Doomsday...Don't Leave Me Here. Rosie Carney

De Britse singer-songwriter Rosie Carney bouwt inmiddels een jaar of zeven aan een indrukwekkend oeuvre, dat begon met uiterst sobere folksongs en is geëvolueerd in een groots klinkend popgeluid.

Rosie Carney beschikt over een werkelijk prachtige stem, die van haar debuutalbum Bare een album van een bijna onwerkelijke schoonheid en intimiteit maakte. Op haar vorige album koos de Britse muzikante voor een wat voller geluid en die lijn wordt doorgetrokken op het in maart verschenen Doomsday...Don't Leave Me Here. De uiterst sobere klanken van Bare hebben plaatsgemaakt voor een even groots als atmosferisch klinkend popgeluid. Dat is even wennen, maar de songs op het album zijn interessant en de stem van Rosie Carney is ook op haar vierde album weer prachtig. De muziek van Rosie Carney blijft vooralsnog wat onderbelicht, maar verdient absoluut een plekje in de spotlights.

Ik ben tot dusver zeer gecharmeerd van de albums van Rosie Carney, ook van haar in maart uitgebrachte vierde album heeft uitgebracht. De Britse singer-songwriter kreeg al op haar zestiende een platencontract, maar dat werd ontbonden voor ze haar eerste album had uitgebracht. Dat album kwam er uiteindelijk toch, want helemaal aan het begin van 2019 debuteerde Rosie Carney, inmiddels 21 jaar oud, met het werkelijk wonderschone Bare. 

Het is een album dat aan het eind van dat jaar, tot mijn verrassing of zelfs verbijstering, niet opdook in mijn jaarlijstje, maar met de kennis van nu vind ik het debuutalbum van Rosie Carney een van de allermooiste albums van het betreffende jaar. Bare is een zeer persoonlijk album met vooral intieme en sober ingekleurde folksongs en het zijn songs waarin de indrukwekkende stem van Rosie Carney centraal staat. 

De Britse muzikante was zoals gezegd pas 21 jaar oud toen haar debuutalbum verscheen, maar het is een album dat dwars door de ziel snijdt en op hetzelfde moment betovert met wonderschone songs. Bare werd eind 2020 gevolgd door Rosie Carney’s integrale vertolking van Radiohead’s The Bends. Op voorhand een kansloze missie, maar het pakte prachtig uit. 

Op het in het voorjaar van 2022 verschenen i wanna feel happy omringde de Britse muzikante, die overigens in Ierland opgroeide, zich in een aantal tracks met elektronica of met wat stevigere gitaren. Rosie Carney had het wat vollere geluid op haar derde album met haar geweldige stem absoluut niet nodig, maar ook i wanna feel happy wist me makkelijk te overtuigen en onderstreepte wat mij betreft haar grote talent. 

In maart verscheen album vier en ook Doomsday...Don't Leave Me Here is weer een sterk album. Als ik heel eerlijk ben zou ik het liefst een sober en intiem folkalbum hebben gekregen, maar net als i wanna feel happy is ook het vierde album van de muzikante uit Londen behoorlijk vol ingekleurd. 

Doomsday...Don't Leave Me Here klinkt nog wat voller dan het vorige album van de Britse muzikante en schuift ook wat meer op richting pop. Dat is voor iemand die het debuutalbum van Rosie Carney of haar vertolking van The Bends koestert niet direct goed nieuws, maar Doomsday...Don't Leave Me Here is een album dat veel te bieden heeft. 

Het behoorlijk volle geluid op het album is zeer smaakvol en is ook spannender dan je bij vluchtige eerste beluistering ervaart. Het is een geluid vol dynamiek en flinke spanningsbogen en het is een geluid dat Rosie Carney de kant van de groots aangezette en wat theatrale pop op duwt. Dat is af en toe jammer, maar ook op Doomsday...Don't Leave Me Here maakt de Britse muzikante makkelijk indruk met haar stem, die optimaal gebruik maakt van de spanningsbogen in de songs. 

