Acknowledge Kindness. The Reds, Pinks & Purples

Glenn Donaldson blijft met zijn band The Reds, Pinks & Purples het ene na het andere prachtalbum uit de hoge hoed toveren en ook het net wat meer ingetogen Acknowledge Kindness is weer wonderschoon.

Een jaar of zes geleden luisterde ik bij toeval naar het tweede album van de band The Reds, Pinks & Purples en ik was direct verkocht. Glenn Donaldson nam me met zijn songs mee terug naar de jaren 80, maar overtrof de bands die ik destijds liefhad. Sindsdien volgen de albums van The Reds, Pinks & Purples elkaar in rap tempo op, maar de kwaliteit blijft hoog. Ook het deze week verschenen album Acknowledge Kindness staat weer vol met songs die ik eindeloos wil koesteren, maar op zijn zoveelste album in slechts een paar jaar tijd zet Glenn Donaldson wederom stappen. Acknowledge Kindness voegt daarom weer iets toe aan het inmiddels imponerende oeuvre van The Reds, Pinks & Purples en dat is razend knap. 

Anxiety Art, het debuutalbum van The Reds, Pinks & Purples, heb ik in 2019 niet opgemerkt, maar sinds het verschijnen van You Might Be Happy Someday in 2020 volg ik de verrichtingen van de band van Glenn Donaldson op de voet. De muzikant uit San Francisco heeft inmiddels een respectabel stapeltje albums op zijn naam staan en ik vind ze allemaal even mooi. 

Dat heeft deels te maken met de nostalgische gevoelens die de muziek van The Reds, Pinks & Purples bij mij oproept. Met al zijn albums neemt Glenn Donaldson me direct mee terug naar de jaren 80. Het is het decennium waarin ik volwassen werd, ging studeren, op kamers ging en uiteindelijk begon aan een werkend bestaan. Het is ook het decennium van eerste liefdes, minder serieuze en uiteindelijk ook serieuze relaties en het decennium van grootse dromen en serieuze teleurstellingen. 

Maar de jaren 80 is voor mij ook zeker het decennium waarin mijn liefde voor de muziek tot bloei kwam. Ik luister nog regelmatig naar muziek uit de jaren 80, wat altijd goed is voor mooie herinneringen. Het bijzondere van de muziek van The Reds, Pinks & Purples is dat muziek die pas de afgelopen vijf jaar is gemaakt deze herinneringen net zo makkelijk naar boven brengt en misschien zelfs wel makkelijker. 

In mijn recensies van de vorige albums van de band kwam ik standaard met een flinke lijst aan jaren 80 bands waarvan ik echo’s hoorde in de muziek van The Reds, Pinks & Purples. Dat deed ik vorig jaar, toen Glenn Donaldson op The Past Is a Garden I Never Fed een greep deed uit zijn archieven, eens niet, want je doet de albums van The Reds, Pinks & Purples ook tekort met vergelijken. 

Ik ben inmiddels zo verknocht aan de muziek van de band dat ik wel durf te stellen dat The Reds, Pinks & Purples in de jaren 80 met afstand mijn favoriete band zou zijn geweest. Deze week verscheen alweer een nieuw album, want Glenn Donaldson heeft over inspiratie niet te klagen. 

Ook Acknowledge Kindness had maar een paar noten nodig om me een paar decennia terug te werpen in de tijd. Dat nostalgische gevoel blijft heerlijk, maar met het steeds weer benadrukken dat Glenn Donaldson de sfeer van de jaren 80 zo goed weet te vangen doe ik de Amerikaanse muzikant tekort. 

Ook op Acknowledge Kindness strooit hij immers weer met bitterzoete popsongs die niet alleen in de jaren 80 tot grote hoogte waren gestegen, maar dat ook hadden gedaan in de jaren 90, 00 en 10 en dat doen in de jaren 20. Acknowledge Kindness laat een inmiddels bekend geluid horen, maar het album voegt absoluut iets toe aan al die prachtige voorgangers. 

