Madness live. Dinsdag 7 juli, AFAS Amsterdam

Veertig jaar na je laatste grote hit de Afas Live nog steeds uit verkopen. Dat doen niet veel bands Madness na. De ska-revelatie uit begin jaren tachtig, is op een paar jaar na (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) nooit echt gestopt. Commerciëler dan genre-genoten The Specials, iets meer flauwekul in clips en op het podium dan hun tijdgenoten en vrienden van UB40, maar net als zij een ongelooflijke rij aan hits en album-megasuccessen geboekt. Daar moesten we toch een keertje bij zijn, zwelgen in een vrolijk verleden, voor mij tijdens de laatste klassen van de lagere school.

De heren stelden niet teleur. Tien man op het podium, met zanger Suggs (Graham McPherson) nog steeds als beeldbepalende frontman, die overigens goed bij stem was. De muzikale breinen zaten achter de toetsen en bliezen de saxofoon. Toetsenist en mede-oprichter Mike ‘Monsieur Barso’ Barson bleek ook een goed mondje Nederlands te praten, na een tienjarig verblijf in Amsterdam. En de andere overgebleven mede-oprichter, saxofonist Lee Thompson (‘El Thommo’) was ook zeer prominent aanwezig. Verder bestond de band ook uit prima muzikanten, met een drie man sterke blazerssectie.

We kregen grotendeels waar we voor kwamen: een greatest hits show. Dus het begon met One Step Beyond, waarna Embarrassment en The Prince volgden. Het laatste nummer was de debuutsingle uit 1979 en is een eerbetoon aan de Jamaicaanse ska-zanger Prince Buster, de inspiratiebron van de band. Vervolgens NW5 en My Girl. Daarna kwam een deel met minder bekende (Grey Day) of blijkens de respons van het publiek onbekende nummers (Wings Of A Dove), uit de latere jaren van Madness. Het slot van de set was weer bekend terrein met nummers als House Of Fun, Baggy Trousers en Our House. De toegift was kort maar krachtig: Madness (is all-in the mind) en Nightboat To Cairo.

Helemaal prima, erg leuk om Madness een keer live gezien te hebben, het was mooi.

HareD

Amy Macdonald live. Ancienne Belgique, Brussel, zondag 22 february 2026

Foto: HareD

De vaderliefde voerde ons dit keer naar Brussel. Mijn zoon is al jaren dol op de muziek van de Schotse zangeres Amy Macdonald. Haar concert in Tivoli was al uitverkocht, er was ook nog een optreden in Groningen, maar dat was ook midden in de week. Dus op zondag op en neer naar Brussel was het meest geschikte alternatief. Nooit een straf natuurlijk, en ook voor de muziek hoefde ik mij niet op te offeren.

Amy Macdonald is singer-songwriter, met vooral uptempo werk. Haar debuut in 2007 This is The Life was direct ook haar grote doorbraak. De titelsong stond in zes landen op nummer 1, en haalde de top 10 in nog eens 11 andere landen, zo meldt Wikipedia. In Nederland, Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Zwitserland bereikte ook het album zelf de nummer 1 positie.  Inmiddels zijn we 5 albums verder, maar geen van de opvolgers behaalde het enorme succes van nummer 1. Maar dat zegt niet zoveel over de kwaliteit van de songs, want Mcdonald maakt simpelweg mooie nummers, die goed zijn gezongen. Hoogstens is de variatie wat beperkt.

In Ancienne Belgique was ze ook in goede doen, samen met haar vijf man sterke band. Fijne zaal ook, perfect geluid, bar gewoon buiten de zaal dus niet de hele tijd mensen die tig keer heen en weer lopen. Het kan natuurlijk toeval zijn, maar de Belgische toeschouwers om mij heen praatten veel minder tijdens het concert dan in Nederland. Ook prettig.

Foto: HareD

We kregen een fijne selectie van de zes albums voorgeschoteld, met nadruk op de jongste boreling Is This What You’ve Been Waiting For? (zomer 2025). Met het titelnummer trapte ze af en ze ging uptempo door met Dream On. Een vroeg hoogtepunt was haar tweede grote hit Mr. Rock and Roll. Andere mooie nummers waren Don’t Tell Me That It is Over, Slow it Down en Can You Hear Me. Amy is nogal een prater, dus we werden ook nog vermaakt met talloze anekdotes en observaties. Zo leerde we dat de band en rest van de entourage bijzonder blij waren met de wasmachine in Ancienne Belgique, omdat ze al een tijdje op pad waren in de twee grote tourbussen die prominent naast de zaal stonden geparkeerd. De set sloot af met This Is the Life, waarna we op een toegift van drie nummers werden getrakteerd, met als mooie afsluiter Let’s Start a Band.

