Zoo. Go Back To The Zoo

Go Back To The Zoo is back with its third album. After the, at times too, poppy 'Benny Blisto' (2010), the ambitious and good 'Shake a wave' (2012), now there is Zoo. The ambition of GBTTZ is clear from the very first notes of Zoo. A mix of 'Sympathy for the devil' and 'You can't always get what you want' is offered on what is the second single of Zoo 'Head up high'. A great, spacious, clear sound, with more details than ever before. Working with producer Youth clearly is a great step forward. This level is effortlessly continued in the second song and first single '(I just want a) Milkshake)'. A very convincing start of Zoo, but is GBTTZ able to keep this level up?

In 2010 I wrote a sympathetic review of Benny Blisto in WoNo Magazine on a debut album of a new band that was able to come up with several interesting melodies, but was on the whole learning its trade. They surprised me live in the winter of 2011. GBTTZ really rocked and got the whole of Patronaat dancing and singing. My review of 'Shake a wave' (2012) was positive on this blog. The album showed great progress in playing and songwriting. Less poppy and more rocking.

In 2014 GBTTZ knows what works. Some of the songs have the audience effects for the festival pastures already built in. The sound is great, fat, deep drums, a strong pumping bass. Producer Youth has made the sound wide, spacious, creating the room for all sorts of nice effects that give songs distinctive features. Piano, organ, choir, strong, Keith Richards infused solos. 'Head up high' is the standard of all things on Zoo. The opening statement is so strong. Unfortunately this level is not kept up on Zoo. In some songs I have the feeling GBTTZ is trying too hard. That makes Zoo an album of peaks and canyons. This is not necessarily a bad thing. The good songs are really good, setting them apart from the fold. Songs that many a band would wish they had working for them on their repertoire. GBTTZ really delivers in those songs.

The other thing I will never really get used to is Cas Hieltjes' voice. I get some reactions at over exposure, but his voice fits the music GBTTZ plays (but the 'th' just has to be better!). The 80s influence in the drumming and The police and more poppy 80s guitar licks in 'Charlene' is not my cup of tea either. 'Charlene' is a very poppy tune, but just a little bit too much so. Overdoing it. In more songs it is like GBTTZ has listened to several other bands very closely and came up with a song in that mode. Kings of Leon in 'You'? Certainly, but 'You' is a well made song, with all effects in the right places. This is just an example, but is exemplary for Zoo. Disco? Why not. 'Situation' offers just that. Bee Gees, Foxy?, 'Situation' offers it all. Again I have to admit that the song is very well made and has a rock guitar, rhythm and solo, at exactly the right moment, changing the mood and face of the song. Teun Hieltjes again does a Keith/Ronny solo here. From disco to The Black Crowes in minutes.

The examples given just now can be repeated with nearly all songs. It irritates me a little as I'm spending more time at trying to define what I'm hearing while reviewing Zoo instead of enjoying the music. This will stop over time, but the question that is staring me in the face is, will I put Zoo on again? With 'Shake a wave' I was not faced with this dilemma. And then GBTTZ presents some sort of reggae as well in the form of 'Decision'. It's just too forced. At this point I have to conclude that Zoo is not my album.

Seen from a production point of view Go Back To The Zoo really made a good step forward. In the songs they did not. And this is the driving thing of releasing a record as a band, isn't it? Where Blaudzun, Moss and De Staat made, at least in my opinion, their best album to date, Go Back To The Zoo did not. Zoo is not a bad record, I just had hoped for a better one. Zoo is a sympathetic album, I can't make much more of it, despite the fantastic beginning with the two singles and the great chorus of 'Miracle', which is very much Handsome Poets like. Better next time? I don't doubt it, Go Back To The Zoo has a better album within itself.

Wo.

You can listen to '(I just want a) Milkshake' here.

WoNo Magazine 13.1 is here

Today we release a new WoNo Magazine, the first and last of 2013. A Christmas issue with Christmas. Missing deadline after deadline has it advantages, so to speak. It is a change from having a Christmas issue with Easter or in the summer holidays and certainly beats one in November. True to our motto: WoNo Magazine is released when it is released; so why not today.

