zaterdag 17 november 2018

Waves EP. Jeditah

More and more female singers enter the music markets with electronic albums under their arms. Waves is such an EP. Five songs full with mild beats, and loads of synthesizers. Jeditah sings over it all with a thin, childlike voice. A far descendent from Kate Bush on her first three albums with totally different music. At least on first hearing. Believe me this changes fast and I'll explain why.

Jeditah is Jeditah van der Meulen from Amsterdam. For Waves she took existing songs and started to dissect them before building them up again in a totally new way. The result is a fairytale like quality. A kind of nether world in which music floats as light as air. Stirred softly by a breeze of air from the air escaping while singing. It is here I'm reminded of Kate Bush of 1978-1979. Jeditah plays with the ears of the listener in a similar way. The use of a cello, played by Brendan Jan Walsh, only underscores this feeling.

Similarities stop here, as the music itself is radically different. Just listen to the song with the title 'Differently'. This is not easy music to digest. Rhythms are not in sight in a usual way. The music is fragmentary. The vocals not easy to reproduce. 'Horseman' only takes this view further. Yet, Kate Bush does come back to me. In songs on her fourth album, like 'Suspended In Jaffa' Kate played with the forms of her music, leaving pop far behind. 'Horseman' is such a song that meanders between pop, the golden throated chorus certainly is just that, and a song that is difficult to follow and understand. More intriguing than beautiful and in comes this chorus. Puzzling 'Horseman' is, yet pleasing.

On Waves Jeditah is not afraid to confront her listeners and challenge them. By changing rhythms, accompaniment and melodies, the listener has a fine choice: to follow or to be left behind. The latter is the loser as Jeditah does know how to please. The final song 'Beth' seems to combine the best of her two worlds, the slightly more pop infused start of the album and the more difficult middle. 'Beth' combines them in a perfect way.

The mystery is always there though and that to me is the overarching theme of Waves. The listener is invited to join Jeditah on a journey through a musical wonderland. The time to step on board is now.


You can listen to and buy Waves here:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

vrijdag 16 november 2018

Words We Mean. Annie Oakley

Trio uit Oklahoma City verrast met een mooie mix van roots en pop en stemmen om te koesteren.

Het debuut van Annie Oakley heb ik al een tijdje in huis en het is een debuut dat me snel dierbaar is geworden. Het drietal uit Oklahoma City, Oklahoma, overtuigt op haar debuut met lekker in het gehoor liggende songs, een warm en organisch klinkende instrumentatie vol fraaie details en vooral met drie prachtige stemmen. Het zijn stemmen die elkaar fraai versterken in geweldige harmonieën, maar ook solo blijven de drie zangeressen uit de band makkelijk overeind. Annie Oakley schotelt ons op haar debuut een aangename mix van roots en pop voor en het is een mix die al snel naar veel en veel meer smaakt.

Annie Oakley is een legendarische figuur uit de geschiedenis van het Amerikaanse Wilde Westen. Aan het eind van de 19e eeuw maakte deze Annie Oakley furore als scherpschutter. Haar schietkunsten vertoonde ze niet op het slagveld, maar tijdens shows als de Wild West shows van de al even legendarische Buffalo Bill, die werden bezocht door alles en iedereen tussen boeren en presidenten.

Annie Oakley is ook de naam van een band en deze band bracht deze week haar debuut uit. Het is een band uit Oklahoma City, Oklahoma, die bestaat uit de zussen Grace en Sophia Babb en Nia Personette. De zussen Babb spelen akoestische gitaar en zingen, terwijl Nia Personette zingt en viool speelt.

Het zijn drie jonge vrouwen die zich een paar jaar geleden in de kijker speelden op folkfestivals in het mid-Westen van de Verenigde Staten en vervolgens de tijd hebben genomen voor hun debuut. Words We Mean werd opgenomen in Oklahoma City waar piano, steel gitaar, banjo en bas en drums werden toegevoegd door een stel prima muzikanten.

Oklahoma City bracht ons eerder de geweldige Carter Sampson en ook de muziek van Annie Oakley zal waarschijnlijk zeer in de smaak vallen bij de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Alleen al door het instrumentarium heeft de muziek van Annie Oakley veel raakvlakken met de Amerikaanse folk en country, maar ook in vocaal opzicht voelen de drie zangeressen van Annie Oakley zich als een vis in het water in deze genres.

Aan de release van Words We Mean ging een uitgebreide crowdfunding campagne vooraf en het blijkt zinvol besteed geld. Annie Oakley maakt op haar debuut vooral ingetogen en akoestische rootsmuziek, maar door het grote aantal instrumenten klinkt de muziek van het drietal mooi vol en bovendien afwisselend.

De instrumentatie op Words We Mean is mooi verzorgd en zal niet alleen gewaardeerd worden door de liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek, maar ook door muziekliefhebbers die folk en country het liefst zien aangelengd met wat pop. Het zorgt er voor dat het debuut van Annie Oakley buitengewoon aangenaam voortkabbelt, maar ook in artistiek opzicht interessant is.