Het was geen levensveranderend concert, maar wel een bijzondere goede besteding van de zondag. Aanrader!

HareD

The Levellers live. Melkweg Amsterdam, woensdag 13 november 2024

Foto: HareD

Echt groot zijn The Levellers in Nederland nooit geweest, qua hits of albums. Toch hebben ze dit jaar al drie keer in Nederland opgetreden en hebben ze sinds hun oprichting in Brighton in 1988 tientallen malen in ons land op podia gestaan, inclusief Pinkpop in juni 1995. Het zegt iets over de podiumprestaties van de heren en dat werd bevestigd in de Melkweg.

Volgens de Wikipedia-omschrijving  is de naam The Levellers afgeleid van een radicale fractie van de New Model Army van Oliver Cromwell. De naam verwijst ook naar het relatief vlakke gebied in Brighton waar de meeste bandleden opgroeiden. Hun repertoire omvat  voornamelijk folkrock en indierock, met invloeden uit de punk en traditionele Engelse volksmuziek. Vandaar ook de dominantie van de viool in hun liedjes, net als bij generatiegenoot The Wonderstuff. Net als zij waren ze erg groot in Engeland, met hun headline optreden op Glastonbury in 1994 voor 300,000 mensen als hoogtepunt, waarvan ook een live CD beschikbaar is.

Al 36 jaar actief en geen spatje versleten. Anderhalf uur vooral up-tempo songs, met slechts een korte pauze. Lekker luid ook, dus het gepraat van sommige aanwezigen werd prima overstemd. De Max was bijna uitverkocht, de sfeer was goed, net als het geluid. Er stond logischerwijs een geoliede machine op het podium, met Mark Chadwick (zang, gitaar), Simon Friend (gitaar, banjo, zang, mandoline, harmonica), Jeremy Cunningham (basgitaar, zang), Charlie Heather (drum), Jon Sevink (viool), Matt Savage (keyboards, backing vocals). Speciaal geval was Stephen Boakes die het ultieme jaren negentig instrument bespeelde: de didgeridoo. Die had ik al een tijdje niet meer op een podium gezien!

The Levellers gaven het publiek waar het voor kwam. Ze speelden een mooie selectie van hun gehele werk. Het zwaartepunt lag bij top-album Levelling The Land (1991), dat bijna in zijn geheel werd gespeeld, zo door de show heen, inclusief de start met The Riverflow, Fifteen Years, and Battle of the Beanfield, en slotnummer Liberty Song. Debuut A Weapon Called The Word was onder ander vertegenwoordigd met Carry Me, en van Peace uit 2020 kwam ook het nodige langs, zoals Four Boys Lost en Food, Roof, Family. Er werd weinig gespeeld van de meeste recente CD Together All The Way (2023). Blijkbaar werd terecht ingeschat dat de meeste aanwezigen vooral voor een sentimental journey naar hun jaren negentig jeugd kwamen, hoewel het publiek vanuit mijn plekje in het midden van de zaal nog aardig gemêleerd leek qua leeftijd.

Ik had een heerlijke avond, top-band, lekkere muziek. Voor herhaling vatbaar en gelukkig is de kans levensgroot dat dit een dezer jaren weer kan!

HareD

Fish live. The Farewell tour. Muziekgebouw Eindhoven, 9 november 2024

Foto: HareD

Derek Walter Dick houdt ermee op. Nog een paar optredens op het Europese vasteland en een tour in het Verenigd Koninkrijk. Dan is de carrière voorbij van de voormalige voorman van Marillion, beter bekend als Fish. Hij was 7 jaar (1981-1988) aan die band verbonden, en startte zijn solocarrière in 1990. In beide gedaanten heeft hij successen gehad, met name met de albums Script for a Jester’s Tear (1983), Misplaced Childhood (1985), Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990), Internal Exile (1991) en Weltschmerz (2020). Maar zonder dat Marillion of hij tot de absolute populariteitstop doorstootten. Ik vermoed dat hij dat niet zo erg vond, Fish staat toch vooral bekend om zijn wat moeilijke, literaire teksten, in lang uitgerekte nummers, in de beste prog-rock traditie.

