Clipping. Special Friend

Indie rock of good to best quality can come from anywhere in the world today. The exclusivity of the U.S.A. and the U.K. has long been cracked by bands from other countries. A prove of point is Special Friend's third album, and first on this blog, 'Clipping'.

Special Friend plays that kind of sparkling indie rock that gives the songs a pop feel like a glass bubbling over when pouring Coke or beer in too fast. Right at the very start 'Paints A Picture' shows it with that bubbly guitar part that works its way throughout most of the song. Add the voices of Guillaume and Erica, who weave in and out of each other and despite the song holding a little melancholy streak, the sun starts shining instantly. (And it is in abundance while writing.)

Special Friend is an French-American duo from Paris, consisting of Erica Ashleson (drums, vocals) and Guillaume Siracusa (guitar, vocals). They alternate lead vocals, but also weave their vocals regularly, with different lyrics at that. They formed Special Friend in 2018 and with Clipping release their third album. Clipping was recorded at Studio Claudio by Alexis Fugain and Margaux Bouchaudon. Between them they decided to expand on the duo setting, making it impossible to play live what you hear on record, but all the more interesting. Just listen to the experimental 'Mustard' for example. 

Photo: Jules Vandales

The whole is an enrichment of the duo setting though. An overdubbed guitar, a synth or organ, all make the sound of the band fuller and essential. More so, because the songs of Special Friend are well above the average. They got to me during the first listening session and from there grew a little more each time. Whether more up tempo or slower like in 'Mold', where Erica Ashleson harmonises with herself, the duo always finds an angle that makes the song interesting to listen to, multiple times.

What I like especially, is how the mood of Clipping, which in general can be called light, can be changed with just a little growl of an extra guitar or just a few extra notes added to the song. With a minimum of effort, a song comes alive even more. You can find a few examples all through the album. Add a detail like this to all that already makes Clipping stand out and the band convinced me I'm listening to something special.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Clipping here:

https://specialfriend.bandcamp.com/album/clipping 

Sains et Saufs. Zaz

Zaz heeft de afgelopen 15 jaar een fraai stapeltje uitstekende albums afgeleverd en voegt er met het net wat meer ingetogen en wat meer tegen het Franse chanson aanleunende Sains et Saufs weer een hele mooie aan toe.

Het is jammer dat de behoorlijk uitgebreide wereldtour van Zaz haar niet naar Nederland brengt, maar gelukkig is er wel een nieuw album. Op haar zesde studioalbum neemt de Franse muzikante weer wat meer afstand van de blinkende pop op het vorige album en laat ze zich weer wat meer beïnvloeden door het Franse chanson, overigens zonder zich in het strakke keurslijf van het genre te laten persen. De wat meer ingetogen klanken bieden nog wat meer ruimte aan de stem van Zaz en die stem imponeert veertien songs lang. Het is een stem met een uit duizenden herkenbaar geluid en bovendien een stem waarin kracht, emotie en precisie prachtig samen komen. Prachtig album weer.

In de zomer van 2010 kocht ik in een Zuid-Franse hypermarché het debuutalbum van de Franse zangeres Zaz. Het was een blinde aankoop die al snel een gouden greep bleek. Op haar titelloze eerste album verwerkte Zaz op fraaie wijze nogal diverse invloeden. De Franse muzikante begon op haar debuutalbum bij het Franse chanson en verrijkte dit vervolgens met invloeden uit onder andere de jazz, gipsy, Latin en Afrikaanse muziek. Het leverde in muzikaal opzicht een zomers en sprankelend album op, maar Zaz maakte vooral indruk met haar krachtige stem, die de songs op het album nog flink wat verder optilde. 

Direct in de zomer van 2010 was me al duidelijk dat Zaz heel groot zou gaan worden en dit kwam ook uit met geweldige albums als Recto Verso (2013), Paris (2014), Effet Miroir (2018) en Isa (2021), waarop de muzikante uit Tours steeds weer een net wat anders invalshoek koos en langzaam maar zeker ook steeds wat meer Franse pop verwerkte in haar songs. 

Het laatste album van Zaz, overigens het alter ego van Isabelle Geffroy, is alweer vier jaar oud en dus was het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van de Franse muzikante, die er momenteel stevig op los tourt, maar Nederland helaas links laat liggen. Haar nieuwe album verschijnt hier gelukkig wel en ligt in de winkel.

Zaz werd het afgelopen jaar wat betreft internationale aandacht en lof voorbij gestreefd door Zaho de Sagazan, maar laat op Sains et Saufs horen dat ze nog altijd garant staat voor geweldige albums. Op de vorige albums van Zaz speelden invloeden uit de gipsy muziek en de Franse pop een voorname rol, maar op haar nieuwe album kruipt ze weer wat dichter tegen het Franse chanson aan. 

Het is wel een moderne variant van het Franse chanson, want in muzikaal opzicht klinkt Sains et Saufs fris en eigentijds. De wat meer ingetogen klanken en het wat lagere tempo zorgen er voor dat de stem van Zaz centraal staat in de songs op het album. Het bevalt me eerlijk gezegd wel. Het is zeker niet zo dat de stem van Zaz ondersneeuwde op de wat voller klinkende albums, maar de zang op Sains et Saufs is direct vanaf de openingstrack bijzonder indrukwekkend. 

