maandag 16 september 2019

Bird Songs Of A Killjoy. Bedouine

Bedouine maakt ook dit keer indruk met ingetogen en bijzonder smaakvol georkestreerde popliedjes vol invloeden uit de Amerikaanse folk uit de Laurel Canyon scene.

Twee jaar geleden trok Bedouine flink wat aandacht met een debuutalbum dat vol prachtige folksongs stond. Het waren folksongs die leken weggelopen uit het Los Angeles van de jaren 60, maar de fraai georkesteerde en prachtig gezongen songs van Bedouine waren ook volstrekt tijdloos. Bedouine herhaalt het kunstje van haar debuut op haar tweede album dat nog net wat mooier en indrukwekkender is. Een heerlijk album om bij tot rust te komen, maar Bird Songs Of A Killjoy is veel te mooi om alleen maar op de achtergrond te laten voortkabbelen. Prachtig album weer van deze singer-songwriter uit Los Angeles. 

Bedouine debuteerde bijna twee jaar geleden met een titelloos album dat voor mij nog altijd zeer welkom gezelschap is tijdens de kleine uurtjes.
 
De naam Bedouine klinkt exotisch en dat is niet voor niets. Azniv Korkejian, de singer-songwriter achter de naam Bedouine, werd geboren in het Syrische Aleppo als kind van Armeense ouders en bracht haar jeugd door in Saudi-Arabië.
 
Toen haar ouders via een loterij de door velen begeerde Amerikaanse Green card bemachtigden, verhuisde het gezin naar de Verenigde Staten. Via Boston en Houston kwam Azniv Korkejian terecht in de stad waar ze als kind van droomde, Los Angeles.
 
Vanuit Los Angeles maakt ze inmiddels een aantal jaren muziek, wat nu haar tweede album oplevert. Bedouine was in de jaren 60 nog lang niet geboren, maar ook Bird Songs Of A Killjoy ademt weer nadrukkelijk de sfeer van de muziek zoals die in de jaren 60 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt.
 
Net als het debuut van Bedouine staat ook haar tweede album vol met sfeervolle en vooral ingetogen songs met invloeden uit met name de Amerikaanse Laurel Canyon folk en hier en daar een psychedelisch tintje en een snufje bossa nova. Het zijn songs die als stemmig, warmbloedig en zoetgevooisd kunnen worden getypeerd, waardoor Bird Songs Of A Killjoy zich makkelijk als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat.
 
Bedouine heeft haar songs ook dit keer voorzien van een betrekkelijk ingetogen, maar zeer smaakvolle instrumentatie. Akoestische gitaren vormen de basis van deze instrumentatie, maar Azniv Korkejian verrijkt haar muziek met flink wat andere instrumenten, waaronder strijkers en blazers, subtiel ingezette elektrische gitaren en orgels. In muzikaal opzicht kabbelt Bird Songs Of A Killjoy even aangenaam als rustgevend voort en dat past weer prachtig bij de mooie stem van Bedouine, die haar vocalen over het algemeen fluisterzacht houdt.
 
Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht herinnert Bird Songs Of A Killjoy nadrukkelijk aan de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk, maar toch klinkt het tweede album van Bedouine geen moment gedateerd. De singer-songwriter uit Los Angeles verrast steeds weer met bijzondere accenten in haar geluid en bedwelmt hiernaast met haar prachtige stem.
 
Het is nog altijd muziek die vooral tijdens de randen van de dag wonderen doet, maar het tweede album van Bedouine is ook een album dat het goed zal doen wanneer we tijdens de voorspelde tropische hitte een stapje minder hard zullen moeten lopen. Bird Songs Of A Killjoy is een album dat het uitstekend doet op de achtergrond, maar toen ik het album voor het eerst met de koptelefoon beluisterde, kwam de pracht van de muziek van Bedouine pas echt aan de oppervlakte en hoor je bovendien hoe veelkleurig haar muziek is.
 
Het debuut van Bedouine trek ik laat op de avond of vroeg uit de ochtend nog met enige regelmaat uit de kast, maar waarschijnlijk kies ik in het vervolg voor het tweede album van de singer-songwriter uit Los Angeles, dat me nog net iets beter bevalt. Dat is gezien de torenhoge kwaliteit van haar debuut zeker opvallend.

