maandag 21 oktober 2019

The Blissful Joy Of Living. The Sweet Relief of Death

To call The Blissful Joy Of living beautiful would be overdoing things by a long margin. The Sweet Relief of Death unleashes a kind of primordial force killing off all sensitivities that I may have left in my slowly aging ears. What the energy the band calls forward certainly does is making me realise the joy a bit more and that I’m not going to be in search of that sweet relief for a while yet, given half the chance.

The Blissful Joy Of Living is an album where there’s no room for any subtleties. Guitars are shredded, shredded louder and then some more for good measure. Whole walls of guitars, like a house totally overgrown by vines, leaving only true space for the singer's voice, like the windows that are cut open in between the vine in order to look out. Somewhere in the background there is a drummer going about his business. In fact it could be a drum machine for all I care. Listening closer, I have a hard time identifying between the two options. In the last song it is even 100%, I'd say. What is a fact, is that drummer Sven Engelsman up to a certain point can do whatever he likes. The guitars played by Martijn Tevel shred away anyway. The bass is another issue as the instrument hovers somewhere in between. Sometimes part of the rhythm, sometimes just laying down some accents which the guitars and drums do not make of finally contributing to the noise some more.

Promo photo
In ‘Sway’ I have no doubts though. This song presents the listener with an extremely effortful piece of drumming. The song is an onslaught to all senses, even those senses having nothing to do with listening. Live this will be music at ear-splitting level. An experience like I had in Amsterdam two years ago with A Place To Bury Strangers. The difference is the singing of singer Alicia Breton Ferrer and the mix of her voice in the whole. Her lyrics can, well almost, always be followed. Melody is beside the point though. This is more performance than singing. Perhaps it is near impossible to find a true melody over the noise. I have a hard time calling the music on The Blissful Joy Of Living songs. Buildings would come closer had the term be appropriate for compositions.

So in short, anyone who “lives” through the first two songs will get to the end. In a minute or 20 all six songs have played themselves out in a blistering storm of music. But pay attention now. You’ll find a surprise in the form of ‘Sick Girl’, a song that almost plays out like a “regular” indierock song.

What keeps hanging in my mind, revolving there over and over, is the impression The Blissful Joy Of Living as an angry album. Yet I truly doubt if it is. There certainly is aggression in the playing in the way the songs/buildings are attacked. This is not the same as anger though. The Sweet Relief of Death does not play music from a blind rage. In fact I have the impression the six songs on the album are well thought out. The little light that is allowed into the album in ‘Sick Girl’ and a part of ‘Hey’ show just that. What remains is the sweltering heat of an intense band. The Blissful Joy of Living proves to exactly be the right frame of mind to keep the relief found in the band's name at bay for a while longer. Life's too much fun with surprising albums like this.

Wo.

You can listen to and buy The Blissful Joy Of Living here:

https://thesweetreleaseofdeath.bandcamp.com/album/the-blissful-joy-of-living


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 20 oktober 2019

Two Margaritas At The Fifty Five. Elizabeth The Second

For years Bongley Dead was the only punk rock band from Italy on these pages. Those days are gone from today onwards. They are joined by Elizabeth The Second from Padua. With Two Margaritas At The Fifty Five the band throws it first mini album into the world. An album filled with light sounding punkrock and 60s garage rock anthems.

Elizabeth The Second, not to be confused with the long reigning queen bent on breaking all reigning records there are to break, is a rock trio from Padua. Ben Moro sings and plays guitar, Michele Venturini plays bass and Luca Gallato drums. Only around for a little over a year, the band has obviously found its pace. Ben and Michele are old friends who played together before. After meeting Luca the threesome blended into this force, that does not hide its influences and jumps from them to create its own music. Names referenced are The Strokes, Arctic Monkeys, The Libertines, The Stone Roses. There are more you’ll find when you start listening. Anyone dropping these names deserves at least one chance and when that level is, at a minimum, met, more in-depth listening becomes an option.

I will not go as far as stating than Two Margaritas At The Fifty Five clocks in on the level of these bands’ first records. All The Strokes came up with after their 7th song on ‘Is This It’ though? , easily. That is what Elizabeth The Second does well, it captures energy and balls it into an energized song, while singing Moro sounds like he will soon be bleeding parts of his larynx for us.

‘No One Cares’ is the first song and single. A few things are noticeable straight away. The bass and drums fill up most of the sound. The guitar opens the song and the album. The sound higher than I would have expected. When it drops away for the first verse it is clear that this song is about tightness and not about playing as much as possible. There is a hint of The Living End in the music and chord progression. It is the dynamics that make up the backbone of the song. So where the music is fairly elementary, the magic is kept for the vocal melody that is allowed to swirl around the music. Together they make for an excellent first single to the album. Punkrock meets pop with a hint of rockabilly.

Photo: Filippo Galvanelli
That high and deep sound of the rhythm guitar is a signature sound for Elizabeth The Second. An overdubbed lead guitar in ‘Mickey’ with a nice effect on it a frolic they allow themselves it almost seems. The band is good enough when keeping things basic. Here the warbly sound is nothing but a nice extra. The tougher solo later on is of the solid and necessary kind.

The playful ‘Yesterday I Was 20’ is the third song that convinces me I am listening to a good album. Mission succeeded it seems. Again the band mixes punk, with dynamics and adds some psychedelic twists in the interlude. The result is a hybrid song that has two faces, the switch back to the punkrock part is not as subtle as good have been but forgivable.

The two final songs keep up the mood in the right way and make sure that my feeling about Two Margaritas At The Fifty Five remains fully in tact. In fact the reggae rhythm of ‘Gimme One Euro’ provides the album with a nice change in listening, adding to the fun.

Italy has another fine band on my list (and don’t forget to check out Bongley Dead if you haven’t before!).

Wo.

You can listen to and buy Two Margaritas At The Fifty Five here:

https://elizabeththesecond.bandcamp.com/releases


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 19 oktober 2019

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid. Queens of Jeans

Bij eerste beluistering was ik verkocht, maar If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van de Amerikaanse band Queen Of Jeans wordt alleen maar mooier. 

Er zijn momenteel talloze bands die teren op de muzikale erfenis van de shoegaze en dreampop. Ook Queen Of Jeans is niet vies van invloeden uit deze genres, maar de Amerikaanse band verwerkt ze wel in een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat nadrukkelijk put uit de muziek die in de jaren 90 werd gemaakt, maar invloeden uit de jaren 60 vinden net zo makkelijk hun weg in de muziek van de band. Het levert een prachtig geluid op waarin diepe bassen worden gecombineerd met fraai en veelkleurig gitaarwerk. Het past prachtig bij de geweldige zang op het album en het is deze zang die het album nog wat verder boven het maaiveld uit tilt. Het is een van de obscure parels van deze week, maar wat is het een mooie.

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid is mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Philadelphia, Pennsylvania, afkomstige band Queen Of Jeans.

De band, die momenteel bestaat uit twee vrouwen en één man, of volgens hun bandcamp pagina uit “2 gay vegans + 1 beautiful boy omnivore from south Philly”, debuteerde vorig jaar heel aardig, maar zet nu een flinke stap op haar tweede album. Queen Of Jeans maakt op If You're Not Afraid, I'm Not Afraid muziek die herinnert aan het verleden, maar die ook eigentijds klinkt.

Vooral door de stevig aangezette vocalen en koortjes is de muziek van de Amerikaanse band aan de ene kant voorzien van een 60s geluid dat herinnert aan de hoogtijdagen van de Phil Spector girlpop, maar Queen Of Jeans heeft zich ook stevig laten beïnvloeden door 60s psychedelica. De band heeft haar inspiratie zeker niet alleen in de jaren 60 gevonden, want uit de jaren 90 klinken flink wat invloeden uit de indie-rock en uit de dreampop en met name shoegaze door.

Het levert een sound op die me uitstekend bevalt. If You're Not Afraid, I'm Not Afraid combineert diepe bassen en ruimtelijke gitaarlijnen met mooie helderde vrouwenvocalen. Het zijn de vooral deze vocalen die mijn enthousiasme voor het nieuwe album van Queen Of Jeans in eerste instantie aanwakkerden. Het zijn vocalen die de songs van de band uit Philadelphia een flink stuk omhoog tillen, zeker wanneer de zoete klanken worden gebundeld in bloedmooie koortjes. Het past allemaal prachtig bij de instrumentatie die gruizige gitaarlijnen combineert met prachtige ruimtelijk gitaarloopjes.

Het geluid van de band klinkt vertrouwd in de oren, maar toch doet de muziek van Queen Of Jeans me niet direct aan die van een andere band denken, of het moet een vage herinnering aan de helaas nooit doorgebroken band Crowsdell zijn

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid streelt steeds weer het oor met honingzoete melodieën, schitterend gitaarwerk en fraaie vocalen. Direct bij eerste beluistering was ik verkocht, maar de songs van de Amerikaanse band worden bij herhaalde beluistering zeker niet minder. Integendeel.

Het knappe van dit album is dat iedere keer wanneer je denkt dat je het in een hokje hebt geduwd het weer een net wat andere kant opschiet. Queen Of Jeans kan uit de voeten met gruizige shoegaze, maar kan ook meedogenloos verleiden met honingzoete pop. De band onderscheidt zich daarom bijzonder makkelijk van al die bands die de afgelopen jaren de muzikale erfenis van de shoegaze of de dreampop hebben omarmd.

De band, die ook in tekstueel opzicht wat te melden heeft en geen blad voor de mond neemt, verdient een groot compliment voor het prachtige geluid op haar nieuwe album, wat ongetwijfeld deels de verdienste is van producer Will Yip. De bassen knallen uit de speakers, maar ook de subtiele gitaarlijnen en zangpartijen krijgen alle ruimte die ze nodig hebben en klinken alsof ze op 1 meter afstand van je worden ingespeeld. Heel veel aandacht is er in Nederland nog niet voor dit nieuwe album van Queen Of Jeans, maar If You're Not Afraid, I'm Not Afraid is een ware parel.

Erwin Zijleman

Je kunt If You're Not Afraid, I'm Not Afraid hier beluisteren en kopen:

https://queenofjeans.bandcamp.com/album/if-youre-not-afraid-im-not-afraid


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 18 oktober 2019

The Question. Anna Tivel

Het vorige album van Anna Tivel eindigde hoog in mijn jaarlijstje en haar nieuwe album is nog mooier en indrukwekkender.

Ik had nog nooit van Anna Tivel gehoord toen ik nog geen twee jaar geleden haar album Small Believer in handen kreeg, maar een paar maanden later stond het album hoog in mijn jaarlijstje. Het heeft de lat hoog gelegd voor opvolger The Question, maar het nieuwe album van Anna Tivel is nog een stuk beter dan zijn voorganger. De instrumentatie en productie zijn nog wat subtieler en spannender, maar vooral de zang van Anna Tivel maakt nog meer indruk. Anna Tivel voorziet haar songs van lading en emotie en betovert met songs die dieper graven en dieper raken. Bijzonder album van een bijzondere singer-songwriter.

Anna Tivel maakte wat mij betreft een van de allermooiste albums van 2017. Small Believer haalde uiteindelijk de zesde plek in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar, maar is me inmiddels nog flink wat dierbaarder geworden dan aan het eind van december 2017.
 
Small Believer kreeg ik bij toeval in handen en was mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Inmiddels ken ik ook haar eerste twee soloalbums en het album dat Anna Tivel maakte als Anna And The Underbelly en durf ik wel te beweren dat ik fan ben van Anna Tivel.
 
Ik keek dan ook erg uit naar haar nieuwe album en dat verscheen deze week. The Question is de opvolger van het in kleine kring terecht bewierookte, maar in brede kring helaas genegeerde Small Believer en heeft alles wat het vorige album van Anna Tivel zo mooi maakte en meer.

Ook op The Question kiest Anna Tivel voor een zeer smaakvolle maar betrekkelijk sobere en zachte instrumentatie. Piano en akoestische gitaar vormen de basis van het geluid op The Question, maar het is een basis die subtiel maar rijkelijk wordt versierd met een avontuurlijk spelende ritmesectie en fraaie accenten van onder andere gitaren, strijkers en elektronica. Het is een geluid dat absoluut het best tot zijn recht komt wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en alle details de aandacht kan geven die ze verdienen.
 
Het geluid op het nieuwe album van Anna Tivel klinkt net wat rijker en spannender dan op het vorige album, maar het is nog altijd een geluid dat volledig in dienst staat van de zang van Anna Tivel. De singer-songwriter uit Portland, Oregon, zingt fluisterzacht, maar toch dringt haar stem zich nadrukkelijk op. Anna Tivel zingt op bijzonder expressieve en emotievolle wijze en daar zal niet iedereen van houden. Zelf vind ik het prachtig.
 
De bijzondere zang van Anna Tivel brengt haar songs tot leven en zorgt voor songs die dieper graven dan die van de meeste van haar soortgenoten. De songs op The Question zijn, nog meer dan de songs op het vorige album, voorzien van een bijzondere lading, waardoor je onmiddellijk het idee hebt dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent. Het is iets bijzonders dat vervolgens alleen maar mooier en intenser wordt.

De fraaie instrumentatie op The Question geeft bij iedere beluistering weer nieuwe geheimen prijs, terwijl de bijzondere zang je steeds verder meesleurt in de wereld van Anna Tivel. De fraaie productie van multi-instrumentalist en producer Shane Leonard dwingt respect af, maar het is Anna Tivel die op The Question zorgt voor het kippenvel.
 
Net als bij beluistering van haar vorige albums heb ik ook dit keer associaties met de muziek van onder andere Edie Brickell, Suzanne Vega, Laura Veirs en Sophie Zelmani, maar de muziek van Anna Tivel is steviger verankerd in de Amerikaanse rootsmuziek en raakt bovendien aan de Amerikaanse folk en Laurel Canyon singer-songwriter muziek uit de jaren 60 en 70.
 
Wereldberoemd gaat Anna Tivel vast niet worden met haar prachtig ingekleurde en emotievol gezongen songs, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en vrouwelijke singer-songwriters in het bijzonder moeten zeker eens luisteren. Grote kans dat The Question niet zal tegenvallen, maar diepe, diepe indruk zal maken.

Erwin Zijleman

Je kunt The Question hier beluisteren en kopen:

https://annativel.bandcamp.com/


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

  

woensdag 16 oktober 2019

Afscheid van BY

Onlangs overleed Bert Hilberts of in de tijd dat WoNo Magazine nog een digitaal blad was dat uitkwam wanneer het uitkwam, BY. In de eerste paar jaar schreef Bert over zijn passie voor klassieke muziek, maar ook over zijn eerste en grootste passie The Shadows. Samen met broer Eddie speelde hij in The Flying Arrows, een band die lokale bekendheid verwierf in de Groninger Ommerlanden en verre omstreken met hun versie van Rock and Roll.

Op de foto die ooit in een WoNo stond, staan twee jongens, zo jong, maar duidelijk bevlogen. Bert met een originele Hofner bas, zo een als Paul McCartney beroemd mee werd. Verkocht in de jaren 80, want Bert zou er nooit meer op spelen. Toen eenmaal duidelijk was dat de doorbraak er niet in ging zitten, koos hij radicaal een andere richting. Waardoor wij, Wo. en .No, hem dertig jaar later zouden leren kennen. Juist via de muziek leerde ik Bert beter kennen en werd hij de gewaardeerde collega waar ik vele fijne gesprekken mee heb gevoerd door de jaren heen.

Afgelopen vrijdag was het afscheid. Bert was al jaren ziek zo bleek. We waren elkaar uit het oog verloren, zoals dat in het leven gaat. Zijn vrouw en twee zonen maakten een twee uur lange viering van zijn leven, waar muziek en vooral The Shadows een grote rol speelde ter ondersteuning van alle andere activiteiten en belangrijke gebeurtenissen in zijn leven. Twee uur die lieten zien hoe een gewoon iemand bijzonder is en zijn stempel op vele manieren drukt op zijn omgeving. In zijn gezin, zijn werk, buurt en verenigingsleven.

Een bijzondere vermelding gaat uit naar zijn broer, Eddie, die, zo vertelde Bert toch met enige trots lang geleden, wel door was gegaan in de muziek. Als producer. Als ik me goed herinner noemde Bert 'Mississippi' van Pussycat als voorbeeld. Hij zong met prachtige stem de The Hollies hit ' He Ain't Heavy He's My Brother', zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar. Mooi, emotioneel, zonder franje of vals sentiment.

Zijn kleindochter zong een Cliff Richard en The Shadows nummer. Een ongetrainde stem, die meteen opviel. Muzikaliteit valt niet ver van de boom blijkt.

Rust zacht Bert en dank voor de tijd dat we collega's waren. Een tijd die bijzonder was om verschillende redenen, die verder niets met muziek heeft te maken, maar het ook mogelijk maakte dat er zoiets als een WoNo in een werkomgeving ontstond.

Wo.

dinsdag 15 oktober 2019

Send Aid. Chuck Cleaver

Wussy voorman Chuck Cleaver maakt een prima soloalbum, dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band, maar al snel net zo overtuigt en vermaakt.

Wussy werd in 2005 dankzij haar debuut Funeral Dress in een klap een van mijn favoriete bands en die status bevestigde de band uit Cincinnati, Ohio, met haar laatste twee albums. Na het uitstekende Wussy album van vorig jaar is er nu het eerste soloalbum van voorman Chuck Cleaver. Het is een album dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band en hierdoor wat opschuift richting lo-fi. De popliedjes van de Amerikaanse muzikant zijn flink korter dan die van zijn band, maar het zijn nog steeds geniale popliedjes, waarvan ik alleen maar heel blij kan worden. Send Aid duurt nog geen half uur, maar wat is er veel moois verstopt op het album. Het bevestigt de status van Chuck Cleaver als een van de betere songwriters van het moment.

Chuck Cleaver formeerde aan het eind van de jaren 80 in Cincinnati, Ohio, de band Ass Ponys. De band maakte uiteindelijk zes albums, waarvan de laatste, het in 2001 verschenen Lohio, met afstand de beste is. Lohio is een van de parels in mijn platenkast, maar het bleek helaas ook de zwanenzang van de band en een album dat ondanks zeer lovende recensies slechts in kleine kring werd opgepikt.
 
Chuck Cleaver formeerde na het uiteenvallen van Ass Ponys samen met Lisa Walker een nieuwe band, Wussy. Die band debuteerde in 2005 met instant klassieker Funeral Dress en dat is het album dat in het betreffende jaar mijn jaarlijstje aanvoerde. Op een of andere manier verloor ik Wussy hierna uit het oog, maar met prachtalbums als Forever Sounds uit 2016 en What Heaven Is Like uit 2018 wakkerde mijn liefde voor de band weer flink aan.
 
Deze week verscheen Send Aid, voor zover ik weet het eerste soloalbum van Wussy voorman Chuck Cleaver. Send Aid bevat 10 songs en voor deze 10 songs heeft Chuck Cleaver slechts 26 minuten nodig. Dat klinkt als lo-fi en dat is een hokje waarmee je het album zeker niet tekort doet.
 
Chuck Cleaver blinkt inmiddels al een aantal decennia uit als songwriter en ook op zijn eerste soloalbum komt de Amerikaanse muzikant weer op de proppen met een serie uitstekende songs. Het zijn songs die wat meer mogen rammelen en die wat minder nauwkeurig zijn uitgewerkt dan de songs van Wussy, maar dit geeft de songs op Send Aid ook een bepaalde charme.
 
Het eerste soloalbum van Chuck Cleaver had van mij best wat langer mogen duren, maar ik ben blij met de 26 minuten muziek op Send Aid. De lo-fi popliedjes op het album hebben niet veel tijd nodig om indruk te maken en weten stuk voor stuk te verassen met geniale refreinen en bijzondere accenten in de instrumentatie, waaronder zelfs een sitar.
 
Wat misschien nog wel het meest opvalt bij beluistering van het soloalbum van Chuck Cleaver is het spelplezier dat van het album af spat. De Amerikaanse muzikant had nog een aantal songs liggen die niet zo goed passen in het werk van zijn band, maar het zijn songs die hem hoorbaar dierbaar zijn. Send Aid is tien tracks lang rauw, eerlijk en recht voor zijn raap. En zoals de beste lo-fi bands geniale popliedjes van twee minuten kunnen maken, kan Chuck Cleaver dit ook.
 
De muziek van Wussy valt op door geweldig gitaarwerk en dit gitaarwerk hoor je ook op Send Aid, al mag Chuck Cleaver ook hier wat rauwer en losser te werk gaan dan gebruikelijk. Send Aid moet het verder hebben van bescheiden middelen, waaronder een aantal malen opduikende ritmebox, waardoor de songs op het album bijzonder klinken. Al met al komen er overigens toch flink wat instrumenten voorbij, dus sober klinkt het album zeker niet.
 
Ik heb Chuck Cleaver inmiddels ruim 25 jaar hoog zitten als singer-songwriter en zijn eerste soloalbum verandert hier niets aan. Integendeel. De charmante serie popliedjes op Send Aid gaat hier nog heel vaak uit de speakers komen en klinken steeds wat urgenter. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

Je kunt Send Aid hier beluisteren en kopen:

https://wussy.bandcamp.com/album/send-aid


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 14 oktober 2019

Stresslove. Gregory Ackerman

Gregory Ackerman debuted on these pages with his first album 'And Friends'. An extremely pleasant and relaxed album exemplifying his Los Angeles background. At the same the cover art of his previous album and new EP show him as a man of the world who gets around. Here we see him in front of a medieval church relaxing with a cup of coffee, obviously taking the imposing structure for granted.

It may be love that is or makes him stressed, it is not reflected in his music. In any kind of way. He softly whistles a tune while the music continues ever so relaxing.

Here comes the caveat though. It is confusing this relaxed nature as it makes me underestimate what is going on here. It is far too easy to be guided to the disposition that nothing is going on here, nothing that deserves my full attention as it were. It is the contrary I have to brace myself for. Listen with a little more attention and behind that trickling music a whole world opens that shows that at least a part of the music of Gregory Ackerman is not as peaceful as it may seem at first glance.

Of course, 'Follow Through' has that Jack Johnson, remember him, feel, without the faint hip hop features Johnson had in his older songs. It is in a song like 'Dawg' where uglier things lurk in the back or simply burst through the seams, the very fabric of the song. There's no stopping the ugliness in some place, without ever destroying the inherent beauty of the song.

It is Jack Johnson that remains lingering in my mind, where during 'And Friends' it was often Neil Young who spooked me while listening. With Stresslove Ackerman manages to catch the right wave and surf to the very end. The relaxedness of 'We've Got A Runner' is totally genuine. Little bells take the solo part! It is in the endplay that a little drunkenness comes in, like a late night pub night with friends where they start humming or singing together with just about the right amount of beer in them to allow for sweet but soft abandon.

In 'Future', the final song, it again is this mix of relaxedness and urgency. The whistling is almost forced. "Where are my lyrics?", Ackerman might as well be yelling it seems. The lead guitar is far from clean. Elliot Smith on steroids. The ending is even a little estranging, considering what came before.

So, in conclusion. Again a fine album by Gregory Ackerman. Four songs that cry for more. I will have to be patient for that. In the mean time I am certainly enjoying myself with this slightly disconcerting EP.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g