Wat voor de instrumentatie geldt, geldt ook zeker voor de vocalen. Grace, Nia en Sophia zingen als de beste rootsprinsessen, maar ze zoeken ook met enige regelmaat de pop op. Zeker in de bijzonder fraaie harmonieën op de plaat roept dit associaties met de geweldige eerste plaat van Wilson Phillips uit 1990, wat ik persoonlijk zeer kan waarderen. Ook in vocaal opzicht is Words We Mean van Annie Oakley overigens een zeer gevarieerde plaat. De drie zangeressen vertrouwen niet alleen op de bijzonder fraaie harmonieën, maar maken ook solo indruk met mooi verzorgde vocalen vol gevoel.

Al met al ben ik zeer te spreken over het debuut van Annie Oakley. Het is niet alleen een hele lekkere plaat, maar ook een knappe plaat en een plaat die op fraaie wijze bruggen slaat tussen roots en pop. En ik ga het debuut van Annie Oakley alleen maar leuker vinden.

Erwin Zijleman

Je kunt het album hier beluisteren en kopen:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

donderdag 15 november 2018

A cry for help: Mike Garson loses all in California fires

Tineke G., WoNoBlog's all things Bowie, sent me an e-mail letting me know that the wild fires in California destroyed the home, studio and all instruments of Mike Garson, former keyboard player for David Bowie. He played with David Bowie from the Ziggy Stardust tour through to the Reality tour, the final one.

His most famous solo is probably the avant garde piano solo on 'Aladdin Sane' underscoring the title of the song in a brilliant way.

An action has started to get Mike Garson back on his feet. Here is where you can contribute:

And should you not know 'Alladin Sane', go and listen to it here:


Queens 7". Watts

Can anyone explain to me why Queens is such a fun song? Listening to it I can think of at least a dozen songs in my collection that have this sound, come close in melody, even the guitar solo flying in at the end is lifted from something else. Whether Slade, T. Rex in the 70s, punky rock music a few years later, everything by Aerosmith, the early 90s rock revival, it all comes by. And hell yes this is so much fun.

Queens backed by 'The Night The Lights Went Down' are two great rocking songs. The kind I love to sing along to, the sort of song I want to hear when I'm ready to unwind, just before having to cook dinner after a long day. Dancing in the home, relaxing, the stereo loud and totally overwhelming.

Watts is a rock and roll band from Boston releasing its new single. Sounding like they have been around for a while and judging from the photo's, they are. Guitar riffs fly around, the dynamics in oth songs are just right, providing air when needed and going full out, making the effect double. "I'm in love with the action man", no kidding!? and where did I hear such a line before? ('Ashes To Ashes' of course.) The voice of Don Kopko on Queens is deliciously rough. The edge just enough to make him the more believed.

Watts has (at least) two lead singers. Johnny Lynch takes care of the second song. An even tighter guitar driven song, with a great tambourine driving the song forward in the right places.

Not one thing on this record hasn't been done before on this 7", but there's simply no sitting still. It's not only great music, Watts plays rock and roll as it is supposed to be. Tight, might and so melodically right. Ta-ta-da-tada-tada-ta-da. Riff away!


You can listen to and buy Queens here:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

woensdag 14 november 2018

Kairos October 2018 by .No on Concertzender

There's so much good music being released in the past weeks that Wo. started to run behind on his Kairosses. This is mended with his view on the October 2018 Kairos here. Once again Wo. shines his unique light on .No's radio show on Concertzender, every time wondering what he will encounter next. Of course there are staples by now but each month very new (forms of) music, although arguably he seems to think that some contributions do not deserve that name, reaches his ears and sends his imagination reeling. So where are we?

It's time to meditate on modern times music. Now I haven't heard music from Bob Dylan's album called thus, but then the old grumpmeister started his decent into music of his past on that album. So instead I'm hearing a light, female voice singing in a language I don't get a single word from. Until I realise it's German. A very traditional melody is laid over soundscapes and dark sounding percussion (no Steve Lillywhite production here). Irish sounds are mixed in and somehow a mix of music celebrating the EU comes from my speakers. It is from an artist called Faun and all of a sudden I remember one of the very first contribution of .No on this blog (read on here: Yes, despite this being an odd combination, this is beautiful music. Let's call it 21st century folk. The singing disappears, the melody is continued on a harp or something, while underneath it darkness creeps in. Slowly but surely the evil spirits take over, with a sigh from the innocent voice. Strange fauny voices come forward from the edges of an ever darker forest. Time to move on for sure.

To Pieter Nooten who returns with a track from his album 'Stem'. High clear piano notes announce a new morning. The sun is rising, the fauns are gone from this earth. The air is fresh and quivers in the sunlight. Dew frops fall from leaves and animals take their first steps while walking through the early morning mist that hovers over the fields, about to be driven away by the warmth of the sun. A new beginning 'Quarter Moon' is after 'Das Tor'.

Now I know never to believe my ears while listening to Kairos. Not even the tracklist can be trusted, as .No has turned himself into the Ben Liebrand of Concertzender with his incredibly good ears and mixing qualities. Still I'd say that despite some doubts around 9.50 into this Kairos what follows is still Pieter Nooten. Clear, high, pristine. I have to say, this is a great start of Kairos. 'Quarter Moon' could be a film score yet is tenfold more interesting.

