These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Regenesis. Girl With A Hawk

Girl With A Hawk is a band from Boston that I may well be following from the very first single onwards. Come 2026, here is its debut album and yes, it is as nice as I had hoped it would be. It does come with a surprise though. Based on e.g. recent single 'Wasn't It Just Yesterday', I had betted on a harder rocking album. It turns out it is more of a roots album than I had expected. An album that here and there brings Hazeldine to mind, and in a positive way, I'm more than o.k. with.

Let me start for that reason with the song 'The Fighter', the fourth on the album. When the guitar intro starts, my first thought was hey, a cover of 'Zombie' with an Oasis twist? Then the lead guitar joins and I'm back with guitarist Jeffrey Richards' lead melodies in my favourite Hazeldine song, 'Drive'. Girl With A Hawk manages to create this mix of rock and americana in a very successful way too. A twangy lead guitar, a fiddle and great harmonies. The band expands the song more and more, turning 'The Fighter' into an epic anthem by way of the long outro.

Overall, I notice how pleasant Regenesis sounds and can be listened to. Most likely the band sounds far smoother than in a live setting but as I'm not geolocated in the right place, chances are I will never know. The album allows for great listening and that is a very much worthwhile position to be in.

Girl With A Hawk formed during the pandemic and started to release singles quite soon after. Singer and songwriter Linda S. Viens (vocals, electric and acoustic guitar) was joined by Richard Lamphear (keyboards, backing vocals); Daniel Coughlin (guitars, backing vocals); Daniel George Bernfeld (bass, backing vocals); and Nancy Delaney (drums, percussion, backing vocals). Together they have created a sound that alternates between pop, rock and americana in a quite convincing way. All have a life in music and life itself behind them and decided to form a band anyway. The result is like it.

Regenesis is not the album of older musicians that have returned to music as just a hobby. For that the songs on this album are far too serious and well-crafted. These songs are the proof of their collective ability and dedication to create and arrange beautiful songs. Take the ballad 'Beautiful Today' with its bittersweet atmosphere. The music "simply" captured the mood singer Viens was in and turns it into beautiful music.

As I wrote before, I was surprised by the americana flavoured touch of the songs, but from the second spin of the record Girl With A Hawk onwards, the band totally convinced me to be listening to a good album worth exploring wider and deeper. I hope to have convinced the readers to dive in as well.

Wout de Natris - van der Borght 

I Am June. Romy Liz Rose (2)

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is.

Erwin Zijleman

2026, week 26. 5 singles (2)

The sparrows are fallow dead out of the gutter, as we say over here. At some point it becomes hard to concentrate on anything and at times I feel somewhat light-headed. For the rest things are fine, only two to three more days to go before the weather changes back to more normal weather conditions for the time of year, that will then probably feel cold. We'll see. First four more new singles and one EP for you to explore. You can do that sitting with a fan in your hand. Enjoy!

Born Sentimental EP. Julia Greenberg

Ray Ketchem is the name of a producer that in the past couple of years I run into more and more, but as far as I can recollect, I've never heard him produce a traditional folk, roots, country album. That is exactly what I'm hearing, listening to the opening song of Born Sentimental. In the title song Julia Greenberg shares with us that she was "born sentimental" and that is what the music sounds like. An accordeon plays lonesome notes in a song that sounds as if it could have been recorded in the 1950s before rock and roll broke big. Speaking of sentimental journeys. Ms. Greenberg has the exact right voice for this song, a little dark, a nice sort of wobble in her voice. In the next song, 'Sometimes The Sea', she sings as if she is a close friend of former Californian, now Swiss singer Beth Wimmer. An accordeon remains the lead instrument on this EP, giving it an authentic sound. Julia Greenberg and her three band mates recorded the seven songs in one day, but have crafted their skills through extensive touring the northeast coast of the U.S. She comes from New York City and that is quite surprising to be honest, but why not? Tradition?, yes, nice to listen to?, yes, authentic, certainly. Born Sentimental simply is a warm mini album.

My Life In England, Pt.1. Dexys Midnight Runners

46 years ago Dexys Midnight Runners slowly grew into my absolute favourite band and 'Searching For The Young Soul Rebels' became my favourite album around that time, beating The Beatles and The Stones and Pink Floyd. The singles in between the first and second album were great as well, and 'Come On Eileen' an absolute smash of an hit. 'Too-Rye-Ay' as a whole was a less good album. What happened after, I have no idea, because I played the third album about half a time, I think. And here is My Life In England, Pt.1 in 2026. Kevin Rowland's voice has certainly aged but remains totally recognisable. After having heard the song a few times the song is better than I thought during the first listen session, but can't stand in the shadow of the songs on that first album. 'I Couldn't Help It If I Tried' can still bring tears to my eyes on a good day. No matter how technically bad 'Big' Jimmy Patterson blows his trombone, as a conservatory schooled now ex-colleague pointed out to me, it is absolute heaven to me. My Life In England, Pt.1 holds nothing of that magic. It's a nice tune. Nothing more but also certainly nothing less.

Alive. Bluai

Chances are about more times than 9 out of ten that where female singers are concerned Erwin Zijleman will beat me to writing about them first. Bluai is no different. Album 'Save It For Later' was reviewed by Erwin in 2024, to be followed by the single 'Sober' by me in April this year and here is Alive already. In hindsight the album's title 'Save It For Later' has gotten a bitter meaning. In Alive singer Catherine Smet reflects on losing both her grandmothers and realises that she had not visited and talked to them enough, asked questions, finished conversations, like youngsters do or by far most of them. "I should have loved when I had the chance", she sings. And then it is too late. Musically, the theme is underscored in a beautiful way. The music is both melancholy and accusationally confrontational, while at the same time beauty is let in. The song is alive, just listen to that beautiful chord progression at the start. It is as simple as it is effective.

1999. Integra Pink

Alive, see above, and 1999 have something in common, an as simple as effective chord progression the song starts with. After that Integra Pink is the tougher band of the two. A distorted guitar, a tough drumming drummer and a big bass. The mood is not that much different though. 1999 is a melancholy song as well. The singer reflects on a situation he has been (or still is) in. The mix of rock and a little reflective sadness works quite nice here. Leo Mendez (vocals/guitar), Bardo Mendez (vocals/guitar), Nick Jauregui (drums), and Roman De La Fuente (bass) who make up Integra Pink, are announced as a punk band, but don't expect any of that here. Whether it is, you can learn on EP 'Knucks (Left)' that is out already. A tougher version of a pop-rock song is a better description.

