2026, week 2. 10 singles

It has been snowing for days on end and the whole country sort of has come to a stand still. Musically, things are relatively quiet as well. There are not too many releases in the coming two weeks. Below you find the first single released in 2026 reviewed on WoNoBlog. The year has started and I feel fine. Enjoy!

Blow Your Mind. Strawberry Alarm Clock

When the original "Nuggets" album was released in 1972 I was too young to notice. However, when the four cd box was released in 1998, I made  sure to buy and enjoy it. One of the songs, not on the original LP, was 'Incense & Peppermint' by Strawberry Alarm Clock. It went to number 1 in the U.S. and Canada in 1967, but did not chart over here. In 2025 the band returned to the recording studio and features for the second time on WoNoBlog. Blow Your Mind does not literally have that effect on me. It is a nice single though that has a bite thanks to the wildish guitar riff and the rhythm that propels the song ever forward. The style reminds of the songs on Frank Zappa/The Mothers of Invention's debut album, 'Freak Out'. That is not a bad place to be in. 

Echo Park Donut. Luke Temple and The Cascading Moms

I've never been to Echo Park, but it must be a nice place seeing how many songs/albums have it in their title. The latest edition is this single. Singer/songwriter/producer Luke Temple together with Doug Stuart (bass) and Kosta Galanopoulos (drums) present a very relaxed song that moves in a way that seems lighter than a feather and just floats on the wind. That gives it a late seventies, West-Coast vibe, reminiscent of the likes of Christopher Cross. Add the background vocals and it goes for very pleasant and relaxed listening. When the song at the end gets a more percussive edge, the song almost gets a bite. The trio releases its album 'Hungry Animal' on 13 February.

My Mind's Got A Mind Of It's Own. The Lemon Drop Gang

How far back can a band put the hands of the clock? In the case of The Lemon Drop Gang it is about sixty years. On its latest single it is like a gang of youngsters is playing in the garage of one of their parents. Dad having left the car out on the drive just for them. The result is something the dad, despite holding his hands over his ears, could have been proud of: My Mind's Got A Mind Of It's Own. The Lemon Drop Gang recorded in 2025 though and has done a thorough job of it. The sound of its new single simply can't be more authentic, louder and wilder. Steph O'Halloran - Vocals, Johnny O'Halloran - Guitars, Saw, D. Walker - Bass and Matt Rendon - Drums have found the mustard source of all the teenagers in the mid-60s and turned it into a sensational sound for the 2020s.

Just A Shadow. A.A. Williams

A.A. Williams signed last year to the Reigning Phoenix Music label and is releasing a single to celebrate it. Just A Shadow is a song with at least two sides. The song starts almost like a ballad, turns into a gothic rock songs and later receives a guitar contribution bordering on metal. My mind flashed the lights The Gathering and Within Temptation, to mention two bands from my home country, immediately. The combination works though. Williams obviously is the master of her song. She rides it confidently like Anky van Grunsven rode Bonfire to an Olympic gold medal. All else present in Just A Shadow is there to serve William's darkish voice. She is no Floor Jansen but convinces with her performance. Just A Shadow is the kind of song that makes me want to hear more, despite it is just outside of my musical comfort zone.

The Backrooms. Proton Packs

With 'Visions From The Void', Proton Packs' new and fifth album, coming up, the band released a single that is quite attractive. The band from the Italian town, where horse racing in the city centre is one of its highlights, Siena, is around for over twenty years. Proton Packs has listened to American examples like The Offspring and comes up with an enthusiastic song of the kind Dexter Holland c.s. used to make quite some time ago. Punk rock is combined with a strong melody and some nice lead guitar lines. The combination makes for a song that shines, bounces up and down and makes me want to dance. Exactly like how I want my punk rock songs to be.

Baseball. Dirt Buyer

Alternative rocker Dirt Buyer, aka Joe Sutkowski, returns to the blog with the single Baseball. Working towards the release of his new album 'Dirt Buyer III', release 6 February, Dirt Buyer gives off a good taste of what his fans can expect and others can newly discover. Baseball is an alternative rock track that has a long tradition in the U.S. It may well be that my introduction was with the single 'Tail Lights' by Buffalo Tom in 1992? 1993?. Since, I never looked back. Baseball falls nicely into that tradition. Tough sounding guitars, interspersed with a sparse keyboard note. The use of dynamics accent the light and the shade in the song. Over it Sutkowski sings with a dreamy voice that is not overly joyful nor depressed. Again allowing the light and shade in. In other words, there's nothing new here, but just so well done.

I Want To Go To Space (Closing Credits). Carol Cleveland Sings

 'Effervescent Lure', Carol Cleveland Sings' 2016 album, is the album that got to me by the longest route by far of all my albums. Ordered in the U.S., shipped to San Francisco to a friend, who brought it to Guadalajara in Mexico, where he gave it to me there at a conference, from where I brought it home, saving circa $20 shipping costs. After an EP, 'Wishing Well', I lost track of the duo Thomas Hughes and Gretchen Lohse, until a recent email announced a new album, 'Darla In Space'. It is a movie soundtrack, a musical art form that I do not always appreciate, as it is so fragmented and joined to movie scenes which are not there. As I'm very sympathetic to CCS, I've listened to the composition supporting the movie's closing credits. In general this is where they show "the little letters" as we call them, with the gaffer, hairdresser, dolly grip, carpenter, etc., while everyone puts on their coats to leave. I Want To Go To Space is just the right music for it. Unobtrusive, yet it is totally CCS. It is not for nothing that every time I write about New Zealand act Pickle Darling, that I mention CCS. Although, this track is more organic, the little elements that make it a CCS track are all there, with the exception of Gretchen Lohse not singing lyrics. Here it is just oohs and aahs, but that's okay. I Want To Go To Space is a nice and relaxed exit to a record and movie. 

Lit. Jaguero

More punk from Italy this week. Jaguero formed in 2021 out of several other bands and has released two EPs so far. There will be an album later this year. First there is the first single, Lit. Starting with a huge guitar riff, enhanced by a little lick that comes by a few times. The vocals are double tracked, at least double that is, with one mixed a little into the background where the lyrics are shouted out loud with even more emotion. The result is that besides punk rock the song borders towards emo. With Lit, Jaguero takes you down a well trodden path but with a lot of enthusiasm and power. It is certainly worth checking out.

 

Three Friends Of Winter. Three Friends Of Winter

The day Stefan Breuer sent me the link to this song, he could not foresee that just over a week later he could eat his heart out as a friend of winter. The world turned white for days on end with perhaps the end not yet in sight. The band Three Friends Of Winter is a collaboration between the bands/projects Hako, I Am Oak and The World of Dust. Of course that rubs off, although I can't judge for Hako. Emiko Hachiki (Hako), Stefan Breuer (The World of Dust) en Thijs Kuijken (I am Oak) met in Osaka when the two Dutch men toured there in 2019 and after that started trading snippets of music online. This is the first result and it surely wets my appetite to hear more. Where the song seems fairly straightforward, listen more closely and you will hear an instrument that is not like anything that is heard in western music, as well as atmospherics that weave  in and out throughout the song. Like waves from space. It is a beautiful contrast to the soft song. The music gets a nice kick here and there because of the use of an electric guitar. Thijs Kuijken, being, well, Thijs Kuijken, he sings like he always does and sets a relaxed meditating mood. All these extra's make the song different from the two acts I do know well, making this a different act. The way the three blend their music, calls for more in the future.