Zaz zingt met veel kracht, maar ook met veel passie en emotie, waardoor haar nieuwe album mij direct wist te grijpen. Zaz heeft wat betreft aandacht misschien een stapje terug moeten doen, maar ze is nog steeds een van de beste zangeressen die Frankrijk rijk is en misschien wel de beste. 

Het knappe van Sains et Saufs is dat het album direct vanaf de eerste noten klinkt als Zaz, maar desondanks toch weer duidelijk anders klinkt dan zijn voorgangers. Het nieuwe album van de Franse muzikante eert van al haar albums misschien wel het meest het pure Franse chanson, maar Zaz is zeker niet blijven steken in het verleden en steekt het Franse chanson in een net wat moderner jasje, zonder de intimiteit en de intensiteit van het genre te verliezen. 

Ik heb het meest met de meer ingetogen songs op het album, maar ook als Sains et Saufs wat voller klinkt of toch weer even jazzy of gipsy klinkt, imponeert Zaz als zangeres. Ook ik ben het afgelopen jaar vooral onder de indruk van de fascinerende muziek van Zaho de Sagazan, maar ze krijgt de komende tijd flinke concurrentie van Zaz, die met haar nieuwe album laat horen dat ook zij nog altijd behoort tot de absolute top van de Franse popmuziek.

Erwin Zijleman

Not On The Radar (The Demos). Mark Fry

In the huge stacks of digital albums that reach me each week, Not On The Radar did not catch my attention. Recently, a song released as a single from the demo versions of that album did and made me want to listen to The Demos album.

Mark Fry is a British (abstract) painter living in Normandy, France, who also makes music and releases this music as well. A man of many colours. The moniker demos is exactly what the listener gets, Fry's voice and accompaniment of an acoustic guitar. Yes, you will find an overdub here and there, but there are no embellishments in the form of a rhythm section, orchestrations, backgroud vocals, etc. The result is an album that was made for a late evening, just before going to bed, relaxing with just music. Not On The Radar (The Demos) is an album like the end of a warm, sunny day. When the house is starting to cool down just a little and nothing is left to be done.

Fry recorded these versions in his atelier in Normandy before a band came over there to record the album 'Not On The Radar', released in May 2025. Some of the demos were recorded with his guitarist Iain Ross in his studio in London. This explains the addition of instruments on the demos.

I have not heard the original album and will not put it on, because I want to keep a clear mind for "The Demos". This version is perhaps released too soon after the original. Usually this is kept for the xth anniversary addition of an album. Mark Fry did not want to wait that long, and I can imagine why. His demos are strong recordings and deserve to be heard. Had he released these versions in May, no one would have commented on missing whatever. "The Demos" is an album that many a singer-songwriter would have been proud to release.

The only thing I can hold against this version, is that the songs do tend to become one dimensional because they all sort of sound the same. This however takes nothing away from the strength of the individual songs. Not On The Radar (The Demos) is an album in its own right.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order the original album here (and perhaps the demos later?):

https://markfry.bandcamp.com/album/not-on-the-radar 

choke enough. Oklou

De Franse muzikante Oklou maakte een paar jaar geleden al eens een baanbrekend popalbum, maar doet er op het van de eerste tot en met de laatste noot fascinerende choke enough nog een flinke schep bovenop.

Voor 2025 zijn al een aantal hele interessante popalbums aangekondigd, maar of ze zo goed zijn als het nieuwe album van Oklou is maar zeer de vraag. De Franse muzikante maakte al diepe indruk met haar vorige album Galore, maar het deze week verschenen choke enough is nog een stuk interessanter en indrukwekkender. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles in de bijzondere klankentapijten op het album en ook als je niet van de autotune houdt overtuigt de zang van Oklou makkelijk. De songs op het album zijn deels aanstekelijk, maar het zijn ook songs die de fantasie maar blijven prikkelen. Oklou heeft met choke enough een in alle opzichten opzienbarend popalbum gemaakt.

Oklou leverde in 2020 met Galore een werkelijk fantastisch popalbum af. Het is een popalbum dat deels klonk als de andere grote popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Oklou klonk een stuk avontuurlijker dan deze andere grote popalbums en gaf wat mij betreft bovendien een voorproefje op de popmuziek van de toekomst.

Galore ontleende een deel van zijn kracht aan de prachtige productie van de destijds zeer gewilde A.G. Cook en de Canadese muzikant Casey MQ, maar zette uiteindelijk vooral Oklou op de kaart als een van de grote beloften van de moderne popmuziek. Galore werd in 2020 best warm onthaald, maar had de ontvangst verdiend die Caroline Polachek drie jaar later zou krijgen met het eveneens geweldige Desire, I Want To Turn Into You, dat in meerdere opzichten aan Galore deed denken.

Deze week keert het alter ego van de Franse muzikante Marylou Mayniel terug met haar tweede album en gezien de kwaliteit van Galore waren de verwachting onrealistisch hooggespannen. Het zijn verwachtingen die Oklou meer dan waar maakt, want ook choke enough (geen hoofdletters) is echt een weergaloos popalbum, dat nog net wat meer indruk maakt dan zijn voorganger.

Ook op haar tweede album werkt Oklou samen met Casey MQ en ook topproducer A.G. Cook duikt weer op in een aantal tracks. Op choke enough gaat Oklou deels verder waar Galore in de herfst van 2020 ophield, maar het is ook een duidelijk ander album. Oklou heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat hoor je. De voor een belangrijk deel met behulp van elektronica gemaakte muziek op het album bestaat uit vele lagen en zit vol met bijzondere details. Het geluid wordt verder verrijkt door af en toe blazers in te zetten, wat verrassend goed combineert met de lagen elektronica.

