelle Dinda wat mij betreft. 

Het is een album dat hier en daar een indiefolk album wordt genoemd, maar op andere plekken een indierock of indiepop album. Voor beide is wat te zeggen, maar ik zou zelf ook zeker het etiket lo-fi op het album plakken, dat overigens ook kan klinken als een tijdloos singer-songwriter album. 

De muziek van Annabelle Dinda klinkt immers ruwer en rommeliger dan het gemiddelde indiepop album en steviger dan de meeste albums in het hokje indiefolk. Ook aan het etiket lo-fi kleven wel wat nadelen, want ik associeer het genre ook met half afgemaakte songs en extreem korte songs, maar beiden vind je niet op het vierde album van Annabelle Dinda. 

De muzikante uit New York kiest voor een wat ruw geluid, maar ze heeft wel degelijk aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs, bijvoorbeeld door het toevoegen van fraaie bijdragen van de viool. Op hetzelfde moment is Some Things Never Leave ook voorzien van een geluid zonder opsmuk. Het is een geluid dat charmant rammelt en dat past wel bij de stem van Annabelle Dinda. 

Haar zang is soms wat rommelig, maar de karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante maakt van Some Things Never Leave wel een bijzonder album. Het is een album met meer gevoel en expressie dan het gemiddelde wat voortkabbelende indiefolk album en het is een album met iets scherpere randjes en ruwere kantjes dan het gemiddelde indiepop album. 

Heel af en toe doet het me denken aan de debuutalbums van Tori Amos en Alanis Morissette, maar dan zonder de hysterie van de eerste en zonder de blinkende popsongs en fraaie productie van de tweede. Het betekent niet dat Annabelle Dinda niet af en toe de grenzen opzoekt met haar stem en het betekent ook zeker niet dat de songs van de muzikante uit New York niet af zijn. 

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda is een album dat af en toe wat kan schuren, maar het is ook een album dat relatief makkelijk overtuigt, zeker als je van wat minder gepolijste producties houdt. Voor mij is het vooral een album dat me weet te raken en dat is een groot goed. Het nieuwe album van Annabelle Dinda komt op de website Album of the Year tot een verrassend hoge gemiddelde score en daar valt wat mij betreft echt niets op af te dingen.

Erwin Zijleman