Erwin Zijleman

Je kunt Bird Songs Of A Killjoy hier beluisteren of kopen:

https://bedouine.bandcamp.com/album/bird-songs-of-a-killjoy


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 15 september 2019

Live At Woodstock. Creedence Clearwater Revival

Het toeval wil dat gisteren door Wo. Creedence in een recensie werd aangehaald als een van de invloeden op de nieuwe plaat van Eilen Jewell, 'Gypsy'. Daarom vandaag Erwin's recensie van deze uitgave van een plaat, die eigenlijk de grote boot gemist heeft. Niet in de film en niet op de plaat. 'Wist u dat Creedence op Woodstock heeft gespeeld'? De geschiedenis is rechtgezet, lijkt het.

Bijna 50 jaar na het optreden op Woodstock geeft Creedence Clearwater Revival een in meerdere opzichten legendarische en imponerende live-set vrij.

John Fogerty heeft zelf geen goede herinneringen aan het Woodstock festival. De band stond pas na middernacht op het podium en kreeg te maken met een publiek dat door Grateful Dead in slaap was gesust. Met de nu verschenen live-registratie van het optreden van Creedence Clearwater Revival op Woodstock is echter niets mis. Integendeel zelfs. De band klinkt energiek en gedreven en levert een fantastisch optreden af. De band klinkt net wat rauwer dan gebruikelijk en imponeert met songs waar de urgentie van af spat. Je hoort de band tijdens de bijna een uur durende set beter en beter worden en zo te horen werd een steeds groter deel van het publiek wakker tijdens de weergaloze set. Het levert een live-album op waar de magie in grote hoeveelheden van af spat.

In de originele Woodstock film en op de bijbehorende en inmiddels legendarische soundtrack is geen spoor te bekennen van Creedence Clearwater Revival, maar de band stond in augustus 1969 wel degelijk op het legendarische popfestival, dat overigens niet in Woodstock, maar in het 70 kilometer verderop gelegen Bethel werd gehouden.
 
De band stond gepland voor de late avond van 16 augustus, maar verscheen door een uitgelopen en volgens de overlevering slaapverwekkend optreden van Grateful Dead pas na middernacht op het podium.
 
De set van Creedence Clearwater Revival was vanwege een rechtenkwestie lange tijd niet beschikbaar, maar is 50 jaar na dato alsnog verschenen. John Fogerty was naar verluidt zelf niet onder de indruk van de set die zijn band na te lang wachten op Woodstock speelde, maar de nu verschenen live-registratie is werkelijk fantastisch.
 
Creedence Clearwater Revival klinkt op Live At Woodstock getergd en rauw. De rauwheid is te horen in het geluid van de band, maar vooral in de zang van John Fogerty, die hoorbaar boos zijn teksten in de microfoon spuugt. Het voorziet de songs van Creedence Clearwater Revival van energie, onderhuidse spanning en urgentie.
 
Ik ken een aantal andere live-registraties van de band die in de tweede helft van de jaren 60 de hits aan elkaar reeg, maar de registratie van het optreden op Woodstock bevalt me net wat beter. De 55 minuten durende Woodstock set knalt uit de speakers en laat horen dat de band aan het eind van de jaren 60 in absolute topvorm verkeerde.
 
Met name aan het begin van de set lijken er wat problemen met het geluid, maar naarmate de set vordert gaat het beter en beter klinken en wordt het publiek hoorbaar steeds enthousiaster. John Fogerty gaf na Woodstock gefrustreerd aan dat iedereen lag te slapen toen zijn band eindelijk het podium op mocht, maar zo te horen waren er nog genoeg mensen wakker.
 
De wakkerblijvers werden vervolgens rijkelijk beloond voor hun geduld, want het optreden van Creedence Clearwater Revival op Woodstock staat als een huis. Met name de versie van de Screamin’ Jay Hawkins klassieker I Put A Spell On You is weergaloos en imponeert met fantastisch gitaarwerk en zeer gedreven zang van John Fogerty, maar ook alle andere songs van de set vallen op door een enorme hoeveelheid rauwe energie en urgentie.
 
Het levert een album op dat laat horen dat Creedence Clearwater Revival ook op het podium met de allerbesten mee kon, waarbij de band natuurlijk profiteert van de magie van het Woodstock festival, dat de band ondanks de frustratie van de late start kennelijk toch inspireerde tot grootse daden. De fans van de band hadden de al vrij snel na het festival circulerende bootleg waarschijnlijk al lang in huis, maar voor de rest van ons is er nu deze prachtig klinkende live-registratie, die absoluut iets toevoegt aan de tot een klassieker uitgegroeide Woodstock verzamelaar die in zoveel platenkasten te vinden is.

Erwin Zijleman


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 14 september 2019

Gypsy. Eilen Jewell

It is husband Jason Beek who opens Gypsy. The rhythm he lays down is Creedence Clearwater Revival one. Pure swamprock, with a tip of the hat to the recently deceased Tony Joe White in there as well.