Burn The Time Away. Wanted Noise

There's only one place in the world where I swam in the Pacific ocean. It was in the city where beach punks Wanted Noise comes from, San Diego. I remember a stark descent down a cliff (and going back up), loads of sun and illegal nudity, an older guy (listen to me today) with a far too young female companion. Yes, you're right, all this has nothing to do with Burn The Time Away. With this review, the blog leaves 2025 releases behind it. The single starts with a few guitars weaving in interesting patterns, not giving anything away about what is to come: a quite standard punk track, with huge drums. Cudos to Taylor Wagner are due, wow! He brings so much energy to Burn The Time Away, making so many sparks fly, that he only thing the band has to do, is follow. The double guitars and bass do just that. The call-response vocals are an asset setting the song apart from most punk tracks. There's an album coming up called 'Easy Listening'. Yeah, sure!

Wout de Natris - van der Borght 

The best albums 2000 - 2024, 8 of 10

We continue the list at number 80 and work up towards number 71.

 

80. In Rainbows. Radiohead (2007)

There has to be a Radiohead album in here, shouldn't there? Admittedly, I have no active recollection of In Rainbows, just the feeling that it is really good. I promise to play it again in the coming days. That will tell if my choice was correct and if not, in which direction my mistake must be found.

79. Serpentine Prison. Matt Berninger (2020)

The slow voice of The National's singer shines even more on his solo album. On an album produced by soul legend Booker T. Jones, Berninger shows himself more than on his band's albums. I could also say that Serpentine Prison was my way in to The National's recent oeuvre. (I never made it back past 2013 yet.) Serpentine Prison wins out easily though. An album to play late in the evening when nothing else is called for except for a cup of tea or a glass of red wine. Usually the first. This albums really winds me down in a very positive way,

78. Life On Other Planets. Supergrass (2002)

Supergrass was always more about enthusiasm than really it was good and producing consistent albums. Until Life On Other Planets, as far as I'm concerned. 'Zazazaza', I just love how the band sings together. This is the pinnacle of its career. 'Road To Rouen' followed and perhaps one or two more, but this was it for me. Several realy great singles in the 90s and Life On Other Planets. 

77. Heavy Flowers. Blaudzun (2012)

My first Blaudzun album and favourite. More good albums followed. In fact, the 'Jupiter' series was one of the final albums to not make it to this list. On Heavy Flowers everything seemed to come together for Blaudzun. This album should have made him a household name in a lot of countries. The album is varied, has passion, and the songs show it. Listen closely, and you will hear the influences from which Johannes Sigmund built his signature sound but you also soon forget about them, as Blaudzun is Blaudzun. A close to unique sound.

76. Skinty Fia. Fontaines DC (2022)

A late addition to the list, in part because I cannot really judge yet how good 'Romance' is going to be in some years. That put me on the tail of Skinty Fia and that it deserved a spot in this list. Two years after its release, I'm still returning to it, more than to 'A Hero's Death'. (I never got into 'Dogrel'.) Skinty Fia can still be called postpunk but you can hear a band searching for what it wants to be. In some of the lyrics the band is repeating lines like it has come in fashion for some in this decade. The message is rammed home. Looking back on the band's career so far, it may be that we are looking at postpunk's "winner", the band that will grow bigger and bigger. Skinty Fia is a significant step in that process.

 

 

75. Please Describe Yourself. Dogs Die in Hot Cars (2004)

The band that came and went. Although there was a mysterious online album, if I remember correctly. I do not think it as good as I did twenty years ago, but after Franz Ferdinand, this was my latest hot band at the time. That U.K. mix of pop and rock with an alternative post punk twist really tickled my fancy. Great songs to sing along to, to wonder about, "how did they do this"? Although the final songs on the album are not as good as the rest before it, the band has scored a few classic songs that should be heard on the radio regularly, but are not. 'Lounger' and especially 'I Love You Cause I Have To' are among the finest songs this century so far. If you don't know this band, check it out.

74. Ultraviolence. Lana del Rey (2014)

One of the superstars of the 10s and 20s, is the mysterious Lana del Rey. On her second album, under her alias, she worked together with The Black Keys' Dan Auerbach. It paid off, as this is an album where she comes forward more directly. It can't be called rock, but in Ms del Rey's universe it is. Auerbach made her explore a side of herself she must dislike, as she never went back to it. The albums afterwards are becoming more interchangeable, but as you will find out, there's one that is not.