Oklou houdt het tempo in een groot deel van de songs betrekkelijk laag en kiest dan voor ruimtelijke klankentapijten die niet volledig zijn ingekleurd, wat choke enough voorziet van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die een wat futuristisch karakter krijgt door de vele lagen vocalen die zijn toegevoegd aan de songs. Het zijn af en toe behoorlijk vervormde en door de autotune toegetakelde vocalen, maar Oklou laat ook op choke enough weer horen dat ze kan zingen.

Met Galore maakte de muzikante uit Parijs een album dat aansloot op de popmuziek van dat moment, maar wel wat avontuurlijker klonk. Op choke enough raakt Oklou wat verder verwijderd van de popmuziek van het moment. Het album klinkt met grote regelmaat behoorlijk experimenteel en is zijn tijd behoorlijk vooruit. Het doet soms aan de bijzondere muziek van yeule denken, maar het klinkt toch ook weer anders.

Ik hou lang niet altijd van popmuziek die wordt gedomineerd door zwaar aangezette elektronica, maar choke enough houdt me sinds de eerste beluistering in een wurggreep. Het tweede album van Oklou bevat dertien tracks, maar laat zich ook beluisteren als een lange en bijzonder fascinerende luistertrip van 35 minuten en 42 seconden. Het is een luistertrip die soms vervreemdend, soms sprookjesachtig mooi, soms bijzonder aanstekelijk en soms grenzeloos vernieuwend klinkt en meestal alles tegelijk.

Oklou heeft met choke een fascinerend en vernieuwend album afgeleverd, maar het is ook een popalbum met een hoofdletter P. Het moet toch raar lopen als Oklou met choke enough niet in de voetsporen gaat treden van Caroline Polachek en haar Desire, I Want To Turn Into You, maar in de popmuziek weet je het maar nooit. Ik weet het inmiddels wel: choke enough is een popalbum dat in 2025 niet zomaar overtroffen gaat worden.

Erwin Zijleman

 

Je knut choke enough hier luisteren en bestellen:

https://oklou.bandcamp.com/album/choke-enough

Lycoris. Wysteria

De Franse muzikante Wysteria is pas twintig jaar oud, maar levert met haar prachtige debuutalbum Lycoris een album af dat eigenlijk in alle opzichten imponeert en alleen maar beter wordt

Het debuutalbum van Wysteria uit Nancy verscheen een maand of vijf geleden en kreeg tot dusver nog niet heel veel aandacht. Het is onbegrijpelijk, want Lycoris een razendknap album, dat het niveau van het gemiddelde debuutalbum in alle opzichten overstijgt. Wysteria kan op flink wat instrumenten uit de voeten en heeft haar debuutalbum voorzien van een eigenzinnig en verrassend veelzijdig geluid. Het is een geluid dat wordt gecombineerd met de emotievolle stem van de Franse muzikante, die haar songs voorziet van een intieme sfeer. Ook de songs van de Franse muzikante ademen kwaliteit en het zijn songs die zich makkelijk opdringen, maar die ook nog lang door groeien. Wat een bijzonder album van deze jonge Française.

Bij het naar aanleiding van gepubliceerde jaarlijstjes uitwisselen van muziektips op de sociale media tipte ik onlangs het recent ontdekte album van Zaho de Sagazan en kreeg ik een ander interessant album uit Frankrijk als tip terug. Het gaat om Lycoris van de jonge muzikante Wysteria.

Wysteria is een pas 20 jaar oude muzikante uit het Franse Nancy, die afgelopen herfst met Lycoris haar debuutalbum afleverde. Op de cover van haar debuutalbum lijkt Wysteria wel wat op Billie Eilish en dat is ook in muzikaal opzicht bij vlagen relevant vergelijkingsmateriaal, al laat de Franse muzikante absoluut een eigen geluid horen en past ze niet altijd in het hokje pop.

Wysteria is zoals gezegd pas twintig jaar oud, maar ze is al heel wat jaren met muziek bezig. Op haar vierde kon ze op de harp uit de voeten, op haar zevende speelde ze verdienstelijk viool en sindsdien zijn er nog een aantal instrumenten bij gekomen. De muzikante uit Nancy tekent daarom voor het grootste deel van de muziek op haar debuutalbum en schreef bovendien alle songs. Met haar mooie stem maakt Wysteria haar grote bijdrage aan haar debuutalbum compleet.

Wysteria komt uit Frankrijk, maar in tegenstelling tot haar meeste collega’s in de muziek schrijft ze vooral Engelstalige songs, want er staat slechts één Franstalige song op het album. Het had er voor moeten zorgen dat het debuutalbum van Wysteria ook buiten Frankrijk had moeten worden geprezen de afgelopen herfst, maar er is vooralsnog weinig geschreven over het album. Zoeken op Wysteria levert me vooral informatie over een plantje op en brengt me verder uitsluitend op haar bandcamp pagina en de webpagina van haar label. Ik heb Lycoris zelf ook niet opgemerkt in september, maar wat ben ik blij dat het album me werd getipt.

Ik noemde hierboven de naam van Billie Eilish, want dat is de naam die bij mij met enige regelmaat opkomt bij beluistering van Lycoris. Dat is op zich bijzonder, want de songs van Wysteria zijn voor een belangrijk deel voorzien van akoestische klanken van onder andere gitaar, ukelele en viool, met hier en daar elektronische impulsen, terwijl de muziek van Billie Eilish vooral met elektronica zijn ingekleurd.