Het derde en vierde album van Rosie Carney laten zich nauwelijks vergelijken met de eerste twee albums, maar de eerste drie albums vond ik geweldig en ook album nummer vier overtuigde me onmiddellijk. Het is een album met een bijzonder fraaie en wat atmosferische productie en ondanks het grootse geluid is er alle ruimte voor de fascinerende stem van Rosie Carney. Ik zet binnenkort ook het betoverend mooie Bare weer eens op, maar ook op Doomsday...Don't Leave Me Here heeft Rosie Carney veel te bieden.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Doomsday...Don't Leave Me Here hier luisteren en bestellen:

https://rosiecarneyband.bandcamp.com/album/doomsday-dont-leave-me-here 

Regenesis. Girl With A Hawk

Girl With A Hawk is a band from Boston that I may well be following from the very first single onwards. Come 2026, here is its debut album and yes, it is as nice as I had hoped it would be. It does come with a surprise though. Based on e.g. recent single 'Wasn't It Just Yesterday', I had betted on a harder rocking album. It turns out it is more of a roots album than I had expected. An album that here and there brings Hazeldine to mind, and in a positive way, I'm more than o.k. with.

Let me start for that reason with the song 'The Fighter', the fourth on the album. When the guitar intro starts, my first thought was hey, a cover of 'Zombie' with an Oasis twist? Then the lead guitar joins and I'm back with guitarist Jeffrey Richards' lead melodies in my favourite Hazeldine song, 'Drive'. Girl With A Hawk manages to create this mix of rock and americana in a very successful way too. A twangy lead guitar, a fiddle and great harmonies. The band expands the song more and more, turning 'The Fighter' into an epic anthem by way of the long outro.

Overall, I notice how pleasant Regenesis sounds and can be listened to. Most likely the band sounds far smoother than in a live setting but as I'm not geolocated in the right place, chances are I will never know. The album allows for great listening and that is a very much worthwhile position to be in.

Girl With A Hawk formed during the pandemic and started to release singles quite soon after. Singer and songwriter Linda S. Viens (vocals, electric and acoustic guitar) was joined by Richard Lamphear (keyboards, backing vocals); Daniel Coughlin (guitars, backing vocals); Daniel George Bernfeld (bass, backing vocals); and Nancy Delaney (drums, percussion, backing vocals). Together they have created a sound that alternates between pop, rock and americana in a quite convincing way. All have a life in music and life itself behind them and decided to form a band anyway. The result is like it.

Regenesis is not the album of older musicians that have returned to music as just a hobby. For that the songs on this album are far too serious and well-crafted. These songs are the proof of their collective ability and dedication to create and arrange beautiful songs. Take the ballad 'Beautiful Today' with its bittersweet atmosphere. The music "simply" captured the mood singer Viens was in and turns it into beautiful music.

As I wrote before, I was surprised by the americana flavoured touch of the songs, but from the second spin of the record Girl With A Hawk onwards, the band totally convinced me to be listening to a good album worth exploring wider and deeper. I hope to have convinced the readers to dive in as well.

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 26. 5 singles (3)

A change of the weather is coming up. It's darkish, thunder and lightning loom in the distance and the first drops of rain fall off and on, without gaining momentum yet. The storm can't make up it mins yet, it seems. It probably will when we have to go to the trainstation later this afternoon. In the meantime its clammy and sticky, while the very sporadic wind feels fresher already. In the meantime I'm setting five more recent single aside for your pleasure, so enjoy!

Jealous Lover. The Rolling Stones

And here is the third the Rolling Stones songs released before 'Foreign Tongues'. The song fits into a long line of Stones songs, that show the more pop side of the band. At 82 Mick Jagger can still put in his falsetto voice, as if time has no grip on him. Let us go back to 'Emotional Rescue' from 1980 as a starting point. It is not exactly my favourite The Rolling Stones single, but like almost all singles of the past, I found my way into it at the time. Jealous Lover in the end will go that way, as I do like the chorus and that slick guitar work shared between Keith and Ronnie sounds really smooth and nice. Newspaper 'The Times' already spoke of "a career high" when it wrote about  'Foreign Tongues'. Based on the three songs so far, the rest must be really, really exceptional, to nestle with albums like 'Beggar's Banquet', 'Exile On Main Street' and 'Tattoo You', to name but a few. Jealous Lover is nice, it's smooth, but can't tip 'Sweet Sounds Of Heaven' from 'Hackney Diamonds', to name a recent smash song.

