Suitcase Child. ISE

Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de stem van de pas 19 jaar oude Belgische muzikante Ise Smeets, maar als je vatbaar bent voor de vocale uitbarstingen op het debuutalbum van ISE is het een imponerend album.

Ise Smeets won in 2024 de muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting en wordt sindsdien gezien als een van de aanstormende talenten van de Belgische muziekscene. Dat talent komt er uit op het deze week verschenen debuutalbum van ISE. Ise Smeets is pas 19 jaar oud, maar beschikt over een verrassend rauwe stem. Het is een stem die ze ook nog eens met veel kracht en emotie gebruikt, wat van Suitcase Child een behoorlijk heftig album maakt, wat het overigens ook in tekstueel opzicht is. De jonge Belgische muzikante beschikt over een stem waar je van moet houden, maar als je vatbaar bent voor de heftige zang op haar debuutalbum, is het een album dat behoorlijk wat indruk maakt.

ISE, hier en daar ook geschreven als ise, is het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ise Smeets. De pas 19 jaar oude muzikante uit het Belgische Bree dook twee jaar geleden op en maakte direct een onuitwisbare indruk met haar wat rauwe en emotievolle stem. Deze week verscheen haar debuutalbum Suitcase Child, waarvan de titel verwijst naar het heen en weer worden geslingerd tussen de huizen van haar gescheiden ouders. 

Ise Smeets is misschien pas 19 jaar oud, maar ze weet precies wat ze wil. Suitcase Child is in eigen beheer uitgebracht en op het album heeft de Belgische singer-songwriter zich omringd met door haar zelf geselecteerde muzikanten, waaronder een aantal leden van The Haunted Youth, en de ook van Selah Sue bekende producer Dries Henderickx. 

Op haar debuutalbum staat Ise Smeets stil bij haar jeugd, waarin de scheiding van haar ouders een belangrijke rol speelde. Het is een persoonlijk en vaak behoorlijk heftig album geworden en het is wat mij betreft een album dat diepe indruk maakt of dat je absoluut niet trekt. 

Dat heeft alles te maken met de stem van de Belgische muzikante. In de eerste reacties die op het Internet zijn verschenen wordt de stem van Ise Smeets met veel superlatieven geprezen of juist met veel kracht verafschuwt, een tussenweg lijkt er bijna niet te zijn. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de Belgische singer-songwriter beschikt over een behoorlijk heftige stem en zingt bovendien zeer expressief. 

Voor iemand van slechts 19 jaar oud beschikt Ise Smeets over een verrassend ruwe en doorleefd klinkende stem en het is bovendien een stem met veel emotie. Het is een stem die over het algemeen met veel kracht wordt gebruikt en bovendien is voorzien van een snik, die het geheel nog wat expressiever maakt. 

Ik kan me goed voorstellen dat de stem van de Ise Smeets flink tegen de haren instrijkt, maar zelf vind ik de zang op Suitcase Child mooi en indrukwekkend. Dat is op zich bijzonder, want ik hou meestal van zangeressen die goed weten te doseren en vooral kiezen voor ingetogen zang. Dat laatste doet ISE maar af en toe, want het grootste deel van haar tijd zingt ze met veel power. 

Ook als ze ingetogen zingt is de zang op Suitcase Child best heftig, maar het deed eigenlijk direct wat met mij en na enige gewenning vind ik de stem van ISE nog wat mooier. De stevig aangezette zang en de flinke dosis emotie in de zang voorzien Suitcase Child van een eigen gezicht en voorzien de songs van de jonge muzikante van een bijzondere lading. 

Het zijn songs die niet in alle gevallen even opzienbarend zijn, maar door de karakteristieke zang maakt ISE er iets bijzonders van. De muzikanten die haar omringen sluiten fraai aan bij de stem van de Belgische muzikante door ook de instrumentatie op het album af en toe stevig aan te zetten en bovendien te zorgen voor flink wat dynamiek in de muziek. 

ISE werd geboren in het huidige millennium, maar in muzikaal opzicht is ze vooral een kind van de jaren 90, waarin de wijze waarop ze haar stem gebruikt vaker voor kwam. Suitcase Child is zeker geen perfect debuut, maar voor een 19-jarige muzikante vind ik het een bijzonder knap debuut en met een stem als die van Ise Smeets zit er nog veel meer in. Het muziekjaar 2026 opent met een kleine handvol uitstekende albums en Suitcase Child van ISE is er wat mij betreft een van.

Erwin Zijleman

Beyond Wires. Golden Hours

Today we present a little more darkness. Golden Hours obviously was inspired by gothrockers from the 80s, including tie-ins to bands like New Order and The Cult, while adding a lighter sounding guitar that lets light into Beyond Wires regularly. The mix works extremely well. It even leads to songs that are quite danceable, at least at the time that I frequneted dance evenings a long time ago and "the bats", Robert Smith hair, dark clothes, shoegazing, mixed with us dancers with less extreme if not exclusive, dance appetites.

Golden Hours only debuted on this blog late December in the singles section and I realise to know nothing about the band. Beyond Wires is the band's second album, yet we are not focusing on new kids on the block. The members have histories in bands like "Gang of Four, The Brian Jonestown Massacre, Tricky, The Fuzztones, and more", to quote the bio. That is extremely diverse. From this wide mix comes Golden Hours, a band with many different sides to its goth. Of the members, based in a few European capitals, Hákon Aõalsteinsson, Wim Janssens, Tobias Humble and Rodrigo Fuentealba Palavacino, the first two are responsible for the vocals. Of course, you will be able to hear the difference, but both sing from that starting point of this band: goth.

It is all happening around the voices that make the band far more attractive for a listener wanting to listen to more than just darkness. That may lead to the loss of "bats", but to be honest, I haven't seen many of them since the summer of 1987. Why that was, is a totally different story, but let me suffice to write that it was in that summer our then crown prince, now king, entered Leiden's university and elite student club and how that affected the membership and outlook of all the other student clubs.

Promo photo

Personally, I have always liked the mix in music. Slowly but surely I was leaving behind my 1970s heroes. No, that is wrong. I started to add bands to the roster, but mostly singles. At the time there were very little albums that impressed me as a whole. My body, dancing, was won over first before my brain, listening. I learned to dance, to let go and that was possible with 'A Forest' or 'Pale Shelter' and 'Burning Down The House (live)'.. etc.

Beyond Wires brings elements from that era but that is only part of the story. It is the singing that put me on the goth track. When listening deeper, I started to notice all the other elements. This band allows a lot of light in, through the sound of the guitars, that have a nice reverb to it. Also, there can be a different shade of darkness with New Order synths woven through or underneath the fabric of a song.

When listening to 'Heading For The Moon', I wondered whether I would like a whole album by Golden Hours. That questions has been answered with a wholehearted yes.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Beyond Wires here:

https://goldenhours1.bandcamp.com/album/beyond-wires 

I Do. Raman.

So, big words are used in announcing I Do, Raman.'s debut album. With big words I mean the name Jeff Buckley. No one, before nor after touched me so deeply and profoundly as Saint Jeff did with his first and only album 'Grace'. It is impossible for any artist to ever make such an almost divine impression on me, but, that out of the way, what do I make of I Do?

For some weeks I am able to listen to the album and the release date is upon me. Despite this effort, enjoyable as it was, I am not able to truly make up my mind. Oh, I Do is good, very good even, but how good exactly only time can tell. The question is whether the album will grow, like only the extremely good albums do, some right up to a level where only a few albums ever wind up: the musical stratosphere.

The first impressions of Raman. came by way of two singles released last year, 'Mantra' and 'Talking (Pt.2)'. Both songs went down quite well and made me more than a little curious for the upcoming album. The latter single made me warn Raman. not to go swimming in a river with his clothes on. It shows that the comparison with Buckley is not such a strange one. Sure, Raman.'s voice is not so powerful and yet angelic, the mood he creates and chords he uses, conjure images of Jeff Buckley but also of acoustic blues in a Ry Cooder, 'Paris, Texas' style. What is not there, is the Gary Lucas magical sprinkles like in 'Mojo Pin' and 'Grace'.

