Shake Me Now. Quiles & Clouds

De muziek die Quiles & Cloud maken op Shake Me Now doet sterk denken aan de muziek die een jaar of wat geleden nog het etiket “progressive bluegrass” kreeg opgeplakt.
 
Net als bijvoorbeeld Nickel Creek, The Duhks en natuurlijk Alison Krauss & Union Station maken Quiles & Cloud muziek die zich laat inspireren door betrekkelijk traditionele bluegrass, country en folk en die opvalt door een warm akoestisch geluid, virtuoos spel op uiteenlopende snareninstrumenten en mooie heldere vocalen. Het is muziek die vaak als braaf wordt bestempeld, maar ik hou er wel van.
 
Quiles & Cloud is een duo uit San Francisco dat bestaat uit Maria Quiles en Rory Cloud. Rory Cloud kan uit de voeten op een aantal snareninstrumenten maar excelleert vooral op de akoestische gitaar, terwijl Maria Quiles is gezegend met een prachtig helder stemgeluid, dat af en toe wel wat doet denken aan Alison Krauss.
 
Alle songs op Shake Me Now volgen een vergelijkbaar stramien. Mooi en warm klinkend akoestisch gitaarspel vormt de basis van de songs van Quiles & Cloud. Het is een betrekkelijk ingetogen basis, die verder incidenteel wordt ingekleurd met fraai vioolspel en ingenieus banjospel en wordt versterkt door de subtiele maar bijzonder functionele bijdragen van de staande bas.
 
Het warme klankentapijt vormt een fraaie basis voor de bijzonder aangename en vaak bloedstollend mooie vocalen van Maria Quiles, die in de fraaie harmonieën gezelschap krijgt van Rory Cloud.
 
De criticus zal beweren dat Quiles & Cloud wel erg netjes binnen de lijntjes van de wat brave “progressive bluegrass” kleuren, maar op een regenachtige avond of lome ochtend voldoet de sfeervolle muziek van het Californische duo uitstekend.
 
Het is knap hoe de uiterst sobere instrumentatie er toch in slaagt om vol en warm te klinken. Het is minstens even knap hoe Maria Quiles je weet mee te slepen met haar mooie heldere stem.
 
De muziek van Quiles & Cloud zit zoals gezegd dicht tegen die van Alison Krauss & Union Station en hun volgelingen aan, maar wanneer wordt gekozen voor een net wat minder gepolijst geluid, komt ook het unieke geluid van Gillian Welch binnen bereik.
 
Omdat ik dit soort muziek over het algemeen wel kan waarderen, was ik vrij snel overtuigd van de kwaliteiten van het duo uit San Francisco, maar Shake Me Now is me sindsdien nog veel dierbaarder geworden.
 
Zeker wanneer de zon begint te schijnen neemt de rustgevende werking van de muziek van Quiles & Cloud immers alleen maar toe en komt de kwaliteit van Shake Me Now steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte.

Erwin Zijleman

Je kunt Shake Me Now hier aanschaffen en beluisteren:

https://store.compassrecords.com/products/shake-me-now 

Wilder Side. Carter Sampson

Iedere maand lever ik een lijstje in met mijn beste rootsplaten van de betreffende maand, waarna een deel van deze platen vervolgens opduikt in de EuroAmericanaChart (http://euroamericanachart.eu).
 
Het leverde weer een bijzondere jaarlijst op. Dat diverse van de platen in de jaarlijst ook een plek heeft gekregen op dit blog verbaast me niet, maar dat de complete top 3 mij onbekend was, was op zijn minst opvallend.
 
Ik heb deze top 3 inmiddels beluisterd en kwam één plaat tegen die ik nog heel vaak ga draaien en die ook in mijn jaarlijst niet had misstaan.
 
Het betreft Wilder Side van ene Carter Sampson. Deze Carter Sampson is geboren en getogen in Oklahoma City, is opgegroeid in een zeer muzikaal nest en maakt al sinds haar 15e muziek. Het is muziek die in lokale kring (waar Carter Sampson vrijwel dagelijks op het podium staat) al meerdere malen is geprezen, maar hoewel ik de releases in het rootsgenre behoorlijk goed in de gaten houd, was ik haar naam nog niet eerder tegen gekomen. Ook Wilder Side plofte vorig jaar niet bij mij op de mat en kwam ook niet terecht in de mailbox, maar dankzij de jaarlijst van de EuroAmericanaChart komt de plaat hier nu toch met enige regelmaat uit de speakers.
 
Dat is niet zo gek, want Wilder Side van Carter Sampson heeft veel waar ik van houd. Zo beschikt de Amerikaanse singer-songwriter over een krachtige stem die gemaakt lijkt voor countrymuziek en kiest ze op haar plaat voor ingetogen songs maar ontbreken ook de songs die wat voller klinken niet. Wilder Side staat ook nog eens vol met aansprekende songs die mooie verhalen vertellen en verder valt de plaat op door een bijzonder fraaie en veelzijdige instrumentatie.
 
