Lucky Now. Lande Hekt

Lande Hekt maakte al twee uitstekende albums, maar zet een volgende stap op haar nieuwe album Lucky Now, waarop invloeden uit de jaren 80 en 90 op onweerstaanbaar lekkere wijze worden samengesmeed in een fris geluid.

De naam Lande Hekt klinkt niet echt Brits, maar de tongval van de muzikante uit Bristol laat geen ruimte voor twijfel. Lande Hekt trok de aandacht met haar stem toen haar debuutalbum vijf jaar geleden verscheen, maar op het deze week verschenen Lucky Now trekt ze met veel meer de aandacht. De zang is ook dit keer aansprekend, maar ook het gitaarwerk is van een betoverende schoonheid. Het komt allemaal samen in songs die op een of andere manier bekend in de oren klinken door alle echo’s uit het verleden, maar Lucky Now van Lande Hekt klinkt ook zeker fris en eigentijds. Het is een album dat meer aandacht krijgt dan de twee uitstekende voorgangers en dat is echt volkomen terecht.

De Britse muzikante met de bijzondere naam Lande Hekt maakte de afgelopen jaren in kleine kring indruk met twee prima albums. Mijn kennismaking met de muziek van Lande Hekt is precies vijf jaar oud, want aan het begin van 2021 verscheen haar debuutalbum Going To Hell. Dat album werd vooraf gegaan door het mini-album Gigantic Disappointment uit 2019 en de jaren daarvoor maakte de Britse muzikante deel uit van de punky rockband Muncie Girls. 

Op Going To Hell schoof de muzikante uit Bristol wat op richting singer-songwriter muziek, overigens zonder haar liefde voor lekker ruwe indierock te verliezen. Going To Hell bevat songs waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook als de teksten wat donkerder zijn. Lande Hekt laat op haar debuutalbum echter ook horen dat ze veel te bieden heeft. Ze schrijft aansprekende songs en beschikt over een zeer karakteristieke maar wat mij betreft ook zeer aangename stem, die haar songs voorziet van een herkenbare eigen sound. 

Ik was daarom zeer te spreken over Going To Hell en ook de anderhalf jaar later verschenen opvolger House Without A View vond ik een uitstekend album. Op haar tweede album experimenteerde Lande Hekt met een wat voller geluid met ook wat invloeden uit de shoegaze, dreampop en postpunk, maar ook de folk en indierock van haar debuutalbum keerden terug op House Without A View. 

Lande Hekt keerde in februari terug met haar derde album Lucky Now en het is een album dat in wat bredere kring de aandacht lijkt te trekken. Paste en Pitchfork schaarden het album onder de meest interessante albums van die week en ook de Britse muziekpers is enthousiast over de nieuwe muziek van Lande Hekt. Die aandacht verdiende de Britse muzikante ook al met haar vorige twee albums, maar het is goed nieuws dat Lucky Now een plekje in de spotlights heeft gekregen. 

Lande Hekt laat sinds haar mini-album uit 2019 op al haar volgende albums ontwikkeling horen en dat doet ze ook weer op Lucky Now. Het album opent met het wat vollere geluid dat we kennen van House Without A View, maar de Britse muzikante heeft weer wat invloeden toegevoegd aan haar geluid. 

Lucky Now is een album dat vrijwel continu associaties oproept met de muziek uit de jaren 80 en 90. Het zijn in mijn geval associaties met zo ongeveer alles dat ik in muzikaal opzicht leuk vond in deze twee decennia. Lucky Now viel bij mij direct op door het geweldige gitaarwerk dat niet alleen mooi maar ook veelzijdig is. Lucky Now bevat in een aantal songs melodieuze, breed uitwaaiende en dromerige gitaarakkoorden, maar is ook niet bang voor wat gruiziger gitaarwerk of voor de onweerstaanbare gitaarlijnen die we kennen uit de jangle pop. 

Het heerlijke gitaarwerk duikt op in songs die bijzonder makkelijk verleiden en die mij direct een goed gevoel geven. Het wordt nog wat aangenamer door de stem van Lande Hekt, die vergeleken met de zang op Going To Hell wat melodieuzer is, maar die nog steeds opvalt. Lucky Now van Lande Hekt klinkt voor mij als een omgevallen platenkast met heel veel persoonlijke favorieten uit de jaren 80 en 90, maar door de eigen draai die Lande Hekt geeft aan alle invloeden uit het verleden ook als een album dat het prille muziekjaar 2026 voorziet van glans en plezier. Ik word er in ieder geval heel blij van.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lucky Now hier luisteren en bestellen:

https://landehekt.bandcamp.com/album/lucky-now 

Again. The Belair Lip Bombs

Er zijn vorig jaar niet heel veel frisse, interessante en leuke nieuwe gitaarbandjes opgedoken, maar de Australische band The Belair Lip Bombs laat op haar uitstekende tweede album Again horen dat het er zeker een is.

