Parade Day. Sussex

Rob Lutes is een Canadese singer-songwriter, die inmiddels een handvol uitstekende platen op zijn naam heeft staan. Het zijn platen die ik stuk voor stuk hoog heb zitten, waardoor Rob Lutes inmiddels een graag geziene gast is.

Parade Day verschijnt niet onder zijn eigen naam, maar onder de naam Sussex. Parade Day is dan ook geen soloplaat, maar een bandplaat die Rob Lutes samen met de Canadese multi-instrumentalist Michael Emenau (ook bekend als MNO) en een aantal gelouterde muzikanten uit Montreal heeft gemaakt. Het is een bijzondere combinatie die ook bijzondere muziek oplevert.

Rob Lutes maakt normaal gesproken muziek die past in het hokje ‘Amerikaanse rootsmuziek’ en gebruikt een instrumentarium dat in dit genre gebruikelijk is. Michael Emenau komt daarentegen uit de hoek van de jazz en de wereldmuziek en heeft bovendien een aantal soundtracks op zijn naam staan.

Op Parade Day van Sussex komen beide werelden samen en het resultaat is prachtig. In een aantal van de songs op Parade blijft Rob Lutes de Amerikaanse rootsmuziek (en met name de folk en blues) trouw, maar het is wel Amerikaanse rootsmuziek die opvalt door een hele bijzondere instrumentatie met onder andere de vibrafoon van Michael Ebenau, fraai vioolspel van Josh Sublot en de nodige blazers.

Parade Day bevat echter ook een aantal tracks waarin invloeden uit de jazz en ragtime domineren en ook hierin komen de doorleefde vocalen van Rob Lutes uitstekend tot zijn recht.

Parade Day van Sussex is een plaat vol muzikale hoogstandjes, maar het is ook een plaat vol songs die iets met je doen. Rob Lutes is een singer-songwriter die in staat is om je diep onder te huid te raken met zijn songs en dat doet hij ook weer op deze plaat.

Het zijn songs die me vaak doen denken aan die van John Hiatt, maar Rob Lutes slaat op Parade Day ook bruggen naar de vroege platen van uiteenlopende muzikanten als Tom Waits en Randy Newman (wiens Dayton, Ohio – 1903 bijzonder fraai wordt vertolkt).

De eigenzinnige inbreng van Michael Emenau en de andere topmuzikanten op Parade Day geeft de plaat een eigen geluid en het is een eigen geluid om van te smullen. Rob Lutes staat al jaren garant voor platen van het allerhoogste niveau, maar op de bandplaat van Sussex zet hij nog een volgende stap. Een must voor liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die niet bang zijn voor een beetje avontuur.

Erwin Zijleman


Je kunt Parade Day luisteren en digitaal kopen op de Bandcamp website:

 https://sussex.bandcamp.com/album/parade-day

De cd is hier verkrijgbaar:

http://www.cdbaby.com/cd/sussex

Tempest. Bob Dylan

Je kunt hier luisteren naar 'Duquesne whistle'.

2012 is tot dusver een muziekjaar waarin de jonge honden het wat laten afweten en de oudere garde floreert. Bob Dylan werd eerder dit jaar 71, maar steekt de afgelopen 15 jaar in een uitstekende vorm. Heel productief is Dylan al lang niet meer, maar de vier studioplaten die de Amerikaan de afgelopen 15 jaar uitbracht, waren stuk voor stuk van een zeer hoog niveau. Ook, het voor mij bijna uit het niets verschenen, Tempest is een geïnspireerd klinkende plaat, waar heel wat jonge muzikanten een puntje aan kunnen zuigen. Ik vind het zo langzamerhand lastig om een plaat van Bob Dylan te beoordelen. Bij de beluistering van een nieuwe Dylan plaat ontkom je immers bijna niet aan de vergelijking met de andere platen uit zijn inmiddels omvangrijke en imponerende oeuvre en dat is een vergelijking die niet altijd zinvol of rechtvaardig is. Ik ga Tempest dan ook niet vergelijken met de inmiddels tot klassiekers uitgegroeide platen die Dylan 40 tot 50 jaar geleden maakte, maar beoordeel de plaat op zijn eigen kwaliteiten. Bij beluistering van Tempest vallen een aantal dingen op. Allereerst is de plaat, die werd opgenomen met de vaste live-band van Dylan aangevuld met Los Lobos voorman David Hidalgo, in muzikaal opzicht verrassend homogeen. Op Tempest domineren invloeden uit de folk, country en vooral blues en is er weinig ruimte voor uitstapjes buiten de gebaande paden. Het tempo ligt over het algemeen laag en de sfeer varieert van duister tot stemmig. Verder valt op dat de stem van Dylan er de afgelopen jaren niet op vooruit is gegaan. Mede door het jarenlange touren en wat lichamelijke ongemakken klinkt Dylan krakeriger en rasperiger dan ooit tevoren, wat niet door iedere muziekliefhebber gewaardeerd zal worden. Persoonlijk heb ik niet zoveel moeite met de wat aangetaste stembanden. Dylan moest het nooit hebben van mooizingerij en de grote mate van doorleving voegt zeker wat toe aan zijn muziek. Het laatste dat opvalt aan Tempest is het bijzonder hoge niveau van de teksten. Dylan heeft een naam hoog te houden als tekstschrijver, maar op Tempest overtreft hij zichzelf. Tempest staat vol met prachtige donkere verhalen die de muzikale en vocale inkleuring krijgen die ze verdienen. Alles bij elkaar genomen is Tempest een interessante plaat van hoog niveau. Bob Dylan is misschien niet meer de Bob Dylan van 45 jaar geleden, maar hij slaagt er nog altijd in om muziek te maken die maar moeilijk los te laten is. Bij eerste beluistering van Tempest moest ik nog flink wennen aan van alles en nog wat, maar inmiddels koester ik de plaat als een bescheiden meesterwerk. Bob Dylan is inmiddels 71, maar behoort nog altijd tot het beste dat het singer-songwriter genre te bieden heeft. Dat onderstreepte hij de afgelopen 15 jaar met een viertal bijzonder enthousiast ontvangen platen en dat onderstreept hij nu nogmaals met het waarschijnlijk meer omstreden, maar echt niet minder goede Tempest. Petje af.