Op zijn nieuwe album kiest Glenn Donaldson net iets vaker voor ingetogen songs en het zijn songs waarin de melancholie het even wint van de zonnestralen. Ik hou zielsveel van de uptempo gitaarsongs van The Reds, Pinks & Purples, maar ook het wat meer ingetogen en deels piano gedreven werk van de band is van een bijzondere schoonheid. 

In muzikaal opzicht streelt ook Acknowledge Kindness weer genadeloos het oor en dat doen ook de betoverend mooie songs van Glenn Donaldson, die ook dit keer de verleiding compleet maakt met zijn stem. Ook Acknowledge Kindness is weer een album dat uitnodigt tot wandelen door een zonnig Leiden met de muziek van The Reds, Pinks & Purples door de oortjes, waarna verleden, heden en toekomst op bijzondere wijze samensmelten. Wat een prachtig album weer.

Erwin Zijleman

Pitou 2. Pitou

Pitou betovert je op haar nieuwe album P2 met intiem ingekleurde en echt prachtig gezongen folksongs, maar de Amsterdamse muzikante verwondert je ook met songs die de fantasie stevig prikkelen.

Ik ben nog altijd hopeloos verliefd op de EP waarmee de Nederlandse muzikante Pitou tien jaar geleden debuteerde. Dat ligt vooral aan haar onweerstaanbaar mooie stem, maar ook haar songs hebben iets bijzonders. Dat geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het deze week verschenen P2. Op haar tweede album laat Pitou een nog veelzijdiger geluid horen dan op haar debuutalbum en zorgt ze voor flinke contrasten. P2 is niet alleen een album van een van de beste zangeressen van het moment, maar ook een album van een eigenzinnige muzikante, die niet bang is om haar grenzen te verleggen. Ik moest af en toe flink wennen aan de bijzondere wendingen op P2, maar wat is het een mooi en bijzonder album.

De Nederlandse muzikante Pitou (Nicolaes) bracht bijna tien jaar geleden haar eerste EP uit. De zeven vooral sobere en intieme folksongs op de EP waren allemaal even mooi en lieten vooral een geweldige zangeres horen. Met de in 2018 verschenen EP I Fall Asleep So Fast bevestigde Pitou nog maar eens haar status als enorme belofte voor de toekomst en liet ze bovendien horen dat ze in muzikaal opzicht en als songwriter enorm was gegroeid. 

Bijna op de dag af drie jaar geleden verscheen dan eindelijk het debuutalbum van Pitou en de Amsterdamse muzikante maakte de belofte van haar EP’s meer dan waar met het geweldige Big Tear. Ook op Big Tear hoor je een geweldige zangeres die voor kippenvel zorgt in de intieme folksongs, maar het album laat ook een eigenzinnige muzikante horen, die in haar songs continu de grenzen opzoekt en het experiment niet schuwt. 

Pitou haalde met Big Tear overtuigend mijn jaarlijstje en toen ik het album vorige week weer eens beluisterde vond ik het eigenlijk alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Drie jaar na haar debuutalbum keert Pitou deze week terug met haar tweede album, P2 (leuk gevonden titel), waar ik met hooggespannen verwachtingen aan begon. 

Voordat ik begon aan het album wist ik al dat de muziek van de Amsterdamse muzikante wel eens de bocht uit kan vliegen en dat doet het nieuwe album wat mij betreft direct in de openingstrack Too Good To Go, waar ik bij eerste beluistering vooral nerveus van werd of zelfs rode vlekken van kreeg. Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar het is zeker niet mijn favoriete track op het album. 

In het prachtige Pirate dat volgt, hoorde ik wel weer direct de magie van Pitou. Ze beschikt wat mij betreft over een van de mooiste stemmen van het moment en dat hoor je toch het best in de folky songs van Pitou. Pirate begint als een redelijk sobere folksong, maar wordt steeds weer op andere manieren verrijkt tot een typische Pitou song. 

Die versiersels laat Pitou juist achterwege in Morning Star, dat het vooral moet hebben van de echt prachtige zang. P2 schakelt continu tussen het soort songs dat we kennen van Pitou en songs waarin ze haar vleugels nog wat verder uitslaat. Ook in Fish is de zang fantastisch, maar ook de spannende muziek in de track en de bijzondere opbouw van de song trekken nadrukkelijk de aandacht. 