Direct bij de eerste noten van de openingstrack van Again van The Belair Lip Bombs heb je het gevoel dat je een band hoort die wel eens heel groot kan gaan worden. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt de Australische band dan ook niet altijd, maar Again is absoluut een leuk album. The Belair Lip Bombs maakt op haar tweede album aanstekelijke en soms licht tegendraadse gitaarpop zoals alleen Australische bands die maken. De band beschikt in de persoon van Maisie Everett over een aansprekend boegbeeld en laat op Again ook nog eens horen dat het kan variëren, waardoor het album misschien niet de hele tijd zorgt voor een jubelstemming, maar wel laat horen dat er nog veel meer in zit.

Lush Life, het eerste album van de Australische band The Belair Lip Bombs, was in de zomer van 2023 een album waar ik in eerste instantie heel vrolijk van werd, maar dat ik na een paar keer horen toch weer opzij legde. Het overkwam me ook weer met Again, het tweede album van de band uit Melbourne. 

Door een aantal zeer lovende recensies in de Britse muziektijdschriften was ik op voorhand al heel nieuwsgierig geworden naar het album en bij eerste beluistering was ik direct enthousiast. Uiteindelijk selecteerde ik het album echter niet omdat het goede gevoel om onduidelijke redenen niet bleef, waarbij ik niet uitsluit dat het te maken had met het stevig opkomende herfstweer van dat moment. 

Omdat het positieve recensies bleef regenen probeerde ik het de afgelopen week toch nog een keer en nu hield de Australische band mijn aandacht wel vast. Ook tijdens het typen van deze recensie word ik alleen maar heel vrolijk van het nieuwe album van The Belair Lip Bombs, dat ik inmiddels dan ook als een blijvertje zie. 

De band rond frontvrouw Maisie Everett vermaakt ook op haar tweede album met een aantal onweerstaanbaar lekkere gitaarsongs, maar gooit er af en toe ook een wat meer ingehouden popsong tegenaan. Het debuutalbum van de band werd niet heel opvallend geproduceerd door Nao Anzai, die onder andere werkte met The Teskey Brothers, maar hij mocht toch terugkeren voor het tweede album. Hij kreeg wel gezelschap van Joe White van de band Rolling Blackouts Coastal Fever, die de band een flinke impuls heeft gegeven. 

Rolling Blackouts Coastal Fever heeft het patent op typisch Australische en bijzonder aanstekelijke gitaarsongs en die maakt The Belair Lip Bombs ook op haar tweede album. Wanneer het gitaarwerk wat tegendraads is heeft het wel wat van de muziek waarmee de New Yorkse band The Strokes ooit debuteerde, maar de band rond Maisie Everett varieert er op Again ook flink op los. Een aantal songs op het album past in de hokjes indierock, maar ook jangle pop en pop komen voorbij op het tweede album van de band. 

Op het ruim twee jaar oude debuutalbum van The Belair Lip Bombs rammelde het nog aan alle kanten, maar op Again heeft de Australische band in een aantal opzichten stappen gezet. Again laat een hecht spelende band horen, die vooral indruk maakt met veelkleurig gitaarwerk, maar ook de ritmesectie van de band stuwt de songs van The Belair Lip Bombs steeds weer naar een net wat hoger niveau. 

De meeste van dit soort bandjes beschikken over een zanger met veel of zelfs net wat teveel branie, maar de songs van The Belair Lip Bombs klinken anders door de zang van frontvrouw Maisie Everett. Again klinkt wat liever en charmanter dan albums van vergelijkbare gitaarbands, maar Maisie Everett kan ook zeker rocken. 