Yes, the change is there. Around 12.30, the same dark interlude as when I expected the change before, so what happened there really? Dazzle Ships were painted war vessels in WWI meant as a disguise to fool the enemy. Whether it actually worked I haven't learned. Dazzle Ships is also an album by Orchestral Manoeuvrers in the Dark from the 80s. That album without hitsingles and it is a contribution on this Kairos from a band called Trouble Brooks. Atmospheric, nearly non-musical. Just instruments swelling, deflating and a sound like old fashioned cash registers. Not my cup of tea, but an interesting interlude, especially as it is so short.

Some weird noises and a piano returns, sole, lonely notes, recorded with all the reverb the piano and the room could deliver. Behind it a choir, really in the background, to my ears just singing "oooooooo". 'Nocturne 4' from Boysen's album 'Spells' is moody, dark, yet radiating beauty from within. Piano notes played with one finger it seems. Perhaps I could even play this. And then like a tsunami sound rolls in, enveloping all and turning the fourth nocturne into a (classic or prog) rock anthem. This is so good, so refreshing, so cleansing. 'Nocturne 4' is really up there with those five ***** albums I've reviewed recently. (Check TMGS, Cari Cair, Light, Distance & Sky and The LVE if you like.) The rock beast lies down its head and the Medieval Gregrian choir returns, with underneath it the final piano notes and the electronic treatment as this choir may well come out of a synthesizers for all I know. Everything is possible these days. But, no it is the mixing of .No. Just look at the playlist and know this choir was added twice it seems.

Kairos returns to the album 'Rothko Chapel'. This time with John Cage's Four2. Very very serious music, with dark, dark male voices until the ladies take over. Underneath it again soundscapes, but what to make of it. The music is sacred, yet modern. Fit for the poem of the month. A long poem this month, 'Ademtocht' by Erna Speek.

Back to Iceland. Has .No ever been on holiday there? Not that I'm aware of, but a fact is that Icelandic artist and composers often find their way to Kairos. It will have to do with the mysticism surrounding the faraway, Nordic island, the myths and legends there. Högni presents us a dark, sombre choir piece, full of deep voices, male and female.

That mood is broken by a soft guitar and a familiar harmonium. The story of how a 19th century harmonium made it's way to the two musicians leading the U.K. folk band Modern Studies is nice to know. The album they recorded with the harmonium one of my favourite albums of 2017. (The 2018 album is even great, but the harmonium has been put to pasture.) The soft melody if 'Swimming' is far from joyful, after 'Andaðu' everything becomes a feast of brightness and joy. Time to put my Modern Studies LP on once again. The harmonium ends the song in a soft and beautiful way.

Jeroen Elfferich returns to Kairos as well. A composition for four hands and two pianos. Mind, minimal music for two pianos, so no quatre mains here! Underneath, I suspect, .No was at work with a soundscape of a choir of some sort. All this leads to a formal conclusion:  A) There is too much melody for 'Holy Wood' to be minimal music. This is the total opposite with the exception of Paganini. B) I really do not hear four hands, unless both musicians are able to play the exact same thing at the exact same time. But then, this contribution fits several others this month. A piano based Kairos for sure.

A clock of sorts takes over. What to make of this? That choir continues, slowly to be replaced by sounds, the clock becomes louder and louder. From the crackles another choir comes forward, as if been drawn through a minimum of three consecutive phaser effects. It could be the start of a Pink Floyd song like 'Time' on 'Dark Side Of The Moon'. It is the introduction to Richard Bolhuis' House of Cosy Cushions' return to Kairos. (By the way, I walked past the "Kerkje te Oostum" recently, so now I know how special that location is.) I stick to my Pink Floyd comparison. This is totally Rick Wright inspired and Roger Waters experimenting with his first synthesizer. Go Richard!, I say. here.

Next up are two fragments of people who have lost their native tongue. Something that can happen when people stop speaking it for whatever reason. I remember seeing a postcard in Cornwell with a commemoration of the last woman who spoke Cornish. And that wasn't that long ago at the time. We're several decades further since. An organ drones, with in the background a shower or something or rain outside a window. The language is lost alright, so there Yui Onodera & Celer are quite right. Am I interested in what I'm hearing? No, far from. This is simply too uniform. Just drones on an organ or something. Apparently going nowhere, just droning. And I'm just not a fan of drones if it doesn't lead me anywhere or isn't a part of a more interesting whole (which drones seldom are).

So I'm quite pleased a violin pops up, introducing a change. Minco Eggerman returns with a track from his album 'Kavkasia'. Not that this is a cheerful song. No, 'Dance' is not what it suggests to be. "I'm not the swinging kind", is sung, I will profess to this statement. After 'An Imaginary Tale of Lost Vernacular' 'Dance' is a fest and I am aware I'm repeating myself here. The horn part towards the end is quite interesting.

But them it happens, that drone returns and I know the duo with the strange sounding names returns, I'm speechless this time.....

