I Am Both. Margaret Glaspy

Margaret Glaspy staat inmiddels al tien jaar garant voor bijzonder mooie albums, maar op het in augustus verschenen album I Am Both doet de Amerikaanse muzikante er nog een schepje bovenop qua schoonheid en intensiteit.

Met topproducer Joe Henry en geweldige muzikanten als Patrick Warren, Ross Gallagher en Jay Bellerose heb je de basis voor een prachtalbum te pakken, maar op I Am Both is Margaret Glaspy zelf de ster. Ze speelt prachtig en veelkleurig gitaar, heeft mooie teksten geschreven, is goed voor aansprekende songs vol invloeden en ze zingt ook nog eens prachtig op haar nieuwe album. Met haar vorige albums bleef de muzikante uit Brooklyn helaas een goed bewaard geheim, maar met I Am Both heeft ze een album gemaakt waar liefhebbers van (vrouwelijke) singer-songwriters niet omheen kunnen. De vorige albums van Margaret Glaspy waren heel erg goed, I Am Both is nog beter.

De Amerikaanse singer-songwriter Margaret Glaspy bracht een jaar geleden het mini-album The Golden Heart Protector uit. Ik maakte in een hele drukke releaseweek geen plekje vrij voor het ruim 25 minuten durende mini-album, dat ik vooral zag als een tussendoortje, maar achteraf bezien heb ik vaker geluisterd naar het mini-album dan naar de drie volwaardige albums van Margaret Glaspy. 

Op The Golden Heart Protector vertolkt de muzikante uit Brooklyn, New York, uitsluitend songs van anderen en dat doet ze samen met gastmuzikanten van naam en faam, onder wie Madison Cunningham, Norah Jones, Andrew Bird en James Bay en dat levert een serie memorabele songs op. 

Dat ik het tussendoortje van Margaret Glaspy vaker heb beluisterd dan haar reguliere albums zegt overigens niets over de kwaliteit van die albums, want ook over Emotions and Math (2016), Devotion (2020) en Echo the Diamond (2023) was ik zeer positief, maar vreemd genoeg haalde geen van de albums mijn jaarlijstje, wat overigens zeker terecht was geweest. 

Op haar debuutalbum deed Margaret Glaspy af en toe denken aan Fiona Apple, misschien wel de muzikante die ik het meest bewonder, maar op haar tweede album koos ze voor de elektronica, terwijl ze op haar derde album juist koos voor een steviger maar nog altijd onderscheidend gitaargeluid. Bij Margaret Glaspy weet je nooit waar je aan toe bent en dat maakt haar muziek interessant en onderscheidend. 

Gezien de albums uit het verleden is het geen verrassing dat de muzikante uit Brooklyn op haar vierde album I Am Both weer kiest voor een ander geluid. I Am Both opent met redelijk ingetogen klanken van de akoestische gitaar en een fraai orgeltje, waarna de stem van Margaret Glaspy het voortouw mag nemen. Het is een stem die op het nieuwe album echt prachtig doorleefd klinkt, met een aangenaam ruw randje als bonus. 

Michigan, de indringende openingstrack van het nieuwe album van Margaret Glaspy, zou afkomstig kunnen zijn uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk en dat is een kant die ik nog niet van haar kende. Het is een kant van Margaret Glaspy die me wel bevalt, want ik vind de openingstrack van I Am Both imponerend mooi. Het album verslapt vervolgens niet, want alle songs op I Am Both zijn even mooi en intiem. 

Invloeden uit de Laurel Canyon folk blijven een belangrijke rol spelen op het album, maar Margaret Glaspy beweegt zich langzaam maar zeker naar het heden en schuwt ook het net wat stevigere werk niet. De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, intensiteit en intimiteit en met name door de zang werd ik direct verpletterd door I Am Both. 

Er wordt echter ook fantastisch gespeeld op het album, wat ook niet anders kan met een band die bestaat uit topmuzikanten. Patrick Warren bespeelt de keyboards, Ross Gallagher de bas, terwijl Jay Bellerose de drumpartijen voor zijn rekening neemt. Dat klinkt fantastisch, maar ook het akoestische en elektrische gitaarspel valt in positieve zin op en dat is van de hand van Margaret Glaspy zelf. 

Een topproducer kan een album als I Am Both nog wat verder optillen en ook daar is aan gedacht, want niemand minder dan Joe Henry tekende voor de productie van het album en zorgt voor een intiem en organisch geluid. Margaret Glaspy werkte de afgelopen tien jaar aan een bijzonder oeuvre, maar met I Am Both heeft ze haar voorlopige meesterwerk gemaakt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt I Am Both hier luisteren en bestellen:

https://margaretglaspy.bandcamp.com/album/i-am-both 

.NoWordsNeeded, 16-10-2026

 

https://youtu.be/h4yznNFgudM?si=jNqazuZE3PCY60v3

.No

Steak. Steak

In a time that we all are supposed to eat less meat, the band Steak comes with an eponymous album that does not exactly match the sign of the times. The music on 'Steak' does and does not match. Stoner rock is something from both the past and the present.