After the well received bluescover album 'Down Hearted Blues' Eilen Jewell returns with an album full of originals. Opener 'Crawl' could have been on the previous album, just so to not confuse newly fans (like me). The reverb guitar solo's sound instantly familiar, the violin solo a nice addition to the sound.

In the second song, 'Miles To Go', Eilen Jewell takes a country turn into the territory where she has worked for most of her career, the edge of singer-songwriter - country - blues. For me this is dangerous territory. The inhibitions of my youth have never truly left me. When country used to be Pussycat, Tammy Wynette and men from the U.S. with hats and a drawl. For parts of Gypsy Eilen Jewell leads her listeners into music from that era. In others she leads her band into more solid territory. So parts of Gypsy are touch and go for me. My mood sometimes tolerates a song like 'You Cared Enough To Lie'. Where 'C'est La Vie', Emmylou Harris' Chuck Berry cover, does work for me, this song doesn't on an average day.

'79 Cents (The Meow Song)' doesn't leave much to comment on. A very witty response to a privately made comment by an at the time certain well-known celebrity cum businessman, now called to the highest station in the U.S. Funny, committed and nothing left to guess.

Promo photo: Joanna Chattman
The choice of music is diverse. From swamprockers to country ballads and an empty atmospheric song like the title song takes flexibility of the listener. I am happy because of it, because it allows me to listen to Gypsy as a whole. No, I am not happy with the country flavoured songs, but I know that things I do like are coming and I can always skip what is in between on the wrong days. So give me 'Working Hard For Your Love' any day and moment before 'These Blues'.

What remains is that I like Eilen Jewell's voice. Something that helps me with Karen Jonas e.g. as well. Where I like Jonas' voice even better, the result is identical. They help me get through the true country songs to enjoy the album.

Summing up, Gypsy is an album made with love for these songs. It's just that not all them are meant for me. I can live with that thanks to the others that certainly are.

Wo.

You can listen to and buy Gypsy here:

https://eilenjewell.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 13 september 2019

Rise Above It All. Jane Willow

Artwork: Dave Keegan
After her breathtaking show in Haarlem, where she played her to be released single, release day is here and it is time to point you to this nice piece of music.

Rise Above It All is a song that shows another side of Jane Willow. The song is a little more direct, soulful and swinging than her other songs released to date. The organ provides a level of warmth that endears immediately.

I am not a Joni Mitchell connoisseur but if anything there are faint traces of her music in here. This single is a serious song. It also could be seen as a motto. "I want to rise above it all", something every artist should aspire to in order to have a chance at being heard before others. Jane Willow is on that brink of being heard more.

Rise Above It All is a song that deserves to be heard. It has that modesty that surrounds the singer, while at the same time it is a statement. The musicians accompanying her give the song a boost. The drums are prominent, the organ, as said, warm, the bass subtle yet present. It is the guitars that purely serve the rhythm. Together they produce a solid bed. Not loud, no, subtle but straightforward with little variations that make me prick up my ears. Over it all Jane Willow sings with her warm voice, ever more confident. She should be as this song is another pearl. It won't be long before she can fill a necklace.

You can buy and listen Jane Willow's music here on Bandcamp:

https://janewillowmusic.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 12 september 2019

Hey Are You OK. Marike Jager

Marike Jager is an artist that faintly rings a bell, but is also associated by me with a 'should I listen to this'? message in my mind. So when I received the music to her new album, it was not on the top of my to do list, not even in the middle. So when my iPod accidentally switched in shuffle mode, I always let myself be surprised for a short while on those occasions, a song came by that I did not know but instantly liked. Time to look at what it was, 'Another River' by Marike Jager. The record was played as a whole next and here we are.

'Another River' is an alternative rock-pop song with an urgent drive, yet one that sets itself apart by the way the music defines the song or rather the emptiness of the whole. The basis is a fast, dry way of guitar playing providing the urgency. Other instruments move in and out of the song. Marike Jager sings over the whole in a fairly relaxed way. Denying the urgency to touch her delivery of the lyrics.

In the music the album holds a mix of alternative music and even a little weirdness, in a most positive way. Experimenting led to psychedelic sequences that led to an open mind and ears on my end. The result is songs going off into unexpected directions, to become so much more interesting. The ending of the title song and the middle sequence in Marakaka attest to imagination and inspiration.