In 13.1 you will find the best of the blog in the past months (and some more) and "new" musical adventures of our contributors over the past two years (and some more). Albums, live shows, interviews and stories; as usual you can find something to your liking in your magazine.

By the way

You can follow us on Twitter: @WoNoMagazine.
Receive alerts by installing a WoNo Magazine RSS feed into your Outlook account.
Will WoNo Magazine be on Facebook in 2014?
You can join the WoNo Magazine group on LinkedIn.
And don't forget, your daily shot of musical newness in this space.

And best of all: you can contribute yourself to this blog and future issues of WoNo Magazine.

Enjoy this new issue under the Christmas tree and on behalf of my co-editors, .No and Drentix, let me wish you a Merry Christmas and the best wishes for 2014!

Wo.

And here is the link this is all about: http://bit.ly/1gSInwlhttp://bit.ly/1gSInwl

Soundgarden live, Heineken Music Hall 11 September 2013 (2)

Voor mij een ‘must see’.....Soundgarden.....als ik eerlijk ben, eigenlijk Chris Cornell. Weten dat ze in Amsterdam gaan optreden en dan geen kaartjes kopen, en vervolgens kaartjes cadeau krijgen van m’n zoon. Wat kan het leven mooi zijn.

Als liefhebber van de grunge stroming uit Seattle en, zoals eerder beschreven, passief meeluisteraar thuis, was ik in de veronderstelling dat ik het meeste werk van Soundgarden wel kende. Bij nader inzien viel dat tegen. De muziek die de band tussen 1984 en 1997 maakte, was toch wat ondergesneeuwd door Pearl Jam en Nirvana. En de enige cd die ik zelf veelvuldig heb beluisterd was wel met zang van Chris Cornell, maar met een andere band: Audioslave (Out of exile 2005).

Afijn, op naar de Heineken Music Hall, een vierkante fantasieloze bak, maar, eerlijk is eerlijk, een geweldige akoestiek. Voorprogramma ook maar beluisterd: Graveyard, een viermansformatie met stevige rock uit Zweden. Recht voor het podium gezeten voelden de laagste tonen echter meer als een reanimatiepoging dan muziek. Niet helemaal prettig afgesteld dus.

Dit was anders bij het optreden waar we voor kwamen: Soundgarden. Opmerkelijk vond ik overigens de overgang tussen de twee bands: er werd een kwartier lang gestofzuigd op het podium???

Vanaf het eerste nummer stond de muziek als een huis. Massief, indringend, hoewel Chris bij het eerste nummer even vals zong, iets wat ik eigenlijk niet wilde horen. De nummers volgden elkaar snel op, soms aangekondigd: Spoonman, Like Suicide…..En wat ik altijd een mooi gebaar vind: ‘Thank you for being here, we are here for you!’. Verder memoreerde Chris een eerder optreden: ‘I see a lot of bright eyes, and a few stoned, this was the other way around last time we were here’.

Stevige muziek, fraaie lightshow, de bandleden wijdbeens, mooie spanning, misschien wat weinig onderlinge interactie, maar dat kan me ook ontgaan zijn omdat ik een zitplaats had opgezocht achterin de zaal en mijn aandacht telkens naar de lichteffecten en dia’s werd getrokken. Het publiek (waarom zijn er bij dit soort bands altijd zo weinig vrouwen in het publiek?) ging moeiteloos mee, smart phone in de hand.

Halverwege het concert zakte bij mij de energie wat in, doordat ik de meeste nummers niet goed kende begon alles een beetje op elkaar te lijken. Ook de invloed van Led Zeppelin drong zich aan me op. Maar plotseling, don’t know what happened (nummers van hun nieuwste cd?), leek de muziek nog massiever te worden, met mooie zware bassen en drums, met de geweldige stem van Chris…..boeiend, meeslepend, gaaf….ik snap nu ook weer waarom het toch zo hard moet dat je oordoppen nodig hebt.

De toegift van de avond bestond ook bij Soundgarden uit meerdere nummers (nieuwe mode?), en als afsluiting….tsjaa, hoe moet ik dat nou omschrijven? Afgezien van het feit dat het van mij niet had gehoeven….een enorme bak herrie, samengesteld uit het geluid van gitaren, vervormers en alle mogelijkheden die in een P.A. zitten, lang aanhoudend terwijl de bandleden reeds één voor één het podium verlaten hadden…..Apart, dat wel. Enneh….geen Black hole sun…..gelukkig maar, want dat vind ik nou net geen mooi nummer. 

ReginA

Je kunt hier naar 'Black hole sun' luisteren. Voor hen die het wel misten....

Claw Boys Claw, Rocktempel Paradiso, Amsterdam natuurlijk. 31 Mei 2013

Je kunt hier luisteren naar 'Hammer'.

Hoewel het qua leeftijd best had gekund, heb ik de eerste perikelen (1983) van Claw Boys Claw niet bewust meegemaakt. De eerste cd die ik geprobeerd heb grijs te draaien is Pajama day, uitgebracht in 2008. Daar zit dus wel even 25 jaar tussen. En wie ben ik dan eigenlijk om een recensie te schrijven over deze band. Welnu, ik mocht een optreden bijwonen in Paradiso op 31 Mei 2013. Waar overigens bleek dat het schrijven van een recensie nog linke soep kan zijn. Na enkele nummers haalde zanger Peter te Bos een recensie aan waarin ten onrechte werd vermeld dat het optreden in Paradiso het laatste optreden van de tour zou zijn, maarrrr….er komen nog meer ‘gigs’ tot ergens in het najaar. Én dat een nummer van Hammer werd toegeschreven aan een eerder album. Opletten dus wat er op papier komt.
 

Maar laat ik even beginnen met het voorprogramma: Blackboxred, een verrassend duo: dame/heer; gitaar, keyboard, zang / drums. Pittig en ritmisch. Klonk regelmatig als complete band, knap dus.

Daarna de band waar ik voor kom, Claw Boys Claw: Peter te Bos zang, frontman, in pak, rood overhemd, ruige kop (62, wat wil je); John Cameron, gitarist van het eerste uur, serieus uitziende krullenbol; Marcus Bruystens basgitaar, vanaf 2007 bij de band en dus stukje jonger, Jeroen Kleijn drums zeer recent bij de band. Overigens heb ik de mannen ook een keer mogen aanschouwen bij Werfpop, niet in het van der Werfpark maar in het Leidse Hout, ook alweer poosje terug: 2008, kennelijk nog met Marc Lamb op drums.

Het optreden in Paradiso had een mooi begin:  Monkey one, één van de nummers die mij het meeste aanspreken op de nieuwste cd ‘Hammer’. Start met een heerlijk stukje percussie….Ik heb het niet helemaal afgeturfd , maar volgens mij zijn bijna alle nummers van ‘Hammer’ gespeeld, geweldig (voor mij, want ik vind het een erg goede cd). Jammer genoeg geen nummers van Pajama Day…..jammer (voor mij, want ..…).

De sfeer zat er snel goed in, heren op leeftijd in een mosh pit voor het podium. Peter te Bos is een entertainer in hart en nieren. Ondanks enige stramheid en massiviteit zal ik maar zeggen, gebruikt hij niet alleen het hele podium, maar waagt zich ook de zaal in. Met het snoer van zijn microfoon als een life-line omhoog gehouden door zijn fans, waagt hij zich tot achterin de zaal onderweg mensen omhelzend en handen schuddend. Ook bassist Marcus gaat het publiek in, crowd surfend gevolgd door Cameron, leuk om te zien. Ondertussen neemt Te Bos de zijingang naast het podium, de klim omhoog is kennelijk wat teveel van het goede.

