2026, week 23, 10 singles (2)

With the weather switched to position erratic, sun, wind, rain, lots of rain, cloudy, back to sun, etc., it is easy to make amends and do two rounds of singles this week. You'll find no huge names this week but certainly some WoNoBlog favourites of the past few years and several new names. Musically, it is a nice mix as well, like open your ears widely to truly listen to softer songs, as cover your ears fast should you be partial to not liking postpunk. Either way it's here, and all in between, enjoy!

Alone EP. Carly Hann

Today, Carly Hann makes her debut on this blog with her EP Alone. She is a totally new name to me, so I looked a little beyond just listening to her beautiful dreampop songs. She was formerly known as Carly Holt until she married The 1975's guitarist Adam Hann, who also produced her debut EP. She hails from Canada. She musically first drew attention with her cover version of said band's 'About You' and now presents her own music. That music starts with an acoustic guitar. The songs on Alone can be played on the beach, in a living room or the front garden entertaining neighbours during the next pandemic. Around her soft, dreamy and relaxed voice and the guitar, other instruments join, creating a dreamy atmosphere. In the case of opening and title track 'Alone' that mood is slowly but surely expanded on and when in the bridge drums join the song, it turns into a wall of sound. Lana del Rey is not far off, but Carly Hann does keep it as her own song. 'Breathe' starts as someone trying to play piano but not really certain (s)he's capable of doing so, before it turns into a song anyway, shedding that uncertainty immediately. 'Can't Shake This Feeling' is built around the acoustic guitar once again. This time strings come in for accompaniment. 'She Got' is the game changer. An electric guitar plays fast notes and the drums play an erratic, somewhat unusual rhythm. Carly Hann remains herself and draws the song into a dreamy state anyway. Also pay attention to that violin that plays a distinctive role in the song, making it far beyond the average dreampop song. Carly Hann may have started her career piggybacking her husband's career, she's very much her own talent on Alone. 

De lytse oarloch fan Japie Ossefet. Zea

Een Rotterdams verhaal in het Fries. Het had het verhaal van mijn vader en zijn gezin kunnen zijn. Als ik goed reken is Max of zoals de bijnaam die zijn moeder hem gaf, Japie Ossefet, net zo oud als wijlen mijn oom Ben. Max is Max van Broekhoven een import Fries, zoals Max' vader of grootvader aan de achternaam te zien een import Rotterdammer uit Brabant was. Het verhaal is opgetekend in een bejaardentehuis in Heerenveen door toenmalig Dichter des Vaderlands Tsead Bruinja, muzikant Arnold de Boer a.k.a. Zea en fotografe Rosa van Ederen,.Samen tekenden zij in 2020 levensverhalen op. In totaal 11 in 11 verschillende tehuizen. Het oorlogsverhaal van Max werd op muziek gezet door Zea. Mijn vader was 7 tot 12 in de oorlog. Voor hem was het een groot avontuur, met allerlei spannende zaken die in normale tijden nooit hadden gemogen. De meer volwassen verhalen kwamen van mijn tantes en hun echtgenoten, nu allen overleden. Mijn oudste oom was bij een razzia opgepakt en in een cementfabriek in Leimen bij Heidelberg te werk gesteld, maar wel met een Duitse vrouw thuisgekomen. Dat werkte niet heel goed in net bevrijd Nederland. Al hun verhalen samen maken ongeveer het verhaal van Japie Ossefet, zonder hulp aan onderduikers, dat wel. Zea heeft het als een vroege Bob Dylan op muziek gezet en stelt het nummer nu beschikbaar voor een goed doel, ter ondersteuning van kunstenaars in Beiroet, genaamd Beit Aam (https://linktr.ee/Beit.aam). Het nummer kun je hier aanschaffen voor €1,50: https://zeamusic.bandcamp.com/track/de-lytse-oarloch-fan-japie-ossefet. Doen!

Plovdiv. Tramhaus 

Tramhaus in 2026 is a band that has been around half the world, that is able to premiere its new single on a Seattle radio station and receives reviews from internationally renowned websites. So, what can I add to all this? To start a personal note. In 2025 I visited Plovdiv on a 43 degrees Celsius day and, reading the title, wondered how it is possible that Tramhaus first single release from its upcoming new album, Blister' (9 October), is called after the city. The band wrote the song there on a free day, touring Bulgaria and Turkey, in a rehearsal room. I hope they did get a peak at the Roman antiquities in Plovdiv. The song Plovdiv presents a louder and more direct Tramhaus. Through live shows, I was able to see the way the band gelled more and more through the years and Plovdiv is the result. There is less room for subtleties and more for a full band experience. The first verse is the group's community singing, recorded like a church choir in a church with the worst kind of acoustics, before singer Lucas Jansen takes over and explodes in the chorus together with the band. Getting better acquainted with Plovdiv, I notice better that the, lets call it the Nirvana, approach to a song, is still in tact. The erratic subtlety that characterised early Tramhaus songs, has been traded in for blasting. Live it will lead to even more enthusiasm is my guess. After a hesitant start, I'm sold.

Honeydripper. Ruby James

Ruby James returns to the blog with a dirty track that is somewhere between, what exactly? Certainly rock. The dirty guitar soloing gives the song its dirty vibe. There is something dancy in there as well, e.g. in the way of singing and rhythm. Except the song goes off of its rocker as in totally when it approaches the end. That guitar is really going for it. It is all very gritty in a blues kind of way. On top of it all, it's pure sex that is dripping from this record and it is intended that way so I understand. Ruby James wrote Honeydripper with songwriter Kate Vargas. Together they came up with this groove and built the song from there. It's convincing alright. Be on the look out for the album, 'Call It Rock & Roll', from 7 August onwards.

Punch Drunk Love. Personal Trainer

Punch Drunk Love is Personal Trainer as you've never heard it before. More than ever before the band sounds like a band that could be any regular band and it has dropped everything to do with loud electric guitars. In fact, Punch Drunk Love could have been, with a little imagination, a hit for The Kinks in the mid-60s. The band took an acoustic album and playing live in the studio together, as the starting points and that is what the single sounds like. A piano is the leading instrument for most of the song, playing its slow notes. You'll find a violin playing short solos with the guitars only playing accompanying riffs and soft chords. Over it all Willem Smit is singing softly. There's no need to shout at all. I fell in love slowly with album number 1, but in the end never truly found may way around number 2. Number 3, 'Human Assholes' is slated for 4 September. I'm sure we'll hear more in the meantime.

Magic In The Air, feat. Palmyra Delran. Dan Miraldi

"Sometimes you really have to wrestle with songs, but ‘Magic in the Air’ felt pretty effortless", says Dan Miraldi in the accompanying bio to his latest single on the writing process. This is exactly how the song sounds like. Magic In The Air combines pop, rock and a little punk attitude into a song that sounds somehow perfect. That relatively slow riff/solo guitar leading the listener into the song, followed by a mellow mood coming with a glorious, not too warm feel of a summer day. Miraldi manages to get this mood across without giving up on the firm body of the song. Palmyra Delran adds a nice female touch to the whole in both lead and harmony vocals. On top of it all comes this dreamy bridge, making a perfect song even better. Welcome to the blog!