Meer dan Big Tear schiet P2 echt alle kanten op en dat vond ik persoonlijk wel even wennen. Net als de openingstrack is ook To Do What een track waar ik in eerste instantie vooral wat onrustig van werd, maar het is ook een song die het album voorziet van een bijzondere dynamiek. Pitou laat zich op P2 niet beperken tot hetgeen dat iedereen van haar verwacht en dat siert haar. 

Het ene moment betovert ze je met verstilde akoestische klanken en een echt prachtige stem, het volgende moment slaan de stoppen even door en hoor je een totaal andere muzikante die vooral vertrouwt op elektronica en expressieve zang. Het zorgt ervoor dat P2 nog veel meer dan Big Tear een album is dat tijd verdient. 

Dankzij de folky songs op het album, en die zijn in de meerderheid, vind ik P2 al een geweldig album, maar P2 is ook veel meer dan een album met betoverend mooie folksongs. Toen ik de openingstrack vijf keer achter elkaar had beluisterd hoorde ik er opeens wel wat in en dat geldt ook voor de andere wat afwijkende tracks op het album, dat nog maar eens laat horen dat Pitou behoort tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek momenteel te bieden heeft.

Erwin Zijleman

Your Day Will Come. Chanel Beads

Chanel Beads maakte in 2024 met Your Day Will Come een ongrijpbaar en uniek klinkend popalbum en herhaalt dit kunstje met deze week verschenen en wederom Your Day Will Come getitelde nieuwe album.

De New Yorkse band Chanel Beads is op haar tweede album Your Day Will Come goed voor flarden van nagenoeg perfecte popsongs, maar het zijn popsongs die zich niet in een keurslijf laten dwingen en volop experimenteren met prachtige en vaak wat zweverige klanken. Ontoegankelijk is de muziek van Chanel Beads zeker niet, maar de songs van de band uit New York lijken niet op de songs van andere bands. Het zijn songs met hier en daar duidelijke echo’s uit de jaren 80 en 90, maar Chanel Beads maakt ook de indiepop van het moment en ook alvast die van de toekomst. Het debuutalbum van de band was al indrukwekkend, maar het tweede album is nog een stuk mooier en interessanter.

In het voorjaar van 2024 wees de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork me op het debuutalbum van de Amerikaanse band Chanel Beads. Pitchfork omschreef Your Day Will Come als “a dreamy and druggy pop album” en dat was een mooie en rake omschrijving van het debuutalbum van de New Yorkse band. Chanel Beads kan op haar debuutalbum niet kiezen tussen dromerige popsongs vol invloeden uit de jaren 80 en 90 en behoorlijk zweverige klanken en geluidstapijten en dat levert een fascinerend album op. 

Ik was het album zelf al lang weer vergeten toen ik aan het eind van 2024 mijn jaarlijstje samenstelde, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar Your Day Will Come was ik direct weer onder de indruk van de bijzondere sfeer op het album, van de prachtige klanken, van de mooie combinatie van een mannen- en een vrouwenstem en van de songs die zo makkelijk schakelen tussen benevelende klanken en wonderschone popsongs. 

Your Day Will Come van Chanel Beads werd in 2024 niet heel breed opgepikt volgens mij, maar de band heeft destijds wel de zaadjes geplant die er, mede dankzij de steun van onder andere Billie Eilish, Rosalía en Lorde, voor hebben gezorgd dat er deze week veel aandacht is voor het tweede album van de band uit New York. 

Dat tweede album heeft dezelfde titel gekregen als het vorige album, Your Day Will Come. Het betekent niet dat de band ook in muzikaal opzicht uit precies hetzelfde vaatje tapt, want het tweede album klinkt toch weer net wat anders dan het debuutalbum van de band.

Gebleven is de eigenzinnigheid en de onvoorspelbaarheid van de muziek van Chanel Beads en ook de liefde voor wat zweverige klanken is gebleven. In de sfeervolle openingstrack blijft de band ver verwijderd van de toegankelijke popsong en domineren sprookjesachtige klanken, maar in de tweede track, Song for the Messenger, komt Chanel Beads direct weer met een memorabele popsong op de proppen, al krijgen ook de atmosferische klanken alle ruimte. 