Photo: Anton Coene

Raman., is Simon Raman from Ghent in Belgium, who under the naam Raman. released a powerblues EP in 2019 named 'Birth Of Joy' with his band members Bernd Coene and Jasper Peeten. Since then a lot must have changed, as today Simon Raman has gone soul searching and returned to music with I Do, assisted by new band members Kris Auman op bas, Sylvester Vanborm op drums, with the additional support of producer/musician Koen Gisen, David Poltrock (mellotron, keys) and Esther Coorevits (alto violin). Together they climb mountains, go down deep troughs, sore through space and surf ethereal waves.

On the album you will hear introspective songs, some expanded all the way up to bluesrock explosions on a slide guitar. The mix makes for very pleasant and intense listening. Sounds familiar? Raman. truly explores all the edges and corners of his emotions on this album and does so successfully. I Do has so many different angles and they all work. That makes it an album to pay attention to and not just for the short run. Just listen to how right after the explosion 'Talking' becomes, the album reaches deeper with the ever more expanding 'It's All Over'. However, a highlight is not something found only in isolation on I Do. You will find them all over the album.

Raman. has truly surprised me, well maybe not completely, as I was forewarned by the two singles. This is a really good album and what a great first album to review in 2026 it is. The only question remaining is, as I already wrote, how far will the album go?

Wout de Natris - van der Borght

 

The album may be on his Bandcamp site soon:

https://ramanmusicofficial.bandcamp.com/music 

The Whale. Chantal Acda

Chantal Acda returns to the blog with her new album The Whale. With her voice the Dutch-Belgian singer has found a soft spot with me. Yet, with The Whale she has gone a next level with me. This album is in many ways different where the music is concerned. And then that voice. It's a golden combination.

Chantal Acda must have found it necessary to change a few things. Has changing record label led to the ability to change? I don't know, but fact is, she's rocking in quite a few songs, while she has not forgotten the jazzy, more introspective side of her oeuvre. The result is an album that is varies between styles in a very pleasant way.

Not all has changed. Take the single 'Hit The Verge'. This slow and lingering song seems able to lengthen, stretch time, like a Sunday morning can, when there's no need to do anything for a change. All the instruments and the singer take their time in playing and singing. The result is jazzy song of great beauty. At the same time it pays off to listen really closely as far more is happening in the music underneath Acda's voice and the instruments that stand out most, piano, drums and horns.

Compare that to the final song's intro, 'Make It Happen'. It is almost impossible and unfair to compare 'Make It Happen' to Tramhaus' song with the same title, but by comparison, Chantal Acda's is far more impactful because of the contrast with her other songs and the verse following the intro. Again, musically this song is so rich. As listener you are changing position and impression the whole of the time. With the rocking 'Heads' as torch barer. What an energetic and mysterious song. Besides that, it is as if Traffic's Chris Wood was raised from the dead for this song. 

The other songs on The Whale are somewhat between these extremes. Fans of old will recognise enough to be pleased and may be challenged to follow Chantal Acda down a few new roads. For me this approach works perfectly. I already liked her albums of the past few years and with The Whale I have moved to a new level of appreciation. When all is said and done, I'm more of a rocker than an easy listening kind of guy. The Whale appeals to both sides of the equation.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Whale here:

https://chantalacda.bandcamp.com/album/chantal-acda-the-whale 

 

2025, week 26. 10 singles

Yes, back once more before the summer recess that is coming closer fast. After more than a week in Oslo. Norway, I'm back home enjoying being at home and listening to some new music. Hundreds of emails behind and not enough time to catch up. Real life is also important. This week we have some new names, as well as a few very recent ones and a few names that are around for some time. The mix of music is nice too, but I have to say that most songs remind me of things past. Certainly nice, to very good, but in one form or another done before. Experience comes with age, so if you are (much) younger this will be very different. Enjoy either way!

Unicorn. Rio Kosta

Let's start this week's singles post with an ultimate poptrack. The description coming with the song mentioned Tame Impala and I fully understand why. At the same time Unicorn is more poppy, with a hint of the ploppy bass of Air (and Serge Gainsbourg before it) and the dreamy wave of a band like Warpaint. Singer Kosta Galanopoulos has an as high voice like singer Alex Maas of The Black Angels. Putting it all together results in a dreamy pop song with which Rio Kosta presents itself for the second time to the world (and the first time on this blog). In fact Unicorn was the first track Galanopoulis and Mike Del Rio worked on together. In nothing it shows that this is what could have been a unique event. The two kept working together, resulting in album 'Unicorn' that will be released on 19 July.

Nothing On Me. White Lies

'All or nothing' Steve Marriot sang on one Small Faces' greatest hits, released in 1966. That title sort of describes my relationship with English trio White Lies. With the needle pointing more often to the nothing section if I'm honest. When I recently heard Nothing On Me on the radio, the needle shot fast to the all good part of the dial. A lot of boxes were ticked within a few seconds. Yes, I can hear you saying of course, as White Lies is ticking a thousands boxes in the 2.44 minutes the single last. I can keep on pointing to references until tomorrow morning. I will not do that and let you pick out your own favourites from the last say 10, 15 years. Nothing On Me is a delightfully charged song where the energy oozes out of. White Lies is on fire and running for its life, making this great music along the way. I did not know the band had it in it and I'm the happier finding out it does.

Return Of Youth. DIIV

DIIV can be found on this blog in its first year, 2012, with the album 'Oshin' and later once again. It has been quiet though and now there's Return Of Youth. It is a slow and dreamy track, with a lot of clarity in the sound spread out all around the rhythm section. Listening to the song is like coming home and drawing a nice warm bath or stepping into the shower attuned to your favourite temperature. The song may be slow, the drums are so solid in sound, a cymbal is crashed regularly for dramatic extras. It's the guitars though that draw me into the song. There are quite a few you'll notice. Around them in the long intro all sort of wobbly sounds are interjected. Singer Zachary Cole Smith is softness itself and his voice hovers over the music like an apparition. In other words, I'm totally happy with this new DIIV song, except for the long outro. The band could have left that for the ten year anniversary version as far as I'm concerned. For the rest, there's not a complaint possible.

Pistols At Dawn. The Spackles

Besides the video accompanying the song that contains animation clips from the 1930 and 40s, including Betty Boop, The Spackles bring alive music that went sort of out of style decades ago as well, albeit not from the 30s and 40s. More like the 60s and 70s. Riffs fly around my ears and the band rocks no little. The song takes a little from different genres and songs. There's a little in there for everyone loving good time rock music from long ago. Marie Slurrie - Guitars,vocals and keys, Spackle McKraken, bass, vocals, keys, Phil McKraken, drums have found themselves on this blog three times before and with Pistols At Dawn they deserve a new spot. The single is simply too much fun to pass up on. From the start with an 'I Feel Fine' intro note, things go from weird, to tight (double) riffing and that's not the last surprise in the song's structure. The Spackles make for exciting and surprising listening on Pistols at Dawn.

Nobody.  Billy Dodge Moody

In May Billy Dodge Moody made his debut on this blog with his single 'Meaning To Disaster', in which he raised a musical statue for a friend who passed away. Now he returns with Nobody, a song that in part brings alive the music of The Beatles. There are this parts and chord changes that come straight from the The Beatles playbook. He adds a form of Americana to it that makes the song have its place in the American songbook. Nobody reminds me of Shane Alexander's songs. Moody's voice even gets close. In the tune he mixes an upbeat rhythm with a dreamy, slightly melancholy mood. It is the drums that give the song an upbeat tempo and feel that the other instruments just have to follow. It's the melody and Billy Dodge Moody's voice that give Nobody its other half. And that is a quality Shane Alexander has tuned to perfection. There's more to come. EP 'Ephemera' is slated for 11 July and is the first of a few EPs that will make up Moody's new album.

Portland Town. Heavenly

29 Years is a long time. We are talking 1996, that's in the previous century, what, millennium! It was the year in which Heavenly released its last album 'Operation Heavenly'. It will be re-released in July. Portland Town is a new single though, announcing a new album expected in 2026. The 7" vinyl is not available until mid July though. The return of Heavenly, although I have to admit that I have not heard of the band before, is welcome though. Portland Time is nostalgic in sound but with a sense of urgency. The band is obviously enjoying its return to writing and making music. With most likely the kids having left the home, there's time to do so. The singing between Amelia Fletcher, the principal singer and keyboardist Cathy Rogers is so pleasant, that I can listen to Portland Town quite a few times in a row. Yes, it sounds familiar but I don't care. This song has quality and that does the trick for me.

