These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Ricochet. Snail Mail

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is.

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Ricochet hier luisteren en bestellen:

https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet 

Regenesis. Girl With A Hawk

Girl With A Hawk is a band from Boston that I may well be following from the very first single onwards. Come 2026, here is its debut album and yes, it is as nice as I had hoped it would be. It does come with a surprise though. Based on e.g. recent single 'Wasn't It Just Yesterday', I had betted on a harder rocking album. It turns out it is more of a roots album than I had expected. An album that here and there brings Hazeldine to mind, and in a positive way, I'm more than o.k. with.

Let me start for that reason with the song 'The Fighter', the fourth on the album. When the guitar intro starts, my first thought was hey, a cover of 'Zombie' with an Oasis twist? Then the lead guitar joins and I'm back with guitarist Jeffrey Richards' lead melodies in my favourite Hazeldine song, 'Drive'. Girl With A Hawk manages to create this mix of rock and americana in a very successful way too. A twangy lead guitar, a fiddle and great harmonies. The band expands the song more and more, turning 'The Fighter' into an epic anthem by way of the long outro.

Overall, I notice how pleasant Regenesis sounds and can be listened to. Most likely the band sounds far smoother than in a live setting but as I'm not geolocated in the right place, chances are I will never know. The album allows for great listening and that is a very much worthwhile position to be in.

Girl With A Hawk formed during the pandemic and started to release singles quite soon after. Singer and songwriter Linda S. Viens (vocals, electric and acoustic guitar) was joined by Richard Lamphear (keyboards, backing vocals); Daniel Coughlin (guitars, backing vocals); Daniel George Bernfeld (bass, backing vocals); and Nancy Delaney (drums, percussion, backing vocals). Together they have created a sound that alternates between pop, rock and americana in a quite convincing way. All have a life in music and life itself behind them and decided to form a band anyway. The result is like it.

Regenesis is not the album of older musicians that have returned to music as just a hobby. For that the songs on this album are far too serious and well-crafted. These songs are the proof of their collective ability and dedication to create and arrange beautiful songs. Take the ballad 'Beautiful Today' with its bittersweet atmosphere. The music "simply" captured the mood singer Viens was in and turns it into beautiful music.

As I wrote before, I was surprised by the americana flavoured touch of the songs, but from the second spin of the record Girl With A Hawk onwards, the band totally convinced me to be listening to a good album worth exploring wider and deeper. I hope to have convinced the readers to dive in as well.

Wout de Natris - van der Borght 

Dandelion. Ella Langley

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast.

De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.

Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd.

Erwin Zijleman

Real Life Evolution. Joan as Police Woman

Everyone seriously involved in music will recognise the following. You follow an artist for several albums and see a few live shows and then for reasons that are not determinable, you miss an album and another one and even forget to play older albums. That happened to me with Joan as Police Woman somewhere in the 10s. Come 2026 and I'm alerted to a new version of her debut album, Real Life.

Many artists say that they would have liked to spend some more time recording or that a song takes on a different guise due to the many times it is played live. It is less usual that an artist reimagines his/her own recordings. More often it is a remix by another producer or musician. Not Joan Wasser, she went back into the studio, well a few actually, to come out with new versions of the songs from her first album.

To prepare for the new version, I decided to look into my backlog of WoNo Magazines, but to my surprise I did not find a review of 'Real Life' there. That makes it impossible to share my original thoughts with you. My guess is that my response then, would not have been that much different as it is today with the Evolution version. Joan as Police Woman does not go for immediate effect but for longevity. She does not play easy to digest pop music but commands listening to get to know the songs better with each spin, to unlock the inner richness of the melodies and arrangements.

What I decided not to do is compare the two versions. The new voices, Krystle Warren on 'I Defy' and Iggy Pop in 'Save Me are totally obvious, but other changes will be far more subtle. A difference is also in Joan Wasser's voice. It has aged in a pleasant way. This little extra edge to it, makes for good listening.

With her music Wasser hovers somewhere between pop and jazz. Opener 'Anyone' with its fretless bass makes that clear from the very start. The singing of the harmonies gives a little soul edge to the song as well. I only have faint memories of Ella Fitzgerald records of the generation preceding mine, but I can imagine Ella singing a song like 'Anyone' in a more jazzy arrangement. The song gives the album a very serious, yet pleasantly and good start.

I hadn't played 'Real Life' for quite some time. I gave a copy in the 00s to my now wife, but unfortunately she is a little less accurate storing her records, so good luck finding it somewhere. The songs all sounded instantly familiar though. Even in such a way that it is hard to pinpoint to the new elements. My gut tells me they are there though. A little slower tempo, a new harmony vocal, a different setting of instruments? I think it's all there, but what is more important, 'Real Life Evolution' is a good album. The album shows off the richness of the songs but also the musicianship and musical imagination of Joan Wasser. Listening to the Evolution version is a joy.

Do I recommend buying the album should you have the original version? Yes, I do. Joan as Police Woman shares her evolution with the 'Real Life' songs in the past twenty years with her fans or even newly interested individuals who missed out on the first time. There is a lot of beauty to discover on the new version.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Real Life Evolution here:

https://joanaspolicewoman.bandcamp.com/album/real-life-evolution-album-2026 

Roses. Widowspeak

Of course, checking the past of this blog, I find that Erwin Zijleman beat me to a Widowspeak album review. His love for female singers precedes mine by something like two decades. With 'Plum' Widowspeak came into my life in 2020, undoubtedly in the time of the second lockdown. The music resonated within me immediately. My second album, Widowspeak's sixth, 'The Jacket' was not that good in my ears. Now, four years later, Roses claims a spot just like 'Plum' did six years ago.