Dit laatste is deels de verdienste van multi-instrumentalist Travis Linville, die de plaat ook produceerde. Op Wilder Side staan de akoestische gitaar en de krachtige stem van Carter Sampson centraal, maar Travis Linville en de andere muzikanten op de plaat zorgen voor bijzonder fraaie accenten van onder andere dobro, orgel en bijzonder fraai gitaarwerk. Door deze accenten komt de geweldige stem van Carter Sampson nog beter tot zijn recht en het is ook nog eens een stem die bij iedere volgende beluistering weer net wat meer indruk maakt.
 
Het levert een plaat op vol country en folk die me in korte tijd zeer dierbaar is geworden. Dat flink wat samenstellers van de EuroAmericanaChart erg onder de indruk waren van deze plaat sterkt me in mijn mening dat Carter Sampson met Wilder Side een plaat heeft gemaakt die mee kan met het beste dat de laatste tijd in het genre is verschenen.

Erwin Zijleman

Je kunt Wilder Side hier beluisteren en aanschaffen:

https://cartersampson.bandcamp.com/

Buffalo Tom live. Paradiso Amsterdam, 8 juni 2017

Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van succes-CD Let Me Come Over deed het Buffalo Tom ook Paradiso aan, na de avond ervoor in Maastricht te hebben opgetreden. Geen voorprogramma, maar twee sets. Een normale met nummers van hun hele oeuvre sinds hun oprichting in Boston in 1986 en na de pauze de integrale weergave van 'Let Me Come Over'. Ze speelden ook nieuw werk van een cd die zij binnenkort gaan opnemen en in de toegiften kwamen er nog een paar gouden ouwen langs. Het was een mooie combinatie van harde gitaarrock, midtempo nummers en een paar ballads. Bill Janovitz (zang, gitaar), Tom Maginnis (drums) en Chris Colbourn (bas en zang) hadden er na ruim 30 jaar nog zichtbaar lol in, met elkaar en met het publiek. En band die je niets wijs meer maakt, goed speelt en het exclusief de pauze bijna twee uur volhield. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat de zang niet het beste onderdeel is van hun spel. Janovitz excuseerde zich er op een gegeven moment ook voor, maar ook als hij wel op zijn best is blijft het magertjes.

Foto: HareD

Voor de pauze was het absolute hoogtepunt het allereerste nummer dat door hen op CD werd gezet, Sunflower Suit van debuutalbum Buffalo Tom uit 1988. En natuurlijk I am allowed, de enige andere single van de band die het in Nederland tot de Single Top 100 heeft gebracht. Persoonlijk werd ik ook erg blij van het nummer Summer, van de cd Sleepy Eyed, dat heerlijk onheilspellend begint en je daarna bij de kladden pakt. Het nadeel van een pauze van 20 minuten is wel dat het goede gevoel en de sfeer toch een beetje wegglijdt. Persoonlijk ben ik voorstander van gewoon achter elkaar doorspelen.

Foto: HareD

Let me come over is bij velen bekend van het nummer Taillights Fade, dat inderdaad een ander topmoment was. Het blijft een bijzonder nummer, dat met veel passie werd gebracht. Er staan ook voldoende andere goede nummers op het album, maar het had toch iets geforceerds om de hele CD, ook nog in volgorde, af te werken. Voor een fan als ondergetekende leuk, zeker omdat de uitvoering goed was, maar voor veel andere aanwezigen toch ook regelmatig reden om eens bij te praten met de buurman. Dat was jammer. Iedereen was gelukkig weer bij de les bij de tweede toegift, waarvan het nummer Bird Brain uit 1990 mij een derde moment van gelukzaligheid bracht.

 
HareD

Is This The Life We Really Want? Roger Waters

On Friday 2 June I went to my local record shop to get me a copy of the new Alt-J and came home with the the latest Roger Waters. Alt-J was not available yet due to logistical problems and Roger Waters was. My hero of the second half of the 70s. Three Pink Floyd albums can be found in the first three spots of my list for the 1970s this year in Music Meter.

Coming home with the double LP I waited till the late evening before I put on side A of the first LP. I heard nothing new. Nearly every note, voice collage, sounds, vocals sounded (too) familiar. And yet, Is This The Life We Really Want? blew me away. the album blew me away like 'Wish You Were Here' did in 1975, 'The Dark Side Of The Moon' one month later in 1976 and 'The Wall' in 1979. On average 40 years down the road, finally another album by an ex-Pink Floyd member has that same effect.

To be honest, I do not need more words to express what this album stands for. Anyone who is a Pink Floyd fan of the music produced from 1973 onwards will find something he likes on this album. There is only one thing keeping it away from being an ultimate masterpiece: the absence of the guitar of David Gilmore. If Waters had shown himself from his magnanimous side, he had called his two remaining old pals and asked them to play with him. Chances are that Is This The Life We Really Want? would have been even better.

The guitar is replaced by an orchestra or loads of violins. Nigel Godrich, by now a very famous producer, has brought the best out of every one involved. A clear sound, a great sound and great orchestration. It almost makes up for the lack of a guitar. Over time I may get to appreciate this album really for what it is and not for what it is not.

The album is as dark as the lines on the art work. With age, Roger Waters is 73, he has not become more mellow. Everything and everyone he does not like will get the brunt of Waters. The current U.S. president for starters. Individually we may all be alright or less so, generically nobody really knows how good or bad things are and what all the changes in front of us, whether climate, technological or economical, will bring. Roger Waters is still not an optimist.

Is This The Life We Really Want? is an oral trip. There is so much to discover in the spoken word, the fragments of old, the music. Listening deepens the impact with each session. So here I am, again writing the praises for a piece of art produced by an old rocker now in his 70s. Whoever said that older artists just are not inspired any more, is proven very wrong again. There's life in them and some, like David Bowie last year and now Roger Waters, are even totally relevant, not just very good, like The Rolling Stones and Ray Davies.

It leaves me with one question only: what took Roger Waters so long? 25 years to come up with 54 minutes of music. What happened in the meantime and why now? Trump? If so, something good has come out of his presidency.

Wo.

You Had Me At Goodbye. Samantha Crain

In de lijstjes met de grote releases van deze week kom je You Had Me At Goodbye vreemd genoeg niet tegen, maar voor mij is de vijfde plaat van Samantha Crain er een waar ik al een hele tijd naar uit heb gekeken.
 
Samantha Crain brak aan het eind van 2013 door met de jaarlijstjesplaat Kid Face, waarop de singer-songwriter met Indiaans bloed uit  Shawnee, Oklahoma, traditioneel aandoende rootsmuziek voorzag van eigenzinnige impulsen. (Lees Erwins recensie van Kid Face hier: http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/03/kid-face-samantha-crain.html)
 
Op het in 2015 verschenen Under Branch And Thorn And Tree perfectioneerde Samantha Crain het geluid van Kid Face, waarna we in 2016 kennis konden maken met haar opnieuw uitgebrachte eerste twee platen, die ook zeer de moeite waard bleken. (Lees hier: https://wonomagazine.blogspot.nl/2015/11/under-branch-thorn-tree-samantha-crain.html)
 
Ook op deze twee platen liet Samantha Crain horen dat ze van vele markten thuis is en dat doet ze ook weer op haar vijfde plaat. You Had Me At Goodbye werd net als zijn twee voorgangers geproduceerd door John Vanderslice en zet net als alle andere platen van Samantha Crain flinke stappen buiten de gebaande paden.
 
Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben op You Had Me At Goodbye duidelijk aan terrein verloren. Hier en daar hoor je nog met welke muziek Samantha Crain is opgegroeid en welke muziek ze lief had op haar eerdere platen, maar op haar vijfde plaat kiest de Amerikaanse uiteindelijk toch nadrukkelijk voor de indie-pop.
 
Dat hoor je in de instrumentatie, waarin elektronica duidelijk aan terrein heeft gewonnen, maar dat hoor je vooral in de songs van Samantha Crain, die dit keer betrekkelijk ver verwijderd zijn van de folk en country die op haar vorige platen nooit ver weg was.
 
Met een keuze voor indie-pop kun je nog alle kanten op en Samantha Crain heeft zeker niet gekozen voor de makkelijkste weg. Een aantal van de songs op You Had Me At Goodbye zijn beïnvloed door het werk van Björk en hier en daar hoor ik zeker wat van Kate Bush, maar Samantha Crain doet op haar vijfde plaat toch vooral waar ze zelf zin in heeft.
 
Dat kan behoorlijk aanstekelijk klinken of toch weer ontroeren met een folky song met prachtige gitaarlijnen, maar You Had Me At Goodbye is vooral behoorlijk eigenzinnig, zeker wanneer de ritmes stevig zijn aangezet en de elektronica domineert.
 
Het is nog niet direct zware kost, al maakt de stem van Samantha Crain het de luisteraar ook niet altijd makkelijk en strijkt de optelsom hierdoor geregeld tegen de haren in. Zelf heb ik sinds de eerste noten van Kid Face een zwak voor de bijzondere stem van Samantha Crain en ook op You Had Me At Goodbye bevallen de vocalen me zeer.
 
De elektronische impulsen vind ik niet allemaal even geslaagd, maar de vijfde plaat van Samantha Crain is wat mij betreft een plaat met vooral geslaagde experimenten en een aantal bloedmooie songs.
 
You Had Me At Goodbye verleidt lang niet zo makkelijk als Kid Face een paar jaar geleden, maar ik hoor toch weer een grote plaat van een singer-songwriter die zich gelukkig niet zomaar voegt naar alle conventies van de muziekindustrie en gewoon doet waar ze zelf zin in heeft. Bijzondere plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar You Had Me At Goodbye en het album aanschaffen:

https://samanthacrain.bandcamp.com/album/you-had-me-at-goodbye