THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. Raye

De Britse muzikante Raye heeft zich de afgelopen jaren stormachtig ontwikkeld en slaagt erin om op haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. werkelijk alles dat ze aanraakt in goud te laten veranderen.

Het eerste uur van het concert van Raye in de Ziggo Dome ruim twee maanden geleden vond ik echt imponerend, maar hierna verslapte mijn aandacht wat. Ik was bang dat dit ook bij beluistering van haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. zou gebeuren, maar daar is geen sprake van. Raye schiet op haar nieuwe album alle kanten op en dat geldt zowel voor de genres als voor de zang en muziek op haar album. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is in alle opzichten een weergaloos album en laat goed horen dat Raye echt een enorm talent is. Ze heeft er aardig voor moeten knokken, maar inmiddels ligt de wereld aan haar voeten en dat is echt volkomen terecht.

Eerder dit jaar zag ik de Britse muzikante Raye aan het werk in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het was bij vlagen echt heel erg goed tot bijzonder imponerend, maar het was ook veel, heel veel en soms net wat te veel naar mijn smaak. Raye schakelde met haar twintigkoppige band makkelijk tussen nogal verschillende genres, wat een bont geluid opleverde. 

Het ene moment maakte ze pure soul, het volgende moment was het toch meer jazz of bigband muziek, maar Raye kon ook uit de voeten met pure of juist georkestreerde pop, met filmmuziek, met R&B en met wat al niet meer. Het werd aan elkaar gepraat met soms net wat te lange verhalen en ondanks het feit dat de Britse muzikante pas één album op haar naam had staan, speelde ze een hele lange set. 

Die set was zo lang omdat Raye tijdens haar tour alvast stilstond bij haar nieuwe album, dat ruim twee maanden na haar concerten in Amsterdam dan eindelijk is verschenen. Door de concerten wist ik ongeveer wat ik kon verwachten van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (met punt) en het in april verschenen album voldoet qua inhoud goed aan deze verwachtingen. In kwalitatief opzicht is het album echter veel beter dan ik had verwacht. 

Ook THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is veel van alles. Het nieuwe album van Raye schiet alle kanten op en bestrijkt alle genres die ook tijdens haar concert voorbij kwamen. Nu is bijna twee uur lang staan in de Ziggo Dome best een opgave en op een gegeven moment was ik ook wel klaar met alle verhalen van de Britse muzikante, maar THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. houdt mijn aandacht makkelijk 17 songs en bijna vijf kwartier vast. 

Het nieuwe album is niet alleen veel, maar vaak ook behoorlijk bombastisch, maar het is wat mij betreft nergens over de top, al is dat een kwestie van smaak. Raye schakelt op haar nieuwe album razendsnel tussen genres, waardoor er enorm veel vaart en dynamiek in het album zit. In muzikaal en productioneel opzicht is THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. echt een fantastisch album. Het geluid is extreem vol, maar het is ook een geluid vol details en vol dynamiek. 

Raye schakelt binnen een paar noten van zoet naar ruwe klanken en heeft ook maar een paar noten nodig om een zwoele ballad om te laten slaan in een uptempo jazztrack. Ook organische klanken en elektronica vloeien soepel in elkaar over, waardoor THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. met zevenmijlslaarzen door genres en door de tijd schiet. 

Ook in vocaal opzicht heeft Raye een fascinerend album gemaakt. Net als de muziek op het album klinkt ook de zang op het album steeds weer anders en alles klinkt even goed. Raye is een geweldige soulzangeres, maar het is een soulzangeres die in alle richtingen reuzenstappen kan zetten. 

De Britse muzikante heeft een album gemaakt waarop meer gebeurt dan in een stapel albums van de meeste andere muzikanten. Af en toe vraag je je af of ze niet moet kiezen tussen genres of zich moet beperken tot één of hooguit twee genres, maar na enige gewenning is de enorme vocale en muzikale diversiteit van Raye haar grote kracht. 

Ik begon met enige reserves aan de beluistering van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., maar het album blies me bij eerste beluistering van mijn sokken en blijft dat doen. In de Ziggo Dome zag ik een wereldster in de dop, op THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is Raye een wereldster.

Erwin Zijleman

2026, week 23. 10 singles

With some good old pop cum rock and roll on my earphones from one of the records below, WoNoBlog is back with a bunch of singles after having missed last Sunday. Too much going on and too beautiful weather. There is more in life than music. This week you find a very old name and a whole lot of debutants below, so more than enough to explore. Enjoy!

The Sky Isn't Falling. Strawberry Alarm Clock

About sixty years after releasing the songs that led them to be a part of the legendary 'Nuggets' box, Strawberry Alarm Clock is back and finds itself for the second time on this blog this year. The Sky Isn't Falling (but if it did, on a clear day, we'd all have a blue hat) is a very much alive poprock single in the best tradition of a band like Moody Blues, to name an example. What is perhaps striking, is that all five original members are present, not a normal thing for a 1960s psychedelic rock band. I like, again, the way the band lets the guitars go out of their pens but also the enthusiastic vocal melodies make The Sky Isn't Falling feel very much alive. There's an album in the making for later this year. Based on the three preceding singles, it's going to be special.

The Ghost Of Roky Erickson! EP Muck and the Mires

What are the chances that two artists are joined together by the order of chance, being the moment an email reaches my inbox announcing a new single or EP? In general close to 90% is my guess, but what if both artists are found on the 'Nuggets' box set released in the late 1990s and the LPS in 1972? Especially, as the artists are (from) bands from the second half of the 60s? In this case Strawberry Alarm Clock and The Eleventh Floor Elevators, the band of Roky Erickson (1947-2019). That chance must be extremely small. Muck and the Mires return to this blog with an EP called The Ghost Of Roky Erickson. Muck encounters his ghost after the elevator stops on the 13th floor. As always Muck and the Mires rock with the 1960s well in mind. Riffs fly around, fun is had by all, band and listeners. Of course, the band is part pastiche, as it successfully milks things that were successful once. This comes with a big but. Muck c.s. is a very good band, tight, bright and totally alive. On top there is often a layer of sheer fun. The title song attest to that best, with its extremely good riff and a touch of the madness that accumulated in Roky Erickson's head over the years, both caught in lyrics and the music. The other three songs are 60s rock, 60s pop and 60s poprock. It's instantly recognisable and yet fresh and new, exactly how I have come to love the music of Muck and the Mires over the past decade.

Call It In. Editors

Editors is a band I love and hate. Twenty years ago, I sort of liked it but also found the bombastic sound often too much of a not so good thin and the deep, pumped up voice of Tom Smith often too much to bear for long. Then some great singles came along anyway and somewhere in the mid 10s I even bought two records and then not with 'EBM', Editors' previous album. Four years later there's Call It In. The song is very up tempo, the sound is tough yet modest for Editors and Tom Smith's voice is different. Where is that deep resonance? There's also less of an effect put on it, as it sounds very natural. All bands of the age Editors have reached, can't escape from comparisons to all things that passed. Yes, Call It In reminds me of previous singles, but certainly has a right to exist. The tempo and urgency, the nice and smooth synth sound really works in the right spots. A strong single showing the right form.