Church at Oostum. Photo, Wo.
.....And no, I hadn't read what follows now when I wrote the above circa 10 minutes ago, before I heard this track, as I always try to be totally unprepared listening to Kairos and let myself be swept by my impressions. The next contribution is called 'Church At Oostum' (Kerkje Te Oostum). This time dark sounding violins and cello's take over. This little church lies on a wierd in the province of Groningen, the top of a small, unnatural hill in a polder, an endless polder. Around it only a few houses and that is all Oostum is. A graveyard around the church where mortal remains lay buried and people still are being buried. A windswept, near deserted part of the country. I had never even been there before. From .No's stories I had the impression Oostum was in Friesland, but obviously not. Richard Bolhuis organised a show there .No was present at. Now Johanna Varder plays her composition inspired by the little church on top of that wierd and I can imagine the whole thing now in my mind's eye.

How long ago is it that I played 'Wincing The Night Away' that beautiful album by The Shins from 2007 and until now its best? It must be years. And here .No plays a track from the album on Kairos. 'Red Rabbits' is the track of choice. Too bad the vernacularless duo returns in between (not funny!!!), but hey, I did get that delightful bittersweet voice of James Mercer at the end of this Kairos. 'Red Rabbits' is one of those lighthearted, sprightly songs of The Shins where at the same time not all is right. "Tijd om uit te gaan", the last line from the poem is repeated at the very end. Yes, tonight (at the time of writing) my band rehearses, so I will be going out soon. But not before I recommend the best track The Shins recorded to .No. 'St. Simon' definitely belongs is Kairos. Let's say January 2019?


This is the link for this Kairos:

00:14  Faun. Das Tor. Album ‘Renaissance’. Banshee Records 00152
07:36  Pieter Nooten. Quarter Moon. Album ‘Stem’. Rocket Girl RGIRL115.
12:30  Keith Freund, Linda Lesjovka & Mike Tolan. Dazzle Ships. Trouble Books. Album ‘Gathered Tones’. Own Records OWNREC#49.
13:41  Ben Lukas Boysen. Nocturne 4. Album ‘Spells’. Erased Tapes Records ERATP085CD.
20:02  Johan Duijck. Emittit Verbum Suum (from ‘Lauda Jerusalem op. 4’). The Flemish Radio Choir, Ignace Michiels (organ), Johan Duijck. Album ‘Cantiones Sacrae’. PHAEDRA DDD92058.
20:33  John Cage. Four2 (fragment). Houston Chamber Choir. Album ‘Rothko Chapel’. ECM NEW SERIES 2378 4811796.
25:28  Högni. Andaðu. Album ‘Two Trains’. Erased Tapes Records eratp103.
27:40  Modern Studies. Swimming. Album ‘Swell to Great’. Fire Records 555073.
32:06  Jeroen Elfferich. Holy Wood. Album ‘Elfferich Four Hands, minimal music for 2 pianos’. Self-released..
35:56  Dmitry Evgrafov. A Gleam. Album ‘Comprehension of Light’. FatCat Records CD13-27P.
37:29  Richard Bolhuis. Fever Angels. House of Cosy Cushions. Album ‘Underground bliss’. Outcast Cats.
40:42  Yui Onodera & Celer. An Imaginary Tale of Lost Vernacular(fragment). Album ‘Generic City’. Two Acorns 2A01.
41:07  Yui Onodera & Celer. An Imaginary Tale of Lost Vernacular(fragment). Album ‘Generic City’. Two Acorns 2A01.
45:58  Minco Eggersman. Dance. Album Kavkasia. Volkoren 73
48:49  Yui Onodera & Celer. An Imaginary Tale of Lost Vernacular(fragment). Album ‘Generic City’. Two Acorns 2A01. 
51:28  Johanna Varner. Church of Oostum. Johanna Varner. Album ‘Johanna Varner. Self-released.
58:02  The Shins. Red Rabbits (fragment). Album ‘Wincing the Night Away. SUBPOP SPCD 705.
59:21  Yui Onodera & Celer. An Imaginary Tale of Lost Vernacular(fragment). Album ‘Generic City’. Two Acorns 2A01.
59:35  The Shins. Red Rabbits (fragment). Album ‘Wincing the Night Away. SUBPOP SPCD 705.

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

maandag 12 november 2018

Bawredom. Bawrence of Aralia

What a daft title, what a daft band name! It totally shies one away from the content if the band goes on like this. It sounds more like the English version of the new Mannenkoor Karrenspoor album than the serious alternative rock that holds itself up underneath the, granted, in-style cover.

Bawredom is the first album by Bawrence of Aralia.

The music on Bawredom is serious business. It is not like The Baseballs doing some covers by Robbie Williams or whoever. That is the reason the joke name irks me a little. It takes away from the music on offer. With members coming from a band with a name like Amish Winehouse, I'm about ready to believe anything. Bawrence of Aralia is from Maastricht is the southern most tip of The Netherlands and part of a lively scene of bands that are all new to me. There's so much to discover.

