maandag 22 mei 2017

The Witch. Pumarosa

There are albums that get to me right at the very first listen session. They have something that make me prick up my ears and pay attention. The Witch is one of those albums. The further I got into the album, the more I liked it, the more it seemed to have it's own unique feel.

This impression did not change with further sessions with the album. Our relationship easily deepened. Now the challenge is to find the right words.

The Witch is the first album by Pumarosa, a London based band fronted by Isabel Munoz-Newsome. The clock is turned back decades, while pretending very hard to be in 2017. So many familiar sounds come by, sounds that have been played for years and still they sound so fresh on The Witch. Pumarosa mixes a few qualities within its music that fall together into a statement of no small proportions. Youthful exuberance meets a longing to reach for things behind the corner, while a certain shyness meets an expectation of greatness.

The album opens with 'Dragonfly' in which the band makes a statement right away. It is hard to ignore what is on offer. The opening song is much more direct than the more experimental stuff coming on later in the longer songs, that will leave plenty of room for playing around between the musicians on stage. In fact the album starts with a few seconds of silence before soft keyboard sounds come in that slowly fill my room more and more. An isolated bass note joins and Munoz-Newsome starts singing over the keyboard landscape. When the rhythm section joins in it is with an 'The Unforgettable Fire' pulse. Isobel's singing reminds me faintly of the young Bono. All is atmosphere, soundscapes, with outbursts of guitars in the chorus.

'Honey', the second song, is a lot more solid. "Oh, you stupid son of a bitch", follows "God gave us honey". An interesting lyric to say the least. The song brings me into 'Gloria' territory, U2s first single of its second album 'October'. And I will stop there with the comparisons, because I listen to The Witch in one go without any trouble and there isn't a single album of you U2 I can listen to as a whole. It does help though to pinpoint where this music is taking me, to the first half of the 80s. With the difference that the music of Pumarosa has something upbeat. Even in the more laden songs like the title song and 'Priestess' there is always a sun somewhere. 'Honey' plays itself out in a great way. The song is brought to a great climax without ever overdoing it. Pumarosa knows how to restrain itself to have a much bigger impact.

'The Witch' reminds me of Elenne May. You will recognise a lot of the atmosphere of this song in several of the songs of the Amsterdam based band. If you like this song, you better start listening. 'Veggie Patch In The Desert' is one of my favourite albums of all time.

With 'The Priestess' Pumarosa comes close to the atmospheres The Black Angels evokes on its latest, fantastic album 'Death Song'. Without the heavy 60s sounds that band depends on. Still, in 2017 so far that is the biggest compliment I can give to an album, as I haven't heard a better one yet. 'The Priestess' seems to delve into a knowledge that is set outside of time, the eternal. "You dance, you dance, you dance" and there the rhythm goes. Again, all that restraint, yet standing still will not be an option. The saxophone is the only exuberance Pumarosa allows itself. The message is so clear. Lasting for 7"30 minutes, the listener is slowly brought into the trance the priestess already is in. There were bands like this in the 80s also, bands I long ago forgot the names of. Pumarosa allows a hint at commerciality into its music, making it so much more worthwhile listening to.

By then it is also clear that Pumarosa likes to take its time. The shortest song, 'Hollywood' clocks in at one second under four minutes. An atmosphere is built and expanded upon until a modest and more modern walls of sound spout from the disc. This can be a laden song like 'Lion's Den' or a more upbeat song with the downbeat title 'Gruesome', one of the more poppy songs on The Witch. The singing may have a Bananarama hint to it, it is one of my favourite vocal outings on The Witch. The upbeat sound allows Isabel Munoz-Newsome to do more with her voice. Highs and lows are reached, instead of the solemness in the slower songs.

Pumarosa manages to keep my attention easily while the record progresses. The fact that a different sound is added to a song, like a funky guitar or a modern beat under an acoustic guitar, makes the songs sound slighlty different from each other. Only "Witches" or "Priestesses" would have been killing, no matter how monumental.

With that last word, I come close to a conclusion. It's too early to tell yet, but it may be that this album may reach that level, monumental. In the meantime I am listening to one of the best debut albums of 2017. A lot is happening here in a very balanced way, that shows a level of maturity way beyond the band's status. The Witch is intriguing and good, with room left to grow abundantly.

It all goes out with a bang of an 80s influenced dance rock outing 'The Snake' in which something of all the 80s new wave female singers seem to come together, Siouxie, Hazel O'Connor, Toyah, etc. A great way to end an album.

Wo.

You can listen to 'Dragonfly' here:

https://www.youtube.com/watch?v=vEwXzS5t1bY

zondag 21 mei 2017

Remedies. Soup

Bijna twee jaar geleden kwam ik via een tip van een lezer in aanraking met de muziek van de Noorse band Soup.
 
The Beauty Of Our Youth beluisterde ik tijdens een zware onweersbui en bleek een perfecte soundtrack bij het overtrekkende noodweer.
 
De muziek van Soup had immers de intensiteit en de kracht, maar ook de schoonheid en dynamiek van een onweersbui, aldus mijn recensie twee jaar geleden.
 
De lezer die me twee jaar geleden wees op The Beauty Of Our Youth tipte me nu over de nieuwe plaat van de band uit Trondheim.
 
Het viel twee jaar geleden al niet mee om meer informatie over de plaat van Soup te vinden en dat is dit keer nog lastiger. Zoek op Soup en Remedies en je leest van alles over de geneeskracht van soep bij het verhelpen van allerlei kwaaltjes. Voeg Norway als trefwoord toe en je ontdekt dat ook de Noorse keuken flink wat geneeskrachtige soepjes kent.
 
Net als de vorige keer heb ik de muziek van de Noorse band maar laten spreken en net als de vorige keer heeft dit een fascinerende roller coaster ride opgeleverd. Remedies bevat maar vijf tracks, maar dit levert wel 42 minuten muziek op. De kortste track op de plaat telt maar net 2 minuten, maar Soup is ook niet bang voor een ruim dertien minuten durende track.
 
Vergeleken met de vorige plaat kiest Soup op Remedies voor een net wat meer ingetogen geluid. Het is een geluid waarin invloeden uit de progrock, psychedelica en post-rock prachtig samenvloeien, maar waarin ook ruimte is voor invloeden uit de hedendaagse rockmuziek.
 
Het fascinerende van de muziek van Soup is ook dit keer dat de Noorse band een fraaie balans heeft gevonden tussen redelijk toegankelijke rockmuziek en muziek die stevig experimenteert. Remedies is nog net wat toegankelijker dan zijn voorganger, vooral omdat de echt zware uitbarstingen dit keer grotendeels ontbreken. De muziek van Soup intrigeert op hetzelfde moment genadeloos met verrassende wendingen, heel veel dynamiek en prachtige spanningsbogen.
 
Zeker in de wat langere tracks en vooral wanneer Soup kiest voor grootse of zelfs bombastische klanken raakt de muziek van de band qua opbouw nadrukkelijk aan de symfonische rock en psychedelische rock uit de jaren 70, maar Remedies lijkt af en toe ook een geïmproviseerde jam of verrast juist met passages met een duidelijke kop en staart en meer eigentijdse klanken.
 
Muziekliefhebbers met een allergie voor progrock moeten niet aan Remedies van Soup beginnen, maar een iedere met een stiekeme, latente of juist bloeiende liefde voor dit genre, zal zeer aangenaam verrast zijn door de muziek van de Noorse band.
 
Waar Soup vorige keer een onweersbui voorzag van een fraaie soundtrack komt het dit keer met de soundtrack voor de ontluikende lente. De zon kan al aangenaam schijnen, maar een kille bries is nooit ver weg en een hagelbui zeker niet uit te sluiten.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar Remedies en het album kopen:

https://soupsound.bandcamp.com/album/remedies

zaterdag 20 mei 2017

The Last Rider. Ron Sexsmith

With 'Carousel One' Ron Sexsmith had entered my musical life. Better late than never it seemed. I just loved that record and now there's a new one already. The Last Rider is not such a big surprise, but certainly as good, pleasant and soothing as 'Carousel One'.

With 'Americana', Ray Davies' new album released last month, I am even pointed more to the commonalities between Ron Sexsmith's songs and Davies'. Say 'Don't Forget To Dance' and I have the starting point for The Last Rider. Beware, I don't mind the commonality at all. 'Don't Forget To Dance', a single by The Kinks from 1981, is a sweet song, full of nostalgia for a time long gone, reminding us not to forget to do now what we loved then.

It is this atmosphere Ron Sexsmith recalls with the music on The Last Rider. Another denominator could be the quest for the perfect popsong. It is a giant surprise when a song all of a sudden goes wild, like the outro of 'Breakfast Ethereal'. Where do all these instruments all of sudden come from?

Usually it seems a song is a vehicle to sing a beautiful melody. His sweet voice as a given, Sexsmith sings free-flowing melodies about love and feeling loved and maintaining that state through life. "These songs were hiding behind the door. I had nobody to sing them for. Till you came along". This lyric from 'Worried Song' tells it all in my perception. Love unlocking the most beautiful songs. Against all proof Ron Sexsmith shows the world that love is a far stronger muse than deep and dark depressions or misery. When searching for the holy grail of a perfect popsong that is.

