2025, week 41. 10 singles

Fall, it's here alright. The leaves are slowly changing their colour. It smells different outside. International events are organised everywhere and bands are touring now the festival season is over. The weather is dull and grey. Time for some new music! Enjoy.

Feel It Change. Stella Donnelly

From the information sent with the announcement of the single Feel It Change it sounds as if Australian artist Stella Donnelly returns after a hiatus of decades. As she's only 26 that makes it a bit hard to believe. I have not heard of her before and what I'm hearing is a nice, but not spectacular single. For that the mood remains too subdued and identical. She offers a song that manages to manoeuvre successfully between lament and optimism. The tempo of the song brings forth the former, the tone of music and voice the latter. It is this contrast that makes Feel It Change not only pleasant but also interesting to listen to. The song is about longing for someone to be with her, as she can feel things change when that person is near. This feeling is captured exactly in the music and tone of the single. Well done in other words. Album 'Love And Fortune' will be released on 7 November.

Body Language. Janne Schra

Janne Schra is a household name in The Netherlands for quite some time already, yet was no part of my musical universe. A matter of taste. With her upcoming album 'Work Out' she announced a different approach to her music. What I'm hearing on her single Body Language is indeed different. The song hovers somewhere between singer-songwriter and pop. Body Language is a serious song that allows Schra to show her vocal qualities in a very relaxed way. She as it were glides over the musical accompaniment, where a piano has the lead with slow, sparkling notes. Her message is an important one: always listen to the signs your body gives you. You will be sorry if you don't, as she found out to her own detriment. The announcement of her change in music reminded me of Caro Emerald's change into The Jordan. I never found my away beyond a single. Whether Janne Schra will get beyond my liking Body Language, time will tell. Musically, this single brings Chantal Acda to mind. That may be a positive sign. The release date of Work Out is scheduled for 15 November.

Mantra. Raman

Mantra is a six minutes long song. Rather daring for a new artist on route to the release of his debut album (9 January 2026). The song starts as if  'Paris, Texas' was invented only recently in a Flemish recording studio. Lone, long-held guitar notes are played with a slide, just like on Ry Cooder's famous soundtrack of Wim Wenders' movie, starting, at least in my memory, with an empty desert in which at some point a dishevelled man walks into the camera frame, played by the late Harry Dean Stanton. Raman, the band of singer-songwriter Simon Raman from Belgium, conjures up that image for me instantly. That in itself is not enough to deserve a review on this blog. The way the song is slowly but surely fleshed out is. Raman wants his listeners to be patient. He is in no hurry and neither should you be. Around 1 minute 25 he starts singing, while the song is still a subdued affair. Slowly but surely the song becomes more present and then some more again, without ever truly exploding. Every new layer adds an interesting sound, riff, rhythm. Mantra is the kind of song that wants the listener to explore it and undergo all its changes. The reward is quite satisfying I can assure you.

Little Doll (Picolla Pupa). The Peppermint Kicks

Two men of a certain age, not young, not old, with a keen love for music from a life time ago, that describes Sal Baglio (The Amplifier Heads, The Stompers, Butcher Baglio & Estes) and Dan Kopko (The Shang Hi Los, Watts) quite well, I'd say. 'Little Doll (Picolla Pupa)' is the kind of pop-rock song that is over before you know it, just like they used to be in the hey day of the 45 RPM singles, the 1960s. The days when singles were it and albums a collection of singles and b-sides or part fillers, part covers (often of the same songs) and a few great originals. Baglio and Kopko manage to bring the best of the old days into the present and make full use of the better equipment and studio tools this day and age offers. With Little Doll (Picolla Pupa) The Peppermint Kicks provides the world with another great song in the style of the very early The Kinks and the punk rock songs that songs like 'You Really Got Me' and 'All Day And All Of The Night' presaged.

Time Won't Bring Me Down. Radioactivity

From songs that influenced punk to the real thing. Radioactivity had not released a song for ten years until this single was released mid-September, announcing an upcoming new album. This is also titled Time Won't Bring Me Down and is expected on 31 October. What to expect? This single is an uptempo, stormy affair, that does not forget that the best songs carry identifiable melodies. The singer may have a voice moving towards helium induced antics, but stays well on the good side of a parody of singing. In other words no Toy Dolls here. The lead guitar plays a great melody throughout large parts of the song, while the band keeps up a rhythm that does not allow the listener to rest or look away. I had never heard of Radioactivity before but if the album is as nice as Time Won't Bring Me Down, then listening to it is going to be my pleasure.

High All The Time. Lone Wolf

Some more on the verge between punk and alternative rock. Lone Wolf releases a single from its upcoming album 'Dark Thoughts', 14 November. Of course this song is full of energy, but what it also is, is a song that moves away from just a punk rhythm and attack. High All The Time brings in some arranging skills, dynamics and some great, inventive guitar work. A long guitar solo is part of the song structure, some nice lead lines are played, enter a quiet part and an end that Lone Wolf can play like forever on stage, with the audience begging to sing o-o-o along one more time please. And do not forget to listen to that dirty sounding bass underneath all the exciting parts that catch the ear so much easier. High All The Time is a title that covers the musical message completely.

Unbroken. Howling Bells

Juanita Stein? That name rang a bell. She can be found on this blog with two reviews by Erwin Zijleman in the previous decade. Today she returns with her old band Howling Bells, which is about to release its first album in over ten years. If Unbroken is anything to go by, it will be a pleasant experience. Unbroken is an alternative rock song with psychedelic undertones, led by the somewhat dreamy voice of Juanita Stein. It's almost as if her voice comes from somewhere else than the wobbly rhythm guitar sound and the growling guitar parts of Joel Stein. The sounds are so intriguing to listen to. The reunion of Juanita with brother and guitarist Joel and drummer Glenn Moule can be called successful, even if things remain with this one single.

Too Good To Go. Pitou

It would have been easy to just skip this song and pass on reviewing it. Too Good To Go is an erratic affair. All sort of things are happening at the same time. Some too weird to understand. Some snippets of pure pop hidden somewhere in between sheer madness. "Hello hello", the single starts, but it takes quite some time to realise that the sounds I hear are all vocals in one way or another, samples are all over the place. Not to mention the overdubs. After one minute and 20 seconds instruments join the multiple voices. The rhythm remains erratic. Listening a few times did convince me that something special is happening here and that Pitou is experimenting in a grand way. Two and a half year ago I started my review of her debut album 'Big Tear' as follows: "Today a record that I am still digesting". "Some things do not change, really", to quote a bourbon commercial of decades ago as well. 

MB Anthem (The Market Basket Song). Stop Calling Me Frank

Okay, one more punkrock track. But one with a difference or two. Which punk band has ever sung a song about a chain store famous for its reasonable grocery prices, rotisserie chicken and donuts? I can't name one. Musically, the band sets itself apart because of the saxophone that is prominent all throughout the short song, 1.44. Stop Calling Me Frank can be found on this blog since reforming some years ago. The band started in the 1980s, longer ago then I care to remember. With MB Anthem, shopping free for a year in return?, the band does add an energetic song to its oeuvre that will work really well in a live situation too. With just a hint of The B-52s in the song, the fun level is not forgotten. If a supermarket inspires a song like MB Anthem, I may have to visit it, should I ever be in town. Slim chance though in the short run.