Keep On Pushing Me. Today Junior

An indie fuzzpunk trio? Now what kind of music would that be? "Anarchy in the U.S.A.", Today Junior sings in Keep On Pushing Me. That of course brings The Sexpistols to mind with their incredibly shocking, at the time that is, single 'Anarchy In The U.K.'. Don't expect a punk anthem though. Today Junior, from Boston, keeps far from punk (and fuzz) in its latest single. As far as I'm concerned, I would file it under alternative rock with a mild pop feel to the melody. It is another sign though that in the underground of U.S. music something is brewing. There are more and more artists that do show some protest at what is going on in their homecountry on the other side of the pond. Brave? If democracy holds, far from. In the other case, God knows what will happen. With Keep On Pushing Me, Today Junior has produced an urgent song at the right moment in time.

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 26. 5 singles

A long, long time ago Martha and the Vandellas sang a song called 'Heat Wave' and the band Heatwave scored a hit called 'Boogie Nights'. With the temperatures awaiting us in the coming days, I doubt if there is going to be a lot of boogieing. Listening to music is always an option of course, so here's four recent singles and one EP for you to explore. Enjoy, but keep cool!

CIA. Mont Loser

'CIA' is very likely the loudest song recorded by the former Dutch band Caesar on what proved to be its last album around 2003. It looks like that is the mood that the U.S.' Central Intelligence Agency conjures up within musicians. Proof of point, Mont Loser from Paris, France really goes for the jugular as well on its new single. The song flies right off the road into an orgy of guitars and sound eruptions. If CIA expresses what the youth of France thinks about the U.S., it is clear we all have to start looking elsewhere. This song is not pretty, a far cry from welcoming, total chaos, a statement of anger. Nothing is hidden, despite the sound being a mud pool of noise, with everyone playing and singing at their loudest. The message is clear.

Hollow Heart EP. Heidi Curtis

The intro to the title song opening Heidi Curtis' EP really put me on the wrong foot. Listening to the acoustic guitar I expected to be listening to a singer-songwriter song. When the band kicks in that is changed into something that mixes between 70s rock and 2026 pop rock. And Heidi Curtis' voice will ring another bell with everyone listening to 'Hollow Heart'. When the acoustic guitar returns for a short intermezzo, the Buckingham-Nicks connection is even underscored. This EP starts with an extremely strong track. This impression does not leave me in 'Behind The Doors'. Of course, the music lover with some mileage behind him will think to have heard it before, but then isn't 'Rumours' the best selling classic rock album on vinyl for several years in row? The number of youths I see walking with it in records stores tells it all. Of course a new generation is influenced by its sound.The strong point of Hollow Heart is that it does not make me want to hear 'Rumours' immediately. I do not mind spending time with the powerful poprock songs of Heidi Curtis from Newcastle in the U.K., and her powerful voice.

Making Pretty Babies. Sally Jaye

Nostalgia seems to be the theme of this and the previous singles post. Believe me, the order is random as far as I'm concerned. This is roughly the order songs come in, with leaving out what doesn't attract me at first hearing. Sally Jaye brings that mix of music that is somewhere between roots, americana, country and a little rock. My all time favourite song in that genre is Hazeldine's 'Drive', from the late 1990s. Making Pretty Babies reminds me of that song, as it catches the same atmosphere. The pedal steel guitar is a nice additions, as it gives the song a more traditional sound. The band obviously knows what is expected of it and all Sally Jaye has to do, is sing convincingly with her voice that has the right timbre for this kind of music. And she does just that.

Drunk at the Gym. Jazmine Mary

This morning I was at the gym. Perhaps there was a little alcoholic residue left in my body, but I was certainly not drunk. Drunk At The Gym, Jazmine Mary's new single, is a far weirder affair. It starts with a car park and a bag of drunks. From there you better follow the story yourself. Ms. Mary sing-tells the story to us, singing in her deeper registry, giving the song a darker mood. With that she falls into line with (former) label mates Aldous Harding and Vera Ellen, who are able to create a mood like this also. The accompaniment is not your average as well. A banjo, strings and a clarinet steel the bigger roles from the more traditional instruments. When she moves up a register with her voice, the mood changes for a short while. All together, it makes Drunk At The Gym an intriguing single.  

Beautiful Things. Donnie Vie

After 'Plain Jane' in February of this year, Donnie Vie finds himself again on these pages. Again, it is a single that has a psychedelic vibe like The Beatles created around 1967 and adds a pop element that brings the best pop singles of the era to mind. Beautiful Things is a song with nothing less than a wall of sound, in music and singing behind Donnie Vie. Nothing was held back in order to make this song shine. It's as if Jeff Lynne and George Harrison had brought together another band than The Traveling Wilburys. To create an even bigger form of pop music than ELO itself ever made. Beautiful Things is an undertaking and Donnie Vie gets away with it with ease. Beautiful Things could easily have become a pastiche of things past or worse, a failure. It isn't, and that tells you enough about the accomplishment of Donnie Vie and his team.

Wout de Natris - van der Borght 

Roses. Widowspeak

Of course, checking the past of this blog, I find that Erwin Zijleman beat me to a Widowspeak album review. His love for female singers precedes mine by something like two decades. With 'Plum' Widowspeak came into my life in 2020, undoubtedly in the time of the second lockdown. The music resonated within me immediately. My second album, Widowspeak's sixth, 'The Jacket' was not that good in my ears. Now, four years later, Roses claims a spot just like 'Plum' did six years ago.

There are two versions of reception of 'Roses'. The first is on a modest level of sound. Believe me, there is far less to enjoy, as the second version is to play it somewhat louder on a headset and all of a sudden a host of details unfold themselves. 'Roses' proves to be a very, very rich album with a host of guitar parts that are everywhere my ears can cope with.

Widowspeak formed in Brooklyn, NYC in 2010. Through the years only guitarist and vocalist Molly Hamilton and guitarist Robert Earl Thomas, a married couple, remained of the original four piece. On 'Roses' it is Molly Hamilton who creates a dreamy kind of pop music with her somewhat sleepy sounding vocal delivery. The music may have some elements of dreampop, but equal parts consist of indie, roots and French sigh girls. All together this creates a near magical mix of alternative pop music that goes down really well with this listener.

Photo: Alexa Viscious

The album starts with one of the more solid numbers, 'The Hook'. As far as I'm concerned, this title describes the situation quite well. I'm hooked alright after listening to 'The Hook'. The song does what a million other songs have done in the past. A guitar that plays some slow solo notes, a piano here and there playing some slow notes as well, a warm Hammond closing everything that was left open in the crooks and crannies of the mix. Molly Hamilton overdubs her vocals in all the right places. Out comes this Americana-indie track that sounds as warm (the music) and dreamy (vocals) as can be. When in the next song, 'No Driver, I'm remembered of my favourite Hazeldine album, 'Digging You Up', I'm sold, hook, line and sinker.