This truly sums up The Last Rider. There is nothing else to tell. If you want to find beauty in music, how a musician and songwriter can capture just that in notes and melodies in the vocal delivery, The Last Rider is a must. Like the song below. If you don't get it, well what could I say then? Yes, it is sentimental, but that is the whole point, isn't it? It seems that with every spin of The Last Rider I like it better. It's time to start listening to older work of Ron Sexsmith.


Wo.

You can listen to 'Who We Are Right Now' here:

https://www.youtube.com/watch?v=knxCqDiC3OE

vrijdag 19 mei 2017

John Lee Hooker's World Today. Hugo Race & Michelangelo Russo

John Lee Hooker was born in 1917 and died at the age of 83 in 2001. He was one of those names of old blues men for me, basically until that album in the late 80s with a lot of the great stars of the time, 'The Healer', including two hitsingles with Carlos Santana and Bonnie Raitt. I found out that I didn't really like his sort of blues. Too one dimensional and, well, to be honest, boring. My standard in blues is Muddy Waters and nothing else compares it seems.

So when I found an album called John Lee Hooker's World Today on my digital doorstep I wasn't too curious to find out more. Of course I tried any way and found out about a mysterious sounding album that presents a modern type of blues that goes beyond anything John Lee was ever able to conjure up. Sit back, relax and be ready to get into a trance with Hugo Race & Michelangelo Russo's version of the blues as played in 2017.

The duo looks at the songs with the eyes, ears and options of 2017. The typical Hooker stomp is there. Under, over and right through it modern sounds are mixed that gives the songs something that it never had nor could have had at the time Hooker recorded. Recorded in something like 24 hours in Berlin, one continuous session, Race & Russo get into close contact with Nick Cave. My first connotation is with the opening song of Fink's blues album that passed through these pages circa a month and some back. Where Fink wrote original blues songs Race & Russo delve into John Lee Hooker's repertoire, including a cover of MC5 Hooker had done.

Promo photo by Rimmer
So it is not a surprise to me that the songs are monotonous. There's no other word for it. Hooker just loves a song in one chord, with short bursts of guitar notes. The rhythm often just his foot stompin' the rhythm. How the man ever wrote material for dozens of albums is beyond me.

World Today does not do anything to hide the elementary music Hooker made. What the album does show is what modern technology can add to the songs. A harmonica is smeared out, as if windswept, over the song. Electronic sounds and treated guitars have the same effect. Creating an atmosphere of desolation. Of U.S. trains honking before crossing unprotected crossings in the wrong side of far off places. There is no joy in this atmosphere. As if what is going on here is dead and not just a little.

Strangely enough I'm reminded of Dire Straits. That mysterious single, that turned out to be the band's greatest hit here in NL, 'Private Investigations'. Near non-music, all atmosphere. Where all music and joy was cut out of the song. Something like that is going on here as well. Except that was always the case with Hooker's music. Totally one dimensional. What was added was danger. John Lee Hooker managed to sound dangerous, perhaps was dangerous in his younger days. That was taken away because he lived to an old age and became something of a pop star in his 70s when he was brought back into the limelight and found a new generation of fans.

The man still has fans as Hugo Race & Michelangelo Russo show. I'm still not a fan of John Lee Hooker's music, but am certainly impressed by what is going on here. Dire Straits meets Nick Cave and John Lee Hooker. Many a day I had never expected to write down this combination, but here it is.

Wo.

You can listen to 'Love Blues' here:

https://www.youtube.com/watch?v=nQn3SfSf4HE

donderdag 18 mei 2017

Chris Cornell (1964 - 2017)

Some rock stars die too young. Chris Cornell is one of them. Despite the fact that his hey-day as front man of Soundgarden lay behind him for over 20 years, it is obvious that the respect his voice earned him, made sure the world had not forgotten him. A show of the reunion tour that brought Soundgarden to Europe, got reviewed twice on these pages in 2013 (see the links below).

For me Soundgarden is a thing of the past. Part of the grunge movement, but not my favourite band at the time. Nirvana simply is the best, Pearl Jam the best known and Alice In Chains so much sludgier. I'm happy with a few singles, with the dark, brooding 'Black Hole Sun' as my favourite.

By now it is clear to conclude that fronting a grunge band was not a healthy thing to do. Of the five major bands at the time, if we include Stone Temple Pilots, only one singer is still alive, Eddie Vedder. He'd better stop smoking straight away.

Cornell had played in Audioslave with the three remaining members of Rage Against the Machine, releasing three albums together, until RATM regrouped. Some solo albums followed, but it did not seem like Cornell really had focus nor an audience waiting for new music by him. I remained untouched by either his solo albums and Audioslave.

He had become a musician that depended on past achievements to reach his audience. People still loved to come and watch Soundgarden reunion shows, probably without wanting to hear too much new songs. A fairly sad state to be in. Perhaps this also was what it was and no great inspiration hit him any more.

The cause of his death is still unknown. Beyond that it was unexpected, there is no news. For fans no doubt the demise of Chris Cornell will have come as a great shock. I will just play 'Black Hole Sun' every once in a while and remember a great singer who sang songs that were not meant for me.

Let me end with referring you to the true fans.

Wo.

Here are the two reviews. The first by /PV, the second by ReginA:

https://wonomagazine.blogspot.nl/2013/09/soundgarden-live-hmh-11-september-2013.html

https://wonomagazine.blogspot.nl/2013/09/soundgarden-live-heineken-music-hall-11.html

The Bird & The Rifle. Lori McKenna

Lori McKenna dook eind vorig jaar op in flink wat van de Amerikaanse countryjaarlijstjes. Het is voor mij een grote verrassing, want Lori McKenna ken ik eigenlijk alleen maar uit het verleden.
 
Aan het eind van de jaren 90 dook haar naam voor het eerst op in het folkcircuit in Boston, aan het begin van het nieuwe millennium maakte ze twee hele aardige platen, maar de meeste opzien baarde de singer-songwriter uit Boston, Massachusetts, wat mij betreft met het in 2004 verschenen Bittertown, dat ik in het betreffende jaar schaarde onder de beste vrouwelijke singer-songwriter platen.
 
Hierna verloor ik Lori McKenna compleet uit het oog. Dat was ook niet zo moeilijk, want tussen haar meesterwerk uit 2004 en het dit jaar opgedoken The Bird & The Rifle verschenen zo te zien slechts twee platen, waarvan er één niet kon rekenen op positieve recensies. In de tussentijd was Lori McKenna in Nashville wel heel actief en succesvol als songwriter voor anderen.
 
Het afgelopen zomer verschenen The Bird & The Rifle werd in de Verenigde Staten zeer warm ontvangen en daar valt echt helemaal niets op af te dingen. In het genre dat me zo dierbaar is, heeft Lori McKenna immers een van de mooiste platen afgeleverd het afgelopen jaar. 

Voor The Bird & The Rifle deed Lori McKenna een beroep op producer Dave Cobb en dat is op het moment bijna een garantie op succes. Dave Cobb, die in 2015 achter de knoppen zat bij Sturgill Simpson, Corb Lund en Jason Isbell, deed vorig jaar ook hele mooie dingen voor Mary Chapin Carpenter, Amanda Shires, Brett Dennen en neef Brent Cobb en heeft hetzelfde gedaan voor Lori McKenna.
 
The Bird & The Rifle is voorzien van een mooi verzorgde en behoorlijk vol klinkende productie. De grotendeels akoestische en gloedvolle instrumentatie is opgepoetst met flink wat strijkers. Dat is soms wel wat veel van het goede of net wat te gladjes, maar op de plaat van Lori McKenna pakt het prachtig uit.
 
De Amerikaanse singer-songwriter is inmiddels achter in de veertig, wat heeft gezorgd voor een rauw randje op haar stembanden. Het zorgt voor flink wat doorleving en dat contrasteert prachtig met de mooi verzorgde instrumentatie en productie.
 
Op Bittertown manifesteerde Lori McKenna zich 12 jaar geleden niet alleen als een geweldig zangeres, maar bovendien als een zeer getalenteerd songwriter. Beide kunstjes is ze op The Bird & The Rifle nog niet verleerd. In vocaal opzicht is Lori McKenna de meeste van haar jongere concurrenten met gemak de baas en ook haar songs steken flink boven het maaiveld uit.
 
Dat de nieuwe plaat van Lori McKenna opduikt in de jaarlijstjes met de betere countryplaten van 2016 is dan ook niet meer dan logisch. Ik heb hem eerder gemist, maar ben nu weer helemaal bij de les.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'The Bird & The Feather':

https://www.youtube.com/watch?v=dJ3mEOBQZM8

woensdag 17 mei 2017

Lens. Close Talker

In my iTunes directory the position of Close Talker is very befitting: two up from Cold War Kids. (With a band called Codeine in between.) Why? This is a band I'm reminded of a few times while listening to Lens. That is one way of starting this review. The other is that I at first had mistaken the album name for the band name. So naming an album after one of the wingers of the NL football team is special for a band from Canada. Saskatoon somewhere on the vast prairies. Alas, that turned out to be my mistake.