There are two versions of reception of 'Roses'. The first is on a modest level of sound. Believe me, there is far less to enjoy, as the second version is to play it somewhat louder on a headset and all of a sudden a host of details unfold themselves. 'Roses' proves to be a very, very rich album with a host of guitar parts that are everywhere my ears can cope with.

Widowspeak formed in Brooklyn, NYC in 2010. Through the years only guitarist and vocalist Molly Hamilton and guitarist Robert Earl Thomas, a married couple, remained of the original four piece. On 'Roses' it is Molly Hamilton who creates a dreamy kind of pop music with her somewhat sleepy sounding vocal delivery. The music may have some elements of dreampop, but equal parts consist of indie, roots and French sigh girls. All together this creates a near magical mix of alternative pop music that goes down really well with this listener.

Photo: Alexa Viscious

The album starts with one of the more solid numbers, 'The Hook'. As far as I'm concerned, this title describes the situation quite well. I'm hooked alright after listening to 'The Hook'. The song does what a million other songs have done in the past. A guitar that plays some slow solo notes, a piano here and there playing some slow notes as well, a warm Hammond closing everything that was left open in the crooks and crannies of the mix. Molly Hamilton overdubs her vocals in all the right places. Out comes this Americana-indie track that sounds as warm (the music) and dreamy (vocals) as can be. When in the next song, 'No Driver, I'm remembered of my favourite Hazeldine album, 'Digging You Up', I'm sold, hook, line and sinker.

In the rest of the albums, the songs remain warm and rich. Guitars are everywhere, including a pedal steel here and there, creating a great mode, that in a way is the same mood but it's never enough. On Roses there simply is never enough of a good thing. Recorded on the Greek island Hydra with the band's touring members Willy Muse, John Andrews, and Noah Bond, in January and fine tuned at home in Brooklyn, the band is ready to take on the world once again. To think that the members of a band this good, have regular day jobs to sustain themselves, makes it something close to a miracle that we are able to hear Roses. I know, it's not unique, yet it gives you pause that making great music does not assure you an income sufficient to live off. It must be the product of total dedication to the muse that houses within the Widowspeak duo.

So let's be grateful for the present Roses is. Widowspeak has delivered an album of great beauty.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Roses here:

https://widowspeak.bandcamp.com/album/roses 

It's All Good, Sugar. The Greenberry Woods

It's All Good, Sugar is an album containing pure pop with elements from all the decades in which, when all is said and done, the best music was made, because it was invented in these years. Come 2026 there are on average far more accomplished musicians and of course recording options are so much better now than in the 1960s and 70s, that musicians could not even dream of them. The Greenberry Woods is obviously making the most of these options and present a poprock album that can go with the best of them from the 2020s.

All in search of pure pop do not have to look any further. It's All Good, Sugar is filled with it, twelve songs long. In fact, it's incredible that The Greenberry Woods are able to come up winning, song after song after song.

The first time I heard an album like this, as in tapping into the 60s pop era with fully original songs of very high quality, was with the album 'Catch All' by a band filled with musical friends from different bands called Swag from 2001. Since circa ten years a host of albums have reached me attempting the same feat. I like many of them, but it seems with It's All Good, Sugar The Greenberry Woods have raised the bar some more.

Promo photo

As I had never heard of the band before, I decided to read in. The Greenberry Woods released two albums in the 1990s before calling it a day, 'Rapple Dapple' (1994) and 'Big Money Item' (1995). Like many of its contemporaries the three songwriters of the band, Brandt Huseman, Ira Katz and Matt Huseman are giving it a new try some 30 odd years later. I am not totally surprised by the 1990s link. The song 'Very Good Year' reminds me of the sound of the one album band The Caulfields alled 'Whirligig'. It also means that the band members most likely are well into their fifties, reliving a passion they once had. Based on what I'm hearing, that was very wise decision. The three are joined by multi-instrumentalist Paul Krysiak (also in Splitsville with the Huseman twins) and drummer Joe Parsons.

Another band I could mention from the 1990s, is The Posies. Like it The Greenberry Woods manages to combine The Beatles and Big Star with that tougher sound of the 1990s poprock. All the elements blend in a way that keeps tingling my ears for the whole of the album. Take 'The One That Makes You Happy'. The strong and loud guitar chord progression manages to blend perfect pop vocal melodies and harmonies. The third is Scotland's Teenage Fanclub, originally also with three songwriters and singers, as The Greenberry Woods also excel in softer, dreamier songs.

What more can I write? Hearing is believing, so let me leave you with pointing you to the link below to be convinced by the perfection on offer on It's All Good, Sugar.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order It's All Good, Sugar here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/its-all-good-sugar 

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

The Magic City. The Magic City

New Zealand and Boston. All added up this may be the two geographical locations that popped up most on this blog in the last seven to nine years. Where New Zealand is concerned, I'm always wondering what is in the water there causing all this brilliance. For Boston that's not a question with all that tea having gone into the harbour. Today it's Boston's turn but with a twist, because if I would have had to guess, I'd have said London and more specifically Suede with a new singer.

The Magic City has been on the blog before with two singles in 2023 and 2024. What I'm reading there is consistent with what I'm hearing on my headset. All sorts of alternative and indie rock come by, with some powerpop as an extra flavour added to the whole. With two singers David Jackel, also on guitar and synth, and Mike Quinn, also on bass, the band has two front men, of which Jackel is regularly going for his inner David Bowie and Brett Anderson when singing. The other two members are Adam Anderson (lead guitar, vocals) and Ken Marcou (acoustic and electric drums).