Finally Arrived. Wooden Overcoat

Listening to Finally Arrived one song pops up in my head, The Everly Brothers' 'All I Have To Do Is Dream'. That is the state of mind the Portland, Oregon band the Wooden Overcoat brings in. Finally Arrived is the right title for this song, as it is slow. Don't get me wrong though, the song has an extremely slow psychedelic vibe to it that does bring me into an alterative reality. One where I'm totally relaxed and move with the softly lapping waves of Finally Arrived's instrumentation. Band leader Brant Hajek takes his time and so are bandmates Dillon Glusker (bass), Mac (guitar), and Brian Levin (drums and backing vocals). Listen deeper to the song and you will notice far more is happening than you thought after the first dose(ing off). This is a gem of slow psychedelia if I ever heard one. EP 'Hello Sunbeam' was released on 29 May. (And, a wooden overcoat is a euphemism for a coffin, so I've learned.)

Punching The Flowers. Death Cab For Cutie

This band is about to release its 11th album on 5 June, 'I Built You A Tower. I'm sure I have one from maybe 20 years ago, but do not have a strong recollection of it I'm afraid. So, I'm listening with a near open mind to Punching The Flowers. This is a strong alternative rock single. The pace is near relentless, while the drummer has found an original pattern that he is ramming home for the whole of the way. The song may be soft or hard, he's hitting dry and hard. The song reminds me of The Hold Steady and a little of R.E.M. Especially the former is a band that I cannot listen to for more than a few songs at a time. The singer's voice is the cause of that and my guess is, it will be the same for 'I Built You A Tower'. In the meantime, I'm enjoying Punching The Flowers.

We Need Some Love Today. The GrooveBuzz 

A new band, a first single. The band is active since 2023 and is a collective of seven singers and musicians. Drummer and producer Leon Klaase alerted me to the song and it is a very rich and swinging affair. In fact it sounds more like a ten piece band to me with voices and copper everywhere once the song has left its somewhat hesitant start. That is, compared to what follows. After the piano led intro, the strong and deep voice of Mieke de Jongh takes over, accompanied by Annabel Romijn and Fran Genis. The accompaniment changes towards a funky kind of soul music with a percussive guitar assisting the solid drumming of Klaase and the supportive bass played by Marcel van de Bas. The multilayered saxophones of Peter Romijn do the rest. The band is working on the release of its first album, 'Hit In The Heart', a line taken from this single.

Scattered Like Dust. Charlot

The band Charlot, Lotte Mulder, Hilde Luytjes, Boaz van Willegenburg and Alex Haak, makes its debut on this blog as well, with its third single from its upcoming second album, to be released in September. All that came before passed me by. Not Scattered By Dust, a pleasant mid-tempo dream- and synthpop song that has more than enough hooks in it to stick to my brain with ease. Lotte Mulder sings with a highish voice, close to breathy. The synths sound like a friendly pop version of the synth sound Gary Newman made famous with his Tubeway Army hit 'Are Friends Electric?' from 1979. The sound Pet Shop Boys turned that into a hit machine. Charlot uses it to make a song that crosses the bridges of decades and comes up with a song that fits nicely in 2026, with a great guitar part for those liking one.

5 Year Plan. BERTHAJU

5 Year Plan? I remember from my history lessons that they tend to fail after a while because the goal becomes more important than the result. The best example is the bridge that was built parallel to a river because the building specs showed it that way and no one dared to call higher up and ask questions. Dutch-German band Berthaju is not bothered by the hesitation of lessons history can bring and signed to Rotterdam label Shai Records after a successful stint during the Popronde 2025. 5 Year Plan is the first sign of this collaboration and listening to the single that was a good decision. Bethaju plays music that is somewhere between postpunk, alternative rock and Wet Leg, but most of all very alive and energetic. There will be an EP in September. Keep up the good work and Bethaju's 5 year plan will lead to great results.

Grenadine. Sorcha Richardson

After all the poing-poing energy of the previous bands, it's time for some introspection and that is exactly what Grenadine brings. Sorcha Richardson may sing "I push the peddle" and something with metal at the start of the chorus, musically she certainly does not. The song sets a slow chugging pace with minor accents in the guitar progression she plays over and over. With her style of music she fits in nicely with the likes of Aldous Harding. Listen more closely and you will notice that just this little more is happening in the background, making Grenadine more exciting that you'd  think at first listen. Sorcha Richardson, another first timer on this blog, is from Northern Ireland. An album is underway somewhere in the future.

The Head Tree feat. The New Eves. Opus Kink

What to make of The Head Tree? My first thought is De Kift on acid singing in English. It isn't though but there is quite some likenesses in the way the horns come in upending a song totally and partly the way of singing. But also a song like 'Pappa's Got A Brand New Pigbag' comes to mind, as well as totally freaked out psychedelia. In other words, what is not happening in The Head Tree? Opus Kink is a collective from Brighton in the U.K. that collaborates here with The New Eves, a British folk punk band from Brighton with clothing like The Last Dinner Party. The start of the first verse made me think of circa 1970 folk like Fairport Convention but after that all anchors are away setting Opus Kink adrift wherever a musical whim takes it and believe you me, the song is full of them. Believe it or not, it works, just like De Kift works. Check that band out Opus Kink fans! and I promise to keep my ears open for more coming out of this Brighton collective.

Wout de Natris - van der Borght 

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

The Set Up. The Delines

On stage in Rotterdam singer-songwriter Willy Vlautin told us that after he had heard Amy Boone sing a single ballad, he decided there and then that he would write songs for her. Here we are many years later, realising he was totally right.

Just about a year ago The Delines released 'Mr. Luck & Ms. Doom'. Vlautin kept bringing songs in that did either not fit that album or needed reworking. The result is The Set Up. Just as in his novels, a Richmond Fontaines show in Leiden to this day is the only show I went to coming home with a book instead of an album, most song are about situations from the so-called other side of the tracks. The Delines turn these observations from life into melancholy tracks, that could have been soul ballads in the mid 1970s.

This comes through in the slower tempo of the tracks, the warm organ sound, the soulful electric guitar and the warm, slightly ruffled voice of Amy Boone. The combination makes The Delines a somewhat anachronistic band, yet one that is extremely pleasant to listen to.

I'll own up to never have heard much in this band. If Chris Eckman, formally of The Walkabouts, had not played a support act for The Delines in April last year, I would never have started to listen to the band's music. From a band to pass up on, I went to whoa, a new The Delines album already. That show was so good and atmospheric. Coming home, I heard that vibe immediately in 'Mr. Luck & Ms. Doom', that I had missed scanning that and previous albums superficially, and now again in The Set Up.

I am not going to single out individual tracks. The one may be a little slower, the other has more horns, the next is more piano than organ based, but all have a late night bar atmosphere where the band does a last slow song for the insomniacs and night cats. Unwind with The Delines by listening to The Set Up.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Set Up here:

https://thedelines.bandcamp.com/album/the-set-up 

Cuntry. Cleo Reed

Op Cuntry vermengt de Amerikaanse muzikant Cleo Reed op fascinerende wijze uiteenlopende invloeden, waaronder country en soul, folk en R&B en hiphop en jazz, wat een sensationeel goed album oplevert.

Ik heb afgelopen zomer niet heel veel gelezen over het debuutalbum van Cleo Reed, maar wat is Cuntry een indrukwekkend album. De muzikant uit New York krijgt vaak het etiket R&B opgeplakt, maar R&B is slechts een van de vele invloeden die zijn te horen op Cuntry. In vocaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, zeker wanneer fraaie gospelkoortjes worden ingezet, maar in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Cleo Reed minstens even indrukwekkend. Een album als Cuntry had afgelopen zomer moeten worden overladen met superlatieven, maar het bleef angstvallig stil en ook in de jaarlijstjes ontbreekt het album. Het is echt doodzonde. Cuntry van Cleo Reed is echt een geweldig album.

