Sun Without The Heat. Leyla McCalla

Leyla McCalla stond altijd al garant voor het verwerken van zeer uiteenlopende invloeden, maar dat doet ze nog net wat knapper op het weergaloze Sun Without The Heat, dat een fascinerend en prachtig geluid laat horen.

Leyla McCalla is nog niet zo bekend als Rhiannon Giddens, met wie ze op meerdere wijzen verbonden is, maar Sun Without The Heat zou wel eens de doorbraak van de muzikante uit New Orleans kunnen zijn. Leyla McCalla vermengt ook op haar nieuwe album muziek uit alle windstreken, maar het nieuwe album klinkt wat toegankelijker dan zijn voorgangers. Dat is niet ten koste gegaan van de veelzijdigheid van de muziek van Leyla McCalla, want die is alleen maar toegenomen. Sun Without The Heat is een razend knap album vol muzikaal vuurwerk, maar het is ook een album met een serie bijzonder aansprekende songs. Hoogste tijd dat Leyla McCalla wordt geschaard onder de smaakmakers binnen de muziekscene van het moment.

De Amerikaanse band Carolina Chocolate Drops werd in 2005 opgericht in Durham, North Carolina, maakte vier albums die slechts in kleine kring werden opgepikt, maar kreeg uiteindelijk toch nog de waardering die het zo verdiende met Genuine Negro Jig uit 2010 en vooral Leaving Eden uit 2012, dat helaas direct ook de zwanenzang was van de band.

Carolina Chocolate Drops was de band van onder andere Rhiannon Giddens, die na het uit elkaar vallen van de band begon aan een fascinerende solocarrière, maar op het laatste album van de band was ook celliste Leyla McCalla te horen. Leyla McCalla maakt net als Rhiannon Giddens deel uit van de gelegenheidsband Our Native Daughters (met Allison Russell en Amythyst Kiah), maar ze heeft de afgelopen tien jaar ook een kleine handvol bijzondere albums onder haar eigen naam uitgebracht.

De muzikante uit New Orleans, Louisiana, heeft Amerikaanse en Haïtiaanse wortels, maar bestrijkt in muzikaal opzicht echt alle windstreken. De grote diversiteit aan invloeden zorgt er voor dat de albums van Leyla McCalla niet de makkelijkste albums zijn, maar het zijn ook albums die, wanneer je er de tijd voor neemt, een ongekende muzikale en vocale rijkdom laten horen.

Ik heb in 2022 best lang aangehikt tegen het met invloeden uit onder andere de Amerikaanse, Haïtiaanse, Cubaanse, Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse muziek gevulde Breaking The Thermometer, maar uiteindelijk was ik toch diep onder de indruk van het vierde soloalbum van Leyla McCalla. De muzikante uit New Orleans zet een volgende stap op het deze week verschenen Sun Without The Heat.

Het is een album dat zich, net als zijn voorgangers, breed laat inspireren, maar het album klinkt wat toegankelijker dan zijn voorgangers, al is toegankelijk in het geval van Leyla McCalla een relatief begrijp. Sun Without The Heat bevat voor een belangrijk deel dezelfde invloeden als voorganger Breaking The Thermometer, maar Leyla McCalla slaat dit keer wat nadrukkelijker een brug tussen de verschillende genres en schuift ook net wat meer op richting Amerikaanse rootsmuziek, al is het wel Amerikaanse rootsmuziek met een heleboel bijzondere impulsen.

Dat slaan van een brug doet Leyla McCalla echt op razend knappe wijze, want in een aantal tracks op het album schiet het echt alle kanten op, maar klinkt het op een of andere manier toch logisch. De muzikante uit New Orleans maakte haar nieuwe album met een redelijk compacte band zonder grote namen, maar er wordt geweldig gemusiceerd op het album, dat er ook nog wat invloeden uit de Tropicalia en psychedelica bij sleept.

