Anarchist Gospel. Sunny War

Sunny War kan op Anarchist Gospel uit de voeten met veel genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek en heeft haar muziek ook wat voller ingekleurd, zonder dat dit ten koste is gegaan van de ruwe emotie.

Sunny War koos na een aantal behoorlijk Spartaanse albums op Simple Syrup uit 2021 voor een voller geluid, waarmee ze klaar leek voor een breder publiek. Dat is ze met het deze week verschenen Anarchist Gospel, dat nog wat voller klinkt en bovendien een gevarieerder geluid laat horen. Het is een geluid dat alle hoeken van de Amerikaanse rootsmuziek bestrijkt en mede door de samenwerking met een aantal gelouterde muzikanten echt fantastisch klinkt. Op hetzelfde moment blijven de persoonlijke songs van de Amerikaanse muzikante ruw en intiem. Met Anarchist Gospel is Sunny War de cultstatus definitief ontgroeid en kan ze mee met een aantal aansprekende soortgenoten in het genre.

Ik had niet zo heel veel met de eerste paar albums van Sunny War, maar het in 2021 verschenen Simple Syrup wist me wel flink te overtuigen. Daar stond ik niet alleen in, want het album kreeg louter lovende recensies. Achter Sunny War gaat de Amerikaanse muzikante Sydney Lyndella Ward schuil. Deze Sydney Lyndella Ward werd geboren in Nashville, Tennessee, maar groeide overal en nergens en bijna uitsluitend in armoede op, om uiteindelijk neer te strijken in Los Angeles.

Ze kreeg de muziek al vanaf jonge leeftijd met de paplepel ingegoten en was hierbij niet bepaald kieskeurig. Dat is nog altijd te horen in de muziek van Sunny War, die een bonte mix van genres en stijlen laat horen. Net als Simple Syrup bestrijkt ook het deze week verschenen Anarchist Gospel ongeveer het hele spectrum van de Amerikaanse rootsmuziek met een hoofdrol voor invloeden uit de folk, soul, blues en gospel. Dat Sunny War een carrière in de muziek van de grond heeft gekregen is overigens een klein wonder, want ze leefde lange tijd op straat en leek meer dan eens ten prooi te vallen aan alcohol en drugs.

Met het in 2021 verschenen Simple Syrup kreeg ze definitief voet aan de grond, wat heeft gezorgd voor een wat ruimer budget voor Anarchist Gospel, dat is verschenen op het gerenommeerde New West label. Waar de eerste albums van Sunny War wat mij betreft te Spartaans en te weinig onderscheidend klonken, liet de Amerikaanse muzikante op Simple Syrup een wat voller en wat mij betreft ook aansprekender geluid horen. Op haar vierde album heeft Sunny War dit geluid nog wat verder verrijkt, zonder dat dit ten koste is gegaan van de ruwe emotie in haar muziek.

Dat deed ze overigens niet in haar eentje, want de lijst met gastmuzikanten die kwamen opdraven voor Anarchist Gospel is indrukwekkend. Allison Russell, David Rawlings en Chris Pierce spelen een prominente rol op het album, maar zijn zeker niet de enige muzikanten van naam en faam die op het album te horen zijn. Voor het album keerde Sunny War terug naar haar geboortegrond in Nashville, Tennessee, waar ze Anarchist Gospel opnam in de studio The Bomb Shelter van Andrija Tokic (Alabama Shakes, Hurray For The Riff Raff, Benjamin Booker, The Deslondes, Margo Price en Ian Noe), die het album ook produceerde. Het is een knappe productie die er aan de ene kant voor zorgt dat de muziek van Sunny War redelijk sober klinkt, maar aan de andere kant maar mooie details uit de speakers laat komen.

De stem van Sunny War doet me nog altijd wat denken aan die van Tracy Chapman, maar ook Joan Armatrading is relevant vergelijkingsmateriaal, terwijl ze in muzikaal opzicht in ongeveer dezelfde vijver vist als Allison Russell, Valerie June, Brittany Howard, Rhiannon Giddens en Leyla McCalla, met hier en daar een uitstapje richting Gillian Welch.

Sunny War zette met haar vorige album een flinke stap, maar doet er nog een flinke schep bovenop op Anarchist Gospel, dat in muzikaal opzicht rijker en veelzijdiger klinkt, dat in vocaal opzicht makkelijker overtuigt, maar dat vooral betere songs bevat. Het zijn nog altijd zeer persoonlijke songs, die de muziek van Sunny War ook nog eens voorzien van een emotionele lading. Hoogste tijd dus om de cultheld Sunny War te scharen onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en dan specifiek in het segment waarin niet wordt gekeken op een invloed meer of minder.