Letting Go. Deardarkhead

An instrumental track somehow is the hardest to write about for me. Not that I analyse lyrics a lot, it is the layer of how vocal melodies interact with the music, where I often focus my attention on. Deardarkhead is a band from New Jersey, formed in 1988, that in 1998 released its only full length album to date, 'Unlock the Valves of Feeling'. Since several EPs saw the light of day, the last one being from 2016. Since its singer left, the band has become an instrumental outfit and listening to Letting Go focusing on extremely melodic instrumental tracks. Guitarist Kevin Harrington leads the pack with a very clear sound, while never overdoing the number of notes he can squeeze in. This is about melody and not about chops and prowess. He is supported by drummer Robert Weiss and bassist James Malizia, The mortar in between is played by guest keyboardist Joe McGinty (The Psychedelic Furs, Nada Surf, Ryan Adams and Deborah Harry), who adds just the right texture. It is this combination of musical facts that make me like Letting go. There will be a full length album, Deardarkhead's second, on 10 July called 'The Pendulum Swings'.

Still Here. High on Stress

In March you may have found High on Stress on this blog for the first time. In my few words on single Over/Through I compared the band to the likes of Gin Blossoms and The Jayhawks. Today, I will go a step further and compare it to a band that I liked a lot more around 1995, Slobberbone. High on Stress has that same level of intensity and just being who and what you are as musician and band. Of course, everything is well thought out and there is a lot of attention being paid to details, that make the song more interesting to listen to. "It goes on and on, on and on, and I'm still here", they sing. Unmistakably true, as Still Here sounds very much alive. This song rocks in a way only, for lack of a better word ,rootsrockers from the U.S. can. Album 'Still Here' is out there for a month already, I notice just now. It's time to take a listen. This title song hits all the right buttons.

Hard Evidence. Ringlets

Ringlets is on tour in Europe and celebrates with the release of this stand alone single. Hard Evidence is not an easy song to digest. Everything is just a little less normal than what is expected from a song. The vocal melody is monotonous in the verses and the accompaniment is stern. The mood is darker. It also is in the chorus, but the mood changes to playful because of the band accompaniment while still being somewhat stern, as the vocals do not join in the playfulness. They remain moody, sang in a deeper and subdued way. The New Zealanders show that their band has a few sides to it. Having listened to Hard Evidence a few times, I notice the song is growing on me. Ringlets reaches the bar it set for itself with the superb album 'The Lord Is My German Shepherd (Time for Walkies)' with ease.

Gonna Be Alright. Chaser

A real 7". It's not exceptional but also far from normal in 2026. (And what bands like The Rolling Stones or Arctic Monkeys charge for one, € 17,99, borders on the absurd.) I don't know what Southern California skatepunkers Chaser charges for theirs. Based on what I'm hearing, things are going to be alright. 'My Promise' is a melodic punk track in the best form as Rancid and The Offspring are capable of. Deep dark and dry drum skins are leading the way for Chaser. This drummer truly leads the way with more rolls, fills and double bass fills than my ears can keep up with. Guitar lines and bass are all all over the place as well, supporting a golden vocal melody. Yes, of course, it all sounds very familiar but who cares when a song is this good. The other side of the 7" is a rendition of Bob Marley & the Wailers' 'Three Little Birds'. As that track was high jacked by 020's fans, I leave it you to find out for yourself. Greetings from 010 supporter,

Wout de Natris - van der Borght 

2025, week 14. 10 singles

Sun, wind, rain, sun, wind, rain, it's a typical Dutch early spring. In a few days it will be warm and sunny. Perhaps next week frost in the night and sleet. Who knows? What I do know is that new singles keep coming in. Here's the selection for week 14, so explore and enjoy! 

Gris EP. a.gris

The two singles released in the past few months signalled that a.gris's upcoming EP Gris could well be worth my while. Believe me, it is. As a short reminder, a. gris is Alex Delamard, singer/guitarist of Hoorsees, who has been working on a solo project under the name a.gris. This EP is his first work of art. Before I start, I refer you to the singles posts of 27 December 2025 and 1 February. That leaves me with three songs to review, the number 3 to 5 on the EP. It starts with what was released as a third single, 'Meta Piano', an alternative rock ballad. A distinctive feature is a Chinese/Japanese sounding main riff, that has a kinship to Ryuichi Sakamoto's main tune for the 'Merry Christmas Mr. Lawrence' Movie. It gives the song a totally different vibe from the two singles that precede it. 'Munchhaussen' derives his name from the "by proxy". I know Baron von Münchausen from a comic series published most likely in the 1950s or early 60s, at my grandparents'. The song 'Munchaussen' is a heavy tune, with a dark sound that lays over the song. The acoustic guitar opening takes nothing away from the brooding sound of the song. The treatment of the voice adds to it. The female voice behind Delamard brings some relief. Final song 'Gravity Rules' starts somewhat lighter with again that female voice. Not that much later the brooding mood returns, interlaced with intriguing sounds that move in and out of the song. The whole EP has a touch of emo in it but not in a way that stops me from listening. (No, I'm not a fan, exceptions allowed for.) a.gris has produced a strong EP that allows him to explore his solo work further.

Projectors. The Notwist

The Notwist is a German band that is around for longer than I care to remember, but also a band where I never found my way into. On this blog you will only find a review by Erwin Zijleman from 2021. As I tend to give singles I'm alerted to a circa 30 seconds chance to convince me, I did so with Projectors. Without too much expectation. To my surprise I heard a sort of funeral dirge entering my ears. The music is somewhere between folk and country, with an acoustic guitar as the lead instrument. With a female second voice, Enid Valu, giving the music something angelic, the song becomes infinitely more attractive. With the following line from the bio: "the lyrics ... have been written as if Rutger Hauer could have sung them in 'Blade Runner'". Yes, the song is dark enough alright. It's good thing surprises are still possible.

Romany Blue. The Bevis Frond

U.K.'s The Bevis Frond is around since like forever and it's front man, Nick Saloman, even longer. With a steady pulse the band delivers a new album and with it's upcoming album, 'Horrorful Heights' (3 April), things are no different. What may be a little different, is how accessible single Romany Blue is. It is a delightful pop ballad like they used to make them a long time ago. Only with a singer that has aged gracefully. The music, after the intro, is fairly dense mix of bass, drums and two electric guitars, the second somewhat cleaner in sound. They alternately take a few leadnotes and strum the rhythm. The solo is overdubbed and nice, really supportive of the mildly melancholy mood of Romany Blue. All together Romany Blue is a nice listening experience.

Pieces Of Time. The Riflebirds of Portland 

If I've read the message right, I'm listening to a track from 1985 from the album 'April' to be re-released this month. The Riflebirds disbanded before they could have taken off, to reunite four decades later as The Riflebirds of Portland with last year's album 'Windmills on the Moon'. I have missed both albums at the time, but judging Pieces Of Time, I have to conclude it is fantastic folk song. Singer Kate Oser (at the time Lieuallen) has a beautiful clear voice. It really resonates on this single. The band, Lee Oser (bass/vocals), Kevin Kraft (guitar), and Kevin Jarvis (drums), provide her with the space to shine in Pieces Of Time. What also strikes me is the clear sound of the recording. Marvin Etzioni can be held responsible for this. You can find him a couple of times in a different capacity on this blog. With Pieces Of Time The Riflebirds (of Portland) ought to claim their route to fame any way. The song works totally in the 2026 context.