The story of that music starts with pointing to the erratic background that mixes with a Midlake tranquillity. Two opposites that mix quite well as both are able to do their thing without hindering the other. So behold the fast paced drumming and the slow singing. The latter is always the point of rest in a potential turmoil. At times nearly as if the singer lost his way and sang his parts in the wrong studio and somehow managed to fit in such a great way, all decided to leave things as they were.

Promo photo: Myrthe Ingenhut
The music on Bawredom never, ever takes the easy way out. Rhythms can be complex, an over and over repeated guitar riff, is swamped by synth sounds from the 80s. Over this all a voice hovers, always soft, but never with a melody the average music lover will sing along to in any easy way. The voice very much likens itself to Eric Pulido's. Another likeness is to that of I Am Oak's Thijs Kuijken. Soft, sometimes even vague and non-distinctive. Floating on a rough sea. Taking on the waves with ease and confidence.

And waves there are on Bawredom. This is not an album easy to digest, yet, for those who are not afraid for some adventure the album sure has some fine moments. Moments in which the music can almost turn jazzy, without losing a firm vibe or its firm rhythm. With musicians not afraid to show their proficiency on their respective instruments.

This combination makes the music on Bawredom in a way timeless. The 70s atmosphere is offset by the modern sounding guitars and the beat that could only be found in (far) more complex forms in jazz rock with drummers like Bill Brufford and Billy Cobham. Still, the idea of Yes, Jon Anderson, and Moody Blues comes by every once in while as well. Bawrence of Aralia mixes these influence to a late 10s album. No, it is not an album I can listen to any time, any day, but certainly has proven to have its moments. A song like 'Overstrung' is beautifully worked out, yet all of a sudden over.

This is a feature that surprises me every time I play Bawredom. The album is over before I know it. Every single time. Only 8 songs long makes a fairly short album in this case, with songs just ending at seemingly surprising moments. In short, Bawredom holds several surprises that make it worth while exploring. There's enough to discover for all. And the album is to the point. No spreading out songs over 8 minutes or more like some of the references in this review used to do.


You can listen to and buy Bawredom here:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

zondag 11 november 2018

In The Shadows (Again). Garrett T. Capps

Nieuwkomer Garrett T. Capps blaast je van je sokken met zijn space country

Een goed begin is het halve werk moet Garrett T. Capps gedacht hebben, want na de weergaloze openingstrack speelt de Texaanse muzikant een gewonnen wedstrijd. Op zijn nieuwe plaat kan de Amerikaan uit de voeten met countryrock die herinnert aan vervlogen tijden, maar in zijn  beste songs creëert Garrett T. Capps zijn eigen space country en maakt hij diepe indruk met een wonderschone instrumentatie, doorleefde vocalen en muziek die nadrukkelijk buiten de lijntjes van de traditionele countryrock kleurt. Het schaart In The Shadows (Again) onder de interessantere rootsplaten van het jaar.

Drie minuten en drie seconden duurt de openingstrack van de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter Garrett T. Capps en het is genoeg om een onuitwisbare indruk te maken.
Een akoestische gitaar krijgt gezelschap van een emotievolle en doorleefde stem, waarna het geluid wordt verrijkt met atmosferische synths, een weemoedige pedal steel en werkelijk prachtig uitwaaiend gitaarwerk.
Het is een openingstrack die ik inmiddels al talloze keren heb beluisterd en Born Into A Ballroom wordt alleen maar mooier en indrukwekkender. Het geldt eigenlijk voor de hele plaat die Garrett T. Capps heeft afgeleverd.
De muzikant uit San Antonio, Texas, brengt inmiddels al een aantal jaren platen uit via bandcamp, maar met In The Shadows (Again), dat overigens al een tijdje op zijn bandcamp pagina staat, moet hij wat mij betreft gaan doorbreken naar een groot publiek.

Na de wonderschone openingstrack waagt Garrett T. Capps zich aan traditioneler klinkende rootsrock en countryrock en vindt de jonge Amerikaanse muzikant aansluiting bij nieuwe helden als Chris Stapleton, Jason Isbell, Sturgill Simpson, Tyler Childers en Brent Cobb. Net als al deze muzikanten grijpt Garrett T. Capps terug op de country en countryrock van een aantal decennia geleden, maar vindt hij ook makkelijk aansluiting bij de alt-country uit het heden.
In The Shadows (Again) is voor de afwisseling eens geen plaat uit Nashville, maar ademt de sfeer van Texas. De muziek van Garrett T. Capps klinkt hierdoor net wat rauwer en mag bovendien de tijd nemen om eindeloze ruimtes te vullen. De Texaan kleurt hierbij nadrukkelijk buiten de lijntjes van de rootsrock en kiest hier en daar voor een toegankelijk rockgeluid.