Erwin Zijleman


Je kunt Tempest hier bestellen


en hier

Interview with Pokey LaFarge

by Wout de Natris

© 2012 WoNo Magazine and WoNoBloG

While reading the interview you can listen to 'La la blues' here.

Late April I was exposed to the energy and music of Pokey LaFarge and his band the South City Three for the first time. (Read the review here.) Greatly enjoying what I heard, but also full of questions. What makes young guys want to play music that was made for the last time by their grandfathers, way before the time of The Beatles and The Rolling Stones, the two bands that totally upset the face of popular music in the U.S. from 1964 onwards? I had the change to discuss this after the gig and we sort of parted with the intention to do an interview after the EU tour. So here it is.

In my review of the gig I wrote that I could only think of one hit song in the last 40 years sounding like Pokey LaFarge and band. What made you decide this is the music for me?

------ I decided long ago that acoustic music, specifically but not relegated to early American music forms were the most pure and honest. First, it was bluegrass, than older more varied forms of old time music. Including all the different forms of early country and 'hillbilly' music and blues. Then came the many different forms of jazz. Including hokum and jug band music. However I've always listened to many different types of folk music. I just love early Calypso, Eastern European music, African music. Anything that's got a lot of soul.

You all must have started out with different music. What did you listen to when younger? (I had the

chance to discuss this with Adam outside of the Q-Bus.)

I guess when I was real young, say till about thirteen or fourteen  I was listening to classic rock and some hip hop. I still like that stuff but again it's more few and far between compared to the other types of music I listen to and play.

And who influences you most at present?

Lefty Frizzell, Emmett Miller, Lord Invader, Tom Waits, Jack White

Has St. Louis, your home town, inspired the band and/or the music in any way?

Sure, it's like living in a broken down-going out of business museum. Our history is everywhere. It's a very distinctly American city. It has a lot of the goods and a lot of the bads. 

Is South City a part of St. Louis or is it just a name?

Tis the southern part of the city of St. Louis

The sound on your album Riverboat soul is clearly authentic but in stereo. Do you try to record with authentic gear?

Well sure. I think that would be important, don't you?

Foto Wo.

Adam and Pokey play very authentic looking guitars. Are they?

Adam now plays a Gibson 1939 L-12 Archtop and Pokey plays a 1946 Epiphone Spartan Archtop

Lyrically, are you more inspired by stories of old or today?

Mostly today because I'm very inspired by the world today. I choose to tell my story because I am driven to make the most of MY self. The point is to better people lives. So if I have to tell an old story or recreate a story of a person from the past then I'll do it for the sake of the story.

A statement I often read in the last years is that pop music, from the lyrics point of view, does not

have relevancy towards society any more. In the lyrics of your band there is something to be found

on hard times. Is this 2012 or 1935 hard times?

I let you answer that.

If I take my train of thought one step further. If music is sometimes a release from reality, you

musically escape to music of the thirties, the Great Depression, when the present western world is in a depression. What is your view on this?