To Put Something In Its True Light. WDNHF

We end the week on the more mellow side, WDNHF (Weidenhof)'s single Top Put Something In Its True Light. WDNHF is the solo project of High Fighter and ex-Pyogenesis drummer Thomas Wildelau. I'll be forthright immediately. Nearly all solo-albums by drummers are easily dismissed. Yes, even Phil Collins'. The more surprised I was by the pastoral sounds starting To Put Something In Its True Light. Perhaps it was all the punk rock songs in the above, that made me susceptible to the almost new age sounds coming into my ears. What perhaps aided me as well, is that I have never heard of the two bands Wildelau plays/played in. There were absolutely no preconceptions of any kind. I had expected the song to remain instrumental but it doesn't. The vocal is not the strongest part of the song. It does fit the pastoral atmosphere of the track though. WDNHF's album 'Consideration' is out. Everything you hear on it was created and played by Thomas Wildelau himself, except for one guitar solo! Another Covid record. They are still being released years after the pandemic.

Wout de Natris - van der Borght 

still, there is the sea. Ambre Ciel

De Canadese muzikante Ambre Ciel debuteerde in juni met het prachtige still, there is the sea, waarop betoverend mooie en beeldende klanken samenvloeien met haar misschien nog wel mooiere stem.

Het voor de zomer verschenen still, there is the sea is het debuutalbum van de Canadese muzikante Ambre Ciel. Het is wat mij betreft een bijzonder album. De neoklassieke klanken die op het album zijn te horen hoor ik wel vaker, maar de arrangementen van Ambre Ciel zijn wel heel mooi en worden bovendien gecombineerd met invloeden uit de ambient en de new age. Het debuutalbum van Ambre Ciel wordt nog bijzonderder wanneer ze haar stem toevoegt aan de beeldende muziek. Ze beschikt over een bijzonder mooie stem, die warmte, gevoel en structuur toevoegt aan de songs op still, there is the sea. Ambre Ciel imponeert direct, maar dit fraaie debuut wordt alleen maar mooier en indrukwekkender.

Voor de release hoorde ik een preview van het album still, there is the sea van Ambre Ciel. Dit voorproefje maakte me echt heel nieuwsgierig naar het debuutalbum van de Canadese muzikante en dat album is inmiddels verschenen. Het is een album met acht songs en net iets meer dan een half uur muziek en in dat half uur maakt Ambre Ciel wat mij betreft diepe indruk. 

Het debuutalbum van de muzikante uit Montreal opent echt prachtig. In eerste instantie zijn er de neoklassiek aandoende klanken die direct zorgen voor een bijzondere sfeer, waarna de waanzinnige stem van Ambre Ciel invalt. Het is een stem om onmiddellijk verliefd op te worden, maar de zang van de Canadese muzikante wordt vervolgens alleen maar mooier en intenser. 

Dat geldt overigens ook voor de muziek in de openingstrack van still, there is the sea. De strijkers zwellen flink aan en ook de pianoakkoorden worden steeds wat steviger aangezet, maar de stem van Ambre Ciel blijft centraal staan. Het is een bijzonder mooie en subtiele stem die echt prachtig door de ruimte zweeft, maar het is ook een stem met een uiterst subtiel ruw randje, die zorgt voor flink wat gevoel in de zang van Ambre Ciel, die overigens ook violiste en pianiste is. 

De vijf minuten durende openingstrack van still, there is the sea is in alle opzichten imponerend. De zang en de muziek zijn echt wonderschoon, maar het is ook een track waarin de spanning prachtig wordt opgebouwd. Het zijn ingrediënten die terugkeren in vrijwel alle songs op het album, maar Ambre Ciel legt steeds net wat andere accenten. 

In de tweede track worden de klassiek aandoende strijkerspartijen gecombineerd met klanken die ik meer associeer met ambient of new age en bovendien zingt Ambre Ciel in deze tweede track in het Frans, wat zorgt voor een duidelijk andere sfeer. Het effect is hetzelfde want ook in de tweede track wordt je meegesleept door de breed uitwaaiende klanken en de prachtige strijkersarrangementen en imponeert Ambre Ciel met haar bijna onwaarschijnlijk mooie stem. 

Ik probeer het regelmatig met albums die in het hokje neoklassiek worden geduwd en dat zijn er tegenwoordig heel wat. Het zijn albums die ik in eerste instantie vaak heel mooi vind, maar uiteindelijk houden deze albums mijn aandacht meestal niet vast. Ambre Ciel doet dat wel en dat doet ze door haar stem toe te voegen aan de klassiek aandoende en beeldende klanken. Klankentapijten worden hierdoor songs en daar val ik makkelijker voor. 

Ook als de zang een tijd op zich laat wachten of helemaal niet komt houdt de Canadese muzikante me aan de speakers gekluisterd, want wat wordt er mooi en sfeervol gespeeld op still, there is the sea. De labels neoklassiek, ambient en new age kwamen al voorbij, maar het debuutalbum van Ambre Ciel bevat zo nu en dan ook passages die goed in het hokje filmmuziek passen en die bijna vanzelf fraaie beelden op het netvlies toveren. 

Bij eerste beluistering maakte still, there is the sea al een verpletterende indruk, maar hoe vaker ik naar het debuutalbum van Ambre Ciel luister, hoe meer ik word betoverd door de prachtige klanken, de fraaie spanningsbogen en de bijzonder mooie zang. Het debuutalbum van de muzikante uit Montreal doet het misschien nog wel het best wanneer de zon onder is. Daar moeten we op het moment wat langer op wachten, maar het is het wachten meer dan waard.

Erwin Zijleman

 

Je kunt still, there is the sea hier luisteren en bestellen:

https://ambreciel.bandcamp.com/album/still-there-is-the-sea 

2025, week 10. 10 singles

At a time the world receives one big surprise after another, nearly on a daily basis, except for golf days, and the post 1945 world order is torn apart, it is time for new music. There are an exceptional number of new names in the singles' section this week. It cannot be more than a diversion from world politics unfortunately. The day that a respected, rather conservative magazine like 'The Economist' compares a president of a friendly(?) nation to Don Corleone, something is really, disturbingly wrong. Let's focus on the songs anyway. Enjoy this new selection.

AAAAH! POM

Until today the title 'AAAAH' was taken. The fantastic debut single of The Hague band Taymir, long since gone, had the exclusive rights as far as I was concerned. Luckily this can remain the case, as POM has only named its EP AAAH! and not one of the songs. The songs are about wanting to shout AAAAH! So, I do not have to choose and can simply praise the songs on the EP. POM can be found on this blog for several years. First with its singles and then with that great fun album 'We Were Girls Together' and then some more singles. The trend you find there is that POM is a band with a sound that is fairly unique due to the voice of singer Liza van As. She blends something girlish with maturity. The band provides her with a modern, alternative rock sound, while the vocal and musical melody provides the songs with a pop feel that makes the music irresistible. Take 'A Craving'. The songs rocks, loud even, contains almost more energy than anyone can handle, but creates the urge that makes me want to sing along for the whole of the way. The song is one of POM's best and it already has a few of those for a young band. With 'We Were Girls Together', my #5 album of 2023, POM set a standard for itself. The only thing to complain about concerning AAAAH! is that it's not a full album but only a four song EP. 'Nough said.