Great Start. In Loom 

Gijs Kerkhoven and Sander van Munster have made music under many names. As In Loom they have made these pages twice this year and here is number three. As said, in In Loom it is Kerkhoven who is the lead singer, making the sound of the duo stand apart from their other collaborations. With Great Start the subtlety that characterises Sander van Munster's work is thrown overboard completely. Can a guitar sound much dirtier than in the intro and beyond of Great Start? Certainly, it can, but that would leave little room for a song. Great Start draws on some of the psychedelic songs The Rolling Stones presented on its 1967 album 'Their Satanic Majesty's Request'. In Loom adds some totally underwater bubbly experiences to it as well. Over this that dirty guitar is put, making Great Start stand out and makes it a very intriguing song. There's far more happening than I could ever have guessed when the song started. Great Start is a listening experience.

The Sweet Goodbey. Opus Kink

Recently I wrote of Opus Kink that there is a strong connection to Dutch fanfarepunkers De Kift and with The Sweet Goodbye the likeness is not taken away. The way the band uses the horns tells me all. At the same time all sorts of influences are let into the mix. Although this song is far less of a genrebender than 'The Head Tree' that featured The New Eves, you will find more than enough surprising elements. At the same time The Sweet Goodbye is more traditional post punk, with horns. Opus Kink does go one step further, at least, than the saxophone DEADLETTER uses to spice its songs for example. Again Opus Kink intrigues with its mix of music, that no matter what is straight in your face the whole time.

Moping. Personal Trainer 

A few weeks ago the first song of Personal Trainer's upcoming third album was reviewed on this blog. It surprised me with its sound and approach. With Moping Personal Trainer is back to its more traditional sound. A little lighter perhaps, maybe even with a disco rhythm guitar sound, added to by a The Stone Roses style drumming, but without doubt Personal Trainer. A female voice answers Willem Smit's vocal in parts of the song. I myself took a shine to Moping immediately, just like I did with so many songs of Personal Trainer and of Willem Smit's previous bands. "This is simply, just good", a voice says in Dutch in the middle of the song. And that comment, made by the band itself, sums it all up for me.

Pay To Play. Tornado Lobster Killer

Punk from Italy? Yes, why not. Tornado Lobster Killer is from Milan in northern Italy and plays punk(rock) as it is supposed to. Don't expect anything different then tremendously fast played instruments, releasing energy and the venting of anger of having to pay to play a show. Bandmembers need to earn some money, except when its a hobby and even then its nice to get something to pay for rehearsal rooms and gasoline. So, writing about this style of music may sound like a summing up of clichés. The music isn't, as Tornado Lobster Killer has the right energy but also the skills to make a song like Pay To Play sound interesting, because of the little melodic additions woven into the whole. So, punk from Italy? Yes, please.

Wout de Natris - van der Borght 

I Am June. Romy Liz Rose (2)

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is.

Erwin Zijleman

2026, week 26. 5 singles (2)

The sparrows are fallow dead out of the gutter, as we say over here. At some point it becomes hard to concentrate on anything and at times I feel somewhat light-headed. For the rest things are fine, only two to three more days to go before the weather changes back to more normal weather conditions for the time of year, that will then probably feel cold. We'll see. First four more new singles and one EP for you to explore. You can do that sitting with a fan in your hand. Enjoy!

Born Sentimental EP. Julia Greenberg

Ray Ketchem is the name of a producer that in the past couple of years I run into more and more, but as far as I can recollect, I've never heard him produce a traditional folk, roots, country album. That is exactly what I'm hearing, listening to the opening song of Born Sentimental. In the title song Julia Greenberg shares with us that she was "born sentimental" and that is what the music sounds like. An accordeon plays lonesome notes in a song that sounds as if it could have been recorded in the 1950s before rock and roll broke big. Speaking of sentimental journeys. Ms. Greenberg has the exact right voice for this song, a little dark, a nice sort of wobble in her voice. In the next song, 'Sometimes The Sea', she sings as if she is a close friend of former Californian, now Swiss singer Beth Wimmer. An accordeon remains the lead instrument on this EP, giving it an authentic sound. Julia Greenberg and her three band mates recorded the seven songs in one day, but have crafted their skills through extensive touring the northeast coast of the U.S. She comes from New York City and that is quite surprising to be honest, but why not? Tradition?, yes, nice to listen to?, yes, authentic, certainly. Born Sentimental simply is a warm mini album.

My Life In England, Pt.1. Dexys Midnight Runners

46 years ago Dexys Midnight Runners slowly grew into my absolute favourite band and 'Searching For The Young Soul Rebels' became my favourite album around that time, beating The Beatles and The Stones and Pink Floyd. The singles in between the first and second album were great as well, and 'Come On Eileen' an absolute smash of an hit. 'Too-Rye-Ay' as a whole was a less good album. What happened after, I have no idea, because I played the third album about half a time, I think. And here is My Life In England, Pt.1 in 2026. Kevin Rowland's voice has certainly aged but remains totally recognisable. After having heard the song a few times the song is better than I thought during the first listen session, but can't stand in the shadow of the songs on that first album. 'I Couldn't Help It If I Tried' can still bring tears to my eyes on a good day. No matter how technically bad 'Big' Jimmy Patterson blows his trombone, as a conservatory schooled now ex-colleague pointed out to me, it is absolute heaven to me. My Life In England, Pt.1 holds nothing of that magic. It's a nice tune. Nothing more but also certainly nothing less.

Alive. Bluai

Chances are about more times than 9 out of ten that where female singers are concerned Erwin Zijleman will beat me to writing about them first. Bluai is no different. Album 'Save It For Later' was reviewed by Erwin in 2024, to be followed by the single 'Sober' by me in April this year and here is Alive already. In hindsight the album's title 'Save It For Later' has gotten a bitter meaning. In Alive singer Catherine Smet reflects on losing both her grandmothers and realises that she had not visited and talked to them enough, asked questions, finished conversations, like youngsters do or by far most of them. "I should have loved when I had the chance", she sings. And then it is too late. Musically, the theme is underscored in a beautiful way. The music is both melancholy and accusationally confrontational, while at the same time beauty is let in. The song is alive, just listen to that beautiful chord progression at the start. It is as simple as it is effective.

1999. Integra Pink

Alive, see above, and 1999 have something in common, an as simple as effective chord progression the song starts with. After that Integra Pink is the tougher band of the two. A distorted guitar, a tough drumming drummer and a big bass. The mood is not that much different though. 1999 is a melancholy song as well. The singer reflects on a situation he has been (or still is) in. The mix of rock and a little reflective sadness works quite nice here. Leo Mendez (vocals/guitar), Bardo Mendez (vocals/guitar), Nick Jauregui (drums), and Roman De La Fuente (bass) who make up Integra Pink, are announced as a punk band, but don't expect any of that here. Whether it is, you can learn on EP 'Knucks (Left)' that is out already. A tougher version of a pop-rock song is a better description.

Keep On Pushing Me. Today Junior

An indie fuzzpunk trio? Now what kind of music would that be? "Anarchy in the U.S.A.", Today Junior sings in Keep On Pushing Me. That of course brings The Sexpistols to mind with their incredibly shocking, at the time that is, single 'Anarchy In The U.K.'. Don't expect a punk anthem though. Today Junior, from Boston, keeps far from punk (and fuzz) in its latest single. As far as I'm concerned, I would file it under alternative rock with a mild pop feel to the melody. It is another sign though that in the underground of U.S. music something is brewing. There are more and more artists that do show some protest at what is going on in their homecountry on the other side of the pond. Brave? If democracy holds, far from. In the other case, God knows what will happen. With Keep On Pushing Me, Today Junior has produced an urgent song at the right moment in time.

Wout de Natris - van der Borght