73. Keep It Simple. The Hackensaw Boys (2002)

There is not a band that I came closer to ever than The Hackensaw Boys, once from Charlottesville, Virginia. Visiting backstage, hang out together in the streets, my then 10-year old being taught 'Blackbird' in the dressing room and playing it in another circa ten years later after David Sickmen returned to the band. Played on the same guitar a well Friends is a big word, but certainly close. It all started with a show in the Q-Bus in Leiden, two years after the release of Keep It Simple. Bluegrass in a mix of traditional and modern, fast and slow, like an engine's pistons pumping. Keep It Simple holds it all. Many of its songs still highlight the band's shows today. The title song, 'Jonah, 'Ruby Pearl', 'Dance Around' and 'Nashville' are great songs.

72. Everyone Smiles. The Maureens (2024)

The Maureens' second album on this list. The most recent and its best. The songs simply are next level. The blend of music seems to come together just this little bit more, the melodies are stronger, the harmonies even better. The band took its time releasing the new album, but said goodbye to its lead-guitarist after the recordings. The years it took to make this album were well spent, as Everyone Smiles is an album that puts a smile on the face of everyone listening to it.

71. The Nightly Disease. Madrugada (2001)

Madrugada's second album. Although I only got to know the debut album 'Industrial Silence' this century, the official year of its release is 1999. On The Nightly Disease the band's sound is just more suave. The recording better. Not that it is perse the better album. However, with songs like 'Dead End Mind' on board, a place in this list is secured. The show following this album, I think in the Melkweg in Amsterdam was the best I ever saw by the band. The sound was so well balanced and not too loud, that all shows afterwards were a little disappointing because of it. Four more albums followed, including the comeback album of a few years ago. They all did not make it to this list, although for two it came very close.

Wout de Natris - van der Borght

The Making Of You. Snowgoose

De Schotse band Snowgoose laat zich stevig beïnvloeden door Britse folk(rock) uit de jaren 60 en 70, maar vergeet ook de eigenzinnigheid van de muziekscene in Glasgow niet. 

 

Met een zangeres als Ana Sheard in de gelederen ligt het maken van authentieke Britse folk voor de hand, maar Snowgoose beperkt zich hier zeker niet toe. De band, die ook nog bestaat uit gitarist Jim McCulloch, laat zich begeleiden door flink wat smaakmakers uit de muziekscene van Glasgow en verrijkt invloeden uit de Britse folk met onder andere folkrock, psychedelica, Westcoast pop en chamber pop. Het levert een album op dat met één been in het verleden en met één been in het heden staat en dat niet alleen het oor aangenaam streelt, maar ook de fantasie uitvoerig prikkelt. 

In de zomer werd ik zeer aangenaam verrast door het debuutalbum van de uit het Schotse Glasgow afkomstige band Avocet. Op dit album eerde de Schotse band nadrukkelijk de Britse folk uit de jaren 60 en 70, maar stond het ook open voor andere invloeden, waardoor het eerste album van Avocet zowel traditioneel en oorspronkelijk als fris en avontuurlijk klonk.

Een maand later wist het eveneens uit Glasgow afkomstige Snowgoose me net zo te verrassen. Bij de naam Snowgoose moest ik onmiddellijk denken aan het gelijknamige album van de Britse band Camel (een jeugdliefde of jeugdzonde), maar met de muziek van Camel heeft de band Snowgoose niets te maken, al hoor ik stiekem hier en daar een vleugje prog in de muziek van de band uit Glasgow. Het zal vooral mijn fantasie zijn, want The Making Of You, het tweede album van Snowgoose, bevat vooral invloeden uit de folk, folkrock en hier en daar een vleugje Westcoast pop en psychedelica.

Snowgoose komt zoals gezegd uit Glasgow en bestaat uit gitarist Jim McCulloch en zangeres Anna Sheard. Beiden maken op The Making Of You diepe indruk. Wanneer Anne Sheard zingt wordt je, of je het wilt of niet, mee terug genomen naar de hoogtijdagen van de Britse folk(rock) uit de jaren 60 en 70, waarbij ik vooral associaties heb met de muziek van Fairport Convention om de lat direct maar eens hoog te leggen. De zang van Anne Sheard is prachtig, maar ook Jim McCulloch laat in de openingstrack van zich horen met fraai gitaarwerk dat steeds wat voller en steviger wordt.

 

Na de prachtige openingstrack kon Snowgoose bij mij geen kwaad meer doen, maar ook de andere tracks op het tweede album van de Schotse band zijn prachtig. Snowgoose bestaat in de basis uit Anna Sheard en Jim McCulloch, maar de twee krijgen op The Making Of You gezelschap van de crème de la crème van de muziekscene in Glasgow. Leden van onder andere Teenage Fanclub, Belle & Sebastian, Arab Strap, The Bluebells, Camera Obscura, Traceyanne & Danny en The Pearlfishers voorzien de muziek van Snowgoose van een lekker vol geluid, waarin naast de prachtige gitaren ook bas, drums, orgels en strijkers excelleren.

 

Invloeden uit de folk zijn vanwege de prachtige stem van Anna Sheard nooit ver weg, maar de muziek van Snowgoose schiet op The Making Of You meerdere kanten op. Van veelkleurige folkrock tot bedwelmende psychedelica tot zoete chamber pop. In muzikaal en vocaal opzicht is het steeds weer smullen, maar ook de songs van Snowgoose zijn van een bijzonder hoog niveau. Het zijn songs waarin keer op keer prachtig de spanning wordt opgebouwd en meerdere genres worden verkend, maar het zijn ook songs die zo lekker in het gehoor liggen dat je er alleen maar zielsgelukkig van kunt worden. Het ene moment klinkt het gloedvol en modern, het volgende moment traditioneel en pastoraal.

 

Na Avocet is Snowgoose de tweede band uit Glasgow binnen een maand die laat horen dat traditionele Britse folkrock prima kan worden gecombineerd met zeer uiteenlopende andere genres en ook bij beluistering van The Making Of You zit ik alleen maar op het puntje van mijn stoel. Snowgoose heeft een album gemaakt van een unieke schoonheid en het is een album dat echt alle aandacht verdient.

 

Erwin Zijleman

Cycles. Sam Teskey

Cycles is een vooral psychedelisch aandoend solo uitstapje van The Teskey Brothers gitarist Sam Teskey en het is er een die uitnodigt tot wegdromen en eindeloos genieten van al het moois dat is te horen.

Na het indrukwekkende soulalbum van The Teskey Brothers levert gitarist Sam Teskey een psychedelisch hoogstandje af. De Australische muzikant laat zich niet door Southern soul uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten beïnvloeden, maar door Britse psychedelica, al is dit zeker niet de enige invloed die te horen is op Cycles. Laat Cycles uit de speakers komen en je wordt 45 minuten getrakteerd op melodieus gitaarspel, lome vocalen en bedwelmende toetsen partijen. Het is muziek zoals die tegenwoordig niet of nauwelijks meer wordt gemaakt, maar het klinkt echt onweerstaanbaar lekker. Een heerlijk album om even mee te ontsnappen aan de dagelijkse sleur.

Sam Teskey kennen we vooral als gitarist van de Australische band The Teskey Brothers. De band leverde twee jaar geleden met Run Home Slow een fantastische bluesy soulplaat af en ook het solodebuut van Sam Teskey is een indrukwekkend album. De Australische muzikant neemt je vanaf de eerste noten van zijn soloalbum Cycles een aantal decennia mee terug in de tijd en vindt zijn inspiratie voor de afwisseling eens niet in de Southern soul, maar vooral in de psychedelica. 

Cycles wordt door Sam Teskey zelf omschreven als “a cosmic journey, from sprawling, orchestral balladry to dissonant, ambient soundscapes, from folk to heavy psych-rock freak outs” en dat is een aardige omschrijving. Cycles bevat twaalf tracks, waarvan er vier intro’s of outro’s van andere tracks zijn. 

Het album is naar verluidt geïnspireerd door Pink Floyd’s Meddle en andere Britse bands uit het hokje psychedelica, maar ik hoor ook volop invloeden uit de psychedelische muziek die in de jaren 60 en 70 in de Verenigde Staten werd gemaakt en hier en daar ook flink wat Westcoast pop of een vleugje Beatles of Amerikaanse rootsmuziek.

Cycles benevelt vanaf de eerste noten met prachtig melodieuze gitaarpartijen en lome en dromerige vocalen, die je onmiddellijk aangenaam verwarmen. De zang laat Sam Teskey binnen The Teskey Brothers vooral aan broer Josh over, maar de Australische muzikant beschikt zelf ook over een zeer aangenaam stemgeluid. 

Zeker in de instrumentale intro’s en outro’s maakt Sam Teskey geen geheim van zijn bewondering voor de psychedelische muziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt, maar Cycles bevat ook een aantal behoorlijk toegankelijke songs met een kop en een staart. Bij eerste beluistering hoorde ik de meerwaarde van de instrumentale intro’s en outro’s niet zo, maar bij herhaalde beluistering hoor je dat ze de songs op het album op fraaie wijze aan elkaar smeden en het album voorzien van een bijzondere flow. 

Sam Teskey maakt op zijn solodebuut muziek die niet van deze tijd is, maar wat klinkt het allemaal lekker. Het gitaarwerk, de viool en de vocalen, inclusief de koortjes, zorgen voor een heerlijk lome en dromerige sfeer, terwijl de keyboards zowel zorgen voor bezwering als voor hier en daar wat tegendraadse accenten.\Sam Teskey maakt de muziek waar ik decennia geleden naar luisterde, maar een album als Cycles had ik er destijds graag bij gehad. Decennia later moet ik vooral in de stemming zijn voor dit soort psychedelische klanken, maar Sam Teskey krijgt dit met zijn eerste soloalbum makkelijk voor elkaar. 

Cycles is een album om heerlijk bij weg te dromen en het is een album dat inspireert om oude klassiekers, als het genoemde album van Pink Floyd, weer eens uit de kast te trekken, maar Sam Teskey heeft ook een album gemaakt waarop je steeds weer nieuwe dingen ontdekt en dat er bovendien in slaagt om steeds nog wat aangenamer of zelfs onweerstaanbaarder te klinken. 

Het levert een fantastische luistertrip op, die je 45 minuten lang op het puntje van je stoel houdt. Het siert Sam Teskey dat hij op zijn soloalbum ver buiten de lijntjes van zijn band kleurt, maar het geweldige Cycles smaakt absoluut naar meer en doet uitzien naar veel meer solowerk van de Australische muzikant.

Erwin Zijleman

Excelsior! Johanna Samuels

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels heeft de tijd genomen voor haar debuutalbum Excelsior!, maar het lome, broeierige en werkelijk wonderschone resultaat mag er zeker zijn.

Johanna Samuels is een singer-songwriter uit Los Angeles, die recentelijk debuteerde met het fraaie Excelsior!. Het is een album dat gelijke delen Amerikaanse rootsmuziek en Californische pop met elkaar vermengt en hier nog een snufje psychedelica aan toevoegt. Zoals je van een muzikante uit Los Angeles kunt verwachten klinkt Excelsior! heerlijk zonnig, wat fraai combineert met de mooie en vaak zachte vocalen van Johanna Samuels. De instrumentatie op het album is subtiel, warm en van een bijzondere schoonheid en ook nog eens prachtig geproduceerd door Sam Evian. Excelsior! is een album om de zomer mee te omarmen, maar het is ook een album dat Johanna Samuels op de kaart zet als groot talent.

Ik volg de Amerikaanse singer-songwriter Johanna Samuels inmiddels al een tijdje en keek daarom met hele hoge verwachtingen uit naar haar debuutalbum, dat deze week dan eindelijk is verschenen. Johanna Samuels, vernoemd naar Bob Dylan’s Visions Of Johanna en opgevoed met het beste dat de Amerikaanse singer-songwriter muziek de afgelopen decennia te bieden had, moet concurreren met een heel contingent jonge vrouwelijke singer-songwriters binnen de Amerikaanse rootsmuziek en dat valt momenteel niet mee. 

Wat haar helpt is dat ze voor de afwisseling eens niet uit Nashville, Tennessee, komt. Johanna Samuels opereert vanuit het zonnige Los Angeles, waar ze net wat andere Amerikaanse rootsmuziek maken dan in Nashville. Excelsior! werd in de winter opgenomen in een ijskoude blokhut in de Catskill Mountains in New York State, maar de Amerikaanse muzikante was de Californische zonnestralen daar gelukkig niet helemaal vergeten. 

Excelsior! klinkt daarom, ondanks alle weemoed en melancholie in de teksten, zo warm en zonnig als je van een muzikante uit Los Angeles mag verwachten, maar Johanna Samuels kent ook haar klassiekers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Excelsior! is in Europa verschenen op het Basin Rock label, dat eerder prachtalbums van Nadia Reid, Aoife Nessa Frances en vooral Julie Byrne opleverde. Het is een label dat staat voor kwaliteit en deze kwaliteit heeft het ook met Johanna Samuels weer in huis gehaald. 

De Amerikaanse muzikante nam het album op met haar vaste band en met producer en muzikant Sam Evian. Laatstgenoemde heeft een kunststukje afgeleverd, want wat klinkt het album mooi, subtiel en warm. Het geluid van Johanna Samuels is volgestopt met werkelijk prachtige gitaarlijnen en broeierige orgeltjes en keyboards, waarna de kundig spelende ritmesectie de gaten prachtig opvult. 

Excelsior! is een album dat past in het hokje van de Amerikaanse rootsmuziek, maar de muziek van Johanna Samuels doet hier en daar ook wat psychedelisch aan en eert verder de zonnige popmuziek die inmiddels al enkele decennia in Los Angeles en omstreken wordt gemaakt. Door de bijzondere instrumentatie en invloeden weet de muzikante uit L.A. zich al te onderscheiden van al haar soortgenoten binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar dat doet Johanna Samuels ook met haar stem en haar songs. 

De zang op Excelsior! is even warm als de instrumentatie, maar het is ook zang vol verleiding en zeggingskracht, die hier en daar ook nog eens prachtig wordt ondersteund door topkrachten als Courtney Marie Andrews, Hannah Cohen en Hannah Read. Het tilt de songs op het album een flink stuk op en ook met haar songs laat Johanna Samuels horen dat ze een eigenzinnig muzikante is. 

Het zijn songs die de platenkast waarmee ze opgroeide eren, maar het zijn ook songs die uitnodigen tot wegdromen in de zomerzon en die op hetzelfde moment alle aandacht vereisen, want het steekt allemaal knap in elkaar. De flinke dosis melancholie maakt het bijzondere geluid compleet. 

Op basis van de eerste singles had ik hoge verwachtingen van het debuutalbum van Johanna Samuels, maar Excelsior! is nog een stuk beter dan ik had verwacht of zelfs had gehoopt. Het is een album waarop de muzikante uit Los Angeles laat horen dat ze direct mee kan met de smaakmakers in het genre, waarbij het niet zoveel uitmaakt of dit genre Amerikaanse rootsmuziek met Californische zonnestralen of Californische pop met een flinke rootsinjectie is. Direct bij eerste beluistering was het album me dierbaar, maar het gaat echt nog veel en veel beter worden.

Erwin Zijleman

Je kunt Excelsior! hier luisteren en bestellen:

https://johannasamuels.bandcamp.com/album/excelsior

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g