De afscheidstour deed verschillende plekken in Nederland aan, dus zijn publiek is hem trouw gebleven. Zo ook in het uitverkochte Muziekgebouw in Eindhoven, waar hij de 1750 aanwezigen verduveld goed vermaakte, daarbij geholpen door het perfecte geluid. Dat is wel een groot voordeel van dergelijke zalen.

Hij begon het concert verrassend, want Vigil werd door hem achterin de zaal gestart, waarna hij zich langzaam door het publiek naar het podium bewoog. De volgende twee uur en een kwartier gaf hij een mooie selectie uit zijn grote oeuvre ten beste, daarbij geassisteerd door zijn min of meer vaste band (Robin Boult – gitaar, Steve Vantsis – bas, Mickey Simmonds – keyboard en Gavin Griffiths – drum) en geholpen door zangeres Liz Antwi, die reeds in 1999 een duet met Fish zong op het album Raingods with Zippos, en in 2013 op Feast of Consequences, albums waarvan de titelsongs ook voorbij kwamen. 

Foto: HareD

Andere hoogtepunten waren Credo en Big Wedge en hoewel het zesdelige Plague of Ghosts het tempo danig uit het concert haalde, was dat ook wel interessant en mooi. Gelukkig ging hij eruit met een big bang, want na het prachtige en ontroerende A Gentleman’s Excuse Me, dat hij alleen met Simmonds speelde, volgden de Marillion toppers Kayleigh, Lavender, en Heart of Lothian. De tweede toegift bestond uit het heerlijke The Company. 

Helaas weer een muziekheld die de mottenballen ingaat, maar de herinneringen aan een heerlijke avond blijven gelukkig!

HareD

Johan live. Paard, Den Haag. Donderdag 18 april 2024

Foto: Hared

Zoals door Wout op 29 januari jl. op dit blog besproken, heeft Johan een nieuwe plaat uit, The Great Vacation. Je moet er wat moeite voor doen. Dus meerdere keren luisteren, in mijn geval ook een paar maal in de auto, dan hoor ik het pas echt lekker. Maar die inzet wordt beloond, het is een echt fijne Johan CD, met wat vernieuwing hier en daar, maar wel duidelijk Johan.

Nieuwe plaat, nieuwe tour. Dus de vijf heren die momenteel deel uit maken van de band -zanger Jacob de Greeuw is de enige constante sinds het begin in 1990, eerst als Visions of Johanna en vanaf 1996 als Johan- trekken sinds begin maart door het clubcircuit. Hoewel slechts met 1 optreden per week, is het wel een bijna volledig uitverkochte tour. Petje af dus. En goed nieuws, want de tour gaat verder in november, met speciaal voor Wout het laatste optreden in het Patronaat. Deze zomer staan ze ook op enkele festivals (zie www.johantheband.com).

Foto: Hared

Aan belangstelling voor Johan dus geen gebrek en ook de grote zaal van het Paard was uitverkocht. Veel generatiegenoten, vijftigers en zestigers derhalve. Het leek wel of Johan zich aanpaste aan dit publiek, want na de verrassende opening met hun oudste single Swing (een van mijn meest favoriete Johan-nummers) werd een mix van oud en nieuw werk gespeeld. Opvallend vaak maakte De Greeuw gebruik van een stemvervormer, die ik niet in die mate op de CD had gehoord. Had voor mij ook niet gehoeven, maar goed. De nieuwe nummers passen naadloos in het oude werk, zeker So it Goes, Time for Change en I Don’t Know Man. Fijn om ijzersterke songs als Pergola, In the Park, How Does it Feel, of Coming in From the Cold weer live te horen. Nieuw nummer Cincinnati en titelsong The Great Vacation zijn ook lekker. Maar toch, het kabbelde, het was zeker mooi gebracht, er was eigenlijk niks op aan te merken, maar er ontstond ook geen uitgelaten sfeer. Het was een beetje mat, of zoals mijn vriendin zei: ‘De Greeuw staat er bij alsof hij zo snel naar huis moet om zijn powerpoint voor morgen tijdens de accountantsoverleg af te maken’.