Sweet Fame. OPROER

OPROER is from Belgium and working towards the release of its second album, 'The Catch' in October. In the 00s and early 10s there was the Antwerp band A Brand. Sweet Fame reminds me of the enthusiasm A Brand shared with its listeners. Oproer is slightly more subtle than the double accents A Brand put in all the places where they could be put. Oproer's music is described as funky,alterative rock, but, at least on Sweet Fame, I will add pop to the mix. It is all over the harmony vocals, the oohs and aahs of the backing vocals and the 80s synth sound that can be called the lead instrument on Sweet Fame. There's another band from Belgium that keeps escaping me but I'm almost certain it's Soulwax that has influenced OPROER. Sweet Fame is exciting and full of its own special kind of energy. If this is the standard of 'The Catch', I can't wait until it's fall, but allow me to enjoy the summer first anyway.

Nightbird. Celeste Corsano 

In the same week Billy Dodge Moody debuted on this blog, Celeste Corsano did too. I compared her single 'Sunlight Gazing' to 'Wuthering Heights' no less. Nightbird is different, which is good. Ms Corsano shows us all the edges of her voice once again. The childish and high pitch of the early Kate Bush is mixed with the darker voice of a mature woman. Together with the somewhat mysterious music it makes for very interesting listening. Just like I wrote in May, the impact of Celeste Corsano is not the same as Kate Bush had on me all those years ago. It can't, as I had the experience at the time already. Yet, Nightbird is very much welcome and not just because of memories for times long gone. This song has its own power and strength. In fact, like 'Fisherman's Friend', this is strong stuff. Oddly metered, the percussive music stands out. Over it Celeste Corsano does her thing. I have no clue what she has done musically before these singles. Based on the two singles I've heard, it's inconsequential. 'Sunlight Gazing' and Nightbird are the real thing. There's no album announced yet, but that can only be a matter of time.

Alive. Ghostwoman

Ghostwoman's album 'Anne, If', was reviewed by Erwin Zijleman in 2023. I will take this single. With the way the jangly 12 string guitar leads the way on Alive, not much can go wrong and it does not. In fact, all's well. An electric 12 string guitar sound brings only one band to mind and that is the most successful incarnation of The Byrds when then Jim McGuinn played it and was singing with David Crosby, Gene Clark and Chris Hillman, a sound that Roger McGuinn recreated very successfully on his album 'Back From Rio' in the early 1990s. Ghostwoman, Evan Uschenko and Ille van Dessel, plays around with this sound in a more modern way, while letting the single simply explode in the solos before returning for an instrumental outro. Yes, Alive is a song that makes me feel nostalgic but pulls me right out of it because of the double, triple solos at the end. Ghostwoman plays two cards on Alive that are hard to trump. The album, 'Welcome to the Civilized World', will be released on Sept 5th.

I Want It All. Rise Against

Sorry, Rise Against, but when I hear "I want it all", I immediately sing "and I want it now". Queen's powerful return to rock music in 1989 remains one of the band's best singles and one of the best rock songs ever. Rise Against, in business since 1999, returns to this blog with a powerful rock song taking the famous title. Based on what I'm hearing I will allow it. This I Want It All has the power a title like that calls for. The song has this tight rhythm, where paradoxically the drums is the instrument that is allowed the most frivolity, powerful but full of little extras that are fun to follow all throughout the song. it's the guitar that is in a straightjacket with the tight (punk)rock riffing throughout the song. Singer Tim McIlrath brings in some emo in the way of his singing, adding some emotion to the tight rock song. Album 'Ricochet' will be released on 15 August.

Wout de Natris - van der Borght 

Braving Fears. Emmy d'Arc

In april verscheen dan eindelijk het langverwachte debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Emmy d’Arc en Braving Fears is een sensationeel goed album dat indruk maakt met prima songs en werkelijk weergaloze zang.

Braving Fears van Emmy d’Arc moet het vooralsnog doen met bescheiden aandacht, maar het is echt een fantastisch album. Het debuutalbum van het alter ego van de Belgische muzikante Ine Toliants maakt vooral indruk door de geweldige zang. Het is zang die meer dan eens doet denken aan die van Sinéad O’Connor, maar ook een eigen geluid laat horen. Emmy d’Arc tekent voor zang vol gevoel en emotie en het is zang die hard binnenkomt. Het voorziet de persoonlijke songs van de Belgische muzikante van extra lading en urgentie. Het zijn ook nog eens zeer aansprekende songs, die zich stuk voor stuk genadeloos opdringen. Het debuut van Emmy d’Arc heeft even op zich laten wachten, maar wat is het een geweldig album geworden.

Emmy d’Arc, het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ine Tiolants, zag ik een paar jaar geleden als support act bij een inmiddels vergeten hoofdact. Wat me van deze avond het meest is bijgebleven is een buitengewoon indrukwekkende versie van Sinéad O’Connor’s Troy. Met een akoestische gitaar, een prachtige stem en heel veel emotie zorgde Emmy d’Arc voor heel veel kippenvel. En dat met een song waar de meeste zangeressen maar beter van af kunnen blijven, want eenvoudig is het vertolken van Troy en het in de buurt komen van het origineel zeker niet.

Toen ik de naam Emmy d’Arc zag opduiken in de lijst met nieuwe releases was ik dan ook direct heel nieuwsgierig. Braving Fears is het debuutalbum van Emmy d’Arc en het is wat mij betreft een imponerend debuut. Het kippenvel dat ik had bij Emmy d’Arc’s versie van Troy was direct terug bij beluistering van de openingstrack van haar debuutalbum. Angels laat goed horen wat de Belgische muzikante te bieden heeft.

De track opent met akoestische gitaarakkoorden en ingetogen maar echt bijzonder mooie en emotievolle zang. Het is zang die direct iets met me deed en de stem van Ine Tiolants doet nog veel meer naarmate de openingstrack vordert. Wanneer de gitaren wat steviger worden aangezet wordt de zang ook wat krachtiger en uiteindelijk schreeuwt Emmy d’Arc het uit. Kippenvel gegarandeerd.

De Belgische muzikante coverde in het verleden niet voor niets Troy van Sinéad O’Connor, want haar stem doet me met grote regelmaat denken aan die van de te jong overleden Ierse muzikante. Je hoort echo’s van de geweldige stem van Sinéad O’Connor in de opvallende stembuigingen, maar ook de intensiteit van en de hoeveelheid gevoel in de stem van Emmy d’Arc herinneren aan Sinéad O’Connor in haar beste dagen.

Angels is wat mij betreft een van de prijsnummers van Braving Fears, maar na de indrukwekkende openingstrack verslapt Emmy d’Arc niet. Braving Fears is het debuutalbum van een pas 29 jaar oude muzikante, maar je hoort dat ze al flink wat jaren muziek maakt. Je hoort bovendien dat ze een exceptioneel goede zangeres is en een getalenteerd songwriter.

Emmy d’Arc heeft voor haar debuutalbum een aantal persoonlijke en vaak indringende en wat melancholische songs geschreven. Het zijn songs die in veel gevallen redelijk sober zijn ingekleurd met gitaren en piano, maar hier en daar kiest de Belgische muzikante voor wat steviger gitaarwerk, wat het album voorziet van een aangename dynamiek.

Bij beluistering van het album zijn associaties met de muziek van Sinéad O’Connor misschien niet te voorkomen, maar wat mij betreft ontworstelt Emmy d’Arc zich ook aan de vergelijking met het Ierse icoon. Braving Fears is immers in muzikaal en zeker in vocaal opzicht een hoogstaand album en ook de songs op het album zijn stuk voor stuk zeer aansprekend. Emmy d’Arc laat ook wel degelijk een eigen geluid horen met wat meer folky songs en een incidenteel net wat gruiziger uitstapje.

Er is nog niet heel veel aandacht voor Braving Fears, maar het debuut van Emmy d’Arc zou wat mij betreft wel eens uit kunnen groeien tot een van de meest memorabele debuutalbums van 2025. We worden al tijden overspoeld met jonge vrouwelijke singer-songwriters hebben er met Emmy d’Arc een van wereldklasse in huis. Ik ben zelf compleet verslingerd geraakt aan dit album, dat echt de aandacht van een heel groot publiek verdient.

Erwin Zijleman

And They Spoke In Anthems live. Saturday 10 May 2025, Haarlem

Photo Wout de Natris

Can an artist totally mesmerise an audience? That answer is of course yes and the smaller the venue the more intense the experience can be. The question needs to be more direct. Can an artist mesmerise an audience that, for the most part, has never heard a single song from that artist before? Let me tell you all about it.