Leyla McCalla en haar medemuzikanten laten de muziek uit alle windstreken aan de ene kant authentiek klinken, maar verwerken ze ook in een aansprekend totaalgeluid, dat ook flink uit de bocht kan schieten. Het is een fraai maar ook avontuurlijk geluid, dat prachtig kleurt bij de al even aansprekende stem van Leyla McCalla, die zingt met veel soul en gevoel.

Er was de afgelopen weken nogal wat te doen over het nieuwe album van Beyoncé, dat wat uitstapjes richting country bevatte. Het zijn uitstapjes die verbleken bij de muzikaliteit van Leyla McCalla, die laat horen dat muzikale grenzen er zijn om beslecht te worden. Rhiannon Giddens trekt momenteel de meeste aandacht met haar muzikale smeltkroes, maar die van Leyla McCalla is op het prachtige en opvallend veelkleurige Sun Without The Heat wat mij betreft nog een stuk indrukwekkender en aansprekender.

Erwin Zijleman

Je kunt Sun Without The Heat hier luisteren en bestellen:

https://leylamccalla.bandcamp.com/album/sun-without-the-heat

Now for plan A. The Tragically Hip

You can listen to 'At transformation' here.

I lost sight of the Canadian band somewhere in 00's. Having discovered the band with their third album, 'Fully Completely', circa 1993, 'Road apples', their previous effort, became one of my favourite albums of the 90s. "New Orleans is sinking and I don't know how to swim", from the band's first album 'Up to here', is a line that still runs around my mind every once in a while, including that haunted, driving beat of this great song. The rocking sound slowly left the band and songs became more complex, softer and, in my humble opinion, less interesting. Make no mistake. It is the right of every artist to search for his or her own voice and pursue their careers in any way they can imagine. I may just not like what I hear (or see, read, etc.). In the 00s I saw them perform again in Utrecht. Live they still were fantastic. TTH rocks in a sweaty, swampy, slightly uncomfortable way and are great musicians. With Gordon Downie as front man; mysterious, singing hard to understand lyrics, poetic and arty stealing the show. A front man if you ever saw one. What Jim Morrison could have become, had he lived long enough.

And now a new album in 2012, Now for plan A. At first listening I thought, yes, TTH is back. This is the sound, the songs and the typical form of rock I'd liked so much in the 90s! If I'd looked at the first notes cynically, I could have written "A step back for TTH", "Repeating old ways", but I'm just not that kind of guy. The first notes of 'At transformation' made me prick up my ears hearing the two rhythm guitars left and right and the lead lines of the third guitar weaving in and out of the song. Downie's singing with a low voice, before he goes into semi-overdrive with that typical waver in his voice. The bass and drums pump the song forward with accents in all the right places. It only took TTH about one minute to make me feel a little better than before listening to 'At transformation' for the first time.

TTH is a band that is around since the mid 80s and come from Kingston in Ontario, Canada. For some reason they have missed out on a real breakthrough in the rest of the world. In Canada their reputation and status are at the highest levels. The band did not let the missed chances in the rest of the world hinder them. They are still around in the same line-up and working hard at making its 13th studio album the greatest success possible.

Of course I exaggerated a little. 'World container' is an album I listed to, just like 'Music @work', but not as intensely as I'd listened to 'Up here', 'Road apples' and 'Fully completely'. From 'Day for night' it became harder for me to enjoy the band. Now for plan A gives me the idea that I will listen to the album more often. There's pace, rock, inventive guitar playing and rests. 'Streets ahead' has this drive that is so typical for The Hip. It's like the song is just straight up and down rock and at the same time it has all these little things going, with not in the least great bass playing by Gord Sinclair. As a whole the song reminds me most of Midnight Oil at its best, as on 'Earth and sun and moon'. The same goes for 'Goodnight Attawapiskat'. There's also a little U2 in the guitar sounds here and there.

