Gaze At The Raisin. The Slow Clock

Is it three years already since 'Interpretative Dancing'? Time flies when life happens and often is fun. A new The Slow Clock album is always something to look forward to. Harmen Kuiper's home project, a modern form of lo-fi, i.e. the concept of recording DIY at home with a far better sound, has a fifth iteration and once again takes me through a whole range of styles, emotions and voices. Once again he works with singer-songwriter Amarins Romkema who assists on co- and background vocals, making the album even more varied in sound.

With Gaze At The Raisin, a pointer to raisin therapy no less, The Slow Clock presents itself as an alternative pop band. No one loving modern acts like Raye or Olivia Rodrigo will recognise the pop in this music, yet it is there. Built up from the rhythm of a drum computer, different kind of songs are presented. Some can be compared to the likes of, here they are once again, Pickle Darling and Carol Cleveland Sings, others have a more pop feel as soon as more estranging elements are left behind in the recording bedroom.

Things on this album start with 1960s (psychedelic) pop. Kuiper is an obvious fan of psychedelic pop tracks of the age. He plays elements from this music over the electronic rhythms. He may turn them inside out and/or upside down, connaisseurs like me recognise these elements immediately. The next level The Slow Clock adds is a more alternative feel. One that makes a pop tune less recognisable. Treat a voice a little electronically, use notes that will make the listener listen again to truly understand what is happening here (or turn them off immediately), bring in electronics. The result is songs that do not bring instant satisfaction but are far more fun to listen to.

At the same time it is clear that a lot of work went into the arrangements of the songs. They all work, have surprising elements or turns and satisfy in the end. Melodies and counter melodies can be found. Elements that usually are not associated with lo-fi music. A laptop and a recording programme offer infinite options just like the most expensive recording studios do. Harmen Kuiper uses all the options modern technique offers him, successfully.

I will refrain from singling out individual songs. It is not so relevant if one songs has a great guitar riff or has a corny synth sound and another seems inspired by Personal Trainer, etc. What the main message is, that Gaze At The Raisin has this pop feel that makes me feel good, while listening to the album. That message should be enough to make you take a listen right now. Too bad though that The Slow Clock will only play shows in Los Angeles though.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Gaze At The Raisin here:

https://chinup.bandcamp.com/album/gaze-at-the-raisin 

Misty Mountain. Sophia Yau-Weeks

Sophia Yau-Weeks is een debuterende muzikante uit Oakland, California, maar ze heeft met het echt in alle opzichten wonderschone Misty Mountain een album gemaakt dat geen moment klinkt als een debuutalbum.

Al sinds mijn eerste kennismaking ben ik compleet ondersteboven van Misty Mountain van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. Het is nauwelijks te geloven dat ze pas een paar jaar geleden is begonnen met het schrijven van songs, want Misty Mountain is een album van een bijna ongekende schoonheid. De muziek op het album is bijzonder mooi, de productie is prachtig, de songs zijn intiem en stuk voor stuk indringend en dan is er ook nog eens de stem van de Amerikaanse muzikante die je continu in vervoering brengt. Het debuut van Sophia Yau-Weeks was voor mij direct goed voor kippenvel en mijn bewondering voor dit betoverend mooie album is alleen maar groter geworden. Wat een ontdekking!

Mijn rondje langs de nieuwe albums op het Amerikaanse muziekplatform bandcamp zette me bij toeval op het spoor van het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. De teksten waarmee muzikanten zich op bandcamp introduceren zeggen meestal niet al te veel, maar de tekst van Sophia Yau-Weeks is behoorlijk informatief: “Sophia Yau-Weeks is a singer-songwriter based in Oakland, CA. Now back in her hometown after a two-year-stint living in London, Yau-Weeks is releasing her debut record, Misty Mountain. This vulnerable body of work, which was recorded to tape at Tiny Telephone Oakland, is rooted in slowness and introspection. The album was co-produced with Maryam Qudus (SPELLLING, Gracie Abrams, Alanis Morissette)”. 

Wat ik op basis van deze introductie nog niet wist is dat de Amerikaanse muzikante min of meer werd gered door de coronapandemie. Door de coronapandemie ontsnapte ze aan de druk die eerst moest leiden tot een bestaan als een professionele violiste en later moest resulteren in een geslaagde academische carrière. Sophia Yau-Weeks zocht haar geluk in Londen, waar ze haar droom om zich te ontwikkelen tot singer-songwriter najoeg. Het is een droom die is uitgekomen met de release van haar debuutalbum Misty Mountain. 

Door mijn enorme liefde voor vrouwelijke singer-songwriters beluister ik alles wat los en vast zit in het genre. Dat heeft me de afgelopen jaren heel veel albums opgeleverd die me zeer dierbaar zijn, maar ik kom niet vaak albums tegen die me zo betoveren als het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks. 