Gratitude feat. Robin Lane. Adam Sherman

There are times that a song is just nice to listen to. Gratitude is one of them. Adam Sherman knows how to write a song somewhere between different genres, not unlike Tom Petty could and The Beatles set the standard for. Not to forget where it all came together in a brilliant mix: The Traveling Willburies! Gratitude has a nice rhythm and the electric guitars provide some nice licks, strokes and twangs at the right moment. Over the music Adam Sherman sings with a somewhat aged voice. The song is a 100% duet with Robin Lane, who we met on this blog exactly two years ago with her own album 'Dirt Road To Heaven'. Sometimes a song is just nice to listen to. Let me leave it at that.

Sweat. King Garcia

King Garcia is from the original Athens in Greece, a town that can look back on thousands of years of history and the place where a form of democracy started about 2500 years ago. The band consists of Alex Orfanos – Trumpet & Clarinet, Kamil Kamieniecki – Drums, Kornilios Kiriakidis – Bass and Kostas Konstantinidis – Guitar. Yes, you've read right, it starts with a trumpet and clarinet player. There's no singer and you may hear a more traditional Greek instrument along the way as well. King Garcia formed in 2019 with all members bringing in a lot of experience from their respective musical past. They play their own brand of progrock with several musical climaxes in one song. Sweat starts off with a dry drum sound, not unlike Therapy's in the 1990s after which a dark riff kicks in and the song develops from there into highs and lows, light and dark, but often with traditional Greek rebetico elements woven into the hardrock. Very much worthwhile the listen to Sweat is. I love how important the drums are in this song. And you can guess what the lead instrument is, right? Album 'Hamelin' is out on 18 April.

Left Of The Dealer. Ocean Alley

From the Northern Beaches of Sydney comes another new name to this blog, Ocean Alley. This six member surfer dudes band seems even more popular in New Zealand than in Australia, its home country. To me the band is totally new, despite it started in 2011 already and releasing records since 2013. Left Of The Dealer is a super relaxed song with a lot of Creedence Clearwater Revival influences seeping into the rhythm and rhythm guitar. In the singing a little psychedelia seeps in. On the one hand the song is upbeat but due to the singing of Baden Donegal the song has a downbeat element as well. But then listen to that ooh ooh in the chorus and the sun comes from behind the clouds immediately. Left Of The Dealer may not be the best song I've ever heard but it provides Ocean Alley with a great introduction to this listener for whatever comes next.

Bardo or Heaven? Will Stratton

Will Stratton released his album Points Of Origin two days ago on this day of posting. Bardo Or Heaven? is one of the singles coming from the album. The song is a sophisticated singer-songwriter song aimed at the more serious music lover. Where the song starts with a fairly straightforward arrangement, Stratton allows for more and more instruments to come in, until there is a near cacophony of woodwinds, and horns when the song, abruptly, ends. The start is drums, bass, guitar and a piano that is the most present instrument, there. It gives Stratton the option to sing with his soft voice over it all. Slowly but surely other instruments come in. At first, accompanying but in the end they kick Will Stratton out of the song. We don't need you any more, singer, they seem to say. Bardo Or heaven? is a listening experience in more than one sense.

Sanctuary.  Rebekka Karijord & Roomful of Teeth

How to describe Sanctuary? My musical ear and experience tell me new age. As the music is more a composition, a modern composition than a song, but at the same time the song has some resemblance to Enya's 'Orinico Flow'. Where that was a song with atmospherics, Sanctuary is atmospherics with the rudimental traces of a song hidden in it. Rebekka Karijord is a Norwegian composer, living in Stockholm, Sweden's capital. She has composed numerous filmscores and music for performances, but also solo records. Her upcoming record, 'The Bell Tower' (25 April), is a collaboration with the vocal group Roomful of Teeth. The singing takes place over swaths of electronic music and a crackling sound, in which the song disappears and comes back to. The melody is carried by the voices. This is straight 'Kairos' material. If I have to compare it to anyone else, Norwegian singer Susanna is the only one coming to mind, besides the already mentioned Enya. Intriguing is the right word to describe Sanctuary.

Anywhere The Wind. Supersister

A new song by Supersister? That ought to be a surprise but with its drummer living down my street, it's not. (My band Sweetwood even performed once with Léon Klaasse at our local street party.) So much for me thumping my chest. Supersister and I go back for over half a century, when I got a compilation album with Dutch artists containing 'She Was Naked', that outrageous single for more than the title only. By the time I had money to buy albums Supersister was long something of the past. For a few years the band is back on the road, with songwriter, singer and keyboardist Robert Jan Stips as the only original member, former Golden Earring bassist Rinus Gerritsen and Klaasse on drums. Anywhere The Wind is a dreamy song. Stips sounds as if he is still in the early 1970s where his singing is concerned. The most distinguishing instruments is the grand piano he plays, letting wide ranging notes escape from it. A dark synth takes care of the bottom line. What to expect from a band over fifty years down the line? Well, a song like Anywhere The Wind is the right answer.

Back To Your Heart. Robin Jackson

Another new name on the blog this week is Robin Jackson. The Portland, Oregon singer-songwriter had to make up with someone and came up with Back To Your Heart. It doesn't say whether he succeeded but a person could be quite pleasantly surprised when someone writes a song like Back To Your Heart. Jackson sings with a modest tone striking the right tone when asking for forgiveness. The song has two parts, the quiet first three quarters and the more upbeat final quarter where the beat comes in and lyrics are superfluous. "li-li-li" seems enough here, suggesting a happy ending? I guess so. This song is for fans of e.g. James Blunt's hit 'You're Beautiful'. Album 'Silver Lining' is out already.

Spades. Vundabar

And, yes, another new name on the blog. How is it possible to have so many on one day? Vundabar is a Boston band that has not reached me through one of the three record companies or pr agencies from that town/region. Even that is possible. Brandon Hagen (guitar, vocals), Drew McDonald (drums) and Zack Abramo (bass) form Vundabar, which is a take on the German word Wunderbar I suppose. (Remember that great Tenpole Tudor single from the early 80s?) Spades is an alternative rock song, with a little of the doom and gloom sound of the early 80s because of the way Brandon Hagen sings. The music is far more eclectic though, if dark. Where the early 80 postpunk bands were afraid of the bomb, Vundabar musical sets it off. There's postpunk galore here but with an energy and big sound bands then could not even dream of. Album 'Surgery And Pleasure' is out.

Dime. Serebii

How else can we end this week then with another new name. New Zealander Serebii (Callum Mower) presents a track that any lover of singer-songwriter music will recognise as Nick Drake influenced. The bio speaks of a jazzy track and that is the sort of arrangement Nick Drake's producer Joe Boyd laid underneath his voice and acoustic guitar. Serebii does not just copy. For that the sound of Dime is far too modern. The basis of the single is Mower and his (I presume) acoustic guitar. From there the story starts. His voice is treated, unlike the live version on You Tube which is more organic. All through the song other instruments join in, only to disappear again just as abruptly, while that guitar is plucked all throughout. Album 'Díme' is out on 28 March.

Wout de Natris - van der Borght

 

2024, week 49. 10 singles

No extra words today. Just, enjoy!

As Good As It Gets (feat. Mitski). Katie Gavin

We open this week with a dream track by an artist who finds herself on WoNoBlog for the first time. Katie Gavin is accompanied by Mitski. As Good As It Gets is a love song says Gavin. It is a song about being totally relaxed and comfortable in a settled relationship, about looking forward to getting old and taking on the highs and lows together. Gavin sets this topic against soft music, present, sure but soft. As relaxed as the topic of the lyrics is. The mood it creates though is one of urgency and focus. The mysterious rhythm in the background, whatever it is, gives the song something extra, otherworldly, that befits the dreamy way of singing by especially Katie Gavin. Some instruments are allowed to step forward for a few notes, after which they recede or disappear. As Good As It Gets is an extremely nice song from the album 'What A Relief'.

In My Chambers EP. Wiri Donna

Well over two years ago Wiri Donna (Bianca Bailey) debuted on this blog first with a single and then her debut EP 'Being Alone'. On In My Chambers Wiri Donna pushes in the pedal some more. The first songs on the EP are very much alternative rock, where she is not afraid to move towards the edges of a song. Not that songs are off key, but the musicians are stretching what is considered conventional. For people like me this means that things get exciting and worthwhile checking out seriously. Further on in the EP you will find that the light and the shade approach to music, I mentioned Shocking Blue, The Police and Nirvana as examples in 2022, return on In My Chambers. Things could undoubtedly get wilder, in her choice of music Wiri Donna goes at pretty wild alright. Ms. Bailey loves to rock out, that much is sure. Much more so than in 2022. Alternative rock fans should find their way to In My Chambers, as things do not get much better than this. Wiri Donna convinces fully. Two EPs down, I'm a fan.

Raving At The Wall. Eric Barlow

Again a debut, as a solo artist. True connaisseurs will have encountered Barlow as a member of the Boston and NYC music scene since the 1990s. Which I was not. Thanks to Malibou Lou I am these last several years. Today Eric Barlow enters my life with his second solo single for the upcoming album 'Still Moving Parts'. Fans of music from many decades ago, let's say from the 1960s to 1990s will hear what I'm hearing on Raving At The Wall. A mix of pop and rock that sings of the joys of life and great fun music is. Watch out for a great riff here, an oh so nice lead melody there and a song overall that contains small snippets of The Beatles, Bowie, The Lemonheads and what not. Raving at the wall is not what I call having fun. However, when it's caught in music like Eric Barlow presents, count me in for a short while.

Détour. La Sécurité

Debut number three already this week. Montreal, Canada based band La Sécurité signed to Bella Union and celebrates this with the release of its single Détour. Montreal is in Quebec, so primarily a French language town. The title suggests a French song. It is primarily English though, for those who got worried reading this. La Sécurité plays music as if it is 1977-79, with the first albums of bands like Talking Heads and The B52s being released. In other words, the music is square and not round. The hooky rhythm propels the song forward. We used to call that kind of music new wave. Détour in that sense is a very outdated sounding song. From there the fun starts though. Ian Dury is another example. Just like his 'Sex And Drug And Rock And Roll', or 'Psycho Killer' and 'Private Idaho' of the other two examples are hooky, they are all great fun. A great introduction with more, undoubtedly, to come.

She's Got A Problem. HotWax

"She's got a problem and she's gonna get something done", that is what the title starts off in my head immediately. HotWax' song has very little to do with the Fountains of Wayne song. This is modern punk rock, with some latter day twist no punker would ever have come up with close to fifty years ago. HotWax does and puts itself in line with recent bands like Blood Red Shoes, Wet Leg, Sprints and many others. The Hastings trio is not holding back, except for the short psychedelic interlude. She's Got A Problem is exciting. There's no other word for it. There's a ton of energy poured into the song and it just shares and shares it with the world. From the drums intro to the dying seconds, this song rocks huge. I don't know what it is with U.K. bands but nearly always I prefer them way above American ones. HotWax is no exception, based on this single that is. Yes, again a debut band. Album 'Hot Shock' is underway.

Astoria EP. Robin Guthrie

Robin Guthrie was on this blog with two singles in 2021. Of course the artist's career goes back all the way to the 1980s. Today, he releases soft flowing instrumental tracks that are at times very much worthwhile to listen to. Take his latest EP Astoria. The compositions just swirl into my ears. Pleasant melodies just circle around, while I'm feeling more and more relaxed. Not that nothing happens in the songs. Take 'Starting Fires'. More and more instruments are woven into the primary melody, making it more complex to listen to and interesting to listen to. 'Starting Fires' at heart is a sort of ambient music, like all tracks on Astoria start out, after which the song develops into something else. A track like 'Jura' is pure Kairos material. Layer upon layer of synths play out, creating ever more complex melodies weaving in and out of each other. No, Astoria has nothing to do with rock and loud guitars, it's still beautiful to listen to.

Ohio All The Time. Momma

And another firster on the blog. No, Momma is not from Ohio, but Brooklyn in New York. Momma is a band that plays into the likes of Warpaint with a little more laying into the guitars than synths. Ohio All The Time rocks. I do not know anything about Ohio, except a recent news item on plastic pollution in the Ohio river but that is about it. Reading the short bio, I find that the band is not new but has scored a hit in 2003 called 'Bang Bang'. Whether they did anything in the meantime, I don't know and am too lazy to look it up. Based on this single, the band can count me in. Ohio All The Time brings back good memories and adds a new one. Over a layer of guitars Mommy's singer is able to sing softly with a innocent voice. The excitement is left to the lead guitarist who is allowed to kick up a storm here and there. Just like it should every once in a while.

Mockingbird. Larkin Poe

With Mockingbird Larkin Poe may have released my favourite song by the duo to date. The song rocks with a tough blues sound, but also is a kind of ballad and easily could be translated into a country song, modern and traditional. Rebecca en Megan Lovell step out of their comfort zone it seems. The crying slide sound is there but in a totally different background. The singer who comes to my mind foremost is Swiss-American Beth Wimmer. She would never record a song in this fashion, but Mockingbird could be one of her songs kicked into life in a totally different and near unrecognisable way. I love the way Mockingbird is built up. With the intro where slide plays the lead, to the first verse where the tough voice of Rebecca leads, before the song blows up with the whole band kicking in, the harmony vocals between the sisters join in. The chorus is simply absolutely great. Mockingbird is a song extraordinaire.

Medicine Ball. The Yearlings

The Yearlings up to now was just a name to me. Surprising, as a long hiatus apart, the band has been active since the late 90s. Following two albums in the 00s and one in 2018, the band is on route to its fourth release in 2025. Still with the original members, Olaf Koeneman, Niels Goudswaard, Herman Gaaff, Léon Geuyen and Bertram Mourits, with Martijn Vink as additional guitarist since early this year. The music presented with Music Ball brings back memories from long ago. Not just because it is alternative/indie rock with a strong focus on melodies but also because of the melancholy mood coming out of the song. Koeneman has that kind of voice. The drums are quite tough and in contrast with most of the other things going on. Until the two lead guitars, including the slide go for it. While everything during the parts that are sung is the restraint itself. Someone's really taken off the leash here. The contrast is what makes Medicine Ball come doubly alive. The song itself already is and then some. Yes, I'm curious for this new album.

