Behave Myself. She Drew The Gun

She Drew The Gun? What kind of band name is that?, I can't help but wonder reading the name on the cd. It is sort of cool and in combination with the album's title, Behave Myself, it raises some questions too. Behave yourself while drawing a gun? This is not a lady to approach without soft gloves on. The first point are in She Drew The Gun's basket. I was intrigued and started to play the album, expecting punkrock, angry explosions.

If anything, Behave Myself is a modern album. It combines alternative rock, pop singing melodies, Madchester drum rhythms, electronics and switches between more traditional songs and very modern sounding ones. The result is extremely danceable music. Standing still is hardly an option listening to this music. The moodchanges in the songs keeps the listener on his toes. More than enough goes on for both extremes to enjoy what's going on here.

She Drew The Gun is Louisa Roach's band. Started as a solo act in 2013, she built a live band around herself that releases its third album this week. It's my first album but I can only say that the introduction is quite agreeable. This band presents itself beyond a one dimensional form, as some bands do. With a song like 'Class War (How Much)' a stand is taken for the poor. It is in line with how Louisa Roach describes herself: "working class, socialist, feminist, mother of a child". The message is packed into an alternative pop song, where the Giorgio Moroder like disco rhythm of 'Panopticon' in my view would have underscored the message of class war in a better, more driving way. She Drew The Gun takes a different view. A class war to sing along to is another option and works.

The surprise of Behave Myself is that a lot of the songs are so different. Despite the fact that over half fit my introductory description, it is easy to spot the differences. The weird sounds coming from the keyboards and synths certainly assist here. Pulsing, floating, wavering, hovering it all comes by while guitar, bass and drums ground the songs in a firm way before they disappear into thin air; Alternative rhythms with singing tending towards rapping; A pure pop song receiving a She Drew The Gun treatment, you will find it all come by. And on top of it all several great, modern sounding rock songs.

With Behave Myself She Drew The Gun has come into my life. It seems like the album may stay for a while.

Wout de Natris

Tina. De Tina Turner Musical. Beatrixtheater, Utrecht, vrijdag 8 oktober 2021

Het heeft bijna twee jaar geduurd, maar mijn vriendin heeft eindelijk haar verjaardagscadeau uit 2019 kunnen uitpakken. De programmering van de musical rond de muziek en het leven van Tina Turner heeft nogal wat ingrijpende veranderingen moeten ondergaan, zoals voor vrijwel iedereen het leven anders is gegaan dan mocht worden verwacht in november 2019. Na vele malen van uitstel zijn we dan eindelijk in het Beatrixtheater beland, Karen de fan die Tina Turner in Ahoy heeft gezien tijdens de 'Private Dancer' tour en ik de liefhebbende partner. We gaan het hebben over mijn indrukken, want dit is mijn blog.

Mijn herinneringen aan Tina Turner gaan terug naar 1969 toen 'River Deep, Mountain High' voor de tweede keer een hit werd in Nederland. Ik zal het beslist eerder ook al gehoord hebben, maar heb daar geen actieve herinneringen aan. Het nummer is zo ongelofelijk opzwepend, met Tina als glanzend middelpunt temidden van Phil Spector's Wall of Sound. De volgende is 'Proud Mary', die dampende, opzwepende en verpletterend goede cover van Creedence Clearwater Revival's goede maar o zo brave song. Nog een paar singles volgden, met 'Baby Get It On' als laatste hit van Ike en Tina Turner in Nederland, misschien ook wel twee keer. Ik ben even te lui om het op te zoeken. Ook dat is weer zo'n enorm opzwepend geval, die de chemie die er wel degelijk tussen de twee echtelieden muzikaal bestond echt laat zien. Want wat er verder ook heeft plaatsgevonden, en Tina laat dat in al zijn ellende zien, er is schitterende muziek gemaakt.

Toch ben ik nooit verder gaan zoeken dan die paar singles die mij bevielen. De jaren 80 Tina Turner was niet echt aan mij besteed. Ja, ik kan de meeste hits moeiteloos meezingen, maar ik vind ze niet echt interessant. Er is duidelijk sprake van kwaliteit, maar het is mijn muziek niet echt. (Dat is iets anders dan echt niet.)

De musical is prachtig gemaakt. Tina zit alleen op haar knieën voor een verlichte showtrap. Dat zal naar de stage in Rio, zijn dacht ik. Het moment van de absolute top in haar carriëre. Die soloscène verdwijnt en maakt plaats voor een armoedige kerk, waar haar vader predikant is. Het dorpje Nutbush, Tennessee, ja, van die andere Ike en Tina hit single. Met zevenmijlslaarzen gaan we door de jeugd van Tina heen, waarin iedereen haar verlaat, behalve haar oma, die haar liefdevol opvoedt. De verhuizing naar St. Louis, de kennismaking met de miskende en gefrustreerde en getraumatiseerde rock en roller Ike Turner en de transformatie tot Tina. Anna Mae Bullock is niet meer voor de buitenwereld. Nou ja, iedereen die iets weet van Tina Turner, heeft dit alles al eens gehoord, gelezen of gezien in de film, 'What's Love Got To Do With It', een belangrijk motto in de musical overigens. Ik ga het verder niet herhalen.

Er wordt fantastisch muziek gemaakt tussendoor, in allerlei stijlen. De band, die wij niet te zien krijgen, op het podium wordt enkel stoer geplaybackt, is enorm swingend en kan met alle stijlen moeiteloos uit de weg. De oude hits van Ike en Tina zijn allemaal in het Engels. Dat geldt niet voor de zoetsappige liedjes die het verhaal ondersteunen en precies waarom ik een hekel heb aan musicals. Nou, hekel, hekel, niets op heb met musicals en er niet naar toe ga. Het zijn niet meer dan fraai gestileerde smartlappen. En juist daar breekt het tweede deel van de musical mij op. Alle grote Tina solo hits zijn vertaald naar het Nederlands en dat is zo zonde. Sommige nummers passen "Tina" net iets minder en dat is te merken. In andere is ze niet van echt te onderscheiden. Het typische hum geluid tussendoor van Tina, als er echt uitgehaald mag worden, dan is Nyassa Alberta echt op haar best. Ik snap dat de vertalingen nodig zijn om het verhaal aan de gang te houden, maar het ondergraaft de kracht van sommige nummers in mijn oren.

Echt prachtig is het einde. De trapscène komt terug en is de apotheose en catharsis van Tina Turner in deze musical. Zij is de beste vrouwelijke artieste op Aarde op dat moment en haar populariteit net zo groot als de grote, blanke sterren die haar gesteund hebben door de jaren heen. David Bowie's duet 'Tonight' is echt als gast op gelijke hoogte, niet de ster die een plezier komt doen. Tina is 'Simply The Best', "better than all the rest". Decennia van hard werken betalen zich eindelijk uit. Met de juiste hulp van een paar mensen op het juiste moment, niet in het minst haar nieuwe manager Roger Davis en de liefde van Erwin Bach.

Door deze scène viel het nummer voor mij echt op zijn plaats in het leven van Tina Turner, hoe symbolisch het voor haar geweest moet zijn. En hoe waar, ook al is het mijn muziek niet echt.

De finale met de reprise van de grote hits is natuurlijk geweldig. Iedereen staat op de banken, inclusief ik. De band komt eindelijk naar voren en krijgt de spotlight op zich. Als musical is de avond helemaal geslaagd. En Mijn Lief? Zij heeft enorm genoten.

Een opvallende observatie tot slot. Er speelt een bijna volledige gekleurde cast voor een vrijwel volledig blank publiek, met een blanke band. Dat voelt op een bepaalde manier heel raar, terwijl ik besef dat Tina, in ieder geval in Europa, een blank publiek had. Sterker, met blanke teams werkte, voor daar waar het grote geld zit.

Wout de Natris

Now And Then. Shaye Zadravec

Shaye Zadravec is een jonge Canadese muzikante, maar op haar debuutalbum Now And Then klinkt ze als een grote countryzangeres die haar songs vol gevoel en doorleving vertolkt.

Now And Then verscheen vorig jaar al eens en werd met name in Scandinavië warm onthaald. Nu is het tijd voor de rest van de wereld en om te beginnen Nederland. Shaye Zadravec heeft immers een prachtig debuutalbum afgeleverd dat het verdient om gehoord te worden. Now And Then is zo goed vanwege de prima songs van een aantal ouwe rotten en vanwege de fraaie en zeer trefzekere instrumentatie, maar het sterkste wapen van Shaye Zadravec is haar geweldige stem. De Canadese muzikante is piepjong, maar klinkt als een oude countryzangeres die nog één keer terugkijkt op een leven vol ellende. Het levert een bijzonder indrukwekkend rootsalbum en een grote belofte voor de toekomst op.

Now And Then, het debuutalbum van de Canadese singer-songwriter Shaye Zadravec, verscheen oorspronkelijk in 2020, maar deze week krijgt het album een nieuwe kans en een Nederlandse release. Het is een goed getimede nieuwe kans, want het is, na de recente stortvloed, betrekkelijk rustig met nieuwe releases, waardoor het album prominent opduikt in de releaselijsten. 

De singer-songwriter uit Calgary, Alberta, nam het album aan het begin van 2020 op in haar thuisbasis. In de studio in de buurt van Calgary werd ze bijgestaan door een aantal ervaren Canadese muzikanten en door de Noorse muzikant en producer Goran Grini, die vooral bekend is van zijn werk met Chip Taylor. In slechts vijf dagen werd Now And Then opgenomen en het is een album waarmee Shaye Zadravec zichzelf op imponerende wijze op de kaart zet. 

Shaye Zadravec komt zoals gezegd uit Canada, maar op haar debuutalbum klinkt ze als een countryzangeres uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. De Canadese muzikanten die het album inspeelden klinken al even Amerikaans en zetten een geluid neer dat herinnert aan de grote countryalbums uit de jaren 60 en 70. Het is een geluid vol geweldig gitaarwerk en natuurlijk de onmisbare pedal steel. Het is een geluid dat onmiddellijk bekend klinkt en dat zich als een warme deken om de stem van Shaye Zadravec heen slaat. 

Ik noemde de Canadese muzikante hierboven een singer-songwriter, maar haar talenten als songwriter bewaart Shaye Zadravec voor haar volgende album. Op Now And Then vertolkt ze songs van anderen, waaronder songs van Jesse Winchester, Lynn Miles, Paul Westerberg en Jay Farrar. Het vertolken van songs van anderen gaat haar uitstekend af, want Now And Then klinkt geen moment als een coveralbum. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal behoorlijk consistent, waardoor Shaye Zadravec er keer op keer in slaagt om haar eigen songs te maken van het werk van anderen.

Direct bij eerste beluistering van Now And Then maakt het album indruk met een mooi en oorspronkelijk geluid, waarin invloeden uit de country domineren, maar hier en daar ook invloeden uit de folk opduiken. Het is een geluid dat je mee terug neemt in de tijd, vaak naar de jaren 60 en 70, maar een enkele keer nog wat verder terug. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal uitstekend en erg lekker, maar er is iets anders dat er uit springt op Now And Then. 

Shaye Zadravec is een twintiger, maar ze klinkt op haar debuutalbum als een oude ziel met een geweldige stem. De zang op het album klinkt vanaf de eerste noten zelfverzekerd en wordt hierna alleen maar mooier en indrukwekkender. Het is een stem die de juiste noten weet te raken, maar de jonge Canadese muzikante legt ook veel gevoel in haar zang en klinkt verrassend doorleefd. 

Het is een flinke uitdaging om als jonge muzikant aan de haal te gaan met songs van ervaren en vaak grote muzikanten, maar Shaye Zadravec lijkt er geen enkele moeite mee te hebben. Now And Then klinkt als een album van een grote countryzangeres die in haar leven pieken en vooral dalen heeft gekend en er met veel gevoel over verteld. Het is een knappe prestatie die zeer doet uitzien naar de volgende verrichtingen van Shaye Zadravec.

Erwin Zijleman

Astral Swans. Astral Swans

With its album 'Astral Swans' Astral Swans returns to this blog. To think that I saw Matthew Swann perform solo in Amsterdam Noord only a year before we all were thrown back onto ourselves due to the pandemic. In a time it was totally normal to take the train and ferry and walk to an obscure venue to listen to music with others. How times changed in the meantime and are still not fully back to normal, if ever in the coming few years.

What has come to pass is a new Astral Swans' album and what a nice album it is. Let me fall in with the door with that comment. Was his previous album, released on Tiny Room Records, an alternative affair and somewhat darker, and good, don't misread me here, 'Astral Swans' is far more upbeat. I'm not afraid to write I'm listening to alternative pop in some of the songs.

In the first two songs Swann sings duets with Julie Doiron (Eric's Trip and Mount Eerie). The duets give a totally different feel to Astral Swans' music. A touch of light is added. Believe it or not, on the moment of writing a ray of sunlight falls through my window, accentuating my observation during the opening song 'Spiral'. Both 'Spiral' and 'Flood' have an ethereal quality. Especially in the way the vocals of 'Flood' are recorded give an impression as if they hover over the music.

When an alternative disco rhythm opens 'Blackhole Town', it's almost as if Astral Swans has released a party album. This song is danceable, folks, so do when you see the band play live. As a solo live experience it may be skipped though. The song works. A more simple conclusion can not be shared with you.

As a whole the atmosphere of 'Astral Swans' reminds me of what Lou Doillon is capable of reaching for. The French singer of part U.K. decent has that same balance between pop and seriousness this album contains. The seriousness is there, just as the alternative edge is in place. 'Sympathy For The Stupid' descends into anarchy in the solo before returning to the tune it also is. With the anarchy 'Astral Swans' shows the extreme side of the unpredictability the album contains as well. There's no telling what the next song will do, except that it will make you feel more upbeat. Not every song is upbeat as such, they even ask existential questions: "I'm free, but I don't know if I'm happy", sung over a fairly upbeat tempo, may sound confusing to the unsuspecting listener. Someone capable of writing a song like 'Bird Songs' is doing something right in his life though.

Moving through the album you will find it is littered with the elements mentioned so far, including Julie Doiron's voice in the nice cover of Cat Power's 'Cross Bones Style'. (Cat Power has just announced a cover album, btw.) It all makes me conclude that with its self-titled album Astral Swans has released a gem of an album that certainly is a contender for the best of 2021 list I'm slowly having to think about compiling. When the last song, 'I Was Awake For Awhile,' is as interesting as the start of the album, including a return to a little anarchy, I rest my case.

Wout de Natris

Drone Etiquette. The Persian Leaps

Just over a year ago The Persian Leaps were present on this blog with its mini album 'Smiling Lessons'. Perhaps the review assisted a little in these lessons as the band obviously welcomed the review warmly on its Facebook page. Looking at the picture below though, I'm not so sure... Come 2021 and with Drone Etiquette, The Persian Leaps return to WoNoBlog.

In a way I could copy/paste the review, as most of what it states, works for Drone Etiquette. At the same time it would sell the album tremendously short. What attracts me to this new album and even more so than to the previous one, is the positive energy the songs share with the world. The poppy rock songs, seven of them, including a single mix, take the best of Teenage Fanclub's mid 1990s albums and add a touch of sunshine to them, just like is coming through my window right now, after the dark clouds and off and on downpours that have been going on for over 24 hours. The silver linings make the music of the St.Paul/Minneapolis based bands such a joy to listen to.

Some things have changed in the past year. Drew Forsberg is back to how he started The Persian Leaps over a decade ago: he is The Persian Leaps. (The band name came to Forsberg while daydreaming during a class on Greek archaeology.) Bass player John Hunt is gone a well. This is credited to the lockdown conditions more than anything else, so perhaps Hunt will return on a next recording. This does not make a difference in the songwriting. This was all Forsberg anyway.

Photo: Rouse Productions

As a Dutchman I have always been more U.K. oriented than U.S. The difference comes forward in how I perceive the album and how the bio describes it. The bio mentions 90s college rock as the main influence, where I hear all these U.K. bands from the 90s to mid 00s as main influences. Everything from Teenage Fanclub to The Rifles come by here. Glorious pop-rock songs that invite listening to seriously, allow dancing and singing along to and are great to listen to at a louder volume while cooking. Top of the pop combinations in music, is my two cents.

Living in a lockdown, but of course even more so the reasons that caused the need for successive lockdowns, was extremely negative. Not to speak of the negative consequences Covid-19 has had on (semi-)professional musicians. Over here it sometimes looked as if our government sees the music business as a nice hobby and not as the industry so many are dependent of their livelihoods. I've heard some quite bitter comments from musicians on this. It all has a bright side for the music fans though. It led to music that perhaps would never have existed, as musicians were thrown back to an isolated live as well. And what do musicians do? Create new music. It may well be that Drone Etiquette is a result from the lockdown as well. A welcome present it is.

Wout de Natris