Bij mij viel het kwartje misschien niet direct, maar nu de zon de afgelopen dagen weer wat vaker scheen blijkt Again een album om de zomer van in je kop te krijgen en voorlopig nog even te houden. Jack White was direct fan toen hij het debuut van de band hoorde en bood de band een platencontract aan en daar gaat hij volgens mij geen spijt van krijgen, al is het maar omdat ik het idee heb dat de Australische band nog wel wat groeipotentie heeft. In de gaten houden deze band.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Again hier luisteren en bestellen:

https://thebelairlipbombs.bandcamp.com/album/again 

The Past Is A Garden I Never Fed. The Reds, Pinks & Purples

Je weet zo langzamerhand waar je aan toe bent bij een nieuw album van de Amerikaanse band The Reds, Pinks & Purples, maar ook op The Past Is A Garden I Never Fed benadert Glenn Donaldson keer op keer de perfectie.

Het is ongelooflijk hoe productief de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson is. In een paar jaar tijd staat er een aardig rijtje The Reds, Pinks & Purples in de platenkast en dat is nog maar het topje van de ijsberg. De muzikant uit San Francisco had nog wat singles over en die zijn terecht gekomen op het deze week verschenen The Past Is A Garden I Never Fed. Het is een album vol bitterzoete popsongs vol nostalgie, maar Glenn Donaldson is zeker niet blijven steken in de jaren 80 of 90. The Reds, Pinks & Purples zou in de jaren 80 ongetwijfeld een van mijn lievelingsbands zijn geweest, maar dat is de band in het heden ook, want ook The Past Is A Garden I Never Fed is weer betoverend mooi en echt onweerstaanbaar lekker.

The World Doesn’t Need Another Band zingt de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson in de openingstrack van het nieuwe album van zijn band The Reds, Pinks & Purples. Ik denk het eerlijk gezegd ook wel eens wanneer ik wekelijks een imposant stapeltje nieuwe albums beluister, maar het gaat zeker niet op voor de band van Glenn Donaldson, wat die is zo langzamerhand behoorlijk onmisbaar. 

De muzikant uit San Francisco dook een jaar of vijf geleden op met zijn band en voor mij was het liefde op het eerste gehoor. Laat de muziek van The Reds, Pinks & Purples uit de speakers komen en een tijdmachine flitst je in een paar seconden terug naar de jaren 80 en af en toe naar de vroege jaren 90 en dat zijn decennia waarin heel veel mooie muziek werd gemaakt.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van The Reds, Pinks & Purples smaakte vooral naar veel meer en hiervoor ben je bij Glenn Donaldson gelukkig aan het juiste adres. De Amerikaanse muzikant bracht de afgelopen vijf jaar niet alleen het ene na het andere prachtige album uit, maar schreef in totaal zo’n 200 songs, waarvan een aantal als losse track werd uitgebracht. Een aantal van deze tracks zijn nu verzameld op het deze week verschenen The Past Is A Garden I Never Fed, dat weer veertien 24-karaat popsongs toevoegt aan het geweldige oeuvre van The Reds, Pinks & Purples. 

Dat Glenn Donaldson alleen maar geweldige songs schrijft is maar een van de vele zekerheden die je hebt wanneer een nieuw album van The Reds, Pinks & Purples verschijnt. De cover van het album is weer veelkleurig, de inspiratie komt vooral uit de jaren 80 en 90 en zowel de zang als het gitaarwerk van Glenn Donaldson bedwelmen weer meedogenloos. 

In al mijn besprekingen van de albums van de Amerikaanse band noem ik een imposant rijtje namen van bands uit met name de jaren 80, maar ik hou het er deze keer maar op dat The Reds, Pinks & Purples muziek maakt die het beste van een groot aantal van mijn persoonlijke favorieten uit de jaren 80 en vroege jaren 90 combineert. Het zijn vooral favorieten die zich destijds toelegden op het schrijven van nagenoeg perfecte en vooral bitterzoete popsongs. 

De jaren 80 waren deels bijzonder donker gekleurd en dat hoorde je in de muziek uit het decennium, maar ik had ook een geweldige tijd en die hoorde ik terug in de wat dromerige en melodieuze songs van bands waarvan ik de namen dit keer dus eens niet ga noemen. Ik ga ze niet noemen omdat ik Glenn Donaldson hiermee tekort doe. De muzikant uit San Francisco heeft immers alleen de afgelopen vijf jaar al een aantal direct memorabele songs geschreven waarvan de meeste bands uit de jaren 80 en 90 alleen maar kunnen dromen. 

Het zijn songs die worden gedragen door de bijzonder aangename stem van Glenn Donaldson en de onweerstaanbaar lekkere gitaarakkoorden, die ook zeker zijn beïnvloed door de janglepop, maar ook in de rest van de muziek klopt echt alles. Het klinkt allemaal direct bekend, maar The Reds, Pinks & Purples heeft toch ook weer flink wat songs toegevoegd die ik echt niet had willen missen. 