Toen Beyoncé vorig jaar haar countryalbum Cowboy Carter uitbracht verschenen er nogal wat verhalen in de media waarin de Amerikaanse superster een pionier werd genoemd. Ook een aantal muziekjournalisten van naam en faam sloegen de plank volkomen mis met hun bewering dat Beyoncé iets deed dat nog niet eerder was gedaan. 

Country en soul werden echter vele decennia geleden al vermengd door zwarte muzikanten en ook in het recente verleden waren er de nodige zwarte muzikanten die invloeden uit de country verwerkten in hun muziek. Dat deden ze bovendien een stuk beter dan Beyoncé, want persoonlijk vond en vind ik Cowboy Carter maar een slap album. 

In een jaarlijstje kwam ik vorige week een album tegen dat in alle opzichten klassen beter is dan Cowboy Carter, maar dat het helaas moest doen met een fractie van de aandacht die het album van Beyoncé kreeg. Het gaat om Cuntry van Cleo Reed. Het is het tweede album van de muzikant uit New York, die in 2023 debuteerde met het mini-album Root Cause en zichzelf ziet als non-binair persoon en queer. 

Het is een mini-album dat nog wel enigszins in het hokje R&B past, maar Cleo Reed, overigens het alter ego van Ella Moore, zoekt al wel de grenzen van het genre op. Dat gebeurt nog een stuk nadrukkelijker op het afgelopen zomer verschenen Cuntry, dat wat mij betreft in alle jaarlijstjes had moeten staan, maar dat helaas niet veel of zelfs verbijsterend weinig aandacht kreeg. 

Cuntry opent direct imponerend met het ruim acht minuten durende Salt N' Lime, waarin Cleo Reed me direct bij de strot grijpt. Het is een track waarin de Amerikaanse muzikant in eerste indruk maakt met een stem die zwoel en soulvol, maar ook karakteristiek klinkt, maar in muzikaal opzicht is de openingstrack van Cuntry misschien nog wel indrukwekkender. 

Het is een track met invloeden uit de R&B en de soul, maar stiekem sleept Cleo Reed er nog een breed palet aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek bij. Het klinkt direct bijzonder, maar het klinkt ook bijzonder lekker, want de muziek van de muzikant uit New York heeft een aangename flow, zeker als aan het eind van de track het tempo nog wat wordt opgevoerd met drumwerk met invloeden uit de jazz en de hiphop. 

Na de indrukwekkende eerste track verslapt Cleo Reed niet, want Cuntry is een album dat indruk blijft maken. Het ene moment betovert de Amerikaanse muzikant met een soulvolle strot en fraaie a capella gospel koortjes, maar ook wanneer folk en rap prachtig samenvloeien of als Cleo Reed toch kiest voor broeierige R&B zit je op het puntje van de stoel. 

Als Beyoncé vorig jaar een album als Cuntry zou hebben gemaakt had ik iets begrepen van alle superlatieven, maar Cowboy Carter mag niet eens in de schaduw staan van het weergaloze debuutalbum van Cleo Reed, die je track na track weet te verrassen met weer net wat andere wendingen en muzikale impulsen. 

Na de lange openingstrack volgen ook flink wat korte songs waarin de spanningsbogen minder hoog zijn, maar er altijd wel iets gebeurt dat je raakt. Cuntry wordt helaas nog vaak in het hokje R&B geduwd, maar voor een R&B album is de muziek op het album echt veel te subtiel en divers en ook qua zang blijft Cleo Reed flink uit de buurt van de gemiddelde R&B zangeres. 48 minuten en 5 seconden houdt Cleo Reed je in een wurggreep. Wat een indrukwekkend album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Cuntry hier luisteren en bestellen:

https://cleoforshort.bandcamp.com/album/cuntry 

Can't Take My Story Away. Elles Bailey

With Elles Bailey we welcome a new name to the blog. The English singer-songwriter released her sixth album this year, excluding two live albums, since 2017. All the previous efforts passed me by and that changed recently.

On Can't Take My Story Away Elles Bailey shows a few sides to herself. With a voice well west of Four Roses' commercial saying "nothing's changed really", she takes us down a soul, country(rock) and blues adventure. In several songs this all comes together. The record starts with that voice. It almost has the grit that Janice Joplin used to have and Bonnie Raitt should wish to have. Musically I would connect the latter singer with Elles Bailey. The way all the genres are somehow connected is not unlike the albums I know by Raitt.

That is why in my opinion Can't Take My Story Away will be associated with the U.S. far sooner than the U.K. Everything ms. Bailey presents here has its origin in U.S. musical culture. She has mastered it all and made it her own signature.

For years, I am a fan of Swiss-American singer-songwriter Beth Wimmer. The start of this album reminds me a lot of several of her songs. Her voice is sweeter, as is her approach to the songs. It is all in the vibe of the two artists where the similarity lies. I can Beth easily hear singing the title song or 'Growing Roots'.

Photo: R. Blackham

Where the use of instruments is concerned, Elles Bailey obviously has a wider budget. The use of the horns, the warm sound of a Hammond organ, it all gives the music a broader sound, which brings soul songs of Aretha Franklin or 'Dusty In Memphis' to mind. Elles Bailey without a doubt uses the past for her music but in such a way that most songs have an urgent feel and fit perfectly in the 2020s. I have no way of knowing whether this music will attract young people to shows or mainly grey haired men and grey women at the roots of their hair.

I must admit that towards the end of Can't Take My Story Away, I have heard enough. For now I blame myself, as this music is somewhat towards the fringe of my musical tastes. All before that moment is consumed with pleasure. Elles Bailey has made an album that has a great sound and her voice is almost one of a kind. It's certainly enough for now.

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 3. 10 singles: Ladies Day

Today, I am doing something very different. With one exception, none of these singles were sent to me in one way or another. Today's items are written from a thought that occurred to me somewhere before Christmas and stuck in my head. Here I'm testing that idea a little.

But, before going into details. Yes, I'm an older male, listening today to music that was not made with someone like me in mind, but that every once in a while I am exposed to. Mostly through the morning show on Radio 2, that my wife likes to listen to before leaving for work and some other odd times when I come down from working upstairs. At Radio 2 they play mostly older music, but with sometimes something new thrown in. Quite often we are looking to each other and wondering, so this is the number 1 record at this moment, but when is this song finally starting? And then one song came by and I knew instantly why this was a hit (read the tenth post). Hence, this week's singles post focuses on young(er) female singers that are popular at this point in time, starting with the current number 1 over here. Let me apologies to fans, that not all I write may be to your liking, but, hey, even in 2026 tastes are allowed to differ.

The Fate Of Ophelia. Taylor Swift

Taylor Swift is one of the biggest if not the biggest artist(s) at the moment. And still, she never scored that BIG hit in The Netherlands. I always wondered how that is possible. In 2025-26 that has changed. She has her first number 1 hit. Now, I do not know a lot of Swift songs, so can't really compare. When listening to The Fate Of Ophelia, what I'm hearing is a decent pop track, one that sort of does everything right. It shows a lot of restraint as well, right up to the point that it has me wishing that it would go off at some point. The video clip starts with the recreation of a painting that apparently makes young women and girls go to the museum where the original hangs. Besides that, it recreates show movies that I saw on TV when I was young, Marilyn, Esther Williams, etc. Movies I did not really like, but nostalgia does a lot when watching the video in 2026. The Fate Of Ophelia is a nice track, no doubts there, but, The Netherlands, is this her best track yet or is it finally a recognition of her overall popularity?

