Evergreen In Your Mind. Juni Habel

Iets meer dan drie jaar na het uitstekende Carvings keert de Noorse muzikante Juni Habel terug met Evergreen In Your Mind, dat net als het vorige album opvalt door de bijzondere sfeer en een zeer karakteristieke stem.

Ik ben niet altijd gek op traditionele Britse folk en toch is dat het genre waardoor Juni Habel zich het meest heeft laten beïnvloeden. De Noorse muzikante geeft echter wel een eigen draai aan invloeden uit de Britse folk en voegt Scandinavische ingrediënten toe aan haar muziek. Het is muziek die een onthaastend karakter heeft, maar vergeet niet om goed te luisteren naar en te genieten van de mooie muziek op Evergreen In Your Mind en van de bijzondere stem van Juni Habel, die de muziek van de Noorse muzikante een eigen karakter geeft. Alles wat Juni Habel doet is direct mooi, maar haar intieme en soms bijna verstilde nieuwe album beschikt ook over flink wat groeipotentie.

In de eerste maand van 2023 verscheen Carvings, het tweede album van Juni Habel. Het is een album dat zich zeker heeft laten inspireren door Britse folk, maar de muziek van de Noorse singer-songwriter klinkt ook absoluut Scandinavisch. Carvings is een album waarmee je even kunt ontsnappen aan de drukte van alle dag. Het tempo is laag, de muziek is het grootste deel van de tijd uiterst sober en ook de stem van Juni Habel heeft iets rustgevends. 

Carvings is echter ook een album dat het verdient om aandachtig beluisterd te worden. De songs van de Noorse muzikante zitten knap in elkaar, de muziek op Carvings is subtiel maar is ook versierd met subtiele accenten en er gebeurt echt van alles in de zang van Juni Habel. 

In april is de opvolger van Carvings verschenen en ook Evergreen In Your Mind is een album dat vrijwel onmiddellijk een serene rust brengt. Op de cover van het album zien we Juni Habel in een weids en wat ruw landschap, waar de stilte vast regeert. De Noorse muzikante nam ook haar nieuwe album grotendeels thuis op en heeft de rust van het Noorse platteland meegenomen naar haar muziek. 

Evergreen In Your Mind is net als Carvings een album dat het predicaat folkalbum verdient. Ook op haar derde album laat de muzikante uit het Noorse Viken zich inspireren door traditionele Britse folk, maar ook dit keer geeft ze haar muziek een Scandinavische vibe mee. 

In de basis hebben de songs van Juni Habel genoeg aan een akoestische gitaar en de stem van de Noorse muzikante, maar ook op Evergreen In Your Mind zijn fraaie versiersels toegevoegd aan het sobere geluid op het album. De accenten die zijn toegevoegd aan het akoestische gitaarspel zijn subtiel, maar zorgen er door de inzet van steeds andere instrumenten voor dat er voldoende variatie tussen de sobere songs op Evergreen In Your Mind zit. 

De schoonheid van de muziek op het album hoor je vooral wanneer je het nieuwe album van Juni Habel met de koptelefoon beluistert en ervaart hoe knap de productie van Juni Habel en Stian Skaaden is. Bij beluistering met de koptelefoon hoor je bovendien veel beter hoe mooi de stem van de Noorse muzikante is. 

Juni Habel heeft een stem die het goed doet in wat traditioneler klinkende Britse folk, maar ze verloochent ook haar afkomst niet en voegt een Scandinavische touch toe aan haar zang. Het unieke karakter van Evergreen In Your Mind zit hem deels in deze Scandinavische invloeden, maar wat ik vooral bijzonder vind aan het album is de wijze waarop Juni Habel de tijd neemt voor haar songs. 

Dat hoor je terug in haar zang die nergens gehaast klinkt en ook de muziek op het album neemt alle tijd om zich te ontwikkelen en om ieder instrument een goede plek te geven. Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Juni Habel was ik vooral geïntrigeerd door de bijzondere sfeer op het album, maar nu ik er vaker naar heb geluisterd, hoor ik steeds meer en steeds intenser de schoonheid van de muziek van Juni Habel. 

Zeker op een zondagochtend doet Evergreen In Your Mind al snel wonderen, maar ook op de andere momenten van de dag wordt de muziek van de Noorse muzikante me steeds dierbaarder. Carvings ben ik na de indrukwekkende kennismaking helaas snel weer vergeten, maar Evergreen In Your Mind gaat zeker langer mee.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Evergreen In Your Mind hier luisteren en bestellen:

https://junihabel.bandcamp.com/album/evergreen-in-your-mind 

These Frightening Machines. Katherine Priddy

De Britse muzikante Katherine Priddy maakte met The Eternal Rocks Beneath en The Pendulum Swing al twee sensationeel goede albums, maar het deze week verschenen These Frightening Machines is nog wat mooier en indrukwekkender.

Katherine Priddy is in een paar jaar tijd van een veelbelovende folkie uitgegroeid tot een van de meest aansprekende Britse singer-songwriters van het moment. Ze maakt nog altijd makkelijk indruk met haar wonderschone en veelzijdige stem, maar ook in muzikaal opzicht is het deze week verschenen These Frightening Machines een imponerend album. Katherine Priddy laat op haar derde album ook nog eens horen dat ze is gegroeid als songwriter en het is een songwriter die zich niet meer laat beperken door de kaders van de Britse folk. These Frightening Machines is absoluut een prachtig Brits folkalbum, maar het is door de grote variëteit aan stijlen ook veel meer dan dat.

Aan het begin van 2021 werd Katherine Priddy door een aantal aansprekende Britse muziektijdschriften geschaard onder de grote beloften van de Britse folk. We zijn inmiddels vijf jaar verder en ik kan alleen maar concluderen dat de Britse muzikante de belofte inmiddels meer dan waar heeft gemaakt. 

Dat deed ze eigenlijk direct al in de zomer van 2021 met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath, dat dankzij de prachtige stem van Katherine Priddy, maar ook door de muziek op het album uitgroeide tot een van de mooiste albums van dat jaar. The Eternal Rocks Beneath ademde Britse folk, maar Katherine Priddy zocht ook op fraaie wijze de grenzen van het genre op. 

Dat deed ze op nog wat indrukwekkendere wijze op het aan het begin van 2024 verschenen The Pendulum Swing, dat was voorzien van een voller en veelzijdiger geluid. Op haar tweede album maakte de muzikante uit Birmingham nog wat meer indruk met haar prachtige stem en was ze de drie jaar eerder voorspelde belofte inmiddels ver voorbij. 

Katherine Priddy werkte op haar eerste twee albums samen met producer Simon Weever, die twee bijzonder mooi klinkende albums afleverde. Voor haar deze week verschenen derde album heeft Katherine Priddy gekozen voor een producer van naam en faam. These Frightening Machines is immers geproduceerd door de vooral van PJ Harvey bekende Rob Ellis, die het geluid van Katherine Priddy nog wat verder optilt. 

Op These Frightening Machines zet de Britse muzikante de lijn van The Pendulum Swing door. Invloeden uit de Britse folk spelen nog altijd een belangrijke rol op haar derde album, maar nog meer dan op haar vorige albums zoekt Katherine Priddy de grenzen van het genre op en begeeft ze zich ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de Britse folk. 

These Frightening Machines werd gemaakt met een flink aantal muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Ben Cristophers, en klinkt nog wat mooier en veelzijdiger dan de vorige twee albums. In de openingstrack Matches hoor je een flirt met de spookachtige Keltische folk van een band als Lankum, maar de titeltrack die volgt is juist weer ontspannen en oorstrelend mooi. 

Katherine Priddy probeerde zich op haar debuutalbum al te ontworstelen aan het strakke keurslijf van de Britse folk, maar heeft zichzelf hier inmiddels echt volledig van bevrijd, waardoor folk, pop, Amerikaanse rootsmuziek en tijdloze singer-songwriter muziek op fraaie wijze samen komen op het album. 

Het was de stem van Katherine Priddy die uiteindelijk de meeste indruk maakte op haar eerste twee albums en die stem is alleen maar mooier en rijker geworden. Hier en daar hoor je nog een typische Britse folkie, met echo’s van grote folkzangeressen uit het verleden, maar de stem van de Britse muzikante kan op These Frightening Machines meerdere kanten op en klinkt nog rijker en warmer dan op haar vorige albums. Katherine Priddy is de dertig inmiddels gepasseerd en dat zorgt ook nog eens voor net wat meer doorleving in haar stem. 

Na twee prachtige albums lag de lat al heel hoog voor Katherine Priddy, maar met These Frightening Machines weet ze me met een serie prachtige en fantasierijke songs toch weer te verrassen en behoort ze niet alleen tot het beste dat de Britse folk momenteel te bieden heeft, maar ook tot het beste dat de Britse popmuziek momenteel voor ons in petto heeft. Dit gaat een van de mooiste albums van 2026 worden, let maar op.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Frightening Machines hier luisteren en bestellen:

https://katherinepriddy.bandcamp.com/album/these-frightening-machines 

True. Tenderness

De coronapandemie inspireerde de Britse muzikante Katy Beth Young tot het schrijven van een aantal persoonlijke songs, die nu zijn terechtgekomen op True, het prachtige debuutalbum van haar soloproject Tenderness.

Katy Beth Young maakte samen met Rosa Slade een aantal albums onder de naam Peggy Sue, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Britse muzikante schreef in haar eentje een aantal songs en deze songs zijn te horen op het onder de naam Tenderness uitgebrachte album True. Het zijn songs met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de songs van Katy Beth Young hebben ook een Brits en soms wat steviger geluid. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en dat geldt ook voor de stem van Katy Beth Young, die de wat melancholische songs op True met veel gevoel vertolkt. Het levert een bijzonder mooi album op, dat het op de nog even donkere avonden van het moment echt prachtig doet. Het album had me echt binnen een minuut te pakken met zeer sfeervolle klanken en een bijzonder mooie stem. 

Vervolgens kon ik op zoek naar informatie over Tenderness, want het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord. Tenderness blijkt het alter ego van de Britse muzikante Katy Beth Young. Ook dat is een naam die niet direct een belletje deed rinkelen, maar de onderzoeker, schrijver en muzikante uit Londen maakte met haar band Peggy Sue een album dat ik zestien jaar geleden besprak op de krenten uit de pop. 

Peggy Sue maakte uiteindelijk vier albums, maar na het positief besproken debuutalbum verloor ik de band helaas uit het oog. Ik ben blij dat ik de muziek van Katy Beth Young nu weer heb opgepikt, want True van Tenderness is een bijzonder mooi album, dat me steeds dierbaarder wordt. 

Het is een album waarvoor het zaadje werd geplant tijdens de coronapandemie, die het leven van muzikanten tussen 2020 en 2022 moeilijk maakte. Katy Beth Young zat in haar appartement in Londen en begon met het schrijven van songs. De een paar jaar geleden al opgenomen ruwe demo’s werden uiteindelijk uitgewerkt tot de songs die zijn terechtgekomen op True. 

True kreeg concurrentie van stapels andere albums en moet het vooralsnog stellen zonder al te veel aandacht. In de ene recensie die ik van het album ben tegengekomen wordt het een Americana album genoemd. Dat vind ik persoonlijk niet helemaal passen, maar ik heb geen goed alternatief. 

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben inderdaad hun weg gevonden naar het eerste album van Tenderness, maar Katy Beth Young heeft er allerlei invloeden aan toegevoegd, variërend van Britse folk tot indierock. Het zorgt ervoor dat True een onderscheidend geluid heeft en dat is in het enorme aanbod van het moment winst. 

Katy Beth Young begon een paar jaar geleden met vrij ruwe demo’s, maar heeft uiteindelijk flink wat muzikanten ingeschakeld voor het debuutalbum van haar project. Gitaren spelen een voorname rol op het album en het zijn de soms wat ruwe gitaarakkoorden die meestal een prominente plek hebben gekregen in de mix, maar op de achtergrond zijn veel instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers, synths en een pedal steel. 

Het levert een geluid op dat een groot deel van de tijd vooral Amerikaans klinkt, maar in de ruwe randjes die de Britse muzikante heeft toegevoegd aan haar geluid klinken ook wel wat Britse invloeden door. Ik vind de muziek op True echt heel mooi, maar de stem van Katy Beth Young is nog wat mooier. Het is een krachtige stem, maar de muzikante uit Londen zingt ook met veel precisie en gevoel. 

Dat gevoel heeft een oorsprong, want Katy Beth Young kreeg naast de coronapandemie nog wat meer ellende te verwerken de afgelopen jaren, wat heeft gezorgd voor flink wat melancholie in de songs. Die melancholie wordt nog wat zwaarder aangezet wanneer een compleet koor wordt ingeschakeld, maar ook als de muziek ingetogen is en alles van de stem van Katy Beth Young moet komen grijpt ze je makkelijk bij de strot. 

Een album moet in deze drukke releaseweken een beetje geluk hebben om op te vallen en dat heeft True nog niet, maar wat ben ik blij met dit ontroerend mooie en ook ijzersterke album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt True hier luisteren en bestellen:

https://tenderness.bandcamp.com/album/true 

Re-Open The World. Lily Lyons

De jonge Britse singer-songwriter Lily Lyons schoot in 2024 als een komeet omhoog en dat dit terecht was hoor je op haar wonderschone en met name in vocaal opzicht opzienbarende debuutalbum Re-Open The World.

Aan jonge Britse folkies hebben we momenteel geen gebrek, wat het voor starters niet meevalt om op te vallen. Dat de jonge Britse muzikante Lily Lyons op moet gaan vallen is voor mij zeker, want met Re-Open The World heeft ze een zeer fraai debuutalbum afgeleverd. Het is een album met aansprekende songs en persoonlijke teksten. Het is bovendien een album dat subtiel, maar bijzonder mooi is ingekleurd. De meeste betovering komt echter van de stem van Lily Lyons, die echt prachtig zingt, zeker als je je bedenkt hoe jong ze nog is. De Britse muziekmedia riepen haar in 2024 al uit tot grote belofte voor de toekomst en na beluistering van Re-Open The World kan ik ze alleen maar gelijk geven.

Lily Lyons is een jonge Britse singer-songwriter, die een paar jaar geleden Londen verruilde voor het zuidelijkste puntje van Engeland, om een studie popmuziek te gaan doen aan de Falmouth University. Na het afronden van haar opleiding ging het snel voor de jonge Britse muzikante. 

Een eerste EP werd goed ontvangen, waarna de Britse muziekmedia haar onmiddellijk schaarden onder de grote talenten binnen de Britse popmuziek. Het is me eerlijk gezegd helemaal ontgaan, want de naam Lily Lyons zei me echt niets toen ik begin november door het lijstje met de nieuwe album liep. Na snelle beluistering vond ik haar album echter interessant, al vond ik het niet direct verplichte kost. Dat werd het wel toen ik het album wat beter beluisterde en het door de Britse media beschreven talent van Lily Lyons alleen maar kon bevestigen. 

Lily Lyons maakt op haar debuutalbum Re-Open The World vooral ingetogen folky songs, waarmee ze de aansluiting vindt bij een flinke groep jonge Britse muzikanten. In de openingstrack van Re-Open The World hoor je vooral de akoestische gitaar en de stem van Lily Lyons met af en toe wat bijdragen van de viool. Het klinkt direct bekend in de oren, want er zijn zoals gezegd heel wat jonge Britse muzikanten die dit soort muziek maken, maar de muziek van Lily Lyons heeft iets bijzonders. 

De relatief sobere klanken vullen op bijzondere wijze de ruimte en de stem van Lily Lyons is niet alleen hele mooi, met heeft ook iets aparts. Ik kan er niet direct de vinger op leggen, maar de openingstrack van Re-Open The World doet iets met me want lang niet alle songs in dit genre doen. Het kon een toevalstreffer zijn, maar de tweede track op het debuutalbum van Lily Lyons had eigenlijk hetzelfde effect op me en ook de rest van het album deed iets met me. 

De jonge Britse muzikante laat zich beïnvloeden door Britse folk van vele decennia geleden, maar de songs van Lily Lyons klinken zeker niet traditioneel of oubollig. Ze noemt zelf Nick Drake als vergelijkingsmateriaal, maar voegt er ook Frank Sinatra aan toe en zo circuleren er meer lijstjes waarmee Lily Lyons duidelijk dat ze haar klassiekers binnen de muziek, maar ook in de film en de literatuur kent. 

De Britse muzikante had nog geen song geschreven toen ze Londen verruilde voor het zuiden van Engeland, maar ze heeft veel geleerd en is met veel bagage begonnen aan haar debuutalbum. Die bagage slaat neer in haar songs, die stuk voor stuk eenvoudig maar ook razendknap zijn, en in de persoonlijke teksten, waarin Lily Lyons zichzelf niet ontziet. 

Als ik luister naar Re-Open The World hoor ik eerder een gelouterde muzikante dan een debuterende muzikante en dat is knap. Wat bij eerste beluistering nog vooral aardig klonk, is inmiddels een hoogstaand album, waarop echt van alles te ontdekken valt en waarop alles alleen maar mooier wordt. In de muziek op het album zijn iedere keer net weer andere versiersels aangebracht, waardoor de sobere instrumentatie geen moment saai is, en de stem van Lily Lyons wordt alleen maar mooier wanneer je het album vaker hoort. Het is een stem die me inmiddels zeer dierbaar is. 

Dat Lily Lyons in 2024 omhoog werd gestuwd door de Britse muziekmedia begrijp ik inmiddels volledig, maar rond Re-Open The World is het helaas nog veel te stil. Ik zou dit prachtalbum echter zeker gaan ontdekken, want de muziek van Lily Lyons wil je echt niet missen.

Erwin Zijleman

Far From Nowhere. Josienne Clarke

Ik ken de muziek van Josienne Clarke al heel wat jaren, maar met name de afgelopen zes jaar maakt ze albums van een bijzondere schoonheid en intimiteit en ook het in oktober verschenen Far From Nowhere is er weer een.

Josienne Clarke beschikt absoluut over een van de mooiste folkstemmen van het moment en maakte de afgelopen jaren bovendien een aantal prachtige en interessante folkalbums. Het stapeltje Josienne Clarke albums dat ik koester groeide nog wat verder, want ook Far From Nowhere is weer een betoverend mooi album. Het is een album dat in isolement en met bescheiden middelen werd gemaakt, maar dat heeft niets veranderd aan de schoonheid en kracht van het album. Ook Far From Nowhere is weer sober maar fantasierijk ingekleurd en ook dit keer zingt Josienne Clarke weer de sterren van de hemel. Folk is niet mijn favoriete genre, maar de albums van Josienne Clarke kan ik echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Ik ben zeker geen echte folkie, maar dat betekent niet dat ik niet kan genieten van folkalbums. Folkmuzikanten maken het voor mij een stuk makkelijker wanneer ze wat buiten de hokjes van het genre durven te kleuren en bovendien open staan voor invloeden van wat recentere datum. Wanneer een folkalbum aan deze voorwaarden voldoet kan het zomaar opduiken in mijn jaarlijstje of zelfs in het lijstje met mijn favoriete albums aller tijden (als ik dat ooit eens zou maken). 

De folkmuzikante die de afgelopen jaren de meeste keren mijn jaarlijstje heeft gehaald is de Britse muzikante Josienne Clarke. Toen ze in 2019 het prachtige In All Weather uitbracht kende ik haar al van de albums die ze had gemaakt met de Britse muzikant Ben Walker. Stuk voor stuk uitstekende albums, maar voor mij net wat te traditioneel en te folky. Met de soloalbums van Josienne Clarke kon ik echter wel overweg. 

In All Weather (2019), A Small Unknowable Thing (2021), Now And Then (2022), Onliness: Songs of Solitude & Singularity (2023) en I Parenthesis (2024) zijn stuk voor stuk albums die ik hoog heb zitten en in de meeste gevallen inmiddels koester. Het zijn albums die allemaal het predicaat folkalbum verdienen, al nam Josienne Clarke de ene keer wat meer afstand van de traditionele folk dan de andere keer. 

Ook Far From Nowhere is een album dat uitstekend past in het hokje folk, maar het is net als de vorige albums van Josienne Clarke ook weer een album waarmee ik me eindeloos wil opsluiten. Dat heeft alles te maken met de stem van Josienne Clarke, die beschikt over een van de mooiste stemmen in de Britse folk van het moment. Het is een stem die loepzuiver door de speakers komt, maar het is ook een stem die je weet te raken door de emotionele lading die Josienne Clarke in haar zang heeft gestopt. 

Net als de vorige albums van Josienne Clarke heeft ook Far From Nowhere weer meer te bieden dan een betoverend mooie stem. Ook de muziek op het album is weer prachtig en maakt de songs van Josienne Clarke nog wat mooier. De muziek op het nieuwe album van de Britse muzikante is over het algemeen genomen uiterst sober maar zeer smaakvol. Door het veelvuldig gebruik van de akoestische gitaar klinken de songs van Josienne Clarke onmiskenbaar folky, maar er gebeurt ook altijd iets bijzonders in haar muziek. 

Dat het album zo prachtig klinkt is overigens best bijzonder, want met Far From Nowhere wilde Josienne Clarke haar eigen Nebraska maken. Ze sloot zich op in een klein huis in het bos met flink wat instrumenten en producer en muzikant Murray Collier en kwam na een week naar buiten met een serie prachtige songs. 

Vergeleken met een aantal van haar vorige albums kruipt Josienne Clarke met haar nieuwe album weer wat dichter tegen de traditionele Britse folk aan, maar ik vind het album 13 tracks en ruim veertig minuten lang prachtig en heb geen moment van de allergie die ik vaak voor wat traditionelere folk heb. 

Far From Nowhere is gemaakt met beperkte middelen en is het meest sobere album van Josienne Clark tot dusver, maar desondanks is het een album dat het verdient om met de koptelefoon te worden beluisterd. Dan immers hoor je hoeveel zorg Josienne Clarke en Murray Collier hebben besteed aan de muziek op en de productie van het album en bovendien hoor je nog wat beter hoe mooi de stem van de Britse muzikante is. Ik heb inmiddels al heel wat jaren een enorm zwak voor de albums van Josienne Clarke en ook haar nieuwe album is weer indrukwekkend mooi.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Far From Nowhere hier luisteren en bestellen:

https://josienneclarke.bandcamp.com/album/far-from-nowhere 

2025, Week 1. 10 singles

2025, week 1? Yes, confusing, isn't it? The last singles post of this year (2025) is formally situated in the first week of 2026. Well, let's leave that for what it is. Again, we present a host of singles that are so different, yet all speak for themselves. 2025 is almost done. Tomorrow we present Erwin Zijleman's album of 2025 and in the first days of the new year other lists will follow. After that new music. Musically, I truly enjoyed 2025 and for the rest we live in very interesting times in which there almost literally isn't a single dull day. Worrying?, yes. Interesting?, most certainly so.

Shellfish. Celeste Corsano

The fifth single in a row by Celeste Corsano shows her on the one hand at her most Kate Bush to date but on the other adds a rock element that reminds me of hearing 'James And The Cold Gun' for the first time. Without rocking that hard. Shellfish has a how do you sleep at night theme, playing with the words shellfish and selfish. The song is perfectly balanced with the tight verse, versus the dreamy chorus and the explosive second half. Over it all Celeste Corsano's voice roams, commanding the musicians as it were like a general commands his troops. Together they go for a peaceful, musical triumph. The artwork is by her brother Chris.

Spill No Mo Wine. Robin Ross & The Melodynes

Step into a time machine and come out hearing Spill No Mo Wine. That is what I was thinking listening to the new single by Robin Ross & The Melodynes. The single was released only a few weeks ago and is brand new. The whole vibe and all is straight out of the late 1970s with bands like The B52s breaking ground with their totally new sort of music. The Pennsylvania band plays tight and presents an alternative pop power that sparkles. If anything, today it reminds me of the last album of the late Justine (Covault) and The Unclean's last album, 'The Signal Light'. Spill No Mo Wine has the exact same power and that little rough edge. My late father could have related to the title. Spilling alcoholic beverages was an abhorrent something to him.

Horrorful Heights. The Bevis Frond

A bit to my surprise there are no less than four The Bevis Frond reviewed by me in the past decade. With a new album, in fact two, coming up on 3 April, The Bevis Frond released the title track. It is a folk kind of track using some drones around which melodies are created. Singer Nick Saloman sings a melody that could be from the time of Henry VIII. In a way that goes for the melody as well and even all of the instruments used were around then, albeit in a more primitive version. The result is a song that fits in with a long tradition of U.K. folk, yet is different enough to have its own voice. A surprising and intriguing song. The second album is called 'Horrorful Offal' by the way.

crumple zones EP. Pickle Darling

A maxi single that adds to the 'Bots' experience. Lucas Mayo, aka Pickle Darling, adds three songs to his oeuvre, precluding perhaps a deluxe editions of his great album 'Bots'. The opening song is an alternate and shortened version of 'Human Bean'. We hear Mayo accompanied by instruments with strings and keys that are non electronic. Of course he masks his voice with some device but the result is a soft, melancholy tune. By Pickle Darling's standards this song is stripped down to the bone, as all the electronics that determine a large part if his sound are gone. They return full force in 'Pinwheels'. Together with singer Anna McClellan he swerves in between the blips and soundscapes that make a melody anyway. The prize song however is song number 3, the alternate version of 'massive everything'. A latter day ballad if I ever heard one. The digital and analogue seem to blend effortlessly. The spirit of Sparklehorse and Mark Linkous is closer than ever. crumple zones is a nice addition to the album.

The Closer You Look. The Bernadette Maries

The Bernadette Maries from Brussels make their debut on this blog with its first single on the Géographie label. There seems to be no end to recent bands loving to play in the style of the glum music of the 1980s. Where at the time bands simply were mostly too gloomy (for me), these days there's always a ray of sunshine involved. Although The Bernadette Maries, Guy, Daria, Romain, and David, do their best to hide it, it is there in the way the two singers sing together. The light and the shade personified. The subtle keyboard notes under the dark distorted guitar solo, is a second one. Fans will find everything starting with The Cure and beyond in The Closer You Look, making the band interesting to explore further in 2026. It's working on its debut album, so we have to be patient.

Heading For The Moon. Golden Hours

More darkness with Heading For The Moon with which Golden Hours makes its debut on WoNoBlog. The entrance the single makes is of the majestic kind. Slow, dark, brooding, mysterious, beautiful. In fact, the rest of the single never bests the intro. It is good but not that good. With members having served in all sorts of bands and genres, Golden Hours is working towards the release of its second album, 'Beyond Wires', out on 6 February. Heading For The Moon is a song that sounds like lava sliding down a mountain, slowly, surely, not stopped by anything, It seems just as fluid, yet solid. A mountain of sound from which elements escape, creating a majestic feeling of grandeur.

Three Against Me. Horace Pinker 

Chicago  punkers Horace Pinker may have eight albums under its belt, this is the first time the band finds itself on this blog. In the past days I've listened several times to the latest album 'Now And The Future' that was released recently. As I have to start focusing on end of year stuff and 2026 albums, let me make amends by putting the spotlight on single Three Against Me. With its 2.15 minutes it is a classical punkrock track as they used to and still make them in the U.S. All the energy goes into these two minutes plus, while at the same time the melody is not forgotten, resulting in a strong punk song. The whole album is filled with great songs like this.

Nothin'. Guns 'N' Roses

From midnight Christmas to midnight of the new year in this country a lot revolves around the Top 2000 on Radio 2, from whatever is on number 2000 right up to almost always 'Bohemian Rhapsody'. Somewhere in between all the hits of Guns 'N' Roses will come by. All from the band's first three albums. Then Izzy Stradling left the band and that sealed it's musical fate. The punk cover album apart, it took 15 years for a new album the whole world listened to once and 17 years later there is Nothin'. According to Wikipedia this is a reworked leftover from the 'Chinese Democracy' sessions at that. The electric piano at the start turned me off at first. Once the guitars and fat drums kicked in, the song isn't half that bad. Just don't start comparing Nothin' to 'You Could Be Mine' or 'Sweet Child Of Mine'. A new world tour is announced for 2026.

You Are The Jet. Marc Valentine

The first minute of You Are The Jet did not convince me. It seemed too safe for me, too dependent on all that came before it, without adding that extra to reel an older and more experienced listener in. Over the whole single You Are The Jet does become stronger and worthy of a spot in this post. Especially from the "I was going nowhere" section onwards. The song gets the powerpop injection it needs to stand out. At these moments Marc  Valentine gets close to Glasgow's Garlands, to name a band in the same musical niche in the U.K. Overall, the song misses that little extra that makes it truly sparkle. Marc Valentine comes close but needs one extra step to truly stand out. Based on what I'm hearing on a large part of You Are The Jet that ought to be an option.

Venomous. Jack Harlon & The Dead Crows

The second song by Jack Harlon & The Dead Crows on this blog makes this year go out with a bang. We are moving into metal territory. The single may have a few psychedelic details and they are not hard to spot, the part that stands out most, are the heavy sounding riffs. many a metal band would be proud of, leaving out the sprinkles of psychedelia. Harlon's voice is disguised by an effect giving the song an eerie atmosphere. Venomous is a little scary at that. The title is not a fun one either of course. Everything venomous is dangerous and gets a skull with two bones as a warning. I will not go that far for this song but a warning to the faint of ears is in place.

Wout de Natris - van der Borght 

Mystery Park. Kathryn Williams

De Britse singer-songwriter Kathryn Williams staat al meer dan 25 jaar garant voor kwaliteit en doet dat ook op haar nieuwe album Mystery Park, dat in muzikaal opzicht af en toe herinnert aan haar meesterwerk Little Black Numbers.

Een nieuw album van Kathryn Williams is wat mij betreft altijd iets om naar uit te kijken. Ik keek dan ook al een tijdje uit naar Mystery Park, dat in september is verschenen. Het is een album dat aan de ene kant volledig voldoet aan de verwachtingen en het uit duizenden herkenbare Kathryn Williams geluid laat horen, maar de Britse muzikante weet ook altijd te verrassen. Dat doet ze bijvoorbeeld met songs die zijn voorzien van wat vollere arrangementen, maar Mystery Park bevat ook een aantal songs die weer wat dichter tegen de songs op haar voorlopige meesterwerk Little Black Numbers aan zitten. Het levert wederom een album van hoge kwaliteit op, precies wat je verwacht van Kathryn Williams.

Het is dit jaar, toch wel enigszins tot mijn verbazing, alweer 25 jaar geleden dat Little Black Numbers, het tweede album van de Britse singer-songwriter Kathryn Williams, verscheen. Little Black Numbers was me direct bij eerste beluistering zeer dierbaar en dat is in de afgelopen 25 jaar niet veranderd. Integendeel zelfs, want ik schaar het inmiddels onder mijn favoriete albums aller tijden. 

Little Black Numbers is daarom vanzelfsprekend nog altijd mijn favoriete Kathryn Williams album, maar ook de stapel albums die Kathryn Williams sindsdien heeft uitgebracht is van zeer hoge kwaliteit, met Old Low Light uit 2002, Hypoxia uit 2015 en Night Drives uit 2020 als persoonlijke favorieten. Vorig jaar leverde Kathryn Williams samen met de Schotse muzikant Withered Hand (aka Dan Willson) nog een prima album af, maar met Mystery Park verschijnt deze week een volgend soloalbum van de Britse muzikante, die werd geboren in Liverpool, maar inmiddels Newcastle als thuisbasis heeft. 

Mystery Park is volgens de bandcamp pagina van de Britse muzikante al haar vijftiende album en het is wederom een hele mooie. Kathryn Williams noemt Mystery Park zelf haar meest persoonlijke album tot dusver, maar het is ook een album waarop ze intensief samenwerkt met andere muzikanten en songwriters. Hieronder muzikanten en songwriters van naam en faam als Leo Abrahams, Neill MacColl, Beth Neilsen Chapman, Polly Paulusma, Ed Harcourt en Paul Weller, die allemaal bijdragen aan de hoge kwaliteit van de songs en de muziek op het album. 

Een aantal tracks op Mystery Park herinnert in meerdere opzichten aan Little Black Numbers, dat ook voor Kathryn Williams zelf nog altijd een ijkpunt is. De echo’s uit het verleden, die overigens ook van het hierboven genoemde Old Low Light komen, hoor je vooral in de spaarzaam ingekleurde songs met vooral invloeden uit de Britse folk. Kathryn Williams is altijd een folkie geweest en Mystery Park verandert daar niets aan. 

Het album is echter zeker niet steken bij het terecht zo bewierookte Little Black Numbers en de directe opvolgers, maar bevat ook een aantal wat voller en anders ingekleurde songs. De arrangementen en de muziek op het album zijn echt prachtig en ook op de productie van Leo Abrahams heb ik niets aan te merken, want muziek en zang zijn echt prachtig in balans. 

Net als de vorige albums ontleent echter ook Mystery Park de meeste kracht aan de zo herkenbare stem van Kathryn Williams. Het is een stem die 25 jaar geleden betoverde op Little Black Numbers en dat doet de zachte en heldere stem van de Britse muzikante nog steeds. Het maakt hierbij niet zoveel uit of Kathryn Williams kiest voor de wat soberdere klanken die we kennen van haar vroege albums of juist voor een wat voller klinkend geluid, want in beide gevallen is de stem van Kathryn Williams echt bijzonder mooi. 

Het komt allemaal samen in een serie persoonlijke songs, die de Britse muzikante deels schreef met anderen. Het zijn, net als de songs die we inmiddels kennen van Kathryn Williams, songs die lekker in het gehoor liggen, maar die bijzonder knap in elkaar zitten. Ik ben inmiddels al 25 jaar fan van Kathryn Williams en ze heeft me nog nooit teleurgesteld. Dat doet ze ook weer niet met het echt bijzonder mooie Mystery Park.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Mystery Park hier luisteren en bestellen:

https://kathrynwilliams.bandcamp.com/album/mystery-park

Parenthesis, I. Josien Clark

De Britse muzikante Josienne Clark levert sinds 2019 geweldige albums af en ook het even subtiele als complexe Parenthesis, I is weer een album dat in muzikaal opzicht sprankelt en in vocaal opzicht betovert.

Josienne Clark maakte op mij een onuitwisbare indruk met haar vorige vier albums, waarvan ik Now & Then uit 2022 het mooiste vond. Die onuitwisbare indruk maakte de Britse muzikante ook bij de eerste beluistering van haar nieuwe album Parenthesis, I. Het album houdt het enorm hoge niveau van zijn voorgangers moeiteloos vast en fascineert met bijzonder fraaie klanken en natuurlijk met de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Josienne Clarke maakt ook op haar nieuwe album weer muziek met veel invloeden uit de Britse folk, maar ze geeft er wederom een spannende, complexe en zonder uitzondering wonderschone draai aan. Parenthesis, I is een volgend hoogtepunt in het fascinerende oeuvre van Josienne Clarke.

De Britse singer-songwriter Josienne Clarke maakte in 2011 een soloalbum en maakte vervolgens tussen 2011 en 2018 vier albums met de eveneens Britse muzikant Ben Walker. Het zijn allemaal albums die opvielen door een subtiele maar bijzonder mooie instrumentatie, maar het zijn vooral albums die imponeerden door de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Het zijn albums die ik inmiddels zeer kan waarderen, maar destijds klonk de Britse folk van Josienne Clarke en Ben Walker me net wat te traditioneel in de oren. Het is een kwalificatie waarmee ik de albums van de twee zeker geen recht doe, maar als ik de albums vergelijk met de albums die Josienne Clarke vanaf 2019 in haar eentje maakt, gaat mijn voorkeur absoluut uit naar haar recentere werk. 

In 2019 maakte Josienne Clarke een nieuwe start nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze verruilde de blinkende lichten van Londen voor een ruig eiland aan de Schotse kust en sloeg ook in muzikaal opzicht nieuwe wegen in. Op het album In All Weather liet ze zich nog steeds beïnvloeden door traditioneel klinkende Britse folk, maar de instrumentatie op het album was bijzonder spannend en complex en kleurde, net als de prachtige zang op het album, buiten de lijntjes van de Britse folk van weleer. 

Dat deed Josienne Clarke ook op het in 2021 verschenen A Small Unknowable Thing, waarop de prachtige stem van de Britse muzikante werd gecombineerd met wat zwaarder aangezette gitaarlijnen, smaakvolle elektronische impulsen en opvallende ritmes. Het geluid van Josienne Clarke werd vervolgens geperfectioneerd op het in 2022 verschenen mini-album Now & Then, dat zowel in muzikaal als vocaal opzicht imponeerde en fascineerde en wat mij betreft moet worden gerekend tot het mooiste dat in het betreffende jaar werd gemaakt. 

Vorig jaar moesten we het doen met herbewerkingen van vroeg werk van de Britse muzikante op Onliness, maar ook dit album was prachtig en deed niet onder voor de albums die er aan vooraf gingen. Josienne Clarke vervolgt haar weg deze week met haar nieuwe album Parenthesis, I. Het kan na de prachtige muziek van de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar een topalbum zijn en dat is het dan ook. 

Josienne Clarke deed bijna alles zelf op haar nieuwe album, want ze schreef de songs, tekende voor het overgrote deel van de instrumentatie, was uiteraard verantwoordelijk voor de vocalen, maar nam ook het opnemen en produceren van het album voor haar rekening. In muzikaal opzicht is Parenthesis, I wat minder uitgesproken dan zijn voorgangers, maar het is wederom een spannend en soms wat complex album, waarop veel meer gebeurt dan je in eerste instantie waarneemt. 

De bijdragen van de elektrische en akoestische gitaren en de saxofoon en klarinet van Josienne Clarke zijn vooral subtiel maar ook razend knap en dat geldt ook voor de toegevoegde bijdragen van piano en keyboards en de vaak wat jazzy spelende ritmesectie. De instrumentatie is ook dit keer bijzonder smaakvol, maar staat in dienst van de prachtige stem van Josienne Clarke. 

De Britse muzikante blijft ook op haar nieuwe album in de buurt van de Britse folk, maar Parenthesis, I klinkt, net als de vorige albums van Josienne Clarke, avontuurlijker en door de zeer persoonlijke en indringende teksten ook emotioneler dan de meeste andere muziek in het genre en schuwt bovendien uitstapjes richting met name de jazz niet, zonder de authentiek klinkende folksong volledig uit het oog te verliezen. 

Ik heb de afgelopen jaren een ongelooflijk zwak ontwikkeld voor de muziek van Josienne Clarke, wat me al vier albums opleverde die me inmiddels zeer dierbaar zijn. Ook haar nieuwe album Parenthesis, I is weer prachtig, met een flink aantal uitstapjes richting opzienbarende schoonheid. Zeer warm aanbevolen dit fantastische album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Parenthesis, 1 hier luisteren en bestellen:

 https://josienneclarke.bandcamp.com/album/parenthesis-i

The Machine. Jodymoon

Digna Janssen en Johan Smeets maken als Jodymoon inmiddels al bijna twintig jaar albums geweldige albums die echt veel te weinig aandacht krijgen en ook het onlangs verschenen The Machine is weer een prachtalbum.

Sinds 2008 ben ik fan van het Nederlandse duo Jodymoon. De liefde voor de muziek van het duo uit Maastricht gaat inmiddels zes studioalbums en een live-album mee en onlangs werd er met The Machine een volgend studioalbum aan toegevoegd. Het is een album dat ik even uit het oog was verloren, maar gelukkig ben ik nog redelijk op tijd bij de les. Op The Machine vertrouwt Jodymoon wederom op de liefde voor singer-songwriter muziek uit het verleden, op het muzikale vernuft van Johan Smeets en op de prachtige stem van Digna Jansen, maar het tweetal slaat ook nieuwe wegen met een net wat steviger aangezet geluid. Het levert voor de zoveelste keer een album van wereldklasse op.

Het Nederlandse duo Jodymoon dook in 2006 op met haar debuutalbum Look At Me Look At Me Don't Look At Me en heeft sindsdien alleen maar geweldige albums gemaakt. Never Gonna Find It An Another Story (2008), Who Are You Now (2010), The Life You Never Planned On (2012), All Is Waiting (2015), A Love Brand New (2019) en Firestone (2021) zijn allemaal albums waarop zangeres Digna Janssen en multi-instrumentalist Johan Smeets indruk maken met hun muziek, die onder andere invloeden uit de 70s singer-songwriter muziek, de Britse folk, de Amerikaanse rootsmuziek en de klassieke muziek bevat.

Alle albums van het tweetal uit Maastricht zitten in muzikaal opzicht knap in elkaar, waarna de mooie stem van Digna Janssen het muzikale feestje compleet maakt. In vrijwel al mijn recensies van de albums van Jodymoon noem ik het Maastrichtse duo daarom een van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek en daar valt wat mij betreft niets op af te dingen.

Ik ben niet zo gek op live-albums, maar het vorig jaar verschenen album The Best Of Live 2013-2023 bood niet alleen een fraaie dwarsdoorsnede uit het oeuvre van Jodymoon, maar liet bovendien horen dat Digna Janssen en Johan Smeets ook op het podium uitstekend uit de voeten kunnen. De perscampagne voor het nieuwe studioalbum van Jodymoon werd eind vorig jaar al gestart en ik kreeg het album ook al vroeg in het jaar toegestuurd.

Het album was hierdoor helaas wel wat onder op de stapel terecht gekomen, waardoor ik de releasedatum helemaal heb gemist. Gelukkig kwam ik The Machine bij het doorlopen van de stapel toch nog redelijk op tijd tegen en kon ik al snel concluderen dat ik in maart een van de beste albums van dat moment heb laten liggen.

Ook op The Machine steken Digna Janssen en Johan Smeets weer in een uitstekende vorm. Sinds Firestone, het vorige studioalbum van Jodymoon, zijn alweer bijna vier jaren verstreken, en het zijn jaren waarin de wereld meerdere keren op zijn kop heeft gestaan. Het duo uit Maastricht kiest in de snel veranderende wereld zelf ook voor een net wat ander geluid, wat vorm kreeg toen een vergeten drummachine uit de kast werd getrokken.

In een aantal songs op The Machine heeft Jodymoon haar geluid voorzien van wat steviger aangezette elektrische gitaarlijnen en wat prominentere ritmes. Het levert in een track als Seconds Tick een bezwerend geluid op dat ook wel wat doet denken aan bands als My Baby en Cari Cari (check ook de albums van deze Oostenrijkse band). Het is een geluid dat vaker terug komt op The Machine, maar Jodymoon is ook haar wortels in de tijdloze singer-songwriter muziek niet vergeten.

Digna Jansen laat ook op The Machine weer horen dat ze een geweldige zangeres is, terwijl Johan Smeets de vormgever is van een zeer smaakvol maar dit keer ook prikkelend geluid. Door de interessante koerswijziging in een aantal tracks voegt The Machine absoluut iets toe aan het inmiddels respectabele stapeltje albums dat Jodymoon op haar naam heeft staan en het is wederom een album van hoog niveau.

Jodymoon is helaas nog altijd een van de beste bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek en ook als ik naar The Machine luister begrijp ik daar weer helemaal niets van. Ga echt eens luisteren naar de muziek van het tweetal uit Maastricht, dat inmiddels een imposant oeuvre op haar naam heeft staan.

Erwin Zijleman 

Je kunt The Machine hier luisteren en bestellen:

https://jodymoon.bandcamp.com/album/the-machine

Forever Howlong. Black Country, New Road

Ha, Forever, Howlong starts with the song that thoroughly confused me when I listened to it a few weeks back for the weekly singles section of this blog. The song shoots off in many directions and seldom stays on course to take the listener from point a to b in a comfortable way.

We are weeks later and I have had the pleasure of being able to listen to the album and 'Besties' for a while now. Lo and behold!, I am getting used to the way Black Country, New Road approaches its songs and have started to take a shine to it. It's different but certainly surprising.

BCNR is a band that formed in Cambridge, U.K., in 2018 and knew a principle songwriter and frontman, Isaac Wood. He left the band in 2022 and usually that is the end of a band. This band took a principled decision: it refused to play all its old songs and started to write new songs fast and filled its touring obligations with these new songs. That commercial suicide trip ends with an album that I like a lot better than the old work, which did not reach me in any way.

On Forever Howlong the whole band started to compose, the lyrics are from individual members. The outcome is an album somewhere between British folk, alternative pop and jazz. The mix is a sort of anything goes. The structure and forms are almost free and at any point an instrument can join in from an unexpected corner.

All this makes Forever Howlong one big surprise. A more difficult break can transition into a perfect pop melody before it disappears again in a more jazz oriented coda. What I've found is that if I allow to go with Black Country, New Road's flow, and set all preconceptions aside, I am surprised. I can travel down this new musical road with pleasure.

Listening to an album is a different experience than listening to a single. A single needs to be instantly satisfying. 'Besties' did everything but do that, while the second single 'Happy Birthday' did and that enticed me to give Forever Howlong a chance. I'm glad I did, because I'm very much the richer for it.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Forever Howlong here:

https://blackcountrynewroad.bandcamp.com/album/forever-howlong

Nightjar. Liz Overs

Liz Overs released a beautiful album on which she explores folk music as it is played for since forever and translated it for the here and now. As if the songs sang by the people that inhabit "The Chalk" in the millennia spanning novel 'Sarum' by Edward Rutherford, have found their way to Liz Overs.

Liz Overs debuted on this blog under the name Liz Pearson, the singer of Chalk Horse Music. Three singles all found their place on this blog. Today it's time to put the spotlight on Night Jar, an album that brings the listener to another space and time immediately. A world where time does not exist, where anything to do with deadlines, hurrying and stress are works of the devil. As it is pointed out in another magnificent novel, 'De Harpij' (The Harpy) by A.N. Rijst. Moat likely it will not be translated into English and that is your loss. Liz Overs' music belongs to the world created by the fallen angel in 'De Harpij'.

No matter which song I would pick out of the twelve options on Night Jar, my story would be the same. Liz Overs takes us out of this world for a few minutes. And yes, you will hear elements of Sandy Denny's Fairport Convention or Nick Drake's folk with the jazzy accompaniment created by his producers, but what you really hear is Liz Overs' take on folk for the second quarter of this century. One song may have a full band, playing quite soft, another may be nearly bare and finally only "a few" Liz Overs singing together, the effect is totally the same. You are carried away by her voice and music.

Night Jar is an album to be carried and caressed by. This music wraps itself around my ears and makes me forget everything else. There's no other way to describe it. Accompanied by musicians Neil MacColl, Ben Nicholls and David Tomlins, Liz Overs created her own musical universe in which it is simply fantastic to roam. Together they play Liz Overs originals, four traditionals and one co-written song. Together this makes up Night Jar, an album anyone should listen to and be touched by. One of the best records of the year so far and contender for the end of year list for certain.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Night Jar here:

https://lizovers.bandcamp.com/album/nightjar

2025, week 8. 10 singles

Every day seems weirder than the previous one in the last few weeks. So, let's focus on the singles of this week. We have a few really, really beautiful and good ones lined up for you. In fact, many new names can be found here this week, which is rather special taking into account that the blog is in existence 13 years (!) this week. Congratulations to ourselves. There are over 4.800 posts in our archive for you to peruse. But first, let's enjoy the latest 10 posts today.

 

Prayer To The Year. Liz Overs

Liz Overs is a new name on WoNoBlog, but Chalk Horse Music and Liz Pearson are not. In March 'Nightjar' will be released, her first album under the name Liz Overs. Prayer To The Year was released late last year for the sun solstice, so I'm a bit late. Better late than never, as Prayer To The Year is a beautiful single. Dreamfolk, why not introduce this moniker on the blog. Liz Overs sings a double tracked vocal, the one more dreamy than the other. Accompanied mainly by a banjo and all sorts of atmospherics that move in and out of the mix. Sometimes it leaves the impression of being there. Is there really a sound or is it a spooky trace I'm hearing? I just can't get my ear around it really. All together it provides Prayer To The Year a superb feel, making it beautiful, anachronistic and modern at the same time. I can't wait to hear more soon.

Too Much? EP. Mood Bored

Mood Bored returns to the blog with its second EP. Of the four songs two have already been released as digital singles. That only leaves two new songs, which is a shame as Mood Bored shows the progression that a band hopes for after its debut EP (2023) and playing shows, as with label mates POM. The Tilburg trio finds the right mix between alternative rock and a more punkrock oriented form of music. 'Wet Faced & Ugly' is the odd one out. The song is an alternative rock ballad, where Mood Bored moves towards a band like Porridge Radio. The opening song, 'All The Time', lies somewhere in between the two. It has a hint of Wet Leg, but most of all a huge explosion that makes me forget the song started off quite relaxed. Singer Myrte Driesenaar shows off her different voices successfully as well. The two opening songs present Tramhaus with freshly washed faces and nicely combed hair. The band is playing more conventional alternative rock and not post punk, is what I'm saying. It does have the energy and quality to write, play and present good songs, like Tramhaus. The comparison is a compliment and a well-deserved one. As I already said, it's a shame there are only four songs on this EP, as all four songs are better than the ones on 'Bored'. The band is ready for more.

Besties. Black Country, New Road

I was about to click this away, as the song is driving me crazy. Every time I think the song develops in a certain direction, it sways somewhere else and again and again and again and again. It's impossible to make heads or tails of this song. Undoubtedly it's extremely clever, but it's driving me nuts. That feat deserves a few words, I decided, as not many songs have accomplished this state of mind with me. I may not like a song, think it's horrible or totally not my taste. Black Country, New Road with Besties has a totally different outcome. I hear things I like and then it changes and again I hear something I might get to like and then it changes, etc., etc. No one has ever done anything like that before, but I'm not listening to it again. I've given up.

Lonely For You Baby. The Devils

Nearly one year ago The Devils' album 'Let The World Burn Down' received a very favourable reception on this blog. Already here is a new single of the garage rocking duo from Napels, Gianni Blacula and Erika Switchblade. It's drummer Switchblade who sings, with guitarist Blacula doing background duties. Expect once again a dirty sounding guitar over a sound rhythm. The references to other garage rocking duos can be made with ease and is just fine. The Devils rock so dirty that my late mother would have made me wash my hands after listening to the record. I'll conclude writing that this single is recommended listening for fans of rock and roll in the 2020s.

I Want You (Fever). Momma

How many alternative/indie rock bands are there in Brooklyn? It looks like as many as its namesake Breukelen over here in NL has inhabitants. Momma is another band that plays music that sounds very familiar, musically and vocally. You can figure that out for yourself. I would like to focus on the the way the song combines a lot of energy with relaxed singing, if not slacking at some points in the song. Etta Friedman and Allegra Weingarten share vocal duties (and play guitar) and both have a dreamy quality to their voice. Around them a storm can start cooking and regularly does. Aron Kobayashi Ritch and Preston Fulks make up the other half of the band and storm cookers. I Want You (Fever) is a song that sounds familiar but that wall of sound it creates, attracts me just the same. Album 'Welcome To My Blue Sky' is out on 4 april.

Bronze Age Collapse. The Mistons

Did the Bronze Age collapse or did it adapt to iron after the invention of smelting iron ore? A good question that I do not have an answer to. A bit of both most likely. The song is one from 'Single', yes a 7", The Mistons plan to release soon. The band is from Portland, Oregon and delivers dirty, almost primitive alternative rock with infusions from punk and garage. The band has known many line ups through the years but has one constant, Sean Croghan, who played in many other bands through the years as well. With one common denominator for me: I haven't ever heard of any of them, including The Mistons, until today that is. Or so I thought, as the band was in the single section of this blog twice before in the past four years. Bronze Age Collapse is a dirty rocker, recorded as if it was recorded straight to a cassette tape with only one mike in the room. It's enough, this song rocks!

Our Hearts Need Electricity. Cold Expectations

Cold Expectations is a name that can be found on this blog since 2021 with a range of singles. Our Hearts Need Electricity is no exception. I'm surprised how much the singing sounds like Cottbus, Germany's Para Lia. That is coincidence, no doubt. The title of the song has to be taken literally, as singer-guitarist Steve Prygoda had to undergo surgery for a pacemaker inplant to stay alive. It's clear that he survived to sing about it and gave him the new energy to do so. What I notice is that the song, perhaps unintentional, has stop starts moments, that make it all but a fluid song. It starts with a sort of wave sound, applying music to the wave of a heart monitor machine? Or so it seems to me. The singing with bassist JoEllen Saunders is exquisite, a great strength to the single.

Hearsay. Anika

Annika Henderson was born in the U.K. but now lives in Berlin. She makes music under the name Anika. She will release her new album, 'Abyss', on 4 April. In the meantime I'm listening to the single Hearsay. It is a stark, alternative rock song, with dirty guitars going full out, albeit mixed into the semi background. In the beginning of the song, when it is far more bare, I'm remembered of Sophie Hunger, the Swiss artist who moved from Switzerland to Berlin. In the music and in the special way  both Anika and Sophie put an accent on words. Coincidence? I can only guess so. Hearsay is a song that is built up in a great way. Bass and drums and Anika's voice with an effect on it before the "ordinary" rhythm guitar comes in. From there more and more joins the song, until the song is cooking up a storm of music. Anika promises that 'Abyss' contains a lot more of this energetic music. Patience is the word for now.

I Just Do! girlpuppy

girlpuppy is the project of Atlanta, Georgia's Becca Harvey. With her single I Just Do! she combines pop, girl like singing and alternative rock. The song begins with a drumcomputer rhythm before the song really starts. Still, she is not giving away her true colours. The explosion in the chorus are, when the effect pedals are kicked in. Surprised, I am thinking of New Zealand's The Beths, who can explode so successfully as well. The difference is that pop part in the verses and the very girlish vocals of Becca Harvey. She created the basic ideas of I Just Do!, before turning to producer Alex Farrar. Together they turned the song into the powerhouse it is. On 28 March the album will be there. It's called 'Sweetness'.

All Together On 3. Push Puppets

"Vaguely familiar and brilliantly original", stated the bio accompanying introducing All Together On 3. Vaguely? I can't help to suppress a laugh. It is as if I'm listening to a song by an aged voice of Neil Finn of Crowded House (and Split Enz) fame. The song starts as a Beatles inspired intro, so that aligns with Mr Finn's music as well. Push Puppets is a band around songwriter Erich Specht from Palatine, near Chicago. Together with Steve Frisbie (backup vocals and guitar), Kyle Magnusson (keyboards), John William Lauler (bass) and Greg Essig (drums) Specht goes for the perfect pop song. All Together on 3 is a good effort in doing so. The song is rich in sound and melody. At the right moments instruments are added and let go of again, making the song very much alive. Where Crowded House is concerned, Push Puppets may be overdoing it a little, but that does not mean All Together On 3 is a bad song. Far from I'd say. Album 'Tethered Together' is out on 16 May.

Wout de Natris - van der Borght

Lost En Route. Sorrel Nation

De Britse muzikante Sorrel Nation gaat op haar debuutalbum onder andere aan de haal met Britse folk(rock) en maakt indruk met mooie en melodieuze klanken en met een van de mooiere stemmen van het moment.

Sorrel Nation is in het Verenigd Koninkrijk een graag geziene gast op folkfestivals, maar met haar debuutalbum Lost En Route lonkt een breder publiek. Het is een debuutalbum waarop folk en folkrock een belangrijke rol spelen, maar de Britse muzikante kan ook uit de voeten met country, soul en blues. Lost En Route is voorzien van een zeer aangenaam geluid, maar het is vooral de stem van Sorrel Nation die de aandacht trekt. Het is een krachtige en veelzijdige stem, die prachtig kleurt bij de muziek op het album en die de songs op het album een flink stuk optilt. Ik kwam de debuutsingle van Sorrel Nation bij toeval tegen, maar haar debuutalbum schaar ik onder de verrassingen van het muziekjaar 2024.

In september kreeg ik een track toegestuurd van het debuutalbum van Sorrel Nation. Nu luister ik meestal niet naar singles en wacht ik op het volledige album, maar om onduidelijke redenen maakte ik dit keer een uitzondering. Crazy For You maakte vervolgens direct diepe indruk door de opvallend mooie stem van de Britse muzikante met de bijzondere naam en zeker ook door het minstens even fraaie gitaarspel in de track. In oktober verscheen het debuutalbum van Sorrel Nation en het album opent met het inmiddels bekende Crazy For You, dat me de afgelopen weken alleen maar dierbaarder is geworden.

Ik weet niet zo heel veel over Sorrel Nation, behalve dat ze is geboren in Kent, al vanaf hele jonge leeftijd muziek maakt en de afgelopen jaren met haar camper het Verenigd Koninkrijk doorkruist op zoek naar optredens. Haar debuutalbum Lost En Route werd mogelijk na een succesvolle crowdfunding campagne en moet Sorrel Nation op de kaart gaan zetten als groot talent.

Sorrel Nation maakte haar debuutalbum met de mij onbekende producer Owen Turner en een ruime handvol muzikanten, die onder andere viool, cello, banjo en citer toevoegen aan het geluid op Lost En Route, dat verder vooral bestaat uit gitaren en piano. In de openingstrack Crazy For You verleidt Sorrel Nation meedogenloos met elektrisch gitaarspel dat zowel aan David Gilmour als aan Gary Moore doet denken, maar de meeste songs op het album hebben een akoestischer geluid, al komt ook het zeer melodieuze elektrische gitaarspel nog een paar keer terug.

Veel songs op het album hebben zich laten inspireren door Britse folk en folkrock uit de jaren 70, maar Sorrel Nation voegt ook invloeden uit de Americana toe aan haar muziek en zeker wanneer de elektrische gitaar opduikt heb ik voorzichtige associaties met Pink Floyd. Lost En Route is voorzien van een authentiek klinkend en vol maar ook opvallend warm geluid.

Het is een geluid waarin de stem van Sorrel Nation uitstekend gedijt. De Britse muzikante beschikt over een krachtige stem en het is een stem die meerdere kanten op kan. Ik hoor er soms wat van Stevie Nicks in, maar de zang doet me ondanks het duidelijk andere geluid ook een enkele keer aan Kate Bush denken en zo kan ik nog wel wat namen noemen. De stem van de Britse muzikante is niet alleen krachtig, maar het is ook een stem vol soul, wat de verleidingskracht van de muziek van Sorrel Nation verder vergroot.

De songs van de muzikante uit Kent putten zoals gezegd stevig uit de archieven van de Britse folk(rock) uit de jaren 70, maar Lost En Route bevat zoveel uitstapjes naar omliggende genres dat je het debuutalbum van Sorrel Nation tekort doet met slechts één etiket. Zeker wanneer je het album vaker beluistert hoor je hoe veelzijdig het is.

Er verschijnen de laatste tijd heel veel albums die zich bewegen in de genres waarin ook Sorrel Nation haar inspiratie zoekt en ook albums met invloeden uit de jaren 70 zijn momenteel verre van schaars, maar Lost En Route van Sorrel Nation heeft een duidelijk ander geluid. Het album had zomaar uit de jaren 70 kunnen stammen, maar de muziek van de Britse muzikante klinkt zeker niet belegen of retro.

De eerste single van Sorrel Nation sprak me zowel in muzikaal als in vocaal opzicht zeer aan en de rest van het album doet er niet voor onder. Sorrel Nation heeft al met al een uitstekend debuutalbum afgeleverd. Ik denk dat we nog veel van haar gaan horen.

Erwin Zijleman

Je kunt Lost En Route hier bestellen:

https://sorrelnationmusic.bandcamp.com/album/lost-en-route-cd-album

Constellation. Caoilfhionn Rose

Caoilfhionn Rose maakte met Awaken en Truly al twee uitstekende en terecht geprezen albums, maar legt de lat met het betoverend mooie en bij vlagen sprookjesachtig klinkende derde album Constellation nog wat hoger.

Het is knap hoe de uit Manchester afkomstige muzikante Caoilfhionn Rose op haar tweede album Truly uit 2021 het folky geluid van haar debuutalbum transformeerde en verrijkte. Op haar derde album Constellation zet Caoilfhionn Rose nog wat grotere stappen. Invloeden uit de folk zijn slechts een van de vele invloeden die zijn te horen op een album dat naast invloeden uit de jazz flink wat invloeden uit de neoklassieke muziek en de ambient bevat. Constellation is in muzikaal opzicht een fascinerend album, dat vol staat met beeldende en avontuurlijke klanken, maar het is ook een album waarop Caoilfhionn Rose laat horen dat ze een geweldige zangeres en muzikante en een groot songwriter is.

Ondanks twee werkelijk uitstekende albums kan ik de voornaam van de van oorsprong Ierse muzikante Caoilfhionn Rose nog altijd niet intypen zonder een paar keer te moeten spieken. De voornaam van de overigens in het Britse Manchester geboren en getogen muzikante, die je uitspreekt als “Keelin”, werpt misschien hoge barrières op, maar haar muziek doet dat tot dusver zeker niet.

Caoilfhionn Rose debuteerde in 2018 met het prachtige Awaken, waarop ze invloeden uit de Britse folk van weleer verlengde met uiteenlopende andere invloeden. Awaken was in muzikaal opzicht een fascinerend album, maar maakte uiteindelijk toch de meeste indruk met de prachtige stem van Caoilfhionn Rose, die herinneringen opriep aan een aantal roemruchte Britse folkzangeressen uit het verleden.

Awaken werd in 2021 gevolgd door het nog veel betere Truly, waarop Caoilfhionn Rose wederom imponeerde als zangeres en bovendien verraste met een bijzonder mooi geluid, waarin invloeden uit de folk werden gecombineerd met invloeden uit onder andere de jazz, ambient, elektronica en psychedelica. Het album viel ook in positieve zin op door de bijzondere productie van Kier Stewart van The Durutti Column, die tekende voor zeer sfeervolle klanken.

Ook het deze week verschenen Constellation is voorzien van een fascinerende en wonderschone productie. Jazzmuzikant Aaron Wood heeft het album, samen met Caoilfhionn Rose, voorzien van een opvallend rijk, wat zweverig en bovenal bijzonder mooi geluid. Caoilfhionn Rose kon via haar platenbaas Matthew Halsall van het aansprekende Gondwana Records beschikken over meerdere uitstekende jazzmuzikanten, onder wie saxofonist Jordan Smith van Mammal Hands, maar ook John Ellis van The Cinematic Orchestra is van de partij.

De nieuwe songs van de muzikante uit Manchester bevatten zeker invloeden uit de jazz, maar het album wordt gedomineerd door piano en keyboards en door invloeden uit de neoklassieke muziek en de ambient. De songs op Constellation zijn voorzien van wonderschone klanken die deels bestaan uit soundscapes en samples, maar de songs van Caoilfhionn Rose zijn ook spannend en slaan steeds weer nieuwe wegen in.

Op haar derde album is Caoilfhionn Rose nog wat verder verwijderd geraakt van de folk die ze op haar debuutalbum nog redelijk stevig omarmde en maakt ze sprookjesachtige en beeldende muziek, die direct bij eerste beluistering van het album diepe indruk maakt. Dat doet Caoilfhionn Rose ook met haar stem, want de zang op Constellation is nog wat mooier dan op Awaken en Truly. De zang is over het algemeen aangenaam dromerig en past perfect bij de weelderige klanken op het album.

Het is bijzonder knap hoe Caoilfhionn Rose haar muziek weer een andere draai geeft en nu drie flink verschillende albums op haar naam heeft staan. Hoewel Awaken en Truly me zeer dierbaar zijn, vind ik Constellation het mooist. In muzikaal opzicht is het tien songs lang smullen en ook de zang op het album is van een bijzondere schoonheid. Constellation is ook een album waarbij het bijzonder aangenaam wegdromen is, al is het ook een album waarop zoveel te horen en ontdekken valt dat het je zeker bij eerste beluisteringen duizelt.

Het Britse Gondwana Records brengt tot dusver vooral jazzalbums uit voor een redelijk selectief publiek, maar met Constellation van Caoilfhionn Rose kan het sympathieke Britse label wel eens goud in handen hebben. Het is nog veel te vroeg voor jaarlijstjes, maar dit is echt een heel bijzonder album.

Erwin Zijleman

Je kunt Constellation hier luisteren en bestellen:

https://caoilfhionnrose.bandcamp.com/album/constellation