De muzikante uit Oakland schreef de songs voor haar eerste album in een voor haar zware periode, en dat hoor je. De songs op Misty Mountain zijn aan de donkere kant en daar hou ik meestal wel van. De songs van Sophia Yau-Weeks zijn niet alleen donker, maar ook zeer persoonlijk. De Amerikaanse muzikante vertolkt haar songs bovendien met heel veel gevoel, waardoor ze echt keihard binnenkomen. 

De opvallend intieme songs op Misty Mountain worden nog wat mooier door de stem van Sophia Yau-Weeks en voor mij is het een van de mooiste stemmen die ik in tijden heb gehoord. Het is ook een zeer karakteristieke stem, wat de zang op Misty Mountain nog wat mooier maakt, zeker als de stem van Sophia Yau-Weeks in meerdere lagen uit de speakers komt. 

Het is een stem die wordt omgeven door een zeer smaakvolle instrumentatie, die in de basis bestaat uit fraai gitaarspel. De gitaarakkoorden worden gecombineerd met strijkers en met atmosferische klanken van synths, al worden die niet genoemd in de credits van het album. Het is allemaal subliem geproduceerd door Sophia Yau-Weeks en Maryam Qudus, die samen tekenen voor een geluid vol contrasten. 

Misty Mountain schakelt continu tussen breekbare en sobere klanken en beeldende en vollere klanken. het album beweegt zich hiernaast net zo makkelijk tussen echo’s uit het verleden van bijvoorbeeld de Laurel Canyon folk en de psychedelische folk als tussen echo’s uit de indiefolk van het moment. 

Direct bij eerste beluistering werd ik gegrepen en betoverd door het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks en iedere keer als ik naar het album luister vind ik het nog wat mooier en indrukwekkender. Het is puur toeval dat ik dit album ben tegengekomen, maar wat is dit mooi. Absoluut een van de mooiste albums van 2026 tot dusver. Ik ben echt diep onder de indruk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Misty Mountain hier luisteren en bestellen:

https://sophiayauweeks.bandcamp.com/album/misty-mountain 

Slow Death Of A Good Girl. Hiqpy

Why this exactly happened is not clear, what happened is. The anecdote is too good to pass up on. A few days ago, I read the review of Slow Death Of A Good Girl in 'Oor'. It was not an undividedly positive review. Hester Aalberts thought many songs on the album to be too long, unnecessarily blown up, etc. It came across a little bit like hype bashing to me, like happened often in the early 1980s in 'Oor', the reason I stopped reading it back then, to return circa ten years later. Up front I have to admit that during the experience below, I was writing a text and not really paying attention to the music most of the time.

Soon after turning on Slow Death Of A Good Girl, I had to agree with Ms. Aalberts for more than 100%. There were these noise eruptions drowning Hiqpy singer Abir Hamam out totally and why every time a song seemed to be over did this male singer come in? For a second I thought: are there two albums playing at the same time? But somehow it seemed to fit and I was intrigued by the way this music unfolded (while not paying true attention). There would definitely not be a review, that much was certain.

When I had finished writing the text, I wanted to go downstairs to have lunch and switched off Spotify. The aggressive music and singer continued and I still have no clue what it was and why it was playing. I must have clicked on a link or something that started playing by itself. Listening to Hiqpy alone later that same day, gave me a totally different experience and left me wondering about Hester Aalberts' review, as under the current circumstances, I'm not hearing what she heard.

But what do I hear? Hiqpy became a hype because the band was gathering positive reviews, interviews in newspapers and magazines before a single song was released, all based on live shows and a few songs played lived on radio shows. That period was expanded way beyond what any other band would consider commercially smart. Well into 2026 that album is finally there, with a fear of having waited too long, expectations rising too high. Not for me, as I managed to forget about the band with ease and then read the album is there, so started listening.

Based on a first impression, it's clear the wait was well worthwhile. Slow Death Of A Good Girl is a solid, at times even huge album. There was time and finances involved that allowed the album to be as big as it is. With a producer, Danton Supple, of name and fame (Coldplay, U2, Elbow) on board, nothing was left to circumstance and luck. The sound is of a stadium performing band. Hiqpy will not have the routine for that yet and will have to build its name further.

Hiqpy is, besides singer Abir Hamam, guitarist/singer Vincent ter Velde, bassist Tom Radsma and drummer Kasper de Boer. The first three started the band during their student days at the Amsterdam conservatorium. Drummer Kasper joined later. From there things went fast and slow.