Promo photo: Martijn VD Griendt
On top of all that Hey Are You OK shows the fun Marike Jager seems to have had making her new album. The album holds a lust for life and all that comes with and from that. She's not afraid to kick in a modern dance beat ('Under The Trees') to change the course of the song and the album. What at the start is a singer-songwriter song with a faint hint of an exotic rhythm and a femme fatale sort of singing, is put upside down by the beat. In front of it all remains the indie guitar sound that is at the basis of the whole album. In 'The Seeker' the same happens but then as a full out indie rocker (and then some).

It is surprises like this that make Hey Are You OK a fun album to listen to. Some songs are more appreciated by me than others but overall the album scores very well. It is adventurous. The top song 'San Diego' is The Kinks flavoured yet fits totally into the whole of Hey Are You OK. The contrast by the beautiful vocal melody and the staccato playing behind the voice again provides this contrast defining most songs on the album. Intriguing and convincing Marike Jager's new album is.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 11 september 2019

Purple Mountains. Purple Mountains

David Berman maakte een stapeltje prachtplaten met Silver Jews en levert na tien jaar stilte een al even mooi album af met zijn nieuwe band Purple Mountains. 

Silver Jews had zomaar een hele grote band kunnen zijn als Stephen Malkmus zich niet volledig had gericht op Pavement, maar het liep anders. Pavement schreef muziekgeschiedenis terwijl Silver Jews het moest doen met een cultstatus. Het leven van voorman David Berman ging de afgelopen decennia door diepe dalen, maar gelukkig is hij het schrijven van briljante songs nog niet verleerd. Zijn nieuwe band Purple Mountains, een samenwerking met Woods, klinkt in muzikaal opzicht opgewekt, maar de donkere stem van David Berman stort toch weer een bak melancholie over je heen. Voor mij weer een onbetwiste prachtplaat van deze cultheld.

De Amerikaanse muzikant David Berman formeert in 1989 in New York samen met Stephen Malkmus en drummer Bob Nastanovich de band Silver Jews. Nog voor de band een platencontract heeft bemachtigd, formeert Stephen Malkmus ook een tweede band, Pavement, waarin later ook Bob Nastanovich opduikt.

Pavement weet met haar debuut Slanted And Enchanted direct een groot publiek te bereiken, waardoor Silver Jews wat naar de achtergrond verdwijnt. Het succes van Pavement helpt de band van David Berman echter ook aan een platencontract, waardoor in 1994 het debuut van de band verschijnt.

Op het uitstekende, maar helaas niet heel breed opgepakte Starlite Walker zijn Stephen Malkmus en Bob Nastanovich nog van de partij, maar het tweede album van Silver Jews wordt uiteindelijk zonder de twee Pavement leden gemaakt. Malkmus duikt weer op op het in 1998 verschenen en eveneens geweldige American Water, maar op de laatste drie albums die Silver Jews maakt (in 2001, 2005 en 2008, waarvan met name Tanglewood Numbers uit 2005 zeer de moeite waard is) staat David Berman er alleen voor.

In 2009 kondigt David Berman het einde van Silver Jews aan en gaat hij verder als schrijver. Tien jaar later keert de Amerikaanse muzikant gelukkig terug in de muziek met een nieuwe band, Purple Mountains.

Het is vrijwel onvermijdelijk om het debuut van Purple Mountains te vergelijken met de prachtige albums van Silver Jews, maar toch is het beter om dat niet te doen. Ook het debuut van Purple Mountains wordt gedragen door de songwriting skills en de melancholische vocalen van David Berman, maar Purple Mountains klinkt zeker niet als een kopie van Silver Jews.

Dat is deels de verdienste van de band Woods, die op het titelloze debuut van Purple Mountains fungeert als de begeleidingsband van David Berman. Woods zorgt voor een lekker los en bij vlagen zelfs zonnig geluid, wat verrassend goed kleurt bij de donkere vocalen van David Berman.

Op Purple Mountains klinkt de Amerikaanse muzikant als herboren en hoor je nog altijd goed wat een geweldig songwriter hij is. De criticus zal beweren dat Purple Mountains op haar debuut geen hele opzienbarende dingen laat horen, maar ik ben blij met de nieuwe serie songs van de muzikant die best een cultheld mag worden genoemd.

Het zijn songs die deels voortborduren op de donkere Americana en gitaarpop van Silver Jews, maar Purple Mountains experimenteert ook met wat rijker ingekleurde songs en met een geluid dat bijna zonnig te noemen is, zeker wanneer de Mexicaans aandoende blazers invallen. Aan de andere kant is het ook een geluid vol melancholie, waarin de pedal steel weer eens wonderen verricht.