Man I Need. Olivia Dean

Already 19 weeks on the charts and still at number 2 and nine weeks at number one in 2025 before Ms. Swift. This is the song that triggered my thoughts, "So this is number 1"? What I'm hearing, is a song with something of a soul vibe to it, but to my ears it has absolutely nothing going for it. The melody is bland, the singer has no vim in her. It sounds to me as if Man I Need is the result of a few students who had to stay late because they flunked their assignment. A have-to instead of want-to. I know, all is taste, but quite often I can not particularly like a song but hear what makes it good and liked, e.g. Miley Cyrus' 'Flowers'. This song totally passes me by here, even baffles me.

So Easy (To Fall In Love). Olivia Dean

In life all needs to be fair. Olivia Dean is found twice in the chart of week 2, so let me give her a second chance. With So Easy (To Fall In Love) at number 9, she has two big hits at the same time. And if I had to choose, the choice would be obvious. This one is a genuine soul ballad. A song that could have been sung by both Aretha and Dusty. The bossa nova elements and the trumpet give the song a fresh vibe and even Herb Alpert would have fallen in love with Olivia singing this song. Here the relaxed vibe totally works in favour of the song. The heart and soul is in the singer and the musicians. To my ears So Easy (To Fall In Love) is totally anachronistic in 2026, but then I see young men and women dancing to the same tunes as I was as a student. So why should they not like a jazzy soul song like this?

Messy. Lola Young

Somewhat older, but a song that totally passed me by, I think. All of a sudden Lola Young was an item in my music magazine, 'Oor'. THE song was Messy, so I decided to give it a chance. The song came to number 2 in 2024 and stayed no less than 34 weeks in the charts. I find that I like the song. It has this slow drive that keeps it going at its own near slacker pace. Lola Young sing-talks in the verse and then sings in the chorus. In the lyrics she does not mince her words and whoever she's singing to must be either deaf or a total asshole. The chorus is not so much unlike what Taylor Swift does, but far rougher. More U.K. I'd say, direct and in your face. This is far from punk but the vibe of Messy is as direct as The Jam's 'A Town Called Malice'.

Loser. Roxy Dekker

And what about The Netherlands? Well, here's Roxy Dekker. Last spring she drew so many people that it was near impossible to get on the 'Bevrijdingspop' terrain in Haarlem. I can be extremely short about Loser, which is despite the title a Dutch language song. This is bubblegumpop for the 2020s. Autotune, pop without any form of bite. It can't even come close to a song like 'Messy'. Why is this a hit (at number 15)?

 

 

Wacht Op Mij. Hannah Mae

Hannah Mae is a name I know, because of the tv series "Beste Zangers" where she participated. Wacht Op Mij ('Wait For Me') is a song that I hadn't heard before. It is number 26 this week. Hannah Mae presents a serious track, a true ballad, but not a love song. This is about mental illness and its consequences, but also the help that is offered. In her way of singing, she is an exponent of how several young female singers sing recently, a little breathy and hesitantly. In my ears this is a courageous single, not one that can be expected to become a hit. She chose to release it any way. This song is not for me, but I hear the love with which it was made and the vulnerability she shows through strength. Hannah Mae presents Wacht Op Mij with the exact right tone.

Hoogtevrees. Bente

At number 34 comes Bente's new single. Vocally, she resembles Hannah Mae but also, lyrically and musically. Hoogtevrees ('vertigo') goes from brittle to huge during the course of the song. The theme is just as serious. Bente featured in the same show, 'Beste Zangers', but one season later. So, I knew her and knew she could really sing. The style of singing is not totally my thing, but lets say that after a few years I'm getting a little used to it. Hoogtevrees is an interesting track, as it manages to present a few different moods. Bente invites herself and everyone who tends to look to his/her feet to start looking up. The music invites her to do the exact same thing and becomes a positive storm, to end in a very small way. Again, a very serious theme for a single, but one that takes the listener along. It may not be an 'Eloise' or 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' to my ears, but for someone young in 2026 it may well, perhaps deserves to become so.

Undone. Heidi Curtis

This debut single was pushed on that Radio 2 morning show I already mentioned, this week as new music on "Jan Willem's radar". Heidi Curtis takes us on board of a good and tight rock song. It takes me back circa 30 years when the likes of Alanis Morissette and all the female singers who followed her for a short period of time, most never heard from again, became popular. Listening to Undone, I can only say that I've heard this all before. Been there, done that, some passages even sound too familiar. Especially Florence + Machine comes to mind. That out of the way, Heidi Curtis rocks and quite enthusiastically. She goes for it and it is easy to hear she is serious about her first single. That makes the song a winner and this being a first single, gives Ms. Curtis hopefully ample time to find her own voice as well.

The Subway. Chappell Roan

Back to abroad. Another name impossible to escape in the past year was Chappell Roan. To my surprise, she has not scored a really big hit. This is the last of her three chart entries. Listening to The Subway I can only barely suppress a yawn. When will this song get going? Okay, Ms. Roan can sing, that is obvious, but everything I'm hearing has been done before and a lot better. Perhaps I'm listening to the wrong song, but this is not for me.

 

 

Where Is My Husband! Raye

And here, finally, you might say, is the cause of all the above. The reason why I wanted to write this specific post. This song is an instant banger. It sounds like something that I might have heard before, but never in this way. This went straight into my ears and set of fireworks there. This song has so much energy. I could also call it an ADHD track as it keeps bouncing around without a single pauze. The singing is all over the place. The horns keep blasting into my ears, at full blast at that, without mercy. The message is really hit home. To my surprise Raye already had seven previous hits to her name, but always with someone else. This is her first solo hit over here and for now stuck at number 3. How can the other two, see above, top this song? There's something wrong in this world and unfortunately not just this chart position. Where Is My Husband? does put a mind on more positive thoughts though. Something to escape the rest with for a short period of time.

Wout de Natris - van der Borght 

Black and Blue 50th Anniversary. The Rolling Stones

Forty nine and a half years ago my parents took me on a roadtrip to the south of the U.K., including two uncles and aunts and a niece. That spring The Rolling Stones had released a new album called 'Black And Blue', and I would be allowed to buy the album there. It cost two pound sixty nine pence. a lot cheaper than at home it was. It was my first Stones album, followed within a few months by 'Goat's Head Soup' and Get Your Ya-ya's Out.

On the radio pirate station 'Mi Amigo' the new single of The Rolling Stones was announced and played, 'Hey Nigrita'. It turned out that the leaked song was not the single. One week later 'Fool To Cry' was played. Both songs were a bit of a shock for the young Stones fan I was. But then, I only knew a few singles at the time and that was it.

Black And Blue is often displayed as a weak intermediate album by a band that had to reinvent itself after guitarist Mick Taylor had left the band in 1974. Now I have always found Black And Blue a very strong album. An album on which the band dared to experiment with a host of styles. It was far removed from the formalistic band it would become from the 80s onwards, until 2023 that is.

Through the years I've always returned to it. To my 1976 album with that great cover or to the cd I bought decades later. And now my third version with the extra cd entered the home. The album got the Steven Wilson remix treatment. Yes, I have the idea that I'm hearing things (better) than before. Elements in the music have been brought forward.to garner the attention they deserve. I also experience a guitar more up front that I would not have minded had it remained more obscured, but that is a minority. Mostly the album sounds great.

Years ago I wrote that dying means never to be able to listen to 'Melody' again. And although I received a return message that we can never know, I'm not hopeful in that respect. So, I'm enjoying it while I can. 'Melody', did Billy Preston write parts or most of it?, remains the dirtiest song the Stones ever recorded.  That dragging tempo, the way the piano picks up the song, the guitar accents, the singing between Mick Jagger ad Billy Preston is masterly. Jagger sings as if he's on her trail and ready to kill. And then near the end the horns come in for a support slot that hammers the song home. It is one of band's best songs, if not the best.

With 'Memory Motel' the album contains one of the best ballads of the band. It is a song I just love to hear and sing along to. Let's not forget 'Fool To Cry'. Another superb ballad with Jagger turning his voice inside out. He had found his falsetto voice and wanted the world to know it.

With 'Hot Stuff' and 'Hey Negrita' the album has explorations into funk and with 'Cherry O Baby' into reggae. All while remaining The Rolling Stones. David Bowie with help of no less than John Lennon had released 'Fame' in 1975. The Stones recorded these forays into other musical styles in 1975. Ten years plus into the band's career, it was time for another change. It did the band a host of good.

(As an almost post scriptum. This Tuesday Jimmy Cliff died. It made me realise that he was one of two artists who introduced me to reggae, without me understanding to be listening to reggae in a conscious way. With 'I Shot The Sheriff', Eric Clapton's 1974 hit single, 'Cherry Oh Baby, was my second return to the music. Not much later Bob Marley and Peter Tosh started to score hits and UB 40 entered the musical scene.)

Finally, there are two straightforward rockers, 'Hand Of Fate' and 'Crazy Mama', so the fans of old would have a handle to hold on to. Especially 'Hand of Fate' is a very strong song. All together the songs make for a great album in which the band branched out in a very successful way.

On the second cd the already released 'Shame Shame Shame' can be found. The Stones turned the Shirley & Company number 1 hit into a fun Rolling Stones song with Jagger enjoying himself no little. His explorations into the nightlife of NYC were paying themselves back here. The second new song 'Love Letters' is a soul track, a nice to have but not a must have.

The jams with the guitarists who did not become the new member are nice to hear but not exceptional. All together this makes the re-release of Black And Blue far less urgent than e.g. 'Goat's Head Soup' and 'Tattoo You' as the additional cd there contained truly good songs, that would have made one great record together, say as 'Tattoo You Too'.

The clear sound of the new mix does make it of interest to buy the album. Steven Wilson did a very good job here. It provides a very good excuse to play my old fave album a few more times once again.

Wout de Natris - van der Borght 

Making Room For The Light. Mae Powell

Luister naar de muziek van de Amerikaanse muzikante Mae Powell en de zon begint bijna vanzelf te schijnen, maar de songs, de muziek en de zang op Making Room For The Light ademen ook kwaliteit.

Het tweede album van de Californische muzikante Mae Powell is vooralsnog niet overladen met aandacht. Dat is jammer, want Making Room For The Light heeft veel te bieden. Zo is het een ideale soundtrack voor een mooie zomerdag, maar Mae Powell beschikt ook over een soepele en bijzonder aangenaam klinkende stem, schrijft interessante songs en heeft deze zeer smaakvol ingekleurd. Make Room For The Light bevat bovendien een fraaie combinatie van stijlen en klinkt zowel eigentijds als tijdloos. De songs van Mae Powell dringen zich direct aangenaam op, maar het zijn ook songs die beter worden wanneer je ze vaker hoort. Echt een aanrader dus dit album.

De muziek van Mae Powell wordt hier en daar in het hokje jazz geduwd. Dat verklaart misschien waarom ik haar vorige album, het in 2021 uitgebrachte Both Ways Brighter, heb laten liggen en in eerste instantie ook geen rekening had gehouden met het in augustus verschenen Making Room For The Light. 

De muziek van Mae Powell bevat misschien wel wat ingrediënten uit de jazzmuziek, maar na beluistering van haar nieuwe album zou ik persoonlijk toch niet snel het etiket jazz op Making Room For The Light plakken. De muzikante uit San Francisco maakt op haar tweede album muziek die goed past in het hokje singer-songwriter pop. Als ik genres moet toevoegen aan de songs van Mae Powell denk ik in eerste instantie aan soul, maar in de zang hoor ik ook wel wat jazzy accenten, vooruit. 

De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie en soepele stem, die geschoold klinkt. Voor vocaal vuurwerk en een flink arsenaal aan stembuigingen ben je bij Mae Powell echter (gelukkig) niet aan het juiste adres. De zang op Making Room For The Light is redelijk ingehouden, maar wel heel smaakvol en trefzeker. De stem van Mae Powell houdt de aandacht makkelijk vast en voegt bovendien iets bijzonders toe aan haar songs. 

Wat voor de zang op het album geldt, geldt ook voor de muziek. De muziek op Making Room For The Light is net als de zang redelijk ingetogen, maar ook in muzikaal opzicht is het tweede album van Mae Powell zeer smaakvol en sfeervol. Making Room For The Light is een album dat doet uitzien naar een lange nazomer, want de meeste songs van de Californische muzikante zijn loom, dromerig en broeierig. 

Het zijn songs met flink wat invloeden uit de soul en hier en daar een vleugje jazz, maar Mae Powell verwerkt ook invloeden uit de country en de pop. Het levert songs op die hier en daar wat retro klinken, al is tijdloos misschien een beter woord. De songs op Making Room For The Light klinken immers ook als songs van deze tijd. 

Het zijn songs die bijna schreeuwen om luieren op lange zomerse dagen, maar de songs van Mae Powell hebben in kwalitatief opzicht veel te bieden. Er is hoorbaar heel veel zorg besteed aan de muziek op en de productie van het album, waarvoor David Parry van de Canadese band Loving tekent. 

Het klinkt allemaal zeer aangenaam, maar de muziek op het album verdient aandachtige beluistering met oor voor details, zoals voor de prachtig soulvolle gitaarlijnen. Ook de zang van Mae Powell is van een bovengemiddeld niveau. Ze zingt zo soepel dat het allemaal makkelijk klinkt, maar iedere noot is raak en de verscheidenheid van de zang is verrassend groot. Het levert een album op dat het uitstekend doet op de laatste echte zomerdagen van 2025, maar wie weet wacht er nog een “Indian summer” op ons. 

Ik denk dat ik vast niet de enige ben die zich deze week heeft laten afschrikken door het label jazz op het tweede album van Mae Powell en dat is jammer. Making Room For The Light is een warm en gloedvol singer-songwriter album dat ik niet graag had gemist. Het is een album met een voor mij acceptabele hoeveelheid jazz, maar vooral veel ander moois. Ik lees hier en daar ook mooie woorden over het ook door mij gemiste debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar album nummer twee is wat mij betreft nog een stuk interessanter.

Erwin Zijleman 

Je kunt Making Room For The Light hier bestellen en luisteren:

https://maepowell.bandcamp.com/album/making-room-for-the-light 

FRUIT. Madeline Edwards

Ik was de naam Madeline Edwards nog niet eerder tegen gekomen, maar met haar tweede album FRUIT maakt de muzikante uit Nashville flink wat indruk met persoonlijke songs en een echt geweldige stem.

FRUIT van Madeline Edwards werd me aangeprezen als countrypop. Nu hoor ik af en toe wel een vleugje country en pop op het album, maar een countrypop album zou ik het zeker niet noemen. Madeline Edwards heeft immers ook heel veel soul in haar stem en klinkt bovendien aangenaam jazzy. Ze kreeg de afgelopen jaren de nodige dalen in haar leven te verwerken en dat hoor je in de persoonlijke songs op FRUIT. Het zijn songs die met veel gevoel worden vertolkt, maar die ook verrassend veel invloeden laten horen. Er is vooralsnog niet veel aandacht voor het tweede album van de muzikante uit Nashville, maar dit uitstekende album had ik zelf niet graag gemist. Echt een groot talent deze Madeline Edwards.

FRUIT, het tweede album van de Amerikaanse muzikante Madeline Edwards, opent met een bijzonder voicemail bericht, waaraan subtiele en stemmige pianoklanken zijn toegevoegd. Het is een bericht waarin de jongere broer van Madeline Edwards zijn bewondering uit voor het in 2022 verschenen Crashlanded, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. 

Het is een bericht dat inmiddels de nodige lading heeft gekregen, want de broer van Madeline Edwards maakte in 2023 een einde aan zijn leven. Voor iedereen die het levensverhaal van de muzikante die opgroeide in Houston, Texas, niet kent is de openingstrack van haar tweede album er een die vooral vragen oproept, maar die uiteindelijk ook respect afdwingt. 

Na de openingstrack laat Madeline Edwards vooral horen dat ze bulkt van het talent. Ik kan me niet herinneren dat ik in 2022 heb geluisterd naar Crashlanded, maar ik zou het waarschijnlijk een album vol belofte hebben genoemd. Op het deze week verschenen FRUIT is Madeline Edwards de belofte wat mij betreft ver voorbij, want wat is het een goed album. 

De Amerikaanse muzikante is om te beginnen een fantastische zangeres. De muziek van Madeline Edwards wordt door de Amerikaanse muziekpers vooral country genoemd, maar ze is zeker geen typische countryzangeres. De stem van Madeline Edwards is een stem vol soul, maar ze kan ook jazzy klinken. 

Het is een stem die door de jazzy accenten bij meer dan eens associaties oproept met de stem van Norah Jones, al heeft Madeline Edwards wel wat meer soul in haar stem. Het is een stem die stevig uit kan halen, maar die ook zeer ingetogen kan klinken en dan misschien nog wel mooier is. De zang op FRUIT is echt prachtig en tilt de songs op het album flink op. 

De uitstekende zang is echter zeker niet het enige dat opvalt bij beluistering van het tweede album van de muzikante uit Nashville, want ook in muzikaal opzicht is FRUIT een uitstekend album. Het is een album waarop invloeden uit de country(pop) een wat mij betreft kleine rol spelen, maar ik hoor veel meer invloeden uit de soul en de pop en hier en daar ook nog vleugjes jazz en gospel. 

Het is allemaal verpakt in een mooi en warm geluid, dat zowel ingetogen als uitbundig kan klinken en waarin gitaren een voorname rol spelen. Het is een geluid waarin de krachtige stem van Madeline Edwards uiteraard alle ruimte krijgt en dat is een zeer verstandig besluit. 

De Amerikaanse muzikante ging na de dood van haar broer door diepe dalen en verloor ook nog eens haar platencontract, maar met FRUIT slaat ze keihard terug. FRUIT is een album dat in vocaal opzicht imponeert, dat een verrassend veelzijdig geluid laat horen en dat ook nog eens indruk maakt met zeer persoonlijke songs die met veel gevoel worden vertolkt. 

FRUIT is pas het tweede album van Madeline Edwards, maar alles op dit album ademt kwaliteit. Voor een album in het hokje country zit er waarschijnlijk net wat te weinig country in de songs op FRUIT, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de bredere zin van het woord vinden op het tweede album van Madeline Edwards echt heel veel moois. 

Zelf was ik na één keer horen verkocht en sindsdien is alles wat is te horen op FRUIT wat mij betreft alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Een debuutalbum is FRUIT niet, maar ik schaar Madeline Edwards absoluut onder de meest veelbelovende nieuwkomers binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Ik denk dat we nog veel van haar gaan horen.

Erwin Zijleman

Tennessee Lightning. Ashley Monroe

Ashley Monroe won na een wat mislukt album uit 2021 de strijd met een ernstige ziekte en laat op haar nieuwe album Tennessee Lightning een gevarieerd een in kwalitatief opzicht zeer geslaagd geluid horen.

Het was een paar jaar geleden ook al behoorlijk dringen in de countrypop, maar Ashley Monroe had wat mij betreft goede papieren, tot ze in 2021 wel heel erg nadrukkelijk en wat ongelukkig de afslag richting pop nam. Op het deze week verschenen Tennessee Lightning zijn invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek gelukkig weer een stuk prominenter aanwezig. De invloeden uit de country die we kennen van Ashley Monroe hebben gezelschap gekregen van invloeden uit de gospel en de soul, maar er is ook nog ruimte voor een beetje pop hier en daar. Het levert een net wat anders klinkend en wat mij betreft zeer geslaagd album op. Ashley Monroe is terug en dat is uitstekend nieuws.

Ashley Monroe probeerde op jonge leeftijd door te breken in Nashville, maar was met haar debuutalbum weinig succesvol. Ze leek veroordeeld tot een bestaan als songwriter voor anderen, maar de doorbraak kwam er uiteindelijk toch nadat ze door Miranda Lambert werd gevraagd voor het trio Piston Annies, dat werd gecompleteerd door Angaleena Presley. 

Het succes van Pistol Annies gaf de gewenste solocarrière van Ashley Monroe een boost en met het in 2012 verschenen Like A Rose schaarde de Amerikaanse muzikante zich wat mij betreft onder de beloften van de countryscene in Nashville. Die belofte maakte Ashley Monroe meer dan waar met het uitstekende The Blade, dat in 2015 verscheen. Het album sloot aan bij de countrypop van dat moment, maar bevatte ruim voldoende ingrediënten uit de traditionele countrymuziek om ook liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek aan te spreken. 

Met het in 2018 verschenen en door Dave Cobb geproduceerde Sparrow bevestigde Ashley Monroe haar status en leverde ze wederom een uitstekend album af. Getriggerd door het succes van Kacey Musgraves gooide Ashley Monroe het vervolgens over een andere boeg op het met veel elektronica en heel veel pop ingekleurde Rosegold uit 2021. Ik hoorde er destijds helemaal niets in, maar inmiddels is mijn mening over het album wel iets milder. 

Deze week verscheen na een afwezigheid van een paar jaar door een ernstige ziekte een nieuw album van Ashley Monroe, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. Ashley Monroe heeft de ernstige ziekte inmiddels gelukkig overwonnen en laat op Tennessee Lightning horen dat iedereen die haar op basis van Rosegold al had afgeschreven hier wat te vroeg mee was. 

Tennessee Lightning opent echt prachtig met I’m Gonna Run, wat wordt gedragen door het bijzondere gitaarspel van T-Bone Burnett. Het is een broeierige track met invloeden uit de gospel en die keren vaker terug op het nieuwe album van Ashley Monroe. Zeker in de wat lome tracks met invloeden uit de gospel en de soul hoor je dat de stem van de Amerikaanse muzikante zeker niet alleen is gemaakt voor countrymuziek. 

Ashley Monroe had zich wat mij betreft kunnen beperken tot het soul-, country- en gospelgeluid van de eerste twee tracks, maar in de derde track duiken toch weer elektronica en wat pop op. De meeste songs op Tennessee Lightning bevatten echter vooral invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het zijn songs die vaak zijn voorzien van spaarzame maar zeer trefzekere klanken, die zijn ingespeeld door flijk wat fantastische muzikanten. 

De stem van Ashley Monroe blijft makkelijk overeind bij alleen wat gitaarakkoorden en klinkt dan zelfs beter dan ik van haar gewend ben. Ook in de wat voller klinkende songs slaagt Ashley Monroe er in om anders te klinken dan haar meeste collega’s, ook wanneer ze toch weer wat meer pop toelaat in haar songs, en overtuigt ze als songwriter en zangeres. 

Door aan de ene kant te kiezen voor ingetogen songs met een randje gospel en aan de andere kant toch ook weer een voller popgeluid te verkennen hinkt Tennessee Lightning wat op twee gedachten, maar waar Rosegold me vier jaar geleden totaal niet pakte, vond ik vrijwel alle songs op Tennessee Lightning direct mooi. Het siert Ashley Monroe dat ze haar eigen ding doet. Dat is niet zonder risico, maar op haar nieuwe album pakt het wat mij betreft uitstekend uit.

Erwin Zijleman

The Clearing. Wolf Alice

Wolf Alice can be found on this blog ever since its first album in 2015. The band resonated well with this reviewer resulting in the band's previous album, 'Blue Weekend', becoming the album of the year 2021 on this blog and number 11 of the first quarter of this century. Then it became quiet until this very Friday with the release of The Clearing.

Where everyone points to Ellie Rowsell's first line on the first song 'Thorn', where she reflects on the lyrics of 'Blue Weekend', I would like to point out something completely different. To me it's like she went to visit Paul McCartney and came out with an intro combining 'Let It Be' and 'The Long And Winding Road'. And to have raised Phil Spector from the dead to orchestrate the second part of the intro. I did not see that one coming.

Wolf Alice is a band that is able to surprise and certainly did so from album two to three. In the past years the band has reinvented itself once again. Rowsell composes on piano now and it shows. The piano plays a large part on The Clearing, just like the way she presents herself. On the sleeve it shows a diva with the light fully on herself. It may be what is needed to push the band to that next level it deserves. The fact that it will play the AFAS Live in Amsterdam and not Paradiso or Melkweg attests to an expected growth.

The Clearing is an album that is different from all that came before and may even alienate first time round fans, especially if they are rigid in their tastes. Wolf Alice shows the soul side of itself. A side where guitars often play a second fiddle as it were. The keyboard/piano leads while synths or strings play in the background. For the rhythm section there is still a prominent role. It is guitarist Joff Oddie who has had to adapt and focus on embellishments in some songs.

It was the first single that didn't land well with me on its release. I decided not to write on 'Bloom Baby Bloom' and abide my time. What followed was released during my holiday and when I returned it was to a a new single and the final song on The Clearing. 'White Horses' sung in part and written by drummer Joel Amey, encouraged me to open my ears and start listening to The Clearing. Things turned out well pretty fast. Even somewhat with 'Bloom Baby Bloom'.

Fans of old will be pleased by 'Leaning Against The Wall'. It contains that layer of mystery in its sound that defines Wolf Alice's music of old. In 'Passenger Seat' the band checks out its inner country vein. Again a move that I did not see coming, but one that suits the band perfectly. Ellie Rowsell is showing off a different voice, the acoustic guitar has a great role and again there's The Beatles, as I hear George Harrison like licks on that guitar. Listen closely and you'll find it's not the last reference on this album. There are so many more surprises on this album.

At some point I did get the impression that this is more an Ellie Rowsell solo album than a Wolf Alice one. Like in the artwork, Rowsell's role is extremely prominent in most songs. From what I hear today, a solo album next seems more likely though. Time will tell.

Luckily, there is a rock song like 'Bread Butter Tea Sugar' on The Clearing as well. As you will find it makes for vary varied listening. Whether The Clearing will resonate with me like 'Blue Weekend' does only time can tell. The starting position is a positive one and I will probably buy the album this afternoon when I go to visit my local record dealer. That tells you enough for now.

With The Clearing Wolf Alice may surprise you musically but not with a lack of quality. The band delivers with its new album. Perhaps not in the way you would have come to expect. It has set a next step in its development and its a good one. After this album Wolf Alice can go any direction it choses, for better or worse. There are simply little barriers left.

Wout de Natris - van der Borght 

 

No Rain, No Flowers. The Black Keys

With No Rain, No Flowers The Black Keys have added a 13th album to its oeuvre. It was there when I returned from holiday, so I've read two reviews before I had the chance to listen to the album myself. The first one was extremely positive, stating how easily the duo of Dan Auerbach and Patrick Carney releases songs that stick with you immediately, while the other lamented where the band of the first albums had gone. Two ways to look at a band and its development.

For me, like most people around the world, The Black Keys came into my life with the single 'Lonely Boy' and the 'El Camino' album. I can't remember having listened to anything that came before and if I have, it made no impression of any kind. I own most albums that were released since and chances are No Rain, No Flower will wind up in the home also.

Fact is, I sort of agree with both reviewers. The often soulful songs on the new album are smooth and easy going. A bit like Auerbach's solo albums' sound, except that for some reason, despite Carney not being involved in the writing process, the songs are simply better. I can imagine Carney's ears and opinion do play an important role in the creative process, urging Auerbach to be more critical of or creative in his work. For me the former review wins out. Once again, this album is an exploration of a specific kind of music and soul it is this time around.

There's enough rock elements to be found in the mix. Strong guitar parts adorn a song like 'Down To Nothing'. The effect is a rough sea in what at first appeared to be smooth sailing. It's a trick that The Black Keys are so good at. In each single song there are surprising little sounds that make it stand out. The songs itself are already interesting by themselves, even if they are, at first listen, smooth, perhaps even suave. The rock element is always nearby in the solo's.

To all appearances the second reviewer has an issue with a band that develops itself and even transforms into a different band. Formed in 2001 in Akron, Ohio, I would hope the band does not sound the same as in the 00s. I can imagine the same reviewer writing today, had that not been the case. The Black Keys are not the same band as when its members were in their early 20s. Now in their mid-40s they dare to take on any music they like and are very good at what they do.

When you listen to 'Man On A Mission' there's still dirt in the band's sound in abundance. It makes for great alternated listening. As you will have surmised, in my view The Black Keys have totally lived up to expectations and even surprised a little. Seen from the albums of the past ten years, No Rain No Flowers should not have come as a surprise. The Black Keys have delivered and show that smoothness is just a frame of mind, as I hear more than enough rock on the album. The combination on No Rain No Flowers works exceptionally well.

Wout de Natris - van der Borght 

Five By Five. The Rolling Stones

Five by Five is an EP released by The Rolling Stones in 1964 and contains five songs the band recorded in the legendary Chess Studio in 1964 during its first tour of the U.S. A hommage to its musical heroes. The sleeve picture shows five young men with already longish hair, a bit defiant in a we against the world pose. Jagger in a striped shirt he was often seen in at the time.