Lens is a solemn album. Close Talker not only takes its music seriously. It plays serious music. Right from the start the trio draws its listeners into its own world. Those inclined to listen to music that is like a carpet of sound should feel right at home. I'm thinking of that hitsingle called 'Diamonds' of The Boxer Rebellion, to set the mood here.

Lens starts hesitantly. Sparse keyboard sounds and a soft voice. When the drums, smooth bass and spacious guitar join the sound is expanded. The album really gets under way when the sound is more electrified by the guitar. 'All Of Us' is not so representative of what follows. The song is more to the point, in a very indirect, humble way.

The true sound of Close Talker comes to the fore in the second song. 'Reptiles'. Spacious keyboards with the other instruments keeping close together. A rather suave, vast sound that in most songs is built up in the right ways, by using dynamics and changes of a lead instrument or sound. One of my favourite songs on the album is 'Okay Hollywood' where the band does several of these tricks in one song. The staccato verses and the wider choruses show a keen ear for detail.

Close Talker released its first album in 2013 called 'Timbers', a year after starting the band. Will Guiring, vocals/guitar, Mathew Kopperud, guitar/vocals, Chris Morien, drums/vocals and Jerms Olsen, bass/vocals started the band. Since 2105, after Olsen left the band, Close Talker is a trio. According to the bio "honing their skills, creating a more vast and iconic sound". The leaving of Olsen may explain why I have the impression to be listening to a digital bass on Lens.

It took me a while to warm to Lens. It has happened after a few more serious sessions with the album. In these moments I noticed the details that were delivered with the whole. The subtle differences Close Talker allows into its sound. Once I had come to this point it wasn't difficult to share my thoughts with you, where before it was.

Take 'Afterthought'. A song that did not draw me to it, nor distinguish itself in any way to me. In fact I thought it fairly boring and that for a song that was widely acclaimed and "is as intimate as it is earnest". I did not hear it. Until I noticed, once again on Lens, how this song is slowly flashed out into a something else, something good, full of atmospheric sounds and additions to what it started out with. This sums up Close Talker more for me than the Cold War Kids outing 'Waking Up' that follows 'Afterthought'. The more prominent drums, guitars and rhythms do one thing for Lens though: create variation and they take the solemn top of things.

From what I understand Close Talker have set a huge steps in its development. It will be interesting to find out to see if the band is able to set another step in the near future that will get them in the league where many other bands have already arrived in. For now Close Talker is certainly a band to watch with this fine sophomore album under its belt.

Wo.

You can listen to and buy Lens here:

https://closetalkerband.bandcamp.com/

dinsdag 16 mei 2017

Building Bridges. Fischer-Z

De Britse band Fischer-Z leverde met Word Salad (1979), Going Deaf For A Living (1980) en Red Skies Over Paradise (1981) drie platen af die de popmuziek van de late jaren 70 en vroege jaren 80 kleur gaven.
 
Na Red Skies Over Paradise was het helaas net wat te lang stil rond de band en verdween Fischer-Z uit beeld.
 
De band rond zanger/gitarist John Watts, die vanaf dat moment in zijn eentje Fischer-Z vormde, maakte nog wel een aantal platen, maar trok weer voor het eerst mijn aandacht met het uitstekende This Is My Universe, dat een jaar geleden verscheen. Precies een jaar later is er al weer een nieuwe plaat van de band en ook op Building Bridges klinkt de band rond John Watts weer net zo urgent als in haar gloriejaren.
 
Fischer-Z is nooit bang geweest om de belangrijke maatschappelijke problemen aan de kaak te stellen en doet dat ook op Building Bridges. Direct in de openingstrack Damascus Disco spuwt John Watts als een ‘angry young man’ zijn gal over het bombarderen van woonwijken in het Midden-Oosten en in de tweede track wordt vervolgens op even scherpe wijze de uitbuiting van arbeiders in de wereldeconomie aan de kaak gesteld.
 
In de teksten is het nodige vuur en venijn te horen en dit vuur en venijn komen terug in de muziek. Fischer-Z klinkt op Building Bridges heerlijk rauw, maar net als in haar beste jaren verpakt de band haar muziek en boodschap vrijwel zonder uitzondering in aanstekelijke songs.
 
Ook op haar nieuwe plaat grijpt Fischer-Z weer met enige regelmaat terug op haar gloriejaren, maar Building Bridges klinkt, net als het vorig jaar verschenen This Is My Universe, toch anders dan Word Salad, Going Deaf For A Living en Red Skies Over Paradise.
 
Vooral in vocaal opzicht is er wel wat veranderd. De stem van John Watts is wat minder hoog dan in het verleden en laat een rauw randje horen. Ik moest daar vorig jaar nog wel wat aan wennen, maar op Building Bridges zingt John Watts wat mij betreft beter dan ooit.
 
Ook in muzikaal opzicht is de nieuwe plaat van Fischer-Z een verrassend sterke plaat. Building Bridges klinkt nog diverser dan de al zo gevarieerde platen uit de beginjaren van de band en combineert stevige gitaren met funky blazers in songs die stuk voor stuk anders klinken. Persoonlijk vind ik de songs waarin John Watts stevig om zich heen trapt over alle ellende in de wereld het sterkst, maar ook de net wat lichtvoetigere songs op de plaat blijven heerlijk hangen en stralen urgentie uit.
 
This Is My Universe vond ik vorig jaar een aangename verrassing en een veel betere plaat dan al het andere dat Fischer-Z na 1981 uitbracht, maar de plaat kwam nog niet in de buurt van de briljante trilogie die de band tussen 1979 en 1981 uitbracht.
 
John Watts, die overigens dit jaar het 40 jarig  bestaan van zijn geesteskind Fischer-Z viert, komt wat mij betreft met Building Bridges wel in de buurt van de drie briljante platen van een aantal decennia geleden.
 
Direct bij eerste beluistering was het genieten, maar inmiddels is de nieuwe van Fischer-Z nog veel beter en de rek is er nog lang niet uit. Een knappe prestatie van een muzikant die al zo lang mee gaat en zijn successen vierde toen de wereld er nog totaal anders uit zag. En nu volgend jaar ook deze trilogie vervolmaken.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Damascus Video':

https://www.youtube.com/watch?v=ShwAp6IQmEM

maandag 15 mei 2017

Gather live. Birds of a Feather en Jara Holdert

Op vrijdag 19 mei is de derde aflevering van Gather live. Na het mooie optreden van The Wanderer en het ontwapenende optreden van No Ninja Am I april jl. is het de beurt aan de Amsterdamse singer-songwriter Jara Holdert en het Zwitserse duo Birds of a Feather. Wat kunnen we verwachten in het oude V&D gebouw in Haarlem?

Birds of a Feather releaste recentlelijk haar nieuwe EP 'Rise Up', volgend op hun eerdere EP 'Light Up', uit 2016. Ze staan beide op Spotify. Amy McKay en Ryan Lean zingen en spelen samen in delicate arrangementen die iemand toestaan om uiterst relaxt te luisteren naar hun nummers. Enerzijds kan een liedje klinken alsof het zo uit de kerk is weggelopen, terwijl anderzijds het volgende een beschaafde pop rock song is. Voeg daarbij een song die klinkt als het een intro is voor een nummer vol EDM beats, die natuurlijk niet komen, en het beeld is wel compleet. Birds of a Feather is een gevarieerde band, die niet bang is om haar nummers geheel verschillend in te kleuren.

Dit maakt het lastig om vergelijkingen los te laten. Het voert te ver om te zeggen dat het duo een eigen geluid heeft gevonden. Daarvoor gebeuren er teveel verschillende dingen. Het hokje beschaafde pop staat zeker wijd open, maar dat vertelt het verhaal maar ten dele. In de samenzang schuilen hints richting country, in de muziek voorzichtige elementen naar veel modernere muziek. 'Home' is een gedragen song, maar de atmosfeer maakt het nummer ronduit spannend. Diverse keyboards doen hun ding op de achtergrond en creëren zo een eigen wereld onder 'Home'.

Live verwacht ik prachtige samenzang van Birds of a Feather over zacht gitaargetokkel heen. Intieme momenten in licht gevarieerde nummers die zorg dragen voor een mooie luisterervaring.

Jara is een singer-songwriter uit de residentie. Op You Tube vond ik een paar solo nummers, die mij de impressie gaven met een naar jazz neigende singer-songwriter te maken te hebben. Dat klopt ook. Zij studeert jazz zang.

Op Soundcloud trof ik nog een aantal nummers aan. Het startte met nummer dat meer indie klonk, met een bandbegeleiding. Jara Holdert's stem is nogal hoog, een beetje zoals Joni Mitchell, dus dat moet je liggen. Zodra 'Sorrow' begint te spelen, is de vergelijking geen vage referentie meer. Het had mij kunnen foppen. Als vervolgens een Astrud Gilberto achtig nummer begint, is duidelijk dat Jara net zo veelzijdig is als Birds of a Feather. Ook zij is niet voor een sound te vangen. Haar stem moet je liggen, merk ik. Maar 'To Like You' vangt mij met zijn fraaie opbouw en prettige referenties.