On Saturday 10 May the Belgian singer-songwriter Arne Leurentop, who releases his songs under the name And They Spoke In Anthems, mesmerised a living room in Haarlem.

Going to a living room show, is always a surprise. Sometimes there is a full band, sometimes just a musician with an acoustic guitar and anything in between. When Leurentop arrived, he unloaded an enormous stack of gear and was setting up all sorts of connections between instruments, gear, a laptop and what not. I had no idea what to expect, but certainly not a one man orchestra.

How I got to know And They Spoke In Anthems, I can’t recall. It is either a record company sending a link to listen or a personal outreach from the artist, pointing me to a new record. ‘Money Time’ was my introduction in 2019, followed by the album ‘Still.’ And the mini album ‘.Here’. The accompanying bio said something about the many house shows played and so an invitation went out, the date set.

My guess is that most people come to the show without being familiar with the artist. That makes the effect Arne Leurentop had on the audience count for at least two. Sitting so close to each other, artist and audience, without any natural barrier, makes it possible to notice all emotions and responses and have an interaction, something that happens in a quite natural way.

Leurentop mostly played electric guitar but seldom without looping parts, so whole songs were created, including a beat, or a short keyboard part by pushing a pedal, playing an old Philips organ over the recorded guitar part. He even played a violin, as the emotional ending of a song about the death of one of his best friends.

Photo: Wout de Natris

Since I’ve started writing about music, I am listening in a different and a far more intense way to music and notice more than I did before. It is not so much that I did not hear what a song contains, as that I notice it more directly and most likely sooner. One of the things that strikes me often, is the difference between “a shallow song” and “a rich song”. This has nothing to do with the quality but with the musical experience.

What Arne Leurentop showed live, all by himself, is how he is able to find a melody within the chord structure of his song and then add another and another and another and they all fit perfectly. That is where music theory becomes mathematics, while an artist uses his imagination and ears. He not only did that with instruments. There were two songs where he started with looping his voice, until he had created a four part harmony, out of nowhere, with only one note played before he started to sing for his first loop. That was a truly mouthdropping moment for me.

That is all technique I’m writing about. The beauty of each individual song is the most important part, what it is all about. And They Spoke In Anthems has made a few beautiful albums so far. Live the songs came totally alive, as the emotion put into them was shown so abundantly. From very personal songs about loss, to a love song for Jacinda Ardern, the former New Zealand prime minister. (If this song doesn't win her over, nothing will. Sheer beauty it is.)

This show was an experience. Believe me when I tell you that nearly everyone in the audience said this was not only one the best shows they saw in this living room in Haarlem, it was one of the best shows they saw, ever. From my end, I can only agree. Arne Leurentop/And They Spoke In Anthems is a must see and hear.

Wout de Natris – van der Borght

 

You can buy the band's records here:

https://www.andtheyspokeinanthems.com/store

Enjoy The Silence. Naima Joris

De Belgische muzikante Naima Joris brengt na haar bijzondere debuutalbum uit 2022 nu een album uit met uitsluitend songs van anderen, waar ze op even unieke als imponerende wijze haar eigen songs van maakt.

Het album Enjoy The Silence van Naima Joris krijgt hier en daar het label avant garde opgeplakt. De muziek van de Belgische muzikante is inderdaad niet alledaags, maar ontoegankelijk zou ik het album zeker niet willen noemen. Naima Joris vertolkt op haar nieuwe album songs van anderen en dat doet ze op prachtige wijze. Het zijn songs die in muzikaal opzicht uiterst sober maar ook bijzonder mooi worden vertolkt. De meeste magie komt echter van de fascinerende stem van de Belgische muzikante, die met haar unieke zang haar eigen songs maakt van de songs van anderen. Het levert een intiem en breekbaar album op dat mooier en mooier en indrukwekkender en indrukwekkender wordt.

De Belgische muzikante Naima Joris, dochter van de jazzmuzikant Chris Joris, maakte in 2021 diepe indruk met een titelloze EP waarop ze stil stond bij de dood van haar jongere zus, die de strijd tegen kanker verloor. Dat deed ze met bijna verstilde songs, die werden gedragen door haar fascinerende en opvallend emotievolle en doorleefde stem, maar die ook opvielen door bijzonder mooie en wat jazzy aandoende klanken.

Op het minialbum Tribute To Daniel Johnston uit 2022 eerde Naima Joris op minstens net zo indrukwekkende wijze het werk van Daniel Johnston, een van haar muzikale helden, en maakte ze haar eigen songs van de songs van de Amerikaanse cultheld die in 2019 overleed. In 2022 verscheen ook het debuutalbum van Naima Joris en While The Moon was nog wat indrukwekkender dan de twee EP’s.

While The Moon herinnerde aan het werk van een aantal grote blues- en jazzzangeressen uit een ver verleden, onder wie Nina Simone, maar was ook niet ver verwijderd van de debuutalbums van Lady Blackbird en landgenote Melanie de Biasio. Door het verstilde karakter en de zeer karakteristieke zang van Naima Joris was While The Moon geen makkelijk album, maar wanneer je eenmaal werd gegrepen door de songs van de Belgische zangeres hield haar debuutalbum je in een wurggreep.

In de zomer van 2023 bracht Naima Joris een verstilde en zeer fraaie versie van When Doves Cry van Prince uit en in 2024 volgden meer covers, waaronder een prachtige vertolking van Enjoy The Silence van Depeche Mode. Die laatste cover is de titeltrack van het tweede album van Naima Joris.

Enjoy The Silence bevat uitsluitend songs van anderen, maar het zijn ook allemaal Naima Joris songs geworden. De Belgische muzikante maakte haar nieuwe album samen met muzikant Vitja Pauwels en samen tekenen ze voor prachtige klanken van met name piano en gitaren. De songs van anderen zijn door Naima Joris en Vitja Pauwels tot op het bot uitgekleed en vervolgens voorzien van sobere maar bijzonder sfeervolle en vaak bijna onwaarschijnlijk mooie klanken.

Het zijn klanken die prachtig kleuren bij de unieke stem van Naima Joris, die ook op Enjoy The Silence weer fascinerend mooi zingt. Haar versie van Enjoy The Silence is al een tijdje te beluisteren, maar ik kan er eindeloos naar blijven luisteren, want wat is de versie van Naima Joris mooi en trefzeker. Het is een versie die dwars door de ziel snijdt en dat is een typering die ook van toepassing is op de andere songs op het album.

Enjoy The Silence bevat songs van onder andere Tom Waits, Nick Drake, Moses Sumney, Billie Holiday, Gillian Welch en Radiohead en ze zijn allemaal even mooi en bijzonder. Het zijn versies die sterk afwijken van de originelen en allemaal zijn gemaakt met een vergelijkbaar recept. Ondanks de overeenkomsten tussen de songs, het lage tempo en de zeer stemmige klanken komen alle songs even hard binnen, wat de verdienste is van de unieke stem van de Belgische muzikante.

Enjoy The Silence van Naima Joris is zeker geen album voor alle momenten, want je moet in de stemming zijn voor het sobere en melancholische album en moet er bovendien met volledige aandacht naar kunnen luisteren, maar op het juiste moment is Enjoy The Silence van Naima Joris een album van een unieke schoonheid.

Erwin Zijleman

Every Dawn’s A Mountain. Tamino

Tamino's third album is his first one on this blog, meaning that both Erwin Zijleman and I had not noticed or appreciated them enough. Every Dawn's A Mountain caught my attention and is by now on modest repeat.

Tamino is Tamino-Amir Moharam Fouad now living in New York City but once from Belgium and also having lived in Amsterdam. He is a singer-songwriter who has a nice and relaxed depth in his voice but is not afraid to sore to greater heights as well. He manages to capture his listener with singer-songwriter songs that are meant to listen to. Songs that all meander around Tamino's guitar playing and he even presents the Arabic oud in two songs.

His music is rooted in two traditions. The first is a western mix of pop, singer-songwriter and folk music. The second is the influence of eastern music that shines through in parts of the arrangements of the songs. The mix of the two is mesmerising. Tamino is an artist that deserves a big audience, as he successfully treads in the footsteps of the likes of Paul Simon, Leonard Cohen and Jeff Buckley (minus Buckley's love of Led Zeppelin). The organic music sets him a little apart from more modern singer-songwriters like Ed Sheeran.