As I already wrote some years ago, my father was a merchant marine, see the Louis Armstrong/Wonosobo post. In 1978 he sailed from Rotterdam to London twice in a few months and I took the opportunity to sail along on the Mississippi Lloyd. The second time was the ship's final voyage, as it was sold to another firm. Symbolically, the trip went from to New Orleans, sailing up the Mississippi river, as my dad told us later to the sound of Pussycat's number one hitsingle of 1975, 'Mississippi'.

In London I sought out the local record shops for unique records. In one, in some street we just happened to pass, and for the life of me have no clue where it was located, they had this bunch of The Rolling Stones' early singles, that I'd never seen before. 'Got Live If You Want It', is the other EP I bought. The singles were in blue and white Decca sleeves. They must have been reprints, but welcome nonetheless.

Why Five By Five on the blog today? With my band Sweetwood we are playing 'Around And Around' for years, as did my previous band, Flopsband, that will celebrate its 50th anniversary in January. It is one of the most exciting rock and roll songs I know. Everything The Rolling Stones were at the time seems to come together in this song. Wild, exciting, defiant and the willingness to explore the outer edges of a genre. 'Around And Round' rocks, big time.

I remember playing the EP at home for the first time that I was utterly disappointed with the A-side. The B-side starting with 'Confessing The Blues' and ending with 'Around And Around' was my favourite alright. Now I never was much of a fan of The Stones' early albums, as in pre-1968. That has not fully changed over the years. For most singles from the 1963 - 1967 era that is totally different though.

Yesterday, my wife and singer of Sweetwood, started singing 'Around And Around' and I decided to get out the old EP. Starting of course with the B-side. As always, it was instantly pleasing. That nice blues rendition followed by some good old rock and roll never fails to work. My surprise was in turning the single over and hearing 'If you Need Me', followed by 'Empty Heart'. I really loved hearing the songs and what one of my favourite bands of all time did with them. (O.k., the 2120 etc. song is a bit of a filler.) The Stones managed to capture the excitement they caused by playing live on tape, that much is certain. The band was on fire recording these songs, perhaps fully inspired by the environment they were recording in.

What remains to write are two things. 1) The anecdote Keith Richard told about the painter in the studio being Muddy Waters. Waters has always denied ever having painted the Chess studio at any time. So either a) Keith's story is a fantasy, b) Muddy was too ashamed to admit having to paint to earn money, or c) someone pulled Keith's leg. Whatever it was, it is a nice anecdote. The music remains what is for ever. Five By Five is a great EP. 2) The EP should have been called Five By Six, as Ian Stewart's keyboard and boogie-woogie piano contributions are such an integral part of the band's sound here. He must have been one of the most gracious men ever, the way he was kicked out of the band, yet remained as a sidekick for the rest of his far too short life.

Wout de Natris - van der Borght 

Glovemaker. Loren Kramar

De Amerikaanse muzikant Loren Kramar trekt op zijn debuutalbum Glovemaker onmiddellijk de aandacht met een fascinerende soulstem, maar ook in muzikaal opzicht maakt het album makkelijk indruk.

De openingstrack van het eerste album van de Amerikaanse muzikant Loren Kramar maakt een verpletterende indruk. De muzikant uit Los Angeles maakt indruk met een authentiek klinkend soulgeluid en imponeert met een fascinerende stem. Die stem maakt het je op Glovemaker niet altijd makkelijk, maar toen ik eenmaal gewend was aan de stem van Loren Kramar was ik om. De Amerikaanse muzikant maakt indruk als zanger, maar verrast ook in muzikaal opzicht met songs die meerdere kanten op kunnen en zeker niet altijd kiezen voor de makkelijkste weg. Glovemaker van Loren Kramar levert vooral jubelrecensies op en daar valt uiteindelijk niets op af te dingen.

Glovemaker, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Loren Kramar, opent met een song waarvoor de grote soulzangers uit de jaren 60 en 70 zich absoluut niet zouden hebben geschaamd. Het is een zeer smaakvol ingekleurde soulsong, die afwisselend subtiel en bombastisch klinkt en waarin de stem van Loren Kramar de hoofdrol opeist, ook al is de openingstrack van Glovemaker in muzikaal opzicht minstens net zo interessant. 

Het is een stem die ik bij mijn eerste kennismaking met Glovemaker direct imponerend vond, maar het is een stem, die, in ieder geval voor mij, ook makkelijk teveel van het goede kan zijn. Na mijn eerste beluistering van het debuutalbum van Loren Kramar schoof ik het album dan ook tijdelijk terzijde, maar de stem van de muzikant uit Los Angeles intrigeerde me ook op een of andere manier, waardoor ik het album er toch steeds weer bij pakte. En met resultaat. 

De stem van Loren Kramar is er een die makkelijker van kleur verschiet dan de gemiddelde kameleon, want de Amerikaanse muzikant klinkt het ene moment als een soulzanger uit de jaren 60 en 70, maar het volgende moment meer een folkie uit dezelfde periode. De zang van Loren Kramar doet me af en toe ook wel wat aan die van Simply Red’s Mick Hucknall denken, maar dan wel ten tijde van Picture Book, het uitstekende debuutalbum van de Britse band. 

Loren Kramar had met zijn stem en de geweldige muzikanten die op Glovemaker zijn te horen een tijdloos soulalbum kunnen maken, maar de Amerikaanse muzikant oriënteert zich op zijn debuutalbum breder. Na de prachtige soulsong Hollywood Blvd richt Loren Kramar zich een aantal tracks op het soort muziek dat werd gemaakt door de grote singer-songwriters uit de jaren 70. 

Zijn stem klinkt opeens als die van Cat Stevens en ook de wat theatrale songs doen wel wat denken aan die van de Britse folkzanger uit de jaren 70, al hoor ik ook wel wat van de wat pompeuzere songs van David Bowie in de songs van Loren Kramar en hier en daar ook wel wat van Randy Newman. Ook in de songs waarin invloeden uit de soul niet domineren is de muzikant uit Los Angeles de soul overigens niet helemaal vergeten. De zang zat me bij mijn eerste beluisteringen van Glovemaker nog wel eens in de weg, maar inmiddels ben ik vooral onder de indruk van de vocale prestaties van de muzikant uit Los Angeles, die zeker in de sober ingekleurde songs makkelijk goed is voor kippenvel. 

Ik was wel direct onder de indruk van de muziek op het album, want de songs op Glovemaker zijn soms misschien wat overdadig, maar altijd heel smaakvol ingekleurd met prachtig pianowerk, fraaie bijdragen van strijkers en blazers en een prachtig spelende ritmesectie. De soms zwaar aangezette klanken, waaronder de strijkersarrangementen van Drew Erickson en de prachtige en juist weer subtiele accenten van saxofonist Sam Gendel en pianist John Carroll Kirby passen verder perfect bij de zang van de Amerikaanse muzikant. 

De songs op Glovemaker zijn soms wat pompeus en theatraal, maar uiteindelijk vliegt Glovemaker wat mij betreft nergens echt uit de bocht. Het doet me soms wel wat denken aan de muziek van Father John Misty, maar Loren Kramar voegt een flinke hoeveelheid soul toe en die soul komt na enige gewenning stevig binnen. Het is allemaal prachtig geproduceerd door Sean O'Brien, die een stevige reputatie heeft als technicus, onder andere voor The National, maar ook als producer vakwerk aflevert. Ik ben inmiddels helemaal om.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Glovemaker hier luisteren en bestellen:

https://lorenkramar.bandcamp.com/album/glovemaker