What strikes me foremost when listening to The Magic City is the fun the members have in presenting us their music. They are obvious fans of several styles of (Brit)poprock and manage to write their own originals that match the quality of the originals of Suede. Take 'Don't Forget Me When She Gone'. This song could have been a part of Suede's debut album with ease. That band is now its thirty plus year and The Magic City is releasing its debut album. The members do have a long track record of other bands of which one, The Daylillies, can be found on this blog as well. The song in the middle of the album is one of the best on it. Yes, it is very familiar in sound but far from a rip off. This is as good as Suede can wish for (and still is in 2026).

But let's go back to the beginning. Just listen to the bang with which 'The Magic City' enters my ears and life. An electic guitar is coming to life slowly and the band kicks in, creating the light and the shade within thirty seconds. 'Ozma Is My Shadow', the single that preceded the album, is the visiting card of the album and band. Listen to the drum part Ken Marcou is playing. All the holding back and hitting extra he does on a supertight snare drum sound. More Therapy than Suede. It gives the song an oomphh in its Britpop. The song pulls me straight into the album, making me want to hear more.

It's not all U.K., because 'A Series Of Chemicals' has the kind of quality that a band like Nada Surf has. The guitars are louder, like The Caulfields played in the 1990s. But then both these bands are more U.K. oriented in the sense of working towards the perfect pop song anyway. The "aahs" The Magic City's members sing, is a tell-tale sign of where their ambition lies. You come very close, gentlemen.

It is this variation in the approach to its songs that gives 'The Magic City' the extra quality push. The band is able to work on the arrangement of songs in such a way, that it presents surprises within songs as well. In fact, the album full of them, making me like it ever more. 'The Magic City' is one of the nicest surprises of 2026 thus far. "Come and get it", they sing in the 2023 single 'Roadrunner vs. Your Mother", also on this album. If I were you, I'd follow its advice.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order 'The Magic City' here:

https://themagiccityofficial.bandcamp.com/ 

Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

The Rideout. The Chelsea Curve

With the avalanche of albums reaching me every week, it is extremely hard to catch up on albums that are released during a holiday and other periods of time where listening and writing are hard to do. Based on listening to the single 'Ride' by The Chelsea Curve, I knew it was time to make the extra effort.

'Ride' is a such an energetic song. The Boston band is rocking in a serious way, without forgetting that a golden vocal melody is the thing of miracles where hit songs are concerned. Whatever the influence of The Radio Indie Alliance Top 100 is I can't tell you, the fact that 'Ride' recently was its number 1 does tell you something. 'Ride' is the kind of song that deserves being a number 1. Most likely the current number 1 in our Top 40 doesn't, as far as I'm concerned.

Like me, The Chelsea Curve is a remnant of the past. From the time when Blondie managed to top the charts with 'Denis' and the albums 'Plastic Letters' and 'Parallel Lines'. Listen to 'Kindawanna' and 'Out Of My Head' and you know more than enough. Both are songs that deserve to be hits in that parallel universe of mine and The Chelsea Curve's and that Indie Alliance Top 100.

Photo: Trebmal Photography

The Chelsea Curve is from Boston and consists of Linda Pardee (bass, vocals, keys), Tim Gillis (guitars, vocals, keys), and Bruce Caporal (drums and percussion). The Rideout is the band's second album after 'All The Things' (2021), that was released after eight single releases in just as many months. You'll find many reviewed in the singles' section but not the album as a whole. With The Rideout WoNoBlog makes its amends. The Rideout deserves your full attention.

Despite being a mini album of just seven songs, the energy shared with you by the band will last you for the rest of the day. In the first seconds of the album The Chelsea Curve grabs me and, the trio does not let go of me before the final note has faded away, leaving me totally fulfilled. The Rideout is one explosion of energy, contending for the Blondie crown. If you plan to listen to one powerpop/rock album this year, The Rideout should be your record of choice.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Rideout here:

https://thechelseacurve.bandcamp.com/album/the-rideout 

Path Of Totality. The Montvales

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen.

Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.

The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. In april was het anders en stond het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Path Of Totality hier luisteren en bestellen:

https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality 

made it!. lucky break

When lucky break made its debut on this blog with a review of the single 'Camp Song', I wrote:

"Believe it or not, I can, as it were, hear Tammy Wynette sing Camp Song, but also R.E.M. Now that is what I call a hybrid".

Having familiarised myself with her album made it! I can state that this feeling of listening to a hybrid album has not leave me. Despite rocking out as well, the mood at times switches between country and indie, especially because she is able to sing in an indie and a country kind of way. I will not go as far and write that this artist cannot make up her mind on what it is she wants to be, that she's comfortable somewhere in between seems obvious.

lucky break is Emma Gerson who has an East and West Coast background. After a short stint in the music industry, she felt she wanted to be a musician first and that resulted in the EP 'Biggest Thing' and now in her debut album made it!. On the album, she worked with Elliott Woodbridge, friend and co-producer. Gerson played the acoustic guitar and Woodbridge all other instruments.

That country feel aside, it's obvious that Emma Gerson grew up with a solid dose of indierock. This music form is the bedrock of made it!. lucky break is not afraid to rock and move from the light to the shade and back. Take Darklight for example. The soft toned verses are painted over in dark overtones when the chorus gets there. Listen to the two opening songs and you hear she's pretty convincing in songs that may alienate pure pop lovers but please the more alternative pop-rock fans.