Letting You Go. Jane Willow

It's two and a half years ago that Jane Willow was on the blog last, with her (second) living room show in Haarlem, where she gained a new fan in everyone present. Here's her new single, Letting You Go' off her upcoming EP 'Watch Me Fall'. The Dublin by way of Breda based singer-songwriter shows that she still honing her songwriting skills. Letting You Go is a delicate ballad of the kind that settles in my brain with ease. The impression the song makes on me, is that Jane Willow is playing in a different league. This is a mature song by a mature singer-songwriter. Together with Kevin Corcoran, piano, synths, bass and Anthony Gibney, electric guitar she presents a song that radiates beauty. All I hear is so frail in sound, yet unbeatable and unbreakable. The kind of song that touches me and carries me at the same time. Jane Willow undeniably has released good music in the past, but this is truly something else. Ireland, classical and great ballads can be heard here all in one, in the singing, in the piano, in the atmosphere

Wout de Natris - van der Borght

Night Reign. Arooj Aftab

Arooj Aftab was een van de grote verrassingen van 2021 met haar album Vulture Prince, maar laat met het deze week verschenen en minstens even mooie Night Reign horen dat haar vorige album zeker geen toevalstreffer was.

Voor 2021 was de muziek van de Pakistaanse muzikante Arooj Aftab slechts in kleine kring bekend, maar  met Vulture Prince bewees de muzikante uit New York dat je ook met muziek die zich absoluut niet in hokjes laat vangen een breed publiek kunt bereiken. Dat deed Arooj Aftab niet alleen met bijzondere en vaak wat ongrijpbare muziek, maar ook met betoverend mooie klanken, een prachtige stem en songs die de fantasie uitvoerig prikkelden. Het zijn allemaal ingrediënten die terugkeren op het deze week verschenen Night Reign dat zeker niet onder doet voor het nog altijd wonderschone Vulture Prince. Night Reign is een net wat ander album, maar de pracht en betovering zijn gebleven.

De van oorsprong Pakistaanse muzikante Arooj Aftab maakte met Vulture Prince een van de meest bijzondere, een van de mooiste en een van de meest ongrijpbare albums van 2021. Op het album verwerkte de vanuit Brooklyn, New York, werkende muzikante zeer uiteenlopende invloeden, variërend van folk en jazz tot new age en klassieke muziek tot ambient en Pakistaanse muziek. Ook met deze invloeden kon je de unieke muziek van Arooj Aftab nog niet volledig vangen.

Het album maakte niet alleen indruk door de vele invloeden en de werklijk wonderschone muziek die op het album was te horen, maar betoverde ook met de prachtige stem van Arooj Aftab en intrigeerde met haar grotendeels in het Urdu gezongen teksten. Vulture Prince was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, maar de schoonheid van het album wist uiteindelijk een verrassend breed publiek aan te spreken en leverde Arooj Aftab uiteindelijk zelfs een Grammy op. Deze week keert de Pakistaanse muzikante terug met de echte opvolger van Vulture Prince (vorig jaar verscheen een album dat ze samen maakte met Vijay Iyer en Shahzad Ismaily) en ook Night Reign blijkt onmiddellijk een prachtig album.

Arooj Aftab werkt ook op haar nieuwe album samen met een aantal muzikanten die ze ontmoette toen ze studeerde aan het prestigieuze Berklee College Of Music in Boston en vervolgens weer tegen het lijf liep in de jazz scene van New York, onder wie gitarist Gyan Riley, harpist Maeve Gilchrist, fluitist Nadje Noordhuis en multi-instrumentalist Shahzad Ismaily. Voor haar nieuwe album deed Arooj Aftab bovendien een beroep op een aantal aansprekende gastmuzikanten als Moor Mother, Chocolate Genius, Kaki King, Cautious Clay, Joel Ross, James Francies en Elvis Costello.

In muzikaal opzicht ligt Night Reign voor een belangrijk deel in het verlengde van Vulture Prince, al is de combinatie van invloeden wel net iets anders en klinkt het album door alle gastmuzikanten in muzikaal opzicht nog wat veelzijdiger. Op haar nieuwe album, dat een ode brengt aan de nacht, verwerkt de Pakistaanse muzikante ook net wat meer invloeden uit de jazz, maar het is zeker geen jazzalbum, al is het maar omdat ook alle andere invloeden die van Vulture Prince zo’n uniek album maakten zijn gebleven.

Je hoort ook dit keer onmiddellijk dat Arooj Aftab kan werken met topmuzikanten, want alles op Night Reign klinkt even mooi en bijzonder en zelfs van een uitgekauwde jazzklassieker als Autumn Leaves maakt Arooj Aftab iets heel bijzonders. De instrumentatie op het album is over het algemeen redelijk subtiel en slaagt er in op een bijzondere sfeer te creëren. Het is een sfeer die de muziek van Arooj Aftab een uniek eigen geluid geeft.

Dat geluid wordt verrijkt door de karakteristieke maar ook bijzonder mooie stem van Arooj Aftab, die ook dit keer in het merendeel van de songs kiest voor teksten in het Urdu. De zang vind ik persoonlijk nog wat mooier dan op het vorige album en ondanks de bijzondere taal klinkt het zeker niet ontoegankelijk. In de Engelstalige songs op het album klinkt de muziek van de New Yorkse muzikante net wat conventioneler, maar de unieke sfeer blijft.

Ik heb Night Reign al een aantal weken in mijn bezit en heb al vaak naar het album geluisterd, maar ook het nieuwe album van Arooj Aftab is weer een album waarop je nieuwe dingen blijft horen, zeker wanneer je het album met de koptelefoon beluistert. Night Reign is natuurlijk niet de sensationele verrassing die Vulture Prince drie jaar geleden was, maar ik vind het nieuwe album van Arooj Aftab persoonlijk nog net wat mooier dan zijn voorganger.

Night Reign is wat consistenter van sfeer dan Vulture Prince en het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht nog net wat mooier is, terwijl de songs zeker niet onder doen voor die op Vulture Prince. Het is een album dat zich niet laat vergelijken met andere albums die deze week zijn verschenen en dat qua schoonheid en betovering de meeste albums die dit jaar zijn verschenen het nakijken geeft.

Erwin Zijleman

The Coin That Broke The Fountain Floor. Clementine Valentine

Popmuziek uit Nieuw-Zeeland voegt vaak iets toe aan de popmuziek uit onze eigen omgeving en dit gaat ook weer op voor het sprookjesachtige The Coin That Broke The Fountain Floor van Clementine Valentine.

De Nieuw-Zeelandse zussen Clementine en Valentine Nixon brachten onlangs hun eerste album als Clementine Valentine uit. Het is een album waar ik, vooral vanwege de zang, aan moest wennen, maar bij herhaalde beluistering viel er steeds meer op zijn plek. The Coin That Broke The Fountain Floor is mooi of zelfs sprookjesachtig ingekleurd, maar ondanks het wat zweverige karakter van de muziek zijn de popsongs van het Nieuw-Zeelandse tweetal vooral toegankelijk. De zang vond ik in eerste instantie minder mooi, maar na enige gewenning heb ik niet zoveel aan te merken op de stemmen van de Nieuw-Zeelandse zussen, die een interessant album hebben afgeleverd.

Bij het volgen van de recente ontwikkelingen binnen de Nieuw-Zeelandse popmuziek kwam ik onlangs The Coin That Broke The Fountain Floor van Clementine Valentine tegen. Het is een album dat me bij eerste beluistering zowel aantrok als afstootte en dat bleef het album allebei lange tijd doen.