Steak is a new name on this blog, so let's introduce the band. The band is from London and formed in 2012. It consists of Chris Haley (vocals), Reece Tee (guitar), Dean Deal (drums), James Cameron (bass) and Tom Cameron (guitar and vocals). This album is the band's fourth since 2014, following Slab City (2014), No God To Save (2017), Acute Mania (2022). Having toured in the past with bands like Elder, Slomosa and Monster Magnet, the heavy rock versteher will be able to form a picture of where to place the band. For all others, heavy riffs fly around over a very solid foundation laid by the rhythm section.

For someone like me, I'm not a metal head, it becomes important that the songs contain melodies, vocal and instrumental. Steak has all that in abundance. A heavy riff is not the end point but the beginning, like in the song 'Dust'. There's is fireworks in the vocals and the guitar parts. Steak finds the balance exactly there where it is possible for me to enjoy heavier songs.

Photo: Sylvain Golvet

When in 'Two By Two' the tempo goes down, the band presents the ballad side of itself. From good and solid rock, things switch to beautiful. Chris Haley finds a voice that moves towards Fish, while the band slowly works towards a huge climax anyway, where all caution is laid aside allowing the band to explode into an orgy of sound. What 'Two By Two' shows is that Steak is more than a stoner band, it is able to compose and play a song that has a loud symphonic rock element in it. I've found myself pointing to Marillion of the the mid 1980s a few times lately and can't help to do it again here. Of course, there's more than that. QOTSA is there and much more. I'm sure you'll be able to recognise something of your personal favourites.

Another favourite song of mine is 'Luxury Junk'. Again a heavy track but with a superior melody. Haley shows us the inside of his head when things get "to heavy sometimes and I fade to black". That makes the short, angelic sounding interlude a bit ominous. Immediately, the song goes off again into noise and overdubbed guitar parts. Live this must be a highlight making a venue shake on its foundation. And then listen to 'Infinite'. The song will make you levitate. To top things off, there's some punkrock to bring it all back on earth ('Knucklehead') and slide into the final song 'Short Arms'. Another great song with its driving force and mysterious music.

'Steak' is an album that is on the edge of my tolerance level for heavy music, but remains gloriously on the right side of that thin line. From the first listening session onwards, the album kept growing on me and the end is not in sight. A welcome edition to my stoner collection 'Steak' is.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order the album here:

https://steakmusic.bandcamp.com/album/steak 

 

Two Steps At A Time. Railcard

The second song on Two Steps At A Time is called '1962 Forever'. Although the music on the album is not 1962, it is so close I'll allow it. Not much later songs by acts like The Seekers, Dusty Springfield and Cilla Black would conquer the U.K. and beyond. All somewhere behind The Beatles who surfed the highest wave and towed dozens in their wake.

Railcard presents itself as a band full of nostalgic feelings for an era of innocence that lies extremely far behind us. The years just before the sexual revolution, the hippies, the student revolts.The years that the world had just lived through the Cuba crisis and lived to tell. The years of one coal or gas heater for the whole home, ice flowers on the windows and cold, damp sheets in winter.

Railcard plays songs that sparkle, are full of optimism. "I know that nothing will happen, as long as we are together, the road will go on forever, you and me" (from 'Hillman Minx'). Optimism as if the singers are 20, while in reality, people roughly my age have learned the hard way it does not go on forever. What better way to live is there, to live as if the road will go on forever? Even if we do know better. Immediately, 'Flanelette' starts with this beautifully sounding trumpet, keeping that optimistic feeling totally alive.

Railcard is a new band. It formed only in 2025 when Rachel Love (Dolly Mixture), Ian Button and Peter Momtchiloff (Heavenly) met at a gig. They found to be the exact same age and decided that was reason enough to form a band. Later Allison Thomson (Trash Can Sinatras, The Love Band) joined and added her trumpet and keyboards. In 2026 three EPs were released that were collected into one album. The link with the band Heavenly, made the choice for a record label a logical one, Skep Wax.

Promo photo

Railcard does not only work from nostalgic feelings but also brings a pop feel that makes the songs come alive. Listen how the band uses the riff from The Kinks' 'Tired Of Waiting' and turns that into its own soft banger 'I'm A Disaster'. I simply love the song so much. The more uptempo 'Unstable Neighbour' has the same effect on me. The intricate parts that move in and out of the song. The trumpet sound reminds me of my favourite Soft Cell song 'Torch'. The vocals that come from all sides. It makes for a very special song.

Love and Button's vocals adorn all the songs with the other two adding background vocals in all appropriate parts. You can hear that they are no longer young, but the honesty and love for the songs they created together shines through for the whole of the way. And Rachel Love's voice is one I can listen to for quite some time.