In the rest of the albums, the songs remain warm and rich. Guitars are everywhere, including a pedal steel here and there, creating a great mode, that in a way is the same mood but it's never enough. On Roses there simply is never enough of a good thing. Recorded on the Greek island Hydra with the band's touring members Willy Muse, John Andrews, and Noah Bond, in January and fine tuned at home in Brooklyn, the band is ready to take on the world once again. To think that the members of a band this good, have regular day jobs to sustain themselves, makes it something close to a miracle that we are able to hear Roses. I know, it's not unique, yet it gives you pause that making great music does not assure you an income sufficient to live off. It must be the product of total dedication to the muse that houses within the Widowspeak duo.

So let's be grateful for the present Roses is. Widowspeak has delivered an album of great beauty.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Roses here:

https://widowspeak.bandcamp.com/album/roses 

Hurts Like Hell. Charlotte Cornfield

De naam Charlotte Cornfield zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar de Canadese muzikante maakt inmiddels een aantal jaren mooie en onderscheidende albums en ook Hurts Like Hell is er weer een.

Sinds mijn eerste kennismaking met de muziek van Charlotte Cornfield een jaar of vijf geleden vind ik haar alleen maar beter worden. Op haar samen met Josh Kaufman gemaakte vorige album schoof ze wat op richting Amerikaanse rootsmuziek en dat is ook het overheersende genre op haar nieuwe album Hurts Like Hell. Vergeleken met de meeste zangeressen in het genre klinkt de stem van Charlotte Cornfield wat ruwer, wat Hurts Like Hell voorziet van een herkenbaar eigen geluid. Het is een geluid dat zich dit keer ook in muzikaal opzicht nog wat genadelozer opdringt, waardoor Charlotte Cornfield de stijgende lijn binnen haar oeuvre wederom weet vast te houden.

De Canadese singer-songwriter Charlotte Cornfield bracht in 2008 haar eerste EP uit en leverde in 2011 haar debuutalbum af. In eerste instantie timmerde de in Toronto geboren muzikante alleen in eigen land aan de weg, maar haar derde album, het in 2019 verschenen The Shape of Your Name, werd breder opgepikt en leverde haar onder andere een zeer lovende recensie van de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork op. 

Ik ken de muziek van Charlotte Cornfield zelf pas sinds de release van haar vierde album, het in 2021 uitgebrachte Highs in the Minuses. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het album alweer vergeten was, maar maar toen ik voor het schrijven van deze recensie weer eens naar het album luisterde, was ik direct weer enthousiast over het met Arcade Fire producer Howard Bilerman gemaakte album. 

Op Highs in the Minuses doet Charlotte Cornfield zowel in muzikaal als in vocaal opzicht denken aan Big Thief, maar laat ze ook horen dat ze intense en aansprekende songs kan schrijven. Opvolger Could Have Done Anything beviel me in 2023 nog wat beter. Op het vrijwel volledig samen met Josh Kaufman (The Hold Steady, Cassandra Jenkins, Bonny Light Horseman) gemaakte album schoof Charlotte Cornfield wat op richting Amerikaanse rootsmuziek, maar het album klonk net als zijn voorganger niet alleen intiem maar ook ruw. 

Charlotte Cornfield werd na de release van Could Have Done Anything moeder, maar pakt de draad na een aantal jaren weer op. Het in maart verschenen Hurts Like Hell is inmiddels al haar zesde album en het is wederom een zeer overtuigend album. De Canadese muzikante nam haar nieuwe album op in New York, waar ze de studio in dook met de vooral van Adrianne Lenker bekende producer Phil Weinrobe. 

De vorige albums van de muzikante uit Toronto werden gemaakt met een zeer beperkt aantal muzikanten, maar voor het nieuwe album werd flink uitgepakt. Charlotte Cornfield laat zich op haar nieuwe album begeleiden door muzikanten uit een aantal bands en deed voor wat extra vocalen een beroep op Feist, Buck Meek, Christian Lee Hutson en Maia Friedman. 

Toch is Hurts Like Hell niet zo heel ver verwijderd van de vorige albums van Charlotte Cornfield. Ook bij beluistering van het nieuwe album moest ik direct aan Big Thief denken. De stem van de Canadese muzikante lijkt soms sprekend op die van Adrianne Lenker en ook de wat ruwe Amerikaanse rootsmuziek op Hurts Like Hell met af en toe een uitbarsting en vaak een fraaie hoofdrol voor de pedal steel doet denken aan Big Thief. 

Ondanks het grotere aantal muzikanten dat heeft meegewerkt aan het zesde album van Charlotte Cornfield klinkt haar muziek nog altijd intiem en redelijk sober. De balans slaat op Hurts Like Hell duidelijk door richting Amerikaanse rootsmuziek, maar door de karakteristieke stem van Charlotte Cornfield en de wat ruwe muziek op het album, is het allesbehalve een dertien in een dozijn Amerikaanse rootsalbum. 

Ik moest bij de eerste kennismaking een paar jaar geleden nog best wennen aan haar stem, maar de zang op Hurts Like Hell vond ik eigenlijk direct bijzonder mooi. Charlotte Cornfield is nog altijd geen hele bekende naam binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ze levert met haar nieuwe album het derde bovengemiddeld goede album op rij af. En van die albums vind ik Hurts Like Hell vooralsnog de beste.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hurts Like Hell hier luisteren en bestellen:

https://charlottecornfield.bandcamp.com/album/hurts-like-hell 

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

Hold Everything Lightly. Isabel Rumble

Het gezegde “wat je van ver haalt is lekkerder” is zeker van toepassing op Hold Everything Lightly van de Australische muzikante Isabel Rumble, want wat is dit een mooi en sfeervol en knap gemaakt rootsalbum.

De Australische muzikante Isabel Rumble is nog niet heel bekend, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Met die kwaliteit heeft ze mij echt enorm verrast, want haar een paar maanden geleden verschenen tweede album Hold Everything Lightly is in alle opzichten een hoogstaand album. Het is een album waarop sfeervolle en smaakvolle rootsmuziek is te horen en die rootsmuziek wordt naar een hoger plan getild door de prachtige stem van Isabel Rumble. En omdat het ook met de songwriting skills van de Australische muzikante wel goed zit, is Hold Everything Lightly een album dat binnen de (Amerikaanse) rootsmuziek met de allerbeste albums mee kan.

Een paar dagen geleden vond ik Hold Everything Lightly van Isabel Rumble op de deurmat. Het in eigen beheer uitgebrachte album verscheen een maand of zeven geleden en heeft er dus even over gedaan om mij te bereiken. Het pakketje waar het album in zat kwam uit Zweden, maar de oorsprong van Hold Everything Lightly ligt veel verder weg. Isabel Rumble is immers een Australische singer-songwriter en woont ook nog eens in het diepe zuiden van het continent. 

Hold Everything Lightly is het tweede album van de Australische muzikante, die in 2023 debuteerde met het album Bird Be Brave. Ik krijg echt heel veel nieuwe albums die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen en dat is ook het hokje waarin het nieuwe album van Isabel Rumble thuis hoort. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar Hold Everything Lightly had nauwelijks tijd nodig om me te overtuigen van de kwaliteiten van Isabel Rumble en is een rootsalbum dat ik sinds de eerste kennismaking koester. 