TTH is also able to come up with a great ballad. Title song 'Now for plan A' has this great cascading guitar notes at times. Deep in the mix there are all sort of things going on, while in the front there's all this space between the two voices, the lead guitars and an odd cymbal. As if they are standing in a room with other sounds creeping through the walls and recede again. A beautiful song and great musical effects.

Now for plan A captures The Tragically Hip at the top of its game. The rocks, plays slow, but there is no holding back on what the band is good at. Something which I thought they did to often from 1994 onward. And as the songs are of high quality this 13th studio effort is one to cherish. Where Van Morrison at almost 70 professed that he has no plan b, The Hip just presents its plan a: to rock and play!

Wo.

You can order Now for plan A here


or here

Locked down. Dr. John

Malcolm John Rebennack Jr. dook aan het eind van de jaren 50 voor het eerst op in de muziekscene van New Orleans, maar het duurde tot het eind van de jaren 60 voor lokale faam werd omgezet in wereldfaam. in 1968 debuteerde Rebennack als Dr. John en leverde hij met Gris-Gris direct een klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek af.  Er zouden er nog meerdere volgen; stuk voor stuk voorzien van de unieke mix van New Orleans Mardi Gras rhythm & blues, jazz,  soul, blues, psychedelica en een flinke dosis Voodoo. Dr. John wordt dit jaar 72, maar voorlopig wil hij niet van ophouden weten. Sinds de orkaan Katrina zijn thuisbasis verwoestte, is Dr. John actiever dan ooit en maakte hij bovendien een aantal van zijn betere platen. Het in 2010 verschenen Tribal wordt inmiddels gerekend tot de hoogtepunten uit het oeuvre van Dr. John en het zou me niet verbazen als ook het onlangs verschenen Locked Down zich uiteindelijk weet te scharen onder de meesterwerken uit het imposante oeuvre van de muzikant uit New Orleans. Voor de productie van zijn nieuwe plaat deed Dr. John een beroep op Black Keys' gitarist Dan Auerbach. Auerbach wilde op Locked Down het geluid waarmee Dr. John ooit debuteerde in een eigentijds jasje steken en rekruteerde daarom een aantal jonge muzikanten. Auerbach is wat mij betreft in zijn opzet geslaagd, al klinkt Locked Down uiteindelijk toch vooral als Dr. John, die overigens ook flink wat invloed heeft gehad op het geluid van The Black Keys. Alle ingrediënten die de muziek van Dr. John de afgelopen decennia zo onderscheidend hebben gemaakt zijn ook dit keer van de partij: het bonte palet aan stijlen, het kenmerkende orgelspel, de herkenbare vocalen en vooral de enorme dosis inspiratie en bezieling. Dr. John mag de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels ruim hebben gepasseerd, hij gaat op Locked Down nog altijd tekeer als in zijn beste dagen. Ook Locked Down bevat weer een geïnspireerd en gepassioneerd klinkende mix van rhythm & blues, rock ’n roll, psychedelica, blues, gospel, jazz, funk en soul, uiteraard in ruime mate voorzien van het unieke geluid uit New Orleans en de van Dr. John bekende gezonde gekte. Dan Auerbach zorgt er voor dat Dr. John en zijn jonge band niet al te vaak ontsporen of afdwalen en voorziet de muziek van de ouwe rot bovendien hier en daar van een subtiel eigentijds (Black Keys) tintje. Hoewel de muziek van Dr. John inmiddels bijna 45 jaar mee gaat en in al die jaren eigenlijk niet eens zo heel veel is veranderd, is ook Locked Down weer een spannende en opwindende plaat vol muziek zoals eigenlijk alleen Dr. John die kan maken. Dit keer extra smakelijk door het snufje Dan Auerbach dat er aan is toegevoegd. Nieuwe formule, ouderwetse kwaliteit.

Erwin Zijleman

Meer lezen van Erwin? Klik hier.