"Awaken, My Love!". Childish Gambino

Op de platen van Childish Gambino wordt tot dusver het etiket rap geplakt en hoewel ik regelmatig mijn best doe met in brede kring geprezen rap platen, kan ik met dit genre nog steeds niet uit de voeten.
 
Ik had "Awaken, My Love!" dus bijna terzijde geschoven, maar door alle heftige reacties die deze plaat oproept ben ik er toch naar gaan luisteren.
 
De nieuwe plaat van het alter ego van Donald Glover wordt momenteel zowel verguisd als bejubeld, waarbij de uitersten fanatiek worden opgezocht. De een krijgt er hoofdpijn van en vindt het echt helemaal niks, de ander vindt het van de eerste tot de laatste noot fantastisch en komt superlatieven tekort. Ik schaar mezelf inmiddels onder de laatste groep.
 
Op "Awaken, My Love!" heeft Childish Gambino de rap, in ieder geval tijdelijk, vaarwel gezegd en eert hij de funk. Het is de funk van Prince, het is de funk van Rick James, het is de funk van Sly & The Family Stone, maar het is vooral de psychedelische en zompige funk van bands als Funkadelic en Parliament; geesteskinderen van George Clinton, die in de vroege jaren 70 vanuit Detroit een ander gezicht gaf aan de funk.
 
Het levert een eclectische plaat op, die zeker in eerste instantie wat overweldigend overkomt. Zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich echter een fantastische luistertrip, die niet alleen rijkelijk citeert uit de funk, maar ook aansluit bij 70s soul (denk aan de meesterwerken van Marvin Gaye) en bovendien de invloeden uit het heden en met name uit de neo-soul niet vergeet (met af een toe een stiekem uitstapje richting de hiphop).
 
Het is een luistertrip die alle kanten op kan schieten. In een aantal tracks scheuren de gitaren en lijkt het er even op of Jimi Hendrix is opgestaan, in een aantal andere tracks zweeft de muziek juist alle kanten op en is er volop ruimte voor experiment, maar Childish Gambino is op "Awaken, My Love!" ook niet vies van aalgladde soul zoals die in de 80s werd gemaakt (Sexual Healing in het kwadraat).
 
Op het grootste deel van de plaat blijft Donald Glover echter aan de goede kant van de streep en is het genieten van een prachtig eerbetoon aan funkheld George Clinton, waarbij al die andere funkhelden meteen worden meegenomen en Prince waarschijnlijk zeer tevreden toekijkt, al zal hij er van balen dat hij deze plaat niet meer heeft kunnen maken.
 
"Awaken, My Love!" is door het van de hak op de tak springende karakter zeker niet geschikt voor iedereen, maar een ieder die zin heeft in een dampende porties 70s funk vol avontuur en passie, hoorde het dit jaar niet vaak beter dan op deze fascinerende plaat van Childish Gambino.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Me And Your Mama':

https://www.youtube.com/watch?v=_hZCsgcKa-g

One size fits all. Frank Zappa and the Mothers of Invention

You can listen to 'Inca roads' here.

It was somewhere in 1979 that I got to know the music of Frank Zappa. Not through the radio or friends. He wasn't on the radio, none of my friends had a record. I was attracted by a sleeve. A sleeve so cool it had to contain a good record. And it did. Two in fact. 'Sheik yerbouti' landed well, but it was One size fits all that really grabbed me. It is my favourite Zappa record. Period.

I missed Zappa's last show in the Netherlands in 1988. Totally put off by a previous show of endless, mind-numbing guitar solos, I did not buy a ticket. At the 1988 show he played loads of One size fits all, with the whole gamut of horns and percussion with him. So I have to be sorry forever.