De muziek van de band liet twee jaar geleden flink wat echo’s uit de jaren 80 en 90 horen. Die hoor ik ook zeker op het tweede album van de band, dat flarden bevat van de muziek van bands die me dierbaar zijn, maar ik ken geen band uit de jaren 80 of 90 muziek maakte die klinkt als de muziek van Chanel Beads. 

Chanel Beads is een project van de Amerikaanse muzikant Shane Lavers, die op het tweede album van zijn band nog wat nadrukkelijker zijn talent laat horen. Het tweede album van Chanel Beads bevat nog altijd wel wat lekker in het gehoor liggende popsongs, maar over de hele linie is er meer ruimte voor experiment of voor wat complexere songs. 

Het doet me in muzikaal opzicht af en toe wel wat denken aan The Blue Nile en ook Prefab Sprout is af en toe relevant vergelijkingsmateriaal, maar Chanel Beads klinkt uiteindelijk vooral als zichzelf, waarmee het zich onderscheidt val al die andere bands die de inspiratie vinden in de jaren 80 en 90. 

Your Day Will Come is vaak behoorlijk stemmig ingekleurd, wat uitstekend past bij de stemmen van Shane Lavers en Maya McGrory, die ook dit keer worden ondersteund door de fraaie klankentapijten van violist Zachary Paul. Chanel Beads begeeft zich op haar nieuwe album continu buiten de gebaande paden van de popmuziek, maar toch staat Your Day Will Come vol met songs waar je onmiddellijk van houdt. Wat een fascinerend album.

Erwin Zijleman

Enchanted Sea. Camille Camille

De Belgische muzikante Camille Camille maakte bijna vijf jaar geleden met Could You Lend Me Your Eyes een indringend pandemie-album en overtreft dit album deze week met het nog mooiere Enchanted Sea.

‘Less is more’ zou zomaar het motto van de Belgische muzikante Camille Willemart kunnen zijn. Ook op haar tweede album heeft ze de muziek immers teruggebracht tot de essentie en zingt ze fluisterzacht. Het maakt van Enchanted Sea een sober folkalbum, maar het is ook een intiem en buitengewoon sfeervol album. In de sobere klanken valt dankzij fraaie accenten van alles te ontdekken en ook de zang van Camille Willemart weet je steeds weer te verrassen. Er verschijnen de laatste tijd heel veel mooie folkalbums, maar het zijn over het algemeen albums die netjes binnen de lijntjes van het genre kleuren. Camille Camille doet dit ook op haar tweede album niet en betovert je van de eerste tot en met de laatste noot.

Enchanted Sea is het tweede album van Camille Camille, dat het alter ego is van de Belgische muzikante Camille Willemart. Camille Camille debuteerde een kleine vijf jaar geleden met het album Could You Lend Me Your Eyes en dat vind ik nog altijd een betoverend mooi album. Het debuutalbum van Camille Camille haalde in 2021 niet mijn jaarlijstje, maar het groeide een jaar later alsnog uit tot een album dat ik echt heel hoog heb zitten. 

Het is een album dat er niet zonder slag of stoot kwam, want toen Camille Willemart voor het opnemen van haar debuutalbum was uitgeweken naar Zweden en een paar tracks op de band had staan, sloeg de coronapandemie toe en maakte ze haar debuutalbum af op een piepklein kamertje in het Duitse Leipzig. Het waren zeker geen ideale omstandigheden, maar het resultaat mocht er zijn en misschien hielpen de omstandigheden Camille Camille zelfs wel wat. 

Could You Lend Me Your Eyes is een uiterst intiem album met indringende folksongs, die vaak een wat melancholische ondertoon hebben. Het zijn songs die behoorlijk sober zijn ingekleurd, maar de subtiele details op het album zorgen ervoor dat de muziek echt wonderschoon is. De stem van Camille Willemart is nog wat mooier. Ze zingt op haar debuutalbum vooral fluisterzacht, maar iedere noot is raak en komt binnen. 