Erwin Zijleman

Je kunt Antichrist Gospel hier luisteren en bestellen:

https://sunnywar.bandcamp.com/album/anarchist-gospel

I Am The River, The River Is Me. Jen Cloher

My first introduction to I Am The River, The River Is Me was not by listening to it. No, it was reading Erwin Zijleman's review a few days ago. He seems to have received one of the musical scares of his lives when listening to Jen Cloher's new album.

For me 'Jen Cloher', her eponymous previous album from 2017, was an alternative (punk)rocker that was a great introduction for me to the Australian singer. Six years later she has changed totally, a complete makeover and the album went down so well with me from the very first seconds. It is not so much the songs that have changed. This could have been a full set alternative (punk)rockers. Jen Cloher decided to present them in a totally differently way. What she proves, beyond doubt, is that a good song is a good song. And she can write, sing, play and record them. I Am The River, The River Is Me is totally impressive.

Six years between two albums is a long time and she took the time out to explore other sides to her musicianship. As an outsider it is impossible nor necessary to know what led to the change in approach. The break up with Courtney Barnett leading her to less associated music? The forced rest during the pandemic? Searching for her roots? See the Maori language she uses on this album. Whatever the cause, I Am The River, The River Is Me is totally impressive. I can't stress that point enough.

Not that rock has gone completely from Jen Cloher's music. It is played far more sparingly, making it more of a surprise when it makes an entrance. A tougher guitar may enter a song or a tougher song like 'Being Human' upsets the apple cart a little with its wild approach. Haka style singing/shouting and all in the background going on as well. 'Being Human' is a cross breed between The Velvet Underground and The Stooges while being, besides human, in total control.

With the single 'Mana Takatãpui' Jen Cloher had already given a shot across the bow. It was totally different, yet I concluded late last year that the song "is impossible not to like". I easily stand by these words and extend them to the whole of I Am The River, The River Is Me. The mood she introduced me to with the single, is a part of this album. Not so much a Jack Johnson rhythm but the relaxed feel that oozes out of it. Jen Cloher's version of a Hawaiian surf and hammock dream is submerging in a river and letting it take her where it goes, cradled and carried by the slow but sure stream.

Back in 2017 I already concluded Jen Cloher is the better artist of the, then, partners. She is so much more original and I Am The River, The River Is Me is the proof of point. Music is not a competition. It is there to be enjoyed by those who like it. From the smallest of songs, 'Protest Song' to the more present songs, each one gets the treatment it needs to step forward and shine. It makes for a varied and consistently good album. Oh, yes, did I tell you I Am The River, The River Is Me is totally impressive?

Wout de Natris

You can listen to and order I Am The River, The River Is Me here:

https://jencloher.bandcamp.com/

The Good Ones Got Away. New Earth Farmers

The Good Ones Got Away? This sounds ominously like an album of second choices only. If this, however, are the leftovers from a great recording session, many-a-band would want to be able to come up with them. New Earth Farmers, formerly New American Farmers, has produced a fine record containing a mix of Americana, pop and rock. Colouring within the lines, true, but with the brightest colours imaginable. And then there's 'The Garden'. I'll get back to that song, promised.

New Earth Farmers is a five piece band from the West Coast with a link to The Alarm in drummer Nigel Twist and to Chuck Prophet. I must have seen lead-guitarist James DePrato and bass player Kevin T. White play besides Prophet several times in the pre-covid years. Musically the band evolves around Paul Knowles, singer, guitarist and keyboardist and his partner, guitarist and vocalist Nicole Storto. They set out the musical lines on this record.

Two songs stood out for me immediately, the very explosive, massive and near epic, 'The Garden' and the enormously poppy 'Oh, Mary'. I was inclined to write not to expect further fireworks on The Good Ones Got Away. New Earth Farmers plays decent music. That songsmithing was a better word for it. I was wrong. It is song two and three on the album that gave me that impression. There is so much more going on, like the World Party cover, 'Waiting Such A Long, Long Time'. The song truly rocks. I love it.

Anyone who has a musical ear of more than a few decades is able to pick out some of the influences that Knowles and Shorto have sucked up in their lives. It has all led to songs that are so good to listen to. Songs of warmth and compassion of love and tears. Some louder, some softer, always well crafted

The album starts with 'Oh, Mary', previously presented on this blog as a single. The pop feel ought to bring this band to the radio, as it has that little extra. The lyrics a little provocative for the very religious, with a little snipe at water and wine at the marriage in, where was it, Canaan? The kind of song that got songsmiths The Jayhawks on the radio 30 years ago. 'Oh, Mary' has that quality, that fun and level of playing. As far as I'm concerned, why not play it today?

From there on the album takes a turn towards more serious listening and this works out quite well. More subtle and moments where the little extra's come out nicely. An organ, nice lead lines, harmony singing. The sound is always warm and inviting. Perhaps the songs are a bit interchangeable but wait for that moment where James DePrato lets his guitar speak for him and the organ is turned up a little. One of the moments The Good Ones Got Away is turned upside down.

And then 'The Garden', the album's sixth song, recorded live. New Earth Farmers goes into overdrive and pump themselves up tremendously. A song of epic proportions. It should have been the final song. Now the album's candle is blown out by a short 'Interlude' and a beautiful ballad. 'Temporary Road', slowly washed away.

Reading the band's name I had expected a true country band. Luckily I tried it out anyway, resulting in a nice album having been added to my collection. Rock and roll comes in many shapes and sizes. Here's another example of that.

Wout de Natris

You can listen to and order The Good Ones Got Away here:

https://newearthfarmers.bandcamp.com/album/the-good-ones-got-away

Our last goodbye. Elenne May, De Roode Bioscoop Sunday 12 March 2023

Photo: Wout de Natris

"The end of an era", it said somewhat ominously in the email inviting me to come to Elenne May's show in Amsterdam. This was not only the end of the theatre tour 'Velvet Beings' but also the end of Elenne May as a band. A band that I've seen live several times. It even performed twice in our living room. A band that never disappointed. A band that, for the life of me, I can't understand why it did not attract a bigger audience. Elenne May had a lot going for it.

The trip started with an email in the fall of 2015. We have a new EP out and would you care to listen to it? I did and became a fan. The EP was followed by two more that together became 'Veggie Patch In The Desert', a very varied and creative album with music that without doubt can be called original. The album made it to the number three position of my personal 2016 list, but kept growing: number 5 in my top 100 album overview of the 2010s. In the meantime I listened to the band's previous album, 'Misleadingly Soft', that turned up as number 39 in the same list.

After this it remained silent for many years. Just before the pandemic I received an invitation to come to one of two try out shows. I selected the second one and we all know why I never got to see the show. This did not happen until the summer of 2022, when the band did a try out in my living room. Up close and doing the whole performance moving around their instruments and cables without breaking anything. Dead silence, except for the band. An audience totally enraptured by the blend of spoken word, music, performance and electronics. Music and theatre mixed really well in 'Velvet Beings'. Unfortunately only five of the songs can be heard, the rest is lost to history as they have not been formally recorded.

Photo: Wout de Natris

The five songs that were recorded and released as singles, digitally, show tremendous progress and, again, creativity. The band explored its boundaries and found it could step over them with ease with no apparent new boundaries in sight, so I felt. Search and you will find reviews of all five on this blog and of the living room show.

The question I was asked beforehand, was about the difference between the two shows, at home and here. The differences as such were not so huge. One thing was very different: having a bigger venue allows for more dynamics. Drummer Eddie Jensen could really hit his snares and cymbals a few times, drawing out the rest of the band with him. Without going over safety boundaries for the ears, the band grew to great volumes and depth. The intimacy traded in for rock and roll. Not a term I'd use easily for Elenne May. The band did rock a few times alright.

Photo: Wout de Natris

All the great qualities of Elenne May came out beautifully in De Roode Bioscoop. The atmospheric sounds of guitar and keyboards by Roeland Scherff, in combination with the inventive drumming and beautiful bassplaying of Eveline Ypma create the kind of music fairytales are made of. They create the soft bed in which singer Elenne Klok can fill in the songs in such a way that magic is the word I suggest to use describing them. Elenne's voice tops it off, assisted by Eveline and Roeland.

No more. After this Sunday afternoon the band as such is no more, had run its course. All good things come to an end. Still I am a bit sad and shocked. Elenne will make more music under the name Elenne May, Roeland plays his guitar in church, Eveline is creating film scores and Eddie plays in other bands and is building his new home in the east of the country. And I? I'm left behind with the memory of great shows and with beautiful music that I can play for the rest of my life; and will.

Like Roeland said to me, we were on a trip together. From the sideline I followed Elenne May with great pleasure and am glad to say I got to know them as friends in music. With big hugs we said our goodbyes. Be well and thank you for the beautiful music!

Wout de Natris

You can listen to and order Elenne May's music here:

https://elennemay.bandcamp.com/

The WAEVE. The WAEVE

Rose Elinor Dougall (The Pipettes) en Graham Coxon (Blur) bundelen op bijzondere wijze de krachten als The WAEVE en laten bijna een uur lang horen dat één plus één soms veel meer dan twee is.

De samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon kwam bij toeval tot stand maar had grote gevolgen voor het tweetal. Daar mogen we nu in muzikaal opzicht van mee genieten, want de eerste stappen van hun gezamenlijke project The WAEVE leveren een ijzersterk debuutalbum op. Het is een album dat zich door van alles en nog wat heeft laten inspireren, maar dat op een of andere manier toch ook consistent klinkt. In muzikaal en vocaal opzicht is het smullen en ook de songs van het Britse tweetal blijven de fantasie maar prikkelen. Laten we hopen dat de samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon lang stand houdt, want dit smaakt echt naar veel meer.

The WAEVE is een project van de Britse muzikanten Rose Elinor Dougall en Graham Coxon. Rose Elinor Dougall ken ik vooral van de band The Pipettes, maar ze bracht inmiddels ook drie soloalbums uit, waarvan ik overigens alleen de eerste ken. Graham Coxon is uiteraard bekend als de gitarist van Blur, maar heeft inmiddels ook een respectabel soloalbums op zijn naam staan, die stuk voor stuk op zijn minst interessant zijn.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon grepen de coronapandemie aan om samen muziek te gaan maken, in eerste instantie voor een nieuw soloalbum van Rose Elinor Dougall, waarbij de twee open stonden voor zeer uiteenlopende invloeden. De samenwerking tussen de twee leverde inmiddels al een relatie en een liefdesbaby op, waaraan deze week het titelloze debuutalbum van The WAEVE wordt toegevoegd. Naar verluidt bracht een gezamenlijke liefde voor Britse folkrock uit de jaren 60 en 70 de twee bij elkaar, maar het debuutalbum van The WAEVE bevat veel meer invloeden.

Graham Coxon is vooral bekend als gitarist, maar op het debuutalbum van The WAEVE heeft hij ook zijn oude liefde de saxofoon weer opgepakt. Het fraaie saxofoonspel van de Britse muzikant is belangrijk in het geluid van het duo en roept meer dan eens associaties op met het werk van David Bowie, die zijn liefde voor de saxofoon met enige regelmaat liet blijken, en het vroege werk van Roxy Music. Zelfs wat invloeden van de bijzondere Britse band Van der Graaf Generator zijn nooit ver weg en dat is een inspiratiebron die ik tot dusver nog nooit heb gebruikt.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon uiten incidenteel hun liefde voor de folk(rock), maar het debuutalbum van de twee citeert met grotere regelmaat uit de archieven van de artrock en de Krautrock. Naast het fraaie saxofoonspel valt het debuut van The WAEVE ook op door eigenzinnig gitaarspel, speelse elektronica en fraaie orkestraties. Net als op de soloalbums van de andere leden van Blur, klinkt ook in het werk van Graham Coxon altijd wel iets door de van de Britse band en dat is dit keer niet anders.

Rose Elinor Dougall en Graham Coxon hebben elkaar op meerdere vlakken gevonden, maar ook in vocaal opzicht passen de twee goed bij elkaar. De stemmen van de twee Britse muzikanten vullen elkaar mooi aan en zorgen er bovendien voor dat The WAEVE een karakteristiek eigen geluid heeft. De songs van The WAEVE zijn mooi en sfeervol, maar er gebeurt ook van alles in de muziek van het tweetal, die af en toe herinneringen oproept aan de Berlijnse periode van David Bowie, maar me persoonlijk in muzikaal opzicht ook meer dan eens aan Radiohead doet denken.

Graham Coxon heeft zoals gezegd een interessante solocarrière opgebouwd en ook Rose Elinor Dougall heeft al aardig wat muziek op haar naam staan, maar zo interessant als het debuutalbum van The WAEVE was het wat mij betreft nog niet. De songs van het Britse tweetal zijn stuk voor stuk aangenaam en avontuurlijk, maar het debuutalbum van The WAEVE is ook een heerlijk veelzijdig album, dat in iedere track weer een andere kant op schiet en na een folky track ook zomaar de kant van de postpunk op kan schieten of een jazzy track uit de hoge hoed kan toveren. De samenwerking tussen Rose Elinor Dougall en Graham Coxon was een min of meer toevallige, maar het heeft de twee muzikanten al veel moois gebracht, waar we nu ook als muziekliefhebbers volop van mee kunnen genieten.

Erwin Zijleman

Je kunt The WAEVE hier luisteren en bestellen:

https://thewaeve.bandcamp.com/album/the-waeve