Hier en daar klinkt het net wat gruiziger, soms juist net wat meer ingetogen, maar alles dat Glenn Donaldson aanraakt op The Past Is A Garden I Never Fed verandert weer in goud. The World Doesn’t Need Another Band zingt Glenn Donaldson in de openingstrack en hij heeft in ieder geval even gelijk, want ik ben nog lang niet klaar met het wederom geweldige album van zijn band.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Past Is A Garden I Never Fed hier luisteren en bestellen:

https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/the-past-is-a-garden-i-never-fed 

How To Make Friends By Telephone. Librarians with Hickeys

A telephone, who has one these days? Less and less people my age, let alone younger, I know. And an operator? I think I've used one once, in the middle of the desert somewhere in the nicks of the Northern Territories in Australia. And yes, the kind lady helped me find my mother on her birthday who was staying with friends somewhere in Victoria at the same time. So, yes, a friend forever in my memory.

Librarians With Hickies sing about a telephone old style and an operator in a song that in sound and intent sounds like songs from the time when people had a landline connection and in some countries could call an operator for assistance. Like me the duo's members will have active memories of those days as well.

If anything, the music on How To Make Friends By Telephone makes me feel good. It brings back fond memories of great songs from the past and adds a whole album filled with new ones that add a lot to what already exists. The band is on a constant quest for the perfect pop song and seems to have that holy grail sitting on its dresser as a permanent fixture.

Librarians with Hickeys is a band from Akron, Ohio and consists of guitarists and almost all else, Mike Crooker and Ray Carmen, with the latter having that voice that complements this music no little. Two years ago the band debuted on this blog with the album 'Handclaps And Tambourines', see the post of 16 October 2022. It's first album is from 2020, 'Long Overdue'.

Press photo

Where does the story of the music on How To Make Friends By Telephone start? In the middle of the 1960s with The Byrds' cover of Bob Dylan's 'Mr. Tambourine Man'. That jangly sound on the Rickenbacker guitar played by, then, Jim McGuinn, copied by everyone and not in the least by George Harrison, while The Byrds blended their folk background with The Beatles' pop sound (and Dylan's lyrics to go full circle). Where The Byrds soon went towards country, I would say that Gene Clark's first solo album, 'Gene Clark with the Gosdin Brothers', comes next. All this makes How To Make Friends By Telephone a near anachronistic album, were it not that the quality can easily compete with the best of The Byrds and Gene Clark. Librarians with Hickeys took the turn towards pure pop and kept Clark's melancholy atmosphere. At the same time the band is not afraid to explore a more uptempo rock version of its music as e.g. in 'Mirror' and the organ fuelled 'Spying By The Numbers' that moves into Johnny Rivers' territory ('Secret Agent Man').

It is almost uncanny how familiar How To Make Friends By Telephone sounds, while the songs are all new to me. This duo does a lot right on this album and even better than on its previous effort. That was nice, this is top of the bill. Yesterday, I've read in an article that The Cure's Robert Smith was in a hurry in 1989, as he thought all songwriters produced their best work before their 30th birthday. He and a lot of other artists know better today. I have no clue what Mike Crooker and Ray Carmen wrote before their 30th birthday, I do know about today. How To Make Friends By Telephone is a great album.

Wout de Natris - van der Borght

You can listen to and order How To Make Friends By Telephone here:

https://bigstirrecords.bandcamp.com/album/how-to-make-friends-by-telephone

I'm Not There Anymore. The Clientele

The Clientele zet met I’m Not There Anymore nog maar eens kroon op haar bijzondere oeuvre en doet dit met een ruim een uur durende en dromerige luistertrip, waarin uiteenlopende invloeden zijn verwerkt.

De albums van de Britse band The Clientele trekken niet allemaal even veel aandacht, maar het recentelijk verschenen I’m Not There Anymore wordt zo uitvoerig geprezen dat er geen ontsnappen aan is. Alle loftuitingen zijn overigens volkomen terecht, want het nieuwe album van The Clientele is een mooi en bijzonder album. Het is een album waarbij het aangenaam wegdromen is, zeker wanneer de muziek van de band uit Londen psychedelisch klinkt, maar het is ook een album waarop de band constant haar horizon verbreedt met nieuwe invloeden. Ruim een uur lang betovert de band met prachtige klanken en verrassende wendingen en hoe vaker je dit album hoort, hoe mooier het wordt.

De Britse band The Clientele bestaat al ruim 25 jaar en leverde inmiddels negen albums af. Het zijn albums die stuk voor stuk konden rekenen op lovende reacties van de critici, maar The Clientele is desondanks nog altijd een vrij onbekende band. Ook het deze week verschenen I’m Not There Anymore is weer zeer enthousiast onthaald door de critici en wordt met name door de Britse muziekpers stevig bewierookt.

Na de zeer lovende woorden die vooraf gingen aan de release van het negende album van The Clientele was ik heel nieuwsgierig naar het album, dat volgt op een aantal albums die me eerlijk gezegd niet zijn opgevallen. Die albums ga ik later nog eens beluisteren, want vooralsnog ben ik nog lang niet klaar met I’m Not There Anymore, dat inmiddels al op meerdere plekken is uitgeroepen tot het beste album van The Clientele tot dusver. Of dat zo is kan ik nog niet beoordelen, maar dat I’m Not There Anymore een prachtig album is kan ik zeker bevestigen.

De muziek van The Clientele was altijd al lastig in een hokje te duwen en dat is alleen maar lastiger geworden. I’m Not There Anymore is een zeer ambitieus album geworden met negentien songs en ruim een uur muziek. De band nam tijdens de coronapandemie de tijd om te experimenteren met uiteenlopende invloeden, waarvan er een flink aantal zijn neergedaald op het nieuwe album van de Britse band.

Het album opent met zwaar aangezette strijkers, die de muziek van The Clientele de kant van de chamber pop op duwen, maar de openingstrack schuift al snel op richting (neo-)psychedelica, waarna ook nog eens invloeden uit de jangle pop opduiken. De ruim acht minuten durende openingstrack verwerkt niet alleen uiteenlopende invloeden, maar schiet ook door de tijd. Het ene moment heeft de muziek van The Clientele een geluid dat afkomstig lijkt uit de jaren 60, maar de band kan haar tijd ook ver vooruit zijn.

Met name de combinatie van psychedelica, folk en chamber pop is bijzonder mooi, zeker als de Britse band haar muziek ook nog eens verrijkt met verrassende wendingen en bijzondere ritmes. In de openingstrack hoor je ruim acht minuten lang wat The Clientele te bieden heeft en de rest van het album doet hier niet voor onder. De band uit Londen laat je lekker wegdromen bij dromerige zang en prachtig zweverige gitaarlijnen, waarna de blazers en strijkers zorgen voor een warm en gelukzalig gevoel.

Op I’m Not There Anymore worden langere tracks afgewisseld met korte intermezzo’s, waardoor het album klinkt als een lange luistertrip. Het is een luistertrip die loom en aangenaam klinkt, maar ondertussen gebeurt er van alles in de muziek van de Britse band, die naarmate het album vordert steeds meer bijzondere ingrediënten toevoegt aan haar muziek.

De klassiek aandoende intermezzo’s worden afgewisseld met songs waarin met enige regelmaat jazzy passages zijn verwerkt en waarin The Clientele ook, meer dan op haar vorige albums, experimenteert met elektronica. Ondanks alle toevoegingen en experimenten klinkt I’m Not There Anymore als een typisch The Clientele album en het is binnen het oeuvre van de band een hele mooie. Alles dat je leest over dit album is waar, dus probeer het absoluut eens. Hoogste tijd immers dat de muziek van The Clientele in wat bredere kring aandacht krijgt.

Erwin Zijleman

Je kunt https://theclientele.bandcamp.com/album/i-am-not-there-anymore hier luisteren en bestellen:

https://theclientele.bandcamp.com/album/i-am-not-there-anymore

The Reds, Pinks And Purples. Uncommon Weather

Op Uncommon Weather herhaalt The Reds, Pinks And Purples het kunstje van de net een half jaar oude voorganger en betovert het met bitterzoete popliedjes die herinneren aan veel moois uit de jaren 80.

Het vorige album van The Reds, Pinks And Purples ontdekte ik net wat te laat voor mijn jaarlijstje, maar Uncommon Weather schrijf ik alvast op voor het lijstje van dit jaar. De band van de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson grossiert ook dit keer in de bitterzoete popliedjes zoals die in de jaren 80 zoveel werden gemaakt. De gitaren zorgen voor de zonnestralen, terwijl de synths en de zang het album voorzien van melancholie. Het is de muziek waar ik in de jaren 80 maar geen genoeg van kon krijgen, maar het derde album van The Reds, Pinks And Purples doet zeker niet onder voor alles dat ik al heb. Een album om je eindeloos mee op te sluiten.

Nog geen half jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van The Reds, Pinks And Purples. You Might Be Happy Someday, het tweede album van de band rond of feitelijk het alter ego van de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson, verscheen in de herfst van 2020 en krijgt deze week al een opvolger. 

Uncommon Weather is gestoken in een hoes die erg lijkt op die van het vorige album van The Reds, Pinks And Purples en ook in muzikaal opzicht is het gelukkig een feest van herkenning. Glenn Donaldson opereert vanuit San Francisco, maar net als You Might Be Happy Someday klinkt ook Uncommon Weather wat mij betreft toch vooral Brits. 

Ik werd volwassen in de jaren 80 en koester warme herinneringen aan het decennium in het algemeen en de muziek uit de jaren 80 in het bijzonder. Laat Uncommon Weather uit de speakers komen en de gloriejaren van een lange lijst Britse bands uit de jaren 80 en vooruit ook de jaren 90 trekt aan je voorbij. 

Ik noemde vorig jaar The La’s, The Smiths, Pulp, Aztec Camera, The Lotus Eaters en Lloyd Cole & The Commotions als vergelijkingsmateriaal. Het is een lijst namen die ik met gemak twee of drie keer zo lang kan maken, maar aan de andere kant doe je de muziek van The Reds, Pinks And Purples met geen enkele naam volledig recht. De naam van China Crisis wil ik nog wel genoemd hebben, want daarmee heb ik misschien nog wel de meeste associaties. 

Glenn Donaldson heeft een omgevallen platenkast met veel van mijn favorieten uit de jaren 80 door elkaar gehusseld en heeft ook dit keer een serie songs geproduceerd die me direct mee terugnemen naar andere tijden. 

Ook op Uncommon Weather slaagt Glenn Donaldson er in om een typisch jaren 80 geluid dat bestaat uit gelijke delen melancholie en zonnestralen te reproduceren maar ook te vernieuwen, bijvoorbeeld door er toch wat lo-fi elementen aan toe te voegen, wat een verademing is vergeleken met het vaak wat overgeproduceerde en galmende jaren 80 geluid. 

Het is een geluid dat niet alleen bestaat uit zowel zonnestralen als melancholie, maar het is ook een geluid waarin zowel gitaren als keyboards de hoofdrol spelen. Zeker de gitaarloopjes op het album zijn volstrekt onweerstaanbaar en zorgen bovendien voor de meeste zonnestralen op het album. Het contrasteert prachtig met de wat weemoedig klinkende synths op het album en met de zang waarin melancholie eveneens een belangrijk bestanddeel is. 

Uncommon Weather is een album dat in de jaren 80 absoluut was uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het decennium, maar ook vier decennia later kan ik het derde album van The Reds, Pinks And Purples met geen mogelijkheid weerstaan. 

De dertien bitterzoete songs op het album zijn allemaal even leuk, waardoor de 35 minuten voorbij vliegen. Dat was niet anders bij het vorig jaar verschenen You Might Be Happy Someday en dat album werd eigenlijk alleen maar leuker en onweerstaanbaarder. Het is vooralsnog niet anders met Uncommon Weather dat minstens net zo goed is of misschien zelfs wel beter. 

Na een paar noten ben je terug in de voor je gevoel zorgeloze jaren 80 (die verre van zorgeloos waren natuurlijk) en is het bijzonder lekker wegdromen bij de heerlijke muziek van The Reds, Pinks And Purples. Wereldplaat. 

Erwin Zijleman 

Je kunt The Reds, Pinks And Purples hier luisteren en bestellen:

https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/uncommon-weather

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

 

XI Singles

Another year, another batch of singles to peruse through. Some from this year, a few from last year and even two Christmas singles. Again an extremely varied lot. From hip-hoppy jazz to yé-yé, singer-songwriter to jangly pop. You will find it all in this collection of 11 singles. Below you find the link to our Spotify list so you can actually follow all the changes presented on below.

Midnight Morning. Menahan Street Band

How many songs start with a six second drum pick up? Not a lot, I'm sure. It also gives nothing away on what is about to follow. The first sounds over the drums are experimental soundscapes, before a melody starts. To my surprise what I'm presented with is a lazy, jazzy instrumental. The kind where the trumpet meanders over the whole. Faint traces of Herb Alpert's hits of the late 60s and even Dexys Midnight Runners come by, but tell only a quarter of the story. On Midnight Morning, the band's first release in nine years, Menahan Street Band combines a jazzy hip hop rhythm with modern synth sounds and Herb Alpert trumpet sounds, recorded in a more modern way. The result is an instrumental song that could have worked when lounge was the thing, but works on any other lazy afternoon to wile away some time with.

River. Tawny Ellis

In 2020 Tawny Ellis debuted on this blog with her album 'Love Life'. Before Christmas she released a single that is reviewed a little late it turns out, but none the same deserves some attention. The song is about a Christmas celebrated in a more moderate clime, dreaming about skating on a river to skate away. Well, that lyric can be turned into an anthem on climate change. The Netherlands, famous for skating, has not seen natural ice thick enough for some years. The days without snow have passed the 640. Everyone who likes skating is dreaming here, with predictions making it ever more unlikely that there will be another Elfstedentocht again. Tawny Ellis has captured that feeling as well. The repeated reference on the piano to 'Jingle Bells' can be overlooked easily. What rests is a beautiful song filled with memories of what once was, in another life and another time.

Skipping Records. The Shang Hi Los

The change is rather abrupt, should you be listening as we recommend in the above. We're in rock territory alright. The kind that was popular in the glam period. The rhythm propels the song, that will be on The Shang Hi Los' album 'Kick It Like A Wicked Bad Habit', forward. The guitars punch in an extra rhythm with their accented playing. The band certainly moves in T. Rex territory. Think 'Get It On' with a slightly less serious undertone. There's something naughty in the way "skipping records" is sung, almost as if touching the player's arm is not allowed. Like the band's name, Skipping Records does not have to be taken seriously for 100%. The fun factor does call for 100% dedication though as this song is sheer fun.

The Jacklights EP

In the fall of 2020 Justine Covault announced the launch of her own record label, Red on Red. One of the first signees is Boston punk band The Jacklights. The band in October released its debut EP with five songs, so I decided to take a listen. Expect a supertight trio, Nilagia McCoy on voice and guitar, Michael Allen on bass and Steve Patton, drums. What gets me straight away is energy the band shares with the world. The band does not necessarily stand out in a tremendous way. The songs are not the best ones ever written or sung, no, The Jacklights kick in the energy button until it is stuck at the max. They lead the way towards a good time to be had by all. '1AM Radio' is the exception where the tempo, not necessarily the noise level, is allowed to go down a little, ending the EP. The Jacklights have made their entrance and I look forward to hear more in the future.

Coat Of Snow. Cold Expectations

Also a bit late, but we review singles in the sequence of arrival, Coat Of Snow. Cold Expectations is another band that signed with Red on Red. I can't help it but looking at the video I get the feeling that it looks exactly when the children of the people in my band, Sweetwood, look at their respective parents making music. Somewhat weary but also a little proud. Parents are not supposed to do these sort of things, is what some kids think.

That is the looking at the video. When I'm just listening, what I hear is a band having fun playing an alternative Christmas song. The trio, semi-acoustic guitar, bass and drums and a device playing the solo melody, jangles its way through the song. The recording is live and not mixed in the best of ways. All instruments find their way to my ears quite neatly. Coat Of Snow is a song that works and shows some promise for songs to come. The clear Christmas bells will be dropped, to be replaced by a clear cymbal, to create that jangly sound this band holds within it.

Theremin In Hand. Gaudi

Until today Gaudi to me was an architect living in the 19th and 20th century who has adorned his hometown Barcelona with many extremely beautiful and even weird architecture drawing millions of people to come to the town and watch in awe. This Gaudi however is doing something fanciful as well. He plays theremin over reggae tracks. The combination is as strange as that it works rather well. Now I'm not one for more than a few reggae songs in one session on any day, let alone with a theremin as a lead instrument and no vocals to sing along to. Yes, it is weird this combination but to listen to it a few times in no punishment. It is something new and like Gaudi's cathedral, I do not need to see it everyday to know it is exceptional and beautiful, but one day I will return to it. Just like I will to Theremin In Hand. Gaudi's cover of Lee Perry's 'Bird In Hand'.

Lil' Bit Everyday. The Cheap Cassettes

Where have the days gone that I bought a package of ten TDK C90 tapes and not much later was the owner of a LP a friend had bought or a collection of the latest hits taped from the radio. The tapes I made for parties in the our dorm to dance on all through the night on beer and baquets with sateh sauce only? Decades long gone. Although I played cassettes until the player broke down in my old Peugeot, they are a thing of the past for a long time now. So a band with a nostalgic sounding name like The Cheap Cassettes brings back a truckload of memories.

The music is just as nostalgic. Played with an enthusiasm like a band full of youngsters a few decades ago who had practised hard in their rooms and parents' garage. That powerpop rock with free flowing melodies and singing. Green Day without the punk element but tight and loud enough to attract enough attention to it. Lil' Bit Everyday has that pop feel despite the tight drumming and bass playing, while the double guitars each play their role in the band creating a a mix of rhythm and melody. The chorus is instantly singable. Fingers on the recoding button? Go!

Looking For Faces. The Vices

Following the single 'In And Out' new label Mattan Records brings the release of The Vices' album scheduled for March, a bit closer. Listening for the first time, I can't help but notice that the verse of Looking For Faces comes dangerously close to EMF's big hit from the early 90s, 'Unbelievable'. There's something about the chorus as well, I haven't brought my finger around yet. With that out of the way, it is easy to notice the energy that went into and comes out of the single. The song speaks to lovers of alternative rock and aims for their legs and bodies to start moving instantly. Looking For Faces does both as it is a song worthwhile listening to at home too. For one, it all sounds so easy, the slight changes is the drum pattern, changing the feel of the song, the dynamics that are used with such ease. They are all signs that The Vices have put in the time and attention to the song. The result is playful and then some.

Hartevrouw. Jack Poels

Het is lijkt mij duidelijk dat het album "II" dat Snowstar Records onlangs aankondigde er niet was geweest als de Corona pandemie niet was uitgebroken. 'Blauwe Vear', Poels' eerste soloplaat, werd uitgebracht zo rond het moment dat duidelijk werd dat 2020 een heel ander jaar zou gaan worden. Releaseplan, tour, alles werd anders. Ook voor zijn band Rowwen Hèze, wat de plannen ook waren voor 2021. Eind vorig jaar zag een nieuwe single het licht, 'Straks'. Deze week Hartevrouw, de opening song van het aanstaande album. Het is opnieuw een ingetogen song waarin Poels zingt in zijn midden-Limburgs accent, begeleidt door akoestische gitaren en een elektrische solo gitaar, al zou het een dobro met slide kunnen zijn. Daarmee sluit hij aan in een lange rij van Amerikaanse singer-songwriters met zijn eigen stem en taal als groot verschil. Hartevrouw is gewoon een heel prettige song om naar te luisteren.

In My Teens. Heatwaves

It seems like Rum Bar Records has found its way to Spain. After Freddie Dilevi it presents Heatwaves to the world. The band takes us back to a time when Motown ruled the airwaves and a few other girl bands from the mid 60s. The accents in the music are not solely sixties as they are to strong for that. The chops are much heavier, hinting at some influences from the late 70ties as well. But not to worry Supremes and The Shangri-Lahs fans, honey is dripping from the voice of singer Ana Beltrán as if bees aren't dying out fast. The mix between the soft girl trios, the soft toned violins and the tight band works rather well. With an album out as well, 'Complete Recordings (2017 - 2020) there's more than enough to discover where Heatwaves is concerned. The introduction is short, 2"17, but oh so nice.

Petit Homme De Papier. Fleur

Is there something like a time machine? I'm inclined to answer yes listening to Petit Homme De Papier, a single by a Dutch singer called Fleur. The song is out for some time but I discovered the name very recently. Fleur makes music in the style of French sigh girls or yé-yé. She sings clearer though than the average sigh girl. The innocence is there alright. Something in the arrangement and especially the keyboard solo, makes me think The Kik and Dave von Raven and that proved right reading up on Fleur. Arjan Spies and Von Raven produced the record for Fleur Henkelman from Vessem in Noord-Brabant. The Kik has created a career on music from long, long ago and with 'Fleur' the front duo of the band explores the French mid-sixties as if they are Serge Gainsbourg reincarnated. Yes, it all sounds simply too familiar, had it not been done so incredibly well. This song, and the same goes for the other a-side, 'La Reine Des Abeilles', is so extremely pleasant to listen to. In fact, it is a true invitation to listen to 'Fleur', the album, as soon as possible.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g