Clementine Valentine is een duo dat bestaat uit de zussen Clementine en Valentine Nixon, die in het verleden muziek maakten onder de naam Purple Pilgrims. Ik was bij eerste beluistering onder de indruk van het geluid en van de songs van het Nieuw-Zeelandse duo. The Coin That Broke The Fountain Floor is voorzien van een aangenaam zweverig geluid, dat over het algemeen breed uitwaait. Clementine Valentine combineert dit ruimtelijke en wat zweverige geluid met behoorlijk toegankelijke popsongs met een kop en een staart, waardoor het album in muzikaal opzicht nooit te ver wegdrijft.

Zoals gezegd was ik in eerste instantie niet 100% enthousiast over het album, want zeker bij de eerste beluisteringen van The Coin That Broke The Fountain Floor had ik wat moeite met zang. Deze is hier en daar nogal zwaar aangezet en klinkt bovendien wat plechtig, wat me in eerste instantie wat tegen stond. Het is een kwestie van wennen, want inmiddels bevalt de zang op het album me wel en hoor ik hier en daar een vleugje Kate Bush, die ook beschikt over een stem waar ik in eerste instantie flink aan moest wennen.

Clementine en Valentine Nixon wonen in een nogal afgelegen deel van Nieuw-Zeeland op het schiereiland Coromandel, dat naar eigen zeggen vooral wordt bevolkt door honingbijen. De afgelegen thuisbasis van de zussen Nixon heeft zeker invloed op hun muziek, want The Coin That Broke The Fountain Floor is geen album van de grote stad. Clementine Valentine maakt muziek die hier en daar herinnert aan die van de Scandinavische ijsprinsessen, al klinken de songs van het Nieuw-Zeelandse tweetal wat minder donker en onderkoeld.

Ik heb niet heel veel informatie over de muzikanten op het album, maar ze tekenen voor een sfeervol geluid. Het is een geluid dat deels elektronisch en deels organisch klinkt, dat hier en daar extra is versierd met strijkers en dat zich heeft laten beïnvloeden door meerdere genres. Hier en daar hoor ik een vleugje Amerikaanse rootsmuziek in de songs op The Coin That Broke The Fountain Floor, maar het album verwerkt ook absoluut invloeden uit de New Age, die zorgen voor de wat zweverige sfeer.

In plaats van zweverig kan ik misschien beter het woord sprookjesachtig gebruiken, want de songs van Clementine Valentine waaien breed uit, maar klinken ook aards. De bijzonder mooie klanken worden gecombineerd met karakteristieke zang, die me misschien niet direct wist te overtuigen, maar die inmiddels zeker bijdraagt aan de schoonheid van het album.

Hoewel de wereld in muzikaal opzicht vergeleken met een aantal decennia een stuk kleiner is geworden (albums uit Nieuw-Zeeland wisten Nederland in het verre verleden maar zelden te bereiken) is het goed om te horen dat er aan de andere kant van de wereld muziek wordt gemaakt die net wat anders klinkt dan de popmuziek uit Europa en de Verenigde Staten, wat het interessant maakt om de Nieuw-Zeelandse (en de Australische) popmuziek te volgen. The Coin That Broke The Fountain Floor van Clementine Valentine is in het aanbod van het moment zeker een aanrader.

Erwin Zijleman

Je kunt The Coin That Broke The Fountain Floor hier luisteren en bestellen:

https://clementinevalentine.bandcamp.com/album/the-coin-that-broke-the-fountain-floor

medisyn. DINA

Kairos alert. Met het Friestalige album medisyn weet ik onmiddellijk in welke categorie ik de muziek van Dina moet stoppen. De uiterst sfeergevoelige muziek op het album past, mijns inziens, zo in het radio programma van Wino Penris op Concertzender.

Een paar week geleden belde de postbode aan met een klein pakketje. Ik had niets besteld, maar dat zegt niet altijd iets als recensent. In het pakketje zat een prachtig kunstwerk, boek en plaat ineen. Het artwork is in de vorm van een schriftje, met kunst, kleuren, foto's, teksten en uiteindelijk op bladzijde 88! de cd. De zuurpruim zal zeggen, weer een plaat die ik niet makkelijk kan opbergen. Ik denk, wat een prachting artwork, zoals 'Zo Lang Mogelijk' van Mevrouw Tamara, 'Witst Nog Dat D'r Neat Wie' van Zea, 'Eggs & Marrowbone van The Bullfight of alle artwork van de Kift, de kantoorordner van 'Hoogriet' voorop.

Dina is Dina Popma, een muzikante die in het verleden heeft samengewerkt met Arnold de Boer, a.k.a. Zea en zo was de link met dit blog gelegd. Op medisyn speelt zij met atmosfeer en sfeer. Dat doet zij op een aantal wijzes. Door songs die meer zijn gebaseerd op sfeer dan traditionale songs. Door het voorlezen van een gedicht over een soundscapeachtige melodie. Door het zingen van traditionele liedjes, laat ik het Friese folk noemen.

Als ik andere namen moet noemen, kom ik op Broeder Dieleman uit en De Kift, maar ook Elenne May waar het de sfeer betreft van sommige nummers, maar er zijn ook hints naar religieuze muziek, zoals ik die wel eens in Kairos hoor, maar die op zich ver van mij afstaat. Het laatste klopt op twee manieren. In haar inleiding in het boekwerk schrijft Dina over het grote percentage Nederlanders die niet meer religieus zijn. Daar behoor ik zeker toe, atheïst en gelukkig daarmee. Popma maakt zich hier zorgen over en dat laat zij terug komen in haar werk.

Evenals de positie van de vrouw door de eeuwen heen en dan als uiterste culminatie van onderdrukking de heksenverbrandingen. Ik kijk dan even over de grens naar moderne vormen van vrouwenonderdrukking in Iran vandaag de dag. Hoe anders is dat nu echt? Dina is op zoek gegaan naar haar antwoorden en komt bijvoorbeeld bij de rol van medicijnen uit in het verleden; het kruidenvrouwtje. Wat zij uiteindelijk in haarzelf en daar buiten vond is vastgelegd op deze plaat. Het verhaal is een wezenlijk onderdeel van deze plaat. De opnamen vonden plaats in een kerkje, het Thomaskerkje van Katlijk, dat als "instrument" genoemd wordt in de credits.

Het valt mij zo makkelijk om mijzelf te laten versmelten met medisyn. Dit is een plaat die een luisteraar moet ondergaan, zich in moet onderdompelen en zo zich mee kan laten voeren als tijdens een meditatie. medisyn is volstrekt rustgevend, in al haar eenvoud. Dina heeft de muziek nooit complexer gemaakt dan noodzakelijk. Een getokkelde gitaar in combinatie met de ruimte van de omgeving, lees kerk, is genoeg voor een succesvolle vertolking.

Ineens is het voorbij en sta je als luisteraar eenzaam achtergelaten, zonder die warme deken die Dina over je neergelegd heeft, weer in de buitenwereld. Niet zonder een waarschuwing overigens. In het laatste nummer, 'Sjonge', verbreekt zij zelf de harmonie, met intensieve en meer confronterende zang. Daarvoor heeft voor een korte tijd de wereld stilgestaan. Op een heel plezierige manier waren alle zorgen voor even verdwenen, het hoofd is frisser, de gedachten zijn vrijer. Dina heeft dat alles mogelijk gemaakt. Het maakt medisyn een zeer succesvolle, energierijke en geliefde plaat.