The band that springs to mind most for me, is Wolf Alice. The music is quite compatible, as is the singing of the two ladies involved. This U.K. band could be a nice example for Hiqpy. Build a fan base and make each next album one step up the ladder and with each tour move into a bigger venue. Hopefully, Abir Hamam is able to grow with the venues, where Ellie Rowsell appears to have a hard time adapting. Based on what I'm hearing now this could be a feasible scenario.

Where I have a harder time, is that after several listening sessions, still not a single song has stuck in my brain. Don't get me wrong, I like what I'm hearing but where is the recognition that usually is there after two, three listening sessions? And I'm far further than that. This makes me wonder if Slow Death Of A Good Girl is a must have album for me. I will give it some more time, but have not bought the album yet.

So, at the end of the day, I am somewhere in between. Hiqpy has produced a huge album, that as far as I'm concerned is not bothered by an unnecessary "peacock tail", to quote Ms. Aalberts. In its genre it is a great sounding album, but are the songs as good as they seem? Time will tell, but there is reason for a slight doubt. On the other side. Despite liking Wolf Alice's first two albums, including a great live show in Melkweg, I only became a real fan with album three and four. I still cannot sing a single song from the first two. In other words, there is more than just hope for Hiqpy.

Wout de Natris - van der Borght 

Mountaineer live with The Amelie Spinks Trio. De Nieuwe Anita, Amsterdam, Friday 8 May 2026

Photo: WdN-vdB

I seldom travel by bus between cities but when a band plays in De Nieuwe Anita in Amsterdam I can travel almost door to door on one bus. Once again Mountaineer held its album release party there and once again I was surprised by how weird the stage set up is and by how friendly the environment of the venue is.

Mountaineer, the band around Amsterdam based singer-songwriter Marcel Hulst, released its third album early April. You can read my review here: https://wonomagazine.blogspot.com/2026/04/country-dragon-mountaineer.html. Again it is a listening experience that is rich, relaxing and soothing. Also, it is far more professional in sound than ever before.

The band on stage was a seven piece with familiar and new faces. The pedal steel guitar and Mellotron synthesizer were additions that enhanced the music and translated the studio sound into a live situation. Having studio owner Diederik van den Brandt (Aidan and the Wild) as lead guitarist, also made quite the difference. A deeper country feel has come into the sound of Mountaineer because of it.

I would not call the songs of Mountaineer country, but the music is steeped in Americana of all sorts. All these elements taken from singer-songwriter, folk, indie, country, etc. translate into Mountaineer songs. Soft-spoken, melodic, modest, honest songs that demand listening. At home and live. The fact that the stage manager and sound man of De Nieuwe Anita took it upon himself to demand quiet before the support act started, said enough (and that he did not trust the audience). "If you want to talk, go into the bar area, set nicely apart", he told the audience. The Dutch disease was mostly absent this night, but in general I've noticed of late that WHO has succeeded in quelling the epidemic over here. It took a long time though.

Mountaineer was totally on top of its game. The songs sounded great, the sound mix was perfect and the  audience close to if not totally devoted. This was all fans, friends and family and it showed. The new songs were very well received and hearing 'Ohio' once again perfect bliss. I will say it again, Mountaineer is a band deserving a far wider audience. The final song brought the release the band obviously had fun with getting to. A true climax to a perfect evening.

Photo: WdN-vdB

Yes, a perfect evening with The Amelie Spinks Trio opening for Mountaineer. A new name to me and I found a very international band. Amelie herself sported a Flying Nun t-shirt. I noticed traces of a Down Under accent in her voice, the two together hinting at New Zealand. With Swedish contrabass player Anja Gottberg and guitarist Adrian Bifano she plays a very, very quiet form of folk, slowcore, singer-songwriter, country, indie kind of music. Music that takes dedication to listen to. Mission accomplished as the audience was won over one song at a time. It was just beautiful what the three shared with us. Some originals and some covers from a recent covers album, called 'a girl of constant sorrow', the trio released. During the show, I was trying to think of comparisons. That brought me to Drugstore, a long since gone trio from the U.S. supporting Jeff Buckley in Nighttown but also Low came to mind as did other artists I simply forgot the names of.

Comparisons galore perhaps, but that took nothing away from the experience in De Nieuwe Anita. The Amelie Spinks Trio has got its act together and quite obviously impressed the audience that had mostly come for another band. That shows that things are moving in the right direction for them.

Finally, once again, we had to leave for the last bus but did not really want to leave. The DJ of De Nieuwe Anita had us moving. I may have been the only one dancing that was around when most of the oldies played were released and was dancing to the other ones from the 1980s at the time of release. DJ Barry Stiletto has all the original singles and obviously loves playing them for a far younger audience. And for my Karen and me. For next time, there are night buses now. We just have to cycle first, so that we don't have to walk the rest of the way home.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mountaineer's albums here:

https://mountaineer-music.bandcamp.com/album/country-dragon 

And The Amelie Spinks trio here:

https://ameliespinks.bandcamp.com/album/a-girl-of-constant-sorrow 

Nothing's About To Happen To Me. Mitski

Mitski lijkt op ieder nieuw album alleen maar beter te worden en dat is ook weer het geval op het in februari verschenen Nothing's About To Happen To Me, dat deels bekend, maar toch ook weer anders klinkt.

Mitski eindigt met haar albums steeds net wat hoger in mijn jaarlijstjes en die lijn kan ze wel eens door gaan trekken met haar nieuwe album. The Land Is Inhospitable And So Are We haalde in 2023 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me vind ik nog wat beter. De zang is echt prachtig, de muziek verschiet keer op keer fraai van kleur en de songs zijn reuze spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Mitski, maar de muzikante uit New York verlegt ook dit keer haar grenzen met een combinatie van sfeervolle country, rijk georkestreerde pop en een vleugje indierock. En Nothing's About To Happen To Me wordt voorlopig alleen maar beter. 

De eerste drie albums van Mitski (Miyawaki) trokken nog niet heel veel aandacht en ontsnapten ook aan mijn aandacht, maar sinds Puberty 2 uit 2016 bouwt de muzikante met Amerikaanse en Japanse wortels succesvol aan een indrukwekkend oeuvre. Puberty 2 vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje en ook Be The Cowboy (2018), Laurel Hell (2022) en The Land Is Inhospitable And So Are We (2023) schaarde ik onder de beste albums van de betreffende jaren. 

Het zijn albums waarop de muzikante uit New York steeds weer een andere kant van zichzelf laat horen en net zo makkelijk indruk maakt met Amerikaanse rootsmuziek of toegankelijke pop als met stekelige indierock of synthpop. In het voorjaar van 2024 zag ik Mitski in Carré en liet ze horen en zien dat ze ook op het podium een fascinerende muzikante is. 

Alle reden dus om met hele hoge verwachtingen uit te kijken naar haar achtste album. Nothing's About To Happen To Me gaat in de eerste track verder waar The Land Is Inhospitable And So Are We in de herfst van 2023 ophield. Het is een track die wordt gedragen door invloeden uit de countrymuziek en die opvalt door zeer sfeervolle pedal steel klanken en door de mooie stem van Mitski. 

Aan het einde van de track worden de ingetogen klanken vervangen door rijke orkestraties en weet je weer dat de muziek van Mitski net zo vaak van kleur kan verschieten als een hyperactieve kameleon. Dat blijkt direct weer als ze in de tweede track opschuift richting in de indierock waarmee ze ooit doorbrak, maar ook deze track eindigt met bombastische klanken. 

Ik vind Nothing's About To Happen To Me op zijn mooist wanneer Mitski ingetogen zingt en zich omringt met sfeervolle klanken een vleugje country, zoals in de derde track en in veel tracks die volgen. Haar stem klonk wat mij betreft nog niet eerder zo mooi als op haar nieuwe album, maar ook in muzikaal opzicht is Nothing's About To Happen To Me van Mitski een prachtig album. 

Het is knap hoe de muzikante uit New York haar geluid steeds verder verfijnt, want nog niet eerder klonk een album van Mitski zo mooi en zo veelzijdig. Het is prachtig hoe het album steeds weer schakelt tussen door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede klanken, fraaie orkestraties en opeens aanzwellende gitaren en bij Mitski klinkt het altijd logisch en functioneel. 

De band waarmee ze inmiddels een aantal jaren tourt tekent voor de muziek op het nieuwe album, terwijl Drew Erickson, met wie Mitski al eerder werkte, de orkestraties voor zijn rekening nam. Ook voor de productie kiest de Amerikaans-Japanse muzikante voor de inmiddels bekende weg, want ook Nothing's About To Happen To Me werd weer geproduceerd door Patrick Hyland. 

Het vertrouwen op vaste waarden zorgt er voor dat de muziek van Mitski op het nieuwe album vertrouwd en ontspannen klinkt, maar ik hoor ook dit keer groei in de muziek, de zang, de songs en de fantasierijke teksten. Nothing's About To Happen To Me is een album dat de ruimte elf songs lang op aangename wijze verwarmt, maar het is ook een album waarop veel valt te ontdekken. 

Ik begon met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van Mitski, maar deze werden direct meer dan waar gemaakt. Ik ken de muziek van Mitski inmiddels een jaar of tien, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van haar muziek als bij beluistering van het geïnspireerd klinkende Nothing's About To Happen To Me en dat is een indrukwekkende prestatie.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Nothing's About To Happen To Me hier luisteren en bestellen:

https://mitski.bandcamp.com/album/nothings-about-to-happen-to-me