Met deze twee artiesten moet het aankomende "huiskamer" concert in Gather opnieuw een interessante bijeenkomst worden. Veel mooie liedjes van twee totaal verschillende artiesten.

Wo.

Deuren open om 19.30 uur. Meer informatie vind je hier:

https://www.haarlemmarketing.nl/uitagenda/overzicht/2278063272/gather-live-jara-birds-of-a-feather

Je kunt hier luisteren naar 'Rise Up':

https://www.youtube.com/watch?v=9yDMHhLVdN0

Nummers van Jara staan hier op Soundcloud:

https://soundcloud.com/listentojara

zondag 14 mei 2017

In Debt. Disco Inferno

Google the web and all hits on Disco Inferno will get you to the 70s disco hit of the vocal group The Trammps. So when I was sent a record by a band called Disco Inferno (of D.I.) I was mildly surprised. My amazement only grew when I read the bio. It gave me the impression that I was about to listen to a new Big Star. An overlooked band of geniuses from the early 90s that experimented with electronics in their music like has become so common years later.

When I put on the record I was surprised but not like Big Star once surprised me. I heard music like they played in the early 80s. The Cure, The Comsat Angels, that sort. Darkness all around, the bomb about to fall on us all and as little melody as music allows for. Joy in listening and playing music simply strictly forbidden. So that not only caught me by surprise, it set me off on the wrong foot as well.

Disco Inferno was a band formed in Essex in 1989 by four teenage lads, soon to be a trio. When Ian Crause bought himself a sampler, things changed in how the band approached music. All the sounds were sampled and reprocessed into the whole. A painstaking lot of hard work at the time, that in the end got little recognition, until bands much later started working the same way and started naming Disco Inferno as an influence. The band released three albums and a lot of EPs. That music was summarised into a compilation called In Debt which is now re-released through Rocket Girl Records.

So that was history for you. What to make of the music now? I can't get myself over the feeling that In Debt sounds horribly outdated. This has everything to do with the 80s doom and gloom feel that lies over all the songs. There's a darkness that just doesn't belong in this world any more. No matter how gloomy people are in 2017, at times, a lot of them are better off them 25-30 years ago. And they know it. The question whether this is a long-ignored masterpiece should be left to someone who really loves 80s music, which I did, and do, not.

So, is there nothing positive to write on In Debt? Yes, there is actually. For starters it is always a good things that music people truly believe in is made available for others to discover. What also attracts me to the album is the inventive rhythms Rob Whatley (drums) plays on several of the songs. Over that the bass of Paul Willmott plays all the right accents. This leads to fairly exciting songs like 'Set Sail'. The guitar style laid over the beat is light, yet extremely busy, like a waterfall full of cascades that ends in a Niagara.

Crause's voice suits the music. Dark, joyless, laying a near lifeless atmosphere over the music. I have a hard time enjoying this. Yet, the voice has the effect it intends to have. I'm not feeling really happy from listening to In Debt. Again I hit on a song that rocks out a bit more, 'Freethought' and find myself nodding my head. 'Freethought' is all but that. Attention went into the details of the song. The looped guitar sounds that keep coming back, around which nothing is withheld. Whatley going "Animal", guitars all over the place and the bass doing runs in the background.

Anyone who listens to the music will find details like this. In the dark soup of gloomy music gems are hidden to be discovered. With a few listening sessions I have discovered some. Disco Inferno was able to find sounds and pieces of music that add to the whole and never seemed to have been content with just the first or second set of ideas. It always managed to go beyond that and add to what was there initially. In that way I'm certainly glad to have been introduced to In Debt.

Would I have bought the record? No, for that this music is simply just past my taste in music. The 80s just don't belong in there. A pop element in the vocals is missing to really grab my attention. Having said that, In Debt is an album worth discovering for people who love this sort of music. Disco Inferno is no ordinary band. In that the bio is completely right. Go and discover, writes

Wo.

You can listen to and buy In Debt here:

https://discoinferno1.bandcamp.com/releases

zaterdag 13 mei 2017

Live A Fugitive and Stahlr. Cinetol, Amsterdam Thursday 11 May 2017

On the first summer's evening of 2017 I took the train to Amsterdam to go and see A Fugitive and a band?, solo artist? with the mysterious name Stahlr. It turned out to be one of the strangest shows I've attended. Not because of the music, but what was going on in another part of the building, where a restaurant and bar had been turned into a football match haven. Ajax was trying to qualify for the Europa League finals and managed. The two events inevitably started mixing for most people concerned. The show starting around the football and watching football in the interludes. Let's leave Ajax behind and focus on what I came to do, listen to music.

Before the show started I had met with friends, family and booking agent of the acts. We were just about the audience I'm afraid. Simply too much competition of weather and Ajax. The good thing is that this did not deter both artists to play with the energy and commitment a show needs.

Photo: Wo.
Walking into the Cinetol stage was rather a strange experience. Near total darkness, smoke everywhere and no one inside. Absolutely no one. So back into the light outside.

The darkness, the mist. It turned out that it was part of the act. When Stahlr, who I had got to know as Anne by then, stood on stage, all that could be seen, very, very faintly, was a person donned in a long, mysterious, hooded cape. Face hidden within the hood. Light coming straight from the bottom lighting the figure up for just a flash. Despite the glistening robe I was reminded of pictures of the Middle Ages. Of monks and the people who brought Black Plague victims to their mass graves. Only the protective, strongly pointed nose mask filled with herbs was missing. The hooded figure stood behind a desk with some electronics on it and in front of two panels with light bulbs and a laser. Big, dark, brooding beats started. So deep, reverberating the room. Immediately it was clear to me that the sound system here was so good as it not only withstood the onslaught, but made every nuance in the electronic sound available to hear. Without being too loud. (Later I found out that Paradiso assists here.) When the first song played itself out I found myself wondering why this can't be heard on the radio. Perhaps because the average speaker would blow itself up.

Stahlr captured me totally, where I have to point out that she sings beautifully over these dark beats. Even the hiss from the smoke machine falls in with the beats. A lot is orchestrated to the last detail in this show.

A technical problem with one of the songs, broke the spell. Here was no high priest of Egyptian times singing for us. All the music comes from a laptop placed on the floor. The magic and mystery comes from a well thought out light show. What Stahlr actually does on stage, besides singing beautifully, is cloaked in mist, mystery, light and laser. It worked for me though.

After the break with a lot of football and excitement I went back in to watch A Fugitive. Followers of this log will recall how excited I was about her EP 'Coincidence' that was released this April. The three songs captured me fully and are charged with emotions. "A Fugative makes a statement ...of no small proportions" I wrote at the time.

Photo: Wo.
The stage was filled with electronics, pedals, a few keyboards, a laptop and who knows what else surrounding the singer and to contrast all the black, a beautiful white Fender Stratocaster in the hands of Rosan Rozema. Songs are built op from scratch with samples of melodies and sounds. Beats kicking in at the right moment that seemed pre-recorded. With each addition the mood of a song changed slightly; or by avalanche.

Making music takes concentrations as everything has to fall into the right place. Here it is even more than that. While playing and singing it is necessary to start and stop sampling at precisely the right moment, making the sample coming back in or add whatever sound or rhythm, as there is no one else doing this when you're a solo act. On top of that the artist is performing so has to show just that. Practising and practising is most likely what it takes and Rosan Rozema showed that she was comfortable doing everything at once. And more, as she obviously stood her ground, self-assured and showing it in her performance.

The songs from 'Coincidence' stood the test live effortlessly. The other songs sounded promising. A Fugitive is a project that deserves more listeners as things don't get more intense without losing musicality than this. A Fugitive simply pushes all the right buttons.

Wo.

You can listen to and buy 'Coincidence' here:

https://afugitive.bandcamp.com/

You can listen to Stahlr here:

https://soundcloud.com/stahlr-676914479

vrijdag 12 mei 2017

Whiteout Conditions. The New Pornographers

I can remember seeing pictures of whiteout conditions in my country but can't remember having been in such a condition ever. Global warming is making heavy snowfall an exception for quite some years now. Let alone in combination with heavy frost.

So now an album with that title, from a band that I rather like. What does the new album bring. A lot of pleasure, that is for sure. With the exception of Dan Bejar and drummer Kurt Dahle the whole crew is there, delivering the purest of pop rock imaginable.

Owning all records and having seen the band perform twice in the past years, a new album is more than welcome. Carl Newman has come up with eleven new pop gems that he seems to have a patent on delivering. The songs pulsate with energy and shine from being polished so hard. In combination with the harmonies and alternating lead vocals an unbeatable formula is tapped from. The only imaginable complaint is that the variation created by Dan Bejar's songs, like on 'Brill Bruisers', is lacking here. That would be really splitting hairs though when the level of songs and musicianship is as high as on Whiteout Conditions.

Part of the energy that oozes out of this record comes directly from the propulsing synths that are being played in the best 80s tradition, merged into a high and modern poprock environment. The synths keep at it. Never in a straight manner. Always sending out signals with a slight delay built in, creating a digital heartbeat in the music. The synths set the pace of Whiteout Conditions.

They are incorporated into alternative rocksongs with a fine bed of drums and bass. On top of it all are the vocals. With fine singers like Carl Newman, Neko Case and Kathryn Calder it is possible to work out intricate vocal arrangements. And that is what The New Pornographers do as its trademark. The contrast between Newman and the two ladies is nice. Once they all go at it together things get even better.

Overlooking the whole album, I have to conclude that the touch of brilliance that 'Brill Bruisers' and 'Twin Cinema' both hold is missing. A hint of something shiningly fresh and new. For that Whiteout Conditions is too dark in sound. Or too whitened out, to keep with the title. I find it hard to internalise the songs, where on other albums I did not have that problem. This doesn't take anything from the fact that I enjoy listening to this album. In the end it is the new The New Pornographers album and that is enough. There's so much to enjoy here.

Wo.

You can listen to 'High Ticket Attractions' here:

https://www.youtube.com/watch?v=ZAlHISTNbwY

donderdag 11 mei 2017

The Navigator. Hurray For The Riff Raff

Hurray For The Riff Raff is de band rond frontvrouw Alynda Lee Segarra.
 
Alynda heeft Puerto Ricaanse wortels, maar groeide op in de Bronx in New York. Op haar 17e verruilde ze het zware leven in een wat minder florissante wijk in New York voor een bestaan als muzikant in New Orleans en dit begint zo langzamerhand zijn vruchten af te werpen.
 
De platen van Hurray For The Riff Raff zijn sinds het uit 2008 stammende debuut alleen maar beter geworden en ook The Navigator is weer beter dan zijn voorganger.
 
The Navigator is een opvallend ambitieuze plaat, waarop Alynda Lee Segarra een verhaal vertelt dat lijkt op haar levensverhaal. Het is een levensverhaal dat voor een belangrijk deel wordt ingekleurd door de muziek waarmee de frontvrouw van Hurray For The Riff Raff opgroeide in New York.
 
Op Spotify heeft Alynda Lee Segarra een lijstje geplaatst met de songs die haar hebben geïnspireerd tot het maken van The Navigator en dat is een interessant lijstje. Het is een lijstje dat wordt gekleurd door haar Puerto Ricaanse afkomst en de muziekgeschiedenis van The Big Apple, maar het belangrijkst was naar eigen zeggen de eerste beluistering van David Bowie's The Rise & Fall of Ziggy Stardust. Persoonlijk hoor ik overigens veel meer van Patti Smith, die ook vertegenwoordigd is in de playlist op Spotify.
 
Hurray For The Riff Raff opereerde tot dusver binnen de kaders van de Americana (in de breedste zin van het woord), maar op The Navigator slaat de band haar vleugels uit. In een aantal songs raakt de muziek van de band aan de Americana die het in het verleden omarmde, maar de plaat biedt ook volop ruimte aan de rockmuziek uit de grote stad.
 
Invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 60 en 70 staan centraal op The Navigator, maar Hurray For The Riff Raff vermengt deze invloeden op bijzonder knappe wijze met uiteenlopende andere invloeden.
 
Het ene moment sluit Alynda Lee Segarra nadrukkelijk aan bij de muziek die Patti Smith in de jaren 70 maakte, maar The Navigator sluit ook net zo makkelijk aan bij de emotievolle folk van Natalie Merchant of bij de Latin die op zijn beurt weer aansluit bij de roots van de zangeres van Hurray For The Riff Raff.
 
Dit alles wordt vermengd met donkere klanken, Surf gitaren, hier en daar melancholische strijkers en altijd heel veel passie. Het levert een plaat op die zich met geen enkele andere plaat laat vergelijken. Het levert ook een plaat op die ondanks de zeer uiteenlopende invloeden klinkt als een geheel en wat is het een indrukwekkend geheel.
 
In muzikaal opzicht schiet het alle kanten op, maar in vocaal opzicht is The Navigator verrassend consistent. Alynda Lee Segarra zingt op de nieuwe plaat van Hurray For The Riff Raff met hart en ziel en maakt indruk met vocalen die haar songs tot leven brengen.
 
Bij mijn eerste beluistering van The Navigator had ik 12 songs en 40 minuten lang kippenvel en dat keert bij iedere volgende beluistering terug. Hurray For The Riff Raff heeft een hele moedige plaat gemaakt en wat is het een verschrikkelijk goede plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'The Navigator':

https://www.youtube.com/watch?v=NcXlkjAyvl4

woensdag 10 mei 2017

Morningside. Fazerdaze

With yet another band with a soft singing front lady and a ramshackle sound things become delicate with me. Is there room for one more band/artist? For a while I thought that Fazerdaze would be one of those bands too many. After giving the recordd a second, third and fourth chance, things changed slowly.

Still it is a very thin line Morningside is balancing on. The mood I'm in definitely makes a large difference. The difference is between hearing the bright sparks in Fazerdaze's music or just hearing a song, or worse an album that drags itself on and on. Ever since being introduced to Drugstore in the mid-90s in support of Jeff Buckley in Rotterdam I'm struggling or enjoying bands like this.

Fazerdaze is Amelia Murray from New Zealand. After releasing her first EP in 2014 she set out to work on her debut album that was released in New Zealand on Flying Nun Records before a worldwide release. The album is named after the suburb Murray lived in at the time, perhaps still does. The title Morningside also reflects that morning feeling when the light is already bright but the mind may not yet be. Struggling to get awake and clearheaded. Depending on the circumstances a pleasant morning feeling.

That lightness is reflected in the sound of Morningside. The singing has a sleepy connotation while the music is light of sound and mood. Clearsounding guitar riffs weave in and out of the fundament of bass and drums. Over this all a distorted guitar may be added, like thunder in the distance. It does nothing to change the mood. Thunder and lightning far off are a spectacular sight.

When Fazerdaze adds a more alternative rock sound to the whole, e.g. in "Misread', the album gets exactly the injection it needs. As does the organ that enters the sound here and there. More and more I'm reminded of the fine album Amber Arcades released last year, 'Fading Lines'. Like Annelotte De Graaf, Amelia Murray is able to play with the mood of the listener and take the listener by surprise. E.g. with the The Cure like guitar solo in 'Little Uneasy'.

Where a difference emerges is that Fazerdaze never stuns me, where Amber Arcades did in a few songs. For that Morningside colours between the lines too neatly, which is far from insurmountable. The band forces itself a bit in 'Friends' when a harsh guitar chimes in. A harder sounding song like 'Half Figured' does push the right buttons with me. As I wrote, it's a thin line.

Morningside holds several incredibly pleasant songs that put me in an attentive mood or relax me. A song like 'Jennifer' is even soothing. Soft and ideal to listen to before going to sleep. Yes, I mean this positively.

With this I have said all that needs to be said on Morningside. If you like an alternative, dreampop kind of female singer this is an album to get yourself familiar with. If not, odds are you will not like it. I'm just in the right mood today.

Wo.

You can listen to and buy Morningside here:

https://fazerdaze.bandcamp.com/album/morningside

dinsdag 9 mei 2017

Mirage. Mister & Mississippi

Mirage is Mister & Mississippi's third album and the third album that makes it to these pages. After its self-titled debut in 2013 'We Only Part To Meet Again' was released in 2015. Although I reviewed the album favourably, after a while I did get the impression that I had heard enough of the band as it stood there and then. Does Mirage bring the change that I thought was necessary and if so do I like it?

Right from the opening song 'Wolfpack' it is clear that the new folk sort of music M&M used to play was left behind for a more electronic and rhythmic sort of pop music. An 80s sort of doom feel lies over the album, with lead synth lines as could be found on albums from Howard Jones and China Crisis. The kind of songs that brought the doom that was de rigeur in the mid 80s together with a pop feel. M&M does the same thing, to which it adds something of itself: the ability to tap into a more modern pop than existed at the time and translate both influences into a retro-modern sound.

This leads to a couple of great opening songs that nestle themselves simply among the best the band has delivered so far. 'Wolf Pack', 'Lush Looms' and 'The Repetition Of Being Alone' are great tracks in which Mister & Mississippi put themselves down as a modern band with abundant drive and ambition to change and better itself. There's no joy insight though. I can imagine that being present in the rehearsal and recording studio when these feats were pulled of. It does not translate into the feel of the music. Doom and gloom in abudant supply.

The 60s enter in the title song. Maxime Barlag sounds like a Nancy Sinatra and other singers of that age. Girlish and dreamy, as if they are far away. The music is a different cookie. Sharp as a knife creating a stark contrast between the two.

When some mystery is added to the whole Mirage becomes even more than two dimensional. 'Pulsar' may use some well known building blocks from electronic songs from the past, it sort of glows in the dark. The mysterious sound and subdued singing create a vibe that is just great to listen to.

With that lesson learned I have found the focal point of Mirage. Many familiar sounding parts from mainly 80s songs and sounds have been incorporated into the new M&M sound. The departure point for the album must have been to reinvent the band and its sound. As I wrote before on these pages, I have heard enough new folk in the 10s to last me a life time. Undoubtedly very good albums excepted. M&M went in and came out afresh. The doom side of things becomes the band well and fits the voice of Berlag for over 90%. The pop element makes it all bearable and even an adventure to listen to. Just listen to 'Interstellar Love, Part 1' where an Alt-J electronic, instrumental sequence strengthens the song and adding some more mystery. When 'Part II' starts with a strong beat followed by singing with long held notes and patches of synths smeared out over the mix, the contrast is again great and so interesting.

Summing up, Mister & Mississippi has reinvented itself and has come up with its best album to date. I have only one question left. I honestly don't know whether I will ever really warm to this cold and distant album. Now I've always been fascinated by stars and planets, so we're off to a great start Mirage and I.

Wo.

You can listen to Mirage here:

https://www.youtube.com/playlist?list=PL3rgGZI2Ys2u_7sX3MSXxjnxE3lomJDCb

maandag 8 mei 2017

The Penny Collector. Carrie Elkin

De Amerikaanse singer-songwriter Carrie Elkin debuteerde 13 jaar geleden en neemt tot dusver de tijd voor haar platen.
 
Het zijn platen die me tot dusver overigens zijn ontgaan, maar haar nieuwe plaat The Penny Collector heeft diepe indruk op me gemaakt en heeft me nieuwsgierig gemaakt naar het andere werk van de Amerikaanse singer-songwriter.
 
Ook voor The Penny Collector heeft Carrie Elkin ruim de tijd genomen, maar daar had ze een goede redenen voor.
 
De singer-songwriter uit Austin, Texas, zat de afgelopen jaren in een emotionele rollercoaster. Ze trouwde met collega-muzikant Danny Schmidt, verzorgde haar ongeneeslijk zieke vader tot zijn dood en kreeg samen met haar kersverse echtgenoot een dochter.
 
Het heeft zijn invloed gehad op The Penny Collector dat een eerbetoon is aan haar inmiddels overleden vader, die zijn hele leven pennies verzamelde. The Penny Collector is een emotionele plaat, maar het is ook een plaat vol geweldige songs.
 
Carrie Elkin werd op haar nieuwe plaat bijgestaan door gelouterde krachten als haar echtgenoot Danny Schmidt, producer Neilson Hubbard en meestergitarist Will Kimbrough, die nadrukkelijk zijn stempel drukt op de plaat met zowel zijn gitaarspel als zijn spel op de mandoline.
 
In muzikaal opzicht zit het allemaal geweldig in elkaar (naast het fantastische gitaarwerk zijn ook de vioolbijdragen wonderschoon), maar in vocaal opzicht maakt Carrie Elkin misschien nog wel meer indruk. De singer-songwriter uit Austin beschikt over een mooie en krachtige stem, die op The Penny Collector nog verder aan kracht heeft gewonnen door alle emotie in de zang van Carrie Elkin.

The Penny Collector is een plaat vol melancholie en is voorzien van een bijpassend en over het algemeen vrij donker geluid vol stemmig huilende gitaren. Het is een instrumentatie die af en toe nadrukkelijk de aandacht opeist, maar in de meeste songs krijgt de bijzonder mooie stem van Carrie Elkin alle ruimte. Het geeft The Penny Collector een bijzondere lading, waardoor de plaat zich enorm opdringt. Af en toe doet het me wel wat denken aan de platen die Emmylou Harris maakte met Daniel Lanois, maar Carrie Elkin heeft uiteindelijk toch vooral een eigen geluid.
 
Haar songs vol invloeden uit de folk en de country zijn, net als de zang en de werkelijk prachtige instrumentatie, van een bijzonder hoog niveau, maar het is alle emotie die van The Penny Collector een hele bijzondere plaat maakt. Toen ik The Penny Collector voor de eerste keer beluisterde kende ik het verhaal achter de plaat nog niet, maar waren de songs op de plaat direct goed voor kippenvel. Sinds ik weet hoe het leven van Carrie Elkin er de afgelopen jaren uitzag is de impact van de plaat alleen maar gegroeid.
 
Voor de prachtige songs op The Penny Collector zonderde Carrie Elkin zich af in de bergen van New Mexico, waarna een crowdfunding campage moest zorgen voor voldoende geld om de plaat ook echt te kunnen maken. Die campagne is gelukkig geslaagd, want een plaat van het niveau van The Penny Collector is zeldzaam. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek kunnen echt niet om deze prachtplaat van Carrie Elkin heen.

Erwin Zijleman

Je kunt op de website van cdbaby luisteren naar The Penny Collector en hem desgewenst aanschaffen.

https://www.cdbaby.com/cd/carrieelkin2

zondag 7 mei 2017

Bevrijdingspop 2017 Haarlem

Op een frisse, maar niet onprettige dag vierden we de vrijheid. Een groot goed wat in West-Europa zo vanzelfsprekend lijkt te zijn geworden, dat vaak vergeten wordt waar het voor staat. Een blik over niet eens zo heel verre grenzen laat al zien hoe pijnlijk geen vrijheid is. Hoe het is om ieder gesproken woord te moeten wegen en allerlei slinkse wegen te moeten bewandelen om iets voor elkaar te krijgen. Wij hebben dat allemaal wel en toch heerst er een chronische ontevredenheid onder veel mensen, die leidt tot intolerantie en angst, al dan niet leidend tot haat voor het vreemde. Feit is dat wij Nederlanders het ongelofelijk goed hebben vergeleken met heel veel anderen in de wereld. Vrijheid is niet over een festivalterrein rondlopen en slempen. Vrijheid is kunnen zijn wie je bent, kunnen denken, zeggen en schrijven wat je voelt, waar je in gelooft, vrijheid is beseffen dat "die ander" dat recht ook heeft, ook al ben je het er niet mee eens. Wij hebben die vrijheid. Een enorm groot goed, waar heel voorzichtig mee omgegaan moet worden. Het is weg voor je het weet. De laatste mensen die daarover kunnen vertellen, sterven om ons heen in iedereens familie. Laat ze hun verhaal vertellen, zodat zij die achterblijven leren waarom wij de vrijheid vieren.

Zo, dat is gezegd. Ik heb gisteren natuurlijk ook voornamelijk muziek geluisterd, gedanst en meegezongen. Zes acts in totaal, waarvan ik naar een aantal echt uit heb gekeken.

Douwe Bob
Het parade paardje van de Nederlandse singer-songwriters had ik op mijn lijstje staan om eens live te zien. Het was er nog niet van gekomen. Niet dat ik een enorme fan ben, maar een aantal van zijn liedjes in de afgelopen jaren mag ik graag horen. Live blijkt de band geweldig ingespeeld te zijn, met een aantal fantastische muzikanten om Douwe Bob Posthuma heen. Hammond, keyboards, gitaar, bas en drums creëren een warm geluid dat de wisselingen tussen pop, rock (and roll) en country telkens van de juiste invulling voorzien. De charmante verschijning van Douwe Bob zelf bracht menig meisje in vervoering om mij heen en er werd hard meegezongen, door jong en oud. Een teken dat zijn muziek een heel breed publiek aanspreekt. Ik was onder de indruk, maar zal nooit een echte fan worden. Daarvoor maakt Douwe Bob net geen keuzes genoeg. Voor mij is het net te braaf, maar petje af voor de prettig lopende songs en de presentatie. Deze band zit heel lekker in zijn vel.

Rilan & The Bombardiers
Twee of drie jaar geleden stond Rilan Romhane ook op het grote podium met een enorme band om zich heen. Een compleet showorkest met een tweeling op achtergrond zang. Dat alles is verdwenen. Over is een vijfmansformatie met een traditionele line up. Waar ik het toen allemaal net iets te geforceerd van klinken, stond er nu een funky swingende rockformatie op het podium die op de juiste momenten de funk, swing en soul door het stevige geluid een gooide. Nu kan ik alles over deze band zeggen, maar niet zonder aan te geven dat Rilan echt vanuit zijn tenen staat te zingen. Er blijft echt geen onsje over na een optreden. Rilan is een showman, in de James Brown traditie. Ik vind niet alle nummers even goed. De twee waarmee de set begon waren uitzonderlijk overtuigend overigens. De rest swingt en zorgt voor een feestje. Telkens een gitaarsolo van een van de twee gitaristen en een bijna vuurspuwende drummer. Een overeenkomst met meer bands. Er traden heel veel hardhitters op op dit festival. De afsluiting was gepast met radiohit 'Supernatural'.

Twee jaar geleden geloofde ik hier echt niet in. Inmiddels heb ik mijn beeld bijgesteld. De focus die ontstaan is op de muziek ten opzichte van het aantal muzikanten doet Rilan & The Bombardiers duidelijk goed. Rilan en band hebben een paar prima stappen gezet.

Spinvis
Zoals op dit blog te lezen viel afgelopen maand, bevalt de nieuwe plaat van Spinvis mij vrij goed. Een novum, want hiervoor boterde het niet zo tussen de Nieuwegeinse bard en mij. Met 'Trein Vuur Dageraad', het nummer, heeft hij in mijn ogen een tijdloze song geschreven die het verdient over jaren nog gespeeld te worden.

Op het podium stond een zes koppige band gelijkwaardig naar sexe verdeeld. Op Eric de Jong na wisselde iedereen van instrument, wat voor de drummer betekende dat hij een basorgel bediende bij het drummen als de bassiste naar de piano opschoof. Het leek De Kift wel qua instrumentwisselingen alleen gebeurde het hier wat bedaagder, zoals bij deze stemmige muziek past.

Natuurlijk is de muziek van Spinvis niet bedoeld voor grote festivals, maar ik zag wel veel mensen blij worden van het luisteren naar deze muziek. Van tieners tot jongere ouderen, om in Koot & Bie speak te treden, werden de teksten meegezongen.

En ik? Het klonk lekker, oude en nieuwe nummers. Met uitzondering van 'Hallo Maandag'. Het was net of de verschillende partijen maar niet bij elkaar wilden komen. Hoogtepunt dat nummer dat ik al genoemd heb. Mooi, gelaagd en veelzeggend.


Onze held Mr. Weird Beard



Indian Askin
Dit was het optreden waar ik persoonlijk het meest naar uit keek. Na hun prachtige debuut 'Sea Of Ethanol' vorig jaar was het me niet gelukt de band live te zien. Nu dus wel. Indian Askin is enorm gegroeid in de jaren sinds ik ze voor het eerst zag in het voorprogramma van De Staat tijdens de 'I-Con' tour. Behoorlijk zelfverzekerd stonden de vier jongelingen op het podium. Wat mij al snel opviel is dat een liedje een schil is waarmee de band aan het werk ging. Vervolgens mocht er flink geëxperimenteerd worden, waarbij de band niet noodzakelijkerwijs terugkeerde bij het leitmotiv. Een enorme bak herrie daalde over het publiek neer gemaakt door een band die enorm veel lol had in wat het deed. Is dat waarvoor ik kom? Nee, want ik wil de liedjes horen die ik ken. Was het leuk? Ja, geweldig. Prima band dat Indian Askin en om de liedjes te horen zet mijn EP op vinyl of de cd nog wel eens op.

Rondé
Nog maar pas geleden verklaarde ik de liefde aan de fantastische single van Rondé, 'Naturally'. Die kwam natuurlijk ruimschoots aan bod tegen het einde van de set. Heel lang bleef ik het idee houden, leuk, maar net niet. Net te weinig uitstraling, net te netjes allemaal. Al gauw bleek dat de set prima was opgebouwd. Het werd niet zo wild als bij de vorige band, maar zeker wild. Rondé bouwde een aantal dansachtige invloeden in haar muziek en gecombineerd met de rock attitude die de band zeker ook kan etaleren, ontstond er behoorlijk dansbare muziek. Hoogtepunt bleef natuurlijk 'Naturally', maar er waren nog een stuk of twee nummers die top zijn op het podium. Waarom er een ballad werd gespeeld na 'Naturally' weet ik niet. De afsluiter 'Run' daarentegen deed het helemaal. Zelf dat merkwaardig ritmische tussenstukje is live prima.

En die stem? Op het podium is de Adele, Duffy, Amy invloed gewoon weg en staat er een zangeres die een lichte stem heeft, maar prima en helder zingt. De twijfel is nog niet geheel weggenomen, maar er zijn zeker weer positieve punten bij gescoord.

Jungle By Night
Het hoogtepunt van de dag? Uiteindelijk toch het feestje van deze geroutineerde jongens die met hun weet ik veel wat allemaal invloeden en een fantastisch feest van maken. Om de beurt mag iedereen even loos gaan op zijn instrument en de rest feest er om heen. Spetterende toeters, gierend orgel, knallende percussie, funky, Afrikaanse gitaar ritmes, heerlijke bas en een drummer die de hele tijd vol doormept wat er ook gebeurd. Vreemd genoeg kwam ik thuis met 'Once In A Lifetime' in mijn hoofd. Dat riffje lag aan de bodem van een van de uitgesponnen jams, net als het gitaarintro van 'Heaven On Their Mind' de hele tijd onder een andere jam lag. Het waren slechts uitgangspunten voor de andere intrumenten om loos te gaan. Vaak is het een koperarrangement dat het bal opent en waar het eindigt, daar tussen kan er van alles gebeuren. Het ging volkomen los voor mijn neus en ik heb zelf geen seconde stil gestaan. Het was mijn tweede keer met Jungle By Night op een festival en deze keer beviel nog beter.

Het was mooi geweest. Een prima dag van 13.00 tot 21.00 uur. Wat hebben we in Nederland, en ik kan dat niet genoeg herhalen, toch ontzettend veel leuke, goede en afwisselende bandjes. Of dat nu alleen maar aan die opleidingsscholen ligt, hoor je mij niet zeggen, maar feit is dat het aanbod na de jaren 60 nooit meer zo goed is geweest als de laatste pak 'm beet 10 jaar.

Dank alle vrijwilligers voor een prima georganiseerd festival. Het was weer top!

(Alle foto's van) Wo.

zaterdag 6 mei 2017

Stitch Of The World. Tift Merritt

Bramble Rose, het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Tift Merritt, is dit jaar al weer 15 jaar oud.
 
Het door de gelouterde Ethan Johns geproduceerde debuut leverde de jonge Tift Merritt direct de vergelijking op met grootheden in het genre als Emmylou Harris en Lucinda Williams, waardoor de singer-songwriter die werd geboren in Texas, maar opgroeide in North Carolina, onmiddellijk tot kroonprinses werd gekroond.
 
Het was ongetwijfeld goed gekomen als Tift Merritt direct was blijven voortborduren op het geluid van haar debuut, maar dat heeft ze niet gedaan.
 
Op het in 2004 verschenen Tambourine en het in 2008 uitgebrachte Another Country (beiden geproduceerd door de ervaren George Drakoulias) schoof Tift Merritt wat op richting soul en later ook pop, wat bij de liefhebbers van alt-country niet altijd in goede aarde viel. Ik vond het overigens geweldige platen en kon ook het door Tucker Martine geproduceerde, in 2010 verschenen en net wat lichtvoetiger klinkende See You On The Moon zeer waarderen.
 
Liefhebbers van alt-country sloten Tift Merritt weer in hun armen toen in 2012 het wederom door Tucker Martine geproduceerde Traveling Alone verscheen, waarop Tift Merritt terugkeerde naar haar alt-country roots.
 
We zijn inmiddels al weer vijf jaar verder en eindelijk is er weer een nieuwe plaat van Tift Merritt. Stitch Of The World is geproduceerd door Iron & Wine voorman Sam Beam en bevat bijdragen van topmuzikanten als gitarist Marc Ribot, drummer Jay Bellarose en pedal steel virtuoos Eric Heywood.
 
In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig, maar ook verrassend losjes en ingetogen. Stitch Of The World opent stevig, maar bevat voornamelijk meer ingetogen songs. Het zijn songs waarin Tift Merritt de perikelen rond haar echtscheiding bezingt, wat van Stitch Of The World een breakup plaat maakt.
 
Dat vraagt om wat extra emotie in de vocalen en daarvoor ben je bij Tift Merritt zeker aan het juiste adres. De Amerikaanse hoorde direct bij haar debuut al tot de betere zangeressen in het genre, maar gooit nu nog wat extra gevoel in haar songs. Het maakt van Stitch Of The World een indringende plaat.
 
Het is ook een opvallend intieme plaat, die voor een belangrijk deel wordt gedragen door de imponerende stem van Tift Merritt, maar ook de bijzonder fraaie accenten van de genoemde topmuzikanten (met een hoofdrol voor de wonderschone gitaarlijnen ban Marc Ribot) en de duetten met Sam Beam tillen de plaat zeker naar een hoger plan.
 
Hoewel ik alle platen die Tift Merritt sinds haar debuut heeft gemaakt zeer kon waarderen, was Bramble Rose voor mij toch altijd onaantastbaar. Tot nu dan, want met het emotionele en intieme Stitch Of The World heeft Tift Merritt wat mij betreft haar debuut overtroffen. Prachtplaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar Dusty Old Man'':

https://www.youtube.com/watch?v=Vlro3WlpITA

vrijdag 5 mei 2017

The Beatles. The Beatles

It's been awhile since Wo. wrote about albums from 1968 and 1969 based on Top 40 hit singles listings. 'Obladi Oblada' that entered the chart in January 1969 was one of those hits. The album behind it, The Beatles, does not qualify according to the rules he set at the start: hitsingle known, album unknown to him. The Beatles is in his possession since circa 1980. As Wo.'s the editor, he's writing anyway.

Nice cover, isn't it? There's simply nothing to see. "The White Album" indeed. The album who's inside pictures adorned the four doors of a hideous three layered cupboard that my parents sent me somewhere in the 80s for in my student home, 12 meters sq exactly. It got the nickname "The Beatles graveyard" from my dormmates.

The album will be 50 years old in one and a half year from now. Next year The Analogues will play it in full, so they announced this winter. It was preceded by my first fully conscious The Beatles single, which I still think is the band's best, 'Hey Jude' backed by that fantastic acerbic rock song called 'Revolution'. Somehow both songs sum up all The Beatles were. A pleasant, warm and comforting song turned into an anthem with just a few simple changes to the atmosphere and feel backed by a great rock song with passion and wildness.

I did not get to know the album until the late 70s or early 80s. Most likely sooner than later. The single that is the cause, the only single taken form The Beatles, of this post, was preceded by a cover by Marmelade in the fall of 1968. 'Obladi Oblada' was a minor hit for the band in NL. It made the top 10 but not much more. Compared to the number 1 hits around it, the single fared rather poorly. I can't really recall what my opinion was at the time. I do know what I think of it now. Something to do with barfing.

Looking with the knowledge I have now, it is not hard to conclude that The Beatles is more or less a continuation of 'Sgt. Pepper's ...'. 'Magical Mystery Tour' has more poppiness and depth, 'Abbey Road' is the final masterpiece. I always have The Beatles somewhere in between. The album has several great songs, but also its share of fillers and then there's that hideous experiment John Lennon should have kept for one of his solo albums, 'Revolution 9". (How are The Analogues going to do this live on stage? Not that I'm overly interested.)

This is the album of The Beatles' final four, not counting 'Magical Mystery Tour' and 'Yellow Submarine', that I tend to play the less. It is too much and in part too much of the same thing. I agree with critiques writing that one album would have been enough. After that simple conclusion comes another question much harder to solve: Which songs should go out? I found that, with one exception, I could not answer that question. Leaving only one other alternative as you will find. Let me take you down ...

The Beatles is the album that proves so well that the division Lennon - McCartney stands for rock vs blubbering songs is a bunch of crap. Just compare 'Julia' by John and move to opening song 'Back In The U.S.S.R.' by Paul. 'Back In The U.S.S.R', the song that proved to my dad that this band was a band of communists for once and for all, is a great rocking song, driven by the piano and a fiery guitar solo. The Beatles would not be The Beatles if they didn't give the song a twist in the "Ukraine girls" part. It's just one of those little things that make this band unique. And so good. Nothing is one dimensional as it would be with most bands.

With 'Dear Prudence' the influence of Indian music returns in a westernised way. Last hints of psychedelia are weaving their way into the song, while the rock side is just waiting to escape. No lighthearted background vocals here, but somewhat darkish and deep. Dark rock music is shimmering underneath the surface of this soft song. Mixed below the ballad top side. Another fine song.

Psychedelia is all around in 'Glass Onion' in which John looks back on several songs of the, then, recent past. The song is dark, rocking and far from happy. Lennon is not in the best of moods in this song. If this is a trip, it's a nasty one. He doesn't seem contented with what his band has achieved, despite tremendous output that is now seen as The Beatles' finest work. Did people view it differently early 1968?

And then the cause of the John - Paul division, exhibit #1 comes around. The problem is that I do hear how well this song is made, the many jokes that are in there. But it is and remains a dragon of a song, yet it somehow just puts a smile on my face. Nothing is one dimensional with this band. Not even that horrid single.

And so the album continues with some strange, short eruptions. Intentions towards a song left behind? Like 'Wild Honey Pie' and later 'Why Don't We Do It In The Road'. They're not songs, are they? Then there's the strange Spanish guitar intro to 'The Continuing Story Of Bungalow Bill'. The song itself is weird, weirder, weirdest and I like it. John just takes us on one of his musical adventures.

One of the highlights of the album is not by John nor Paul, but by George. This ought to have been George's first #1 hitsingle for The Beatles and a disgrace that it wasn't released as such. This song, with Eric Clapton on lead guitar, is so good. The downwards chord progression beautiful and creates the right mood for the song. Everything is exactly in its right place. Organ and piano doing the little extras, as the wobbly guitar is. George never sang a better song. Part of the greatness is thanks to Clapton, but his part would never have been there without the context laid down by The Beatles present at the sessions.

'Happiness Is A Warm Gun' is another rock song that is nothing like any other rock song. The tempo is weird, the rhythm changes all the time. With Ringo obliging. As a drummer he may be as underrated as Meg White was. Ringo delivered the whole time, no matter what the others came up with.

More ballads combined with some vaudeville in 'Martha, My Dear'. 'I'm So Tired' another drowsy ballad with a twist or two. 'Blackbird' is acoustic guitar mastery by Paul. 'Piggies' George's take on English traditional music. 'Rocky Raccoon' a country & western story on acoustic guitar, that finds the right tone. Ringo's first self-written song, 'Don't Pass Me By' is an integral part of The Beatles, which is a compliment in itself. It has a distinct feel that would become a signature for Ringo's solo songs. 'I Will' another of these Paul ballads that it is so hard to find at fault with, while at the same time I have a hard time warming to it. Another moment of the purest of beauty follows. John Lennon singing his heart out to a Julia, without doubt his mother. Just an acoustic guitar is all it takes and a beautiful melody. A good song doesn't need much more and The Beatles know it and do just that.
The mid section of the album is on the quiet side. It is about to come to an end.

It's time to rock out again. 'Birthday' is a kind of straightforward rock song with a fairly simple riff. Here it is the drum break and instrumental part that lead up to a totally different sequence in the song. Again the song is not as simple as most bands would have made the song. One idea was not enough, neither were two, nor three. They all go into the song. John takes over and 'Yer Blues' kicks in. Again a harsh song, that the average The Beatles fan may not have wanted to hear at the time. Me, I think it's one of the best songs on The Beatles. How suicidal did John feel?, might have been a good question at the time. "Even hate my rock and roll"?!, before the band takes a twist in the rhythm of the song from blues to rock (and roll). Stomp boxes had become available and The Beatles had some in the studio with them it appears.

Contemplation returns with 'Mother Nature's Son'. Again an acoustic guitar that leads the song onwards. That could have been enough, but an intricate arrangement joins the song embellishing it with horns. Again the simpleness in combination with cleverness that works a miracle.

Rock out again with 'Everybody's Got Something to Hide Except For Me And My Monkey'. Filler or brilliant? Objectively perhaps the first. It's a song in which West Coast rock finds its way into The Beatles music. Jorma Kaukonen's guitar sound is reflected into the lead guitar here. The cow bell gives it a propulsion forward that is almost unheard of. So yes, special alright.

'Sexy Sadie' is another one of the ballads cum rock song on The Beatles. I just love listening to this song. It has something so special. The mystical part is in the piano, the choruses and John's voice. He truly means this and gives it his all in a modest way. No bluster, no anger, but compassion.

All ears open. This is THE song on The Beatles. One of the best rock songs ever written "AAAAHHHH, poppoppoppoppoppop" go the harmonies. The lead guitar riff is a drop down from the slide. Paul is rocking so hard that it is not hard to declare this song the start of hard rock and all that came behind it. Yet it is so different from John's 'Revolution', the B-side. Paul is melodically the much stronger Beatle even when his song rocks harder than almost anything that came before, ever. The fade out and in and out is brilliant also. John's shout out at the end no doubt the truth.

George sets the equilibrium back in place with 'Long Long Long', another mystical song. Ringo's drumming is noteworthy as it comes in and makes the song come alive, leading up to the louder part, that makes the song whole and special. 'Honey Pie' starts vaudeville and remains this after it really starts. 'Savoy Shuffle' is George's loudest contribution to the album. Another fine song that shows that he has truly come into his own as a writer. Basically showing what the world could expect all through the 70s. The lead guitar in combination with the horns gives the song a soulful feel, without losing the rock element.

'Revolution 1' is the weaker version of the two song Revolutions. I prefer the numberless one on the flipside of 'Hey Jude' any day.

'Cry Baby Cry' is one of those songs of which there are too many on The Beatles. Fact is I could not say which one I could have missed. So would two albums have been better? Set apart I like the song with its halting-starting form making it come alive at the right moments.

"Number 9 number 9 number 9 number 9 number number 9 number 9 number 9 ..." You got the gist I hope. There's all sort of cut up music techniques in there. Perhaps revolutionary in 1968, but it's just not interesting.

Soft violins enter after the onslaught of 'Revolution 9'. Yes, I could have done without this one. The Beatles doing a 50s Hollywood movie theme. But o.k., it's The Beatles so I'll live with it.

Overlooking it all it is hard to conclude that The Beatles is not a good album. It holds tunes that most artists would have killed for to have as an original. So the only critique really is that it is too long. It contains too much information. For the rest, most of it is so good with a few songs of horse catégorie to boot.

Again I take of my hat to this band. There has been no better before or after. Count me, The Analogues, in 2018. But first that little something on the 1st of June .....

Wo.