zondag 18 augustus 2019

Omoiyari. Kishi Bashi

Ik had nog nooit van Kishi Bashi gehoord, maar zijn nieuwe album Omoiyari is er een van een zeer bijzondere schoonheid en het is een album vol toverkracht.

Kishi Bashi maakte al een aantal albums, maar met Omoiyari trok hij voor het eerst mijn aandacht. De eerste indruk was direct een onuitwisbare indruk, want wat kleurt Kishi Bashi zijn songs mooi in. In eerste instantie is het bijna overdadig wat je hoort op Omoiyari, maar al snel valt alles op zijn plek en hoor je muziek die de zon laat schijnen en die je meeneemt naar de sprookjeswereld van de muzikant uit Athens, Georgia. Omoiyari sluit aan bij de alternatieve folkies van het moment, maar sleept je net zo makkelijk keer op keer de jaren 70 in. Het levert een volstrekt tijdloos album op dat maar aan schoonheid en kracht blijft winnen.

Kishi Bashi is het alter ego van Kaoru Ishibashi, een in Seattle, Washington, geboren muzikant met Japanse roots. Kishi Bashi maakte in het verleden deel uit van de bands Jupiter One en Of Montreal, maar de Amerikaanse muzikant maakt ook al een jaar of zeven soloalbums en heeft er inmiddels vier op zijn naam staan.
 
De laatste verscheen vorige week en is gestoken in een hoes vol kleurige houten vogeltjes. Ik geef direct toe dat ik in eerste instantie vooral door de vogeltjes met enige aandacht naar het album van Kishi Bashi keek, want de vorige albums van de momenteel in Athens, Georgia, woonachtige muzikant zijn me ontgaan en ook de naam van de muzikant was ik nog niet eerder tegen gekomen.
 
De informatie bij het album zoomt vooral in op de teksten, die stelling nemen tegen de Amerikaanse samenleving van het moment in het algemeen en de terugkeer en opkomst van de “white supremacy” in het bijzonder. Het zijn maatschappijkritische teksten die flink contrasteren met de muziek op Omoiyari. Het album staat vol met zonnige en vaak honingzoet klinkende luisterliedjes.
 
Kishi Bashi kan zelf op een heel arsenaal aan instrumenten uit de voeten, met een voorliefde voor de viool, maar heeft ook nog flink wat andere muzikanten uitgenodigd voor het inkleuren van zijn nieuwe albums, waaronder een strijkersensemble. De songs op Omoiyari zijn zo rijk ingekleurd dat het nieuwe album van Kishi Bashi niet alleen zonnig, maar ook sprookjesachtig aandoet.
 
Ik moet eerlijk toegeven dat ik op het eerste gehoor net wat te veel van het goede vond, zeker wanneer de strijkers weldadig aanzwellen en Kishi Bashi zijn muziek ook nog eens verrijkt met Beach Boys achtige koortjes. Toen ik het album voor het eerst met de koptelefoon beluisterde was ik echter om.
 
De songs van de Amerikaanse muzikant zitten razend knap in elkaar en zijn voorzien van een prachtige instrumentatie. Gezien de veelheid aan instrumenten en muzikanten zou je een Phil Spector achtige wall of sound verwachten, maar alles op Omoiyari klinkt even mooi en subtiel. Omoiyari werd opgenomen in twee studio’s en bij Kishi Bashi thuis, waarna alles op zeer kundige wijze aan elkaar is gesmeed.
 
Het is knap hoe Kishi Bashi zijn veelkleurige geluid steeds weer andere richtingen op weet te slepen. Het ene moment doet de muziek op Omoiyari bijna klassiek aan, het volgende moment is het honingzoet, maar de Amerikaanse muzikant kan ook zomaar verrassen met een gitaarsolo die je mee terugneemt naar de jaren 70, waar het nieuwe album van Kishi Bashi wel vaker uit komt en hier en daar verrast met een vleugje McCartney genialiteit. Folk, pop, chamber pop, neo-klassiek en alt-folk zijn de andere invloeden die op Omoiyari een prominente rol spelen.
 