 
Daar kwam eigenlijk pas op het laatst verandering in, te beginnen bij Oceans, Day is Done en een mooie uitgerekte uitvoering van Why Don’t We. In de toegift ging het pas echt los. Fly on the Wall is wat mij betreft het beste nummer van de nieuwe plaat en dat klink echt heel lekker live. De afsluiters Tumble and Fall en Everybody Knows zorgden ervoor dat iedereen met een blij en tevreden gevoel de Haagse avond inging. Al met al, ondanks het rustige en overbeschaafde eerste deel, toch een aanrader. Johan blijft top.

HareD

The Wonder Stuff live. Boiler Shop, Newcastle-upon-Tyne, 22 Juli.

Foto: HareD

Als je het maar lang genoeg uithoudt als band, of op tijd weer bij elkaar komt na een break-up, en je hebt ook nog een paar succesvolle platen gemaakt, dan kun je tot in de lengte der tijden jubilea vieren. Verleden jaar stond het album Never Loved Elvis centraal tijdens een kleine tour langs het Britse clubcircuit van The Wonder Stuff, dit jaar is het de beurt aan Construction for the Modern Idiot (1993). Dit was de minst populaire van de eerste vier albums van ‘the stuffies’ (hoewel toch nummer 4 in de UK charts). Na 78 concerten in de tour die erop volgde was de koek op en ging de band uit elkaar in juli 1994 (tot 2000). Ook in latere jaren speelde de hergroepeerde band (met naast zanger Miles Hunt alleen gitarist Malc Treece nog over van de originele bezetting) niet veel materiaal van dit album, zo vertelde zanger Hunt in de aanloop naar de tour in een reeks filmpjes op You Tube.

Geen reden om nu thuis te blijven, want afgelopen weken toerde de band door Noord-Engeland en Glasgow, ze staan eind november op een festival met twee optredens in de aanloop, en in december volgt de afsluiter in onder andere London en Birmingham. Ik vond het leuk om een nieuwe stad te ontdekken, dus kocht ik een kaartje voor het tweede concert, in Newcastle. Zaal de Boilershop was een oude werkplaats waar de locomotieven van de beroemde treinpionier Robert Stephenson vroeger werden gemaakt. Als concertzaal was het ook prima, niet te groot en merkwaardigerwijs met palen in het midden, zodat de zichtlijnen niet overal handig waren. Maar daar kon gelukkig om heen worden gewerkt en als lange Nederlander is het altijd weer een kijkgenot om tussen de gemiddeld genomen lilliputterige Britten te staan.

Foto: HareD

De set bestond uit twee delen: eerst Construction for the Modern Idiot in zijn geheel, aangevuld met enkele b-sides, dan een korte pauze en vervolgens een set met greatest hits en andere aangename stukken. Het eerste deel was fijn en goed, al begon het merkwaardig: de basversterker was stuk, dus moest er na het eerste nummer gewacht worden. In de tussentijd riep iemand uit publiek ‘go on’,  maar dat viel niet goed bij Hunt, hij reageerde: ‘why the fuck do you think I am able to do something about that’ en ging toen maar op het podium liggen. Veel nummers dus die amper eerder live zijn uitgevoerd en dat is een gemis want ze klonken erg goed. Uitzondering is evergreen ‘On The Ropes’ (nummer 10 in de UK topparade destijds), met een hoofdrol voor violiste Erica Nockalls. Na de pauze ging het tempo verder omhoog  en reeg de band hoogtepunt na hoogtepunt aan elkaar, waaronder ‘Mission Drive’ en ‘Caught in my Shadow’. Kortom, het was weer een heerlijk muziektripje, dus laat de albumjubilea elkaar maar blijven opvolgen!

HareD

P.S. van de redactie. De bijdage van HareD kwam binnen tijdens onze vakantie. Vandaar de late plaatsing

Blur live. Ziggo Dome, Amsterdam dinsdag 27 juni 2023

Foto: Hared

De Britpop bestaat nog en de ongekroonde koningen van Blur kwamen voor het eerst in 20 jaar naar Nederland. Dat ze in de Ziggo stonden was al een tikkie merkwaardig, omdat Blur nooit heel populair is geweest in Nederland, zeker niet in vergelijking met eeuwige rivaal Oasis. Het was dan ook niet vreemd dat de zijkanten van de 2e ring met doeken waren afgezet, bij gebrek aan belangstelling. Vergelijk dat met de welhaast heilige status in het Verenigd Koninkrijk, waar zij binnenkort twee keer in een uitverkocht Wembley spelen.

Afgelopen vrijdag zond de NPO nog het concert Parklive uit, dat Blur gaf ter afsluiting van de Olympische Spelen in London in 2012. De massa was enorm destijds in Hyde Park.

In Amsterdam deed de organisatie in aanloop van Blur zelf vreselijk zijn best alles wat leek op sfeer snel de kop in te drukken. De DJ van dienst draaide werkelijk ongekend verschrikkelijke platen en voorprogramma Pip Blom bleek een volledig mislukte kopie van Garbage, echt driekeer niks.

Blur zelf echter was twee uur lang fijn, hard en prettig. Hoewel zij ook nieuw werk speelden (daar moet ik zodra de cd uit is nog eens op mijn gemak naar luisteren om een oordeel te kunnen vellen), was het toch vooral een feest der herkenning. Opvallend was dat er twee nummers opnieuw moesten na een mislukt begin, maar dat mocht de pret niet drukken.

Hoogtepunten waren Beetlebum, Coffee & TV, Parklife, Sing, Song 2, This a Low, Girls and Boys en afsluiter The Universal.

HareD

Paul Weller live. Paradiso, maandag 22 mei 2023

Photo: HareD

In een uitverkocht Paradiso stapte Mr. Cool het podium op. Gesoigneerd, simpel maar stijlvol gekleed, gebruind kop met genoeg groeven voor zijn leeftijd (hij is uit 1958), aardig maar beheerst in het contact met het publiek, ervaren en toch altijd nog enthousiast. Kortom, Paul Weller deed na 6 jaar weer Nederland aan. De wonderman van de muziek, omdat alles wat hij aanraakte in goud veranderde: The Jam, Style Council, en daarna solo.

Dat was niet voor niets, hij heeft heel veel heerlijke nummers gemaakt en doet dat overigens nog steeds. Weller speelde bijvoorbeeld een paar recente en ook nog een heel nieuw nummer, dat was erg prettig allemaal. Hij deelde het podium met een band van 6 man, die niet alleen bestond uit bas, gitaar, toetsen en blazer (saxofoon, fluit), maar ook twee drummers had. Dat zie je niet vaak. Als ze synchroon speelden was het imposant, vaker combineerden ze drums met de meest uiteenlopende vormen van percussie. Daarbij was het ook handig, want de ene drummer speelde af en toe een nummer mee op gitaar, vanachter zijn drumkit. Kon de ander toch nog trommels beroeren.

Spelen konden en deden ze, en lang (ruim twee uur). Wat een goede band zeg. Weller speelde afwisselend gitaar en piano en zijn karakteristieke stem had niet veel aan kracht ingeboet. Het  samenspel met de rest was top, en het geluid fantastisch. Puur vakmanschap, een genot om te beleven. 

Zeker in het begin van het concert volgde de korte nummers elkaar in hoog tempo op. Een mix van solowerk en meer Style Council dan The Jam. Dus wel ‘Shout to the Top’, maar helaas niet ‘Town called Malice’. Maar meer dan genoeg andere lekkere nummers, zoals ‘Above the clouds’, of  ‘All the pictures on the wall’. Kortom, het was een cool feest.

HareD     

 

Pixies live. Amare, Den Haag 4 maart 2023

Foto: HareD

De Pixies, in Den Haag. Niet in het Paard, of in het congresgebouw, maar in het nieuwe concertgebouw Amare (wel in samenwerking met het Paard). Waar anders de klassieke muziek heerst, blijkt er ook gelegenheid voor popconcerten. Stoelen uit de zaal en proppen maar. Letterlijk, want het was heel erg vol op de vloer. Gelukkig zijn er ook loges aan beide kanten, drie verdiepingen in totaal, waar de stoelen blijven staan en ook nog enkele staanplaatsen zijn. Daar was meer lucht en kon je ook nog eens een stap naar links of rechts zetten. Evenwel, mooie aanwinst, want de grote zaal in het Paard kan maar 1250 mensen kwijt, hier (liefst iets minder dan) het dubbele. Zo kan er af en toe ook een grotere act naar de Hofstad komen, het Malieveld buiten beschouwing latend.

De Pixies dus. Maar waarom eigenlijk? Wat maakt de Pixies zo bijzonder dat ze nog steeds wereldtournees langs uitverkochte zalen maken? En waarom stonden we niet gewoon gezellig met de oudjes onder elkaar te mijmeren over de tijden dat we nog pogoden bij de Pixies op Rock Torhout in 1989 (om het even bij mijzelf te houden), wat deden al die jongeren erbij?

Om met het laatste te beginnen: helemaal zeker weet ik het niet, want ik kon het niet terugvinden op internet, maar waarschijnlijk heeft het te maken een game waarin een Pixies song is verwerkt (dat is veel gebeurd), of een serie op Netflix, of iets dergelijk. Laten we echter op voorhand ook niet uitsluiten dat de Nederlandse jeugd en masse een goede muzieksmaak heeft ontwikkeld!

Foto: HareD

De Pixies zijn natuurlijk sinds eind jaren tachtig geroemd om hun unieke muziek, waarvan vele muzieksterren hebben gezegd dat het hen heeft beïnvloed, van Kurt Cobain en Thom Yorke tot aan Bono en David Bowie. Hun laatste cd Doggerel (2022) doet zeker niet onder voor het eerdere werk, maar de verrassing is niet groot, erg vernieuwend is het allemaal niet. De band is wel iets anders, want Black Francis, David Lovering en Joey Santiago hebben sinds 2016 wederom een dame als vaste bassist, Paz Lenchantin, nadat de legendarische Kim Deal in 2013 opstapte.

Het concert zelf ging ook net als voorheen: door de korte lengte van de meeste Pixies songs een eindeloze stroom nummers, wel een respectabele twee uur achter elkaar, waarna er zonder toegift afscheid werd genomen. Althans, alleen een buiging kon eraf, in de twee uur werd er door Francis niets tegen het publiek gezegd, nog geen ‘thank you’, of ‘how are you The Hague’, ook niet toen zij het podium afliepen. Een armzwaai, dat dan weer wel!

Het concert was natuurlijk een selectie van oud en nieuw. Wel een raar begin, want ‘Debaser’ werd ingezet, maar weer snel afgebroken, om helaas niet meer terug te komen. Maar genoeg mooie nummers van alle albums, waarbij ik toch wel heel erg gelukkig werd van het keiharde ‘Tame’. Blijkbaar vinden zij zelf ‘Wave of Mutilation’ erg mooi, want dat kwam twee keer terug, in rock-, en in akoestische versie. Het middendeel was minder: veel langzamer, geen heel bekende songs, de energie ebde de zaal uit. Maar aan het eind was het weer uptempo en was iedereen blij zo te zien.

Al met al een goed concert, maar het dak bleef behoorlijk stevig op de Amare. Iets teveel op routine, helaas.

HareD

Dag en dank De Dijk. Live, Het Paard Den Haag, 10 november 2022

Photo: HareD

Dat was het dan. Zo’n dertig jaar met regelmaat naar een concert van De Dijk, veelal met dezelfde vriendengroep. Voor ons stonden concerten van De Dijk gelijk aan het clubcircuit, ik denk het meest in Tivoli. Dus wij wilden niet naar een van de vier massale afscheidsconcerten in de Ziggo Dome van afgelopen september. Dus kozen we een afsluiting in stijl, in dit geval in het Paard.

Ze pakten groots uit, deze “86e keer in het Paard’, volgens zanger Huub van der Lubbe. Niet qua spektakel of show, maar gewoon zoals het moet, met muziek.  Veel van het oude werk werd gespeeld, dat in mijn beleving ook veruit het beste is. Inclusief ‘Bloedend Hart, ‘Wat een vrouw’, ‘Ik kan het niet alleen’ en ‘Groot hart’, naast natuurlijk nummers als ‘Laat het vanavond gebeuren’, ‘Wakker in een Vreemde Wereld’, ‘Dansen op de Vulkaan’, ‘Binnen zonder Kloppen’ en ‘Niemand in de stad’. Dat optreden nooit helemaal routine wordt bleek zelfs tijdens deze afscheidstournee, want tot algehele hilariteit lukte het Huub pas om bij de derde poging ‘Mijn van straat geredde Roos’ probleemloos te zingen.

Foto: HareD

Mijn kleine ergernis van de laatste jaren kwam helaas ook weer terug, namelijk dat zij na een uptempo nummer niet in dezelfde versnelling doortrokken en het dak eraf speelden, maar dan steevast een paar langzame of op zijn best mid-tempo songs speelden. Tja, oude mannen, zullen we maar denken.  
Na een kleine vijf kwartier begonnen ze al met afscheid nemen, maar dat bleek vooral een schijnbeweging. Twee toegiften en negen songs later hield het pas echt op, natuurlijk geheel toepasselijk met ‘Mag het Licht Uit’, inclusief dovend zaal- en podiumlicht. Een heerlijk laatste concert, een totaal feest.

Dertig jaar De Dijk. Vanaf einde middelbare school tot aan afgelopen donderdag. Daar werd ik toch wel een tikkie melancholisch van. Maar toch ook vooral dankbaar, voor al die uren vermaak, voor de heerlijke muziek en de mooie teksten.

Dank en dag De Dijk!

HareD

Mountaineer live, Haarlem 13 November 2022

Foto: HareD

Het was weer feest, thuis bij Wo. en Karen! Ditmaal speelde Mountaineer. Aangekondigd als ‘het soloproject van Maggie Brown zanger en songwriter Marcel Hulst’, troffen wij een 6-koppige band aan in de voorkamer. Naast Marcel bestaand uit drums, bas, toetsen, zangeres alsmede gitaar/lapsteel.

In 2015 verscheen de eerste cd van Mountaineer getiteld '1974'. Eerder dit jaar bracht Marcel 'Lewis & Clark' uit, vernoemd naar Amerikaanse ontdekkingsreizigers die de frontiers van het Amerikaanse Westen ontdekten. Naar eigen zeggen worden op deze cd de grenzen verkend van folk, indiepop en Americana. In vergelijking met ‘1974’ is ‘Lewis & Clark’ veelzijdiger en meer afwisselend. Lewis & Clark (‘& Barn’ staat er trouwens ook nog op de cd-hoes, voor de laatste drie nummers) werd geproduceerd door Jan Schenk (onder andere Claw Boys Claw) en gemixed door Frans Hagenaars, die ook werk deed voor Tim Knol en Daryll-Ann. Dat laatste is wel terug te horen, net zoals ik bij het luisteren soms flash-backs kreeg naar The Jayhawks.

Maar voordat de verkeerde indruk bestaat, we hebben hier te maken met een unieke, veelzijdige stijl, met prachtige melodieën. Vergelijk bijvoorbeeld het veelstemmige ‘Hands off Deck’ of ‘’Submarine’, met het ingetogen ‘Man-made war’, ‘Baltimore’ of ‘Vessel’, terwijl ‘Polaroid’ iets mystieks heeft. Zowel lapsteel als -af en toe- trompet (niet aanwezig in de huiskamer!) zijn prachtig met de stemmen en andere instrumenten verstrengeld.  We kregen het volledige spectrum voorgeschoteld. Mooi op elkaar afgestemd, met een perfect geluid. Vanaf de openingssong ‘Ohio’, tot aan sluitstuk ‘Houses’, het was prachtig. Soms singer-songwriter, dan weer met de hele band, altijd bleef de intimiteit behouden.     

Kortom, het was een heerlijk muziekuurtje. Dus koop of stream die cd, ga Marcel en consorten ergens beluisteren, zorg dat Mountaineer in je systeem komt!

HareD

Je kunt het werk van Mountaineer hier bestellen:

https://mountaineer-music.bandcamp.com/album/lewis-clark

Joe Jackson live. Carré Amsterdam, 1 juli 2022

Foto: HareD

Wel knap, je grootste successen zo’n 30 jaar geleden vieren en nu nog steeds Carré bijna uitverkopen. Joe Jackson deed het, op karakteristieke wijze.

Joe wil zijn publiek het liefst op een stoel, zo kan ik mij ook herinneren van een show eind jaren tachtig in Ahoy. Dus zijn keuze voor Carré was niet zo gek. Hij komt komende weken ook nog in De Veereniging, 013 en TivoliVredenburg, dus ik neem aan dat het daar ook zitten geblazen is. Dat is ook best te doen, want een deel van zijn muziek is ingetogen. Maar een ander deel geheel niet, en dan is het wel fijn om te kunnen staan. Maar daar heeft Joe dus een andere opvatting over…

De ‘Sing You Sinners’-tour is een mix van oud en nieuw werk, deels met band en deels solo op piano. Toetsen, bas (Joe’s oude vriend Graham Maby!), gitaar en drums, met een decor van hoofdzakelijk de kisten waarin de instrumenten worden vervoerd. De muziek moest de show dus maken, en deed dat op eenvoudige en overtuigende wijze. Jackson’s werk, of het nu uit eind jaren zeventig is, of heel recent, is zo sterk, daar is verder geen hocus pocus bij nodig. Ook niet omdat zijn stem nog net zo zuiver en onveranderd is als eind jaren zeventig. Joe was ook verrassend communicatief, met voor zijn doen veel praatjes tussen de nummers door (zo leerden wij dat hij van regen houdt, om maar wat te noemen….!).

Foto: HareD

De heren begonnen met een medley van drie nummers van zijn eerste LP, Look Sharp (1979) en drie van de meest recente, Fool (2019). Opvallend -althans voor mij- was dat de nummers van Fool live zo goed uit de verf kwamen. Hij speelde er nog meer in de loop van de avond en op cd vond ik er niet zoveel aan, eerlijk gezegd, maar nu schitterden ze. En dat deden zij naast alle greatest hits van Joe, dus bijvoorbeeld een prachtige vertolking van Real Men, en heerlijke nummers als It’s Different for Girls, A Slow Song, maar ook Sunday Papers, Nineteen Forever, Blaze of Glory en natuurlijk Is She Really Going Out with Him.

Heerlijk concert, Joe kan nog jaren mee!

HareD

The Wonder Stuff live, Shepherd's Bush Empire, 23 June 2022

Foto: HareD

Er zijn een paar bands waarvoor ik naar het buitenland reis. The Wonder Stuff is er een van. Dat moet ook wel, want de heren en dame, origineel uit Stourbridge bij Birmingham, zijn in Nederland vrijwel onbekend. Maar vooral in de jaren negentig waren zij in het Verenigd Koninkrijk een van de grootste bands, die alle grote festivals en zalen bespeelden. Ze hadden een nummer één hit (Dizzy), 17 top-20 singles, en drie top-10 albums in het VK. Centrale figuur is zanger en gitarist Miles Hunt.

Een paar keer opgehouden en weer begonnen, ligt het hoogtepunt van hun roem wel achter hen. Zoals wel meer bands doen tegenwoordig, kondigden zij aan hun best(verkopende) plaat in zijn geheel live te spelen, aangevuld met hun greatest hits. Daar moest ik bij zijn! Vriendin meegelokt met een weekendje London, en daar stonden we in Shepherd’s Bush Empire, het oude theater uit begin twintigste eeuw, dat nu zo’n 2000 toeschouwers kan bergen. Als extra persoonlijke trip down memory lane was het de concertzaal die het dichtst bij mijn kelderkamertje was toen ik in London studeerde. Kan mij onder andere een mooi concert van The Tragically Hip herinneren.

Foto: HareD

Het derde album Never Loved Elvis uit 1991 stond dus centraal, nadat hetzelfde format in eerdere tours werd gebruikt, toen met The Eight Legged Groove Machine (1988) en Hup (1989). De single ‘Welcome to the Cheap Seats’ was destijds top-10 in het VK.

Enkele observaties:

• In het VK doen ze niet aan decibellenmaxima. Kolere, wat stond het geluid hard! Voordeel was wel dat er niemand (hoorbaar) doorheen stond te ouwehoeren….;
• The Wonder Stuff speelt een mix van rock met folk-achtige elementen, doordat er een viool meedoet (prachtig bespeeld door Erica Nockalls), maar de zaal ging tekeer alsof het een hardrockband betrof. In tijden niet meer gezien dat de hele vloer een grote deinende massa werd, van voor tot achter;
• Ook de band had er zin in, speelde goed, hard en lang. Persoonlijke hoogtepunten waren Mission Drive, Red Berry Joy Town en On the Ropes. 

Hared