De Belgische muzikante heeft de tijd genomen voor haar tweede album, dat vooral bij haar thuis werd opgenomen. Dat is een verstandige keuze, want de huiselijke setting zorgt ook op Enchanted Sea voor een bijzondere en intieme sfeer. Zeker als je het album met net wat meer volume of met de koptelefoon beluistert is het bijna alsof Camille Willemart en haar medemuzikanten naast je staan. 

Ook op Enchanted Sea valt direct op hoe mooi de muziek is. Camille Camille heeft in de basis genoeg aan een akoestische gitaar, maar haar medemuzikanten voegen spaarzaam subtiele, maar zeer trefzekere, klanken van andere instrumenten toe, waaronder fraaie blazers, piano en een zingende zaag. Ook als alleen wordt gekozen voor de akoestische gitaar is de muziek van de Belgische muzikante zeer sfeervol. 

Het is een mooie basis voor de stem van Camille Willemart, die nog wat mooier zingt dan op haar debuutalbum. Ze zingt zacht, maar ook met veel precisie en veel gevoel, waardoor ook de zang op Enchanted Sea weer meedogenloos verleidt, zeker ook wanneer ze wat expressiever zingt en lagen van haar stem opstapelt. 

De folksongs van Camille Camille zijn op Enchanted Sea stuk voor stuk prachtig en wat mij betreft nog net wat mooier als ze in het Frans zingt. Het zijn folksongs die raken aan de Britse en Amerikaanse folk van weleer, maar het zijn ook folksongs met een duidelijk eigen karakter, waardoor Enchanted Sea zich duidelijk onderscheidt van andere folkalbums. Het is een album dat soms afkomstig lijkt uit een ver verleden, wat de bijzondere sfeer op het album nog wat verder versterkt. 

Het debuutalbum van Camille Camille groeide zoals gezegd een jaar na de release uit tot een album dat mij zeer dierbaar is. Enchanted Sea was me al zeer dierbaar bij de eerste beluistering. Het album bevat een aantal betoverend mooie songs, met wat mij betreft een hoofdrol voor de Franstalige songs, maar ook als Camille Willemart vooral lijkt te experimenteren, zoals in het 7 minuten durende Piano Song of het zes minuten durende Humming Song, weet Camille Camille me te betoveren met fraaie klanken en een wonderschone stem.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 27-07-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=UcbEHM3k4IQ&list=RDUcbEHM3k4IQ&start_radio=1

 

.No 

The Lighthouse. Tessa Rose Jackson (2)

Na drie wonderschone albums als Someone heeft Tessa Rose Jackson weer een album onder haar eigen naam gemaakt en ook The Lighthouse is weer een album van een bijzondere schoonheid en kwaliteit.

Sinds mijn allereerste kennismaking met de muziek van Tessa Rose Jackson ben ik fan van de Brits-Nederlandse singer-songwriter. Haar albums zijn stuk voor stuk prachtig, maar het zijn ook albums die zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten en het zijn albums die iedere keer een net wat andere weg in slaan. Shapeshifter, dat in 2021 mijn jaarlijstje aanvoerde, is mijn favoriete album van Tessa Rose Jackson of in dit geval Someone, maar het deze week verschenen The Lighthouse is me na een paar keer horen al bijna net zo dierbaar en de rek is er nog lang niet uit. Tessa Rose Jackson heeft een album gemaakt dat je na de eerste keer horen alleen maar wilt koesteren en dat vervolgens alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Het is alweer bijna dertien jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Tessa Rose Jackson. De van oorsprong Britse, maar destijds in Amsterdam woonachtige, singer-songwriter leverde na het doorlopen van de prestigieuze BRIT school met Songs From The Sandbox een prachtig debuutalbum af, dat in kleine kring terecht werd geprezen. 

Op haar debuutalbum maakte Tessa Rose Jackson indruk met even fantasierijke als diepgravende folky popsongs, die opvielen door de fraaie inkleuring en de mooie en overtuigende stem van de Britse muzikante. Songs From The Sandbox was de start van veel meer moois, waarvoor Tessa Rose Jackson in eerste instantie wel een andere naam koos. 