Next To you. Dirt Road Souls

With Next To You Dirt Road Souls enter this blog for the second time. Except for the topic of the lyrics, I could repeat the gist of my previous post. Next To You is an alternative rock track with a lot of country rock influences, ergo roots rock. The band I'm reminded of immediately is San Diego's Dirty Sweet, long since disbanded. There are far more famous examples but I suggest you pick your own favourite here. Next To You can be called a rock ballad also as far as I'm concerned. It is a song with the brake on, allowing me to listen to a lot of details. For a trio, Davis Black, Rick Weden and Brian Sargent, Dirt Road Souls has a rich and clear sound. What you hear on record can not be reproduced by three on stage; too many guitars. Singer Davis Black has a voice that seems to belie his age, but sounds fantastic in Next To You. Two singles in, I sure want to hear more and that more is there in the form of the roots rock opera '(The Life and Times of) Johnny Moonshine'.

When It's Over (feat. Hemi Hemingway). Vera Ellen

Vera Ellen can be heard regularly in my home, office and car. In a fairly short time she has become one of my favourite artists from New Zealand. All thanks to the newsletter of recordshop and label Flying Nun from that country. She's even coming over this spring but not for a regular show unfortunately but a festival. With the second single of her upcoming album, 'Heaven Knows What Time' (1 May), Ms. Ellen again shows how good a musician she is, while always maintaining that sort of slacker atmosphere that always is an integral part of her songs. The dark voice of Hemi Hemingway is a beautiful counterpart to her own voice. Ater she once sung a Nancy & Lee song karaoke with him, she just knew she wanted him to sing on When It's Over. A golden choice.

Cute. Asara

In 2024 I was charmed by the Paris band Dog Park's album 'Festina Lente'. I don't know whether Dog Park is no more, but one of the ladies in the band returns on this blog under the name Asara. With Cute she releases a dreamy song that, except for the rather abrupt and unimaginative ending, is really beautiful. Asara's voice reminds me a little of Amber Arcade's Annelotte de Graaf's. They both have that quality to hover of a song, while taking me as listener in to it. This is exactly what Asara does with me. The guitar with a little reverb on it plays a nice riff all through the song, supported by a keyboard. Underneath that is a synth making rather mysterious sounds, like a sampled choir. The introduction to Asara is just about perfect. An, as yet unnamed album, is announced for the fall.

Peaceful Alibi. Other Brother Darryl

Other Brother Darryl returns to the blog with a single announcing an album called 'Hey Yeah Hey' slated for this summer. The eight piece roots band returns with a single that makes me want to take out one of my old Eagles albums. The harmonies in Peaceful Alibi get extremely close to the 1970s band's. The word peaceful may even be sung on the same notes as in one of the Eagles' songs. Enough about memories and comparisons, as Peaceful Alibi is a beautiful song in its own right. Close to a ballad, the song has its own, mid, tempo that allows all the instruments to stand out. Starting with a pedal steel that howls softly into the mountains and a great guitar solo later on. The drums sit straight in the middle supported by the bass. From there a warm organ meanders through the whole and the clear sound of an acoustic guitar can be heard, as can a piano. Over it all lie the vocals, that are the cherry on the cake Other Brother Darryl baked for us to hear. A beautiful track Peaceful Alibi is.

I Wanna Feel Pretty. Greg Mendez

The name Greg Mendez did not ring a bell, but can be found twice on this blog, once by Erwin Zijleman. He returns with a single announcing his upcoming album 'Beauty Land', released on 29 May. The title alone reminded me of Elliot Smith and then I read Erwin's opening lines from 2023 mentioning the music reminding him of same. I can be short here, the music of I Want To Feel Pretty does as well. Mendez sings in a very relaxed voicing, while sparse accompaniment joins and leaves the short song. A few piano notes here and there do the trick. For the rest Greg Mendez plays his acoustic guitar and sings his story, not necessarily a happy one. Enough to make an impression though.

Wandering Star. Haylie Davis

We end this month with another ballad. Again, it has nothing to do with classic rock ballads from the 70s and 80s. Don't expect to hear a 'I Want To Know What Love Is', to name one example. Haylie Davis presents a piano driven song that could be called an alternative version of a Billy Joel song. As far as I know, Haylee Davis is a new name to me. Based on Wandering Star the pleasure of musically meeting is all mine. With a clear voice Ms. Davis presents her single. It is somehow timeless. There's no year I can pin her song on. It is as much of today as it could be from the past. Haylie Davis is from Los Angeles and working towards releasing her debut album, 'Wandering Star' (5 June). Based on this single, the album could be quite interesting to listen to.

Wout de Natris - van der Borght

2025, five EPs

Listening to ten singles sometimes does not allow me enough time to listen to full EPs and mini albums as well, while they are of a quality that does allow for a spot on this blog. So, instead of a full album, today we present five shorter albums by a very diverse set of artists. So, enjoy!

No Heavy Goodbyes EP. Scarlet Rae 

Based on the two singles having been released before the release of No Heavy Goodbyes, my best guess was the EP would be an ink black affair. It is not totally so, as Scarlet Rae does supply us with a ray of light here and there. Allow me to start with the fourth song, 'Light Dose'. It is not an easy song, nor has it an easy rhythm, but the acoustic guitars starting the song and her soft way of singing allow the sun in. The piano "solo" has the same effect. Slowly but surely some darkness creeps in and then the distorted guitars take over the song and black paint is smeared on the walls and windows in thick blobs, shutting all light out, no matter how hard that piano roots for another result. 'Light Dose' does show the world how Scarlet Rae can play with moods extremely successfully. Although I like the EP as a whole this song is the beacon of the EP. The contrast between her soft voice and guitars that can cut like a sword from 'Kill Bill' are so huge. Scarlet Rae has a voice for the sweetest pop songs, where innocence and fantasy for teenage girls would ooze from the record (or stream of course). Pop and teen fantasies are as far removed from her mind as possible, leading to dark and brooding, but above all rocking songs. A song can be moderately loud like opening song 'A World Where She Left Me Out' to a trailblazer like the final song 'Call Off The Day' is. Ms Rae gives this EP her all. Don't forget to check it out. 

Till The Well Runs Dry EP.  Nate Perry & Ragged Company

Another debut on this blog. With its second EP Boston outfit Nate Perry & Ragged Company finds itself for the first time here. There's no denying, that this music sounds familiar to anyone with some musical bagage from the past decades. Nate Perry C.S. combine rock and Americana in a way a band like Gin Blossoms was so good at circa thirty years ago or Dan Baird, etc., etc. The surprise is how fresh the songs on Till The Well Runs Dry sound. It's quite clear that it may be a while before this music will. There are bands that play roots music and there are bands that take that music to the same or next level like their heroes played it and then add their own originals to the existing pile. Nate Perry & Ragged Company band did exactly that. With its tough sound, joined by a warm Hammond organ and a singer with exactly the right tough edge to his voice, Till The Well Runs Dry hits the nail on the head. I simply love listening to this EP.

Inauguration EP. Proles

With Inauguration this post moves once again towards the dark side of music. Proles loves to dwell in the dark recesses of 1980s postpunk. Where I found the early Simple Minds and bands like it always far too mechanical sounding, let alone The Gang of Four and is ilk, Proles is not afraid of playing organic sounding music throughout that darkness. Where the opening song, 'Inaugural', on the one hand is meant as the most open sounding song, it also is the most scary, with the screaming background vocals, mixed "softly" into the whole. Later on on this seven song mini album, Proles gets more into its stride and mixes the postpunk with the sound of bands like Killing Joke and The Cult. By now that music is circa forty years old. It keeps attracting many young musicians and musicians who are still inspired by the music and went back to it after life caught up with them somewhere in the past thirty years. The result is a strong EP like Inauguration. The music may be dark but the fun of playing it shines through the whole of the seven songs. Just listen how 'The Slumber' plays out. A little Tubeway Army synths has the lead but with a lead guitar accompanying it in a way Gary Newman would have abhorred. Boston's Proles, Gretchen Shae vocals, synths, Jason O'Blivion vocals, guitar, Daniel Denied bass and Nikki Severen drums, have found their stride together and deserve this debut on WoNoBlog fully, completely.

Moments In The Sun EP. Dotsun Moon

From darkness to light is but a small step on WoNoBlog. After single 'Never Had A Heart', Richard Flierl, he is Dotsun Moon, finds himself once again on this blog with the EP Moments In The Sun. The Buffalo, New York based musician's output on this EP can be placed in the 1980s as well. More in the Simple Minds from 'Don't You (Forget About Me)' onwards period than in the heavy postpunk scene. The music is far smoother, more elegant and certainly more mainstream. Not that this EP contains a song of the magnitude mentioned just now. The four songs each are very much worth your while though. Flierl manages to provide his songs with so many details. Take the way the guitar solo in 'Army Of Me' is offset with the piano notes playing through the solo. This provides a great listening experience. The EP ends with 'Piano Trailer 5', which is the piano piece like it promises. Dotsun Moon's Richard Flierl may love to dwell in the musical past, like so many other artists do. He manages to step into 2025 with songs of his own that matter. Moments In The Sun brings exactly what its title promises: a moment of rest in a busy schedule to warm to and relax with.

like you used to EP. Nathalie Miller 

Through her single 'kansas', Nathalie Miller is no stranger to this blog and now her second EP, like you used to, finds itself here as well. The music is certainly identifiable as pop music, but not like what I hear occasionally on the radio my love likes to listen to. The song announced as the current number 1, was as dull as I've seldom heard them. Really nothing memorable happened during the whole song! Rest assured, you will not find anything like it on like you used to. Even the song that comes closest in my ear, 'Witches Don't Burn', has so many twists and turns, that the listener has to be on his/her toes the whole time. Nathalie Miller, living in Brooklyn but from Massachusetts, manages to sound interesting the whole time. Dynamics is a tool she and her producer Brian Charles have used to great effect. Just listen to how 'Sit And Stew' plays out. The way extra instruments come in and are added tells all. Between the five songs themselves there is more than enough diversity that makes listening to like you used to an interesting experience. The end comes as a total surprise. It's like a very old recording has been polished by digital tools and an added modern vocal was mixed in. The title song gives the EP again something extra. Nathalie Miller wants to be far more than just a pop singer. So far, she succeeded in my book.

Wout de Natris - van der Borght 

Am I Okay? Megan Moroney

Megan Moroney legde de lat vorig jaar bijzonder hoog met haar uitstekende debuutalbum Lucky, maar met Am I Okay? laat de muzikante uit Nashville horen dat dit album zeker geen toevalstreffer was.

Met Lucky maakte Megan Moroney vorig jaar een fantastisch countrypop album, wat haar in de Verenigde Staten terecht een ster heeft gemaakt. De rest van de wereld moet zich maar laten overtuigen door het in augustus verschenen Am I Okay?, want het tweede album van Megan Moroney is nog beter dan het al zo indrukwekkende debuutalbum. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal nog wat mooier, al is het maar omdat Megan Moroney de country nog wat steviger heeft omarmd, maar ook de zang van de Amerikaanse muzikante is nog wat mooier dan op haar debuutalbum. Lucky wist ook nog eens te verleiden met een serie onweerstaanbaar lekkere songs en deze zijn ook te vinden op Am I Okay?. Voor iedereen die het nog niet wist, Megan Moroney is de smaakmaker van de countrypop van het moment.

Op 5 mei 2023 verscheen Lucky, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Megan Moroney. Vijf dagen later recenseerde ik het album en was ik behoorlijk enthousiast over het eerste album van de muzikante uit Georgia, die een paar jaar geleden haar geluk zocht in Nashville. Het is sindsdien hard gegaan met Megan Moroney en daar valt niets op af te dingen.

Ik kon bij het typen van mijn recensie van Lucky nog niet vermoeden hoe dierbaar het album me uiteindelijk zou worden. Lucky vind ik met afstand het beste countrypop album van 2023 en haalde uiteindelijk de top 5 van mijn jaarlijstje. Megan Moroney is nog druk bezig met de Lucky tour, die haar in september ook naar Nederland brengt, maar een paar dagen geleden werd uit het niets haar tweede album aangekondigd, dat ook vrijwel onmiddellijk is verschenen.

Am I Okay? bevat veertien nieuwe tracks van de muzikante uit Nashville en het zijn veertien tracks die gaan bepalen of Megan Moroney de belofte van Lucky inmiddels is ontstegen. Op Lucky waren invloeden uit de country en de pop voor mij perfect in balans, wat betekende dat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek domineerden, maar een laagje pop nooit ontbrak. Op Am I Okay? heeft Megan Moroney deze balans gelukkig behouden.

Ook het tweede album van de muzikante uit Nashville is een album met veel country, misschien nog wel net wat meer dan op Lucky, en een beetje pop. Qua geluid ligt Am I Okay? in het verlengde van het terecht zo goed ontvangen Lucky. Ook op haar tweede album vertrouwt Megan Moroney op de productie van Kristian Bush, die het album heeft voorzien van het van Lucky bekende warme geluid, waarin snareninstrumenten domineren en waarin ook invloeden uit de rootsrock een plekje hebben gekregen.

Het wordt ook dit keer gecombineerd met de prachtige stem van Megan Moroney die naast heel veel country ook een bijzonder aangenaam ruw randje in haar stem heeft. De Amerikaanse muzikante tekent ook dit keer voor persoonlijke teksten, waarin de hobbelige weg van de liefde centraal staat en de nodige verkeerde mannen voorbij komen. Het is misschien wat clichématig, maar het past perfect bij de countrypop die Megan Moroney maakt.

Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante ontleende een deel van zijn kracht aan de mooie rootsklanken en aan de fantastische stem van Megan Moroney, maar wist zich ook zeker te onderscheiden door een serie fantastische songs. Het zijn songs die me inmiddels stuk voor stuk zeer dierbaar zijn, wat van het tweede album van Megan Moroney ook wel een lastig album maakt.

Ik begon daarom misschien wel met onrealistisch hoge verwachtingen aan Am I Okay?, maar het tweede album van Megan Moroney was eigenlijk onmiddellijk het warme bad dat Lucky in het voorjaar van 2023 was. In muzikaal opzicht is Am I Okay? nog net wat beter dan het debuutalbum door net wat extra twang en ook de stem van Megan Moroney is in het afgelopen jaar nog wat extra mooi gerijpt.

De songs op het tweede album van de muzikante uit Nashville zijn door te schakelen tussen wat stevigere songs en een aantal ingetogen ballads nog wat veelzijdiger dan die op het debuutalbum en een zwakke song ben ik nog niet tegengekomen. Lucky schaar ik inmiddels onder de beste countrypop albums ooit gemaakt en met Am I Okay? heeft het album er een serieuze kandidaat bij, maar ook liefhebbers van country zonder pop kunnen met het tweede album van Megan Moroney vast uit de voeten. Mijn verwachtingen waren misschien onrealistisch hoog, maar met Am I Okay? maakt Megan Moroney ze nog waar ook. Pff, wat hou ik van dit album.

Erwin Zijleman

Take It Like A Man. Amanda Shires

Amanda Shires kiest samen met producer Lawrence Rothman voor een duidelijk ander geluid dat de country afwisselend omarmt en wegduwt en dat indruk maakt door de karakteristieke en geweldige zang.

Amanda Shires timmert inmiddels al heel wat jaren aan de weg in Nashville en is uitgegroeid tot een van de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status bevestigt ze met het fraaie Take It Like A Man, dat bijna stiekem toch flink buiten de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek kleurt. Producer Lawrence Rothman drukt zijn stempel op het album met een volle productie en hier en daar flink wat strijkers en het is een geluid waarin Amanda Shires uitstekend uit de voeten kan met haar bijzondere stem, die gemaakt is voor country tranentrekkers, maar die ook in wat meer pop georiënteerde songs makkelijk indruk maakt. Overtuigend album weer van de eigenzinnige muzikante uit Nashville.

De Amerikaanse muzikante Amanda Shires begon ooit als sessiemuzikante met haar onafscheidelijke viool, maar behoort op het moment tot de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Ze heeft inmiddels een respectabel stapeltje soloalbums op haar naam staan, speelt al heel wat jaren in de band van haar echtgenoot Jason Isbell en vormt samen met Brandi Carlile, Maren Morris en Natalie Hemby de supergroep The Highwomen. 

Omdat Amanda Shires haar aandacht moet verdelen over meerdere projecten, hebben we bijna vier jaar moeten wachten op de opvolger van het uitstekende To The Sunset, al verscheen in 2021 nog wel een kerstalbum (die ik overigens zelf nooit meetel). Op To The Sunset koos Amanda Shires vier jaar geleden voor een net wat meer pop georiënteerd geluid, al bleef het wat mij betreft een rootsalbum. 

Dat gaat wat mij betreft ook op voor het deze week verschenen Take It Like A Man, al zijn de meningen hierover verdeeld. Ook op haar nieuwe album neemt Amanda Shires waar het kan afstand van de traditionele countrymuziek, maar ze omarmt het genre ook met grote regelmaat en doet dit met hart en ziel. 

Take It Like A Man is een zeer persoonlijk album van de muzikante die dit jaar 40 is geworden en op haar nieuwe album wederom strijdt voor de rechten van vrouwelijke muzikanten in Nashville en bovendien geen geheim maakt van de hobbelige weg van haar huwelijk. Met dat huwelijk lijkt het overigens nog steeds wel goed te zitten, want echtgenoot Jason Isbell speelt gitaar in de meeste tracks op het album en doet dit geweldig. 

Samen met producer Lawrence Rothman, die in het verleden werkte met onder andere Margo Price, Angel Olsen, Girl in Red, en Soccer Mommy, heeft Amanda Shires een veelzijdig album gemaakt, dat toch weer anders klinkt dan zijn voorgangers. De muzikante uit Nashville, Tennessee, laat, nog meer dan op haar vorige album, horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan en laat bovendien horen dat ze raad weet met tijdloze singer-songwriter pop met een jaren 70 vibe. 

Zeker als de gitaren wat steviger worden aangezet, zoals in de uitstekende openingstrack, klinkt Take It Like A Man bijzonder lekker, met name omdat de stem van Amanda Shires bij wat stevigere klanken goed tot zijn recht komt. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzondere stem met hier en daar wat bibberige noten of een snik, waar je van moet houden, maar als je er van houdt, is de stem van Amanda Shires een van haar sterkste wapens. 

Producer Lawrence Rothman houdt van strijkers en voegt er hier en daar flink wat toe aan de songs, wat deze songs een wat melancholisch en ook meeslepend karakter geeft. Wanneer de strijkers aanzwellen maakt Amanda Shires tijdloze singer-songwriter pop, maar ze overtuigt op Take It Like A Man ook met broeierige soul en met de country zoals Dolly Parton die maakte in haar beste jaren. 

De instrumentatie en productie zijn hier en daar wat stevig aangezet en klinken bovendien behoorlijk vol en hier en daar wat zoet, maar op een of andere manier bevalt het me wel, al is het maar door de emotievolle zang van Amanda Shires, die het geweldig doet in de tranentrekkers die hier en daar toch weer stevig tegen de country aanleunen. Amanda Shires wordt zoals gezegd momenteel gerekend tot de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek en laat op Take It Like A Man horen waarom dat zo is.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Take It Like A Man hier luisteren en bestellen:

https://amandashires.bandcamp.com/album/take-it-like-a-man

Fretland. Fretland

Niet lang geleden beschreef Erwin Zijleman de in zijn oren goede, nieuwe plaat van de band Fretland, 'Could Have Love You', op dit blog. In die recensie gaf hij hoog op over het debuut van de band, 'Fretland'. Vandaag kijken we eens één jaar terug.

De Amerikaanse band Fretland imponeert met een rijk en veelkleurig debuut dat wordt gedragen door de mooie instrumentatie en de gepassioneerde zang van de frontvrouw van de band.

Ik had tot voor kort nog nooit van Fretland gehoord, maar wat heeft de band een overweldigend debuut afgeleverd. Het titelloze debuut van de band grossiert in geweldige songs vol verrassingen, klinkt in muzikaal opzicht prachtig en veelkleurig en imponeert met de gloedvolle vocalen van de frontvrouw van de band. Fretland past in het hokje Americana, maar zoekt continu de grenzen van het genre op, wat een gevarieerd maar ook consistent klinkend album oplevert. Het is momenteel overleven voor beginnende muzikanten, maar met dit prachtdebuut kan Fretland wel even vooruit.

De Amerikaanse band Fretland begon 16 maanden geleden een crowdfunding campagne voor het opnemen van een debuutalbum, dat afgelopen herfst het daglicht zou moeten zien. Toen het benodigde geld eenmaal bij elkaar was gesprokkeld bleek het opnemen en uitbrengen van een album toch wat complexer dan eerder verwacht, maar deze week verscheen dan eindelijk het titelloze debuut van de band uit Snohomish, een klein plaatsje te midden van de vele nationale parken in Washington State, op zo’n drieënhalf uur rijden van Seattle.

Muzikanten zijn op het moment niet te benijden en voor een debuterende band als Fretland, die momenteel eigenlijk in Europa had moeten touren, moet het nog een stuk zwaarder zijn. De band heeft gelukkig wel een album opgeleverd waarmee het vooruit kan en het is een album dat echt alle aandacht verdient.

Boegbeeld van de band is zangeres Hillary Grace Fretland, die met haar krachtige stem het geluid van de band voor een belangrijk deel bepaalt. Het is een mooie en karakteristieke stem die fraai uit kan halen, maar die ook warm en ingetogen kan klinken. De stem van de frontvrouw is het sterkste wapen van Fretland, maar zeker niet het enige wapen waarmee de Amerikaanse band opzien baart.

De drie overige muzikanten van de band kiezen op het debuut van een band voor een lekker vol geluid, waarin de gitaren wat steviger mogen klinken dan gebruikelijk binnen de Americana, want dat is uiteindelijk het hokje waar het eerste album van Fretland het vaakst in geduwd zal worden, maar het is ook een veelkleurig geluid, waarin steeds het prachtige gitaarwerk opvalt. In de openingstrack mogen de gitaren nog voorzichtig ontsporen, maar in de track die volgt overheersen zonnige en rootsy gitaarlijnen. Ik heb helaas maar weinig informatie over het debuut van de Amerikaanse band, maar hoor in ieder geval dat naast het heerlijke gitaarwerk van de band ook nog fraaie bijdragen van onder andere pedal steel, piano en orgel zijn toegevoegd in de soms behoorlijk lange tracks.