Wout de Natris

Je kunt Medisyn hier luisteren en bestellen:

https://dinamusic.bandcamp.com/album/medisyn

And In The Darkness, Hearts Aglow. Weyes Blood

Vandaag een recensie uit 2022 van Erwin, die op de stapel is blijven liggen. Die hoort er vanaf te komen, want Erwin is echt in vervoering geraakt door dit album.

Weyes Blood vervolgt haar imposante muzikale reis met het werkelijk prachtige And In The Darkness, Hearts Aglow, dat betovert met memorabele songs, wonderschone arrangementen en zang om van te watertanden.

Na de jaarlijstjesalbums The Innocents, Front Row Seat To Earth en Titanic Rising lag de lat ontiegelijk hoog, maar het deze week verschenen And In The Darkness, Hearts Aglow gaat er wat mij betreft overheen. De songs van Natalie Mering zijn misschien wat toegankelijker geworden, maar de arrangementen op het album zijn wederom betoverend mooi, wat ook geldt voor de zang van de Amerikaanse muzikante, die hier en daar herinnert aan Karen Carpenter. And In The Darkness, Hearts Aglow slaat op fraaie wijze een brug tussen verleden en heden en voorziet de donkere avonden van het moment van een prachtige soundtrack. Schrijf maar alvast op voor de jaarlijstjes. (Het werd nummer 4, WdN.)

Natalie Mering maakte een tijdje deel uit van de Amerikaanse cultband Jackie-O Motherfucker, maar begon ruim 15 jaar geleden aan een solocarrière onder de naam Weyes Bludh. Haar eerste soloalbum bracht ze in 2011 uit onder de naam Weyes Blood & The Dark Juices, maar Natalie Mering maakte op mij voor het eerst een onuitwisbare indruk met het bijzondere The Innocents, dat in 2014 onder de naam Weyes Blood verscheen.

Het speelse en avontuurlijke album vormde de basis voor twee net wat toegankelijkere, maar wat mij betreft wonderschone albums. Front Row Seat To Earth uit 2016 en Titanic Rising uit 2019 kregen een hoge notering in mijn jaarlijstjes over de betreffende jaren en ik was zeker niet de enige die diep onder de indruk was van de sprookjesachtige klanken, de betoverende songs en de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante.

Dat het nog een flink stuk beter kan laat Natalie Mering horen op het nieuwe album van Weyes Blood, het tweede deel van een trilogie die werd gestart met Titanic Rising. Ik was direct bij de eerste keer horen hopeloos verliefd op And In The Darkness, Hearts Aglow en koester het album inmiddels als één van de mooiste of misschien wel het mooiste album van 2022. Op haar nieuwe album trekt de muzikante, die zich na omzwervingen door de VS heeft gevestigd in Los Angeles, de lijn van met name Titanic Rising door, maar het nieuwe album van Weyes Blood laat ook flinke groei horen.

Het alter ego van Natalie Mering maakt ook dit keer muziek die met één been in de jaren 70 en met één been in het heden staat. Alle songs op And In The Darkness, Hearts Aglow herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar de muziek van Weyes Blood raakt dit keer ook met enige regelmaat aan die van de door mij zeer bewonderde Aimee Mann.

Dat geldt niet direct voor de instrumentatie, want Natalie Mering pakt op haar nieuwe album flink uit met strijkers en elektronica, wat een groots en meeslepend geluid oplevert. Het is een geluid dat hier en daar tegen bombast aan schuurt, maar Natalie Mering trapt nergens in de valkuil van overdaad. And In The Darkness, Hearts Aglow is voorzien van een rijk en gloedvol geluid met hier en daar klassiek aandoende of new age achtige klanken, maar de arrangementen blijken keer op keer van een bijzondere schoonheid en trefzekerheid.

De stem van Natalie Mering vind ik misschien nog wel mooier. Ik hoor hier en daar een randje Aimee Mann, maar ik hoor ook flarden van Karen Carpenter, die inmiddels terecht wordt geschaard onder de mooiste stemmen uit de jaren 70. De zang op And In The Darkness, Hearts Aglow is tien songs lang goed voor kippenvel, waarna de prachtige klanken de bezwering nog wat verder opvoeren.

De meeste groei hoor ik echter in de songs van Natalie Mering. De Amerikaanse muzikante heeft een aantal betoverend mooie songs geschreven, waarin je steeds weer nieuwe lagen ontdekt. Het zijn songs vol echo’s uit het verleden, maar het nieuwe album van Weyes Blood is ook absoluut een eigentijds album.

Het is een album dat wonderen verricht wanneer de zon onder is en de temperatuur daalt, maar And In The Darkness, Hearts Aglow is zeker niet alleen een album voor de donkere seizoenen. Weyes Blood had al drie prachtplaten op haar naam staan, maar het nieuwe album is nog een flink stuk beter. En deel drie van de trilogie hebben we nog tegoed. Bijzonder indrukwekkend

Erwin Zijleman

Je kunt And In The Darkness, Hearts Aglow hier luisteren en bestellen:

https://weyesblood.bandcamp.com/album/and-in-the-darkness-hearts-aglow

Kairos # 136, 6 January 2022

Oh, dear, it has come to pass. I'm one year behind. So I faced a fundamental choice. You find my decision here as if it is 2022.

The "station call" starts and a sole piano starts playing after a few seconds, followed by a classical voice. Too high to my taste. It turns out to be a Freddy Mercury composition but before I found out, I had a thought ABBA? But no, this is an album in which Freddy Mercury gets a classical treatment. Not so strange, remember 'Barcelona'? I do not recognise 'You Took My Breath Away' from any Queen album. This could be explained by the fact I do not have them all, the fact that I do not play them often and do not own any solo albums. I always liked Queen's singles better than its albums, 'A Night At The Opera' excepted as literally the only one.

A guitar with quite some reverb on it takes over and a male voice starts singing. Faintly familiar, modern. like many singer-songwriters these days. A hint of dance in the singer-songwriter format. It's Dutch singer-songwriter Emil Landman. Someone I'm not a fan of and 'Rise And Fall' underscores this. Not that it is a bad song. Perhaps even far from. It's just that his way of singing and the structure of the song do not agree with me. Starting all the way up in the tree with Ed Sheeran down to many presenting songs like his. This is not my thing.

Next up, is more esoteric. Music as if made in an underwater world. Music like bubbles rising up to the surface, seen from a human point of view of course. How would a fish call the spot where water turns into air, had it has words? The speed of "the bubble" rises, resulting in them becoming unrecognisable as such. The sound becomes a wave, ever continuing. Highland Spokesman is the artist, I'm listening to 'Sound 03 three'. At some point nothing happens, except for that pulse that is kept up. Listen more closely and you will find slow changes or an extra sound hidden in that pulse. Intriguing in a way it certainly is. Would I ever listen to it outside of this context? The question is more: where would I ever encounter music like this? I have no clue, for the simple reason I did not know it existed.

A harp comes in and I could have guessed it to be Remy van Kesteren's, as he has become a favourite of Kairos over the past months. Playing slow notes, accented by a deeper register. Which I take to be a harp as well, but I'm not certain. I am trying to get into the composition but notice I'm not succeeding. Van Kesteren is slowly making a name for himself. I can look into the future from January 2022 after all. I can imagine this to be a good thing. For me there's no other option but to conclude 'Amanuel' is not for me.

Next up is an Eastern sound of a tabla or some such Indian percussive instrument. The organ playing the hint of a melody is far removed from India. The singing that starts after about one minute certainly is. 'Bitinélis' the song is called by someone or a band called Merope. The singing is not fully natural. It has been treated with a kind of effect, almost as if sliced and glued back together. The organ and human-like singing effects in the background gives 'Bitinélis' a ghost like effect. As if a whole choir from the netherworld is trying to contribute to the song, almost succeeding. Creeping through the cracks of the studio but getting stuck. Fully hybrid between west and east this song is but also very, very weird and almost disturbing. I can't make heads or tails here.

With 'The Heron' I have to pay attention I notice. Some atmospheric sounds come out of my speakers, a hint of a melody and it's all over already as a choir sings over the strange sound that remains. This is church music of the modern kind, for half a minute.

Next up is a female voice with a lot of echo on it. Hardly any music at first. First, voices weaving in and out of each other but quite possibly all of the same singer. Hints of Kate Bush at the time of 'Cloudbusting' and one of the biggest hits of 2022, yes!, 'Running Up That Hill'. It is Marta del Grandi's 'Amethyst'. This is by comparison the first song on this Kairos after Emil Landman. I had never heard of Del Grandi before but I can imagine listening to her music, become fascinated and enjoying it to.

A violin comes in in a screeching kind of way, not trying to please immediately, although the music around it is. Nick Cave? I thought. No this voice is not deep enough. It turns out it is 'L.I.T.A.N.I.E.S.'. The work of Cave with composer Nicholas Lens returns to Kairos. This is more Leonard Cohen without Cohen I'd venture. Especially when the female voice blends with Cave's, fully Leonard Cohen style. This song, 'Litany Of Godly Love' holds an element of beauty that is not hard to discern once I start listening. The ending is quite abrupt though.

More violins enter with more instruments suggesting an orchestra venturing into a modern composistion. Including an angelic choir holding a long note and then another. 'Kali Malone Fantas For Two Organs' is an interesting title where I do not hear a single organ so far. Catarina Barbieri is also an unknown name to me. What to make of it? This is experimental alright. Sounds and not necessarily connected notes from different instruments fly in and out.

Sorry, folks, it may be there's a long composition going on. My guess is yes. This does sort of sound the same. Perhaps a bit more structured from what happened before. The tracklist has a hole of about 12 minutes and Shazam has no clue here. There are organs by now, perhaps two, so my guess is we are listening to Barbieri right now and perhaps not before. The question remains, is this music? Yes, because there are clear notes, a certain pattern and an, albeit slow, rhythm. That does not make it The Beatles though, to mention what, when all is said and done, probably remains my favourite band. Working from melody in the extreme. Let me conclude that 'Kali Malone Fantas For Two Organs' is far too long for me.

Next up is a fragment form Ilsha's or Ilse Hamelink's 'Black Hand'. Her mini album still agrees quite well with me and is played with a certain regularity. At some point it will go from the stash to the, for cds and LPs much feared, cupboard. Once in, it is hard to come out. The fragment is almost unrecognisable, it's gone so fast.

A piano takes over. It is Annelie with the composition 'Of'. It is of the kind recorded in a way that it is as if another instrument hides in between the piano notes. Ghost notes in between the reverb of the piano's body. 'Of' is a song that meanders and provides beauty to its listeners.

Another fragment of the 'Black Hand' comes by. For the love of me, I simply do not recognise it as such. What's done to it?

Other music sets in already. A sister of Catarina Barbieri without two organs? Again there's a hint of music but far more the effect of tones and atmospherics. Emanuelle Errante's 'Inner' comes by. An acoustic guitar is played as if someone is studying chords and most likely is a virtuoso. There's no consistency though. It is as if someone took an axe to the tape and then got all the pieces back together in a random way while the background sounds and atmospherics continue in a never stopping loop. A broken guitar that can still be played.

At some point Icelandic composer Ólafur Björn Ólafsson comes in with a harp like sound. By comparison everything becomes music but also 'White Mountain' or 'Ulfur' in Icelands is not for me. To be ahead of Wino, who creates these beautiful Kairosses, "yes, I've had a hard time".

Wout de Natris

Here's the link to this Kairos:

https://www.concertzender.nl/programma/kairos_642785/

This is the playlist:

00:00 – 00:16  Kairos tune by Wino Penris.

00:04 – 03:57  Freddie Mercury. You Take My Breath Away. Jodie Devos & Nicolas Krüger.
Album ‘And Love Said‘. Alpha Classics.

03:37 – 06:33  Emil Landman. Rise And Fall. EP ‘Brooklyn Sessions’. V2 Benelux.

06:17 – 12:33  Highland Spokesman. Sounds 03 three (partly).
Album ‘Sounds’. ΠΑΝΘΕΟΝ Records (Pantheon).

11:58 – 17:54  Remy van Kesteren. Amanuel.
EP ‘Places I May Have Visited, People I May Have Met’. Snowstar Records.

17:21 – 23:47  Merope. Bitinélis. Album ‘Salos’. Stroom (2)/Granvat.

23:22 – 24:28  Faten Kanaan. The heron. Album ‘A Mythology of Circles’. Fire records.

24:27 – 25:00  Guido Morini. Vivifice Spiritus Vitae Vis part 1.
Album ‘Vivifice Spiritus Vitae Vis’. Cypres Records CYP 1656.

24:28 – 24:31  Faten Kanaan. The heron (fragment).
Album ‘A Mythology of Circles’. Fire records.

24:35 – 24:38  Faten Kanaan. The heron (fragment, slightly adapted by Wino Penris).
Album ‘A Mythology of Circles’. Fire records.

24:44 – 24:48  Faten Kanaan. The heron (fragment, slightly adapted by Wino Penris).
Album ‘A Mythology of Circles’. Fire records.

24:54 – 28:47  Marta del Grandi. Amethyst. Album ‘Until We Fossilize’.

28:19 – 29:12  Ilse Hamelink. Black Hands (fragment). Ilsha.
Album ‘Dive’. Tiny Room Records.

28:47 – 33:32  Nicholas Lens/Nick Cave. Litany Of Godly Love.
Album ‘L.I.T.A.N.I.E.S.’. Deutsche Grammophon 00289 483 9745.Sunmoonstar tr 7

33:12 – 37:02  Caterina Barbieri. Kali Malone Fantas For Two Organs.
Album ‘Fantas Variations’. Editions Mego EMEGO279

46:28 – 47:22  Ilse Hamelink. Black Hands (fragment). Ilsha.
Album ‘Dive’. Tiny Room Records.

47:16 – 50:14  Annelie. Of. Album ‘After Midnight’. Sony Music Entertainment/DGR.

49:48 – 56:08  Emanuelle Errante. Inner (partly).
Album: Time Elapsing Handheld. Karaoke Kalk CD 75.

49:54 – 50:47  Ilse Hamelink. Black Hands (fragment). Ilsha.
Album ‘Dive’. Tiny Room Records.

55:50 – 59:57  Ólafur Björn Ólafsson / Ulfur. White Mountain.
Album ‘White Mountain’. Western Vinyl.