Kishi Bashi houdt de luisteraar in tekstueel opzicht een spiegel voor en focust op de misstanden in de Amerikaanse samenleving, maar in muzikaal opzicht slaat zijn album zich als een warme deken om je heen. Het levert een tijdloos album op dat bij iedere beluistering weer net wat mooier en betoverender is. Ik heb Kishi Bashi misschien bij toeval ontdekt, maar wat ben ik er blij mee, al is het maar omdat de vorige albums van de Amerikaanse muzikant net zo mooi en bijzonder zijn.

Erwin Zijleman

Je kunt Omoiyari hier kopen:

https://kishibashi.bandcamp.com/



or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 17 augustus 2019

Wake Up Again. Eleni Mandell

Eleni Mandell maakt tot dusver alleen maar bescheiden klassiekers en ook haar nieuwe album is er weer een om intens te koesteren.

20 jaar geleden ontdekte ik bij toeval de muziek van Eleni Mandell en sindsdien weet ze me met ieder nieuw album te verrassen. Ook haar nieuwe album is er weer een van een bijzondere schoonheid. Wake Up Again is een wat donker klinkend en opvallend intens album, waarop prachtige gitaarlijnen samenvloeien met de bijzondere stem van de singer-songwriter uit Los Angeles. Eleni Mandell klinkt ook op haar nieuwe album weer net wat anders dan op haar vorige albums, maar de kwaliteit spat er ook dit keer van af. Het is een album dat zich niet in een hokje laat duwen maar meerdere genres laat samenvloeien in een geluid dat intrigeert en betovert. Topalbum nummer 11 van deze helaas zeer onderschatte muzikante.

Als ik een lijstje moet maken met de wat mij betreft meest onderschatte singer-songwriters zal Eleni Mandell hier zeker op staan. De singer-songwriter uit Los Angeles maakt inmiddels precies 20 jaar albums en de een is nog mooier dan de ander.
 
De tien albums die de Amerikaanse singer-songwriter tussen 1999 en 2015 maakte zijn me allemaal zeer dierbaar en ondanks het feit dat ze allemaal het unieke stempel van Eleni Mandell bevatten, zijn ze ook allemaal verschillend.
 
Eleni Mandell had in haar jongere jaren niemand minder dan Chuck E. Weiss als mentor en liet zich in deze jaren vooral inspireren door de muziek van haar held Tom Waits. Sindsdien maakte ze net zo makkelijk pure country met een hang naar de jaren 70 als stekelige rock die haar de vergelijking met PJ Harvey opleverde.
 
De afgelopen jaren was het helaas wat stil rond de singer-songwriter uit Los Angeles, maar Eleni Mandell keerde deze week gelukkig terug met album nummer elf. Wake Up Again kreeg vorm op een moment dat Eleni Mandell songwriting cursussen gaf in een Amerikaanse vrouwengevangenis, wat een aantal mooie en vaak wat donkere verhalen heeft opgeleverd.
 
Ook Wake Up Again is weer voorzien van een geluid dat onmiskenbaar klinkt als Eleni Mandell, maar de muzikante uit Los Angeles legt ook dit keer weer net wat andere accenten. De openingstrack Circumstance valt direct op met een donkere basis van bas en drums, die wordt doorsneden met bijzonder klinkende gitaarlijnen van de mij onbekende Milo Jones en natuurlijk met de prachtige stem van Eleni Mandell.
 
De wat uitwaaiende en galmende gitaarlijnen keren terug in alle songs op Wake Up Again en geven de muziek van Eleni Mandell iets ruimtelijks maar ook iets eigenzinnigs. Ik heb altijd al een enorm zwak gehad voor de zang op haar albums, maar op Wake Up Again zingt Eleni Mandell nog net wat intenser, wat de impact van haar songs verder vergroot.
 
Eleni Mandell deelt haar songwriting skills tegenwoordig kennelijk met anderen, maar blijft zelf een klasse apart. Haar nieuwe album staat vol met songs die je vastgrijpen en die je vervolgens zelf niet meer los wilt laten. Het zijn songs die aanspreken door de teksten en de zang, maar ook de instrumentatie op Wake Up Again is weer een kunststukje.
 
Eleni Mandell beheerst de zeldzame kunst om Amerikaanse rootsmuziek binnen een paar minuten om te laten slaan in stekelige indie-rock en schakelt ook net zo makkelijk weer terug of verleidt met jazzy klanken. Ook Wake Up Again laat zich hierdoor nauwelijks in een hokje duwen of het moet het hokje albums van een bijzondere schoonheid zijn.
 
Ik was direct diep onder de indruk van het bijzonder klinkende gitaarwerk op het nieuwe album van Eleni Mandell en van haar zang en beiden worden eigenlijk alleen maar mooier en trefzekerder, waardoor Wake Up Again al snel uitgroeit van een prima plaat tot een van de parels in het bijzondere oeuvre van Eleni Mandell, wat gezien de hoge en constante kwaliteit van haar albums absoluut iets wil zeggen.
 
Wake Up Again duikt in de meeste releaselijsten van deze week niet op en zelf pikte ik het album ook bij toeval op. Doodzonde, want Wake Up Again behoort deze week, deze maand en dit jaar tot de beste albums. Eleni Mandell is de naam, luister zeker eens naar haar prachtige muziek.

Erwin Zijleman

Je kunt Wake Up Again hier kopen:

https://elenimandell.bandcamp.com/album/wake-up-again
 

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 16 augustus 2019

1634 Lexington Avenue. Carlton Jumel Smith

Carlton Jumel Smith uit Harlem, new York, komt voor mij uit het niets, maar steekt menig groot soulzanger naar de kroon met dit fantastische album.

Carlton Jumel Smith maakt al een aantal decennia muziek vanuit zijn geboortestad New York en vanuit de wijk Harlem in het bijzonder, maar het zijn een Fins label en een Finse band die de Amerikaan op de kaart zetten als een groot soulzanger. 1634 Lexington Avenue klinkt als een vergeten klassieker uit de jaren 70 en laat een zanger horen die destijds met de besten mee had gekund. Dat geldt ook voor zijn Finse band, die de pannen van het dak speelt en een soulgeluid neerzet dat zowel authentiek als eigentijds klinkt. Er zijn de afgelopen jaren meerdere geweldige soulzangers opgestaan, maar zo goed als Carlton Jumel Smith hoor ik ze maar zelden.

Carlton Jumel Smith vierde recentelijk zijn 59e verjaardag en heeft inmiddels een rijk muzikaal leven achter zich. De in de New Yorkse wijk Harlem geboren en getogen muzikant maakte deel uit van meerdere bands en liet in deze bands horen dat hij uit de voeten kan met alles tussen soul, funk en house.
 
Een jaar of tien geleden leek de Amerikaanse muzikant met een tweetal prima albums voet aan de grond te krijgen in de neo-soul beweging, maar de afgelopen jaren was het stil rond Carlton Jumel Smith.
 
Voor zijn nieuwe album moest de soulzanger zijn thuishaven in Harlem, New York, tijdelijk verruilen voor het Finse Helsinki. Het in deze stad gevestigde label Timmion, haalde Carlton Jumel Smith naar haar eigen studio in de Finse hoofdstad en koppelde de Amerikaan aan haar huisband Cold Diamond & Mink.
 
Nu associeer ik Helsinki met van alles en nog wat, maar niet direct met soul. Dat het Finse label en haar huisband uitstekend uit de voeten kunnen met het genre maakt Carlton Jumel Smith’s nieuwe album 1634 Lexington Avenue al na enkele noten duidelijk en vanaf dat moment is ook duidelijk dat de mij tot voor kort onbekende Amerikaanse muzikant een groot soulzanger is.
 
Het broeierige geluid op 1634 Lexington Avenue en de geweldige zang van Carlton Jumel Smith nemen je op het eerste gehoor onmiddellijk mee terug naar de hoogtijdagen van grote soulzangers als James Brown (die Carlton Jumel Smith als zijn grote voorbeeld ziet), Al Green, Sam Cooke en noem ze maar op. Net als deze grote soulzangers kan de muzikant uit New York geweldig doseren. Het ene moment houdt hij prachtig in, om op het volgende moment de noten uit zijn tenen te laten komen.
 
Zijn Finse band weet precies wat nodig is om de muziek op 1634 Lexington Avenue naar een nog wat hoger plan te tillen en speelt de pannen van het dak. Natuurlijk zijn er moddervette blazers, maar op mij maken vooral de keyboards en de geweldig spelende ritmesectie indruk. Het past allemaal prachtig bij de soulvolle strot van Carlton Jumel Smith, die in iedere track diepe indruk maakt.
 
Soul zoals die gemaakt werd in de hoogtijdagen van Motown en Stax speelt de hoofdrol op dit geweldige album, maar Cold Diamond & Mink voegt ook fraaie funky accenten toe aan de muziek op het album en flirt hier en daar met meer eigentijdse dansmuziek. Het is echter de vintage soul die me het stevigst bij de strot pakt. In muzikaal en productioneel opzicht doen de Finnen niet onder voor de grote Amerikaanse soulstudio’s uit het verre verleden, maar het is Carlton Jumel Smith die de show steelt met zang die continu garant staat voor kippenvel.
 
Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de albums van de veel te vroeg overleden Charles Bradley, die een plekje heeft achtergelaten dat prachtig kan worden opgevuld door de minstens even getalenteerde Carlton Jumel Smith. Er zijn de afgelopen jaren nogal eens soulzangers die op latere leeftijd doorbreken naar een groot publiek. Vergeleken met deze soulzangers is Carlton Jumel Smith met zijn 59 jaar nog een jonkie, maar de doorbraak is hem van harte gegund en is niet meer dan terecht. En nu maar hopen dat deze geweldige soulzanger binnenkort op de Europese podia te zien is.

Erwin Zijleman

Je kunt 1634 Lexington Avenue hier kopen:

https://carltonjumelsmith.bandcamp.com/album/1634-lexington-ave


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 14 augustus 2019

U.F.O.F. Big Thief

Big Thief kiest op haar derde album voor een meer ingetogen, loom en folky geluid dat uiteindelijk nog meer indruk maakt dan het geluid op de terecht geprezen voorgangers.

Na twee geweldige albums koos Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker vorig jaar op haar soloalbum voor een meer ingetogen geluid. Het is een geluid dat zijn weg heeft gevonden naar het nieuwe album van Big Thief. U.F.O.F. klinkt loom, dromerig en folky en verrast met een subtiele instrumentatie en buitengewoon trefzekere fluisterzang van Adrianne Lenker, die op ieder album beter gaat zingen. Ook de songs op het nieuwe album zijn prachtig en zitten vol verrassende lagen en wendingen. Het levert een album op dat wordt overladen met superlatieven en daar valt niets op af te dingen.

Masterpiece, het debuut van de Amerikaanse band Big Thief, lag alweer bijna drie jaar geleden lang op de stapel, maar toen ik het album eenmaal had beluisterd was ik ook direct verkocht.
 
Big Thief imponeerde op haar debuut met een aantal stevige rocksongs en een aantal wat meer folky tracks. Masterpiece klonk rauw en eigenzinnig, maar maakte uiteindelijk de meeste indruk met de bijzondere zang van de frontvrouw van de band, Adrianne Lenker, die van Masterpiece een onbetwiste jaarlijstjesplaat maakte.

 
De band uit Brooklyn, New York, keerde een jaar na het zo goede debuut terug met Capacity, dat het geluid van het debuut nog wat verder doorontwikkelde en voorzag van invloeden uit de lo-fi, shoegaze, dreampop, noiserock en psychedelica. "Ruwe diamanten die je zelf mag slijpen", noemde ik de songs op de eerste twee albums van Big Thief en deze omschrijving ging ook zeker op voor de songs op het soloalbum van Adrianne Lenker, dat vorig jaar verscheen.

 
Op dit soloalbum, abysskiss, borduurde Adrianne Lenker voort op het geluid van Big Thief, al waren de gruizige gitaren verruild voor een meer ingetogen instrumentarium en hadden invloeden uit de folk aan terrein gewonnen.

 
Het meer ingetogen geluid van het soloalbum van Adrianne Lenker heeft zijn weg gevonden naar het nieuwe album van Big Thief. U.F.O.F. opent met een dromerige en folky track, waarin de bijzondere zang van de frontvrouw van de band wederom de hoofdrol opeist, tot gruizige gitaren aan het eind van de song de macht grijpen en Big Thief weer meer klinkt dan op haar eerste twee albums.

 
Adrianne Lenker tekent op het derde album van Big Thief voor haar meest dromerige en verleidelijke vocalen tot dusver en wat mij betreft zijn het ook haar beste vocalen tot dusver. Niet alleen de fluisterzachte zang op U.F.O.F. trekt nadrukkelijk de aandacht, want ook de instrumentatie is nog wat mooier en avontuurlijker dan we al van de band uit Brooklyn gewend waren en komt in vele lagen uit de speakers.

 
De vorige albums van Big Thief deden mij vooral denken aan de muziek van onder andere Sharon Van Etten, Angel Olsen en Lady Lamb. Het zijn namen die nog steeds relevant zijn als vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van P.J. Harvey en op een of andere manier ook Kate Bush komen bij mij met enige regelmaat op.

 
U.F.O.F. bevat veel meer invloeden uit de folk dan de eerste twee albums van Big Thief, maar de Amerikaanse band sleept er ook dit keer allerlei invloeden bij, waardoor het hokje folk uiteindelijk net zo irrelevant is als het hokje indie-rock of het hokje dreampop. “folk-tinged indie bordered by demons” noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en beter kan ik het niet bedenken.

 
Het debuut van Big Thief was voor mij een jaarlijstjesplaat, maar vergeleken met dit debuut laat de Amerikaanse band op U.F.O.F. heel veel groei horen. De zang van Adrianne Lenker klonk op de eerste albums nog wat onvast, maar op het nieuwe album van haar band overtuigt ze met iedere noot die ze zingt. Hetzelfde geldt voor de muziek op het album, die veel subtieler en avontuurlijker is dan in de eerste jaren van de band.

 
U.F.O.F. wordt in de eerste dagen na de release wereldwijd de hemel in geprezen en ik kan daar alleen maar aan meedoen. Big Thief heeft een prachtig derde album afgeleverd en het is een album waar de groei voorlopig nog lang niet uit is.


Erwin Zijleman

Je kunt U.F.O.F hier kopen:

https://bigthief.bandcamp.com/album/u-f-o-f


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 13 augustus 2019

Life Metal. Sunn O)))

De drones van Sunn O))) denderen weer over je heen, maar wat is er dit keer veel moois verstopt in al het geweld.

Sunn O))) maakt al jaren muziek die vooral bestaat uit door elektrische gitaren gegenereerde drones. Dat is over het algemeen genomen zware kost en uitsluitend geschikt voor de echte liefhebber, maar het onlangs verschenen Life Metal klinkt net wat minder duister dan de vorige albums van de band. Het album werd prachtig opgenomen door topproducer Steve Albini, die ieder detail wist te vangen, en verder verrijkt door een aantal gastmuzikanten. Geef je over aan de drones van Sunn O))) en de muziek van de Amerikaanse band neemt bezit van je, om je vervolgens pas na 70 minuten weer los te laten. Het levert een luisterervaring op die zijn weerga niet kent.

Ik heb me in het verleden slechts een paar keer gewaagd aan de albums van de Amerikaanse band Sunn O))). De band uit Seattle, Washington, ooit begonnen als een Earth tribute band, bestaat al sinds het eind van de jaren 90 uit de gitaristen Stephen O'Malley en Greg Anderson en heeft inmiddels een stapeltje albums op haar naam staan.
 
Het zijn albums die niet makkelijk in een hokje zijn te duwen, wat een vreemde mengelmoes aan bestaande en nieuw gecreëerde hokjes heeft opgeleverd. De albums van Sunn O))) krijgen net zo makkelijk etiketten als avant garde en ambient als labels als noise en metal opgeplakt, waarbij het laatste nog wordt voorzien van voorvoegsels als doom, experimental of alternative.
 
Het is allemaal niet voldoende om de muziek van Sunn O))) in een hokje te duwen dat de muziek van de band recht doet of dat de lading enigszins dekt. De muziek van de band uit Seattle bestaat voornamelijk uit zogenaamde drones. Drones zijn tonen of geluiden die lang worden aangehouden en in het geval van Sunn O))) worden ze gemaakt met elektrische gitaren. Stephen O'Malley en Greg Anderson spelen niet al te veel akkoorden, maar alles dat ze spelen wordt lang uitgerekt, waardoor de muziek van Sunn O))) vaak duister en bezwerend klinkt.
 
Ik heb de muziek van Sunn O))) in het verleden wel eens donkerder gehoord dan op het onlangs verschenen Life Metal, maar verwacht geen zonnige of lichtvoetige deuntjes van Stephen O'Malley en Greg Anderson. Life Metal, dat in eerste instantie alleen op Record Store Day verkrijgbaar was, maar nu gelukkig toch nog binnen ieders bereik komt, bevat slechts vier tracks die in lengte variëren van bijna 12 tot ruim 25 minuten muziek. In totaal krijg je bijna 70 minuten drones voor de kiezen en dat zal niet iedereen als lichte kost ervaren.
 
Life Metal werd niet alleen door Stephen O'Malley en Greg Anderson gemaakt, want in de studio kreeg het tweetal onder andere gezelschap van zangeres en celliste Hildur Guðnadóttir van de IJslandse band Múm, van bassist Tim Midyett en van de Australische geluidskunstenaar Anthony Pateras en zijn Nederlandse evenknie Tos Nieuwenhuizen. Minstens even belangrijk was het aanschuiven van levende legende Steve Albini als producer.
 
Steve Albini, die een CV heeft om bang van te worden, nam de drones van Sunn O))) analoog op en is er in geslaagd om de muziek van de Amerikaanse band wat minder duister te laten klinken dan in het verleden. Makkelijk is het allemaal niet, maar stel je open voor de muziek op Life Metal en de drones van Sunn O))) doen iets met je. De lang aanhoudende gitaarakkoorden hebben bij voldoende aandacht een bijna benevelende werking op de luisteraar en transformeren langzaam maar zeker van een bak herrie in klanken van een bijzondere schoonheid.
 
Steve Albini heeft de gitaarakkoorden prachtig opgenomen en vervolgens op subtiele wijze verrijkt met onder andere de stem of de cello van Hildur Guðnadóttir of de pianoklanken en elektronica van Anthony Pateras en Tos Nieuwenhuizen. Zeker bij beluistering met flink volume of bij beluistering met de koptelefoon heeft de muziek van Sunn O))) razendsnel een bijzonder effect. De zich langzaam voortslepende gitaar drones brengen je vrijwel onmiddellijk in een andere gemoedstoestand, waarna de in eerste instantie als ruis ervaren klanken tot leven komen en steeds weer net wat andere tonen aan de oppervlakte brengen.
 
Steve Albini verdient een standbeeld voor de wijze waarop hij de muziek van Sunn O))) heeft opgenomen, want iedere keer hoor je weer andere details of subtiele accenten in het gitaargeweld dat als een tsunami over je heen blijft denderen. Ik kan me voorstellen dat lang niet iedereen met de muziek op Life Metal uit de voeten kan, maar geef de muziek van Sunn O)) de tijd om te groeien en de bezwerende klanken worden mooier en mooier. Stephen O'Malley en Greg Anderson, Steve Albini en de gastmuzikanten namen overigens nog een album op, dat later dit jaar zal verschijnen. Nu al iets om naar uit te kijken.

Erwin Zijleman

Je kunt Life Metal hier kopen:

https://sunn.bandcamp.com/album/life-metal


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 12 augustus 2019

Atlanta Millionaires Club. Faye Webster

Faye Webster vermengt op bijzondere wijze invloeden uit de country en de R&B met bijzonder aangename verleiding als resultaat.

Faye Webster is pas 21, maar maakt al een aantal jaren muziek. Op Atlanta Millionaires Club vloeit al haar vorige muziek prachtig samen in een warmbloedige mix van R&B, soul en een beetje country. Atlanta Millionaires Club staat vol met even broeierige als lome klanken, waarbij het heerlijk wegdromen is, maar vergeet ook vooral niet te luisteren naar de uitstekende muzikanten, naar de prima zang, naar de bijzondere mix van invloeden en naar de persoonlijke teksten van de jonge Amerikaanse singer-songwriter. Het valt niet mee om in 2019 nog met een origineel geluid op de proppen te komen, maar Faye Webster slaagt er glansrijk in.

Faye Webster groeide op in Atlanta, Georgia, en kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. Als jonge tiener schreef ze vooral countrysongs, maar op de middelbare school groeide de liefde voor hiphop en R&B en omarmde ze vooral de muziek van R&B ster Aaliyah, die overleed toen Faye Webster nog in de luiers zat.
 
Het lijken uitersten, maar op Atlanta Millionaires Club smeedt Faye Webster met name country en R&B moeiteloos aan elkaar. Atlanta Millionaires Club is niet het eerste album van Faye Webster, maar wel het eerste album voor een platenmaatschappij van naam en faam (Secretly Canadian).
 
Het album opent direct met zeer dominant aanwezige pedal steel klanken, die wel vaker terugkeren op Atlanta Millionaires Club. De pedal steel en een bijzonder aangenaam klinkend orgel geven de muziek van Faye Webster een country feel, maar de rest van de instrumentatie en de stem van de jonge Amerikaanse singer-songwriter staan veel verder van de country af.
 
Faye Webster heeft een voorliefde voor lome en zwoele klanken en combineert deze met al even lome en zwoele vocalen. Wanneer je alleen naar de keyboards, de blazers, de ritmes en de zang luistert zal Atlanta Millionaires Club vooral associaties oproepen met pop en R&B, maar dan is er toch ook weer die pedal steel die de muziek van Faye Webster voorziet van accenten uit de Amerikaanse rootsmuziek, waarbij zowel invloeden uit de country als invloeden uit de soul opduiken.
 
Het is zoals gezegd een bijzondere combinatie, maar het is een combinatie die verrassend goed werkt. Het geluid van de pas 21 jaar oude Faye Webster dringt zich genadeloos op, maar prikkelt ook steeds weer de fantasie. Atlanta Millionaires Club is een zwoel album om lekker bij weg te dromen, maar het is ook een album waarvan je geen detail wilt missen.
 
Er is helaas maar weinig informatie over de muzikanten op het in Athens, Georgia, opgenomen album, maar het door Drew Vandenberg en Faye Webster zelf geproduceerde album klinkt fantastisch en betovert continu met warmbloedige klanken. Met name aan het begin van het album zijn de rootsinvloeden net wat dominanter, terwijl aan het eind de R&B zich wat meer opdringt, zeker wanneer rapper Father aanschuift, maar het mooist zijn toch de tracks waarin alle invloeden prachtig samenvloeien en Faye Webster meedogenloos verleidt met dromerige klanken.
 
Ook dan is er meer, want in tekstueel opzicht is de jonge Amerikaanse niet op haar mondje gevallen, wat Atlanta Millionaires Club voorziet van wat extra byte. Het levert een album op dat anders klinkt dan de albums van haar collega vrouwelijke singer-songwriters (hier en daar hoor ik wel wat van Cat Power overigens) en dat zich hierdoor makkelijk weet te onderscheiden. Ik was op basis van haar vorige albums voorzichtig benieuwd naar het nieuwe album van Faye Webster, maar Atlanta Millionaires Club overtreft wat mij betreft alle verwachtingen.

Erwin Zijleman

Je kunt Atalanta Millionaires Club hier kopen:

https://fayewebster.bandcamp.com/album/atlanta-millionaires-club


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 11 augustus 2019

The Big Freeze. Laura Stevenson

Laura Stevenson maakte zes jaar geleden al eens flink wat indruk, maar levert nu een nog veel sterker album af met songs die meerdere kanten op kunnen.

Ik raakte zes jaar geleden behoorlijk verslingerd aan het fraaie Wheel van Laura Stevenson, maar verloor de singer-songwriter uit New York net zo snel weer uit het oog. Met The Big Freeze duikt Laura Stevenson nu opnieuw op en maakt ze nog wat meer indruk dan zes jaar geleden. The Big Freeze kan pastoraal en folky klinken, maar ook rauw en stekelig of juist schaamteloos poppy. In alle genres kan Laura Stevenson uitstekend uit de voeten en maakt ze indruk met intense songs die het oor lieflijk kunnen strelen of ruw uit kunnen halen. Wheel sneeuwde uiteindelijk onder, maar The Big Freeze verdient echt alle aandacht.

Een jaar of zes geleden maakte ik bij toeval kennis met de muziek van Laura Stevenson. Het in 2013 verschenen Wheel maakte flink wat indruk met folky songs, die zomaar konden ontsporen en zowel de kant van de pop als de kant van de rock op konden schieten. Wheel viel op door bijzondere zang, een fraaie instrumentatie met geweldig gitaarwerk en wonderschone vioolpartijen en opvallend pure en rauwe klanken.
 
Ik was er na beluistering van Wheel van overtuigd dat ik Laura Stevenson vanaf dat moment nauwlettend in de gaten zou gaan houden en ik was er bovendien van overtuigd dat ik me zou gaan verdiepen in de platen die ze voor Wheel had gemaakt met haar band The Cans.
 
Zes jaar later moet ik concluderen dat ik Laura Stevenson helemaal vergeten was, waardoor ik het in 2015 verschenen Cocksure heb gemist, net als de platen met The Cans. Ik begon aan de beluistering van haar nieuwe plaat The Big Freeze zonder enige herinnering aan Wheel, maar na verloop van tijd kwamen er toch echo’s uit het verleden naar boven en bleek het toch niet de eerste keer dat ik onder de indruk was van de muziek van de singer-songwriter uit New York.
 
Ook op The Big Freeze kan Laura Stevenson weer aangenaam folky klinken. De openingstrack valt op door een stemmige instrumentatie met hier en daar prachtige accenten. De track wordt echter gedragen door de mooie heldere stem van Laura Stevenson, die wat vaster zingt dan op haar vorige plaat, maar nog altijd kies voor expressieve vocalen. Wanneer aan het eind van de project fraaie vioolklanken door de song heen snijden, missen we alleen de ruwe gitaaruithalen van Wheel nog.
 
Deze komen uit de speakers in de tweede track, die laat horen dat Laura Stevenson niet alleen intiem en folky kan klinken, maar ook ruw en direct. Waar je The Big Freeze op basis van de openingstrack nog in het hokje folk zou duwen, schaart Laura Stevenson zich met de tweede en derde track onder de jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment (denk aan Julien Baker en Phoebe Bridgers).
 
Wheel schoot zes jaar geleden alle kanten op en ook de nieuwe plaat van Laura Stevenson laat zich niet in een hokje duwen. Na folk en indie-rock krijgen we in de vierde track heerlijk zonnige gitaarpop en ook in dit genre kan Laura Stevenson verrassend goed uit de voeten.
 
De singer-songwriter uit New York nam haar nieuwe plaat op in haar ouderlijk huis terwijl de barre winter buiten huis hield. Op Wheel liet ze al horen dat ze uitstekende songs kan schrijven, maar The Big Freeze legt de lat nog wat hoger en zou Laura Stevenson onder de aandacht van een groter publiek moeten brengen.
 
Zeker de intieme en wat meer ingetogen songs op de plaat zijn van een bijzondere schoonheid en stralen kracht en urgentie uit, maar ook wanneer Laura Stevenson het tempo wat opvoert overtuigt ze bijzonder makkelijk met een album vol ijzersterke songs, een fraaie en doordachte instrumentatie en een stem die alle songs op gloedvolle wijze tot leven brengt. Verrassend sterk album dat nog wat meer indruk maakt dan het wat vergeten Wheel.

Erwin Zijleman

Je kunt The Big Freeze hier kopen:

https://laurastevenson.bandcamp.com/album/the-big-freeze


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g