Als Someone leverde ze met ORBIT II, Shapeshifter en Owls drie wonderschone albums af. Het zijn albums die alle drie mijn jaarlijstje haalden en Shapeshifter was in 2021 zelfs mijn album van het jaar. Met het psychedelische ORBIT II, het ingetogen Shapeshifter en het elektronischer klinkende Owls leverde Tessa Rose Jackson ook nog eens drie behoorlijk verschillende albums af en schaarde ze zich wat mij betreft onder de meest interessante singer-songwriters van dat moment. 

De Brits-Nederlandse muzikante laat deze week de naam Someone weer even achter zich en heeft met The Lighthouse haar tweede album onder haar eigen naam gemaakt. Het is een album dat bij mij helaas niet direct opdook in Spotify en dat ook niet alle releaselijsten heeft gehaald, maar de Britse kwaliteitskrant The Guardian heeft gelukkig wel opgelet en riep het nieuwe album van Tessa Rose Jackson gisteren uit tot folkalbum van de maand. 

Het is volkomen terecht, want The Lighthouse is een prachtig album, dat nog maar eens onderstreept hoe goed Tessa Rose Jackson is. De Brits-Nederlandse muzikante nam haar nieuwe album op in Frankrijk en het is haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album over leven en dood, volwassen worden en overleven in een complexe wereld en het is een album waarop Tessa Rose Jackson aan de ene kant ingetogen en folky songs maakt, maar het album bevat ook een aantal meer uptemo en voller klinkende songs. 

The Lighthouse lijkt door het folky karakter het meest op het prachtige Shapeshifter, maar klinkt toch ook weer anders. Tessa Rose Jackson produceerde haar nieuwe album samen met Darius Timmer, die ook op de albums van Someone van de partij was en ze hebben er weer een bijzonder klinkend geheel van gemaakt. De arrangementen van de songs zijn niet alleen bijzonder mooi, maar ook fantasierijk, waardoor iedere song op het album een kunststukje op zich is.

De basis van gitaren en keyboards wordt op The Lighthouse verrijkt met een smaakvol spelende ritmesectie en hiernaast spelen strijkers een belangrijke rol in een aantal tracks op The Lighthouse. Het klinkt altijd mooi, intiem en warm, maar de muziek op het nieuwe album van Tessa Rose Jackson is ook avontuurlijk en doet af en toe denken aan dat van Britse smaakmakers als Rozi Plain en This Is The Kit. Het is muziek waarin je steeds weer nieuwe lagen en accenten ontdekt, waardoor de songs van de Brits-Nederlandse muzikante steeds mooier en interessanter worden. 

Ik was altijd al zeer gecharmeerd van de stem van Tessa Rose Jackson, maar in de songs op The Lighthouse klinkt haar stem nog wat mooier, zeker als de muziek een stapje terug doet en de zang zacht en subtiel is. Tessa Rose Jackson zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het is een stem die makkelijk betovert en dat doet de Brits-Nederlandse muzikante dan ook volop op haar nieuwe album.

Na een veelbelovend soloalbum en drie onbetwiste jaarlijstjesalbums van Someone vindt Tessa Rose Jackson zichzelf nog een keer opnieuw uit en weet ze zichzelf weer te verbeteren. Natuurlijk is het volslagen belachelijk om nog voor de eerste maand van het jaar er op zit al te beginnen over jaarlijstjes, maar ik vraag me echt af wie hier voor mij nog overheen gaat in 2026. Wat een prachtig album.

Erwin Zijleman

Some Things Never Leave. Annabelle Dinda

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda trok eerder dit jaar niet heel veel aandacht, maar het is een mooi en bijzonder album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment.

Ik kwam bij toeval op het spoor van de Amerikaanse muzikante Annabelle Dinda, maar haar nieuwe album, het blijkt overigens al haar vierde, is een album dat ik niet graag had gemist. Het is een album dat makkelijk schakelt tussen tijdloze singer-songwriter muziek en eigentijdse indiefolk en het is een album dat wat meer lo-fi klinkt dan vergelijkbare albums. In muzikaal opzicht klinkt Some Things Never Leave vrij basic, waardoor de stem van Annabelle Dinda alle aandacht krijgt. De muzikante uit New York beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid en zingt met veel gevoel, waardoor de songs op haar nieuwe album makkelijk de aandacht trekken en zich vervolgens snel opdringen.