Another element in the music on Every Dawn’s A Mountain is mystery. There are sounds and singing that seem to come from another dimension and let in through a crack in the fabric of the universe. Eery background vocals, a weird short stab on an instrument or synth. As if they are there only there by coincidence, not belonging. At times just this short tab, then a vocal part without words that meanders and floats around the main melody of the track. It makes for extremely interesting and surprising listening.

As I already indicated, I have no idea what Tamino's previous albums sound like, so can't compare. I only know Every Dawn’s A Mountain, and I like what I'm hearing. Single 'Sanctuary' was reviewed on this blog before, but I want to pick it out anyway. Here the rhythm is totally Jeff Buckley. The musical antics Buckley could weave into his songs is replaced by the voice of Mitski. She takes the song to the next level for Tamino. Together they brew a song that is pregnant with melancholic desire for something that is over or was not to be. As electric guitars set the tone of the song, 'Sanctuary' is set apart from the songs around it a second time over. Duets can be such an asset to an album and this song certainly is.

My guess is that you will have gotten the picture by now. Tamino makes a big impression on me with his latest album. There's breakup, heartache and letting go all over Every Dawn’s A Mountain. Once again it shows that pain and misery is a source of inspiration for many artists, a condition that many music fans around the world love to listen to. Every Dawn’s A Mountain is no exception.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Every Dawn’s A Mountain here:

https://taminomusic.bandcamp.com/album/every-dawn-s-a-mountain

and the noise settles. Isbells

Isbells kiest aan de hand van producer Chantal Acda weer voor een wat meer ingetogen en zeer sfeervol geluid, wat met and the noise settles een wonderschoon album voor donkerdere tijden oplevert.

Isbells klonk op haar laatste twee albums wat uitbundiger dan in het verleden en leek een nieuwe richting in te slaan. Die richting wordt verlaten op het deze week verschenen and the noise settles, dat weer het ingetogen of zelfs sobere geluid van de vroege albums laat horen. Dat sobere is maar relatief, want in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album, al moet je wel aandachtig luisteren om alle subtiele pracht te horen. Die pracht komt ook van de zang van Gaëtan Vandewoude en zeker ook van Chantal Acda die niet alleen als producer maar ook als zangeres bijdroeg aan het nieuwe album. Het is alweer het zesde album van Isbells en ik vind het de mooiste tot dusver.

De Belgische band Isbells is een vaste gast op de krenten uit de pop, want ik heb wel wat met de muziek van de band uit Leuven. Met het deze week verschenen and the noise settles levert de band alweer haar zesde album af en het is wederom een hele mooie. Bij Isbells denk ik in eerste instantie aan uiterst ingetogen of zelfs verstilde songs, maar op Sosei uit 2019 en vooral op Basegemiti uit 2023 hinkte Isbells wat op twee gedachten en was er zowel ruimte voor spaarzaam ingekleurde songs als voor wat uitbundiger klinkende songs.

Ik heb op de albums van de Belgische band een hele duidelijke voorkeur voor de sober klinkende songs en ik ben dan ook heel erg blij met and the noise settles. Op haar nieuwe album kiest Isbells voor zeer ingetogen en bijzonder sfeervolle songs. Het grote gebaar van de vorige albums ontbreekt en heeft plaats gemaakt voor hele subtiele songs. Het zijn songs waarmee je je eindeloos wilt opsluiten in deze donkere tijden, bij voorkeur onder een warme deken.

De muziek van Isbells op and the noise settles fungeert ook als een warme deken, want wat zijn de nieuwe songs van de band uit Leuven mooi. Voorman Gaëtan Vandewoude liet de productie van het album dit keer over aan Chantal Acda, die als zangeres altijd al een voorname rol heeft gespeeld op de albums van Isbells. Chantal Acda weet als geen ander hoe een sober maar zeer sfeervol folkalbum moet klinken en ook de productie van and the noise settles is prachtig.

Er hebben nogal wat muzikanten meegewerkt aan het album, maar dat heeft zeker niet geleid tot een vol geluid. Alle bijdragen klinken even subtiel, maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Het geluid op het album lijkt op het eerste gehoor grotendeels organisch, maar wanneer je het album met de koptelefoon beluistert hoor je ook nog een laagje elektronica.

De songs op het nieuwe album van Isbells hebben een folky karakter, maar door de blazers en zeker ook door het drumwerk bevatten de songs op and the noise settles ook absoluut invloeden uit de jazz. En de ene keer dat het album voorzichtig uitbarst hoor ik ook nog een Pink Floyd vibe.

In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Isbells een prachtig en fantasierijk album, maar ook de zang op het album is heel mooi. De fluisterzachte stem van Gaëtan Vandewoude kleurt fraai bij de subtiele maar bijzonder sfeervolle klanken en als Chantal Acda ook nog eens invalt met haar stem is de betovering van and the noise settles compleet.

Ik ben wel wat jaloers op het muziektijdschrift Oor, die in haar recensie spreekt van een album van 90 minuten. Mijn versie en die op Spotify duren slechts 45 minuten, maar het is wel 45 minuten heel erg mooi. De subtiele klanken op het nieuwe album van Isbells zitten bovendien zo vol met details dat het geen probleem is om het album twee keer achter elkaar te beluisteren en zo toch nog aan de 90 minuten van Oor uit te komen.

Ik vond de laatste twee albums van de Belgische band zeker niet slecht, maar heb een duidelijke voorkeur voor de eerdere en meer ingetogen albums. Het zijn albums die een vervolg krijgen op het stemmige and the noise settles, dat wat mij betreft het mooiste album van Isbells tot dusver is. Ook ik word zo langzamerhand een beetje moedeloos van de vele dagen zonder zon en de ellende in het nieuws, maar als ik me opsluit met het nieuwe album van Isbells is de wereld even warmer en mooier.

Erwin Zijleman

Arrow, Four. Bobbi Lu

De vanuit Brugge opererende Lucy Ryan heeft als Bobbi Lu met Arrow, Four een mooi, bijzonder en heel spannend album gemaakt, dat het al zo mooie Belgische muziekjaar 2024 nog wat meer glans geeft.

Arrow, Four van Bobbi Lu is een album dat niet is te vergelijken met de meeste andere albums van het moment. Het is een album dat keer op keer het experiment zoekt, maar dat op een of andere manier toch ook toegankelijk klinkt. Het is een album waarop flink wordt uitgepakt met elektronica, maar dat ook organisch kan klinken. Het is een behoorlijk donker album, maar het geluid van Bobbi Lu is ook heel sfeervol. De Britse muzikante uit Brugge fascineert op Arrow, Four tien songs lang en betovert je ook nog eens met haar bijzonder mooie stem. Ik had dit bijzondere album bijna gemist, maar dit album zou zomaar op kunnen duiken in mijn jaarlijstje over ruim een week.

Ik had Arrow, Four van Bobbi Lu al een tijdje op mijn lijstje met te beluisteren albums staan, maar op een of andere manier kwam het album steeds weer onderaan de stapel terecht. Deze week kwam Arrow, Four dan eindelijk van de stapel af en begreep ik direct waarom het debuutalbum van Bobbi Lu op mijn lijstje was terecht gekomen.

Bobbi Lu is het alter ego van de van oorsprong Britse muzikante Lucy Ryan, die al een tijdje het Belgische Brugge als thuisbasis heeft. Met Arrow, Four heeft Bobbi Lu een bijzonder fascinerend album gemaakt. Het is een album dat op het eerste gehoor klinkt als een behoorlijk donker of zelfs aardedonker album, dat vooral is gevuld met elektronica. Deze elektronica wordt gecombineerd met de stem van Lucy Ryan, die op haar debuutalbum als Bobbi Lu laat horen dat ze een uitstekende zangeres is.

Elektronica speelt absoluut een voorname rol op het album, maar de songs van Bobbi Lu bestaan uit meerdere lagen en combineren elektronische klanken met een meer organische onderlaag, die met enige regelmaat zonder de elektronische versiersels uit de spiegel komt.

In muzikaal opzicht doet het album me, zeker wanneer de elektronica domineert, meer dan eens denken aan het briljante album van Zaho de Sagazan, maar waar de Franse muzikante zich laat beïnvloeden door het Franse chanson, is de Britse popsong de basis van de songs op Arrow, Four.

Het is een album dat vooral goed tot zijn recht komt wanneer de zon onder is, want Bobbi Lu maakt donkere muziek, die het zonlicht maar lastig kan verdragen. Het is muziek die zoals gezegd bestaat uit meerdere lagen, waardoor er van alles valt te ontdekken in het klankentapijt op Arrow, Four.

Zwaar aangezette elektronica vloeit prachtig samen met organische klanken van met name de piano en de akoestische gitaar, waarna samples het geluid op Arrow, Four hier en daar verder verrijken. De songs van Bobbi Lu klinken door alle lagen behoorlijk vol, maar de muzikante uit Brugge heeft ook een ruimtelijk klinkend geluid, dat zowel vol als subtiel kan klinken en waarin ook open ruimte een kans krijgt.

Het is een donker, maar ook zeer sfeervol album, dat ondanks het gebruik van hier en daar flink wat elektronica aangenaam warm klinkt. In muzikaal opzicht is Arrow, Four een spannend album en ook de songs van Bobbi Lu zijn spannend. De Britse muzikante kan uit de voeten met behoorlijk conventioneel klinkende songs, zeker wanneer de elektronica een stapje terug doet, maar Arrow, Four is ook een avontuurlijk album, waarop steeds weer wat nieuws valt te ontdekken en waarop steeds weer dingen gebeuren die je niet had verwacht.

Het zijn songs die verder worden opgetild door de prachtige stem van Lucy Ryan, die een extra dimensie toevoegt aan de songs op haar debuutalbum. De Britse muzikante kan prachtig fluisterzacht zingen, maar kan ook krachtiger uithalen. Zelfs als haar stem elektronisch wordt vervormd vind ik hem mooi en dat heb ik niet vaak.

Heel af en toe doet het me ook wel wat denken aan de muziek van Billie Eilish, zeker wanneer haar geluid wat dof of zompig klinkt, maar Arrow, Four heeft een duidelijke Europese vibe. België heeft de afgelopen twee maanden een flinke eindsprint ingezet, wat met de albums van Sylvie Kreush, Isaac Roux en Warhaus al een aantal jaarlijstjesalbums heeft opgeleverd. Arrow, Four van Bobbi Lu kan aan dit lijstje worden toegevoegd.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Arrow, Four hier luisteren en bestellen:

https://bobbilu.bandcamp.com/album/arrow-four

Better Than God. RHEA

"We won't get fooled again", Roger Daltrey sang in 1971 on what these days is called "the lead single" of The Who's 'Who's Next' album. Well, I was fooled again, when I put on RHEA's album Better Than God recently. It all sounded like a very sludgy grunge sort of music, while the singer sang with a slow voice. Weird, but possible, I thought. It was the background vocal that made me doubt whether 33 RPM was the right speed. It wasn't. After pushing the button to 45 RPM another universe opened and made RHEA truly blossom.

RHEA is a Belgian band that like many other bands was caught by surprise when Covid hit, right at the moment when its EP was doing really well and the world appeared to be laying at its feet. Instead the world stopped and the band went into a struggle for survival. The motto of the Dutch province Zeeland is luctor et emergo and that is what RHEA did. The proof is its mini album Better Than God. Riffs fly around my ears and rock songs in the best Smashing Pumpkins tradition are interspersed with more than enough pop elements to provide more memorable songs than the Americans ever delivered.

RHEA was able to work with producer Dave Bottril (Muse, Smashing Pumpkins, Tool). So how does a Canadian of fame get to work with a relatively unknown Belgian band? Perhaps because he likes the music coming out of the country. Look at his CV and you'll notice dEUS, Wallace Vanborn and others. For RHEA working with Bottril has led to a very mature sound. Better Than God sounds fantastic. The songs are layered in a way that without doubt will make it possible to discover new sounds somewhere in the mix for years to come. A note on a guitar here, an isolated vocal note, etc., etc. That aside, the sound as a whole is huge, just like a record like this should.

Press photo

As RHEA is making its debut on this blog, let me introduce the members. Jorg Van de Sande (vocals), Guillaume Lamont and Hannes Cuyvers (guitars), Matthijs Machtelinckx (bassist) and Dajo Vlaeminckx (drums). These guys know how to rock, The guitarists play some great riffs to rock out on. All without forgetting that songs need a melody as well. RHEA has this combined skill, resulting in an album that never ceases to surprise.

Just listen how the album opens with 'Better Than God'. The song does rocks, can be sung along with and is danceable. It is so much fun. Next up, 'Creeping Through My Head' opens with this great riff and I'm sold. The background vocals, the one give the speed away, are fabulous as well. A rocking track with a pop voice in the background, like the 70s and 80s (Think 'Who's side are you on?'). What more does a person need? The rest of six song all comply from this point of view.

And that title? It does promise the ultimate, doesn't it? Look at from a different perspective nowadays it is a quite easy feat. It was Nietzsche who declared God dead well over a century ago. And if I'm to believe writer A.N. Ryst, God is gaming his days away and left us all to our own devices, with an interesting role for the devil at that. ('De Harpij' is a great novel!) Should they both be wrong, the title track is a great feat indeed. I can imagine that having a song like this wil make the RHEA men feel 'Better Than God'. Just from listening to it, I'm inclined to agree.

Better Than God promises a lot and delivers. Even if you've heard this kind of music all before, and yes, you'll have, another album this good is always welcome. Give a try, folks, you'll not be disappointed.

Wout de Natris - van der Borght

You can order Better Than God in the PIAS store:

https://store.pias.com/release/472155-rhea-better-than-god?lang=en_GB

Fat Brando. Fat Brando

Fat Brando is a new band from Belgium and is a collaboration between Robin Aerts and Gerrit Van Dyck. During the lockdown they started to write songs together that a few years later surfaced under the name Fat Brando. (Not to be confused with a Denver based band with the same name.)

As is accustomed in Flanders musicians play in or contribute to multiple bands and Fat Brando is no exception. Aerts plays in Het Zesde Metaal, Van Dyck in The LVE and their fellow Fat Brando collaborators in a host of bands. Best known is the late Tom Pintens, who can be heard on 'Fat Brando'.

The music is quiet the ride. Songs with very different moods come by, each surprising and slightly different. It all starts with the single, 'La Voce Nella Tempesta', a song that takes its time to start. What a song to introduce a new band's debut record with. It is dreamy and yet solid. Slowly but surely an Air vibe is introduced into the song, as it slowly moves from a ballad with a sound drums and bass to the dreamy Air synths and slow guitar notes and wah wah sounds. A song like 'La Voce Nella Tempesta' captures me immediately and opens me to receive the rest of the album. The first battle for attention is won long before the nearly seven minutes long song is over.

Fat Brando is a band that shows several different sides to itself including styles of music. From a dreamy beginning it can become very concrete like in the rocking 'Hold That Thought, Take Care', which has a Pink Floyd mixed with Oasis/Liam Gallagher vibe to it. The mix is extremely successful and I really like the way this track rocks. The contrast with the opening song is huge and shows that Fat Brando is not just another album of friends playing together. 'Hold That Thought, Take Care' is musically as rich as 'La Voce Nella Tempesta'.

Other songs are more what a The LVE fan would expect to hear listening to its songwriter and singer Gerrit Van Dyck. 'Sad Lasts Longer' is a good example. There is a difference though. There's more meat on the bones of the songs on this album. The drums more solid, the electric guitars more present and louder. It attest to stepping out of his comfort zone, making Fat Brando a different band. (The LVE fans musically have already been satisfied with Nijmegen band Waltzburg's latest album. The vibe is so familiar.) I am not familiar enough with Het Zesde Metaal, so can't judge that side of the songwriters duo.

Of course, this is a collaboration and this makes things different already. 'I Am In Love' attests to this. The song is dreamy, yet totally in my face as well. The accents the band plays are extremely tight, the piano very present, the guitar accents dark and brooding. Another of the songs I truly like.

Fat Brando is a new band from Belgium with a good debut album underneath its belt. I do not opt for another lockdown but certainly for a second Fat Brando album.

Wout de Natris - van der Borght

Two Flies In One Clap. Itches

Whoa, fasten your seatbelts, hold on to the side bars and prepare for a take off that comes close to a rocket launch. Itches goes the whole length on its album Two Flies In One Clap. The Belgian band rocks no little in other words. Garage rock for the 21st century, I think that comes closest to describing the music on the album.

Itches comes from the Kempen, an area with farmland, small towns, an arboretum, walking trails through heather and forests, all to the east of Antwerp and beneath the Dutch border. This tranquil and calm landscape in no way announces the storm on Two Flies In One Clap. Itches is Philippe Peeters (vocals/gitar), Jonas Torfs (bass) and Arno Sels (drums). The rhythm section keeps up a huge wall of sound over which Peeters can do all he can to complete the storm that is Itches' music.

Listen closely and you will find some overdubs of all kinds that a trio can't reproduce on stage, the little sounds, an extra guitar or rhythm, not to forget background vocals, that make a song more fun to listen to. This band knows what songs take to make them more fun and better alright. There are extras in a lot of places.

The basis though is the song and Itches scores no little here, as I've found that a lot of them had crept into my head in one go and stayed there. In other words, the vocal melodies are strong, as are the songs'. Regularly there are nice oohs and aahs in the right places, always a good sign. Peeters plays some nice guitar solos as well. The songs overall are so strong, that there's no need to pick one or two out.

Itches comes to their garage rock with a punk attitude. The band goes for it with a positive kind of aggression, to make the most of their shot at making the best music they can. The band's influences start in 1963 with The Kingsmen's "Louie Louie' and from there to 'You Really Got Me' (1964) down into the recesses of garage rock and its more modern incarnations. The songs may be influenced by bands from 60 years ago, the sound is totally modern. Every band can record with a great sound nowadays. Two Flies In One Clap has a huge sound, which makes the album sound impressive as well.

I had never heard of Itches until this album found its way to my mailbox. As it was released during my vacation I had nearly forgotten about it. Just in time I found the reminder in that same mailbox. Am I glad I did. Okay, time to unbuckle and enjoy the rest of my Sunday.

Wout de Natris - van der Borght

You can listen to order Two Flies In One Clap here:

https://itches.bandcamp.com/album/two-flies-in-one-clap

Happy pt 2. Douglas Firs

Three Douglas First albums can be found here but after 2017 things became quiet. At least here. With Happy pt2 Gertjan van Hellemont returns, older (39), wiser and more mellow than I remember and all the influences and resemblances still can be heard today. With 'Shimmer & Glow' I already wrote that Douglas Firs looked firmly into the rearview mirror musically. On the new album that happens even more, as if Van Hellemont in part was inspired also by the music his (grand)parents listened to when they were young.

What Happy pt 2 foremost is, is an album that allows itself to be listened to in an extremely smooth way. An album that is everything but dangerous, o.k. it has one or two moments,without becoming too sweet or mellow. The strings could be transposed to a Doris Day or Debbie Reynolds single from the 1950s with ease, the drums and bass cannot. The strings make the album sound familiar to my generation, having heard these kind of songs when our parents played their old singles and albums, but a younger generation? I doubt it. The combination Douglas Firs creates here is a delicate one, because usually I would discard an album like it. I do when I'm in the mood for something tougher, some Amyl and The Sniffers when I was cooking tonight. When eating though Happy pt 2 certainly is a good choice.

Luckily Van Hellemont is not afraid to jump the gun. Just listen how the guitar jumps overboard in 'Back To That Day', suggesting that going back has become impossible with all the pain and anguish coming from that. Is it therefore that the next song is called 'I Miss You'? He sings about his son to his mother who is no longer there. About the questions you never even thought of asking when it was still possible. The song touches on the exact right sentiment, with longing horns and a quizzical, searching piano moving through the melody. The song becomes a little jazzy, with the sax taking the mood and sound from Sonny Rollins' solo in The Rolling Stones' 'Waiting On A Friend'.

Promo photo: Francis Vanhee

Things do get tougher on Happy pt 2. Douglas Firs plays its own form of alternative rock in 'Start Again', showing the above mentioned guitar solo was no accident. The song ends in swath of strings though, changing the mood totally. In between we can his son babbling away in the song.

With the folk ballad 'It Isn't Me' pedal steel guitar and all, Douglas Firs shows its enormous diversity on the album. Each song brings a new surprise. The musicality is striking though. 'Just To Get It Right' is another ballad but so different. Beauty exists in music and this song is proving it does. The atmospherics change my world a little when listening to it. The horns hover over the song, as do the pedal steel and the electric guitar's sparse notes. The way everything is mixed is very decisive for the mood of this song.

By then Douglas Firs has totally convinced me. More so than on albums two and three. (I've missed number four.) By moving through genres and decades the band not only shows diversity but also grasping the essence of it all. This is what shows foremost on Happy pt 2 and makes for extremely pleasant listening. And then the Stonesy country gospel of 'Magazine' still has to come, as do three more songs. Let me leave you alone with the album to find out for yourself.

Wout de Natris - van der Borght

You can order Happy pt 2 here:

https://excelsior-recordings.com/products/douglas-firs-happy-pt-2

Save It For Later. BLUAI

De Belgische band BLUAI verrast op haar debuutalbum Save It For Later met een prachtige mix van Amerikaanse rootsmuziek, indierock en pop en maakt indruk met een bijzonder geluid vol fraaie accenten.

BLUAI wordt op de bandcamp pagina van de Belgische band een ‘bedroom project’ genoemd, maar met het debuutalbum van de band kan de slaapkamer zomaar worden verruild voor een wereldwijd podium. Save It For Later roept in eerste instantie associaties op met een aantal grote bands van het moment, maar de drie vrouwen uit België hebben ook een duidelijk eigen geluid, dat naarmate je het debuutalbum van BLUAI hoort alleen maar mooier wordt. Indierock, pop en Amerikaanse rootsmuziek smelten prachtig samen in songs die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht het gehoor strelen. Er komt het afgelopen jaar veel moois uit België, maar BLUAI is nog een stuk beter.

De Nederlandse popmuziek bloeit de afgelopen jaren op zeer indrukwekkende wijze, maar ook bij onze Zuiderburen wordt momenteel heel veel hele mooie muziek gemaakt. In eigen land is BLUAI al enige tijd een grote belofte voor de toekomst, maar met hun debuutalbum Save It For Later gaan gitariste en zangeres Catherine Smet, drumster Mo Govaerts en bassiste Caitlin Talbut ook ver buiten de eigen landsgrenzen flink wat indruk maken.

BLUAI doet dat direct in de fraaie openingstrack My Kinda Women met een opvallende mix van country, folk, blues en indierock. Het is een track die opvalt door geweldig bluesy of juist lekker stevig gitaarwerk en subtiel banjospel, maar het is vooral de stem van Catherine Smet die de aandacht trekt. De Belgische muzikante zingt met veel gevoel en heeft een karakteristiek stemgeluid, dat af en toe wat doet denken aan dat van Adrianne Lenker.

Gezien de mix van invloeden en associaties met de stem van Adrianne Lenker verwacht ik dat BLUAI snel zal worden vergeleken met Big Thief. In een aantal tracks op Save It For Later is dat terecht en daar is wat mij betreft ook niets mis mee, maar de muziek van BLUAI kan meerdere kanten op.

In een aantal tracks kruipt BLUAI juist veel dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan. Ook in deze tracks verrast de Belgische band met geweldig en behoorlijk veelzijdig gitaarwerk en een subtiel spelende ritmesectie, maar het is wederom de stem van Catherine Smet die de meeste indruk maakt (en die ik persoonlijk veel mooier vind dan die van Adrianne Lenker).

De muziek van BLUAI heeft een indierock kant en een kant die dicht tegen de pure Amerikaanse rootsmuziek aan zit, maar Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut maken ook lekker in het gehoor liggende popsongs, waarin ook mooi verzorgde koortjes zijn opgenomen. Het is allemaal knap geproduceerd door Willem Ardui, die het debuutalbum van BLUAI heeft voorzien van een open en ruimtelijk geluid, waarin het gitaarwerk de ruimte krijgt en de stem van Catherine Smet optimaal tot zijn recht komt.

Zeker wanneer extra vocalen worden toegevoegd aan het geluid van BLUAI en de band kiest voor behoorlijk toegankelijke popsongs met een randje roots, maakt de Belgische band de muziek die je zou willen horen van een band als HAIM (die helaas steeds meer opschuift richting mainstream pop), waarmee zich volgend relevant vergelijkingsmateriaal aandient. In het fraaie Teeth kan ook boygenius worden toegevoegd aan het fraaie lijstje inspiratiebronnen en ligt de lat nog een stukje hoger voor de Belgische band.