Dat het er gemoedelijk aan toe gaat blijkt wanneer twee dames het podium beklimmen, kennelijk voor vrijwillige backing vocals, en er dus geen security op af stuift, maar Peter de dames toezingt, door de knieën gaat, wat zeg ik: letterlijk plat gaat en een damesschoen op zijn ribbenkast geplaatst krijgt. Even later is hij deze  vrouwelijke aanbidders kwijt, vraagt waar ze zijn: verdwaald in de coulissen waar kennelijk geen deur was en ze worden alsnog het podium afgeholpen.

Het publiek op de balkons wordt ook niet vergeten, een swingende dame wordt gevraagd waarom haar vriendin niet meedoet (was niet leuk zeker, even later zijn ze weg) en het balkon aan de andere zijde krijgt een microfoon toegeworpen om een stukje mee te zingen.

Ik was overigens onder de indruk van het volume van de stem van Peter, op de één of andere manier is hij grappig om te zien, die grote mond, wijd geopend voor een maximaal volume.

Uiteindelijk lijkt het programma afgelopen, de heren verdwijnen onder luid applaus van het podium, komen (uiteraard) terug en gaan dan nog even een half uur los met ouder werk. Ik herken Locomotive breath (Tull fan hè), So Mean en Dracula....de zaal gaat zo mogelijk nog verder uit z’n dak.

Mooie avond, ik denk er met plezier aan terug.

Er rest mij wel één vraag: Is het toeval dat het logo van Claw boys claw me doet denken aan Dolfje Weerwolfje?

Of is er ergens een link?

ReginA

Therapy? live in Patronaat Haarlem

Je kunt hier naar 'Screamager' luisteren.

Haarlem 20 november 2012

Als passieve meeluisteraar van die nooit weet wat er in de cd-speler zit ben ik me er inmiddels wel van bewust dat mijn oren gespitst worden bij klanken van Therapy?. (Dit is geen vraag, Therapy? heet gewoon zo.)

Een optreden van deze band in onze regio leek mij dan ook een prima tijdsbesteding. Dus 20 november op de trein naar Haarlem gestapt.

Omdat we ruim op tijd waren (heerlijke pizza gegeten) bleek het beluisteren van het voorprogramma tot de mogelijkheden te behoren. Nu is een voorprogramma niet altijd wat ik er van hoop, maar eerlijk is eerlijk, de Ieren die de heren hadden meegenomen, LaFaro, waren de moeite waard. Stevige muziek en dus een goede opwarmronde voor het binnendruppelende publiek.

Een publiek met een hoog testosterongehalte, 70% man schat ik in, waarvan nog eens zo’n 30% kaal. Ik neem aan het standaard publiek bij hun optredens.

Vanaf dat het trio Therapy? het podium betrad lag het tempo hoog alsmede de decibels van de overigens perfect afgestelde installatie, inclusief belichting, petje af.

Vanwege mijn eerder genoemde passief luistergedrag en het feit dat ik veel te lang heb gewacht met het schrijven van deze recensie moet de lezer geen opsomming van nummers verwachten. Omdat ik wel hoopte op één van hun nieuwe nummers (ik stond al een poos te denken ‘before you….’) weet ik zeker dat dit nummer is gespeeld. 

De band die al meer dan 20 jaar bestaat en afkomstig is uit Noord Ierland, bleek dus te bestaan uit drie bandleden. Gitarist/zanger Andy Cairns, basgitarist Michael Mc Keegan en drummer Neil Cooper (lang leve Wikipedia). Even was ik in de war door een vierde man op het podium, maar dit bleek iemand te zijn speciaal voor het stemmen en aangeven van de verschillende gitaren van Andy. Ik moet zeggen dat dit eigenlijk arrogant op mij overkwam, maar inmiddels heb ik dit bijgesteld. Afgezien van het feit dat zang gecombineerd met lead gitaar spelen een pittige klus is, wist Andy mijn beeld over hem 180 graden om te draaien, waarover later meer.