De Australische muzikante heeft met haar in eigen beheer uitgebrachte tweede album een verpletterend mooi album afgeleverd. Australië heeft een rijke traditie wanneer het gaat om het maken van kwalitatief hoogstaande rootsmuziek en Hold Everything Lightly past uitstekend in deze traditie. 

Bij beluistering van het album vallen een aantal dingen op. Isabel Rumble beschikt om te beginnen over een hele mooie stem. Het is een zachte stem, maar het is ook een stem met heel veel gevoel. Isabel Rumble zingt in de meeste tracks op haar nieuwe album in een vrij laag tempo en dat vergroot de zeggingskracht van haar zang. De Australische muzikante zingt niet alleen mooi en met veel gevoel, maar ze beschikt ook over een karakteristiek stemgeluid. 

Ik viel direct bij de eerste noten als een blok voor de stem van Isabel Rumble en sindsdien is de zang op Hold Everything Lightly alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op het album voorziet van een intiem karakter, maar ik word ook helemaal zen van de zang van Isabel Rumble. 

De zang op het album is echt prachtig en bij mij goed voor kippenvel, maar de muziek op het album is minstens even mooi. Net als de zang is ook de muziek op het tweede album van Isabel Rumble vooral ingetogen. De Australische muzikante vertrouwt volledig op organische klanken en zet deze spaarzaam in. 

Wanneer ze genoeg heeft aan de akoestische gitaar hebben haar songs een folky karakter, maar wanneer de pedal steel opduikt hoor ik ook invloeden uit de country. De muziek op het album is redelijk sober, maar ook verrassend warm en sfeervol. Het is muziek die een fraaie basis biedt voor de echt prachtige stem van Isabel Rumble, die echt alle ruimte krijgt in het subtiele geluid. 

Hold Everything Lightly is een album dat het vooral goed doet in de koudere en donkere seizoenen, waardoor ik het heel jammer vind dat ik het album niet een paar maanden geleden heb ontdekt, maar ik heb de muziek van Isabel Rumble zo hoog zitten, dat ik er van uit ga dat ik ook de lente en de zomer makkelijk door kom met dit prachtige album, dat ook wanneer het gaat om de songs een bijzonder hoog niveau laat horen. 

Het is een album dat ik zonder een Zweedse promotor nooit zou hebben ontdekt en wat ben ik blij met dit weergaloze album. Ik had een week geleden nog nooit van Isabel Rumble gehoord, maar het is een naam die ik vanaf nu echt niet meer ga vergeten.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hold Everything Lightly hier luisteren en bestellen:

https://isabelrumble.bandcamp.com/album/hold-everything-lightly 

Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

Path Of Totality. The Montvales

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen.

Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.

The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. In april was het anders en stond het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Path Of Totality hier luisteren en bestellen:

https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality 

True. Tenderness

De coronapandemie inspireerde de Britse muzikante Katy Beth Young tot het schrijven van een aantal persoonlijke songs, die nu zijn terechtgekomen op True, het prachtige debuutalbum van haar soloproject Tenderness.

Katy Beth Young maakte samen met Rosa Slade een aantal albums onder de naam Peggy Sue, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Britse muzikante schreef in haar eentje een aantal songs en deze songs zijn te horen op het onder de naam Tenderness uitgebrachte album True. Het zijn songs met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de songs van Katy Beth Young hebben ook een Brits en soms wat steviger geluid. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en dat geldt ook voor de stem van Katy Beth Young, die de wat melancholische songs op True met veel gevoel vertolkt. Het levert een bijzonder mooi album op, dat het op de nog even donkere avonden van het moment echt prachtig doet. Het album had me echt binnen een minuut te pakken met zeer sfeervolle klanken en een bijzonder mooie stem. 

Vervolgens kon ik op zoek naar informatie over Tenderness, want het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord. Tenderness blijkt het alter ego van de Britse muzikante Katy Beth Young. Ook dat is een naam die niet direct een belletje deed rinkelen, maar de onderzoeker, schrijver en muzikante uit Londen maakte met haar band Peggy Sue een album dat ik zestien jaar geleden besprak op de krenten uit de pop. 

Peggy Sue maakte uiteindelijk vier albums, maar na het positief besproken debuutalbum verloor ik de band helaas uit het oog. Ik ben blij dat ik de muziek van Katy Beth Young nu weer heb opgepikt, want True van Tenderness is een bijzonder mooi album, dat me steeds dierbaarder wordt. 

Het is een album waarvoor het zaadje werd geplant tijdens de coronapandemie, die het leven van muzikanten tussen 2020 en 2022 moeilijk maakte. Katy Beth Young zat in haar appartement in Londen en begon met het schrijven van songs. De een paar jaar geleden al opgenomen ruwe demo’s werden uiteindelijk uitgewerkt tot de songs die zijn terechtgekomen op True. 

True kreeg concurrentie van stapels andere albums en moet het vooralsnog stellen zonder al te veel aandacht. In de ene recensie die ik van het album ben tegengekomen wordt het een Americana album genoemd. Dat vind ik persoonlijk niet helemaal passen, maar ik heb geen goed alternatief. 

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben inderdaad hun weg gevonden naar het eerste album van Tenderness, maar Katy Beth Young heeft er allerlei invloeden aan toegevoegd, variërend van Britse folk tot indierock. Het zorgt ervoor dat True een onderscheidend geluid heeft en dat is in het enorme aanbod van het moment winst. 

Katy Beth Young begon een paar jaar geleden met vrij ruwe demo’s, maar heeft uiteindelijk flink wat muzikanten ingeschakeld voor het debuutalbum van haar project. Gitaren spelen een voorname rol op het album en het zijn de soms wat ruwe gitaarakkoorden die meestal een prominente plek hebben gekregen in de mix, maar op de achtergrond zijn veel instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers, synths en een pedal steel. 

Het levert een geluid op dat een groot deel van de tijd vooral Amerikaans klinkt, maar in de ruwe randjes die de Britse muzikante heeft toegevoegd aan haar geluid klinken ook wel wat Britse invloeden door. Ik vind de muziek op True echt heel mooi, maar de stem van Katy Beth Young is nog wat mooier. Het is een krachtige stem, maar de muzikante uit Londen zingt ook met veel precisie en gevoel. 

Dat gevoel heeft een oorsprong, want Katy Beth Young kreeg naast de coronapandemie nog wat meer ellende te verwerken de afgelopen jaren, wat heeft gezorgd voor flink wat melancholie in de songs. Die melancholie wordt nog wat zwaarder aangezet wanneer een compleet koor wordt ingeschakeld, maar ook als de muziek ingetogen is en alles van de stem van Katy Beth Young moet komen grijpt ze je makkelijk bij de strot. 

Een album moet in deze drukke releaseweken een beetje geluk hebben om op te vallen en dat heeft True nog niet, maar wat ben ik blij met dit ontroerend mooie en ook ijzersterke album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt True hier luisteren en bestellen:

https://tenderness.bandcamp.com/album/true 

Nothing's About To Happen To Me. Mitski

Mitski lijkt op ieder nieuw album alleen maar beter te worden en dat is ook weer het geval op het in februari verschenen Nothing's About To Happen To Me, dat deels bekend, maar toch ook weer anders klinkt.

Mitski eindigt met haar albums steeds net wat hoger in mijn jaarlijstjes en die lijn kan ze wel eens door gaan trekken met haar nieuwe album. The Land Is Inhospitable And So Are We haalde in 2023 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me vind ik nog wat beter. De zang is echt prachtig, de muziek verschiet keer op keer fraai van kleur en de songs zijn reuze spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Mitski, maar de muzikante uit New York verlegt ook dit keer haar grenzen met een combinatie van sfeervolle country, rijk georkestreerde pop en een vleugje indierock. En Nothing's About To Happen To Me wordt voorlopig alleen maar beter. 

De eerste drie albums van Mitski (Miyawaki) trokken nog niet heel veel aandacht en ontsnapten ook aan mijn aandacht, maar sinds Puberty 2 uit 2016 bouwt de muzikante met Amerikaanse en Japanse wortels succesvol aan een indrukwekkend oeuvre. Puberty 2 vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje en ook Be The Cowboy (2018), Laurel Hell (2022) en The Land Is Inhospitable And So Are We (2023) schaarde ik onder de beste albums van de betreffende jaren. 

Het zijn albums waarop de muzikante uit New York steeds weer een andere kant van zichzelf laat horen en net zo makkelijk indruk maakt met Amerikaanse rootsmuziek of toegankelijke pop als met stekelige indierock of synthpop. In het voorjaar van 2024 zag ik Mitski in Carré en liet ze horen en zien dat ze ook op het podium een fascinerende muzikante is. 

Alle reden dus om met hele hoge verwachtingen uit te kijken naar haar achtste album. Nothing's About To Happen To Me gaat in de eerste track verder waar The Land Is Inhospitable And So Are We in de herfst van 2023 ophield. Het is een track die wordt gedragen door invloeden uit de countrymuziek en die opvalt door zeer sfeervolle pedal steel klanken en door de mooie stem van Mitski. 

Aan het einde van de track worden de ingetogen klanken vervangen door rijke orkestraties en weet je weer dat de muziek van Mitski net zo vaak van kleur kan verschieten als een hyperactieve kameleon. Dat blijkt direct weer als ze in de tweede track opschuift richting in de indierock waarmee ze ooit doorbrak, maar ook deze track eindigt met bombastische klanken. 

Ik vind Nothing's About To Happen To Me op zijn mooist wanneer Mitski ingetogen zingt en zich omringt met sfeervolle klanken een vleugje country, zoals in de derde track en in veel tracks die volgen. Haar stem klonk wat mij betreft nog niet eerder zo mooi als op haar nieuwe album, maar ook in muzikaal opzicht is Nothing's About To Happen To Me van Mitski een prachtig album. 

Het is knap hoe de muzikante uit New York haar geluid steeds verder verfijnt, want nog niet eerder klonk een album van Mitski zo mooi en zo veelzijdig. Het is prachtig hoe het album steeds weer schakelt tussen door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede klanken, fraaie orkestraties en opeens aanzwellende gitaren en bij Mitski klinkt het altijd logisch en functioneel. 

De band waarmee ze inmiddels een aantal jaren tourt tekent voor de muziek op het nieuwe album, terwijl Drew Erickson, met wie Mitski al eerder werkte, de orkestraties voor zijn rekening nam. Ook voor de productie kiest de Amerikaans-Japanse muzikante voor de inmiddels bekende weg, want ook Nothing's About To Happen To Me werd weer geproduceerd door Patrick Hyland. 

Het vertrouwen op vaste waarden zorgt er voor dat de muziek van Mitski op het nieuwe album vertrouwd en ontspannen klinkt, maar ik hoor ook dit keer groei in de muziek, de zang, de songs en de fantasierijke teksten. Nothing's About To Happen To Me is een album dat de ruimte elf songs lang op aangename wijze verwarmt, maar het is ook een album waarop veel valt te ontdekken. 

Ik begon met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van Mitski, maar deze werden direct meer dan waar gemaakt. Ik ken de muziek van Mitski inmiddels een jaar of tien, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van haar muziek als bij beluistering van het geïnspireerd klinkende Nothing's About To Happen To Me en dat is een indrukwekkende prestatie.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Nothing's About To Happen To Me hier luisteren en bestellen:

https://mitski.bandcamp.com/album/nothings-about-to-happen-to-me 

Night Owl Envies The Mourning Dove. Caitlin Canty

Caitlin Canty schaarde zich met haar vorige drie albums onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en laat met Night Owl Envies The Mourning Dove horen dat daar niets op valt af te dingen.

De Amerikaanse muzikante Caitlin Canty is nog niet heel bekend, maar iedereen die haar albums kent weet dat ze een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter is. Het leverde de afgelopen jaren een serie geweldige albums op en ook het deze week verschenen Night Owl Envies The Mourning Dove is er weer een. Caitlin Canty maakt Amerikaanse rootsmuziek met uiteenlopende invloeden en het is muziek die opvalt door bijzonder mooi gitaarwerk, sterke songs en de mooie en krachtige stem van de muzikante uit Vermont. Ik heb haar vorige albums heel hoog zitten, maar ook haar nieuwe album stelt weer geen moment teleur.

De Amerikaanse singer-songwriter Caitlin Canty bracht al in mei haar vijfde album uit, maar beperkte zich in het voorjaar tot de versie op cd en vinyl, die via haar website was te bestellen. Ik heb er even over getwijfeld, maar door de absurd hoge verzendkosten van het moment en de grote kans op aanvullende douanekosten besloot ik te wachten tot de officiële release deze week. 

Dat ik ondanks de torenhoge kosten toch nog even twijfelde heeft alles te maken met de kwaliteit van de vorige drie albums van Caitlin Canty. Golden Hour, het in 2011 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, trok nog niet mijn aandacht, maar Reckless Skyline uit 2015, Motel Bouquet uit 2018 en Quiet Flame uit 2023 zijn rootsalbums die wat mij betreft mee konden met de beste rootsalbums van dat moment. 

Met name het samen met Jeffrey Foucault gemaakte Reckless Skyline is nog altijd een bijzonder indrukwekkend album, waarop Caitlin Canty excelleert als zangeres en songwriter en waarop bovendien fantastisch gitaarwerk is te horen. Op Motel Bouquet schoof de Amerikaanse muzikante wat op richting een meer ingetogen geluid en dat deed ze in nog wat sterkere mater op Quiet Flame, waarop de muziek vooral ingetogen en akoestisch was en bovendien wat traditioneler van aard. 

Op het deze week dan eindelijk officieel verschenen en ook via de streaming media platforms beschikbare Night Owl Envies The Mourning Dove schuift Caitlin Canty weer op richting een net wat steviger geluid, dat dichter tegen het geluid op Reckless Skyline aan kruipt, al is er ook volop ruimte voor meer ingetogen songs.

Caitlin Canty heeft Nashville, Tennessee, inmiddels verruild voor haar geboortegrond in Danby, Vermont en week uit naar het nabijgelegen platteland van Maine om haar nieuwe album op te nemen. Night Owl Envies The Mourning Dove werd samen met een beperkt aantal muzikanten nagenoeg live opgenomen in slechts vier dagen tijd, waarbij moet worden vermeld dat Caitlin Canty tijdens het opnemen van het album bijna acht maanden zwanger was. 

De productie van het album deed ze samen met de vooral van Josh Ritter en van het vorig jaar verschenen en indrukwekkende debuutalbum van Louisa Stancioff bekende Sam Kassirer en het is een bijzonder fraaie productie. Night Owl Envies The Mourning Dove bevat een aantal ingetogen, een aantal net wat stevigere en een beperkt aantal bezwerende songs en ze zijn allemaal even mooi. 

Net als op haar vorige albums verwerkt Caitlin Canty vooral invloeden uit de folk en country in haar songs en komen af en toe wat invloeden uit de blues voorbij. Haar songs vallen ook dit keer vooral op door fraai gitaarwerk en hier en daar een pedal steel, maar Night Owl Envies The Mourning Dove bevat ook een tweetal songs waarin de keyboards domineren en waarmee Caitlin Canty een voor haar nieuw geluid laat horen. 

Wat niet is veranderd is de kwaliteit van de zang, want die is ook op het nieuwe album van Caitlin Canty weer erg hoog. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een prachtige stem, die zowel in de meer ingetogen als in de wat stevigere songs op het album makkelijk indruk maakt. De zang van Caitlin Canty is wat mij betreft het mooist in de indringende slottrack Heartache Don’t Live Here, maar de zang in de andere tracks is niet veel minder. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Caitlin Canty wederom een prachtig rootsalbum heeft gemaakt. Voor iedereen die het horen wil.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Night Owl Envies The Mourning Dove hier luisteren en bestellen:

https://caitlincanty.bandcamp.com/album/night-owl-envies-the-mourning-dove 

Valentine. Courtney Marie Andrews

De Amerikaanse muzikante Courtney Marie Andrews beschikt over een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek en heeft ook met Valentine weer een indrukwekkend mooi album afgeleverd.

Met het eind 2022 verschenen Loose Future had Courtney Marie Andrews de lat wel erg hoog gelegd voor zichzelf. Ze heeft daarom de tijd genomen voor Valentine, dat deze week is verschenen. Het is een album dat wederom werd gemaakt met een klein team en dat, net als zijn voorgangers, indruk maakt met mooie en bijzondere klanken en een vakkundige productie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn weer van hoog niveau en het zijn ook dit keer zeer persoonlijke songs. Het mooist van alles blijft echter de stem van Courtney Marie Andrews, die ook op Valentine weer prachtig zingt. Loose Future blijft een werkelijk fantastisch album, maar Valentine komt zeker in de buurt.

Courtney Marie Andrews had al meer dan een handvol albums op haar naam staan toen ik tien jaar geleden voor het eerst een album van haar hoorde. Met Honest Life trok de Amerikaanse muzikante overigens niet alleen mijn aandacht, want het album kon zowel in de Verenigde Staten als in Europa rekenen op zeer positieve recensies en werd in rootskringen liefdevol omarmd. 

Sindsdien mag Courtney Marie Andrews worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status dankt ze aan haar vermogen om zeer aansprekende songs te schrijven, maar vooral aan haar bijzondere mooie en gevoelige stem en aan haar zeer persoonlijke teksten. 

Na Honest Life kon ik ook May Your Kindness Remain uit 2018 en Old Flowers uit 2020 zeer waarderen, maar mijn favoriete album van Courtney Marie Andrews is het in de herfst van 2022 verschenen Loose Future. Op Loose Future werkte de muzikante uit Phoenix, Arizona, samen met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en met muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear), wat een verrassend origineel klinkend rootsalbum opleverde. 

Loose Future haalde in 2022 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar inmiddels schat ik het album nog wat hoger in. Ik was dan ook al maanden benieuwd naar het afgelopen herfst aangekondigde nieuwe album van Courtney Marie Andrews, dat deze week is verschenen. 

Op Valentine werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Jerry Bernhardt en dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen. Ik had na het zo succesvolle Loose Future en de twee albums die er aan vooraf gingen eigenlijk weer een producer van naam en faam verwacht, maar Jerry Bernhardt heeft prima werk geleverd. Ook Valentine is een album dat anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment. Net als op Loose Future varieert Courtney Marie Andrews er ook op haar nieuwe album flink op los. 

De muzikante uit Phoenix, Arizona, had op haar vorige albums vaak een zwak voor folk, country en pop uit de jaren 70 en dat zijn invloeden die ook op Valentine een belangrijke rol spelen. Dat kon in het verleden nog wel eens een album opleveren dat zo was weggelopen uit de Laurel Canyon Scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar op haar nieuwe album wandelt Courtney Marie Andrews met zevenmijlslaarzen door de tijd. 

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op Loose Future, maar ook Valentine klinkt prachtig. De songs van Courtney Marie Andrews zijn ook dit keer zeer persoonlijk en vaak behoorlijk melancholisch, maar het is geen album om somber van te worden. Valentine is over het algemeen niet zo heel ver verwijderd van zijn voorganger, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikante de meeste aandacht trekt bij beluistering van het album. 

Courtney Marie Andrews beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die ook op Valentine weer met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Het doet me af en toe wel wat denken aan de stem van Maria McKee, maar Courtney Marie Andrews heeft absoluut een eigen geluid. Ik begon met onwaarschijnlijk hoge verwachtingen aan Valentine, maar ze zijn verrassend makkelijk waargemaakt. Erwin Zijleman

De muziek van Courtney Marie Andrews is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante:

https://courtneymarieandrews.bandcamp.com/album/valentine

Everywhere Isn’t Texas. August Ponthier

August Ponthier is een non-binaire muzikant uit Brooklyn, New York, die met Everywhere Isn’t Texas een groots debuutalbum heeft afgeleverd, dat niet alleen een briljant popalbum is, maar ook een fraai singer-songwriter album.

Ik had de naam August Ponthier nog nooit gehoord, maar wat ben ik onder de indruk van het deze week verschenen Everywhere Isn’t Texas. De Amerikaanse muzikant uit Brooklyn schaart zich met dit debuutalbum wat mij betreft in één klap onder de grote beloften van de popmuziek van het moment. De muziek van August Ponthier heeft raakvlakken met de muziek van Chappell Roan en ik hoor ook veel van Taylor Swift, maar Everywhere Isn’t Texas laat ook een fris popgeluid horen met veel invloeden uit de country en de folk. Je hebt soms van die albums met songs die je onmiddellijk koestert en Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier is zo’n album. Hier gaan we nog veel van horen.

Ik weet nog dat ik in de herfst van 2023 voor het eerst naar het net verschenen debuutalbum van Chappell Roan luisterde. Na één keer horen wist ik niet alleen dat het een sensationeel goed popalbum was, maar wist ik ook zeker dat Chappell Roan een wereldster zou gaan worden. Ik had gisteren een vergelijkbaar gevoel bij beluistering van Everywhere Isn’t Texas van August Ponthier. 

Het is een album dat deze week eigenlijk alleen door de alternatieve Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt gepromoot als een van de memorabele nieuwe albums van deze week, maar ik weet zeker dat het debuutalbum van August Ponthier dit jaar hoge ogen gaat gooien en de popmuziek er zeer binnenkort een grote ster bij heeft. 

August Ponthier groeide op in Texas en had in de Amerikaanse Bible Belt een jeugd waarin worstelingen met gender en seksualiteit centraal stonden. De Amerikaanse muzikant verruilde een voorstad van Dallas uiteindelijk voor Brooklyn, New York, en identificeerde zichzelf als non-binair persoon en queer. 

In tekstueel opzicht heeft Everywhere Isn’t Texas wel wat raakvlakken met het debuutalbum van Chappell Roan, al zijn haar teksten een stuk explicieter dan die van August Ponthier, die voor slechts één van de songs op het album een waarschuwing voor expliciete teksten heeft gekregen op Spotify. 

In muzikaal opzicht maakt August Ponthier andere keuzes dan Chappell Roan. Beiden maken pure pop, maar August Ponthier laat ook een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek horen. Veel songs op Everywhere Isn’t Texas laten invloeden uit de folk en de country horen, maar August Ponthier maakt er uiteindelijk wel popsongs van. 

Als ik vergelijkingsmateriaal moet aandragen kom ik vooral bij Taylor Swift uit. Niet eens zozeer vanwege het countrypop verleden van Taylor Swift, want ik hoor vooral invloeden uit de meer pop georiënteerde songs van de Amerikaanse superster, die ook over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na één keer horen niet meer vergeet.

Ik had de naam August Ponthier (voorheen Allison Ponthier) echt nog nooit gehoord, maar de Amerikaanse muzikant timmert al even aan de weg op TikTok, dat zich buiten mijn muzikale universum bevindt. Het verklaart dat een aantal aansprekende songwriters uit Nashville en Los Angeles hebben bijgedragen aan de songs op het album. 

Everywhere Isn’t Texas is geproduceerd door Matthew Neighbour, die niet dezelfde status heeft als de grote popproducers van het moment, maar al wel fraai werk afleverde voor onder andere Lord Huron, Soccer Mommy en Julia Stone. Het levert een album vol lekker in het gehoor liggende songs op en het zijn in de meeste gevallen ook aansprekende songs, die ook na meerdere keren horen nog leuk blijven. 

August Ponthier trekt zelf de meeste aandacht met een aantal persoonlijke songs over een ingewikkelde jeugd en een mooie stem, die makkelijk verleidt, maar die ook over voldoende diepgang en gevoel beschikt. Het levert een geweldig popalbum op, maar het knappe van Everywhere Isn’t Texas is wat mij betreft dat het debuutalbum van August Ponthier zich ook laat beluisteren als een knap singer-songwriter album met voldoende invloeden uit de folk en de country. 

Het debuutalbum van August Ponthier kwam, net als het debuutalbum van Chappell Roan tweeënhalf jaar geleden, voor mij compleet uit de lucht vallen, maar wat heb ik nu al een zwak voor dit album en de rek is er nog lang niet uit. August Ponthier wordt een ster, let maar op!

Erwin Zijleman

 

Je kunt Everywhere Isn’t Texas hier luisteren en bestellen:

https://augustponthier.bandcamp.com/album/everywhere-isn-t-texas 

Singin’ To An Empty Chair. Ratboys

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger.

Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het in februari verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.

Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een recensie. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Singin’ To An Empty Chair hier luisteren en bestellen:

https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair 

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

Unpopular Music. Tristen

Bij het doorspitten van stapels jaarlijstjes kwam ik precies één keer Unpopular Music van Tristen tegen en wat is het een mooi en lekker album met hier en daar bijzonder aangename Kacey Musgraves vibes.

Direct bij de eerste keer horen wist ik dat ik Unpopular Music van Tristen ga koesteren de komende tijd en sindsdien is het album alleen maar beter geworden. Jaarlijstjeswaardig wat mij betreft, maar mijn lijstje stond helaas al online toen ik het album ontdekte. Tristen maakt warme en tijdloze popmuziek waarin uiteenlopende invloeden zijn verwerkt. Door de muziek, de sfeer en de stem van Tristen doet Unpopular Music af en toe denken aan Kacey Musgraves, maar Tristen heeft absoluut een eigen geluid en het is een geluid waarvan ik nog heel vaak ga genieten de komende tijd. De Amerikaanse muzikante draait al lang mee, maar verdient met haar nieuwe album alle aandacht en lof.

Het overkomt me echt ieder jaar dat ik een paar dagen na het publiceren van mijn jaarlijstje nog een album tegenkom dat absoluut in dit jaarlijstje thuis had gehoord. Het was dit jaar niet anders, want slechts één dag na de publicatie van mijn lijstje over 2025 kwam ik Unpopular Music van Tristen tegen in een lijstje met vergeten popalbums van het afgelopen jaar. 

Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Tristen, die tot mijn verbazing al een ruime handvol albums op haar naam heeft staan en inmiddels al zo’n 20 jaar muziek uitbrengt. Ik ken vooralsnog alleen het vorige maand verschenen Unpopular Music en vind het echt een bijzonder lekker, maar ook erg mooi album dat naar veel meer smaakt. 

Bij eerste beluistering van het album kwam er direct één naam opzetten en dat is de naam van Kacey Musgraves. Vooral in muzikaal opzicht heeft het nieuwe album van Tristen wel iets van de muziek van Kacey Musgraves, maar ook de stemmen van de twee hebben iets met elkaar gemeen, zonder dat het me in de weg zit. 

Tristen is overigens de artiestennaam van de Amerikaanse muzikante Tristen Gaspadarek, die inmiddels al flink wat jaren Nashville, Tennessee, als thuisbasis heeft. Op haar nieuwe album Unpopular Music maakt ze muziek die deels aansluit bij de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar op hetzelfde moment zijn de invloeden uit de countrymuziek behoorlijk subtiel in de muziek van Tristen en hoor je muziek die misschien nog wel het best is te omschrijven als tijdloze popmuziek met meestal een vleugje en soms een flinke vleug Amerikaanse rootsmuziek. 

Het is muziek die zoals gezegd wel wat doet denken aan de muziek van Kacey Musgraves en dan met name de muziek die ze maakte op haar crossover albums Golden Hour en Deeper Well. Ook Tristen maakt muziek die even lichtvoetig als warm klinkt en het is muziek die zich, in ieder geval bij mij, direct genadeloos opdrong. 

Vergeleken met Kacey Musgraves kiest Tristen voor een nog wat breder palet, waarin ook ruimte is voor janglepop, Beatlesque songs en invloeden uit de new wave. De Amerikaanse muzikante is naar eigen zeggen zeer bedreven in het maken van ‘unpopular music’, maar de songs op haar nieuwe album hebben alles dat nodig is om bij een veel breder publiek in de smaak te vallen. 

De songs van Tristen liggen niet alleen lekker in het gehoor, maar zitten ook vernuftig in elkaar en zijn zeer gevarieerd ingekleurd. Het maakt van Unpopular Music een heerlijk album, dat nog wat aan kracht wint door de stem van Tristen. Ze beschikt misschien niet over een engelenstem met de allure van die van Kacey Musgraves, maar de zang op Unpopular Music is mooi en heeft wel het bijzondere effect dat ook de stem van Kacey Musgraves op me heeft. 

Ik noemde de songs van Tristen eerder tijdloos en dat is wat mij betreft een van de sterke punten van Unpopular Music. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville sluit zoals gezegd soms aan op de countrypop van het moment, maar ik hoor ook veel invloeden uit de jaren 70 in de muziek van Tristen. 

Ik begrijp inmiddels waarom Unpopular Music van Tristen in ieder geval één jaarlijstje wordt genoemd, maar ik begrijp niet waarom het album zo weinig aandacht heeft gekregen vorige maand. Alles op het nieuwe album van Tristen ademt wat mij betreft kwaliteit en wat is het een heerlijke album om je mee op te sluiten op een koude en donkere avond. Kacey Musgraves bracht het afgelopen jaar geen album uit, maar Unpopular Music van Tristen komt het dichtst bij haar zo karakteristieke sound.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Unpopular Music hier luisteren en bestellen:

https://tristen.bandcamp.com/album/unpopular-music 

Finer Things. Clover County

De Amerikaanse band Clover County had de pech dat haar debuutalbum verscheen in een week met heel veel grote releases, waardoor het werkelijk uitstekende Finer Things helaas wat is ondergesneeuwd.

Er is niet heel veel geschreven over Finer Things van Clover County. Dat is niet alleen jammer, maar het is ook best bijzonder. De band rond zangeres A.G. Schiano heeft immers een album gemaakt dat een breed publiek moet kunnen aanspreken. De mix van vooral folk en pop met hier en daar een beetje country klinkt bijzonder aangenaam en dringt zich makkelijk op. Het is de verdienste van de warme klanken en de prima productie, waarna de mooie stem van de frontvrouw van de band het debuutalbum van Clover County nog wat verder optilt. Het heeft hier en daar wel wat van Kacey Musgraves en dat zou genoeg moeten zeggen over de kwaliteit van dit album.

Finer Things van Clover County verscheen eind september in een week met krankzinnig veel interessante nieuwe albums, waaronder albums van een aantal persoonlijke favorieten. Ik heb destijds daarom maar half geluisterd naar het debuutalbum van Clover County, maar recentelijk kwam ik het album bij toeval weer tegen. Bij de hernieuwde kennismaking was ik eigenlijk best onder de indruk van het album van de band uit Athens, Georgia, en dat ben ik nog steeds. 

Clover County is de band rond zangeres en muzikante A.G. (Amanda Grace) Schiano, die voor de productie van het debuutalbum van haar band een beroep deed op Carrie K, die ik eigenlijk alleen ken van het uitstekende debuutalbum van Maggie Antone. Het album van Maggie Antone is een album dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 70, maar het debuutalbum van Clover County is een album dat met beide benen in het heden staat. 

Bij beluistering van Finer Things had ik vrijwel onmiddellijk associaties met de muziek van Kacey Musgraves en ik ben zeker niet de enige. Dat ligt niet direct aan de zang op het album, want de stem van A.G. Schiano lijkt niet echt op die van Kacey Musgraves. De stem van de frontvrouw van Clover County betovert misschien net wat minder dan de engelenstem van Kacey Musgraves, maar ook A.G. Schiano beschikt over een hele mooie en licht bedwelmende stem, die op zijn mooist is wanneer ze fluisterzacht zingt. Het is een stem die Finer Things voorziet van een aangenaam laidback en behoorlijk verslavend karakter, dat steeds lastiger te weerstaan is. 

In muzikaal opzicht zit het debuutalbum van Clover County wat dichter tegen de albums van Kacey Musgraves aan. Finer Things bevat flink wat invloeden uit de country en met name de folk, maar deze invloeden zijn overgoten met een subtiel laagje pop. Daar moet je gevoelig voor zijn, maar ik omarmde de warme en sfeervolle klanken op het album echt onmiddellijk. 

Zeker als het laagje pop wat subtieler is maakt Clover County redelijk pure Amerikaanse rootsmuziek, maar ook in dat geval vind ik het meer popsongs dan rootssongs. Ik beschouw dat overigens als een compliment. Het luistert allemaal bijzonder lekker weg, maar A.G. Schiano staat ook voor kwaliteit. De Amerikaanse muzikante heeft het debuutalbum van haar band niet alleen voorzien van sfeervolle klanken en mooie zang, maar ook van zeer aansprekende songs. 

Het zijn songs die me inmiddels bijna allemaal dierbaar zijn en steeds dierbaarder worden. Zeker als A.G. Schiano wat extra gevoel toevoegt aan haar zang en op de achtergrond ook nog een pedal steel opduikt, zoals in het fraaie Blue Suede Eyes, dat meerdere verwijzingen naar Elvis bevat, pakt Clover County me echt volledig in en heb ik in dit jaar zonder nieuwe muziek van Kacey Musgraves een perfect alternatief gevonden. 

Het is jammer dat het debuutalbum van Clover County is verschenen in een week waarin de concurrentie moordend was, want Finer Things lijkt wat ondergesneeuwd door al het muzikale geweld eind september. Het is doodzonde, want A.G. Schiano laat op het debuutalbum van haar band horen dat ze een groot talent is. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die niet vies zijn van een randje pop of hier zelfs een zwak voor hebben, moeten absoluut eens luisteren naar dit uitstekende album.

Erwin Zijleman