Ook Wysteria gebruikt wel wat elektronica in haar songs, maar deze is niet zo zwaar aangezet en ze heeft ook niet het wat zompige geluid van haar Amerikaanse collega. Ook Wysteria zingt vaak zacht, maar ze beschikt over een karakteristieke stem die ouder klinkt dan je op basis van haar leeftijd zou verwachten en die ook geschoold klinkt. De zang op het debuutalbum van Wysteria klinkt ook verrassend doorleefd.

De overeenkomsten met Billie Eilish hoor ik vooral in de sfeer van de songs op Lycoris. Het zijn vaak ietwat donkere en ook wat melancholisch klinkende songs en het zijn intieme songs met een bijzondere lading. Wysteria is zoals gezegd nog piepjong, maar ze klinkt op haar debuutalbum geen moment als een beginnende muzikante. Zowel als in muzikaal als in vocaal opzicht is Lycoris een hoogstaand en volwassen album en ook de songs van de Française zijn stuk voor stuk bovengemiddeld goed.

Met Zaho de Sagazan leverde Frankrijk al een enorm talent af het afgelopen jaar, maar ook Wysteria schat ik heel hoog in. Voor mijn jaarlijstje komt Lycoris helaas te laat, maar het album had er zeker niet in misstaan. Bij Zaho de Sagazan duurde het even voordat haar muziek buiten Frankrijk werd opgepikt en hopelijk gebeurt hetzelfde met de muziek van Wysteria, die zomaar heel groot kan, nee moet, worden.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lycoris hier luisteren en bestellen:

https://wysteria-ida.bandcamp.com/album/lycoris

Looking Back At The World. The Gentle Spring

It almost seems as if there are more bands who try again or pivotal members of former bands returning under a new name, than truly new bands. The Gentle Spring is one of the middle category. Michael Hiscock once played in a band called The Field Mice, one that passed me by at the time. That is my bad, as the band has a Wikipedia page and at the time, circa 1990, scored hits in the U.K.

Today Hiscock lives in France and plays music again together with Emilie Guillaumot and Jérémie Orsel. Together they form The Gentle Spring. The band name is well chosen. The songs on Looking Back At The World are gentle, soft spoken and sensitive. If I have to compare the record to any other band it is Belle and Sebastian in my universe. Hiscock sings not unlike Stuart Murdoch. The background vocals of Guillaumot only add to my impression and then she takes the lead as well, as in 'Severed Hearts'.

And this is not a bad thing, don't get me wrong there. The Gentle Spring's debut album is a very pleasant listening experience. The kind that allows for easy listening, without a load of challenges to conquer while listening. Looking Back At The World is the kind of album to submerge in and surrender yourself to. Simply let it come over you, like a slow wave on the beach. Soon there's nothing but you and the music.

Promo photo: Philippe Dufour

You will discover the subtle details in the different songs. A gentle guitar, the softly sang harmonies, little additions in the form of keyboards, all come to you slowly but surely. If Looking Back At The World does anything it is caress and relax you, song after song.

No, this album will not rock the world, as it is not intended to do so. It will please you no little though. Sometimes things are simply beautiful and that is more than enough.

Wout de Natris - van der Borght

You can listen to and order Looking Back At The World here:

https://thegentlespring.bandcamp.com/album/looking-back-at-the-world

Tarbes. La Féline

De Franse muzikante Agnès Gayraud, oftewel La Féline, maakte drie jaar geleden een jaarlijstjesalbum met het geweldige Vie Future en herhaalt dit kunstje nu met het minstens even intrigerende Tarbes.

Ik volg de Franse popmuziek misschien niet op de voet, maar hou de nieuwe releases binnen de Franse popmuziek wel in de gaten. Ik durf daarom wel te beweren dat La Féline behoort tot het beste dat de Franse popmuziek te bieden heeft. Dat bewees het alter ego van Agnès Gayraud drie jaar geleden met het avontuurlijke maar ook wonderschone Vie Future en dat doet de Franse muzikante deze week met het minstens even mooie en bijzondere Tarbes. Ook het nieuwe album van La Féline staat weer vol met songs vol verrassing en avontuur, maar op een of andere manier is Tarbes ook een toegankelijk album. Ik schrijft ook dit album alvast op voor mijn jaarlijstje.

Ik was precies drie jaar geleden enorm onder de indruk van Vie Future van de Franse muzikante La Féline. Het alter ego van Agnès Gayraud imponeerde op haar derde album met zich langzaam voortslepende songs, bijzonder klinkende elektronica en fluisterzachte vocalen. La Féline knutselde haar album met zeer eenvoudige middelen in elkaar, maar produceerde vijfenveertig minuten lang sprookjesachtige klanken die je maar bleven betoveren en verwonderen. Vie Future haalde uiteindelijk de 37e plek in mijn jaarlijstje over 2019, maar met de kennis van nu schaar ik het album onder de allerbeste albums van het betreffende jaar.

Deze week verscheen het nieuwe album van de Franse muzikante en dit album krijgt vooralsnog zo weinig aandacht dat ik het bijna over het hoofd had gezien. Zo ver is het gelukkig niet gekomen, want ook Tarbes is weer een kunsttukje. Agnès Gayraud maakte ook haar vierde album voor een belangrijk deel in haar eentje en trekt de lijn van voorganger Vie Future door. Ook Tarbes klinkt weer een stuk experimenteler dan het gemiddelde Franse popalbum, wat overigens niet betekent dat de muziek van La Féline heel ontoegankelijk is.