De band startte met waarschijnlijk wat vrij nieuwe nummers, want de meeste kende ik niet erg goed, maar ik ben een liefhebber van hun stijl en mede door de act van Michael was het een uitermate boeiend optreden. Tijdens hun hit ‘Diane’ kreeg ik wel even kippenvel: twee dagen ervoor was er dankzij DNA verwantschaps onderzoek een verdachte opgepakt van de moord op Marianne Vaatstra. Krijgt zo’n nummer toch even nog meer lading.

Het nummer van de meest recente cd ‘A brief crack of light’ ‘Before you, with you, after you’ eindigt met ‘this is how it ends’ en leek dan ook het laatste nummer van de show te zijn. Leek, want zoals een goed publiek betaamt kregen we al klappend en joelend de band terug op het podium. En wat doet een band dan? Dan spelen ze nog een nummertje. Licht aan, afgelopen. Zo niet Therapy?. Het leek wel of ze nu pas losgingen, en plotseling herkende ik allerlei nummers van eerdere cd’s! Feest dus! Michael kreeg het publiek helemaal mee, mooi om te zien. Uiteindelijk moest het optreden dan toch afgesloten worden en dit deed Andy met het uitvoerig bedanken van zijn publiek, ‘we are here because of you’. Groots gebaar.

Nog even een dame die een stage dive aandurfde en voorbij was het…..mooie avond, genoten heren! I was there because of you!

ReginA

You can order 'A brief crack of light' here

or here

Wovenhand in Paradiso te Amsterdam – 25 September 2012

You can listen to 'Maize' here.

Ik kan kort zijn (maar zal dat niet doen, zit contractueel aan een minimum aantal woorden per recensie): dit was een zeer heftig concert, zeker hard genoeg om mij te bekoren. De stevige percussie van Ordy Garrison, gecombineerd met zware baspartijen van Gregory Garcia Jr (knappe knul met donker lang haar en Indian look door rode hoofddoek), en stevig gitaarspel van Chuck French (de laatste twee zijn nieuw in de band en medeverantwoordelijk voor de compactheid en power die ik eerder bij Wovenhand miste) zijn voor mij de perfecte ondersteuning voor de wonderlijke stem, het gebruik van zijn Gretsch en aparte songteksten van de in 1968 te Colorado geboren David Eugene.

Na enkele jaren bekend te zijn met de muziek van Sixteen Horsepower, (lees David Eugene Edwards, lees Wovenhand) werd het tijd om een live optreden bij te wonen. Prachtige locatie natuurlijk, Paradiso. Maar deze locatie zorgde even voor de herinnering aan een ander optreden, van de wijlen Chris Whitley. En waarom dan wel? Omdat Chris evenals Eugene zowel met een stevige band kon spelen alsook op de rustiger meer solo-achtige tour en het rustige optreden van Chris (door velen bejubeld) was voor mij een afknapper. Dus met enige reserve toog ik naar Paradiso om Wovenhand, voor mij de slow uitvoering van Sixteen Horsepower (what’s in a name?) te gaan meebeleven. Ik moet wel zeggen dat de meest recente cd, The Laughing Stalk, bij mij reeds de nodige positieve verwachting had geschapen.

Na een opwarmronde door Herrek, waar ik niet te veel over zal schrijven, aan mij niet geheel en al besteed op een enkel nummer na, maar dit kan zijn doordat ik hun, waarschijnlijk zelfgeschreven, nummers niet kende, werd de volgestroomde zaal overdonderd door een muur van geluid. Dit was te danken aan de nummers van bovengenoemde nieuwe cd, zoals ‘Glistening Black’ (ja, ja, hier werd voor mij in de percussie, een soort trance drumming, de Indiaanse afkomst van David Eugene hoorbaar), ‘Closer’ (mooi, mooi, mooi……), ‘Maize’ (zie plaatje op cd hoesje, prachtig verzorgd, songteksten, ziet er goed uit), ‘In the Temple’ en ‘King o King’.

Ergens halverwege het optreden gebeurde dan toch even waar ik bang voor was: David Eugene pakt zijn banjo en Gregory en Chuck slaan de armen over elkaar en gaan het plafond bestuderen. Voor de liefhebbers geweldig natuurlijk, maar niet mijn genre, wel leuk voor degenen die de nieuwste cd nog niet kenden en waarschijnlijk hoogst verbaasd zijn geweest over de nieuwe wending van Wovenhand.

Ook om te zien was dit optreden zeer aantrekkelijk. David Eugene, ditmaal staand en met hoed op, supergeconcentreerd, in trance bijna en de eveneens sterk gefocuste gitaristen en drummer vormen een mooie eenheid, waar de intensiteit voelbaar van is. Recht voor het podium gaat iemand volledig uit zijn dak, met zijn armen deze intensiteit onderstrepend.

Wanneer de avond na een optreden van bijna anderhalf uur wordt afgesloten met een fragiel ingezet maar bikkelhard eindigend ‘As Wool’, wil ik maar één ding, dat Wovenhand door blijft spelen, zijn ritme, klanken en beat over de zaal uit blijft storten, maar we weten allemaal hoe het afloopt met dit soort wensen. Blijft over een visuele toegift: Gregory loopt op Chuck af voor een high five en omhelzing, great!

Het publiek is het met me eens: wildenthousiast wordt geapplaudisseerd, schoorvoetend verdwijnt men richting garderobe en uitgang, een perfecte avond.

ReginA

You can order The Laughing stalk here


or here

Gare du Nord 5 November 2011 Patronaat Haarlem

Op 5 November ben ik met vrienden meegegaan naar een band waarvan ik alleen de naam kende: Gare du Nord. Een dag tevoren even wat filmpjes op Youtube bekeken zodat ik een beetje wist wat me te wachten stond.  Beloofde wel iets goeds…dus we installeerden ons vlak voor het podium.

Wat een fantastisch concert! Holy moly wat een strot heeft die dame! En een wulps lichaam, heet dat zo? Alsof ik naar een levend en zingend venusbeeld zat te kijken: vrouwelijk!! Inmiddels moeder van een baby van 5 maanden, dat verklaard wellicht de weelderige rondingen die haar niet misstaan. Na een aantal nummers verdween deze dame van het podium, wat mij deed opmerken: wat moeten die mannen nou zonder haar? Nou dat werd snel duidelijk. De chemie tussen de bandleden spat van het podium. Na dit intermezzo verscheen onze diva in een prachtige knalrode jurk opnieuw op het podium, waauw

Hoewel ik de nummers dus niet kende, op een enkele cover na, was het zeker genieten en swingen. Te beginnen met bluesy nummer Marvin and Miles. Dat ik zowaar herkende van de youtube filmpjes die ik had bekeken. Het is me dan nooit helemaal duidelijk of dit een teken is dat het snel zal gaan vervelen, dat moet de toekomst uitwijzen. De uitvoering van Summertime was zeker charmant en meeslepend met een iets andere tekst dan mij voor de geest stond, maar niets vergeleken met de tekst van een nummer van de cd Sex ‘n’Jazz. Waar ik verstond: ‘I‘ve got something in my mind’, bleek dit ‘in my mouth ‘ te zijn, zodat in dit geval ‘a dirty mind is a joy forever’ maar weer gedemonstreerd werd

Kennelijk was het een mix van oud werk en nummers van de nieuwe cd Lilywhite Soul, die uiteraard verkrijgbaar was na het optreden, met het aanbod te signeren, hetgeen niet noodzakelijkerwijs op de cd hoefde te gebeuren.

Er werd een stevig potje sax geblazen, behoorlijk tekeer gegaan op diverse gitaren, lekker gebast. Het swingt, is aanstekelijk en de zaal ging moeiteloos mee. Dish of the day: bring a little laughter, shine a little light on everyone who ‘s coming your way, daar word je toch gewoon vrolijk van?

Give me more of these surprises! It was a beautiful day zal ik maar zeggen! Sax soloooo! Ik ga Billy Holiday zoeken op Youtube

ReginA