Season Changes. Ger Eaton

A new name to the blog, Ger Eaton. The Irishman shared his album Season Changes with the world in the fall of 2025. The album invokes a kind of reverence that I can only compare with an album like The Moody Blues' 'Days Of Future Passed'. For some reason not all songs are/seem extremely good, but they all impress, thus lifting the quality of the whole because of it. Ger Eaton's Season Changes has that effect on me.

Other names have come by as comparisons. The likes of Nick Drake, Scott Walker and Jimmy Webb. Even Brian Wilson is mentioned. That are some shoes to fill. I must say that Ger Eaton comes a long way. His music has a nostalgia for the 1960s, including film scores and the score of a series like 'The Persuaders'. The arrangements of these songs all take the listener back about six decades.

At the heart of Season Changes is a singer-songwriter album. A man, his voice and an acoustic guitar or piano. From there the song is built into a totally different beast, that includes a lot of string instruments, making the album something near a barok piece. Could Johann Sebastian Bach have come up with a song like 'Heaven Knows'? My take is that if he allowed himself to think just a little outside of his box, he may well have (in German of course). Season Changes is that kind of album. Stately, dead serious and quite often very beautiful.

Photo: Oisin Queally

Despite not being a young(er) man any more, this is Ger Easton's debut solo album. Over the past twenty years he played keyboard in various bands and after a string of singles, that all passed me by, he was ready for more. That more is truly more, as this is an incredibly rich album. Eaton may have written all the songs, the stamp of the arranger Andrew Keeling can be found all over the album. The strings are played by Castle Quartet, who have a huge role. That is a starting point, as there also are recorders, flutes and horns. Listen to 'Interlude Estival Air' to hear how that plays out.

The album starts with what sounds at first like an applause starting, but changes into water lapping the shore. Other nature sounds grace the album at some points as well. All together, Season Change stands for a musical adventure. Ger Eaton has stopped at nothing it seems to make an impression on his listeners. As I already wrote, it comes close to the adventure 'Days Of Future Past' is also. With one major difference: I do not hear a 'Nights In White Satin' on Season Changes. Even if there was, the times that songs like that became hits are long gone.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Season Changes here:

https://gereatondimplediscs.bandcamp.com/album/season-changes 

Mosterd na de maaltijd. Mattheus Passion

 

 

Mosterd na de maaltijd?

Ja, zo voelt het wel een beetje om nu nog over de Mattheus-Passie te beginnen. Maar ik doe het toch. Gewoon omdat ik het nog steeds in mijn hoofd heb. En overigens is het ook nog gewoon de ‘witte’ tijd tot aan Pinksteren. Dus het kan gewoon. Pasen is nog niet voorbij.

Een paar dagen voor Pasen, ik denk op de woensdag, appte ik collega Remko. Hij zingt in een koor en ik was een aantal jaren geleden een keer bij een uitvoering van ‘hun’ Mattheus geweest in Bunschoten-Spakenburg. “Ga je nog zingen, dit jaar?” “Ja, vrijdag. Met een koor waar ik sinds kort bij zit. In het Concertgebouw.“ schreef hij terug. “Er zijn nog een paar kaartjes.”

Dat ‘nieuwe koor’ is dus het Toonkunstkoor Amsterdam. Een amateurkoor onder leiding van Boudewijn Jansen, dat met gemak meedraait in het professionele circuit. Het orkest was het Concertgebouw Kamerorkest. Dat kan ik met één woord beschrijven: wereldklasse. De solisten waren ook allemaal professionals: Seil Kim, Niklaus Kost, Siri Karoline Thornhill, Franziska Gottwald, Denzil Delaere en Frans Fiselier. Fenomenaal! En het Roder Jongenskoor (voor de pauze), natuurlijk geen professionals, maar wel haarzuiver. Een veelbelovende bezetting.

En daar zaten we dus, op Goede Vrijdag nog wel, in het Concertgebouw Amsterdam. Het had wel een beetje zeer gedaan want noch de kaartjes noch het parkeren waren een koopje geweest. Maar ja, dat was natuurlijk niets vergeleken met het offer dat daar voor onze ogen werd gebracht. En ja, dan heb ik het natuurlijk in eerste instantie over het lijdensverhaal waar de Passie over gaat. Maar toch ook wel een beetje over wat de musici en de zangers daar voor ons over bleken te hebben. Ik heb het niet getimed, maar een uurtje of drie hebben we daar wel gezeten. En de dames en heren musici, solisten en koorleden hebben al die tijd op de toppen van hun kunnen staan musiceren. Dat vereist botweg conditie. En focus, toewijding. Een avond voor de buis is andere koek.

En hoe was het dan, Wino?

Nou, ik heb verschillende uitvoeringen van de Mattheus op CD en DVD en ik heb er ook al een aantal live meegemaakt. Maar zoiets moois als dit had ik nog niet gehoord. Om te beginnen: de grote zaal van het Concertgebouw is een concertzaal, geen kerk. In een kerk heb je veel nagalm. De muziek vult de ruimte, het komt van alle kanten en de geluiden lopen door als waterverfkleuren. Als het koor even een missertje maakt, valt dat vaak niet zo op omdat de nieuwe noten zich vermengen met noten van meerdere seconden geleden. Als zangers en musici accenten willen leggen, moeten die heel dik worden aangezet, want anders gaan ze verloren. Maar het Concertgebouw is juist ‘droog’. Dat geeft heel veel mogelijkheden om nuances uit te drukken. Maar de zaal is ook onverbiddelijk. Het publiek hoort alles, ook de missers. Nou, ik heb exact één klein missertje gehoord in drie uur live uitvoering van deze uiterst lastig te spelen en te zingen muziek. Alleen dat al is een prestatie van formaat. Maar dat is toch nog niet eens waarom ik er zó van ondersteboven was. Dat waren vooral de nuances in de uitvoering. Bijvoorbeeld de frasering: waar liggen de accenten en waar vallen de stiltes? Die frasering en de dynamiek waren fenomenaal. Bijvoorbeeld in ‘Sind Blitze und Donner” schrok ik echt van het onweer! Ook de omgang met de tempowisselingen in de muziek was uiterst subtiel.

De magie van religieuze muziek zit voor mij veel in de dissonanten, wissels, tempi en in de stiltes. Bij iedere dissonant, toonsoortwissel, syncoop of tempowissel opent zich de deur naar de hemel weer wat verder en in de stilte stroomt het Goddelijke dan door die open deur naar binnen. En omdat die stiltes in een concertzaal echt stil zijn, kan er veel naar binnen. En dan gebeurt het! Kippenvel, een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.

En let wel, dit wonder voltrekt zich alleen maar bij een geniale compositie als deze en als het orkest, de solisten en de koren zich laten inspireren, perfect met elkaar musiceren, als de zaal het toelaat en als het publiek in staat is om het te ontvangen.

Alles kwam bij elkaar, die avond.

“De Matthäus van 2022 wordt onze mooiste ooit.” schrijft Marjolein Zinkstok van het Toonkunstkoor Amsterdam in het programmaboekje/libretto. Het was in ieder geval de mooiste die ik ooit heb gehoord.

Wino Penris

Luit en duidelijk: Stathis Skandalidis Plays Gilbert Isbin

Iedere keer dat ik deze cd draai is het een verrassing wat ik er nú weer in hoor. Ja, luit. Dat is duidelijk! Werkelijk fenomenaal hoe lichtvoetig en transparant deze Griek, Stathis Skandalidis, de luit bestiert. Hoe hij de vele tempowisselingen in deze muziek speels volgt. Hoe hij de snelle loopjes uit de luie luit tovert. Slechts af en toe hoor je dat de luit het net niet bijbeent. Razend knap en wondermooi.

Ik heb begrepen van componisten dat het soms moeilijk is hun werk over te leveren aan uitvoerende musici, die hun werk wellicht niet helemaal begrijpen of bij gebrek aan virtuositeit onvoldoende recht doen. Maar omgekeerd vergt het van een componist heel veel moed om een werk in handen te geven van een virtuoos als Skandalidis. De transparantie van deze gracieuze Griek is namelijk genadeloos. Iedere onvolkomenheid in de compositie zou onmiddellijk ontmaskerd worden. En Isbin speelt zelf ook niet onverdienstelijk gitaar en luit, heb ik begrepen. dus…

Maar hij heeft het aangedurfd, Isbin. Volkomen terecht en met wat een schitterend resultaat!

Gilbert Isbin is een Vlaamse componist, gitarist en luitspeler. In zijn muziek combineert hij allerlei muziekstijlen. Ik hoor barok, middeleeuws, flamenco, hedendaags, neoklassiek, jazz, pop, volksmuziek. En de volgende keer dat ik de cd opzet hoor ik waarschijnlijk weer wat nieuws. Het grappige is dat je bij veel van de nummers kunt kiezen hoe je ze wilt beluisteren. Beluister je het als een rock & roll-nummer en dan hoor je rock & roll met wat verrassende middeleeuwse melodielijnen, jazz-tempowisselingen en barok-fraseringen. Maar beluister je hetzelfde stuk als een volkslied, dan hoor je een volkslied met verrassende wendingen en stijlkenmerken. Enzovoort enzovoort. 

Deze muziek blijft mij iedere keer weer boeien. Ik vind het trouwens wel veel concentratie vergen om er goed naar te luisteren. Het is beslist geen achtergrondmuziek. Maar ja, kan ik de heren een nog groter compliment maken dan dat? Ik vind het in ieder geval een ontdekking! Enneh, oh ja, prachtig opgenomen!

.No

Je kunt hier kijken en luisteren naar een live opname van een liedje van de cd:

https://youtu.be/YV7SZdCVqDY

In dit geval gaat het om een bewerking van een oud Vlaams volksliedje.