Promo photo

A third element in lucky break's music that struck me, is her closeness to the indie female singers coming out of New Zealand like Vera Ellen, Aldous Harding and Ernie Ball. On made it! the indie, alternative rock and folk elements are mingled just as easily. It makes made it! stand out for me just a little bit more. And, makes the album so much more varied. The playfulness of 'Red Balloon' is a good example of such another tone compared to most other songs on made it!.

made it! is a debut album, but as a whole it is a mature album by an artist who seems to have a clear view of where she wants to go. So don't take my primary observation too serious. lucky break is indie/alternative enough to be taken seriously and allows in other elements that may make her attractive to a lot more music fans. Time will tell if she will make a choice or is able to keep walking on that thin line in the middle. In the meantime let's enjoy this good debut album.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Misty Mountain. Sophia Yau-Weeks

Sophia Yau-Weeks is een debuterende muzikante uit Oakland, California, maar ze heeft met het echt in alle opzichten wonderschone Misty Mountain een album gemaakt dat geen moment klinkt als een debuutalbum.

Al sinds mijn eerste kennismaking ben ik compleet ondersteboven van Misty Mountain van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. Het is nauwelijks te geloven dat ze pas een paar jaar geleden is begonnen met het schrijven van songs, want Misty Mountain is een album van een bijna ongekende schoonheid. De muziek op het album is bijzonder mooi, de productie is prachtig, de songs zijn intiem en stuk voor stuk indringend en dan is er ook nog eens de stem van de Amerikaanse muzikante die je continu in vervoering brengt. Het debuut van Sophia Yau-Weeks was voor mij direct goed voor kippenvel en mijn bewondering voor dit betoverend mooie album is alleen maar groter geworden. Wat een ontdekking!

Mijn rondje langs de nieuwe albums op het Amerikaanse muziekplatform bandcamp zette me bij toeval op het spoor van het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Sophia Yau-Weeks. De teksten waarmee muzikanten zich op bandcamp introduceren zeggen meestal niet al te veel, maar de tekst van Sophia Yau-Weeks is behoorlijk informatief: “Sophia Yau-Weeks is a singer-songwriter based in Oakland, CA. Now back in her hometown after a two-year-stint living in London, Yau-Weeks is releasing her debut record, Misty Mountain. This vulnerable body of work, which was recorded to tape at Tiny Telephone Oakland, is rooted in slowness and introspection. The album was co-produced with Maryam Qudus (SPELLLING, Gracie Abrams, Alanis Morissette)”. 

Wat ik op basis van deze introductie nog niet wist is dat de Amerikaanse muzikante min of meer werd gered door de coronapandemie. Door de coronapandemie ontsnapte ze aan de druk die eerst moest leiden tot een bestaan als een professionele violiste en later moest resulteren in een geslaagde academische carrière. Sophia Yau-Weeks zocht haar geluk in Londen, waar ze haar droom om zich te ontwikkelen tot singer-songwriter najoeg. Het is een droom die is uitgekomen met de release van haar debuutalbum Misty Mountain. 

Door mijn enorme liefde voor vrouwelijke singer-songwriters beluister ik alles wat los en vast zit in het genre. Dat heeft me de afgelopen jaren heel veel albums opgeleverd die me zeer dierbaar zijn, maar ik kom niet vaak albums tegen die me zo betoveren als het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks. 

De muzikante uit Oakland schreef de songs voor haar eerste album in een voor haar zware periode, en dat hoor je. De songs op Misty Mountain zijn aan de donkere kant en daar hou ik meestal wel van. De songs van Sophia Yau-Weeks zijn niet alleen donker, maar ook zeer persoonlijk. De Amerikaanse muzikante vertolkt haar songs bovendien met heel veel gevoel, waardoor ze echt keihard binnenkomen. 

De opvallend intieme songs op Misty Mountain worden nog wat mooier door de stem van Sophia Yau-Weeks en voor mij is het een van de mooiste stemmen die ik in tijden heb gehoord. Het is ook een zeer karakteristieke stem, wat de zang op Misty Mountain nog wat mooier maakt, zeker als de stem van Sophia Yau-Weeks in meerdere lagen uit de speakers komt. 

Het is een stem die wordt omgeven door een zeer smaakvolle instrumentatie, die in de basis bestaat uit fraai gitaarspel. De gitaarakkoorden worden gecombineerd met strijkers en met atmosferische klanken van synths, al worden die niet genoemd in de credits van het album. Het is allemaal subliem geproduceerd door Sophia Yau-Weeks en Maryam Qudus, die samen tekenen voor een geluid vol contrasten. 

Misty Mountain schakelt continu tussen breekbare en sobere klanken en beeldende en vollere klanken. het album beweegt zich hiernaast net zo makkelijk tussen echo’s uit het verleden van bijvoorbeeld de Laurel Canyon folk en de psychedelische folk als tussen echo’s uit de indiefolk van het moment. 

Direct bij eerste beluistering werd ik gegrepen en betoverd door het debuutalbum van Sophia Yau-Weeks en iedere keer als ik naar het album luister vind ik het nog wat mooier en indrukwekkender. Het is puur toeval dat ik dit album ben tegengekomen, maar wat is dit mooi. Absoluut een van de mooiste albums van 2026 tot dusver. Ik ben echt diep onder de indruk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Misty Mountain hier luisteren en bestellen:

https://sophiayauweeks.bandcamp.com/album/misty-mountain 

Nothing's About To Happen To Me. Mitski

Mitski lijkt op ieder nieuw album alleen maar beter te worden en dat is ook weer het geval op het in februari verschenen Nothing's About To Happen To Me, dat deels bekend, maar toch ook weer anders klinkt.