The album starts of with 'Inca roads' and a veritable road trip it is. On a lyric that must have been inspired by Erich von Däniken theories at the time of time travellers in the Andes, Zappa takes the Mothers by the hand in a multi-layered song, built from several events at different locations. The intro part is sung by George Duke with his slightly high, drawling voice, in which the vibraphone of Ruth Underwood plays a large role in driving the odd timed rhythm together with drummer Chester Thompson, while managing the impressive sounding breaks with apparent ease. Duke also gets to play with all sorts of modern synthesizers (for 1975) and sound morphing, before Zappa burst into one of his characteristic solos. When presented in modesty, they are very good to digest, as happens here. The solo is culled from a Finnish show and has nothing to do with the studio recording of the rest of the song. After the solo there's a mood change, a relaxing piece of music as if the band is floating off into space. The breaks kick in once more and then the end solos of the up tempo keyboard and vibraphone following each other note for (fast) note. After which Duke is allowed to take off. Jazzy, fast paced, tight, disorientating, a descend into the unknown for the space travellers before they land. Space travellers? Or "Chester's thang"? lands, on Ruth. "On Ruth? On Ruth! That's right, that's Ruth!" 'Inca roads' forever will be one of my favourite songs ever. Its adventurousness, frivolity and totally out there quality make it fun to listen to each and every time.

The album is full of surprises. 'Can't afford no shoes' is a straight rock and roll song with a Zappa twist. A good example of Zappa vocal multi tracking. Something like ten Zappas come out of your audio system and others added to the mix as well. 'Sofa no.1' is almost classical, with George Duke excelling on piano, and Ruth Underwood on vibraphone once more. It's the strange keyboard sound in the background that totally stands out as not rock and roll. Still, it's fits the song so well.

'Pyjama people' is a jazz rock outing with a long, but very rocking solo in Zappa's characteristic guitar tone. Zappa sings solo here and we can hear the moister in his mouth fizzle and crackle when he opens his mouth or moves his tongue. Extremely close miked, so nothing passes us by. 'Florentine Pogen' is a rock song, but with so many breaks and embellishments that one almost forgets that it rocks pretty hard for a Zappa song. Napoleon 'Murphy" Brock takes the lead here, showing another reason why Zappa became very vocal again on this album. He had too many good singers in his band to keep recording complex instrumental albums. Listen to the way the band harmonises a capella for a short part of 'San Ber'dino'. And then he added Johnny 'Guitar' Watson in two songs as well. (Mind, two years before his great come back hit single 'Real mother for ya'.) He gets to excel in 'Andy', a soulful rock song with loads of Zappa like bends and twists in which nothing is as it appears or is expected to be. The song sets off in all directions, surprises every few measures and gives the individual quality of his band mates a chance to flourish as well. San Ber'dino rocks hard too, with Captain Beefheart ("Bloodshot Rollin' Red") on harmonica and includes vocal jokes like 'I'm sorry, Bobby, that your head looks like a potato". There's a grand musical joke called 'Evelyn, a modified dog'. It all ends with 'Sofa, no. 2', where Zappa and George Duke show off their German proficiency over this beautiful melody we know by now as 'Sofa, no.1'.

The jokes on this album are still pretty subtle, where they would become a bit pubescent a few years later. From that moment on the jokes were more and more Zappa's political statements against the morals of American society. On One size fits all the jokes are subtle against his band mates, former studio engineers, and musical as anyone listening to the album will instantly recognise.One thing One size fits all shows overall, is the prowess of Zappa's musical universe. From experiment, rock and roll, soul and classical pop, everything is done to excel and stand out. Zappa managed to bend and twist his band into anything he wanted it to be and foremost, play. It's probably not for nothing that musicians only stayed with him for a short while. He squeezed them out like a lemon and left them at the bin of rock and roll obscurity. Some made a career for themselves or with others. The video of 'Inca roads', apart from all the clay antics, makes quite clear by whom the musical law was laid down in the Mothers of Invention. There's a composer cum director and musicians that follow him.

Wo.


You can order One size fits all here


and here

Marbles. Kris Berry

Listen while reading to 'Flower empty tree' here

At one day in time we had Chuck, we had Richard, Jan, Dave and now Kris. There was a lot to do about this singer in the Dutch press some weeks ago. The popular as well as the "serious" press. So, I thought, WoNoBloG may just need to form an opinion on Marbles. I prepared myself for basically anything. Two years back I listened to Caro Emerald's first album and wasn't overly thrilled. Her hit singles were unavoidable for over one year on radio and tv. Kris Berry is compared to Emerald a lot, so let's go and have a listen.

After my first, quick listen, my impression was: that was it. No need to delve further. However, my girlfriend is a fan of Caro, so I decided to play Marbles for her during a late Sunday breakfast. In that setting it appeared that I liked the album better than she did. There's a lot to explore on Marbles. From jazzy outings, towards bluesy songs and guitar playing or true songs like 'Always or never'. A beautifully performed song with intricate guitar playing, that would also shine on an album of much better known singer-songwriters. What we also find on the album are Caribbean influences and a ska kind of song, 'Stick to the recipe', which she probably brought along from her homeland, the Dutch Antilles.

Berry is not someone who came young and fast to this career. Born in 1982, she only released her first EP in 2011. This brought her direct attention from the radio and tv as well as support slots for a few international acts performing in The Netherlands. Together with her side kick Paul Willemsen she made Marbles that was released in 2012. Berry's native tongue is English and who listens closely will recognise this in her singing.

Berry dares to rely on her voice. Several songs are almost bare. 'Crazy days' is her voice, an acoustic guitar and a hand played, slightly muffled and distorted piece of percussion. She sings the song in a way that it stays interesting. I think this is one of the main differences with Caro Emerald. Her songs, the ones I know, are all pumped up, where Berry's are low key, softer in tone but still explore the edges of a song. Like in 'Going nowhere' in the dryly played lead guitar lines and the meandering percussion.

Marbles is not an album that I will be in the mood for any time of the day, but is an album I will come back to at the right moments. Like at this moment. Late at night, a bit tired, but not ready to go to bed. a clear guitar, a faint trumpet, soft percussion, maybe some violins. Most of all, Kris Berry's voice. It appears that this a-typical record for this old rocker turns out to be a must listen. There's always an odd one out.

Wo.

Would you like to contribute to WoNo Magazine's blog yourself? You can. Write us a (concert) review or story based on something music and your spot is ensured.

You can order Marbles hier

or here

Hein's hoekje, deel 3: Bevrijdingspop Haarlem 2012

Luister naar 'Happy Jack' van Rilan and the Bombardiers here

Hein is net 11, speelt coole riffs op gitaar, schrijft voor de schoolkrant en nu ook voor WoNo Magazine. Hier is zijn verslag over Bevrijdingspop 2012.

Zaterdag 5 mei, Bevrijdingspop 2012 Haarlem:

Het was net als vorig jaar geweldig. Weer met de leukste bands en zangers. Zoals Gers Pardoel. Maar helaas wij waren per ongeluk op het verkeerde podium. Maar wel Nick&Simon gezien. En ook De Jeugd Van Tegenwoordig. Man die maken er een feestje van zeg. Ook kwamen Will and the People. Maar toen gingen wij weg want mijn Broer Guus en ik hadden HONGER. Dus gingen we thuis Pizza eten (lekker).  Maar mijn andere broer Joost die was al thuis dus konden we meteen eten.

Dit was Hein de Haan en ik hoop dat jullie het leuk vonden!!!!!!

Bevrijdingpop 2012 Haarlem

Wat een drukte. De organisatie had het festival verspreid over drie podia, met Gers Pardoel op een en "De Jeugd van 10 jaar terug" op een ander, maar nog was er nauwelijks een doorkomen aan in de Haarlemse Hout. Niet dat er echt iets was dat ik wilde zien, maar even gezellig met zijn allen weg en wat muziek aanhoren, is altijd leuk.

We arriveerden met Nick & Simon. De helikopter waarmee ze werden vervoerd hadden we horen landen in de verte. Nu weet ik wel dat dit Volendamse duo zo ongeveer onvermijdelijk is op de Nederlandse tv, maar Doe Maar indachtig kan ik zeggen dat ik, op de aankondigingen na, nog nooit een programma heb gezien waarin het duo mee doet, maar kennelijk ook nog nooit een nummer heb gehoord van het duo (althans bewust). Om mij heen stonden honderden mensen uit volle borst mee te zingen, ook types waarvan van ik vermoed dat zij geen fan zijn. Ene Rosanne werd luidkeels bezongen. Nee, ik had niets gemist, dat was mij wel duidelijk.

Dat bleek ook het laatste nummer van Nick & Simon. Meteen kwam een steeds terugkerend duo op, dat de sfeer er in mocht houden. Nederlandstalige liedjes uit de afgelopen ca 45 jaar kwamen voorbij en werden al dan niet hard meegezongen. Door de troepenverplaatsingen na Nick & Simon konden wij tot vrij ver vooraan komen, zodat wij van dichtbij deelgenoot werden van het beste nummer van het festival 2012. "Zelfs de regen houdt ons niet tegen". Zij die er bij waren, zullen het bom bom bom bom, nooit meer vergeten. (Dit bleken Speelman & Speelman, zag ik vandaag. Goed gedaan heren, al leek voor sommigen de liedjes wel eens te oud.)

Rilan & the Bombardiers bleek een elf koppige Haarlemse band, die een swingend concert neerzette. De grote band speelde strak en goed, al werd het geluid nooit 100%. Het gescratch van de diskjockey was zeer dominant in de mix. Zanger Rilan, getooid met een afro waar Angela Davis trots op was geweest, heeft een duidelijke voorliefde voor jaren 60 en 70 soul, rhythm & blues, met een line up die aan Sly & the Family Stone en Santana doet denken. Cover 'I'm alive' mag dan in 2011 een hit zijn geweest, maar Don Fardon nam het ergens lang geleden op. Het optreden was zeker onderhoudend, maar echt spetteren wilde het nooit. Rilan moest af en toe ook te veel met zijn stem knijpen om boven het geweld van de rest van de band uit te komen. Terwijl de twee dames op de achtergrond juist heel relaxt en goed te horen waren. De band krijgt zeker het voordeel van de twijfel. In een zaal met meer voorbereiding voor een soundcheck, schat ik het zeker in dat Rilan c.s. in staat zijn een spetterend optreden te geven. Routine gaat daar zeker bij helpen.

Na weer een rondje 'Suzanne', 'Is dit alles' en vooral heel veel "De regen" was het tijd voor een band waar een groot deel van het overwegend jonge publiek dat zich om ons heen had verzameld duidelijk voor gekomen was: de jeugd kwam voor De Jeugd van Tegenwoordig. Natuurlijk ken ik 'Watsgeburd' en iets nieuwere singles, waaronder 'Let's get Spanish'. Dit is absoluut muziek van na mijn tijd, maar dat wil niet zeggen dat mij niet een en ander opviel. Een podium zonder band is erg kaal en groot voor drie rappers en hun dj. Dat de drie echt uit de kou opkwamen en even nodig hadden om hun draai te vinden. Dat hun grootste hit gewoon voorin de set stond. Was dat maar achter de rug? Dat Bas Bron, de dj, het het meest naar zijn zin leek te hebben en dat Vjeze Fur zo op het oog gistermiddag overal had willen zijn behalve op het podium van dit bevrijdingsfestival. Faber YaYo en vooral Willie Wartaal kwamen zeker los. Dat mocht ook wel. Het publiek deed zijn best en als ik omkeek, zag ik tot ver achter mij de mensen mee doen. Toch, als daar om gevraagd werd heb ik lekker mee staan springen op de plaats, langzaam dieper wegzakkend in de modder, omdat dat het veiligste is. Ik heb ook wat op de beats gelet en daar viel mij op, dat de muziek onder de raps geregeld inventief is, met een goede vondst of lekkere melodie. Conclusie is dan ook, dat ik ondanks geen fan van rap, hip hop of dance te zijn, zeker geamuseerd werd. Complimenten dus aan de Jeugd.

Wat ook gezegd moet worden; deze jongens zijn echt groot. Teksten werden woord voor woord meegerapt door de jeugd op het veld. Om ons heen stonden veel blije gezichten. Dat viel mij boven alles op. Er kwam nog veel meer acts, maar het was de jeugd in ons gezelschap dat er genoeg van kreeg, dus gingen we naar huis. Erg? Nee, Echo & the Bunnymen is nooit mijn muziek geweest en Kid Creole ook niet, ook al was 'Stool pidgeon' een aardig nummer. Het was goed zo. Mijn allereerste Bevrijdingspop zat er op. Jaloers op Groningen met Kyteman Orchestra en band of Skulls was ik wel. Volgende jaar dan maar, Haarlem?

Wo.