Er zijn flink wat met name Amerikaanse websites die op basis van de waardering van zowel critici als muziekliefhebbers lijsten maken met de best beoordeelde albums van het moment. De website Album of the Year houdt ook een lijstje bij met de beste singer-songwriter albums van het moment. Op het lijstje van AOTY kwam ik flink wat albums tegen die ik de afgelopen weken heb besproken, maar ik zag ook een aantal nieuwe namen. 

Een aantal door AOTY genoemde albums konden mij niet bekoren, maar Some Things Never Leave van Annabelle Dinda sprak me wel direct aan. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, waardoor ik uitging van een debuutalbum, maar de muzikante uit New York blijkt al vier albums op haar naam te hebben staan. De eerste drie moet ik nog eens beluisteren, maar voorlopig gaat alle aandacht uit naar Some Things Never Leave. 

Het is een album dat moet concurreren met stapels hele goede singer-songwriter albums, want over het aanbod heb ik in de eerste weken van 2026 echt niets te klagen. Bij een aanbod van deze omvang moet een album er wel echt uit springen om de aandacht te trekken en vervolgens ook vast te houden, maar dat doet het album van Annabelle Dinda wat mij betreft. 

Het is een album dat hier en daar een indiefolk album wordt genoemd, maar op andere plekken een indierock of indiepop album. Voor beide is wat te zeggen, maar ik zou zelf ook zeker het etiket lo-fi op het album plakken, dat overigens ook kan klinken als een tijdloos singer-songwriter album. 

De muziek van Annabelle Dinda klinkt immers ruwer en rommeliger dan het gemiddelde indiepop album en steviger dan de meeste albums in het hokje indiefolk. Ook aan het etiket lo-fi kleven wel wat nadelen, want ik associeer het genre ook met half afgemaakte songs en extreem korte songs, maar beiden vind je niet op het vierde album van Annabelle Dinda. 

De muzikante uit New York kiest voor een wat ruw geluid, maar ze heeft wel degelijk aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs, bijvoorbeeld door het toevoegen van fraaie bijdragen van de viool. Op hetzelfde moment is Some Things Never Leave ook voorzien van een geluid zonder opsmuk. Het is een geluid dat charmant rammelt en dat past wel bij de stem van Annabelle Dinda. 

Haar zang is soms wat rommelig, maar de karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante maakt van Some Things Never Leave wel een bijzonder album. Het is een album met meer gevoel en expressie dan het gemiddelde wat voortkabbelende indiefolk album en het is een album met iets scherpere randjes en ruwere kantjes dan het gemiddelde indiepop album. 

Heel af en toe doet het me denken aan de debuutalbums van Tori Amos en Alanis Morissette, maar dan zonder de hysterie van de eerste en zonder de blinkende popsongs en fraaie productie van de tweede. Het betekent niet dat Annabelle Dinda niet af en toe de grenzen opzoekt met haar stem en het betekent ook zeker niet dat de songs van de muzikante uit New York niet af zijn. 

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda is een album dat af en toe wat kan schuren, maar het is ook een album dat relatief makkelijk overtuigt, zeker als je van wat minder gepolijste producties houdt. Voor mij is het vooral een album dat me weet te raken en dat is een groot goed. Het nieuwe album van Annabelle Dinda komt op de website Album of the Year tot een verrassend hoge gemiddelde score en daar valt wat mij betreft echt niets op af te dingen.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 24-07-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=otV_k-K5oN8&list=PLyUKaKIB05bT3w4lSDDnskRFN5BSrS-Zy

 

.No 

Cloud 9. Megan Moroney

De Amerikaanse muzikante Megan Moroney maakte de afgelopen jaren twee fantastische countrypop albums en ook het deze week verschenen en nog wat betere Cloud 9 kan ik echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Lucky en Am I Okay? van Megan Moroney zijn van die countrypop albums waarop echt alles klopt. Het zijn albums vol aansprekende popsongs met ruim voldoende country, albums met een warm en gloedvol geluid en albums met een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten. Het zijn ingrediënten die allemaal terugkeren op Cloud 9, waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, haar geluid heeft geperfectioneerd, maar zonder concessies te doen. Cloud 9 klinkt vanaf de eerste noten vertrouwd en houdt 15 songs een zeer hoog niveau vast. Megan Moroney is inmiddels groot in de Verenigde Staten en verdient dezelfde status in Nederland, want countrypop hoor je echt niet beter dan dit. 