Railcard is a band that was not in the cards of anyone involved. A chance meeting created an opportunity and here we are. Two Steps At A Time, a very appropriate title for an album that was created so fast, is a joy to listen to. 

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Two Steps At A Time here:

https://railcardband.bandcamp.com/album/two-steps-at-a-time 

Shiverstruck. IAN SWEET

Het maken van een nagenoeg perfect maar ook interessant popalbum is niet zo eenvoudig, maar na het fantastische SUCKER uit 2023 heeft Jilian Medford, oftewel IAN SWEET, er met het deze week verschenen Shiverstruck nog een gemaakt.

Na het imponerende SUCKER kon een nieuw album van IAN SWEET eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar na de eerste keer horen was ik alweer hopeloos verliefd op Shiverstruck. Ook op het nieuwe album van IAN SWEET domineren de lekker in het gehoor liggende popsongs, maar de songs van Jilian Medford hebben altijd net dat beetje extra dat van een goede popsong een memorabele popsong maakt. Het is een kunst die Chappell Roan tot in de perfectie beheerst, maar ook IAN SWEET schudt de ene na de andere nagenoeg perfecte popsong uit de mouw. Shiverstruck klinkt wat gepolijster dan SUCKER, maar de songs en de stem van Jilian Medford zorgen ook dit keer song na song voor de ultieme verleiding.

Met SUCKER leverde IAN SWEET in het najaar van 2023 een van de beste popalbums van dat jaar af. SUCKER bleek al het vierde album van het project van de Amerikaanse muzikante Jilian Medford, maar het album kwam voor mij als een volslagen verrassing. SUCKER haalde een maand na de release de top 25 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album zeker een plek in de top 10 of zelfs top 5 verdiend. 

SUCKER van IAN SWEET is een popalbum dat meedogenloos verleidt met popsongs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zijn opgeslagen, maar het is ook een eigenzinnig popalbum dat je meer dan eens op het verkeerde been zet. Het knappe van SUCKER is dat Jilian Medford aan de ene kant niet vies is van mainstream pop, maar op hetzelfde moment ook een zwak voor indiepop en indierock laat horen. 

Mijn liefde voor het vierde album van IAN SWEET is sinds het najaar van 2023 alleen maar gegroeid, waardoor ik met bijna onrealistisch hoge verwachtingen begon aan het deze week verschenen Shiverstruck. Desondanks had Jilian Medford niet veel tijd nodig om me te overtuigen, want ook het vijfde album van IAN SWEET is een pareltje. 

Shiverstruck opent met een ingetogen en bijna folky song, maar 987 is ook een 24-karaat ingetogen popsong zoals ook Chappell Roan ze maakt. Het is een popsong die ook kwetsbaar klinkt en dat heeft alles te maken met de stem van Jilian Medford, die me direct weer te pakken had. 

Na de ingetogen openingstrack gaat IAN SWEET weer het grootste deel van de tijd voor de pop en het is ook dit keer aanstekelijke pop met een randje indie. Jilian Medford woonde de afgelopen jaren in New York voor de liefde, maar na het stuklopen van haar relatie keerde ze terug naar Los Angeles. Shiverstruck is een deel van de tijd een breakup album, maar het is ook een album vol verlangen naar Californië, waardoor de meeste songs op het album minimaal een licht melancholisch karakter hebben. 

Jilian Medford maakte het nieuwe album van haar alter ego IAN SWEET samen met muzikant en producer Ben H. Allen III, die ik vooral ken van zijn werk voor Soccer Mommy. De twee bespelen samen het merendeel van de instrumenten, die door Ben H. Allen III zijn opgenomen in een lekker vol popgeluid. 

Vergeleken met voorganger SUCKER laat Shiverstruck wat minder scherpe randjes en ruwe kantjes horen, maar ook op het nieuwe album van IAN SWEET wordt makkelijk geschakeld tussen mainstream pop en indiepop. Het knappe van het album is dat Jilian Medford een heleboel bekende ingrediënten en inspiratie van bijna alle grote popzangeressen van het moment verwerkt in een geluid dat aan de ene kant direct herkenbaar klinkt, maar aan de andere kant toch ook een eigen geluid heeft. 

Het is een geluid dat continu betovert met onweerstaanbaar lekkere popsongs en de al even onweerstaanbare stem van Jilian Medford, maar ik hoor ook dit keer voldoende diepgang in de songs van de Amerikaanse muzikante. Shiverstruck is voor mij niet de complete verrassing die SUCKER bijna drie jaar geleden was, maar na een paar keer horen zit al een groot deel van de tien songs op het album in mijn hoofd en de rest gaat snel volgen. Shiverstruck is wat mij betreft een nagenoeg perfecte popplaat, die de muziek van 2026 nog wat meer glans geeft.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Shiverstruck hier luisteren en bestellen:

https://iansweetmusic.bandcamp.com/album/shiverstruck