BLUAI houdt zich echter makkelijk staande met aansprekende songs, maar de muziek van Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut heeft ook iets intiems en kwetsbaars. Zeker in de meest ingetogen songs op het album zijn zowel de muziek als de zang van een hele bijzondere schoonheid en stijgt BLUAI tot grote hoogten. Als de gitaren voorzichtig door deze schoonheid heen snijden, neemt mijn enthousiasme voor het debuutalbum van de band lyrische proporties aan en vergeet ik al het genoemde vergelijkingsmateriaal.

In België weten ze al langer dat ze goud in handen hebben met de drie vrouwen van BLUAI, maar Catherine Smet, Mo Govaerts en Caitlin Talbut ontstijgen de belofte op Save It For Later op alle fronten. Ik had een paar dagen geleden nog nooit van BLUAI gehoord, maar inmiddels koester ik het prachtige debuutalbum van de band als een van de allerbeste albums van het moment.

Erwin Zijleman

Je kunt Save It For Later hier luisteren en bestellen:

https://bluai.bandcamp.com/album/save-it-for-later

Sense & Nonsense. Ivy Falls

De Belgische muzikante Fien Deman levert met Sense & Nonsense van Ivy Falls een wonderschoon album af, dat betovert met bijzondere songs, sfeervolle klanken en een stem waarvoor je onmiddellijk valt.

Het is voor liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters een prachtige tijd, al gaan er waarschijnlijk ook wel wat hele mooie albums tussen wal en schip vallen. Dat mag echt niet gebeuren met Sense & Nonsense van Ivy Falls, want het project van de Vlaamse muzikante Fien Deman levert een bijzonder mooi album af. Het is een album dat in eerste instantie vooral opvalt door de echt prachtige stem van de Vlaamse muzikante, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht is het debuutalbum van Ivy Falls een hoogstaand album, terwijl ook de veelzijdige maar zonder uitzondering pure en intieme songs op het album je niet snel zullen teleurstellen. Wat een aangename verrassing.

Unday Records is een Belgisch platenlabel van bescheiden omvang, maar slaagt er in 2024 vooralsnog in om het ene na het andere prachtalbum uit te brengen. Na de zeer fraaie albums van The Bony King Of Nowhere en met name BLUAI en de wat mij betreft op zijn minst interessante albums van Het Zesde Metaal en Porcelain id, komt het label deze week op de proppen met Sense & Nonsense van Ivy Falls.

Ivy Falls is een project van de Vlaamse muzikante Fien Deman. Het is een naam die ik volgens mij niet eerder ben tegen gekomen, maar ze maakte eerder deel uit van de band I Will, I Swear, die ooit werd gezien als een van de grootste beloften van de Belgische popmuziek. Dat begrijp ik onmiddellijk als ik luister naar de paar prachtige singles die de band maakte, maar op een of andere manier lukte het helaas niet met I Will, I Swear.

Hopelijk gaat het wel lukken met Ivy Falls, want ook met haar nieuwe project maakt Fien Deman wonderschone muziek. De muzikante uit Gent heeft de pech dat het debuutalbum van Ivy Falls is verschenen in een van de drukste releaseweken van 2024 en ook nog eens in een week met heel veel goede albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar ondanks flink wat albums van persoonlijke favorieten selecteerde ik Sense & Nonsense van Ivy Falls als een van de eerste albums.

Het heeft alles te maken met de stem van Fien Deman, die niet alleen bijzonder mooi is, maar die ook iets met je doet. De zang op het debuutalbum van Ivy Falls klinkt direct bij eerste beluistering van het album bijzonder aangenaam, maar het is ook een stem die de songs van Ivy Falls bijzonder maakt en het is een stem die nieuwsgierig maakt naar alles wat nog komen gaat.

In vocaal opzicht kan Sense & Nonsense zich absoluut meten met de albums van mijn andere favoriete vrouwelijke singer-songwriters van het moment en dat doet het album ook met de prachtige klanken op het album. Fien Deman heeft haar songs voorzien van warme en zeer sfeervolle klanken, die prachtig kleuren bij haar zo mooie stem. De songs op Sense & Nonsense zijn voor een deel behoorlijk sober en akoestisch ingekleurd, maar de songs van Ivy Falls worden ook steeds verrijkt met wat atmosferische klanken, die de songs op het album voorzien van een wat dromerig karakter, wat ook weer prachtig past bij de prachtstem van Fien Deman.

Een deel van de instrumentatie werd overigens verzorgd door haar partner Bram Vanparys, beter bekend als The Bony King Of Nowhere, die het album ook produceerde. De combinatie van sfeervolle klanken en bijzonder fraaie zang maken van Sense & Nonsense al een bijzonder verleidelijk album, maar de songs van Ivy Falls zijn ook nog eens verrassend veelzijdig, maar wel van een consistent en bijzonder hoog niveau. De muziek van Ivy Falls schuurt af en toe tegen de indiefolk aan, maar een deel van de songs is ook voorzien van een randje pop of rock.

Zeker wanneer je het album met de koptelefoon beluistert blijf je je verbazen over alle bijzondere accenten in de muziek op het album, dwingt de fraaie productie van Bram Vanparys respect af en komt de stem van Fien Deman nog wat harder en mooier binnen. Het is zoals gezegd een drukke tijd in muziekland met veel nieuwe albums van muzikanten van naam en faam, maar het album van Fien Deman uit Gent zou wel eens de mooiste van het stel kunnen zijn.

Erwin Zijleman

Je kunt Sense & Unsense hier luisteren en bestellen:

https://ivyfalls.bandcamp.com/album/sense-nonsense

Always Hungry. Soft Boy

Label owner Niels Hendrix wrote me that after hearing the first notes of the demo by Soft Boy he knew he wanted to release the band's album. If he heard the same first notes of the first song on Always Hungry I am hearing, I'm sure a deaf person would have wanted to release it. The title song is a joy to listen to. It is so full of life, exuberance and enthusiasm. 'Always Hungry' simply bounces out of my speakers. Just this song makes buying Always Hungry worth your while.

Fans of a good alternative pop song and indie rock will find a lot to like on Soft Boy's debut album, as a band. You will find Britpop mixed with a The Doors Farfisa organ in songs that are deliciously free flowing. Soft Boy blends eras in music effortlessly, all the time showing the fun it has to present these songs in the best way it can.

Soft Boy started as the bedroom project of  Xander Hamelton, from Ghent in Belgium. He released two mini albums in this decade, 'This Took A Long Time' and 'This Took An Even Longer Time',that can be found for "name your price" on Bandcamp. Label Fons Records releases the first full length album of the band Soft Boy, with also Stan Antheunis (backing vocals guitar), Marian Coppieters (backing vocals, keys, violin), Jasper Suys (bass), Simon Dewaele (drums) on board. In single 'Gen Z', marking the band's debut on this blog, the full impact of the band is heard for 100%. The tempo is down, the individual instruments come forward in a great way. The mood is more downcast, somewhat like EELS can play its songs. But then listen to how the keyboard comes in, lifting the song up and taking the others along for a short burst of positive energy. Do not forget to notice the extra harmony vocals.

Soft Boy can rock too. 'Speak From The Heart' really goes for the underbelly of the rock fan. Fuzzed guitar, an effect on the voice, while the rest rocks out. And then that Farfisa organ comes in again, throwing a 60s vibe over it all. The same goes for the vocals in the chorus. Man, somehow it reminds me of The Tremeloes' 'Even The Bad Times Are Good'. And that while the music couldn't be more apart.

By then it's not hard to conclude that Soft Boy is not caught in one niche genre. It wants to be out there in several niches and in a successful way. Each and every song is attractive in its own way. Even when it moves into a reggae rhythm in 'St. Eve', to move into another direction within the song and come back to where it started.

Always Hungry offers something for every ear, I'm prone to write. This can be a weakness, as something for everyone can equal nothing for no one. Soft Boy does not fall into the trap. The obvious quality of nearly all of the ten songs, guarantee a fun time can be had by all. In my case, the band scores big time. Just listen towards the end of the album to 'Willow', an acoustic song. Listen to how it unfolds. Listen to the harmony vocals. I do not need to write more.

The bio self-assuredly announced that the potential reviewers could contemplate scoring the album 4 or 5 stars. It seems like Fons Records was not boasting. Soft Boy has made an impression alright. One of the better releases of 2024 for sure.

Wout de Natris

You can listen to and order the releases of Fons Records here:

https://fonsrecords.bandcamp.com/