Hierbij valt keer op keer op dat de Amerikaan zich heeft omringd met geweldige muzikanten. De pedal steel klanken op de plaat zijn bijna geestverruimend en vloeien hier en daar bijna samen met de al even mooie synths. Het is ruimtelijke muziek die fraai wordt opgevuld door prachtige gitaarakkoorden en de geweldige zang van Garrett T. Capps, die in zijn stem ook wel wat van Gram Parsons heeft. De Texaan vertelt op In The Shadows (Again) ook nog eens mooie verhalen en het zijn verhalen die een ruig leven verraden.
De openingstrack wordt niet overtroffen door de wat traditionelere rootstracks op de plaat, maar halverwege de plaat wordt je van je sokken geblazen door het ruim zes minuten durende Here Right Now, dat prachtig opbouwt naar een climax en opvalt door een hemeltergend mooie instrumentatie. Na een aantal traditioneler klinkende tracks laat Garrett T. Capps horen dat het nog wel wat bezwerender kan met het elf minuten durende Trouble’s Callin’. De Texaan omschrijft zijn muziek zelf als space country en dat is zeker in de langere tracks een vlag die de lading dekt.
Na bijna drie kwartier zit In The Shadows (Again) er op en al na de eerste keer horen was ik overtuigd van de kwaliteiten van deze plaat. Het is een plaat die ik kan blijven beluisteren, maar ook de rest van het oeuvre van de muzikant uit San Antonio is fascinerend. Liefhebbers van rauwe Texaanse countryrock zullen zich geen buil vallen aan het geweldige Y Los Lonely Hipsters, maar ik hou het toch op de nieuwe plaat van Garrett T. Capps, die ik bij deze schaar onder de grote nieuwe talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Erwin Zijleman

Je kunt In The Shadows (Again) hier beluisteren en kopen:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

zaterdag 10 november 2018

Memory Drop. Oi Va Voi

The world upside its head outside of a window? That would be a nasty surprise opening the curtains in the morning. Especially if the viewer is still in his normal position. A nice piece of art the artwork of Oi Va Voi's latest album is.

The music on Memory Drop is at times just as mystifying. Even after several listening sessions I'm perplexed. Where to start describing this album? One thing was beyond doubt: I liked what I was hearing from the very first time, but how to capture in words what I am experiencing? That has eluded me for some time and still I am not certain whether I will find the right words in time.

"Oi Va Voi have long been standard bearers of musical exploration and artistic integrity" heads the bio. Well that is some statement. All fine and well, I do not know another Oi Va Voi album, so this header doesn't help me, does it? Reading on I learn KT Tunstall was a part of Oi Va Voi before starting her solo career. Oi Va Voi is from London with two forming band members remaining. The rest is new with female singer Zohara as a guest vocalist, who takes on a lot of songs with her beautiful, fairly low voice.

The arrangements give the songs an East European feel, not unlike De Kift does in The Netherlands or Kaizers Orchestra used to do in Norway. The music incomparable, the feel comes close. Oi Va Voi makes songs that are smoother by far, reminding me of 80s jazzy pop outfits like Matt Bianco or Sade. The songs slide and glide by on a shiny polished surface. By using a violin and a clarinet the music comes out totally differently. In a way that grabs me and speaks to me. The soft, electric guitars underscore songs with 80s rhythms and solos. The Cure without a phaser. The mix of this all spells a beautiful song: 'Big Brother'. An 80s topic with actuality if I ever saw one.

Promo Photo
Oi Va Voi manages to be quite direct as well. The firm drums and cold bass that propel 'Searchlight' forward make it a very tight song. Everyone is obliged to keep within prescribed boundaries in this song. No escape is possible, underscoring the title. What else are searchlights for when confined?

It seems I have found my words listening to Memory Drop once again. Oi Va Voi presents the world with an album that can be extremely soft and dreamy as in 'Through The Maze' and change to a more scary environment in the same song. Yes, I have heard songs like this before, like I have the way dynamics build up the song. Even the use of the clarinet isn't new. Yet, to me it seems this song underscores what Memory Drop stands for. An album with a sound of the past, with an atmosphere like a bellwether for the late 10s. "Things can go wrong, so wrong", The LVE sings in its song 'Love, When You Don't Want It' and that sentence to me seems the undercurrent of Memory Drop. "They who don't understand history are bound to relive it" to loosely quote Pearl Buck. Is that what is meant with the album title?, I don't know. It is the feel the album gives me. No, not a happy note to end this review with but certainly a necessary one in late 2018.

To return to the album. Yes, listening to it comes highly recommended. Buying it is certainly a serious option.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

vrijdag 9 november 2018

Wat Een Cirkel Is. The Avonden

Mijn kennismaking met The Avonden vond plaats in een voorprogramma van I Am Oak in het Patronaat in Haarlem. Uiterst korte liedjes vlogen om mijn oren heen, met hier en daar een duidelijk The Velvet Underground binnen- en buitenpretje. Ook vroeg ik mij een paar keer af of ik echt hoorde wat ik dacht te horen. Tragiek en komiek wisselden elkaar in hoog tempo af. 'Nachtschade', de cd die The Avonden toen net had uitgebracht bevestigde mijn ideeën over het optreden. Beide waren prima.

We zijn bijna twee jaar verder en hier is de nieuwe plaat van The Avonden. Verrassen kan de band mij bijna niet meer, dat heeft al plaats gevonden, maar in zekere gebeurt dat toch. Tijdens een toevallige ontmoeting bij het concert van broeder Dieleman gaf zanger/gitarist Marc aan dat de plaat echt anders is.