Mitski eindigt met haar albums steeds net wat hoger in mijn jaarlijstjes en die lijn kan ze wel eens door gaan trekken met haar nieuwe album. The Land Is Inhospitable And So Are We haalde in 2023 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me vind ik nog wat beter. De zang is echt prachtig, de muziek verschiet keer op keer fraai van kleur en de songs zijn reuze spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Mitski, maar de muzikante uit New York verlegt ook dit keer haar grenzen met een combinatie van sfeervolle country, rijk georkestreerde pop en een vleugje indierock. En Nothing's About To Happen To Me wordt voorlopig alleen maar beter. 

De eerste drie albums van Mitski (Miyawaki) trokken nog niet heel veel aandacht en ontsnapten ook aan mijn aandacht, maar sinds Puberty 2 uit 2016 bouwt de muzikante met Amerikaanse en Japanse wortels succesvol aan een indrukwekkend oeuvre. Puberty 2 vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje en ook Be The Cowboy (2018), Laurel Hell (2022) en The Land Is Inhospitable And So Are We (2023) schaarde ik onder de beste albums van de betreffende jaren. 

Het zijn albums waarop de muzikante uit New York steeds weer een andere kant van zichzelf laat horen en net zo makkelijk indruk maakt met Amerikaanse rootsmuziek of toegankelijke pop als met stekelige indierock of synthpop. In het voorjaar van 2024 zag ik Mitski in Carré en liet ze horen en zien dat ze ook op het podium een fascinerende muzikante is. 

Alle reden dus om met hele hoge verwachtingen uit te kijken naar haar achtste album. Nothing's About To Happen To Me gaat in de eerste track verder waar The Land Is Inhospitable And So Are We in de herfst van 2023 ophield. Het is een track die wordt gedragen door invloeden uit de countrymuziek en die opvalt door zeer sfeervolle pedal steel klanken en door de mooie stem van Mitski. 

Aan het einde van de track worden de ingetogen klanken vervangen door rijke orkestraties en weet je weer dat de muziek van Mitski net zo vaak van kleur kan verschieten als een hyperactieve kameleon. Dat blijkt direct weer als ze in de tweede track opschuift richting in de indierock waarmee ze ooit doorbrak, maar ook deze track eindigt met bombastische klanken. 

Ik vind Nothing's About To Happen To Me op zijn mooist wanneer Mitski ingetogen zingt en zich omringt met sfeervolle klanken een vleugje country, zoals in de derde track en in veel tracks die volgen. Haar stem klonk wat mij betreft nog niet eerder zo mooi als op haar nieuwe album, maar ook in muzikaal opzicht is Nothing's About To Happen To Me van Mitski een prachtig album. 

Het is knap hoe de muzikante uit New York haar geluid steeds verder verfijnt, want nog niet eerder klonk een album van Mitski zo mooi en zo veelzijdig. Het is prachtig hoe het album steeds weer schakelt tussen door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede klanken, fraaie orkestraties en opeens aanzwellende gitaren en bij Mitski klinkt het altijd logisch en functioneel. 

De band waarmee ze inmiddels een aantal jaren tourt tekent voor de muziek op het nieuwe album, terwijl Drew Erickson, met wie Mitski al eerder werkte, de orkestraties voor zijn rekening nam. Ook voor de productie kiest de Amerikaans-Japanse muzikante voor de inmiddels bekende weg, want ook Nothing's About To Happen To Me werd weer geproduceerd door Patrick Hyland. 

Het vertrouwen op vaste waarden zorgt er voor dat de muziek van Mitski op het nieuwe album vertrouwd en ontspannen klinkt, maar ik hoor ook dit keer groei in de muziek, de zang, de songs en de fantasierijke teksten. Nothing's About To Happen To Me is een album dat de ruimte elf songs lang op aangename wijze verwarmt, maar het is ook een album waarop veel valt te ontdekken. 

Ik begon met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van Mitski, maar deze werden direct meer dan waar gemaakt. Ik ken de muziek van Mitski inmiddels een jaar of tien, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van haar muziek als bij beluistering van het geïnspireerd klinkende Nothing's About To Happen To Me en dat is een indrukwekkende prestatie.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Nothing's About To Happen To Me hier luisteren en bestellen:

https://mitski.bandcamp.com/album/nothings-about-to-happen-to-me 

Night Owl Envies The Mourning Dove. Caitlin Canty

Caitlin Canty schaarde zich met haar vorige drie albums onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en laat met Night Owl Envies The Mourning Dove horen dat daar niets op valt af te dingen.

De Amerikaanse muzikante Caitlin Canty is nog niet heel bekend, maar iedereen die haar albums kent weet dat ze een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter is. Het leverde de afgelopen jaren een serie geweldige albums op en ook het deze week verschenen Night Owl Envies The Mourning Dove is er weer een. Caitlin Canty maakt Amerikaanse rootsmuziek met uiteenlopende invloeden en het is muziek die opvalt door bijzonder mooi gitaarwerk, sterke songs en de mooie en krachtige stem van de muzikante uit Vermont. Ik heb haar vorige albums heel hoog zitten, maar ook haar nieuwe album stelt weer geen moment teleur.

De Amerikaanse singer-songwriter Caitlin Canty bracht al in mei haar vijfde album uit, maar beperkte zich in het voorjaar tot de versie op cd en vinyl, die via haar website was te bestellen. Ik heb er even over getwijfeld, maar door de absurd hoge verzendkosten van het moment en de grote kans op aanvullende douanekosten besloot ik te wachten tot de officiële release deze week. 

Dat ik ondanks de torenhoge kosten toch nog even twijfelde heeft alles te maken met de kwaliteit van de vorige drie albums van Caitlin Canty. Golden Hour, het in 2011 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, trok nog niet mijn aandacht, maar Reckless Skyline uit 2015, Motel Bouquet uit 2018 en Quiet Flame uit 2023 zijn rootsalbums die wat mij betreft mee konden met de beste rootsalbums van dat moment. 

Met name het samen met Jeffrey Foucault gemaakte Reckless Skyline is nog altijd een bijzonder indrukwekkend album, waarop Caitlin Canty excelleert als zangeres en songwriter en waarop bovendien fantastisch gitaarwerk is te horen. Op Motel Bouquet schoof de Amerikaanse muzikante wat op richting een meer ingetogen geluid en dat deed ze in nog wat sterkere mater op Quiet Flame, waarop de muziek vooral ingetogen en akoestisch was en bovendien wat traditioneler van aard. 

Op het deze week dan eindelijk officieel verschenen en ook via de streaming media platforms beschikbare Night Owl Envies The Mourning Dove schuift Caitlin Canty weer op richting een net wat steviger geluid, dat dichter tegen het geluid op Reckless Skyline aan kruipt, al is er ook volop ruimte voor meer ingetogen songs.

Caitlin Canty heeft Nashville, Tennessee, inmiddels verruild voor haar geboortegrond in Danby, Vermont en week uit naar het nabijgelegen platteland van Maine om haar nieuwe album op te nemen. Night Owl Envies The Mourning Dove werd samen met een beperkt aantal muzikanten nagenoeg live opgenomen in slechts vier dagen tijd, waarbij moet worden vermeld dat Caitlin Canty tijdens het opnemen van het album bijna acht maanden zwanger was. 

De productie van het album deed ze samen met de vooral van Josh Ritter en van het vorig jaar verschenen en indrukwekkende debuutalbum van Louisa Stancioff bekende Sam Kassirer en het is een bijzonder fraaie productie. Night Owl Envies The Mourning Dove bevat een aantal ingetogen, een aantal net wat stevigere en een beperkt aantal bezwerende songs en ze zijn allemaal even mooi. 

Net als op haar vorige albums verwerkt Caitlin Canty vooral invloeden uit de folk en country in haar songs en komen af en toe wat invloeden uit de blues voorbij. Haar songs vallen ook dit keer vooral op door fraai gitaarwerk en hier en daar een pedal steel, maar Night Owl Envies The Mourning Dove bevat ook een tweetal songs waarin de keyboards domineren en waarmee Caitlin Canty een voor haar nieuw geluid laat horen. 

Wat niet is veranderd is de kwaliteit van de zang, want die is ook op het nieuwe album van Caitlin Canty weer erg hoog. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een prachtige stem, die zowel in de meer ingetogen als in de wat stevigere songs op het album makkelijk indruk maakt. De zang van Caitlin Canty is wat mij betreft het mooist in de indringende slottrack Heartache Don’t Live Here, maar de zang in de andere tracks is niet veel minder. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Caitlin Canty wederom een prachtig rootsalbum heeft gemaakt. Voor iedereen die het horen wil.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Night Owl Envies The Mourning Dove hier luisteren en bestellen:

https://caitlincanty.bandcamp.com/album/night-owl-envies-the-mourning-dove 

Creature Of Habit. Courtney Barnett

"Time will tell where I'm going with the new album. Sometimes these things take time". I wrote at the end of Courtney Barnett's previous album, 'Things Take Time, Take Time'. Well, I can tell you in 2026: I had completely forgotten it even existed. To be even more honest, I didn't really look forward to Creature Of Habit.

Having listened to it several times by now, I can share that I may even buy the LP. Why? Give me a few minutes to explain.

Courtney Barnett is who she is as a musician. Her voice and way of singing cannot be changed. What has changed, is her approach to her songs it seems to me. The slacker element is not here and neither is the blanket of negativity that often hung over her songs. Is it the sun of Los Angeles where she moved to?

Just listen to the upbeat way the album opens. The main riff may be dark and distorted, the song is open and inviting. The space in between the instruments lets the light in. The background vocals sparkle, making 'Stay In Your Lane' a very inviting opening song for Creature Of Habit. This is even more so in 'Site Unseen', a duet with Waxahatchee, where the two singers take each other higher and higher.

Barnett worked with Warpaint drummer Stella Mozgawa and producer John Congleton Is there anyone Congleton has not worked with over the past decades? The list is near endless. Barnett wrote the most spruced up song with Mozgawa. 'One Thing At A Time' is an alternative rocker that halfway the dirty sounding guitar solo catches fire. The intro of the song can be seen as an example of how Creature Of Habit sounds. Several of the songs our direct, alternative rock songs that make me like the album far more than the previous albums. I will even take back my comment on the work of Courtney Barnett's former partner Jen Cloher being better. Creature Of Habit competes alright.

There are a few barer songs with just Courtney Barnett and Stella Mozgawa playing instruments. They take the mood of the album in a more sober, but not a slacker direction. And this change works a miracle for this album. 'Mostly Patient' is the proof in point. Because of her way of singing this song sparkles, instead of bringing me down. Whatever caused ms. Barnett to change course, it has my blessing. This is exactly the kind of album I thought she had in her but somehow never produced. Even in the song where the influence of Warpaint comes through, 'Mantis', is absolutely top.

Summing up, Creature Of Habit is a good album where Courtney Barnett shows her more direct side and that is a side I like best. This is her best album to date.

Wout de Natris - van der Borght

 

P.S.: Yes, I already bought the LP. 

You can listen to and order Chreature Of Habit here:

https://courtneybarnett.bandcamp.com/album/creature-of-habit 

The Secret To Good Living. Hiding Places

Hiding Places is a band from Brooklyn, N.Y. The band is announced as indierockers, but you will encounter a few flavours of indierock on the album. From shoegaze and grunge to slowcore and everything in between. Just as easily I'm remembered of Hole, without the vocal antics, as of Veruca Salt and even Low. Hiding Places captures all these different musical outings and moods on The Secret Of Good Living.

It is the debut album of Hiding Places, following an EP from 2024 called 'Lesson'. The band is a four-piece consisting of Audrey Keelin, Henry Cutting, Nicholas Byrne, and Michael Matsakis, with Keelin and Byrne alternating as lead vocalist. The band members all moved from rural Georgia to Brooklyn to come together, rehearse and record the first album, which is followed by a tour.

The album opens with a riff bringing Blur's 'Beetlebum' to mind, to change tack becoming its own song fast. 'Dead Dove (Your Love Was Never A Waste Of Time)' is a grungy song, with distorted guitars that spring to the fore first. Listening deeper, it becomes clear that the song breathes despite the huge sound of the two guitars (off and on some more). The huge opening riffs do not completely deliver, as the song tones down somewhat halfway. It opens itself up as it were, making the song more interesting to listen to. Audrey Keelin opens as lead singer. She is able to share uncertainty as well as convince all at once with her voice.

'Dead Dove (Your Love Was Never A Waste Of Time)' is a bellwether for the rest of the album. The band loves to share different sides to itself. Second song 'Holy Roller' is a great example of how perfectly dynamics are used by Hiding Places. If I have to place 'Holy Roller' somewhere, it is in between Wednesday's rock songs and 'Death By Diamonds And Pearls' by Band of Skulls. It has the stutter rock/grunge of the latter and that well-studied sloppiness of the former. For me that makes 'Holy Roller' the price song of The Secret To Good Living.

When you go through the album, Hiding Places will surprise you a few more times. It is not afraid of putting you on the wrong foot musically, before coming back to what it is the nucleus of its music. That can include the use of an organ that wasn't there before. You'll find some experimental music here and there. It all makes for interesting listening. You will not see me claiming The Secret To Good Living is a life-changing experience. For that the music on the album sounds too familiar. What The Secret To Good Living is, is a great and interesting debut album from a band that is honing its chops and will most likely only get better soon by playing more. If you're into indierock, Hiding Places is the band to check out next.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Secret To Good Living Here:

https://hidingplacesnc.bandcamp.com/album/the-secret-to-good-living-2 

Valentine. Courtney Marie Andrews

De Amerikaanse muzikante Courtney Marie Andrews beschikt over een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek en heeft ook met Valentine weer een indrukwekkend mooi album afgeleverd.

Met het eind 2022 verschenen Loose Future had Courtney Marie Andrews de lat wel erg hoog gelegd voor zichzelf. Ze heeft daarom de tijd genomen voor Valentine, dat deze week is verschenen. Het is een album dat wederom werd gemaakt met een klein team en dat, net als zijn voorgangers, indruk maakt met mooie en bijzondere klanken en een vakkundige productie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn weer van hoog niveau en het zijn ook dit keer zeer persoonlijke songs. Het mooist van alles blijft echter de stem van Courtney Marie Andrews, die ook op Valentine weer prachtig zingt. Loose Future blijft een werkelijk fantastisch album, maar Valentine komt zeker in de buurt.

Courtney Marie Andrews had al meer dan een handvol albums op haar naam staan toen ik tien jaar geleden voor het eerst een album van haar hoorde. Met Honest Life trok de Amerikaanse muzikante overigens niet alleen mijn aandacht, want het album kon zowel in de Verenigde Staten als in Europa rekenen op zeer positieve recensies en werd in rootskringen liefdevol omarmd. 

Sindsdien mag Courtney Marie Andrews worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status dankt ze aan haar vermogen om zeer aansprekende songs te schrijven, maar vooral aan haar bijzondere mooie en gevoelige stem en aan haar zeer persoonlijke teksten. 

Na Honest Life kon ik ook May Your Kindness Remain uit 2018 en Old Flowers uit 2020 zeer waarderen, maar mijn favoriete album van Courtney Marie Andrews is het in de herfst van 2022 verschenen Loose Future. Op Loose Future werkte de muzikante uit Phoenix, Arizona, samen met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en met muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear), wat een verrassend origineel klinkend rootsalbum opleverde. 

Loose Future haalde in 2022 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar inmiddels schat ik het album nog wat hoger in. Ik was dan ook al maanden benieuwd naar het afgelopen herfst aangekondigde nieuwe album van Courtney Marie Andrews, dat deze week is verschenen. 

Op Valentine werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Jerry Bernhardt en dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen. Ik had na het zo succesvolle Loose Future en de twee albums die er aan vooraf gingen eigenlijk weer een producer van naam en faam verwacht, maar Jerry Bernhardt heeft prima werk geleverd. Ook Valentine is een album dat anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment. Net als op Loose Future varieert Courtney Marie Andrews er ook op haar nieuwe album flink op los. 

De muzikante uit Phoenix, Arizona, had op haar vorige albums vaak een zwak voor folk, country en pop uit de jaren 70 en dat zijn invloeden die ook op Valentine een belangrijke rol spelen. Dat kon in het verleden nog wel eens een album opleveren dat zo was weggelopen uit de Laurel Canyon Scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar op haar nieuwe album wandelt Courtney Marie Andrews met zevenmijlslaarzen door de tijd. 

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op Loose Future, maar ook Valentine klinkt prachtig. De songs van Courtney Marie Andrews zijn ook dit keer zeer persoonlijk en vaak behoorlijk melancholisch, maar het is geen album om somber van te worden. Valentine is over het algemeen niet zo heel ver verwijderd van zijn voorganger, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikante de meeste aandacht trekt bij beluistering van het album. 

Courtney Marie Andrews beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die ook op Valentine weer met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Het doet me af en toe wel wat denken aan de stem van Maria McKee, maar Courtney Marie Andrews heeft absoluut een eigen geluid. Ik begon met onwaarschijnlijk hoge verwachtingen aan Valentine, maar ze zijn verrassend makkelijk waargemaakt. Erwin Zijleman

De muziek van Courtney Marie Andrews is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante:

https://courtneymarieandrews.bandcamp.com/album/valentine

Everywhere Isn’t Texas. August Ponthier

August Ponthier is een non-binaire muzikant uit Brooklyn, New York, die met Everywhere Isn’t Texas een groots debuutalbum heeft afgeleverd, dat niet alleen een briljant popalbum is, maar ook een fraai singer-songwriter album.

Ik had de naam August Ponthier nog nooit gehoord, maar wat ben ik onder de indruk van het deze week verschenen Everywhere Isn’t Texas. De Amerikaanse muzikant uit Brooklyn schaart zich met dit debuutalbum wat mij betreft in één klap onder de grote beloften van de popmuziek van het moment. De muziek van August Ponthier heeft raakvlakken met de muziek van Chappell Roan en ik hoor ook veel van Taylor Swift, maar Everywhere Isn’t Texas laat ook een fris popgeluid horen met veel invloeden uit de country en de folk. Je hebt soms van die albums met songs die je onmiddellijk koestert en Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier is zo’n album. Hier gaan we nog veel van horen.

Ik weet nog dat ik in de herfst van 2023 voor het eerst naar het net verschenen debuutalbum van Chappell Roan luisterde. Na één keer horen wist ik niet alleen dat het een sensationeel goed popalbum was, maar wist ik ook zeker dat Chappell Roan een wereldster zou gaan worden. Ik had gisteren een vergelijkbaar gevoel bij beluistering van Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier. 

Het is een album dat deze week eigenlijk alleen door de alternatieve Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt gepromoot als een van de memorabele nieuwe albums van deze week, maar ik weet zeker dat het debuutalbum van August Ponthier dit jaar hoge ogen gaat gooien en de popmuziek er zeer binnenkort een grote ster bij heeft. 

August Ponthier groeide op in Texas en had in de Amerikaanse Bible Belt een jeugd waarin worstelingen met gender en seksualiteit centraal stonden. De Amerikaanse muzikant verruilde een voorstad van Dallas uiteindelijk voor Brooklyn, New York, en identificeerde zichzelf als non-binair persoon en queer. 

In tekstueel opzicht heeft Everywhere Isn’t Texas wel wat raakvlakken met het debuutalbum van Chappell Roan, al zijn haar teksten een stuk explicieter dan die van August Ponthier, die voor slechts één van de songs op het album een waarschuwing voor expliciete teksten heeft gekregen op Spotify. 

In muzikaal opzicht maakt August Ponthier andere keuzes dan Chappell Roan. Beiden maken pure pop, maar August Ponthier laat ook een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek horen. Veel songs op Everywhere Isn’t Texas laten invloeden uit de folk en de country horen, maar August Ponthier maakt er uiteindelijk wel popsongs van. 

Als ik vergelijkingsmateriaal moet aandragen kom ik vooral bij Taylor Swift uit. Niet eens zozeer vanwege het countrypop verleden van Taylor Swift, want ik hoor vooral invloeden uit de meer pop georiënteerde songs van de Amerikaanse superster, die ook over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na één keer horen niet meer vergeet.

Ik had de naam August Ponthier (voorheen Allison Ponthier) echt nog nooit gehoord, maar de Amerikaanse muzikant timmert al even aan de weg op TikTok, dat zich buiten mijn muzikale universum bevindt. Het verklaart dat een aantal aansprekende songwriters uit Nashville en Los Angeles hebben bijgedragen aan de songs op het album. 

Everywhere Isn’t Texas is geproduceerd door Matthew Neighbour, die niet dezelfde status heeft als de grote popproducers van het moment, maar al wel fraai werk afleverde voor onder andere Lord Huron, Soccer Mommy en Julia Stone. Het levert een album vol lekker in het gehoor liggende songs op en het zijn in de meeste gevallen ook aansprekende songs, die ook na meerdere keren horen nog leuk blijven. 

August Ponthier trekt zelf de meeste aandacht met een aantal persoonlijke songs over een ingewikkelde jeugd en een mooie stem, die makkelijk verleidt, maar die ook over voldoende diepgang en gevoel beschikt. Het levert een geweldig popalbum op, maar het knappe van Everywhere Isn’t Texas is wat mij betreft dat het debuutalbum van August Ponthier zich ook laat beluisteren als een knap singer-songwriter album met voldoende invloeden uit de folk en de country. 

Het debuutalbum van August Ponthier kwam, net als het debuutalbum van Chappell Roan tweeënhalf jaar geleden, voor mij compleet uit de lucht vallen, maar wat heb ik nu al een zwak voor dit album en de rek is er nog lang niet uit. August Ponthier wordt een ster, let maar op!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Everywhere Isn’t Texas hier luisteren en bestellen:

https://augustponthier.bandcamp.com/album/everywhere-isn-t-texas