I don't really think of it like that. Some of my favorite music was made by Americans post depression. The depression part is not completely irrelevant but it's more important not to stigmatize this music with the depression. Let's not forget that a lot of the roots music of America was recorded in the 20's; pre depression, the high time, the roaring 20's. Yes, a lot of the recordings were made by people who were poor and struggling. That has been the case since the beginning of time. Look at Lefty Frizzell-the father of Honky Tonk music. He first recorded in '51. Dirt poor. Man, there's always a depression going on. 

You said on stage that you won a prize for Riverboat soul. How important is winning such a prize for the band?

Well, it is nice as a human being to be rewarded for the hard work you put into what it is you do. Positive reinforcement helps at times to keep you motivated and confident in what you do.

I read somewhere that Pokey played with the Hackensaw Boys. How was your time with one of my

favourite bands? Any recollections?

The fastest music I've ever played. Those boys taught me a lot. They showed me Virginia!

The band recorded for Jack White’s label. How did this come to pass?

He heard us on WSM 650AM in Nashville and called me up. 

Where does the name Pokey come from? I got a bit curious reading the website.

Mom. Not sure what it means in your country but it has a lot of different meanings here. It means slow or lagging behind the crowd.

What are your plans for the near future?

Writing and camping, canoeing and biking with my girlfriend. Basically enjoying home life off the road for a little while.

You can order Riverboat soul here

or here

Pokey LaFarge & the South City Three live in Q-Bus

Whoa, what an experience. A crowd-packed Q-Bus hollering and howling, imitating an American bar somewhere in the mid-west any time around 1935. If there's a band playing out-modish songs in 2012 it's Pokey and his three companions. Music like this can only be heard on old 78's with loads of scratches on it or a cd with the same scratches and on Bob Dylan's theme time radio. It's a little blues, jazz, country and I don't know what old.americana from before 1940, but what's clear is the energy and plain old fun of playing that shines through. There's only one song I can think of that scored a hit in the past 40 years based on this sort of music: Vaya Con Dios' 'Nah-neh-nah'.

Last year I had a listen to 'Riverboat soul', an award winning album by the way, for about six songs. Maybe I wasn't in the mood, because I never looked back at it and for that reason was not one of the 30 people in the Q-Bus last year. In 2012 I was one of 200 something. Basically the band packed me in in the first song, as what they were doing on stage was tight, inviting and great fun. Adam Hoskins plays virtuoso solos on his guitar, Joey Glynn stand up bass, Ryan Koenig everything else, like washboard, snare drum and mostly harmonica. Pokey sings lead, blows the kazoo, but mostly plays rhythm guitar. On the side he carries off a mean solo himself as well. All four harmonise adding extra flavour to the songs. Pokey totally makes the picture also. It proves that a haircut and a garment from another age sets someone in another age and time. It's obviously not the people who change. The two guitars on stage give a look like they were among the first electrically charged ever as well. I'll say it here to not create any misunderstanding: I was wrong not listening again to 'Riverboat soul'.

Who can I compare them to? The closest I can get is The Hackensaw Boys, but they are more in the bluegrass side of the spectrum (with some major tempo injections) and at their most bluesy Hot Tuna on their first, acoustic live album. Definitely Django Reinhardt, and other musicians that Bob Dylan listened to late at night in his bed as a teenager in Hibbing, Minnesota, in the 1950s, that set him on route to make music himself and led to his first album, 'Bob Dylan'.

So, despite all my reservations before the concert started, I had a great time with Pokey Lafarge & the South City Three. They understand that in order to turn a concert into an experience, it takes more than just playing music. They interact with the audience, make them a part of the show by inviting them to scream and holler and most of all show that they are having fun as well in playing this music. They managed to have the whole venue enjoy something that is totally anachronistic, but full of warmth and merit. By playing a variety of styles, mostly in an uptempo form my interest never wavered for a second. Plain sheer great fun! If Pokey Lafarge & the South City Three are ever near your town, I wouldn't hesitate to check them out if I were you.

Wo.

There's also an interview with Pokey on the blog. Click here.

Would you like to contribute to WoNo Magazine's blog? You can. Just let us know. If you like to receive alerts on WoNoBLoG, follow @WoNoMagazine on Twitter.

Alan Lomax volledig online

Wil je weten waar veel klassieke, hedendaagse, en pop-componisten en liedjesschrijvers hun inspiratie vandaan halen? Behalve uit 'de Kosmos', Akasha o.i.d., dan. Lees  verder!

Alan Lomax (1915-2002) heeft een groot deel van zijn leven besteed aan het zoeken, opnemen, verzamelen en rubriceren van (volks-) muziek van over de gehele wereld. Ziekelijk gedreven; een Wo. in het kwadraat. Zijn collectie wordt nu volledig online gezet. Zie research.culturalequity.org/ .

Je weet niet wat je ziet en hoort!!

.No