Dat klopt en klopt niet. Het geluid is op zich bekend, maar daar begint het verhaal van Wat Een Cirkel Is pas. Het korte, fragmentarische, maar volledig afgeronde is geheel verdwenen. Dit zijn nette, goed uitgewerkte songs en geen opgenomen schetsen of "grappen", met alle respect. Dat maakt dat de nieuwe The Avonden wezenlijk afwijkt van zijn voorganger.

Dat kan te maken hebben met het feit dat Wat Een Cirkel Is meer dan voorheen een groepsplaat is. The Avonden is echt een band geworden en dat is terug te horen. De invloeden van voorheen zijn nog steeds terug te horen. Dat de band een fan is van The Velvet Underground steekt het nergens onder stoelen of banken (het VU deel van Lou Reed's ballads en niet het John Cale experiment of het woeste band gerag). De heldere gitaarlijntjes van 'Candy Says' en 'Sunday Morning' vliegen heerlijk om mijn oren hier. Punten gescoord bij de eerste beluistering. Het schuift zelfs door naar softe jazz in een nummer als 'Zacht Rood Licht'.

Daar zit een deel van de andere kant van Wat Een Cirkel Is. Het is hier en daar allemaal wel heel braaf. Prima te beluisteren, maar waar is dat ontzettend prettige randje gebleven, dat ondeugende? Dat is wat verder te zoeken in 2018. Het knalt eindelijk echt helemaal tegen het einde als Marc van der Holst terugkijkt op zijn middelbare schooltijd "zes lange jaren" en toch vergeten wat een cirkel is, maar niet de niet nader genoemde "jou". Om te eindigen met The Avonden's eigen 'Candy Says', 'Hou Een Plek Voor Me Vrij'. Zelf de belletjes zitten er in. Het duister, het lichte, het zit er allemaal in.

Wat Wat Een Cirkel Is zeker wel laat zien, is kwetsbaarheid. Meer dan op 'Nachtschade' gaat her hier over gevoelens (en niet verscholen achter een opgetrokken muur van ironie of zwaarder). Dat maakt The Avonden zeker kwetsbaarder in een live setting. Om hiervan te kunnen genieten moet dat publiek wel stil blijven. En dat is voor velen, zelfs op de meest breekbare momenten, een (te) grote opgave. Dit maakt van Wat Een Cirkel Is een intensere plaat dan zijn voorganger. In een deel van de teksten wordt afgerekend met het verleden. Het "kutdorp", kerken die af mogen branden, de middelbare school, "ïk wou dat ik dood was" is een van de eerste zinnen op het album. Maar ook heel gewone, kleine observaties, in een situatie die erger doet vrezen voor degene die de observaties doet, met zijn stem waaruit de meeste emoties totaal zijn verdwenen. Ook hier is een cirkel, 'Je Kunt Hier Rondlopen'. De teksten mogen dan iets langer zijn op Wat Een Cirkel Is, er ligt steeds een wringend ongemak op de loer.

Zo valt er heel wat te plussen en minnen, maar bekeken naar de eigen merites en 'Nachtschade' op het nachtkastje te leggen, blijven nagenoeg enkel positieve punten over. Wat Een Cirkel Is laat horen waartoe deze band, die live prachtige muziek maakte in 2016, in de studio toe in staat is. En dat is gewoon prima.

'Een Klein Aapje' is het nummer dat voor mij de maat der dingend des The Avondens is. Kort, enorm afstandelijk observerend over iets dat duidelijk verre van leuk is, terwijl alles is gezegd, gedaan en gesoleerd in 1 minuut 30 seconden. Die maat moet worden bijgesteld en het is goed. Ja, deze plaat is anders. Er is overduidelijk veel langer aan gewerkt, wat geleid heeft tot "echte" songs. Ook binnen dat idioom kan The Avonden prima uit de voeten.


Je kunt Wat Een Cirkel Is hier kopen:

of luister naar onze Spotify pagina als je met het album wilt kennismaken:

donderdag 8 november 2018

Sophia Electric. Sofie Winterson

A seductive, femme fatale looks at us. Half veiled with one eye staring at us. Intense and mysterious. Does this picture capture the music on offer? Yes, I think it does. On Sophia Electric Sofie Winterson does try to seduce her listeners with a mix of warmth and cold. She sings like a French sigh girl over cold and aloof sounding electronics. The result is an album very much worth listening to.

Just listen to how elementary the album starts. A keyboard riff that could have been the basis of a soul and pop-rock record that would have been pumped up enormously with all sorts of instruments around it. Here it is what it is. The singing kept remembering me of another singer, that kept eluding me, until someone recently told me to listen to Sade's version of 'Why Can't We Live Together' (that I had all but forgotten since probably 1990) and then I knew: Sade. Ms. Winterson's music has its own features to be sure. This album is all electronics, with a few notable exceptions. At the same time 'Time' holds a soft layer of playfulness. Something I do not associate Sade with. The paradox Sophia Electric presents to its listeners.

Promo photo: Paul Belaart
Sophia Electric is mildly danceable. It reminds me of 'Molecules', Sophie Hunger's latest album, released this summer. Both feature 80s synths and releaxed beats, with enough to enjoy left for the late 10s. The enjoyment starts with the singing melodies that carry the songs, cradle them even. Warm and mildly seducing the listener, without laying it on too thick. There remains a distance between the listener and Sofie Winterson. Singing these lyrics is a serious business, something the colder electronic music underscores.

In that sense 'Sweet Heart' is a surprise. In this song Winterson truly addresses her audience. It is the most emotional song on the album by far. A reverb drenched guitar plays an elementary melody, around it some electronic soundscapes and sounds. Together a short, but beautiful, song is created.

Throughout each song there are little gems to be found. Just listen carefully and find that golden lined melody or vocal. Again that warm - cold part that walks straight through this album. The differences between the two sides of Sofie Winterson that keep presenting itself. The result is an album that is a surprise. Now I know that her live show totally does right to this album and the other way around. The album comes totally alive in a live trio setting. Yes, I'm enjoying Sophia Electric alright.


You can buy Sophia Electric here:

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

woensdag 7 november 2018

Healing Tide. The War and Treaty

De muziek van het Amerikaanse duo The War And Treaty wordt in nogal wat recensies vergeleken met de platen waarop Ike en Tina Turner elkaar naar grote hoogten wisten te stuwen.
Dat is nogal wat, want de rauwe energie van de platen van dit roemruchte Amerikaanse tweetal is sindsdien nog maar zelden geëvenaard, waardoor scepsis domineerde voordat ik Healing Tide uit de speakers liet komen.
Michael Trotty Jr. ging als jonge militair naar Irak, raakte ernstig gewond en zong na zijn herstel op herdenkingsdiensten voor gesneuvelde militairen. Tijdens een van deze diensten liep hij zangeres Tanya Blount tegen het lijf. De vonk tussen de twee sloeg op meerdere terreinen over en sindsdien zijn de twee niet alleen een echtpaar, maar ook het duo The War And Treaty.
Healing Tide is het debuut van het duo en het is een debuut waarop niets aan het toeval is overgelaten. Niemand minder dan Buddy Miller tekende voor de productie van het debuut van The War And Treaty en de Amerikaanse rootsmuzikant sleepte ook nog een aantal gelouterde muzikanten de studio in, onder wie topkrachten als Brady Blade, Adam Chaffins, Jim Hoke, Russ Pahl, Sam Bush en Emmylou Harris die in een van de tracks opduikt.
Direct in de openingstrack laten Tanya en Michael Trotty horen wat ze in huis hebben. Brady Blade zorgt voor wat eenvoudige percussie, waarna de stemmen van de twee voor het vuurwerk zorgen. De energie en soul spatten er direct van af en naast flink wat groten uit de soul (en met name Aretha Franklin) doemen inderdaad ook echo’s uit de archieven van Ike & Tina Turner op.
Ik ben niet altijd gek op soulzangers die voluit gaan, maar de openingstrack van het debuut van The War And Treaty is geweldig. In de tweede track schuiven ook de andere muzikanten aan en imponeert het tweetal uit Washington D.C. met dampende soul, die net zo makkelijk in de hoogtijdagen van de 70s soul gemaakt had kunnen worden. De band speelt fantastisch, maar het zijn Tanya en Michael Trotty die je van de sokken blazen met hun krachtige en prachtig bij elkaar passende stemmen.
Alleen op basis van de eerste twee tracks durf ik Healing Tide van The War And Treaty al uit te roepen tot een van de betere soulplaten van de laatste jaren, maar de twee hebben nog veel meer in huis, waardoor Healing Tide alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.
Soul en gospel domineren op Healing Tide, maar Tanya en Michael Trotty kunnen ook uit de voeten met blues, country, folk en rhythm & blues. Zeker wanneer het Amerikaanse tweetal voluit zingt gaan de pannen van het dak, maar gelukkig is er op het debuut van The War And Treaty ook ruimte voor meer ingetogen vocalen, die er voor zorgen dat de rillingen af en toe over je rug lopen. Op voorhand leek de vergelijking met de allergrootsten uit de geschiedenis van de Amerikaanse soulmuziek me overdreven, maar deze plaat kan de vergelijking wat mij betreft aan.
In vocaal opzicht is Healing Tide een bijzonder indrukwekkende plaat, maar de prachtige en subtiele instrumentatie (met een glansrol voor meesterdrummer Brady Blade en de subtiel overal doorheen snijdende pedaal steel), die ook buiten de kaders van de soul kleurt en flink wat country toevoegt, geeft Healing Tide nog flink wat extra glans.
Ik vind het debuut van The War And Tide het mooist wanneer wat gas wordt teruggenomen en flink wat gevoel en detail wordt toegevoegd aan de songs van het tweetal, maar ook als Tanya en Michael Trotty voluit gaan spelen ze in de meeste gevallen een gewonnen wedstrijd. Het levert een soulplaat op die je stevig bij de strot grijpt en voorlopig niet aan los laten denkt. Bijzonder indrukwekkend.

Erwin Zijleman

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about: