woensdag 27 januari 2021

Painters. Teddy's Hit

Under every tile of Amsterdam, Utrecht, Groningen and Rotterdam's streeets an alternative rock band seems to be hiding. Where most youths appear to engage in rap, dance and games, another cross section of youngsters have taken up guitars, drums and some keyboards to make music like it was popular decades ago and give it a modern twist. With a level of quality that shows that these musicians have years of playing and practising, perhaps even studying music under their belts.

A new name, for me, is Teddy's Hit. My introduction comes with this album, Painters. Released on singer-songwriter Tim Knol's label I Love My Label, which is not a great surprise as Painters has some faint traces of Knol's punkrock record/band 'The Miseries'. Teddy's Hit is from Amsterdam and has a singing drummer, which is not the most obvious combination. The band has been working towards this release since 2016, slowly building a live reputation and repertoire.

On Painters Teddy's Hit combines early 80s new wave with 90s alternative pop and mix it with the quality of alternative, yet often very melodic rock the new generation Dutch bands excel in. Where bands like these in 80s lost me completely, this new generation draw me to their music like moths to a flame, without the danger of burning any wings. The music of Teddy's Hit combines alternative, prickly chords, rhythms and melodies with an easy flow in the songs that makes them so easy and enjoyable to listen to. I'm not afraid of calling several of the songs on Painters alternative pop. It's even a term they fully deserve.

Teddy's Hit's music does not come as a total surprise. There are clear elements of Canshaker Pi in some of the songs, without the revolutionary, radical edges that band had in its music. The way Kick Kluiving sings certainly lends a little from Willem Smit. Both have moments of boredom coming through their voices that can disappear in an instant, setting a song on its head immediately. With the band following within a flash, lighting a song on fire.

Listening to another great Dutch record within lets say six months its time to make a statement. The world raves over bands like Shame, Fontaines D.C., etc., etc. It's time we start raving about our bands so they notice across the border as well. The albums of Apneu, Global Charming, Jagd, Slow Worries and now Teddy's Hit can compete with the new U.K./Irish bands easily given half the chance. So Dutch export experts, get to work, as this new class of the early 20s fully deserves it. We have gold, perhaps even platinum in our hands. Some touring support, contact with labels, what not and who knows how far these bands can go?!

Something has changed from my personal perspective. Where for decades Dutch bands were usually an after thought, in the past years, I even buy albums regularly. Painters will be no exception here, as it is an album very much worthwhile listening to on a regular basis.


You can order Painters here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


dinsdag 26 januari 2021

Silhouette. Lili Grace

Recently I mentioned Lili Grace in a review of Midnight Sister's new album, 'Painting The Roses'. That album contained some musical curveballs and if you liked those surprises in the music, I can warmly recommend Silhoutte by Belgian duo Lili Grace.

The album was released officially somewhere in November of 2020, but as Lili Grace wanted to focus fully on its home country Belgium first, we only really got the chance to get acquainted this month. A nice cd with a sober front was delivered in my mailbox and from that moment onwards the adventure called Silhouette began in earnest. That last word is the right one to use as listening to Silhouette takes dedication and determination. Lili Grace truly takes a listener on an adventure and throws in some musical curveballs into the whole to make the listener confused and gets him/her on the wrong foot not by accident but clear design. Nothing is what it seems at first.

This introduction was written purely after listening to the music a few times and under different circumstances. After it became clear to me that I wanted to write about this album, because it demands writing, despite being so deeply estranging at times, only then I started to read the accompanying bio. It was then that the word accident got a literal meaning, as I'll explain below. I needed to write, despite and because of beauty colliding with deep emotions that seem to derail the music beyond recognition. Silhouette is not just an album. For that too much is happening.

Silhouette is the debut album of the sisters Dienne and Nelle Bogaerts from Belgium. The album was more or less created in 2017 and ready in 2018. Why it took two more than two years before it was released, I do not know. There was an extreme necessity and urgency to create this album: the car accident of their brother, who wound up in a coma in hospital, alive but from this world, a silhouette of the man he used to be. The accident, the hospitalisation and the effect on the sisters Bogaerts is what this album is about. A reflection on a dark episode in their lives. As music history attests to, the darkest experiences can lead to the best music. And I have to conclude that Silhouette can be added to that long list of records.

This starts with the angelic harmonies of Dienne and Nelle Bogaerts. You find them all over the album. The two sing together superbly and range from angels to demons, witches, little harpies and back. The music is just as far out. An almost classical ballad is thrown before the bus by a totally electronic song with estranging but solid beats. It may also be that a song gets a Kate Bush circa 'The Dreaming' treatment with even more estranging elements in the music than Kate presented the world with sort of out of the blue in 1982.

To come back to Midnight Sister. When all is said and done there's no comparison. Lili Grace goes so far beyond conventions in music, there from Belgium, right?, that they are moving towards a league of their own. I fell from surprise into surprise per song. Goat Girl releases a new album next week that is announced as moving beyond conventions as well. Watch this space whether they make it here and see who has gone out "furthest".

Can I call Silhouette an extremely good album? I simply cannot say yet. For that the album sends me off in too many directions for most of the time. What I can tell you is that it moves me on several levels and that is a where building a relationship with an album in most cases starts. I'm certainly interested to learn where the two of us will go in the coming weeks and months.


You can listen to and order Silhouette here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


maandag 25 januari 2021

Interview met Jan Stroomer van The Stream, deel 1

Interview: Wout de Natris

© WoNo Magazine 2021

Tussen kerst en oud en nieuw vond een ontspannen gesprek plaats over muziek maken, muziek spelen en muziek luisteren. Een gesprek dat makkelijk nog een paar uur langer had kunnen duren en dan nog waren Jan en Wout niet uitgesproken geweest. Hier volgt het eerste deel van een weergave van het gesprek.

Zelden heb ik geconverseerd met iemand die in zulke mooi afgeronde zinnen spreekt, met weinig haperingen en een heel prettige stem om naar te luisteren. Alleen daarom al is het plezierig met Jan te praten.

Jan en ik kennen elkaar inmiddels ruim zes jaar. Dat begon met een solo optreden in Scheltema in 2014, op een bill met Mieke van Veen en als ik me goed herinner een cabaretier of goochelaar. Daarna spraken we elkaar tijdens een optreden van een allang niet meer bestaande, Leidse band in Gebr. de Nobel. Een muzikaal hoogtepunt was zeker de presentatie van 'Sweet Sally, Sad Departure in 2018, weer in Scheltema, gevolgd door een huiskamerconcert van Jan en twee van de drie zangeressen van The Stream in 2019.

In 2020 bestond The Stream tien jaar en dit zou gevierd worden met iedere maand een release van een oud nummer gestoken in een nieuw jasje, met daar omheen allerlei optredens op mooie plaatsen en in verschillende settingen. Het eerste is volkomen gelukt en beluisterbaar op verschillende digitale platformen, het tweede plan werd steeds lastiger uit te voeren en raakte steeds verder uit het zicht door de Corona pandemie. Net als voor veel andere artiesten (en vele andere mensen natuurlijk) moesten plannen worden bijgesteld. En 2021 begint zo mogelijk nog donkerder. Tijd om daarom met het interview te beginnen.

Muziek "thuis"

Natuurlijk begonnen we met terug te kijken op het feestjaar, maar daar wil ik hier niet mee beginnen. Eerst gaan we terug in de tijd, naar huize Stroomer, het ouderlijk huis. Ik vroeg naar vroege muzikale herinneringen en wellicht invloeden. Zoals vrijwel ieder kind hoorde hij wat er thuis werd opgezet. Dit was klassieke muziek, altijd. Bach, Mozart. "Als ik een clavecimbel hoor, ben ik direct thuis, bij mijn ouders. Mijn wens was ook clavecimbel te gaan spelen". Hij had les in Katwijk bij een organist, die ook een spinet in huis had. Daar heeft hij een nummer op leren spelen, dat al snel iedere clavecimbelbouwer in Nederland kon horen op een festival waar hij met zijn vader naar toe ging. "Ik moet sowieso op iedere piano die ik zie even spelen. Ieder instrument is anders en heeft zijn eigen klank". Langs deze weg ontdekte Jan Scarlatti en leerde een paar sonates van hem spelen en zo werden vader en zoon Stroomer fan van Scarlatti.

Rond zijn 11e of 12e ontdekte hij popmuziek. Dat betekende voor Nederland in het algemeen zo ongeveer de doorbraak van grunge en Guns 'N' Roses. Jan ontdekte The Beatles, 'I Feel Fine', een plaatje dat zijn moeder nog had van vroeger. Met een tweedehands pick up en een cassetterecorder werd de collectie langzaam uitgebreid. Zo ontdekte hij Queen en ging er een wereld voor hem open, inclusief een clavecimbel in hun vroege werk. "Zie je, het kan zelfs in de popmuziek". Daarna ontdekte hij Tori Amos, maar las veel later in een interview dat Amos ten tijde van haar derde album met de sonates van Scarlatti bezig was. En toen viel alles soort van op zijn plaats voor hem: "ja, nu snap ik het". Dat was ongeveer vijf jaar geleden. "De popmusici waar ik veel mee heb, hebben eenzelfde soort ontwikkeling doorgemaakt als ik en net als ik zijn zij in de popmuziek verder gegaan, maar kijken regelmatig of zij iets kunnen lenen uit de klassieke muziek, want er is genoeg te vinden daar". Het grappige is dat ook thuis het niet bij klassiek gebleven is. "Ik kwam bijvoorbeeld met Paul Simon thuis, terwijl mijn vader thuis kwam met een cd uit het Central Park waarop Paul Simon met een Zuid-Afrikaanse band muziek maakt. We vragen aan elkaar wat we hier van vinden. Zo vinden we elkaar toch met zekere regelmaat".

Mannelijke en vrouwelijke invloeden

"Als ik naar je muziek luister heb ik het idee dat mannen meer een inspiratiebron voor je zijn dan vrouwen. Klopt dat?" We worden het erover eens dat dat meer te maken kan hebben met de lage bromstem van Jan, dan iets anders. In zijn pianospel zit wel degelijk de invloed van Tori Amos. Hij geeft ook aan een enorme fan te zijn van Regina Spector. "Een aantal pianospelende vrouwen heb ik heel hoog zitten. Maar in interviews heeft het weinig zin om aan te geven, omdat waarschijnlijk niemand die invoeld er in terug zal horen". Terugkijkend op mijn vraag, erken ik dat dit ook meer aan mij ligt. Ik ben degene die de muziek van de vrouwen die hem hebben beïnvloed niet ken danwel waardeer. Uiteindelijk ben ik de gitarist en hij de pianist, een onderwerp waar we later op terug zullen komen. Toch vinden we elkaar weer in het feit dat we beiden mannen "makkelijker" vinden om naar te luisteren dan vrouwen. Daar staat tegenover dat ik 2020 echt een vrouwenjaar vind en heel veel vrouwen of bands geleid door vrouwen heb ontdekt die ik enorm goed vind. Jan geeft aan dat er in de popmuziek al een paar jaar een beweging is om tot een eerlijkere verdeling te komen. "Uiteindelijk zal de beste altijd boven komen, maar een eerlijkere verdeling is goed".

Photo, Wo: 16-11-2014
Sociale Media en Marketing

Merk je dat de sociale media, You Tube, Spotify, etc., het makkelijker heeft gemaakt voor artiesten en het gelijkwaardiger is geworden tussen artiesten en industrie of is het een fabel?

"Ik heb zelf de periode niet meegemaakt dat de enige manier om muziek uit te brengen was om dat via een platenmaatschappij te doen. In de afgelopen tien jaar heb ik gemerkt dat sociale media telkens meer een verdienmodel is geworden. Iedere keer als ik een manier gevonden had om mijn publiek makkelijk te bereiken, was dat een jaar later al niet meer mogelijk". Tenzij er betaald wordt natuurlijk en hoeveel kan een band uitgeven aan marketing ten opzichte van het maken en spelen van muziek? Dat is telkens een afweging die moet worden gemaakt. "Tegenwoordig moet ik betalen om een release bekend te maken aan mijn 1000 Facebookvrienden. Berichten werden een aantal jaar geleden makkelijk 1000 tot 5000 keer gelezen. Nu alleen als ik daarvoor betaal. Mijn ervaring is dat het steeds moeilijker wordt en er zijn steeds meer muzikanten, vooral door muziekopleidingen in Nederland. Wij zijn klanten geworden van sociale media en niet meer de aanbieder van een muzikaal product. De opbrengsten van streamen zijn doorgaans lager dan de advertentiekosten voor een nieuwe song. Daarvoor moet je optreden". "Maar dat is toch een trieste conclusie?" "Ja, maar ik weet niet hoe het anders zou kunnen. We kunnen als muzikant niet meer anders. Daarna moet iemand anders het doen en die is er niet. Zou het nog zonder kunnen, heb ik me afgevraagd? Het antwoord is nee, dat is commerciële zelfmoord. Het is maken van een afweging: Wat wil ik bereiken en wat kost het me?

Wordt vervolgd in deel 2.

De muziek van The Stream kun je hier beluisteren en bestellen:


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:


zondag 24 januari 2021

Starting Over. Chris Stapleton

De afgelopen twee jaar was het stil rond Chris Stapleton, maar met Starting Over onderstreept de Amerikaanse muzikant nog eens de belofte van zijn eerste albums en verkent hij bovendien nieuwe wegen.

Met zijn debuut Traveler leverde Chris Stapleton in 2015 een droomdebuut af, waarna de twee albums uit 2017 zijn talent bevestigden. Ook met het deze week verschenen Starting Over maakt Chris Stapleton weer indruk. Op zijn nieuwe album is de Amerikaanse muzikant weer wat minder stijlvast, maar ook de uitstapjes buiten de country zijn zeer de moeite waard. Bijgestaan door twee leden van Tom Petty’s Heartbreakers, zijn vaste band en zijn vrouw Morgane maakt Chris Stapleton ruim 50 minuten indruk met goede songs, geweldige muzikanten, een topproducer en vooral met zijn rauwe strot. Chris Stapleton is de belofte inmiddels al lang voorbij.

Chris Stapleton debuteerde in het voorjaar van 2015 met het uitstekende Traveler, waarmee de Amerikaanse muzikant zich schaarde onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Twee jaar na zijn debuut leverde Chris Stapleton het uit twee delen bestaande From A Room af en bevestigde hij de belofte van zijn zo goed ontvangen debuut. 

Sindsdien was Chris Stapleton actief op meerdere terreinen, maar tot een album kwam het helaas niet, tot deze week dan eindelijk de opvolger van From A Room verscheen. Ook Starting Over is weer geproduceerd door de meest gewilde producer in Nashville, Dave Cobb, maar het nieuwe album van Chris Stapleton is zeker geen herhaling van zetten. 

Starting Over bevat twee songs van Guy Clark, een song van John Fogerty en elf songs van Chris Stapleton, deels geschreven met anderen, onder wie Mike Campbell, die we ook kennen als lid van The Heartbreakers, de band van de in 2017 overleden Tom Petty. Mike Campbell is niet het enige lid van The Heartbreakers dat is te horen op Starting Over, want ook Heartbreakers pianist en organist Benmont Tench is van de partij op het nieuwe album van Chris Stapleton. 

Het is een album dat laat horen dat Chris Stapleton binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan en het is bovendien een album dat laat horen dat Chris Stapleton nog altijd thuis hoort bij de smaakmakers binnen het genre. 

Chris Stapleton sloeg op zijn vorige albums een brug tussen rootsmuziek en met name countrymuziek uit het verleden en die uit het heden en dat doet hij ook weer op Starting Over. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de countrymuziek van een aantal decennia geleden, maar Chris Stapleton kan ook eigentijds klinken en kan bovendien makkelijk schakelen naar omliggende genres. 

Zeker in de wat traditioneler aandoende countrysongs op het album wordt hij fraai bijgestaan door zijn vrouw Morgane Stapleton, die het perfecte tegenwicht vormt voor de rauwe strot van Chris Stapleton, wat hier en daar herinnert aan de fraaie duetten van Gram Parsons en Emmylou Harris. 

Country en vooral wat traditioneel aandoende country speelt een voorname rol op Starting Over, maar Chris Stapleton kan ook uit de voeten met bluesy rock, met stevige rootsrock en countryrock of met meeslepende en soulvolle songs waarin zo nu en dan de strijkers stevig mogen aanzwellen. 

Ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig. Het snarenwerk van Chris Stapleton, Mike Campbell en producer Dave Cobb is prachtig en zeer veelzijdig, net als het orgel- en pianospel van meester toetsenist Benmont Tench. Een subtiel spelende ritmesectie en een af en toe opduikende pedal steel maken het over het algemeen vrij ingetogen geluid op Starting Over compleet. Het geluid is over het algemeen vrij ingetogen, maar Starting Over bevat ook een aantal wat stevigere en voller klinkende songs. 

Chris Stapleton maakte zijn album voor de coronapandemie Europa en de Verenigde Staten trof, maar zeker wanneer de Amerikaanse muzikant maatschappelijke thema’s aan snijdt is Starting Over absoluut een album van deze tijd. Zelf heb ik een voorkeur voor de net wat meer country getinte songs op het album, maar de uitstapjes buiten de gebaande paden dwingen respect af en zijn in de meeste gevallen geslaagd. Alleen jammer dat hij niet aan de cover van het album is toegekomen.

Erwin Zijleman

Luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:



zaterdag 23 januari 2021

The Last Exit. Still Corners

Except for a recent single, Still Corners has been absent from this blog since 2013. In the meantime I seem to have missed two albums and that for a band whose first two albums I liked a lot at the time but have no recollection of at all, I noticed just now. They disappeared in that digital labyrinth called external hard discs, the killer of all deepening of relationships with music.

Enter The Last Exit, Still Corner's first album in the 20s. Earlier this week I reviewed a box set of the studio albums of Chris & Carla, The Walkabouts' front duo, called 'Velvet Fog'. It is as if they have a new, slightly more dreamy album in 2021. The mood on The Last Exit is so similar and captured me from the second listening session onwards. I let myself be carried away by the music this duo produces. Whether slow and atmospheric or faster paced and atmospheric, the songs totally work for me.

With The Last Exit Tessa Murray and Greg Hughes release their fifth album together since 2011. Instrumentalist Hughes and vocalist Murray together manage to create an atmosphere that is dreamy but has side steps to Americana and folk, think Chris Isaak i.e., the sound of his lead guitarist James Calvin Wilsey. (Who died in 2018 I just found out because of writing this.) Hughes is originally from Arizona and I am quite certain that I hear the sound of the wind sweeping through a deserted mining town way down in the desert on this album.

So, it's time to ask myself the question why Still Corners now for the third time appeals to me near immediately but has been discarded somewhere on the pile of records and time? Of course that is the way of nearly all music, but in my post of 2013 I mention that the debut album, 'Creatures Of An Hour' only barely missed my top 10 for 2011. So, how can I not have a single recollection of the album? There's no answer I'm afraid. All I can say is that The Last Exit deserves to be heard more often for certain.

Getting to know the album better the Americana connection gets bigger and better. I just notice it much more than in the first sessions. In my recollection, and as you can glean from the above that may be shaky territory, Still Corners was more electronicaly inclined. On The Last Exit the guitars certainly play a large role over a mostly sober, but well-woundng rhythm section. It results in a part melancholy, part dreamy album where the music perfectly accompanies the stories Tessa Murray sings and escapes with some nice, solo lines drenched in reverb, vibrato and echo. If Chris & Carla had made an album together with Wilsey it had sounded something like this, with the exception of the absence of the beauty and the beast duets and harmonies of Chris Eckman and Carla Torgerson.

Once again I'm extremely pleasantly surprised by Still Corners. Will they surprise me again in 2023/24 or will I finally be fully prepared for an album by the duo? Only time will tell.


You can order or listen to The Last Exit here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


vrijdag 22 januari 2021

Een Teken Aan De Wand. Kwartet Niek Hilkmann

Meligheid? Dat is toch het woord dat mij bij beluistering van de eerste noten van Een Teken Aan De Wand te binnenschieten en, als ik eerlijk ben, mij niet meer verlaat. Ik sluit niet uit dat de makers van de plaat, Kwartet Niek Hilkmann, het gewoon met mij eens zijn. Er klinkt gewoon een zekere verveeldheid door in de muziek die doorgaans gepaard gaat met meligheid.

Toch is dit maar een deel van het verhaal. Wie doorzet, merkt al gauw dat Een Teken Aan De Wand ook iets aanstekelijks heeft en dat dat ouderwets klinkende orgeltje onder de huid weet te kruipen.

Ouderwets is een tweede woord dat genoemd mag worden. De liedjes op de plaat klinken voor een deel alsof ze in de late jaren 60 zijn opgenomen. Ieder liedje had op de Nederlandse 'Nuggets' verzamelaar, 'Nederlandse Beat, Bluf en Branie' kunnen staan. De atmosfeer is totaal 60s, Armand, Het, om maar twee acts te noemen. Vooral ook omdat in de teksten ook van die vondsten staan als in de teksten van Armand en Bob Bouber. Het is niet alleen de spacey muziek. Dan kom ik in de moderne tijd ook bij The Kik uit, maar die band is poppier dan Kwartet Niek Hilkmann, melodieuzer ook, minder confronterend.

Een modernere naam, maar van een artiest wiens roots in de muziekscene van de jaren 80 liggen, is Spinvis. In de kleinere liedjes op deze cd schiet die naam wel bij mij binnen. Luister naar albumafsluiter 'Zaamslag' en je weet genoeg.

Promo photo: Els Kuijt
Het verschil is een band die steviger doordreunt, meedogenlozer is in zijn keuzes. Er zit een element van circa 1980 in de muziek, die niet voor optimale melodie gaat, maar het effect. Juist doordat Kwartet Niek Hilkmann die combinatie tussen jaren 60 pop, psychedelica en new wave weet te leggen, is de muziek in 2021 in mijn oren uitermate geslaagd. Hoor hoe The Velvet Underground ritmes 'Turbo Polyp' voortjagen. 'What Goes On' in een volledig nieuw jasje. Een feest voor de oren kan ik wel stellen. Over lekkere nummers gesproken, dan staat deze dit jaar wel vooraan wat mij betreft.

Tot vandaag had ik nog nooit van Kwartet Niek Hilkmann gehoord. Het is een Rotterdamse band die eerder twee singles uitbracht en nu aan de eerste cd toe is. Niek Hilkmann zingt en speelt gitaar, Arie van Vliet bas, Ruud Hilkmann toetsen en Joris Frowein drums en percussie. Ik ben behoorlijk blij dat daar verandering is gekomen.

Van de meligheid die mij te binnenschoot, is niet veel over nu ik vaker naar het album heb geluisterd. Het is gewoon heerlijk om naar Een Teken Aan De Wand te luisteren, inclusief de wat aparte, soms absurdistische teksten. Soms is het goed om even voorbij de eerste indruk te gaan. In dit geval meer dan goed. Een Teken Aan De Wand is een poppareltje.


Je kunt Een Teken Aan De Wand hier bestellen:


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:


donderdag 21 januari 2021

Ten Singles

Another week, another bunch of singles on WoNoBlog. Singles that most likely will not find their way into the charts. I almost see no collaborations of x, feat. y, with z. Nowadays that is a dead giveaway for non-charting it seems. That does not imply that some of these songs do not deserve to be hits. In fact there's one song, and this is in no way degrading the nine other singles, that ought to be a worldwide number 1 hit. See if you can spot which one I mean. Click on the link below and follow these roundup of singles one by one. Let us now in the chat what your favourite is!

Action Replay. The Fratellis

The Fratellis will forever be the band of just one song, 'Chelsea Dagger'. A one-hit wonder. I liked the second album so much more as a whole than the first though. After that the band broke up to come back together somewhere in the 10s, without even coming close to coming to the success of that one single. Come the 2020. We are all three decades older. Action Replay is a sensitive ballad and as such not even a bad one. It's just not what I want to hear from The Fratellis, is what my preconceptions are telling me. At the same time a lot of thought and work went into the song. Action Replay is far from a one dimensional ballad. In fact there's more than enough to enjoy in the song. Listening more often to the song I even get the impression that the music underscores the title in a formidable way. The Fratellis in action replay. Add a truckload of Beatlesque elements in the singing and I'm about to conclude that I will give Action Replay the benefit of the doubt.

Kleine Lettertjes. De Breek

Amsterdam-Noord trio De Breek is langzamerhand geen gelegenheidstrio meer te noemen. Met zekere regelmaat komen er nieuwe nummers uit, die stuk voor stuk de moeite van het luisteren waard zijn. Kleine Lettertjes is een ingetogen nummer, waarin de zang als het ware een gevecht aangaat met de achtergrond vokalen. Naar het einde toe wordt steeds minder duidelijk welke lijn de hoofdlijn is. Alleen de stemkleur verraadt het nog. Daarnaast eist de muzikale begeleiding een steeds grotere rol op. De interactie zorgt voor een zeer interessante ontwikkeling. Het liedje begint als een soort Spinvis nummer om langzaam maar zeker iets volkomen eigens te krijgen. Allerlei breaks zetten de luisteraar op een verkeerd been om telkens sterker terug te komen. Met Kleine Lettertjes voegt De Breek een echt prachtig nummer toe aan het al niet misselijke oeuvre. Het wachten is op de eerste volledige plaat.

I Who Have Nothing. Genya Ravan feat. Nile Rodgers

What a powerful single this is! I Who Have Nothing is of course a famous song in itself. Type in the song and you will find versions from Shirley Bassey to Tom Jones and Ben E. King. It is nearly impossible to imagine that this is the same song as the mellow 60s classic. The rough and well-worn voice of Genya Ravan tears the lyrics in two and stomps on the halves for a while coming up with a deep groove. Nile Rodgers is so impressed that he left his trademark funky disco style guitarplaying style at home and plays in the full service of this groove. The result is one of the most swinging songs that I've heard for years. Whatever you may think of the remnants of Ms. Ravan's voice, there's no denying that she masters this song in a superb way. Let me say this once more? What a powerful single this is! A cover that outshines the original in a million ways. Oh, do I love rock and roll (to mention another cover outshining the original.)

Deathwatch Beetle Party. Storm Seeker

Now answer yourself honestly. What do you expect to hear with a song title like Deathwatch Beetle Party? I simply was not certain. Metal? Thrashrock?, but that's only the case because of the band name. I had braced myself for many things but not a mix of metal and Irish folk. Nor German lyrics and a System of a Down delivery. Fact is, this single is all over the place and shows several sides of the band within three minutes. Not as extreme as 'Chop Suey' did, but certainly in this vein. Of course, Dropkick Murphies come to mind, were it not that the guitars are far more prominent and metal sounding. Storm Seeker is a band from Düsseldorf in Germany, explaining the German language a little more. Singer Marius 'Olaf' Bornfleth certainly listened to Dropkick Murphies' singer Al Barr. Hopefully his vocal chords will  serve him a bit better. In short, hearing is believing with Deathwatch Beetle Party, but fun it is.

Aren't You Glad. Found Instruments

In 2021 it is still possible to make a synthpop song like it is 1984. As if Nik Kershaw never went out of fashion within a few years. Found Instruments is a musical project of Jack Joseph. Aren't You Glad is the third single released. What appeals to me is the soft way the song meanders in combination with the dreamy single and synths creating the backbone and lead melody. Joseph's voice is soft tinged and warm. I can become totally melancholy with this music. It brings me down without becoming sad, as the music caresses me as well. As it were I can feel it around me. Anyone who likes this music should check out Antwerp artist Low Hill as well. You'll find something of your liking with him as well. Just like Kershaw's 'Wouldn't It Be Good', Aren't You Glad' agrees with me. If no 'The Riddle' follows we may even get on a permanent footing, who knows? Commercially, a 'The Riddle' may be a wiser decision though.

Déjà Vu. Austin Meade

In November 'Happier Alone' made it to a single roundup, in January Déjà Vu does. Meade plays a U.S. form of rock again. Not my first rock of choice, still I'm writing. Austin Meade manages to stretch a well-worn style of rock a little and makes it more interesting. The verses are very traditional and nice but not interesting enough to return to. In the chorus the tempo is changed, while in the solo all traditions are left behind. The result is a hybrid that goes well beyond the Bryan Adams and other 80s rockers from North-America. Next to that the guitar work on Déjà Vu is clear and interesting, making the songs have many layers to follow. The mix of tradition and more modern sounds make the single interesting enough to play several times in a row, like a decent single has to. It seems Austin Meade has fully succeeded here.

Song Of Co-Aklan. Cathal Coughlan

Song Of Co-Aklan is a strong single. It has a fiery rhythm and aims to ignite venues. There's a bit traditional David Bowie in the song, hidden in more modern sound than Bowie produced around 1980 in a song like 'Scary Monsters'. Cathal Coughlan who until recently was unknown to me, has had a whole career in the 80s and 90s in bands like Microdisney and The Fatima Mansions. He skipped the whole 10s and returns with this fantastic, powerful single, recorded with Luke Haines and members from his past bands. Listening more closely the song gives away a little more of its secrets. The tight rhythm is only half of the story. In the keyboard sounds hides a little mystery that is added, while the lead guitar adds playfulness. It results in a multi-layered song by the Cork based artist, who returns to pop with a very successful song that in a different time and age might have been a hitsingle. Song Of Co-Aklan is a successful return to music alright.

Mechthild. Nero Kane

In October Nero Kane released his second album, 'Tales Of Faith And Lunacy'. It did not come to a review, on this blog I should add. It all was far too dark and gloomy for me to listen to for a long time. Is it so different with the new single of the album, Mechthild? No, it is exactly the same actually. Nero Kane or Marco Mezzadri as his parents know him, together with singer and filmmaker Samantha Stella creates a song so dark that German songstress Nico might have turned away in fright. Yes, you can hear Nick Cave in this song as well. The dark, brooding song is like the cauldron of a witch boiling over. Not knowing what the fumes and liquid can do is too scary to behold. The kind to steer away from, at least the more fainthearted listener. Mechthild is the 13th century mystic Mechtild von Magdeburg, whose writings can be heard on the album. This song is an experience  and not a song in the traditional way. More impressive than good, but memorable none the same.

Francine. People Club

The difference can't be larger when the first sounds of Francine enter my ears. Think a Fleetwood Mac kind of song from the 'Tango In The Night' era. With a singer whose voice is younger that Stevie Nicks' at the time, so doesn't have that edge (yet?). Francine has more than enough of its own. The sounds is more poppy and slightly more electronic. The song is a mix of electronic keyboards and traditional band instruments. People Club is a band from Germany and is praised for its Detroit 70s style. For the life of me, I can't hear anything resembling Marvin Gaye in the song. I'll admit to some faint traces of U.S. soul of the 70s, like Philly Soul or Barry White, but like I said before, this is more 'Little Lies'  and 'Everywhere' than anything else. The song is not as light as I thought in the first seconds. Only in comparison with 'Mechthild'. In fact, Francine is rather dark for a pop song. In short , interesting and the kind of invitation a single ought to present towards an upcoming album. So far on Spotify you can find a string of singles, since 2019. So who knows what 2021 has in store for the world.

A Million Miles Away. Arrows To Fire

Is there a more unlikely story than two bio-medical persons who meet at a conference on biomedical equipment and discover a shared fashion for playing and making rock music? Still, this is the story that Arrows To Fire tells the world. The two, John Joyo and Chris Lavigne, started to create music together and released their first album in 2016. With A Million Miles Away the duo makes a statement straight away. The drums kicks the song alive in no subtle way. All the band has to do is kick the ball in the net. There's little problem in doing so. The result is a fine melodic rocksong that will get people listening, dancing and singing. In between all the deft rocking out there's room for more subtle sounds of keyboards and some atmospheric sounds and even little bells if I'm hearing correctly. The easy to sing along to melody makes it clear that Arrows To Fire has released a nice, melodic rocker that is quite memorable.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:



woensdag 20 januari 2021

Velvet Fog. The Studio Recordings. Chris and Carla

It is ten years ago that The Walkabouts has released its latest album. They were one of my absolute favourites of the 90s. Starting with 'New West Motel', a string of albums was released that were stunning in quality, until late in the decade the band slowly but surely seemed to make itself redundant. The albums became ever more bare and seemed to work towards the point that total silence would have been reached. The front duo Chris and Carla had split up by then, Chris moved to Ljubljana in Slovenia, while the rest lived in Seattle. The success in Europe diminished by the tour, so most likely it became too expansive for the Seattle, Washington based band members to come over. Somewhere in between this development, Chris and Carla toured as a duo and from there recorded as a duo as well. My favourite is a live album recorded in Thessaloniki, where they play a near impromptu gig with Greek musicians, creating a beautiful hybrid album of western and eastern Europe music. The live albums are not part of this box.

A few years ago Glitterhouse Records released a box set of studio recordings by the band. Late in 2020 it released the Chris and Carla studio albums in a box set called Velvet Fog, after one of the songs. I had missed the release at the time, making up for it today. It turned out I had missed more that just the box set with two albums that I have. There is a third album I simply did not know the existence of. The duo released an album in 2007 called 'Fly High Brave Dreamers', recorded in Ljubljana, in between of the last two The Walkabouts albums. Yes, it is possible to miss an album. Thank you Glitterhouse for putting me on to the release, because it is everything I would dream a Chris and Carla album to be. The beauty and the beast voices, the typical Americana folk songs of Chris Eckman, his rough lead guitar over the softer melodies. Most of all the quality of the songs are so alright. Where 'Life Full Of Holes', an album I love to hear, and 'Swinger 500', an album that I perhaps played twice, are more experimental, 'Fly High Brave Dreamers' could have been an excellent The Walkabouts album but is an excellent Chris and Carla album.

Promo photo
'Life Full Of Holes' is an album that explores what can be done with western folk songs in an exotic context. The album contains mysterious sounds and atmospheres, caught while travelling through remote parts of Morocco. Partly on the trail of Brian Jones and other Rolling Stones decades before. The album contains several beautiful songs that demand attention and perhaps even a little stamina because it doesn't travel the highway of Americana and folk but the sandy byways through the desert and mountains of the 'Sand And Gravel'.

'Swinger 500' just did not connect. More electronic sounds and distancing melodies put themselves between me and one of my favourite artists of the day. The divide simply was too broad to breach safely. Come 2021 and I'm playing 'Swinger 500' and sincerely am wondering what was wrong with my ears circa 1998. It turns out to be an album full of mysterious yet beautiful songs. In a way this box set does not give me one but two new albums, with one difference: I do remember several of the songs on 'Swinger 500', so perhaps played the album a few more times after all, but certainly not recently. The shock is more in how long ago that last time might be and the passing of time.

The more surprising is the third album that I simply missed. And yes, it contains a jazzy track like 'Rising Backwards', with a muted trumpet and an upright bass, but Carla is singing with her warm voice, so what can possibly go wrong here. "Chris and Carla at the diner", a bright spotlight and cigarette smoke does the trick.

With Velvet Fog Glitterhouse Records presents the studio efforts of the duo that deserve a nice re-release. Chris and Carla were able to experiment more as a duo and did. With a third album that perhaps financially could not be made as a band but most likely should have. It would have been fantastic. All together it makes a beautiful box set by two uniquely attuned singers, that most likely will never make music together again. That is the way things go over time more often than not, so enjoy what we do have.


You can order Velvet Fog here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


dinsdag 19 januari 2021

Autonomy. Stephanie Lambring

Stephanie Lambring had de muziek vaarwel gezegd, maar keert terug met een ijzersterk album vol roots en pop, een prachtige instrumentatie en een stem om eindeloos te koesteren.

Direct bij de eerste keer horen was ik verkocht. Stephanie Lambring heeft een geweldige stem, schrijft aanstekelijke maar ook persoonlijke songs en heeft haar album Autonomy voorzien van een geluid dat in alle opzichten aansprekend is. De Amerikaanse muzikante heeft zich ontworsteld aan het keurslijf van de muziekindustrie van Nashville en kiest voor een geluid waarin invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek domineren, maar waarin ook ruimte is voor invloeden uit de pop en rock. Het klinkt bij eerste beluistering direct aanstekelijk, maar wat steekt het allemaal knap in elkaar. Het is een van de vele rootsalbums van het moment, maar het buitengewoon fraaie Autonomy verdient echt alle aandacht.

Het aanbod aan nieuwe albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek is nog altijd groot. Het zorgt er voor dat ik me in veel gevallen beperk tot de grote namen en de albums van minder bekende muzikanten die kunnen concurreren met deze grote namen. Stephanie Lambring behoort wat mij betreft tot de laatste categorie. 

De oorspronkelijk uit Indiana afkomstige muzikante debuteerde op jonge leeftijd met een album, kreeg een contract in Nashville, maar concludeerde al snel dat ze in een strak keurslijf zat en feitelijk vooral songs schreef voor anderen. Stephanie Lambring keerde de muziek de rug toe, maar het bloed kroop waar het niet gaan kon. 

Vijf jaar na haar vertrek uit Nashville keert Stephanie Lambring terug met een nieuw album en het is een album waarop ze precies de muziek maakt die ze wil maken. Autonomy is de logische titel van een album dat gemaakt is zonder bemoeienis van anderen. Het is een album dat direct vanaf de eerste noten indruk maakt en dat laat horen dat Stephanie Lambring onmiddellijk moet worden geschaard onder de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek. 

Autonomy is een album waarop alles klopt. Zo is het een album dat opvalt door een prachtig geluid. Het album werd geproduceerd door Teddy Morgan, die ik persoonlijk alleen ken van 4th of July van Carl Broemel, maar die Autonomy van Stephanie Lambring heeft voorzien van een opvallend mooi geluid. Het is een geluid dat continu de balans zoekt tussen broeierige en aanstekelijke klanken. 

Het is een geluid waaraan Teddy Morgan ook als muzikant nadrukkelijk bijdraagt, want hij tekent ook voor onder andere de gitaar- en toetsenpartijen op het album. Ook de andere muzikanten die hebben bijgedragen aan het album tekenen voor fraaie bijdragen en een geluid dat zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als uit de pop en rock verwerkt. 

Stephanie Lambring schreef alle songs op het album en het zijn persoonlijke songs die afrekenen met nare ervaringen uit het verleden en die ook niet bang zijn om misstanden in de samenleving aan de kijk te stellen, waarbij ook de heilige huisjes niet worden gespaard. 

De Amerikaanse singer-songwriter heeft op Autonomy een fraai evenwicht gevonden tussen oorspronkelijk klinkende Amerikaanse rootsmuziek en lekker in het gehoor liggende songs, waardoor Autonomy zich makkelijk opdringt. Stephanie Lambring schreef een aantal jaren prima songs voor anderen, maar de songs die ze voor zichzelf schreef zijn door het persoonlijke karakter van deze songs nog een stuk aansprekender. 

Ik heb het nog niet gehad over de stem van Stephanie Lambring en ook die is uitstekend. Het is een stem die het zowel goed doet in de Amerikaanse rootsmuziek als in de pop en rock en het is een stem die al even makkelijk de aandacht trekt als de songs en de instrumentatie op Autonomy. 

Het levert een album op dat niet alleen een constant hoog niveau heeft, maar dat ook nog eens voldoende varieert, wat Autonomy nog wat verder boven het maaiveld uittrekt. Alle reden dus om dit album een kans te geven, maar voor mij staat inmiddels vast dat Autonomy behoort tot de betere rootsalbums van 2020 en tot de allerbeste debuten, want zo mogen we het album van Stephanie Lambring ook best noemen.

Erwin Zijleman

Je kunt Autonomy hier beluisteren en bestellen:



of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:




maandag 18 januari 2021

Welfare Jazz. Viagra Boys

A tough sounding name but also one that will make you be blocked by all spamfilters in the world. Swedish band Viagra Boys let not itself be deterred by a nuisance like that and went ahead, at full speed I might add. This resulted in a fine and tough album called Welfare Jazz. Not that this band has anything to do with jazz in whatever form known to the multiverse and yet the album does deserve the name; a little.

With this album Viagra Boys created a fine hybrid of Swedish alternative/garage rock as played in the past by The Hives and The Plan, to name two great proponents from Sweden in this category, the alternative 2018 postpunk Irish/U.K. scene and, yes, jazz, because of the way the saxophone honks itself through the songs on Welfare Jazz. All together it is a mix that allows for joyful singing and shouting and dancing.

Viagra Boys started in Stockholm in 2015 and releases its second full length album after 'Street Worms' from 2018 and an EP in between called 'Common Sense'. As I'm not familiar with the previous releases I'm not able to judge on progress or stagnation in the development of the band. The latter would be a major surprise going on the energy the band managed to capture on record. If the maxim that records can't half capture a live show goes in the case of Viagra Boys, then a live show must be near devastatingly exhausting. The spoken word sequences between songs, are they familiar with the former Dutch punkrock band Hausmagger?, may be there for everyone to catch their breaths.

Welfare Jazz is a dirty record. Where most bands try to capture everything as clear as possible, Viagra Boys don't mind to record as if the band is the back of a large factory hall and the mikes on the other end. Singer Sebastian Murphy's voice sounds like coming from the other end of a bad connection from the 70s, from before the Internet. It all adds to the atmosphere on the album, which certainly is fully its own. That is exactly why I will pull 'The Plan' out for the first time in years and give it a spin in my cd player soon.

The fact that Welfare Jazz shows some different sides of Viagra Boys as well, adds to the attraction of the album. A near instrumental outing, can go back to back with a more electronic based song or an alternatively rocking pop song. It makes the album far from one dimensional, as I tended to expect with a name like Viagra Boys. It's not and it makes the album more than just good. It's great fun as well and yes, sleazy in all the right ways.

A little after note. The album ends with the song 'In Spite Of Ourselves'. A second cover version of the John Prine song that reached me in a few months time, after the delightful version of Geoff Palmer and Lucy Ellis. Totally correct to give the song a new leash on life.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


zondag 17 januari 2021

Carly Johnson. Carly Johnson

Carly Johnson debuteert met een warm en broeierig soulalbum dat in muzikaal opzicht fantastisch klinkt, maar dat wordt gedragen door haar imponerende soulstem.

Luister naar het titelloze debuut van Carly Johnson en je hoort met enige regelmaat flarden Amy Winehouse. Die heb ik sinds de trieste dood van de Britse zangeres niet vaak meer gehoord, wat het debuut van de singer-songwriter uit Louisville, Kentucky, zeer welkom maakt. Het is een album waar lang aan is gewerkt en dat hoor je. Het debuut van Carly Johnson is een album vol muzikaal vuurwerk, waarna het vocale vuurwerk er nog een flinke schep bovenop doet. De Amerikaanse muzikante schrijft ook nog eens aansprekende songs en weet voldoende te variëren, waardoor dit debuut maar blijft vermaken en groeien. Een zeer memorabel debuut derhalve.

Deze week verscheen het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Carly Johnson. Het is een debuut waar lang aan is gewerkt en dat er niet zonder slag of stoot kwam. Carly Johnson is een klassiek geschoold jazzzangeres, die tijdens haar opleiding vooral onzeker was over haar bestaan als professioneel muzikant. Het is onzekerheid die nergens voor nodig is, want wanneer Carly Johnson begint te zingen blaast ze je binnen een paar noten compleet omver. 

Invloeden uit de jazz zijn absoluut hoorbaar in de muziek van de singer-songwriter uit Louisville, Kentucky, maar die invloeden bewaart Carly Johnson toch vooral voor de jazzband waarvan ze ook nog deel uitmaakt. Het titelloze debuut van Carly Johnson is vooral een soulplaat en het is een hele goede soulplaat. 

De Amerikaanse singer-songwriter laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een soepel spelende band, die moeiteloos schakelt tussen verschillende soorten soul. De ene keer domineren de strijkers, de andere keer de blazers en het is ook nog eens een band die zowel ingetogen als voluit kan spelen, met geweldige achtergrondzangeressen als kers op de taart. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar na beluistering van het debuut van Carly Johnson blijft toch vooral haar stem je bij. Het is een stem die herinnert aan meerdere grote soulzangeressen, maar ik heb toch de meeste associaties met de muziek van Amy Winehouse, die ook ooit begon als jazzzangeres. 

Waar Amy Winehouse haar favorieten uit de geschiedenis van de soulmuziek nadrukkelijk omarmde, kan Carly Johnson binnen de soulmuziek op een breed terrein uit de voeten. De uptempo songs blazen je direct van je sokken, maar de muzikante uit Louisville, Kentucky, schuwt ook een gevoelig duet met niemand minder van Bonnie “Prince” Billy (Will Oldham) niet. 

Volgens de overlevering was Carly Johnson tijdens haar opleiding nog behoorlijk onzeker, maar op haar debuutalbum spat het zelfvertrouwen er af. De spetterende soul knalt op weergaloze wijze van haar stembanden, maar de Amerikaanse muzikante weet ook hoe ze moet doseren en kan ook uit de voeten met lome en broeierige soul. 

De vocalen op het album zijn keer op keer weergaloos en ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch. Het is al genoeg voor een geweldig soulalbum, maar ook de songwriting skills van Carly Johnson zijn dik in orde. Ze schrijft lekker in het gehoor liggende songs, die vooral tijdloos klinken en probleemloos uit de archieven van de grote soul labels hadden kunnen komen. 

Net als de al eerder genoemde Amy Winehouse, slaagt Carly Johnson er ook nog eens in, om iets eigentijds toe te voegen aan de soulmuziek uit het verleden, al is het ook in het geval van de Amerikaanse singer-songwriter niet heel makkelijk om precies te omschrijven wat dit is. 

Het titelloze debuut van Carly Johnson bevat 12 songs en duurt ruim 50 minuten. In die 50 minuten hang je ademloos aan de lippen van de Amerikaanse muzikante, maar ondertussen stijgt de binnentemperatuur ook nog een paar graden door de warme en soulvolle klanken en het vocale vuurwerk. 

Hier en daar klinkt het misschien net wat te gelikt, maar de soul van Carly Johnson blijft oorspronkelijk klinken en zit ook vol met subtiele accenten. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een beroerd moment gekozen voor de release van haar debuut, maar dit is een debuut dat niet onopgemerkt voorbij mag gaan.

Erwin Zijleman

Je kunt 'Carly Johnson' hier beluisteren en bestellen:


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:


zaterdag 16 januari 2021

Neptune's Daughter. Kerri Watt

Neptune's daughter? It raises a question immediately: who is she? Now Neptune (Roman) is Poseidon (Greek), the God of the sea. Poseidon's daughter is Athena. Now there's also a movie from 1949 with Esther Williams starring, so title plus Esther Williams will equal a movie with loads of water and synchronous swimming.

That is what Kerri Watt's album title did with me. Only because the music sort of grabbed me by the lapels. The album starts with Ms. Watt in the roll of a stark rock chick with a band that is truly rocking away. 'All The Worse For Me' is tough, loud and quite unsubtle with its pounding rhythm. It sets an expectation for Neptune's Daughter that is not fully delivered upon. Reading up a little on Kerri Watt and the album this is not surprising.

Kerri Watt, from Glasgow in Scotland, usually works within the Americana range of music but on Neptune's Daughter works with rock producer Machine, a.k.a. Gene Freeman, from Texas. The result is a hybrid album, where the mood swings from tough rock to tough pop. In the album's extra's the songs are stripped to the acoustic essentials as well.

The result is some songs that I truly like and some songs that may compete with the tougher songs of Pink and Katy Perry but not with my fashion. Those songs may land occasionally, when my mood is like it. That is not that often.

Promo photo
On the other hand there's a song like 'Chasing Aeroplanes', that has it all. A great melody, fine little piano notes, a great, soulful choir and Kerri Watt who is singing in the perfect range of her voice. Here I would not discount the fine powerpop of the title song as well. These are the moments that I'm quite content that this album came by me.

In general I can state that the collaboration between Watt and Machine worked out well. Perhaps not all the songs agree fully with me, Kerri Watt is at ease in this pop-rock idiom. Her voice has the power without having to overdo it for one second. It's far from hard for her to take on this guise, if this isn't her after all. All in all, I'm giving Neptune's Daughter the benefit of the doubt.

This album was ready in 2018. Whatever took it this long to release, I can't tell. It's here. Enjoy it!


You can listen to and order Neptune's Daughter here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


vrijdag 15 januari 2021

Painting The Roses. Midnight Sister

Painting The Roses is an album that shoots off in a few directions. Duo Midnight Sister is not afraid to throw in some old-fashioned sounding strings, do a Zappa-light or mix pop with some avant garde, disco-tinged arrangements. In short Painting The Roses amazes and surprises.

That does not necessarily equal a good album of course. It is an album that challenges me as a listener. The result is I'm bouncing up and down in different directions. On one side Painting The Roses does not contain a single song that I would call a personal favourite, as in ever, on the other there's not a single song that I do not want to hear ever again. A few days ago I received a copy of Belgian duo Lili Grace's 'Silhouette'. Also two ladies, in that case sisters, presenting even much further out experiments, while fishing in the same pond as Midnight Sister part of the time. And then there's Ohmme, another female duo somewhere in this street. 2020-21 is a time for experimental, female duos.

Painting The Roses starts with the song that featured in one of the single round ups late last year. 'Doctor Says' is a good song to start the album with. At this point I rate it as the most poppy song and easiest to access. Yes, it has some mood changes, the singing is slightly weird, but the clear piano shows the way in this fairly happy sounding song. It is the right song to find your way into the album with. Several elements contained in 'Doctor Says' return, only much more extreme.

Juliana Giraffe and Ari Balouzian released their first album in 2017, called 'Saturn Over Sunset'. Early in 2021 it is time to follow that album up. Giraffe is the pop and David Bowie fan, Balouzian was an arranger foremost when they met. They both brought their strengths to Painting The Roses. Most songs are richly arranged and as I already wrote full of surprises. In all corners of the compositions something extra can happen. Don't be surprised when a disco rhythm and singing, comes across like Zappa's 'Dancing Fool', in moderation that is. This is the kind of album that may still surprise the listener in 100 listening session from now. Although I am not convinced 100% yet, I would not be surprised if I would get a close relationship with Painting The Roses. It is fully deserving my attention at this point alright. 'Sirens' may be discoing away, the odd twists working themselves in and out of the song keep me on my feet and toes.

Don't be surprised when you get into a 40s and 50s sequence, Frank, Dean and Doris of course never would have found themselves in, as if there's a lush orchestra behind the duo in the same studio recording in mono in one take. A minute later you can find yourself with the David Bowie of 'Young Americans', with a wild saxophone solo going on to top things off. Midnight Sister simply does not let itself be caught in one compartment, nor two or three, only to drop it all, leaving a sole organ to keep the song going. The deep vocal delivery may need some getting used to, musically the duo never stops amazing. Up to a point that I truly would not know in what compartment to put this album. It is in a universe of its own.

Painting The Roses may not contain one of my most personal favourite individual songs ever, I am certainly curious where this album and I may go in the coming weeks, months and years. This is something special alright and with a thin pencil I'm very careful jotting it down for my end of year list, 11 and a half months from now.


You can listen to and order Painting The Roses here:



or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about: