zondag 25 juni 2017

Severed. Curse of Lono

Felix Bechtolsheimer werd geboren in Duitsland, maar groeide op in Engeland. Aan het begin van het huidige millennium vertrok hij naar de Verenigde Staten om van zijn heroïne verslaving, die hem overigens tot op de dag van vandaag achtervolgt, af te komen.

Tijdens zijn rehab kwam hij in contact met een muzikant die met Gram Parsons en Little Feat had gespeeld en werd Felix Bechtolsheimer verliefd op de Amerikaanse muziek. Het is muziek die de basis vormde voor de band die hij bij terugkeer in Engeland formeerde, Hey Negrita.
Deze band maakte het afgelopen decennium een handvol slechts in kleine kring bejubelde platen en krijgt nu een vervolg in de nieuwe band van Felix Bechtolsheimer, Curse Of Lono.

Severed, het debuut van de band, werd vorig jaar vooraf gegaan door een titelloze EP, die met name in Engeland kon rekenen op uiterst positieve kritieken. Ik hoop dat het debuutalbum van de band deze positieve kritieken ook gaat krijgen, want Severed is een bijzonder sterke plaat.

Curse Of Lono borduurt voort op de muziek die Felix Bechtolsheimer met Hey Negrita maakte, maar bestrijkt een nog breder palet. De Britse band gaat op haar debuut aan de haal met invloeden uit de Amerikaanse countryrock en bluesrock uit het verleden (van Gram Parsons tot Little Feat), maar voegt ook elementen uit de Britse psychedelica en folk toe en is bovendien niet vies van invloeden uit de jazz, de blues en de hedendaagse alt-country en indie-rock. Het wordt allemaal samengesmeed tot een geluid dat je onmiddellijk bij de strot pakt en pas weer los laat wanneer de laatste noten van Severed na bijna 40 minuten wegsterven.

Het debuut van Curse Of Lono is een behoorlijk donkere plaat. Het roemloze einde van zijn geesteskind Hey Negrita is Felix Bechtolsheimer niet in de koude kleren gaan zitten en ook zijn heroïneverslaving uit het verleden heeft nog steeds impact op zijn leven.
Het levert een plaat op die qua geluid doet denken aan de platen die Daniel Lanois in het verleden produceerde. Severed klinkt donker en dreigend, maar staat ook vol met muziek en songs van een enorme schoonheid.
Het is muziek die zompig en zweverig kan klinken en dan zelfs wel wat doet denken aan die van Pink Floyd, maar Curse Of Lono kan ook opvallend stevig of juist zeer ingetogen en rootsy uit de hoek komen.
Zeker wanneer wordt gekozen voor bijna jammende muzikale passages is Severed een heerlijk zweverige luisterstrip, maar Curse Of Lono overtuigt net zo makkelijk met ingetogen en dwars door de ziel snijdende luisterliedjes of rauwe blues waarin persoonlijk leed de boventoon voert. 
De LP lag hier een maand of drie geleden al op de mat en is inmiddels compleet grijs gedraaid. Severed is in die drie maanden alleen maar beter geworden en is inmiddels een plaat die me zeer dierbaar is. Dat gaat ook niet meer veranderen, dus deze staat alvast voor mijn jaarlijst. 

Heel veel aandacht krijgt de plaat vooralsnog niet, maar geloof me, Severed van Curse Of Lono is een parel en verplichte kost voor een ieder die de rootsmuziek een warm hart toedraagt. Ook liefhebbers van minder rootsy rockmuziek zijn bij deze overigens gewaarschuwd voor de schoonheid van Severed van Curse Of Lono.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Pick Up The Pieces':


zaterdag 24 juni 2017

Oohohoo. Moon Moon Moon

Help! Help! is out for only a few months and Moon Moon Moon surprises the world with another full length album. Like there is no time to waste. And there isn't, I'd say, hearing what I'm hearing. If you have something to share, share it before it's too late. Especially if it's this good.

'Help! Help!', unlike Oohohoo released on Tiny Room Records, met with a favourable reception here on WoNoBloG and the releaseparty found it's way here thanks to .No's review.

So now Oohohoo. Out since 1 June already, I have been able to digest the album over the past few weeks and found that it became more fun to listen to with each new listening session. Although the atmosphere of Moon Moon Moon is instantly recognisable, Oohohoo has definitely more upbeat songs on it. 'Help! Help!' was far more contemplative. The motto Moon Moon Moon gives on its Bandcamp page for Oohohoo, where this beautiful piece of work can be bought from €1 upwards, is self-explanatory: "Please drink lemonade with this album and take it with you on vacation". In other words, substitute the lemonade for your drink of choice and "a splendid time is guaranteed for all", to quote the lyrics of one of the songs of an album that celebrated its 50th birthday on the date of release of Oohohoo. There are no coincidences, people!

In fact that splendid time is guaranteed on Oohohoo. That starts with people who enjoy the best songs released by Bright Eyes. I'm reminded of them most of the time. That has to do with the voice of singer (and all else) Mark Lohmann. The musical idiom certainly is not unlike, it is his voice that could fool me easily. There's a significant difference though. For most of the time I like the songs of Moon Moon Moon better, than the oft dismal songs of Bright Eyes. The mood of Moon Moon Moon sits a lot better with me. My song of point being 'Room'. A great song that could well be the essence of Lohmann's life, working on his art in his room, waiting for his "real world skills" to arrive by an act of magic one day. The song is so upbeat, so strong and in fact is a strange but beautiful love song. At the same time the song has so much humour in it and self-knowledge. One of the pure gems on Oohohoo. Which also holds the title "song". What is he doing there? Recording himself outside of his house? Yes. Standing beneath the window of the person he's singing about in 'Room'? It's nice to fantasize here.

The music I am hearing is all composed and recorded in Lohmann's home, "bedroom recordings" I read somewhere. Be that as it may, I can't find much at fault with this recording. In fact several of the songs give me real joy. 'Leaking Rowboat II' is such a fantastic song. It simply twirls. A lot happens here and it is all in the right place. So much going on and a few simple piano notes end it all, while the twirling goes on around them.

Not all songs necessarily go in a linear line from A to B. Expect them to visit A1, C or R8. Some unexpected twist may be there, but they all work. Even if they surprise at the start. The song takes them up and continues incorporating the new theme. This way Oohohoo keeps me on my toes, alert and surprised. Expect some soundscapes or sounds in between, paving the way to the next song. Expect something very busy to go back to a guitar only, before "all" return.

Oohohoo is the second album by Moon Moon Moon I've run into and again I'm impressed. From that bedroom in Heerhugowaad some very interesting music is pouring forth in a tremendous tempo. If Lohmann continues in this tempo I can review at least one more album this year.


You can listen to and buy Oohohoo here:


vrijdag 23 juni 2017

Live At The Lovesong. Spain

It's been a while since Spain made it to these pages. In 2012 I reviewed 'The Soul Of Spain' favourably, but somehow missed the release of 'Sargent Place (2014)' and 'Carolina' (2016) both being fine albums as I discovered recently. Now the live album, yes, the title does give something away, Live At The Lovesong came to my attention. An opportunity to amend my strayed ways.

Those expecting more of the sweet, oft darkish songs that Spain recorded on its last albums are about to make a discovery. On this live album Spain presents long, slightly experimental songs. Songs that are smeared out like thick oil paint on a canvas, allowed to drip with gravity, like a Karel Appel painting, never totally drying up. The sustained notes on the piano, the busy drums within a low tempo, the repeated guitar notes, all create this effect in a musical way.

The musicians are drawn into their own world. Seemingly oblivious to the audience that is chattering away in the background. I'm glad to find out that the "Dutch disease" isn't Dutch at all. In fact in the right venue over here I can hear a pin drop, or water dripping behind the bar in the rinse section. The question "are you guys there?" coming from the podium.

The musicians are playing so concentrated to make the slow jams work the best they can. Each musician stepping forward, adding a little extra to the whole before making room again. The basis is a vocal by Josh Hayden after which they all set off on their musical journey.

The album is the result of Spain playing every Tuesday night in The Love Song Bar in L.A. "on tour in L.A.", as band leader Josh Hayden described it. The concept is as interesting as it is daring. All traditional writing and recording sessions went overboard. Spain traded it for adventure, experimentation and collaborations. Guest were invited to play with the band, which gave each evening a different feel and show. What I'm listening to currently is a selection from the recordings over the months. Songs where nothing is added to or subtracted from. What I hear, is what was there that particular evening, including the audience, present in the background at times.

Is all as interesting? No, some songs are drawn out immensely, with just pure improvisations around an elementary theme, with feedbacking guitar tones. What is almost tangible though, is the concentration in playing. The musicians connecting to each other and taking the cues they get. A place where we enter a shadowland between pop and jazz, without any rules. Something to submerge in, letting my own boundaries go as well and make sure that I am open to what I hear. Hearing from the applause on one of the tracks, the musicians must have been nearly on their own: one shout, three or four people applauding. So don't expect perfection, that would be totally behind the point. Expect passion for music, the skills to play like this and the fun band and guests must have had in making this happen.

No doubt Spain will soon treat us to something more traditional. In the meantime enjoy this gift. A present to hear what was there in L.A. and unreachable for most of us ordinary people not being able to have been present. The Love Song Bar must have had many an interesting Tuesday evening last year.


donderdag 22 juni 2017

Golden Eagle. Holly Macve

Toen de eerste noten van Golden Eagle van Holly Macve uit de speakers kwamen, moest ik eerlijk gezegd wel erg aan Lana Del Rey denken. Dat vind ik persoonlijk niet zo erg, maar het is in rootskringen waarschijnlijk geen pre.
Hoewel associaties met de stem van Lana Del Rey meerdere malen op zullen duiken bij beluistering van het debuut van Holly Macve, wil ik de vergelijking met de Amerikaanse popdiva ook direct weer intrekken.
Holly Macve, een in Ierland geboren maar in Engeland opgegroeide singer-songwriter, maakt immers totaal andere muziek dan Lana Del Rey en zet haar stem uiteindelijk ook totaal anders in.
Op Golden Eagle domineren traditionele folk en country, maar het debuut van Holly Macve is zeker geen dertien in een dozijn rootsplaat. Dat ligt voor een belangrijk deel aan haar bijzondere stem. Het is een stem die zo lijkt weggelopen uit vervlogen tijden, maar het is ook een stem met veel emotie en een in countrysongs altijd goed uitpakkende snik. Het geeft de songs op Golden Eagle flink wat emotionele lading, maar ook een bijzondere intensiteit.
Ook de muzikanten op de plaat dragen er aan bij dat Golden Eagle er uit springt. Voor haar debuut werkte Holly Macve samen met Paul Gregory, die vervolgens zijn band Lanterns On The Lake inschakelde. Golden Eagle sluit deels aan bij het standaard roots instrumentarium, maar klinkt vergeleken met de gemiddelde rootsplaat wat dromeriger, atmosferischer en ook wat spookachtiger. Verder speelt de piano een cruciale rol op de plaat, wat Golden Eagle voorziet van veel melancholie.
Niet iedereen zal de snik in de stem van Holly Macve kunnen waarderen, maar persoonlijk vind ik het echt prachtig. Golden Eagle sluit aan op de klassieke countryplaten van zangeressen als Patsy Cline en Kitty Wells, maar heeft ook raakvlakken met de platen van de obscure folkies uit de vroege jaren 70 of de muziek van de groten uit de alt-country. Dankzij de associaties met de stem van een niet meer met naam te noemen popdiva, klinkt de stokoude muziek van Holly Macve op een of andere manier ook nog eens modern.
De Ierse singer-songwriter kent haar klassiekers en komt op de proppen met tijdloze songs. Het zijn songs die door haar indringende vocalen tot leven komen en vervolgens diep onder de huid kruipen.
Het debuut van Holly Macve krijgt tot dusver niet overdreven veel aandacht, maar ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat deze dame over een paar jaar niet heel groot is. Haar debuut is immers een wonderschone plaat vol grootse songs. Indrukwekkend. Bijzonder indrukwekkend zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt Golden Eagle hier beluisteren en kopen:


woensdag 21 juni 2017


The difficult third album? Most people in the world seem to think so. For things are somewhat different here. When the whole world broke out in jubilation over alt-J's first album, I was left behind in wonder. What am I hearing? I did and up to a certain extent still do not hear what makes 'An Awesome Wave' so good. At best I've learned to listen to it. It was with the second album that I totally fell for the band. 'This Is All Yours' by now is one of my favourite albums ever and played so much all through 2015 and 2016. My first, new vinyl album since the late 80s. So I was rather looking forward to the new album. And less "afraid" as I do not have to compare it to that grandiose first album.

My first impression while listening is that RELAXER is an adequate title for the album. The mood is very laidback in several songs. Almost a modern version of medieval church music. So solemn and tranquil. At the same time a lot of things are going on which were beyond imagination only a few decades if not years ago. The three musicians of alt-J combine instruments and sounds that simply did not exist at the time or combine them in new ways, making its music fairly unique.

On RELAXER the past and the future meet in the here and now. Several songs hold much more traditional instruments or at least more obviously than before. It is in the singing that the future comes in. It's almost as if robots are singing for us. And behind that all the electronics come in. Sounds, soundscapes. weird melodies that jump around and impede on tradition. Together it all makes up the fabric of what alt-J is.

'3WW' is the opening song. I hear an acoustic guitar play just sparse notes. Around and behind it forms of (electronic) percussion plays, sounds, mystique. If taken at just face value, nothing happens here. When emotions are allowed in, '3WW' is a perfect opening song for Relaxer. That Medieval feeling is in the singing. The song builds on what went before, but also is more minimal. There's simply nothing extra in '3WW'. Not even in the title. It could have dropped one W, but that's all. Ellie Rowsell of Wolf Alice can be heard further on in the song, adding something really extra to it.

'In Cold Blood' is more alt-J of old, but again it is not. Horns enter the picture. It is the rhythm that is familiar and Joe Newman's voice of course. There's nothing like it in modern rock. All things are binary these days. Like the way Spotify sends this music to me. Joe Newman sings the digital in his robotlike voice, ones and zeros.

'In Cold Blood' is the most famous book by the late Truman Capote. On RELAXER it becomes one of alt-J's anthems. Puffed up, large and pumping in that weird way that sets this band apart from nearly all others. Making it far larger than most of the songs around it.

The weirdest song and most surprising one on the album is the ages old 'House Of The Rising Sun'. Made famous by The Animals in 1964 and rocked out loud by Frijid Pink in 1970. Now the song gets the full alt-J treatment. Why? Is that a relevant question? Not really. The song is changed almost beyond recognition and gets a new rendition.

By then I know that RELAXER is not going to have the impact 'This Is All Yours' had on me, but then how can it? RELAXER is the new alt-J and has the sounds, the changes, the moves that I want it to have. So it's not a masterpiece, but it is an album that I'm going to have a lot of fun with for quite some time. At the first instance it will be the newest vinyl in this home. No doubt there.

What this album does, is trigger my imagination, It makes me listen to all that is going on, all the sounds hiding somewhere. All these little extras. The big strings that move in. Weirdness, normality, sanctity, fiendish, keeping close and expulsion. It's all in the collection of 8 songs that make up RELAXER. alt-J has moved beyond what is has been before. There's familiarity but also a new mood that spans centuries. And capping that is what makes RELAXER a triumph. How this is going to be played live, is beyond me, having seen the trio with its hired bassist in 2015. Sort of impossible.

'Last year' features Marika Hackman on lead vocals. Another of these songs that just slowly move along, like the water flowing tranquilly in the smallest and slowest of brooks. While the song references (the mighty) Mississippi. A very nice difference.

RELAXER goes out with a near classical composition. As relaxed as the title, until the weirdness is let in. A little like 'Being For The Benefit Of Mr. Kite!' The music starts twirling around my head, spinning me around. A whole choir enters the whole. An orchestra and a choir that never met, the one recorded in Abbey Road, the other in a cathedral in Ely. Majestic 'Pleader' becomes a great ending to what is a great album. alt-J has done it again. Surprised me and conquered me.


You can listen to '3WW' here:


dinsdag 20 juni 2017

Rock And Roll Consciousness. Thurston Moore

It's 2017 and like when I recently reviewed my first ever album of Robyn Hitchcock, now I'm reviewing my first album, in whatever guise, of Thurston Moore. Despite being about the same age, as far as I know I never heard one of his records. Somehow all descriptions of Sonic Youth's albums didn't agree with my taste at the time, so I never tried one.

So here comes 2017 and I find a Thurston Moore record in one of the many digital delivery services I am allowed into these days. So I neglected it for a while. And with good reason too, I thought. Curiosity got the better of me though, so I took a listen and much to my surprise I took another one and then another.

Rock And Roll Consciousness is an album on which many different styles of rock come together, but most can be traced back to the time new wave raged in the streets of New York, to be picked up, left behind and mixed with an ever so light psychedelic sauce in the (treatment of the) singing and barely traceable elements of symphonic rock in the way some songs are structured. Add some jazzlike solo textures, some jamming and experimenting and finally The Velvet Underground rhythms and I am getting closer to a description that does justice to what is going on here.

This starts in the 11.33 minutes of opening song 'Exalted'. Layer for layer the song is built up. Guitar after guitar (melody) enters in an intricate composition that slowly plays itself out into a hugely expanded song. 'Exalted', like the state of mind, is not in a hurry to make its point. Slowly the pace quickens and the space in the song narrows down to one focal point. Taking my time in turn, by following the slow changes, I am sucked into the song and ride the waves of change with Thurston Moore and his musicians. And then, finally a lead guitar enters. Like the one in 'Tubular Bells' does after minutes and minutes of interplay of all these instruments. Throw in a dramatic change before the singing starts after the longest of times and I'm approaching a musical high. That part is so direct, that it's almost another song. Drums and bass driven with a strong rhythm guitar. Not unlike the strength of The Velvet Underground. And then it all ends with something Marillion could have played in the 80s or The Who in the early 70s.

So now you know where this prog notion of mine comes from.

With 'Exalted' Thurston Moore touched upon several interesting musical themes, perhaps stumbled upon while just jamming in the studio or not. All these different themes come together in one large piece, that certainly opened me to the rest of the album.

In 'Cusp' it is the rolling drums of Steve Shelley and the bass of Deb Googe that carry the song. A 'Road To Nowhere' rhythm allows for a very tough pace. Where the guitars either follow the pace or go sort of nuts in the background. James Sedwards is unleashed here and there alright. Over this all Moore sings like a male siren, with his light voice that more rides the music than dominates it. Either it is this voice or a grunting maniac that could go with this song. There's simply no in between I think.

With 6,30 minutes 'Cusp' is another long song and with the 10,17 minutes of 'Turn On' it does not get any better for those loving pop songs under 2,30. 'Turn On' is another song that plays itself out over a long period. Small changes come in with every few measures. One of the chord sequences is of the mesmerising kind that I would like to hear forever. Like the solo at the end of Bowie's 'Boys Keep Swinging'. It could go on forever as far as I'm concerned; and doesn't which is it's strength. 'Turn On' does go on, so allows for mood changes at the right points in time. Again prog enters my mind as does Frank Zappa in Sedwards' guitar solo in the song. The tone certainly has that direction. In the meantime it is Steve Shelley's drumming that really decides what is played and how loud. He picks up and sets the drive and stamina of the song.

With two more songs of over 6 and 8 minutes to follow Rock And Roll Consciousness is all but over after three songs lasting close to half an hour. And it isn't as if I'm hearing something completely new. No, several things I'm hearing please pleasant memories lurking somewhere in my head. Like the opening guitar of 'Smoke Of Dreams' brings me back to Nirvana. The way that legendary band could start a song before exploding. Thurston Moore wisely does not follow this track. Restraint is wise here. It is Sedwards who is set free again to play a beautiful solo over elementary chords and rhythm. It all sounds so familiar, yet so good, that I'm again surprised by what is going on here.

The album closes with a song about the woman who walked out of the sea of legends in what is now Cyprus, 'Aphrodite'. By then I have a tendency to have heard enough I notice. Yet, also hear how powerful the song kicks in after the intro. So in the end we are alright.

It's nice to be surprised every once in a while. Rock And Roll Conciousness did just that. Accompanied by a set of fine musicians Thurston Moore has made a fine record on the verge of experiment and rock keeping the right balance the whole time, so very worthwhile listening to.


You can listen to 'Smoke Of Dreams' here:


maandag 19 juni 2017

Out. Die Nerven

Mein Deutsch ist gut genug für eine Conversation am Stamtisch, aber nicht so gut das ich mich an eine Review ins Deutsch wage. Also gehe ich nach Niederländisch hinüber. Hoeveel fouten zitten hier alleen al in? Het erge is dat ik eigenlijk geen idee meer heb, zoveel jaar na mijn eindexamen.

Waarom dat Duits? Omdat ik na Rammstein eerder dit jaar mijzelf voor de tweede maal aan een recensie van een Duitse band ga wagen. Of in ieder geval een die in het Duits zingt. De Zwitserse Sophie Hunger tel ik niet mee, want zij zingt, af en toe, in een onverstaanbare Zwitserse variant.

Die Nerven is een punkband uit Stuttgart, een trio en actief sinds 2010. Out is hun derde album na 'Fluidum' uit 2012 en 'Fun' uit 2014. Out is al geruime tijd uit, maar voor mij een volkomen nieuwe plaat en wat voor een.

Door de weken heen merkte ik dat ik de plaat telkens weer opzette nadat ik hem bij Glitterhouse Records tegen kwam. Uiteindelijk zo vaak dat ik besloot er toch nog een verhaal over te schrijven. Het kan aan mij liggen, maar ik had nog nooit van Die Nerven gehoord, dus dat zal wel voor meer van mijn landgenoten gelden. Een ieder die houdt van alternatieve rock met een opstandig, punky randje moet volledig aan zijn trekken kunnen komen op Out.

Dat begint met het lekkere geluid dat de hele plaat kenmerkt. Er is goed nagedacht over de balans tussen de instrumenten en tussen de nummers onderling. Dit maakt dat regelmatig mijn oren opveren zodra een nieuw nummer begint. Hé, wat gebeurt er nu weer? Een teken dat Out mijn attentie telkens weer weet te vatten.

Een van de meest indrukwekkende momenten is in het derde nummer, 'Jugend Ohne Geld'. Het is dreigend, de instrumenten spelen hier allemaal een prima rol in, terwijl de zang het unheimische nog even verhoogt. De bas speelt een melodie, de gitaar hamert er een paar noten in en neemt het soms over van de bas. Daaronder een zachte drum. Totdat de storm losbreekt en het nummer explodeert in een orgie van geweld. De jongeren zonder geld die de straat op gaan en hun gelijk halen? In zijn soort is 'Jugend Ohne Geld' een monumentaal nummer. Voor even laten Die Nerven alles dat achter het achterste van hun tong zit zien. Als braaksel dat een mond uitspuit op weg naar herstel en je beter voelen.

Om die contrasten tussen de nummers eens goed te onderstrepen, begint nummer 4, 'Dreck', met een stevige gitaarpartij, die de luisteraar direct weer bij de les roept, mocht hij even afgehaakt zijn na de uitfadende orgie van geweld hier vlak voor. Ook 'Dreck' heeft een bas- en gitaarpartij die ik direct, absoluut helemaal top vind. Alles klopt gewoon, zonder elkaar in de weg te zitten. Dat is waar de mix van Out volkomen recht doet aan de muziek van Die Nerven. Het zijn drie instrumenten, die samen een perfect geheel vormen.

Zanger (en bassist) Julian Knoth heeft precies de juiste stem voor de muziek van Die Nerven. Er klinkt een mix door van boosheid, afstandelijkheid, betrokkenheid en de schijt aan alles, die punk zo kenmerkt. Zijn bas zorgt voor een prachtige unvulling op het gitaarwerk van Max Rieger. Zoals het in een triobezetting moet zijn om vol te klinken, is de bas deels ook een soloinstrument. Kevin Kuhn houdt de zaak op drums prima bij elkaar een stuwt de andere twee voort.

Die Nerven zijn ver voorbij punk. Ik kom toch meer uit op alternatieve rock. Anderen noemen het post-rock, maar ik kan me daar maar moeilijk iets bij voorstellen. Die Nerven rocken er op Out heerlijk op los. Hier in Nederland komen Rats On Rafts in de buurt, maar die zijn veel radicaler in hun muziekuiting, waar de gitaren, zwaar vervormd, alles in hun weg doorzagen. De instelling en bedoeling achter de muziek, daar komt het zeker bij elkaar. Die Nerven zorgen juist voor veel lucht in hun muziek en de mix, waar een compliment voor Ralv Milberg en Max Rieger op zijn plaats is.

Out is een album, dat mij heerlijk heeft verrast. Het is dan wel anderhalf jaar oud op dit moment, het verdient iedere seconde aandacht. Als het nu was uitgekomen, had het een plekje op mijn shortlist voor beste albums van 2017 gekregen. Helaas, dat zit er niet in. Een eervolle vermelding hier op WoNoBloG wel, waarvan akte.


Je kunt hier naar Out luisteren en het aanschaffen:


zondag 18 juni 2017

Sincerely, Future Pollution. Timber Timbre

Het is al weer bijna drie jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Timber Timbre.
Het project van de Canadese muzikant Taylor Kirk verraste op het in 2014 verschenen Hot Dreams met voornamelijk ingetogen en uiterst stemmige muziek vol invloeden uit de folk-noir, soul en filmmuziek. (Lees hier verder: http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/09/hot-dreams-timber-timbre.html)
De vorige plaat van Timber Timbre riep bij mij associaties op met de muziek van Leonard Cohen, Nick Cave, Richard Hawley en vooral Tindersticks. (Timber Timbre is ook het muzikale brein achter het prachtige album 'Lay Low' van Lou Doillon, Wo. Lees hier verder: http://wonomagazine.blogspot.nl/2015/12/lay-low-lou-doillon.html)
Ook bij beluistering van de nieuw plaat van Timber Timbre duiken deze namen op, maar Sincerely, Future Pollution klinkt duidelijk anders dan zijn voorganger.
Dat ligt vooral aan de instrumentatie, waarin veel meer gebruik wordt gemaakt van synths. De nieuwe plaat van Timber Timbre bevat zeker op het eerste gehoor meer invloeden uit de jaren 80, maar is ook absoluut beïnvloed door de platen die David Bowie in de tweede helft van de jaren 70 maakte.
De invloeden uit de muziek van David Bowie hoor je vooral wanneer Timber Timbre net iets meer experimenteert of kiest voor funky accenten. In de wat zoetere tracks met aanzwellende synths kruipt de band daarentegen dicht tegen Tindersticks aan, maar hoor ik ook nog steeds veel invloeden van Nick Cave (de vocalen), maar ook van Japan (de instrumentatie).
Het steviger inzetten van synths en het ophalen van inspiratie uit de jaren 80 biedt op het moment zeker geen garantie op positieve recensies. Integendeel zelfs. Persoonlijk ben ik echter zeer te spreken over Sincerely, Future Pollution.
Op haar nieuwe plaat borduurt Timber Timbre niet fantasieloos voort op de zo geslaagde vorige plaat, maar verkent het nieuwe terreinen. Het levert nog altijd bloedmooie en over het algemeen aardedonkere popliedjes op. In deze popliedjes zorgen de funky accenten voor een broeierige sfeer, terwijl de koele synths een flinke bak melancholie over de luisteraar uitstorten.
In eerste instantie had ik bij beluistering van Sincerely, Future Pollution een duidelijke voorkeur voor de songs die net wat stekeliger en eigenzinniger klinken en opvallen door vervreemdende synths en stevig uithalende of freakende gitaren (vol Bowie raakvlakken), maar uiteindelijk heb ik ook zeker een zwak voor de wat minder stekelige songs op de plaat.
Deze lijken bij eerste beluistering misschien aan de zoete kant, maar een duistere ondertoon is nooit ver weg. De songs van Timber Timbre zitten verder vol onderhuidse spanning en vallen op door uitstekende vocalen en een instrumentatie die je raakt, of je dat nu wilt of niet.
Ook Sincerely, Future Pollution zou weer een soundtrack bij een David Lynch film kunnen zijn, maar de nieuwe plaat van de Canadese band is net zo makkelijk de plaat die Roxy Music in de jaren 80 helaas niet heeft gemaakt of een plaat van Tindersticks voorzien van heel veel extra lading en urgentie.
Sincerely, Future Pollution roept tot mijn verbazing wat gemengde reacties op, want ik koesterde de plaat al bij de tweede beluistering. Sindsdien is Sincerely, Future Pollution alleen maar mooier, duisterder en indrukwekkender geworden.
De avonden zijn gelukkig nog donker en een lentestorm is zeker niet uit te sluiten (op het moment van schrijven dan, Wo.). Perfecte omstandigheden voor de beluistering van deze buitengewoon intrigerende soundtrack van Timber Timbre, die wat mij betreft zijn al zo mooie voorganger op alle fronten overtreft.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar Sincerely, Future Pollution en het aanschaffen:



zaterdag 17 juni 2017

Hymns To The Night. Lea Porcelain

When the coverart is what is suggested in the name it gives an album this little extra. I am looking at a piece of art. Ablaze with light and brightness.

The cover totally detonates with the music on Hymns To The Night. It totally detonates with the title of the album. The music and title are totally in sync though. We are moving back to the darkness of 1980 and to a part of the Deutsche Welle of that period. Perhaps that the threat from Russia is somewhat harder felt 680 kilometres east from my home, in Berlin.

It is that town that Lea Porcelain is working from. Julien Bracht and Markus Nikolaus recorded the album in Funkhaus, the building where the state radio of the German Democratic Republic broadcasted from. Fact is the duo does not let in any light in its music. It took me a while to get used to it, in fact. But once I did, I started noticing the nicer things hidden behind the deathlike voice and dark electronics. Hymns To The Night started to come alive for me. Perhaps like denizens of the night come alive, like Count Dracula, but alive.

The darkness is Joy Division and other U.K. bands of that time, while the rhythm is the U.K. eight, nine years later when The Stone Roses, The Charlatans, Happy Mondays and such broke out of Manchester and the Hacienda. With Soft Cell somewhere in between. And this fact allows Lea Porcelain to add a pop feel to some of its songs. That is the moment the light comes in through the blinds. Look for it and you'll find it.

Take 'Similar Familiar'. The electronics and the rhythm are characteristically dark. The singing is trying to remain dead, but just doesn't succeed any longer. The track becomes highly danceable. It's The Cure that is taking over in the best kind of way.

In 'White Noise' the mood goes totally down. Just a piano and a voice and I'm taken back 30 years to the album of another German band, Alphaville. 'White Noise' is the slower and more serene little brother of 'Sounds Like A Melody' and 'Forever Young'. Lea Porcelain is able to surprise me and has more that one tune to its whole. It not only makes the darkness bearable, it does much more. Hymns To The Night gets a deeper and a more shallow side giving it light and shade. Both type of songs become better because of it.

'A Far Away Land' has Tubeway Army darkness and melody. Deep synths play the basis, lighter sounding ones fill in the melody. Again I'm drawn in, brought back to a time when I was so much younger, yet in sync with Lea Porcelain. Perhaps more so than I ever was with Tubeway Army at the time. There is one difference, a major one. The music then remained dead as if the bomb had already fallen, this music is hedonistic, even if it sounds dead. It's vibrant with electric pulses, reanimating all the time, as if addicted to it, playing dead to get more shocks.

Lea Porcelain took me a while to get used to, but once I did, I started to have a good time with Hymn To The Night. It has several sides to it that it shows in all its glory. Count Dracula may be flying in the night, he's without a chance when the people start dancing to this album. No need to fear anything any longer. With a debut album like this, the world is at your feet. At least it should be.


You can listen to 'Similar Familiar' here:


vrijdag 16 juni 2017

The Jammer Popfestival. Zoeterwoude, 4 juni 2017

Suffix. Foto: Wo.
Een keer per jaar organiseert de Stichting Popbelang Zoeterwoude een festival op een voormalig terrein van Rijkswaterstaat, verstopt tussen de A4, een watertje en de op- en afritten van de A4. In een houten keet, die de naam 'The Jammer' heeft gekregen, kunnen twee bandjes tegelijkertijd oefenen. Het zijn deze bandjes die in kunnen schrijven voor het festival en een podium krijgen om hun kunsten te laten zien. De band waar ik in speel oefent hier ook en kan zo laten zien wat wij zoal in The Jammer spelen om de dinsdagavond en dat geldt ook voor de andere bands.

Als ik rond kijk wat er allemaal bij komt kijken om dit neer te zetten, dan neem ik mijn petje diep af. Een paar vrijwilligers zorgen voor een podium, het geluid wordt professioneel geregeld en catering is aanwezig en allemaal om te zorgen dat de bandjes een keer kunnen spelen voor hun familie en vrienden en een enkele zelfs voor fans.

Op het terrein staat een kleurrijke tent met daarin het flinke podium, de apparatuur van binnen is naar buiten gehaald en daar omheen staan de monitors en de PA die het mogelijk maken om voor een groep mensen te spelen. Het was prachtig weer, met een stevige wind, maar niet zo warm als vorig jaar. Zet er nog een springkussen voor de kleintjes er bij en een biertap en wijnkoeling voor de groten en de juiste omstandigheden voor een leuke middag en avond zijn gecreëerd.

Ik heb niet alle bands zien spelen. Bij arriveren speelde Scooter Ray, een duo dat electronica koppelt aan een gitaar. De twee nummers die ik hoorde, bevielen me eigenlijk wel en steken wat mij betreft positief af bij wat ik uit de radio hoor komen als mijn lief die aanzet.

Ook van L'Amour heb ik niet veel gehoord, omdat ik aan de slag ging om de podiumtransitie zo snel mogelijk te laten verlopen. Iedere band kreeg zo'n 10 minuten om op en af te breken. Dan kan alles maar klaar zijn. Wat ik hoorde, klonk goed. Een zangeres met een zeer doorrookte stem en een band die zeer comfortabel stond te spelen. De keuze van de muziek die richting soul, rhythm & blues met een vleugje jazz ging, was niet helemaal de mijne, maar deze band kon duidelijk spelen.

De kleurijke tent. Foto: onbekend
Daarna waren wijzelf. Omdat we een naam nodig hadden vorig jaar, na jaren onder de naam BZNIO geoefend te hebben (Band Zonder Naam In Oprichting), kwamen we uit op Sweetwood. Bekt lekker en eert onze "standplaats", al woont niemand van ons er. Wij hebben lol gehad en mensen waardeerden onze set van covers die van Chuck Berry tot aan Klein Orkest gaan. Voor de rest moeten anderen daar over oordelen.

Meisjes Op Maandag is ook een band met leden van een zekere leeftijd met drie dames vooraan, waar de lol in het samen muziek maken duidelijk ook groter is dan absolute kwaliteit. De covers die voorbij kwamen gingen van 'Take Me To The River' naar 'Love Shack' en trokken het publiek er langzaam maar zeker bij. Gewoon een leuke band, met enthousiaste frontdames. Daarmee is een belangrijke factor al binnen: aandacht.

Chicks On Toast was niet mijn kopje thee en een moment om het lokale grote weg restaurant aan de overkant op te zoeken. Wat ik op zich jammer vond, omdat ik wist ik daarom Sunday At 8 ging missen, een band die vorig jaar onder de naam Fort Da optrad en mij wel beviel.

Na afloop van het diner toch even terug gegaan om te kijken naar de "teringherrie" die het The Jammer Popfestival zou afsluiten. Suffix speelde een fantastische set. Wat heb je nodig om door te breken?, dacht ik toen ik deze vijf jonge mannen bezig zag. Nu ken ik de zanger Paul Dekker al vanaf de puberleeftijd als hij mee kwam spelen in mijn toenmalig band, Flopsband uit Leiden. Een The Blues Brothers act met zijn vader Rens, onze zangert, samen en 'Sexbomb' op mijn akoestische gitaar.

Suffix speelde de pannen van het dak met stevige metal, maar uitzonderlijk melodieus. de dingen die Paul uit zijn strot toverde, deed mijn mond af en toe open vallen. De snoeiharde riffs denderden over het terrein heen, waar inmiddels opvallende veel metal types rondliepen. "De opdracht" was speel het terrein leeg, zodat wij daarna kunnen opruimen. Die is goed mislukt. Ook wij bleven tot aan het einde.

Volgend jaar opnieuw, The Jammer Popfestival. De eerste zondag van juni. Zet maar vast in de agenda.


donderdag 15 juni 2017

Shake Me Now. Quiles & Clouds

De muziek die Quiles & Cloud maken op Shake Me Now doet sterk denken aan de muziek die een jaar of wat geleden nog het etiket “progressive bluegrass” kreeg opgeplakt.
Net als bijvoorbeeld Nickel Creek, The Duhks en natuurlijk Alison Krauss & Union Station maken Quiles & Cloud muziek die zich laat inspireren door betrekkelijk traditionele bluegrass, country en folk en die opvalt door een warm akoestisch geluid, virtuoos spel op uiteenlopende snareninstrumenten en mooie heldere vocalen. Het is muziek die vaak als braaf wordt bestempeld, maar ik hou er wel van.
Quiles & Cloud is een duo uit San Francisco dat bestaat uit Maria Quiles en Rory Cloud. Rory Cloud kan uit de voeten op een aantal snareninstrumenten maar excelleert vooral op de akoestische gitaar, terwijl Maria Quiles is gezegend met een prachtig helder stemgeluid, dat af en toe wel wat doet denken aan Alison Krauss.
Alle songs op Shake Me Now volgen een vergelijkbaar stramien. Mooi en warm klinkend akoestisch gitaarspel vormt de basis van de songs van Quiles & Cloud. Het is een betrekkelijk ingetogen basis, die verder incidenteel wordt ingekleurd met fraai vioolspel en ingenieus banjospel en wordt versterkt door de subtiele maar bijzonder functionele bijdragen van de staande bas.
Het warme klankentapijt vormt een fraaie basis voor de bijzonder aangename en vaak bloedstollend mooie vocalen van Maria Quiles, die in de fraaie harmonieën gezelschap krijgt van Rory Cloud.
De criticus zal beweren dat Quiles & Cloud wel erg netjes binnen de lijntjes van de wat brave “progressive bluegrass” kleuren, maar op een regenachtige avond of lome ochtend voldoet de sfeervolle muziek van het Californische duo uitstekend.
Het is knap hoe de uiterst sobere instrumentatie er toch in slaagt om vol en warm te klinken. Het is minstens even knap hoe Maria Quiles je weet mee te slepen met haar mooie heldere stem.
De muziek van Quiles & Cloud zit zoals gezegd dicht tegen die van Alison Krauss & Union Station en hun volgelingen aan, maar wanneer wordt gekozen voor een net wat minder gepolijst geluid, komt ook het unieke geluid van Gillian Welch binnen bereik.
Omdat ik dit soort muziek over het algemeen wel kan waarderen, was ik vrij snel overtuigd van de kwaliteiten van het duo uit San Francisco, maar Shake Me Now is me sindsdien nog veel dierbaarder geworden.
Zeker wanneer de zon begint te schijnen neemt de rustgevende werking van de muziek van Quiles & Cloud immers alleen maar toe en komt de kwaliteit van Shake Me Now steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte.

Erwin Zijleman

Je kunt Shake Me Now hier aanschaffen en beluisteren:


woensdag 14 juni 2017

Wilder Side. Carter Sampson

Iedere maand lever ik een lijstje in met mijn beste rootsplaten van de betreffende maand, waarna een deel van deze platen vervolgens opduikt in de EuroAmericanaChart (http://euroamericanachart.eu).
Het leverde weer een bijzondere jaarlijst op. Dat diverse van de platen in de jaarlijst ook een plek heeft gekregen op dit blog verbaast me niet, maar dat de complete top 3 mij onbekend was, was op zijn minst opvallend.
Ik heb deze top 3 inmiddels beluisterd en kwam één plaat tegen die ik nog heel vaak ga draaien en die ook in mijn jaarlijst niet had misstaan.
Het betreft Wilder Side van ene Carter Sampson. Deze Carter Sampson is geboren en getogen in Oklahoma City, is opgegroeid in een zeer muzikaal nest en maakt al sinds haar 15e muziek. Het is muziek die in lokale kring (waar Carter Sampson vrijwel dagelijks op het podium staat) al meerdere malen is geprezen, maar hoewel ik de releases in het rootsgenre behoorlijk goed in de gaten houd, was ik haar naam nog niet eerder tegen gekomen. Ook Wilder Side plofte vorig jaar niet bij mij op de mat en kwam ook niet terecht in de mailbox, maar dankzij de jaarlijst van de EuroAmericanaChart komt de plaat hier nu toch met enige regelmaat uit de speakers.
Dat is niet zo gek, want Wilder Side van Carter Sampson heeft veel waar ik van houd. Zo beschikt de Amerikaanse singer-songwriter over een krachtige stem die gemaakt lijkt voor countrymuziek en kiest ze op haar plaat voor ingetogen songs maar ontbreken ook de songs die wat voller klinken niet. Wilder Side staat ook nog eens vol met aansprekende songs die mooie verhalen vertellen en verder valt de plaat op door een bijzonder fraaie en veelzijdige instrumentatie.
Dit laatste is deels de verdienste van multi-instrumentalist Travis Linville, die de plaat ook produceerde. Op Wilder Side staan de akoestische gitaar en de krachtige stem van Carter Sampson centraal, maar Travis Linville en de andere muzikanten op de plaat zorgen voor bijzonder fraaie accenten van onder andere dobro, orgel en bijzonder fraai gitaarwerk. Door deze accenten komt de geweldige stem van Carter Sampson nog beter tot zijn recht en het is ook nog eens een stem die bij iedere volgende beluistering weer net wat meer indruk maakt.
Het levert een plaat op vol country en folk die me in korte tijd zeer dierbaar is geworden. Dat flink wat samenstellers van de EuroAmericanaChart erg onder de indruk waren van deze plaat sterkt me in mijn mening dat Carter Sampson met Wilder Side een plaat heeft gemaakt die mee kan met het beste dat de laatste tijd in het genre is verschenen.

Erwin Zijleman

Je kunt Wilder Side hier beluisteren en aanschaffen:


dinsdag 13 juni 2017

Buffalo Tom live. Paradiso Amsterdam, 8 juni 2017

Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van succes-CD Let Me Come Over deed het Buffalo Tom ook Paradiso aan, na de avond ervoor in Maastricht te hebben opgetreden. Geen voorprogramma, maar twee sets. Een normale met nummers van hun hele oeuvre sinds hun oprichting in Boston in 1986 en na de pauze de integrale weergave van 'Let Me Come Over'. Ze speelden ook nieuw werk van een cd die zij binnenkort gaan opnemen en in de toegiften kwamen er nog een paar gouden ouwen langs. Het was een mooie combinatie van harde gitaarrock, midtempo nummers en een paar ballads. Bill Janovitz (zang, gitaar), Tom Maginnis (drums) en Chris Colbourn (bas en zang) hadden er na ruim 30 jaar nog zichtbaar lol in, met elkaar en met het publiek. En band die je niets wijs meer maakt, goed speelt en het exclusief de pauze bijna twee uur volhield. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat de zang niet het beste onderdeel is van hun spel. Janovitz excuseerde zich er op een gegeven moment ook voor, maar ook als hij wel op zijn best is blijft het magertjes.

Foto: HareD
Voor de pauze was het absolute hoogtepunt het allereerste nummer dat door hen op CD werd gezet, Sunflower Suit van debuutalbum Buffalo Tom uit 1988. En natuurlijk I am allowed, de enige andere single van de band die het in Nederland tot de Single Top 100 heeft gebracht. Persoonlijk werd ik ook erg blij van het nummer Summer, van de cd Sleepy Eyed, dat heerlijk onheilspellend begint en je daarna bij de kladden pakt. Het nadeel van een pauze van 20 minuten is wel dat het goede gevoel en de sfeer toch een beetje wegglijdt. Persoonlijk ben ik voorstander van gewoon achter elkaar doorspelen.

Foto: HareD
Let me come over is bij velen bekend van het nummer Taillights Fade, dat inderdaad een ander topmoment was. Het blijft een bijzonder nummer, dat met veel passie werd gebracht. Er staan ook voldoende andere goede nummers op het album, maar het had toch iets geforceerds om de hele CD, ook nog in volgorde, af te werken. Voor een fan als ondergetekende leuk, zeker omdat de uitvoering goed was, maar voor veel andere aanwezigen toch ook regelmatig reden om eens bij te praten met de buurman. Dat was jammer. Iedereen was gelukkig weer bij de les bij de tweede toegift, waarvan het nummer Bird Brain uit 1990 mij een derde moment van gelukzaligheid bracht.

maandag 12 juni 2017

Is This The Life We Really Want? Roger Waters

On Friday 2 June I went to my local record shop to get me a copy of the new Alt-J and came home with the the latest Roger Waters. Alt-J was not available yet due to logistical problems and Roger Waters was. My hero of the second half of the 70s. Three Pink Floyd albums can be found in the first three spots of my list for the 1970s this year in Music Meter.

Coming home with the double LP I waited till the late evening before I put on side A of the first LP. I heard nothing new. Nearly every note, voice collage, sounds, vocals sounded (too) familiar. And yet, Is This The Life We Really Want? blew me away. the album blew me away like 'Wish You Were Here' did in 1975, 'The Dark Side Of The Moon' one month later in 1976 and 'The Wall' in 1979. On average 40 years down the road, finally another album by an ex-Pink Floyd member has that same effect.

To be honest, I do not need more words to express what this album stands for. Anyone who is a Pink Floyd fan of the music produced from 1973 onwards will find something he likes on this album. There is only one thing keeping it away from being an ultimate masterpiece: the absence of the guitar of David Gilmore. If Waters had shown himself from his magnanimous side, he had called his two remaining old pals and asked them to play with him. Chances are that Is This The Life We Really Want? would have been even better.

The guitar is replaced by an orchestra or loads of violins. Nigel Godrich, by now a very famous producer, has brought the best out of every one involved. A clear sound, a great sound and great orchestration. It almost makes up for the lack of a guitar. Over time I may get to appreciate this album really for what it is and not for what it is not.

The album is as dark as the lines on the art work. With age, Roger Waters is 73, he has not become more mellow. Everything and everyone he does not like will get the brunt of Waters. The current U.S. president for starters. Individually we may all be alright or less so, generically nobody really knows how good or bad things are and what all the changes in front of us, whether climate, technological or economical, will bring. Roger Waters is still not an optimist.

Is This The Life We Really Want? is an oral trip. There is so much to discover in the spoken word, the fragments of old, the music. Listening deepens the impact with each session. So here I am, again writing the praises for a piece of art produced by an old rocker now in his 70s. Whoever said that older artists just are not inspired any more, is proven very wrong again. There's life in them and some, like David Bowie last year and now Roger Waters, are even totally relevant, not just very good, like The Rolling Stones and Ray Davies.

It leaves me with one question only: what took Roger Waters so long? 25 years to come up with 54 minutes of music. What happened in the meantime and why now? Trump? If so, something good has come out of his presidency.


zondag 11 juni 2017

You Had Me At Goodbye. Samantha Crain

In de lijstjes met de grote releases van deze week kom je You Had Me At Goodbye vreemd genoeg niet tegen, maar voor mij is de vijfde plaat van Samantha Crain er een waar ik al een hele tijd naar uit heb gekeken.
Samantha Crain brak aan het eind van 2013 door met de jaarlijstjesplaat Kid Face, waarop de singer-songwriter met Indiaans bloed uit  Shawnee, Oklahoma, traditioneel aandoende rootsmuziek voorzag van eigenzinnige impulsen. (Lees Erwins recensie van Kid Face hier: http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/03/kid-face-samantha-crain.html)
Op het in 2015 verschenen Under Branch And Thorn And Tree perfectioneerde Samantha Crain het geluid van Kid Face, waarna we in 2016 kennis konden maken met haar opnieuw uitgebrachte eerste twee platen, die ook zeer de moeite waard bleken. (Lees hier: https://wonomagazine.blogspot.nl/2015/11/under-branch-thorn-tree-samantha-crain.html)
Ook op deze twee platen liet Samantha Crain horen dat ze van vele markten thuis is en dat doet ze ook weer op haar vijfde plaat. You Had Me At Goodbye werd net als zijn twee voorgangers geproduceerd door John Vanderslice en zet net als alle andere platen van Samantha Crain flinke stappen buiten de gebaande paden.
Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben op You Had Me At Goodbye duidelijk aan terrein verloren. Hier en daar hoor je nog met welke muziek Samantha Crain is opgegroeid en welke muziek ze lief had op haar eerdere platen, maar op haar vijfde plaat kiest de Amerikaanse uiteindelijk toch nadrukkelijk voor de indie-pop.
Dat hoor je in de instrumentatie, waarin elektronica duidelijk aan terrein heeft gewonnen, maar dat hoor je vooral in de songs van Samantha Crain, die dit keer betrekkelijk ver verwijderd zijn van de folk en country die op haar vorige platen nooit ver weg was.
Met een keuze voor indie-pop kun je nog alle kanten op en Samantha Crain heeft zeker niet gekozen voor de makkelijkste weg. Een aantal van de songs op You Had Me At Goodbye zijn beïnvloed door het werk van Björk en hier en daar hoor ik zeker wat van Kate Bush, maar Samantha Crain doet op haar vijfde plaat toch vooral waar ze zelf zin in heeft.
Dat kan behoorlijk aanstekelijk klinken of toch weer ontroeren met een folky song met prachtige gitaarlijnen, maar You Had Me At Goodbye is vooral behoorlijk eigenzinnig, zeker wanneer de ritmes stevig zijn aangezet en de elektronica domineert.
Het is nog niet direct zware kost, al maakt de stem van Samantha Crain het de luisteraar ook niet altijd makkelijk en strijkt de optelsom hierdoor geregeld tegen de haren in. Zelf heb ik sinds de eerste noten van Kid Face een zwak voor de bijzondere stem van Samantha Crain en ook op You Had Me At Goodbye bevallen de vocalen me zeer.
De elektronische impulsen vind ik niet allemaal even geslaagd, maar de vijfde plaat van Samantha Crain is wat mij betreft een plaat met vooral geslaagde experimenten en een aantal bloedmooie songs.
You Had Me At Goodbye verleidt lang niet zo makkelijk als Kid Face een paar jaar geleden, maar ik hoor toch weer een grote plaat van een singer-songwriter die zich gelukkig niet zomaar voegt naar alle conventies van de muziekindustrie en gewoon doet waar ze zelf zin in heeft. Bijzondere plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar You Had Me At Goodbye en het album aanschaffen:


vrijdag 9 juni 2017

Invisible Republic. Bob Dylan's Basement Tapes. Greil Markus

"John is in the BASEMENT", as we know and we know what he's doing there and where Bob Dylan was and what he was thinking at the same time.The still on the front of Greil Markus' book on The Basement Tapes totally explains itself.

When in the early summer of 1966 Bob Dylan fell from his motorcycle (or not), the world shifted just a little. It is one of that sort of incidents after which something changed, an incident that can be pinpointed to as the moment of change. Dylan who had been battling his audiences who wanted him in his old, acoustic, place as the voice of his generation, while he was busy changing the face of popular and rock music. While he was working on the career he was about to have. Dylan is like Picasso, I always tend to think. His works can be defined into periods, with change as soon as he's bored or said enough and then reinvents himself, baffling all those left behind with their expectations. Often speechless or even in anger, as the man does not do what is expected of him.

In the summer of 1966 Dylan disappeared from the face of the earth, the public side of it. Just like The Beatles did in that same summer. After his recuperation he invited his touring band to come to where he was residing in the Catskills, upstate New York, somewhere around the later very famous Woodstock. There they started a recording process that all in all lasted for almost a year. Music that at the time did not lead to a single record being released. Dylan's late 1967 record had nothing to do with the basement recordings (as they didn't with his success album 'Blonde On Blonde' from 1966).

The sessions led to some hits for other artists and to a few songs on The Band's debut album 'Music From Big Pink', where the basement was situated in. So here we have recording sessions producing dozens of songs, old folk song covers by artist from 'Anthology of American Folk Music' and others and loads of Dylan originals. Some of which are hardly more that snippets full of laughter, never returned to.

That is the physical output. The sessions did something else to. According to Greil Marcus the author of this book, the sessions more or less started the music we now call (alt.)Americana. It started the career of The Band, who found its own voice and songwriting talent in the process, combining the past with the present. And, it set Dylan on a different path, allowing folk and country (back) into his version of rock and pop, mixing everything. Although the extremely stern 'John Wesley Harding' still is a hard album to stomach nearly 50 years later.

In his story trying to tie 'The Basement Tapes' to American (musical) history Greil Markus sometimes goes straight over my head. I just lack some fundamental knowledge that seems to be necessary to really follow him. By creating mythological worlds, the "invisible republic", "Smithville" and "Kill Devil Hill", where he lets loose the songs and personae singing and/or within the songs, a world is created in which to explain the lyrics to the songs. All these worlds converge in that basement and come out as something different, something new but of an undefinable age. Some of the songs are downright dangerous, impossible to escape with your life from, Markus suggests.

In other parts he brings the 1920s singer Dock Boggs alive with his description of the man, his life, his stories, as taped by Mike Seeger, and the times in the backwaters of Virginia and Kentucky. Listening to Boggs' music for the first time on Spotify, yes the man is on there, it is still not difficult to hear the impact the man and his banjo may have had at the time. The voice rough, un-trained, raspy, nasal. And who does that make me think of?

The Basement Tapes I have written on after the release of the box set containing it all or so they claim. (Read more here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/11/the-basement-tapes-complete-bootleg.html) The book is certainly an aid to understand what went on at the time a bit better. Greil Marcus may sound a bit pompous here and there and flying high as a bird, things do come together. Showing how important these recording from 1967 up to early 1968 were and what great songs came from them.

Because that it did. Released as hits for others, Manfred Mann's 'Mighty Quinn' is in my possession for many decades and 'This Wheel's On Fire' by Julie Driscoll and Brian Auger's Trinity being one of my favourite songs of the era, and on loads of illegal records that somehow found their way from copies of the tapes in the possession of The Band's organist Garth Hudson, who recorded the whole process. It wasn't until 1975 that a double album was released from the tapes and through the years more and more came out, until in 2014 most of the tapes found their way to a cd box release.

In the U.S. religion has always embattled wordly expressions, Markus writes, going all the way back to the first settlers, often religious persecuted groups off to a new start in a new world. This battle goes on right up to today. Dylan & The Band made the worldly songs win in their day, as the singers and their cultural heritage they tapped into were all but dead in 1975. That makes me point out that we are coming to such a tipping point again in 2017. The generation that led the world into Americana is about to leave this world. Three of The Band's five members are no longer among us. Tribute bands are starting to draw large audiences as the originals are no longer there to play for us. That leaves me with one question: is a new sort of basement tapes gathering of musicians necessary? There's one major difference with 1967? Dock Boggs is on Spotify for everyone to hear, let alone what came after him. That is not the same as preserving that voice, that culture and passing the flame to a next generation. And that is exactly what Bob Dylan and his band, later The Band, did during these recording sessions, bundling energy and passing the flame.


donderdag 8 juni 2017

Inner Journey Out. Psychic Ills

Ik was eigenlijk naar een hele andere band op zoek, maar de zoekresultaten van Spotify zijn soms onnavolgbaar. Uit nieuwsgierigheid heb ik de door Spotify aangereikte plaat van Psychic Ills toch maar even aangeklikt en sindsdien ben ik behoorlijk in de ban van de muziek van de band uit New York.

De naam Psychic Ills klinkt mij op een of andere manier bekend in de oren, maar ik geloof niet dat ik de vorige vier platen van de band heb beluisterd.

Het vorig jaar verschenen Inner Journey Out is de vijfde plaat van de band rond  Tom Gluibizzi en Tres Warren en ik vind het een hele mooie.

Psychic Ills doet op haar vijfde plaat bij eerste beluistering meer dan eens denken aan Mazzy Star, maar het is wel Mazzy Star met een zanger en het is Mazzy Star met veel meer invloeden uit de psychedelica en vooral ook de Amerikaanse rootsmuziek.

Het muziek waarin de stem van Hope Sandoval ieder moment kan opduiken en dan is het even schrikken als in de derde track niemand minder dan Hope Sandoval opduikt. De bijdrage van de zangeres van Mazzy Star blijft beperkt tot één track, maar smaakt naar meer.

De muziek van Psychic Ills heeft het dromerige van de muziek van Mazzy Star, maar bereikt een bezwerend effect met andere wapens. Zanger Tress Warren heeft natuurlijk niet de zwoele stem die bij Mazzy Star zo bepalend is, maar zingt heerlijk loom. Het past prachtig bij de al even lome klanken op Inner Journey Out.

Het zijn klanken waarin de gitaren prachtige lijntjes mogen tekenen, maar het warm klinkende orgel en de altijd prachtige pedal steel zijn in het geluid van Psychic Ills minstens even belangrijk.

De band uit New York neemt de tijd voor haar muziek en schotelt de luisteraar op Inner Journey Out maar liefst 14 songs en ruim een uur muziek voor. Da klinkt als een hele lange zit, maar de muziek van Psychic Ills wint aan kracht wanneer je je volledig mee kunt laten voeren op de melodieuze klanken en alle gevoel voor tijd even verliest. Inner Journey Out krijgt vervolgens een bezwerende uitwerking, waarna de op het eerste gehoor misschien wat monotone songs opeens de mooiste kleuren op het netvlies toveren.

Zeker wanneer je de plaat wat vaker hebt gehoord verdwijnt de op het eerste gehoor zo nadrukkelijk opdoemende vergelijking met Mazzy Star wat meer naar de achtergrond en heb ik vooral associaties met het briljante Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space van de Britse band Spiritualized. Inner Journey Out is een heerlijke plaat om bij weg te dromen en iedere keer dat je wegdroomt bij de muziek van de band uit New York wint de plaat aan kracht.

Ik heb in het verleden vaak gemopperd op de zoekmachine van Spotify, maar nu de streaming dienst me in de laatste weken van 2016 zomaar een jaarlijstjesplaat in de schoot heeft geworpen, zal ik er nooit meer over klagen. De vijfde van Psychic Ills heeft maar weinig aandacht gekregen dit jaar, maar luister één keer en je bent verkocht. Meesterwerk!

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar Inner Journey Out en het album aanschaffen:


woensdag 7 juni 2017

Jake Bugg with Max Meser. Patronaat, Haarlem 4 June 2017

Photo: Wo.
After seeing Jake Bugg live for the first time, there remains only one thing to say: What a talent! Now I had heard all his albums, so that did not really come as a surprise. From a nice debut, to a great second album, to a latest album in which Bugg spreads his wings and tries to find new ways to express himself musically.

The show started with Jake Bugg with an acoustic guitar and an artist that spellbound his audience. The way he played with the tempo of a song and his diction showed how he lives in his songs and can play with them. Making them much more expressive and impressive. As a listener he surprised me several times during an acoustic song. A trick he played superbly again and even more impressively during the song before last.

The most surprising thing of the show was Jake Bugg's speaking voice. To my surprise it was very low. My girlfriend immediately got a case of business-deformity, as according to her Jake Bugg uses his voice completely wrong and should learn to sing with his real voice and not how he sings now. He will get voice troubles she predicts. Time will tell. The point was given, according to her, in the cover by Richie Havens (!?), 'Going Back To My Roots'. Here he sung as he should. Meanwhile I was wondering, so that disco single of circa 1980 was a cover by Richie Havens? Never too old to learn.

Photo: Wo.
The many talents of this young artist all came out during the show. The songwriter, the performer, the singer and the guitarist. The three piece band played competently but hardly without a lasting impression. They are there to make Jake Bugg shine and that mission succeeds without any doubt.

The music of Jake Bugg has a few sides. There's is the early Dylan balladeer, the Johnny Cash country rocker and the rock and roller. Next to his own voice and songs, like 'A Song About Love' and 'Simple Pleasures'. All sides got their spot, before the show went into overdrive and the rock and rollers came out. Before that moment all aspects received their space and time in the limelight. In the mean time Bugg showed us all the elements in his guitar playing, licks played at astonishing speed, rhythmic soloing, fingerpicking, it's all there. All three his albums got a good portion of songs where nothing stood out, unless it was the dance rhythm of 'Gimme The Love' of his latest album 'On My One', and the quality of all songs were evident. But then, how different is 'Gimme The Love' really from a 'Slumville Sunrise'? Idea? Different. Intent? The same. Dancing, up tempo. That hardly anything stands out is a manifestation of the quality of the songs of Jake Bugg, they are all good. Even my favourites were not extremely special, just made me move a little bit more. I enjoyed each and every song he played.

There was one aspect to the Jake Bugg show that was unique. I'd never seen before. The technicians at the side doubled as cocktail mixers. Whatever it was, drinks got mixed and served on stage in between tuning the next guitar.

'We have one more song for you". 'Lighting Bolt' was played and the four men walked off the stage and that was it. Out with a bang.

Photo: Wo.
When we entered the venue we could hear the support act starting to play. On entering the hall, musically I could have been fooled, that we were too late to hear the start of Jake Bugg. We weren't, as he wasn't on stage. It was Max Meser. An artist I had meant to check out, but somehow failed to listen to in the past year. There's simply so much to keep up with. Also here it was clear that we were watching a musical talent with many faces. 60s inspired songs came by infused with some late 70s spikes. Most songs I heard were easy to connect to, although I missed that little extra, that spark which makes songs come truly alive. That apart, everything was in its right place. The band around Meser gave that little extra that gave me the impression to be watching a band and not a lead singer with accompanying musicians. The songs were more than alright and deserve checking out. So why there was no merchandise baffled me. After a show is the moment to sell albums and stuff. (At the metal show next door in the café of the Patronaat, there was a whole shop with stuff set up.) So I'll turn to Spotify instead.

Two great shows in one go. It should have been on the beach in Bloemendaal, but I was fine with this change. Much closer to home. While writing I am listening once again to 'Shangri La'. What a fantastic album. One of the best of the 10s so far.