Het levert een bijzonder aangenaam album op dat ook nog eens bijzonder vakkundig is opgenomen en geproduceerd door engineer Nich Wilbur, werkte met Angel Olsen en de gelouterde producer Trevor Spencer, die achter de knoppen zat voor onder andere Father John Misty, Fleet Foxes en Chastity Belt. Het levert ook een album op dat zich makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere albums in het genre.

Fretland doet dit enerzijds door met enige regelmaat op te schuiven richting rock of juist richting meer ingetogen folk en country en anderzijds door de bijzonder gepassioneerde en gloedvolle vocalen van Hillary Grace Fretland, die er voor zorgen dat het debuut van Fretland energieker en urgenter klinkt dan het gemiddelde debuut in het genre. Het zijn vocalen die hier en daar prachtig worden ondersteund door die van zus Kara Belle Fretland, die oorspronkelijk ook deel uit maakte van de band, maar haar eigen weg koos.

Met vocaal, instrumentaal en productioneel vuurwerk zijn we er nog niet, want de band uit het prachtige Snohomish slaagt er ook nog eens in om songs te schrijven die zich makkelijk opdringen, niet vies zijn van een vleugje pop en die bij herhaalde beluistering alleen maar aantrekkelijker worden. Het levert een debuut op dat bol staat van de belofte, maar Fretland is de belofte ook al voorbij met een album dat je na een paar keer horen niet meer kwijt wilt.

Erwin Zijleman

Je kunt Fretland hier luisteren en bestellen:

https://fretlandtheband.bandcamp.com/album/fretland

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

The Soft Landing. The Calicos

De eerste echte lentedagen van 2021 werden prachtig ingekleurd door de Belgische band The Calicos, die uit de voeten kan met roots en rock en deze genres op bijzondere wijze aan elkaar smeedt.

Zeker bij onze zuiderburen wordt inmiddels al een aantal jaren veel verwacht van The Calicos, dat op in 2018 de prestigieuze Humo’s Rock Rally op haar naam schreef. De hooggespannen verwachtingen worden waargemaakt op The Soft Landing, het debuutalbum van de band uit Antwerpen. The Calicos strooit op haar debuut driftig met prachtig melodieuze popliedjes met invloeden uit de pop, rock en roots. Het zijn popliedjes die de zon aangenaam laten schijnen, maar het zijn ook popliedjes waarin de spanning vaak fraai wordt opgebouwd. In muzikaal opzicht is het smullen, maar ook in vocaal opzicht maakt de Belgische band makkelijk indruk. Fraai debuut.

De Belgische band The Calicos was net iets meer dan drie jaar geleden de onbetwiste winnaar van Humo’s Rock Rally, de Belgische variant van de Grote Prijs van Nederland. Het winnen van deze prijs is zeker geen garantie op succes, maar The Calicos is er in ieder geval in geslaagd om een debuutalbum op te nemen. 

The Calicos maakte drie jaar geleden indruk met de Vlaamse variant op Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje rock en die combinatie is ook terecht gekomen op het deze week verschenen The Soft Landing. De band uit Antwerpen heeft de tijd genomen voor haar debuutalbum, maar het resultaat is er naar. The Soft Landing is een album dat niet misstaat in hokjes als alt-country en Americana, maar The Calicos is ook niet vies van bijzonder lekker in het gehoor liggende pop en rock. 

Direct in de ruim zeven minuten durende openingstrack How Was I To Know? laat The Calicos horen hoe goed het is. De eerste track op het debuut van de Belgische band betovert met bijzonder mooie en zomers aandoende klanken, waarin vooral de soms bijna proggy gitaren opvallen, maar ook met fraaie melodieën en uitstekende zang. Het schuurt af en toe tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, maar minstens net zo vaak hoor ik raakvlakken met de indierock van bands als The War On Drugs of met pop van een band als Keane in haar beste dagen, maar ook met softpop kan de band uit de voeten. 

De rock wint het in de openingstrack van de roots wanneer aan het eind van de songs het ruwere gitaarwerk de zonnige klanken overstemt en The Calicos wat de kant van Wilco of juist van landgenoten dEUS op gaat. Wanneer de fraaie harmonieën invallen wordt rock toch weer roots en is de cirkel rond. Het is een indrukwekkende start van een album dat er in slaagt om het hoge niveau van de eerste noten een album lang vast te houden. 

Negen songs en 40 minuten lang opereert de band op het snijvlak van roots en pop en rock en keer op keer slaagt The Calicos er in om te betoveren met melodieuze en vaak zwoele en dromerige songs met evenveel zonnestralen als weemoed. Op hetzelfde moment slaat de band uit Antwerpen er ook in om vooral met het gitaarwerk fraaie spanningsbogen op te bouwen in haar muziek, waardoor The Soft Landing zich makkelijk opdringt, maar ook spannend blijft. 

The Soft Landing is pas het debuut van de Belgische band, maar het album klinkt geen moment als een debuut. In muzikaal opzicht weet The Calicos steeds weer te verrassen met wonderschone klanken van gitaren en keyboards en hier en daar de pedal steel, in vocaal opzicht overtuigt The Soft Landing makkelijk en het is ook nog eens een album vol songs die je na één keer horen wilt koesteren, maar die ook nog heel lang mooier worden. Als klap op de vuurpijl is het album ook nog eens buitengewoon vakkundig geproduceerd. 

Humo’s Rock Rally heeft een indrukwekkende erelijst, maar ik kom ook wel wat namen tegen die we na het uitreiken van de bokaal niet vaak meer gehoord hebben. The Calicos heeft alles dat nodig heeft voor een glanzende carrière, al is het maar omdat de band uit Antwerpen er op The Soft Landing in slaagt om zowel liefhebbers van rootsmuziek als rockmuziek aan zich te binden en dat doet met een debuutalbum van een bijzonder hoog niveau. Ik heb de eerste zegetocht van The Calicos in 2018 gemist, maar het bijzonder fraaie The Soft Landing laat ik niet zomaar los.

Erwin Zijleman

Je kunt The Soft Landing hier luisteren en bestellen:

https://thecalicosbelgium.bandcamp.com/

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

We Wither, We Bloom. The Northern Belle

Noorse rootsmuziek is meestal nogal donker en zwaarmoedig, maar de muziek van The Northern Belle klinkt verrassend licht en zonnig en is ook nog eens van een hoog niveau.

Zonder een Amerikaans jaarlijstje had ik We Wither, We Bloom van The Northern Bell waarschijnlijk nooit ontdekt, maar direct bij eerste beluistering was ik overtuigd van de muziek van de band uit Oslo. The Northern Belle sluit enerzijds aan bij de Amerikaanse folk en country, maar de band is ook niet vies van een wat meer pop georiënteerd geluid met hier en daar een vleugje 70s Fleetwood Mac. Zeker voor Noorse begrippen klinkt het verrassend licht en zonnig, zeker wanneer aanstekelijke gitaarakkoorden het geluid op We Wither, We Bloom bepalen. Ik had tot voor kort nog nooit van de band gehoord, maar de eerste kennismaking is een bijzonder aangename.

Ook We Wither, We Bloom van The Northern Belle haalde ik uit een jaarlijstje met voornamelijk rootsalbums. Het is een album dat ik vorig jaar niet ben tegengekomen, maar het derde album van de Noorse band is absoluut de moeite waard. 

The Northern Belle maakt op We Wither, We Bloom geen geheim van de liefde voor country en folk, maar de band uit Oslo klinkt meestal niet als een doorsnee rootsband. Waar Scandinavische bands vaak een voorkeur hebben voor behoorlijk donkere popmuziek, strooit The Northern Belle driftig met zonnestralen. 

We Wither, We Bloom staat vol met heerlijke gitaarloopjes die het verlangen naar de zomer aanwakkeren en grossiert ook in aanstekelijke popliedjes die al even makkelijk de winter verdrijven. Zeker de wat meer uptempo songs op het album bevatten flink wat invloeden uit de pop, maar The Northern Belle kiest zo nu en dan ook voor meer ingetogen songs die dichter tegen de pure folk en country aan kruipen. 

Dat We Wither, We Bloom niet erg Scandinavisch klinkt is overigens niet zo gek. Zangeres Stine Andreassen schreef de teksten van de songs voor het derde album van haar band toen ze in Nashville, Tennessee, verbleef. 

Deze Stine Andreassen was niet alleen verantwoordelijk voor de teksten, maar bepaalt met haar aangename stem ook voor een belangrijk deel het geluid van de band. Het is een stem die folky kan klinken, maar die ook heel goed uit de voeten kan met de wat lichtvoetigere en meer pop georiënteerde songs op het album. 

Samen met de rest van de band tekende Stine Andreassen voor de muziek op We Wither, We Bloom en ook die is dik in orde. The Northern Belle kent de klassiekers uit Nashville, maar verrijkt haar rootsy geluid hier en daar met heerlijk zonnig klinkende gitaren. 

Dat klinkt onweerstaanbaar lekker, maar ook als de zonnige klanken tijdelijk worden verruild voor een soberder en stemmiger geluid valt de muziek van The Northern Belle in positieve zin op door mooie arrangementen en smaakvolle accenten. De Noorse band kan bovendien uit de voeten met zowel meer ingetogen als wat stevigere songs, waardoor We Wither, We Bloom een lekker veelzijdig album is. 

Rootspuristen vinden het waarschijnlijk net wat teveel pop, maar persoonlijk ben ik zeer gecharmeerd van het geluid van The Northern Belle en zeker van de stem van Stine Andreassen, die de songs op We Wither, We Bloom stuk voor stuk voorziet van het beetje extra dat nodig is om op te vallen binnen het enorme aanbod in het genre. 

Het derde album van de band uit Oslo is ook nog eens een groeiplaatje, want zowel de rootsy songs als de songs met vooral invloeden uit de pop met hier en daar een vleugje Fleetwood Mac uit de jaren 70, worden nog lange tijd beter, interessanter en zeker ook aangenamer. 

Het is niet veel Scandinavische bands gegeven om potten te breken in de thuisbasis van de Amerikaanse rootsmuziek, maar We Wither, We Bloom kon vorig jaar rekenen op goede recensies in de Verenigde Staten en wist dus zelfs een keer een gerespecteerd jaarlijstje te halen. Ik begrijp het wel, want iedere keer als ik luister naar dit aangename album word ik er weer wat vrolijker van en hoor ik nog meer moois in de muziek van The Northern Belle.

Erwin Zijleman

Je kunt We Wither, We Bloom hier luisteren en bestellen:

https://thenorthernbelle.bandcamp.com/album/we-wither-we-bloom

 

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

 

Waiting On You Tonight. Beth Lee

Why do I like one album by an artist in the Americana segment of music and can be turned off seconds into the first song of another? A myriad of answers can be given, starting with how broad Americana as a genre is. Fact is that it only took a few seconds of listening to Waiting On You Tonight for me to prick up my ears. Music and voice landed into my ears immediately.

Beth Lee for me is a new name. She's a singer from Austin in Texas, releasing her first solo record, produced by Chuck Prophet & The Mission Express' drummer Vincente Rodriguez. His colleague, guitarist James DePrato is present as well. Not surprisingly, the music is a mild form of roots rock. A tight playing rhythm section, a lead guitar allowed to play fired up country licks all over the songs and a warm organ for the softer tones. Not a word more is needed to describe most of the songs, were it not that they sound so nice to me. By creating variations in the tempo, the songs start to appeal individually. Take the difference between the more up tempo 'Yale St & 45' (I keep hearing Meryl Streep and a 45, a real "Mamma Appelsap", if you ask me) and the laidback 'Playin' Along'. The latter has a more country feel due to the steel guitar solo, but to me sounds more like an extremely nice ballad.

With multi-instrumentalist Julie Wolf added to line up, Beth Lee explores decades of American pop, rock, country and blues and incorporates all these genres into her songs on Waiting On You Tonight. The result is that a soft pop song like 'Birthday Song' easily goes back to back with the fast rocker 'Pens And Needles'. Both add to the fun listening to Beth Lee's album is. From the chiming little bells in the former song and the at least three different sounds of the guitar solos in the latter, it goes to show how much fun the musicians had in bringing more to the album than just that which is necessary or functional. Both make the respective songs shine the brighter.

All the different styles being played also attests to the quality of the musicians behind Beth Lee. This hints towards seasoned pros who play what is demanded of them before they go home or drive on to the next session. Because of that there is a danger of becoming to blasé. E.g., a song like 'Four Letter Name' suggests this, also because Beth Lee's voice is not one for fine details and that shows in this song as well, making it average.

Luckily for us listeners there are so many songs on Waiting On You Tonight that belie this impression. Where the fine details make a song sparkle and Beth Lee's voice stand out. 'Understand Me' is another perfect example how the musicians create details that show their inventiveness in the studio. The warm organ, the lap or peddle steel guitar soloing slowly but surely add so much.

All together it is fair to conclude that Waiting On You Tonight is an album that deserves being heard by all who like their music to be somewhere in between pop, country and rock.

Wo.

You can listen to and order Waiting On You Tonight here:

https://bethleethebreakups.bandcamp.com/album/waiting-on-you-tonight

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Midnight Manor. The Nude Party

The Nude Party neemt je een aantal decennia mee terug in de tijd met een opwindende mix van vooral countryrock, rock ’n roll en een beetje van The Rolling Stones in hun beste jaren.

The Nude Party waren twee jaar geleden goed voor een glimlach, maar zetten een flinke stap met hun tweede album Midnight Manor. De band klinkt op haar tweede album verrassend hecht en is op alle mogelijke manieren gegroeid. Midnight Manor omarmt nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek, met een voorkeur voor countryrock uit een ver verleden, maar invloeden uit de rock ’n roll zijn minstens even belangrijk. Hier en daar klinkt The Nude Party als The Rolling Stones in hun beste jaren en een veel groter compliment kun je de jonge honden uit de Catskill Mountains volgens mij niet maken. Midnight Manor is voor mij het feelgood album van deze week. Heerlijk.

The Nude Party ontstond een jaar of acht geleden toen een zestal studenten van de Appalachian State University in Boone, North Carolina, besloten een band te formeren. De meeste leden van de band waren zeker geen ervaren muzikanten, maar de dagelijkse jamsessies in de kelder van het huis waarin de leden van de band hun intrek hadden genomen begonnen steeds beter te klinken. Het ging allemaal snel toen de band werd ontdekt door Oakley Munson, de drummer van de Amerikaanse band Black Lips, die de band onder zijn hoede nam en gebruik liet maken van zijn studio in de Catskill Mountains bij New York. 

Het leverde twee jaar geleden een heel aardig debuut op, dat deze week een vervolg krijgt met Midnight Manor. The Nude Party werkt ook op haar tweede album met mentor Oakley Munson, maar vond ook niemand minder dan John Agnello (met zijn CV zou ik deze hele recensie kunnen vullen, maar de naam van Dinosaur Jr. wil ik zeker noemen) bereid om het album te mixen. 

Ik was twee jaar geleden best te spreken over het debuut van The Nude Party, maar het tweede album van de band vind ik veel beter. The Nude Party heeft zich inmiddels gevestigd in de Catskill Mountains en heeft zich zeker laten beïnvloeden door de rijke muziekgeschiedenis van het gebied. Net als op haar debuut vind The Nude Party de belangrijkste inspiratie vooral in ver verleden. De band kent haar klassiekers in de countryrock, maar ook invloeden The Velvet Underground, The Kinks en vooral The Rolling Stones spelen een belangrijke rol op Midnight Manor. En hier en daar komen ook The Doors en Creedence Clearwater Revival nog voorbij. 

Toen The Nude Party acht jaar geleden begon waren de meeste leden van de band nog geen geweldige muzikanten, maar er is sindsdien veel bijgeleerd. Midnight Manor is voorzien van een lekker vol geluid dat wordt gedomineerd door uitstekend gitaarwerk, maar waarin ook piano, orgel, mondharmonica en een pedal steel opduiken. Het klinkt allemaal alweer een stuk hechter en strakker dan op het twee jaar geleden verschenen debuut, maar de muziek van The Nude Party klinkt gelukkig ook nog steeds rauw en energiek. Het geldt niet alleen voor de instrumentatie, maar zeker ook voor de zang, die het energieniveau van het album nog wat verder opstuwt. 

Midnight Manor staat met één been in de Amerikaanse rootsmuziek, maar het andere been staat stevig in de rock ’n roll. Het is rock ’n roll uit de jaren 60 en 70, maar de muziek van The Nude Party klinkt zeker niet gedateerd. Midnight Manor is vaak te omschrijven als het album dat The Rolling Stones gemaakt zouden kunnen hebben wanneer ze in 1971 voor het opnemen van Exile On Main Street niet naar Zuid-Frankrijk maar naar de Catskill Mountains waren afgereisd. Zeker wanneer de zang wat aan die van Mick Jagger doet denken hoor je op Midnight Manor The Rolling Stones in hun jonge jaren, maar The Nude Party heeft meer goede voorbeelden uit deze periode en kan haar songs ook zomaar onderdompelen in Amerikaanse rootsmuziek of opschuiven richting glamrock. 

Het levert een album op dat best in de jaren 60 of 70 gemaakt had kunnen zijn, maar wat word ik er in 2020 vrolijk van. Het debuut van The Nude Party vond ik twee jaar geleden nog een twijfelgeval, maar het tweede album van de band uit de Catskill Mountains is uitstekend en ook nog eens bijzonder aangenaam. 

Erwin Zijleman

 

Je kunt Midnight Manor hier luisteren en bestellen:

 

https://thenudeparty.bandcamp.com/album/midnight-manor

 

 

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Walking Proof. Lilly Hiatt

Lilly Hiatt keert op haar vierde album terug naar de Amerikaanse rootsmuziek, voelt zich als een vis in het water en levert haar beste album tot dusver af.

Lilly Hiatt maakte de afgelopen jaren drie prima albums, maar het waren ook albums die maar lastig konden kiezen, waardoor ze niet altijd even consistent klonken. Op Walking Proof staat Amerikaanse rootsmuziek weer centraal en dit is de muziek die toch het best past bij Lilly Hiatt. Het betekent gelukkig niet dat het geluid van Lilly Hiatt opeens eenvormig is, want op Walking Proof kan de Amerikaanse singer-songwriter zowel uit de voeten met ingetogen rootssongs als met wat stevigere rocksongs. Het klinkt allemaal prachtig, zeker als Lilly Hiatt de ruimte vult met haar even krachtige als gevoelige stem en haar persoonlijke teksten. Geweldig album.

Lilly Hiatt debuteerde alweer acht jaar geleden veelbelovend met Let Down en is sindsdien op zoek naar haar eigen geluid. Dit geluid leek in eerste instantie stevig verankerd binnen de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de wat stevigere countryrock in het bijzonder, maar Lilly Hiatt bleek op Royal Blue uit 2015 ook niet vies van nog stevigere indie-rock en voegde hier op Trinity Lane uit 2017 invloeden uit onder andere de new wave en pop aan toe.
 
Het leverde tot dusver drie prima albums op, waarop Lilly Hiatt indruk maakte met haar even gevoelige als krachtige stem, maar het zijn ook albums die wat inconsistent waren en die bovendien niet altijd even onderscheidend waren. Op recentelijk verschenen Walking Proof lijkt Lilly Hiatt haar eigen geluid gevonden te hebben en dit levert direct haar sterkste album tot dusver op.
 
Ook op Walking Proof is Lilly Hiatt niet 100% stijlvast, maar haar muziek schiet toch minder kanten op dan op haar vorige albums. De singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, omarmt op haar nieuwe album vooral de Amerikaanse rootsmuziek en dit is toch het genre waarin ze wat mij betreft het best uit de voeten kan.
 
Lilly Hiatt dook dit keer de studio in met producer Lincoln Parish, die ik persoonlijk alleen ken als gitarist van de Amerikaanse rockband Cage The Elephant, en met een behoorlijk compacte band. Amanda Shires, Aaron Lee Tasjan en vader John doken tenslotte op voor gastbijdragen.
 
De muzikanten die Lilly Hiatt omringen op haar nieuwe album zijn vooral rockmuzikanten en dat hoor je. Amerikaanse rootsmuziek vormt weliswaar de basis van de meeste songs op Walking Proof, maar het zijn ook songs die niet vies zijn van lekker stevige uitstapjes en een geluid dat het goed zal doen op de Amerikaanse radiostations met een voorkeur voor zowel roots als rock.
 
De keuze voor een producer die zijn sporen vooral in de rockmuziek heeft verdiend sluit hier goed op aan. Walking Proof heeft een lekker vol geluid dat makkelijk overtuigt, maar het is ook een geluid waarin accenten uit de Amerikaanse rootsmuziek de ruimte krijgen. Het is een geluid dat perfect past bij de krachtige stem van Lilly Hiatt, die ook makkelijk overeind blijft wanneer de gitaren flink mogen uitpakken. De jonge Hiatt telg heeft hiernaast een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek. Wanneer invloeden uit de rootsmuziek aan terrein winnen, krijgt Lilly Hiatt een subtiele snik in haar stem en overtuigt ze mij nog net wat meer dan met het meer rechttoe rechtaan rock werk.
 
Het is momenteel dringen in de Amerikaanse rootsmuziek, maar met Walking Proof laat Lilly Hiatt horen dat ze het talent van haar vader heeft geërfd. Vergeleken met de vorige drie albums is de kwaliteit van de songs flink gestegen en ook de instrumentatie en de zang op het album bevallen me net wat beter dan die op de vorige drie albums van de Amerikaanse singer-songwriter. Bovendien komt de krachtige persoonlijkheid van de Hiatt telg dit keer wat beter tot zijn recht.
 
Kinderen van beroemde muzikanten hebben het meestal niet makkelijk en weten het talent van hun beroemde ouder of ouders meestal niet te benaderen. Lilly Hiatt laat met Walking Proof horen dat ze tot de uitzonderingen behoort. John Hiatt kennen we al heel lang, maar ook met zijn dochter Lilly moeten we vanaf nu serieus rekening houden.

Erwin Zijleman

Je kunt Walking Proof hier luisteren en kopen:

https://lillyhiatt.bandcamp.com/album/walking-proof



of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g