De muzikante uit Lyon verrast ook dit keer met bijzondere elektronische klankentapijten, die het experiment zeker niet schuwen. Het zijn klankentapijten die weer hopeloos intrigeren, maar die ook prachtig klinken en fraai worden gecombineerd met organische klanken, die dit keer wat aan terrein hebben gewonnen, zeker wanneer gitaren en geweldige bassen de aandacht opeisen.

Agnès Gayraud combineert de bijzondere elektronica en organische accenten ook dit keer met vaak fluisterzachte vocalen, maar zingt wel iets expressiever dan op Vie Future. Hier en daar voegt ze lagen andere stemmen toe, onder andere door een flink koor in te schakelen, maar ook Tarbes is voor het grootste deel een ingetogen en intiem album.

Ook dit keer heeft La Féline een album gemaakt dat je vanaf de eerste tot en met de laatste noot op het puntje van je stoel houdt. Ondanks het feit dat de songs op Tarbes zich over het algemeen langzaam voortslepen, zijn de songs van La Féline ook dit keer songs waarin zomaar van alles kan gebeuren. Het levert spannende songs op, die zich nergens in een keurslijf laten dwingen, maar die op hetzelfde moment ook gewoon heerlijk dromerig klinken.

Ik heb absoluut een zwak voor Franse popmuziek (en dit ondanks mijn matige beheersing van de Franse taal) en ben ook zeker niet vies van de zwoele en lichtvoetige klanken van de Franse zuchtmeisjes, maar Agnès Gayraud opereert op een flink wat hoger niveau. Zeker als je het album met de koptelefoon beluistert hoor je hoe knap het klankentapijt op Tarbes in elkaar zit en hoe La Féline met subtiele toevoegingen en wendingen steeds weer het experiment opzoekt.

Vergeleken met Vie Future experimenteert Tarbes net wat nadrukkelijker met bijzondere klanken, maar iedereen die, net als ik, als een blok viel voor alle verleidingen van het vorige album van de Française, zal ook weer onder de indruk zijn van het nieuwe album. Bij het grote publiek is La Féline helaas nog niet erg bekend, maar dit hoort echt bij het allerbeste dat de Franse popmuziek op dit moment te bieden heeft. Jaarlijstjesmateriaal, wederom.

Erwin Zijleman

https://lafeline.bandcamp.com/album/tarbes

Festina Lente. Dog Park

"The jingle-jangle morning comes following you". Most lovers of 1960s pop and folk music will recognise this famous line. I'm reminded of it because of the way guitars are played on Dog Park's debut album. It is all over Festina Lente.

Dog Park is an indie pop/rock band from Paris, that made its debut on this blog several weeks ago with the singe 'Time', a song that made me curious to hear the album. That album is now here and does not disappoint. In fact, most of it is pretty good. For a few reasons, the songs, the variety, the sound. An album can do a lot worse.

Dog Park is Erica Ashleson, Isabella Cantani, Sarah Pitet and Jean Duffour, from the US, Brazil and France. They all play multiple instruments and sing. So don't ask me who does what, where. I don't know. It explains the variety I heard before realising the band's set up. They all met at a live show in 2021 and decided to start making music together. As good a place as any.

Musically the band's bio mentions Veronica Falls, Real Estate and Beach Fossils. I have reviewed albums of all three bands on this blog, so writing on Dog Park should not come as a surprise. The influences I hear go back all the way back to the 1960s but the 90s, 00s and 10s indie music is the most obvious.

Dog Park always plays a softer form of indie rock/pop with very dreamy vocals. Always soft and relaxed, looking at the world from a distance. My guess is that Erica Ahleson is singing then, based on the accentless English. Like in 'lalala', one of my favourite songs on Festina Lente. On top of it all a The Cure like guitar line comes in adding that final, fine coating to it, making the song perfect.

This is just one example. I could mention 'Mirror' as another example. With its fine slow bass, Robert Smith guitar and a smooth carpet from the keyboard, the song will allow for a swaying form of dancing at a live show.

With Festina Lente Dog Park has released a fine album. Not one I associate with Paris nor France. (Ok, 'Stimulation' may have a chanson side to it.) Good music can come from anywhere. The challenge is to make it reach my ears. Dog Park succeeded and I'm glad for it to have done so.

Wout de Natris

You can listen to and order Festina Lente here:

https://geographie.bandcamp.com/album/festina-lente

Jane Birkin (1946 - 2023)

When you see a name like Jane Birkin pop up on Twitter, you usually know what the time of day is. Unfortunately for her family she had been found dead in her apartment. I saw dozens of pictures come by of a beautiful young girl/woman and a few showing that she did not lose her looks later on in life. I realised I had no idea what she really looked like, she was the voice in that one song.

A voice that, so I've read several times through the decades, was not meant to be hers at all. The part was meant for Brigitte Bardot, France's number one sexbomb of the day. Although she recorded the song with Serge Gainsbourg, it was not released at the time. Even BB did not dare to go this far. Then 22 year old Jane Birkin, already in a relationship with Gainsbourg did and the rest is history as they said.

I was in elementary school at the time and had no clue what the song was about. All I knew, was that it was forbidden to be played on the radio, but that my station, the pirate Veronica, did play it, broadcasting just outside the territorial waters. Totally predictable the song became a huge hit. Most likely because of that national ban.

In 1969 the song stayed in the top 40 for 28 weeks, peaking at number 2 and re-entered in 1974 for another 10 weeks, making the 'Je t'Aime ... Moi Non Plus' the number 7 biggest hit in the Top 40 of all time.

For me the song got its bigger attraction when in high school, slow dancing with the girls at parties at school, hockey or elsewhere. There weren't much better songs for it to be honest. Jane Birkin is the über French sigh girl ... from the U.K. of all places.

Listening to the song through all the years gone by since, what I notice most is that bass and how that has influenced so many players. In general though how good the song is, without the scandal it wouldn't have been such a big hit but this song is a hit no matter what the lyrics and heavy sighing would have been substituted for. That organ, the guitars, the strings, the melody are all top and Jane Birkin sings the song home. This is love, desire, longing, lust, and who knows what else to do with innocent curiosity incarnated. All that is caught in the voice of Jane Birkin and as such one of the best vocal performances ever. The music matches this all as well. In between is Gainsbourg, dirty man of French pop.

This is all I know of Jane Birkin's music. Since, I've learned that she has two very successful daughters, Charlotte Gainsbourg and Lou Doillon, who both do feature in my record collection. Who look like her, but she had the better looks, once upon a time.

It is possible for someone to be more famous for her voice than for her looks. It happened to me with Jane Birkin. 54 years after the scandal, it is the merit of her biggest hit that remains standing. 'Je t'Aime .. Moi Non Plus' is a classic hit and one of the biggest ever. And, would it have faired better with Brigitte Bardot singing? I'm 100% certain it would have not. This Jane Birkin's song and no one else's.

Wout de Natris

Desert Dream. Tiwayo

De Franse muzikant Tiwayo heeft de soundtrack van een hele mooie zomer gemaakt en het is er een die opvalt door aangename en warme klanken, betoverend mooie songs en een werkelijk prachtige soulvolle stem.

Het ging opeens als een lopend vuurtje op de muziekwebsite Musicmeter. Ene Tiwayo zou een prachtig album hebben gemaakt, dat onder andere mij aan moest kunnen spreken. Dat bleek helemaal te kloppen, want vanaf de eerste noten ben ik verslaafd geraakt aan dit heerlijke album. Desert Dream staat vol tijdloze songs en het zijn songs die de sfeer van prachtige zomeravonden ademen. Tiwayo kan uit de voeten in meerdere genres en heeft een voorkeur voor de jaren 60 en 70, maar het tweede album van de Franse muzikant valt vooral op door zijn heerlijk soulvolle stem. Ik was direct verkocht toen ik Desert Dream voor het eerst hoorde, maar dit album wordt echt alleen maar beter en onweerstaanbaarder.

Op het unieke muziekplatform Musicmeter.nl ontstaat zo nu en dan een bescheiden hype rond een voor bijna iedereen totaal onbekend album. Het heeft me al een aantal geweldige tips opgeleverd, waaronder bijvoorbeeld het prachtige Illusions van Heiðrik. Deze week kwam er weer een bijzondere tip bij: Desert Dream van Tiwayo.

Op voorhand was ik vooral sceptisch, want ik hou erg van Franse zangeressen die zwoele teksten fluisteren in hun moedertaal, maar wat moest ik met een Franse muzikant, die met een serie Engelstalige songs op de proppen komt? Ik was echter snel overtuigd door Desert Dream van Tiwayo, want wat is dit een heerlijk album.

Het is een album dat doet verlangen naar een eindeloze en zorgeloze zomer, maar het is ook een album dat veel meer is dan de soundtrack van een mooie zomer. Tiwayo is een Franse muzikant, die in 2019 debuteerde met The Gypsy Soul Of Tiwayo. Het is een album dat destijds in kleine kring de hemel in werd geprezen, maar mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Parijs is het eind april verschenen Desert Dream.

Ik wist door de aankondigingen op Musicmeter dat het een album van een Franse muzikant was, maar als ik het album zonder deze informatie had beluisterd was ik er van uit gegaan dat Tiwayo een zangeres was. De Fransman beschikt over een wat hoog maar zeer soulvol stemgeluid en het is een stemgeluid dat niet zo heel ver verwijderd is van de stem van Tracy Chapman. Dat is een stem waarvan ik zeer gecharmeerd ben en ook de stem van Tiwayo wist me onmiddellijk te overtuigen.

Dat doet de Franse muzikant ook met zijn songs, die zich door van alles en nog wat hebben laten beïnvloeden. Desert Dream is een album met een bijzondere en ook nog eens zeer aangename sfeer. De meeste songs van de Franse muzikant zijn heerlijk laidback en hebben zich laten beïnvloeden door muziek uit de jaren 60 en 70. Tiwayo kan overweg met soul en pop, maar voegt af en toe ook een snufje uit een ander genre toe aan zijn muziek.

De songs van de Franse muzikant zijn stuk voor stuk songs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en ook al jaren koestert. Door het toevoegen van natuurgeluiden en flink wat zwoele klanken is Desert Dream een album dat gemaakt is voor eindeloze zomeravonden. Tiwayo gebruikt gitaren als basis in vrijwel alle songs op het album en schakelt hierbij makkelijk tussen folky akoestische gitaren bluesy elektrische gitaren, zoals Chris Isaak dat kon in zijn beste dagen.

Desert Dream is door de zwoele klanken en de tijdloze songs direct vanaf de eerste noten een echt feelgood album en het goede gevoel wordt alleen maar versterkt door het af en toe rauwe, maar meestal vooral warme en soulvolle stemgeluid van de Franse muzikant. Bij eerste beluistering was ik nog bang dat het album na een paar keer horen zou gaan vervelen, maar wanneer je het tweede album van Tiwayo vaker hoort, wordt het wat mij betreft alleen maar leuker.

Het is altijd leuk als je uit het niets wordt geconfronteerd met een totaal onbekend album dat langzaam maar zeker uitgroeit tot een persoonlijke favoriet, maar bij Desert Dream van Tiwayo ging het wel erg snel. Sinds mijn kennismaking met het album kan ik alleen maar denken aan de zomer en het zou wel eens een hele mooie zomer kunnen worden. De soundtrack van Tiwayo is in ieder geval prachtig en is voor mij de verrassing van de week.

 Erwin Zijleman

Je kunt desert Dream hier luisteren en bestellen

https://tiwayo.bandcamp.com/album/desert-dream

Sentiments. Louane

De Franse muzikante Louane is in eigen land al enkele jaren een grootheid en laat op het relatief sobere maar ook prachtige en gevoelige Sentiments op indrukwekkende wijze horen waarom dat zo is.

Bijna uit het niets is er opeens een nieuw album van de Franse muzikante Louane. Het is een album dat volgt op drie albums die binnen de Franse popmuziek met de allerbeste albums mee konden, wat heeft geleid tot hoge verwachtingen. Louane maakt ze met speels gemak waar, want Sentiments is nog wat indrukwekkender dan zijn drie voorgangers. Louane kiest dit keer voor een wat soberder geluid met een hoofdrol voor de piano. Het is een geluid waarin haar stem centraal staat en die stem schittert op Sentiments als nooit tevoren. Het vierde album van Louane was direct goed voor kippenvel, maar de songs op het album worden echt alleen maar mooier en indrukwekkender. Had ik nu maar een paar dagen langer gewacht met mijn jaarlijstje. Minstens top 10 dit album.

In de tweede helft van december verschijnen normaal gesproken geen interessante nieuwe albums meer, maar tussen alle overbodige kerstalbums en verzamelaars vond ik tot mijn verbazing een gloednieuw album van Louane. Louane (Emera) is de artiestennaam van de Franse muzikante Anne Peichert en inmiddels een vaste gast op de krenten uit de pop. 

Louane deed in 2013 mee aan de Franse editie van The Voice en groeide in sneltreinvaart uit tot een ster. Louane is in Frankrijk niet alleen bekend als zangeres, maar ook als actrice, wat haar inmiddels een aantal aansprekende Franse filmprijzen opleverde. In Nederland is ze helaas nauwelijks bekend, maar haar eerste drie albums vielen bij mij zeer in de smaak. 

Op Chambre 12 uit 2015, Louane uit 2017 en Joie De Vivre uit 2020 liet de Franse muzikante horen dat ze uit de voeten kan met zonnige en verleidelijke Franse pop, maar ook durft te putten uit de archieven van het weemoedige Franse chanson. Dat vraagt om het nodige zangtalent, maar hierover beschikt Louane in ruime mate. 

Het is zoals gezegd ongebruikelijk om eind december een album uit te brengen en dat heeft Louane dan ook niet gedaan. Haar nieuwe album Sentiments verscheen in Frankrijk al in november, maar duikt met enige vertraging in Nederland op. De vorige albums van de Franse muzikante heb ik zoals gezegd hoog zitten, waardoor ik met torenhoge verwachtingen begon aan Sentiments. 

Op haar vierde album laat Louane de zonnige Franse popmuziek grotendeels achter zich en kruipt ze dichter tegen het Franse chanson aan. Sentiments is een behoorlijk sober ingekleurd album, dat in de basis genoeg heeft aan de piano en de stem van de Franse muzikante. Hier en daar worden wat fraaie orkestraties toegevoegd, maar Sentiments klinkt anders dan zijn voorgangers, waarvan het titelloze album uit 2017 hoog opdook in mijn jaarlijstje. 

Het jaarlijstje voor 2022 staat helaas al vast, maar Sentiments had hier zeker niet in misstaan. Ik vind het nieuwe album van Louane immers nog wat indrukwekkender dan zijn drie voorgangers. De stemmige pianoklanken doen het uitstekend in het huidige seizoen en ook wanneer de songs van Louane net wat voller worden ingekleurd blijft de instrumentatie bijzonder sfeervol. 

De relatief sobere klanken op Sentiments vragen heel veel van de zang op het album, maar Louane levert ook op dit terrein kwaliteit. De Franse muzikante toonde zich op haar vorige drie albums al een uitstekend zangeres, maar de zang op Sentiments is nog een stuk mooier en indrukwekkender. Mede dankzij een aangenaam rauw randje behoort de stem van Louane tot de mooiste stemmen binnen de Franse pop van het moment, maar ze zingt dit keer ook met veel expressie en emotie. 

Sentiments onderscheidt zich door de fraaie klanken en de geweldige zang, maar ook door de sterke songs makkelijk van de concurrentie binnen de Franse pop en kan ook de concurrentie aan met de albums van Franse muzikanten in het net wat traditionelere segment. Ik heb nog niet kunnen vinden wie het nieuwe album van Louane heeft geproduceerd, maar Sentiments klinkt ook nog eens prachtig. Franse popmuziek krijgt in Nederland helaas niet meer zoveel aandacht als in de hoogtijdagen van de Franse zuchtmeisjes, maar na La Féline levert ook Louane in 2022 een prachtalbum af.

Erwin Zijleman

Dancing Or Dying? The Celtic Social Club

The Celtic Social Club returns to this blog, with a new album that is worth paying attention to. Dancing Or Dying? opens with a sprightly up-tempo song that brings me back four decades to the moment I heard 'Liars A To E' by Dexys Midnight Runners for the first time. Am I hearing violins?, I thought. Where are the horns? All but one had been kicked out by Kevin Rowland and enter a set of violin and banjo players. And world domination for a very short period of time. In 'For Real' the whole 'Too-Rye-Ay' vibe is recreated, with very much its own twitst.

Not for long though as 'The Edge Of The World' is 1980s as well, but more of the alternative rock bands of the age. At the same time, The Celtic Social Club manages to give both songs a pop vibe that makes them far less one dimensional and thus interesting, as a lot is going on at the same time. Hear the violin come in in 'The Edge Of The World' for the solo. It totally changes the song and challenges the listener to pay more attention. To move from the huge Big Country or Simple Minds guitar and bass parts to the folk side of music. No, I have not forgotten about the bass, as it's huge and very decisively present for the atmosphere of the song.

The inception of The Celtic Social Club was a festival where some musicians played together. That was seven years ago. In the meantime a seven piece band grew from the collaboration, with musicians from France and Ireland, with singer Dan Donnelly, who you can also find as a solo artist on the blog, as front man. Around him more than enough is played to make sure he is only the singer of a real band.

Listening to Dancing Or Dying? I find that the band incorporates a lot of influences into its songs. Pop, rock, folk, you'll find all woven into each song, with then the one and then the other more dominating, but never for 100 percent. A true pop gem like 'Time's Up' gets a folk injection through the violin solo and a harmonica one as well.

Press photo

What stands out also, is the good taste in which the songs are arranged. More purist inclined folkies may undoubtedly complain that the music was dusted off too much but I disagree. The doom bass in the second song changes the mood, as does the gospel-like choir in 'This Spell'. The Celtic Social Club plays with the mood of its listeners by changing the approach to a song continuously. The result is an, on average, softer but certainly varied album. The Celtic/Irish vibe most songs know brings a pub on The Irish west coast on music night to mind, with a pint of Guinness in front of me. The big rock brings stadium or arena shows to mind by far better known huge bands. There certainly are worse associations with a song possible. The Celtic Social Club holds it all within it.

Admittedly, Dancing Or Dying? does not keep my attention for the whole album. I tend to cut it in half each listening session and then I'm fine with literally all the songs. Dancing Or Dying? is the kind of album that hovers between elation and melancholy, changing its mood depending on your own, depending of the elements I pick out on a specific day. How many albums exist, that are able to follow your mood? Not that much is my experience. Dancing Or Dying? is one of them.

Wout de Natris

The Someday Herald. Victory Hall

Thank you, but I already have an Elliot Smith, I said when listening to Victory Hall's opening song, 'Fairytale Sky', until I realised I don't any longer. So, welcome Victory Hall. With The Someday Herald Victory Hall has produced an album with its feet in different eras. The listener can find 60s pop with a minor psychedelic flavour infused. There's more folk-tinged songs and there are enough moments that make it a modern album. Although, that is perhaps mostly because of the mix of the genres and the sound as a whole, which were not possible for say The Hollies in 1967. 'King Midas In Reverse' is a song that comes to mind a few times on this album, one of my favourite The Hollies songs. Mildly psychedelic, yet a far cry from what the band's fans and record company demanded from it at the time.

Victory Hall is Julien Pras, who we know on this blog as the partner of singer-songwriter Helen Ferguson or Queen of the Meadow. Pras, a Frenchman from Bordeaux, does everything to not sound like a Frenchman or chansons. The music on The Someday Herald is as U.K. as it comes. In 1967-68 this album could have been so popular, as the songs are probably far better than most pop bands were able to produce then. At the time it was still, mostly, about singles, Pras has made an album, with the quality that demands.

Almost all instruments you can hear on the album are played by Julien Pras. There are a few exceptions and a few harmony vocals and a duet with Helen Ferguson in 'Golden Times'. The song coming closest to Queen of the Meadow's work. For the rest there is a clear distinction between the couple's individual music.

The Someday Herald overall does not need any big gestures to impress. Victory Hall keeps the songs small. The melodies do the work, not the effects. In that the already mentioned Elliot Smith does come to mind. From there the latter half of the 1960s come in. Undoubtedly the music from that era has made an impression on Julien Pras. Do not expect deep psychedelia of warbling guitars. emotionally flat vocals and Mellotron. Victory Hall is far more subtle in its psychedelia. The song comes first and from there light effects can come in. More in the singing, a slight effect on the vocal perhaps, making the intention more than clear.

The overall result is that The Someday Herald is much more than just an Elliot Smith copy album. It found a place for itself and stands its own ground. With its many and short songs, the album flies by it seems, inviting me to put it on again, immediately. Something I have often done in the past weeks, playing the album twice in a row, wallowing in its atmosphere just a little longer. The Someday Herald is that kind of, if modest, album.

Wout de Natris