Run, Run Pure Beauty. Francis of Delirium

Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty.

Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord. 

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken. 

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam. 

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger. 

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbundiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen. 

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. 

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium. 

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse. 

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Run, Run Pure Beauty hier luisteren en bestellen:

https://francisofdelirium.bandcamp.com/album/run-run-pure-beauty 

Chameleon. Jana Mila

Jana Mila heeft met het in Nashville opgenomen Chameleon een uitstekend en verrassend veelzijdig album gemaakt, dat zowel in muzikaal en productioneel als in vocaal opzicht makkelijk indruk maakt.

De muziekindustrie draait in Nashville momenteel op volle toeren, wat week na week uitstekende albums oplevert. Tussen deze uitstekende albums valt Chameleon van Jana Mila makkelijk op. Het is een wat veelzijdiger klinkend album dan gebruikelijk in Nashville en het is bovendien een album dat werkelijk prachtig is geproduceerd door Todd Lombardo, die als muzikant zo belangrijk is op de albums van Kacey Musgraves. De ster van het album is echter toch Jana Mila zelf, die indruk maakt met een serie sterke songs en die bovendien makkelijk overtuigt als zangeres. De concurrentie in Nashville is momenteel moordend, maar dit bijzonder mooie album mag zeker niet ondersneeuwen.

Het bekende Amerikaanse platenlabel New West Records kondigt deze week met veel trots het album Chameleon van Jana Mila aan. Het in Nashville, Tennessee, opgenomen album is geproduceerd door de Amerikaanse muzikant Todd Lombardo, die als gitarist een voorname rol speelt op de laatste albums van onder andere Lera Lynn en Kacey Musgraves. New West Records heeft alle reden om trots te zijn op het debuutalbum van Jana Mila, want Chameleon is een uitstekend album, dat er voor mij uit springt deze week. Het is een album dat van Jana Mila zomaar een ster kan maken in Nashville, al is daar ook wel een beetje geluk voor nodig. 

Ook in Nederland kunnen we overigens trots zijn op het eerste album van Jana Mila, want haar wieg stond in Amsterdam. Jana Mila Doorten deed in Nederland mee aan enkele talentenjachten en trok de aandacht met de single When Times Get Rough, dat ze op jonge leeftijd schreef en dat op Spotify al een kleine vijf miljoen keer werd beluisterd. Het is een single die absoluut het talent van Jana Mila laat horen, maar als ik luister naar de songs op Chameleon kan ik alleen maar concluderen dat de Nederlandse muzikante de afgelopen twee jaar hele grote stappen heeft gezet. 

Het album opent met een folky track die opvalt door fraai gitaarwerk, een hele mooie en ruimtelijke productie en uitstekende zang, die hier en daar fraai wordt ondersteund. Het doet qua sfeer wel wat denken aan de muziek die Kacey Musgraves eerder dit jaar maakte op het wonderschone Deeper Well, maar Jana Mila beschikt over een totaal andere stem en laat zich bovendien door andere genres beïnvloeden. 

De Nederlandse muzikante is zeker niet kieskeurig als het gaat om het verwerken van invloeden. Chameleon bevat invloeden uit de Nashville country van het moment, maar heeft ook een jaren 70 vibe met invloeden uit de Laurel Canyon folk. Hier blijft het niet bij, want invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek worden op Chameleon ook gecombineerd met invloeden uit de pop, al zijn deze nooit dominant. Door alle invloeden is Chameleon een toepasselijke titel van een album dat een stuk veelzijdiger is dan de meeste andere albums die momenteel in Nashville worden gemaakt en dat de competitie met deze albums daarom zeker aan kan. 

Jana Mila profiteert op haar debuutalbum nadrukkelijk van de kwaliteiten van Todd Lombardo, die niet alleen tekent voor flink wat instrumenten op het album waaronder het geweldige gitaarwerk, maar bovendien laat horen dat hij de kunst van het produceren inmiddels uitstekend beheerst. Chameleon is in productioneel opzicht een van de mooiste albums uit Nashville die ik de laatste tijd heb gehoord en ook in muzikaal opzicht is het album zeer aansprekend. 

Het doet me in een aantal opzichten denken aan het laatste album van Kacey Musgraves en dat is wat mij betreft een enorm compliment voor Jana Mila. De Nederlandse muzikante laat op haar debuutalbum horen dat ze een uitstekende songwriter is en ook als zangeres maakt ze wat mij betreft makkelijk indruk met een mooie maar ook karakteristieke en emotievolle stem. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik tot een paar dagen geleden nog nooit van Jana Mila had gehoord en daarom ook met zeer bescheiden verwachtingen begon aan het beluisteren van Chameleon, maar het album heeft me echt enorm verrast en is nog lang niet uitgegroeid. Wat een belofte deze Nederlandse muzikante.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Chameleon hier luisteren en bestellen:

https://janamila.bandcamp.com/album/chameleon