Megan Moroney maakte met Lucky uit 2023 en Am I Okay? uit 2024 wat mij betreft twee van de allerbeste countrypop albums van de afgelopen jaren. De uit Savannah, Georgia, afkomstige muzikante ambieerde al op jonge leeftijd een carrière in de muziek, maar maakte eerst haar opleiding af, voordat ze in 2020 naar Nashville verhuisde. Daar ging het vervolgens snel en een paar jaar later is Megan Moroney een van de grote sterren van de Nashville countrypop. 

Dat is volkomen terecht, want Megan Moroney heeft veel te bieden. Ze schrijft het soort songs dat je na één keer horen niet meer kunt vergeten en het zijn songs waarin invloeden uit de country en pop in nagenoeg perfecte verhoudingen worden gemengd. Invloeden uit de country domineren in de muziek van Megan Moroney, maar de Amerikaanse muzikante verwerkt deze invloeden in perfecte songs. 

Het sterkste wapen van Megan Moroney is nog niet benoemd, want dat is haar onweerstaanbaar lekkere stem. Het is een stem die is gemaakt voor de countrypop die ze maakt, maar het is ook een stem met een prachtig ruw randje. Dat haar teksten vooral over foute mannen gaan en alle clichés uit de countrymuziek aanraken maakt mij niet zoveel uit. 

Ik viel als een blok voor Lucky en vond Am I Okay? nog beter. Beide albums haalden met gemak de top 5 van mijn jaarlijstje, maar grappig genoeg duiken ze ook allebei op in de top 10 van de meest bezochte recensies aller tijden op de krenten uit de pop. Vorig jaar verscheen een livealbum van de tour die haar ook naar de Amsterdamse Melkweg bracht, maar het deze week verschenen Cloud 9 is het echte derde album van Megan Moroney. 

De muzikante uit Nashville heeft wederom gekozen voor artwork waarvan het glazuur van je tanden springt en ook verder is er niet zo veel veranderd op het derde album van Megan Moroney. Ook Cloud 9 voelt direct vanaf de eerste noten aan als een warm bad. Het album bevat misschien een vleugje meer pop dan zijn twee voorgangers, maar de hoeveelheid country in de muziek van Megan Moroney is nog altijd dik in orde. 

Je hoort goed dat de muzikante uit Nashville een wat ruimer budget heeft voor het opnemen van haar muziek dan een paar jaar geleden, want wat klinkt Cloud 9 fantastisch. Het wederom door Kristian Bush geproduceerde album is voorzien van een warm en zeer smaakvol geluid, dat aansluit bij de conventies van de Nashville pop van het moment, maar dat ook voldoende authentiek klinkt. 

Nog meer dan op de vorige twee albums staat de stem van Megan Moroney centraal op Cloud 9 en wat heb ik veel met deze stem. Ik was weer direct in katzwijm toen de eerste noten uit de speakers kwamen en dat bleef 15 songs en ruim vijftig minuten zo. De stem van Megan Moroney heeft op mij hetzelfde effect als de stem van Kacey Musgraves en laat die nou opduiken voor een fraai duet. 

Het album bevat overigens ook een duet met Ed Sheeran, maar op duetten met de Britse muzikant moet wat mij betreft zo snel mogelijk een verbod worden ingesteld. Het zorgt voor het enige minpuntje op het uitstekende Cloud 9. De muziek op Cloud 9 klinkt prachtig en de stem van Megan Moroney is echt fantastisch op haar nieuwe album, maar ze tekent ook wederom voor een flinke serie 24-karaat popsongs. 

Het zijn songs waarin wederom een blik foute mannen wordt opengetrokken, maar het zijn ook songs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zitten. De lat lag na Lucky en Am I Okay? extreem hoog voor Megan Moroney, maar ze gaat er weer met gemak overheen. Wat een onweerstaanbaar lekker album.

Erwin Zijleman