Het zorgt voor een album vol lekker in het gehoor liggende gitaarmuziek, met de zo herkenbare zang en de aardedonkere teksten van David Berman als onderscheidende elementen. David Berman leek het afgelopen decennium niet meer in staat om een goed album te maken, maar het debuut van Purple Mountains laat horen dat hij nog steeds met de besten mee kan.

Erwin Zijleman


P.S. Sinds Erwin deze post op zijn eigen blog 'Krenten uit de pop' publiceerde in juli is David Berman overleden. Lees hier Erwin's woorden:

David Berman maakte een aantal prachtplaten met zijn helaas altijd wat ondergewaardeerde band Silver Jews en verdween vervolgens lange tijd uit beeld. De kans op een wederopstanding van de Amerikaanse muzikant leek niet al te groot, maar een paar weken geleden was er opeens het debuut van Purple Mountains, de nieuwe band van David Berman. Op het album kwam Berman akelig dicht in de buurt van het niveau van zijn vorige band en leek de grote muzikant eindelijk weer terug. Aan de vooravond van de Amerikaanse tour van Purple Mountains overleed hij gisteren echter plotseling op slechts 52-jarige leeftijd. Volgens de eerste berichten maakte Berman zelf een eind aan zijn leven. Het maakt zijn levensverhaal nog wat triester, maar de muziek die David Berman ons heeft nagelaten is prachtig. RIP David Berman.

Je kunt Purple Mountains hier beluisteren en kopen:

https://purplemountains.bandcamp.com/album/purple-mountains


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 10 september 2019

Norman fucking Rockwell! Lana Del Ray

The F word in an album title?! That usually means end of career in the U.S. of A. The first word on the album is "Goddamn"?! What is Lana Del Rey thinking? Luckily on the cover it just says "NFR!" and "LDR". So most people are unlikely to ever find out. At times it is quite relaxing to live in The Netherlands, who cares about the F word? Most people don't and the rest is a member of the association against swearwords. "Don't parrot" used to be their advertisement slogan in the public space.

Enough about F words and other distractions. Before me lies the new album by Lana Del Rey, an artist that has beguiled me over the past years. Especially her second album 'Ultraviolence' and third album 'Honeymoon' agreed with me. The last one I did not care for at all. 'Lust For Life' seemed an attempt to catch up with the Katy Perry's and whatever latest girl craze. Another mention worthwhile making here, is how many artists Lana del Rey has influenced in this decade. Truckloads full it seems sometimes.

On Norman fucking Rockwell! I hear a return to form and more. Lana Del Rey not only returns to what she is good at, slow, moody songs with a hint of relaxation mixed with depression. On NFR! she takes this mood to another level. Reclining in her lounge chair she observers the world around her and lets nothing disturb her new found tranquillity. So in a sense nothing happens in several of her new songs. It is all about the mood she creates for the listener. Anyone who allows to go with that flow is bound to become mesmerised by her voice, the stories she sings and the bare music accompanying her.

For most of the album Del Rey worked with Jack Antonoff, co-writing and producing. In the lyrics it is a coming and going of references to other songs and artists. 'Cinnamon Girl' even made it to a song title. Together they have created a totally laidback, yet so intriguing album. The 9.30 minutes plus 'Venice Bitch' takes the listener through several moods, mainly created by a change of instrument and/or sound. In all ways this is a Californian album. Nothing NYC hectic is left in Lana Del Rey's music. Hiding behind shades from the sunshine, is a description she should be able to live with.

'Doin' Time' is a song with in total of nine composers and the only one excluded Del Rey herself. Two Gershwins, Rick Rubin, three Beastie Boys and three Sublime members. "Summertime'' indeed. The cover combines different songs in the 100% Lana Del Rey style but with a little more urgency. The mood of leisure returns with 'Love Song'. Just a piano playing sparse notes and synths creating little carpets of sound for Lana to rest her voice on.

Fans are treated to 14 new songs that deliver what is expected and more. To think that another album is already announced for next year. A hard working woman Lana Del Rey is for someone who creates the impression to always be sunbathing or sunhiding with cocktails at hand. Remarkable.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 9 september 2019

The Path Of Least Resistance. Freeloader

The older reader will be reminded immediately of the K-Tel and Arcade Best Of and compilation albums from the 70s looking at the, hideous, artwork on the left here. Don't be fooled though. On offer is a great, dirty rock and roll album of a band around Nat Freedberg, who already featured on this blog with his first solo album in the winter of this year. Freedberg is a busy person as he also releases an album with the band Freeloader.

The reason for this high turnout is simple. Songs just pour out of him. The ones that did not really fit his solo album 'Better Late Than Never' were put aside, adding two covers and the aptly called and late penned last song 'Ten Songs Make An Album' to make up The Path Of Least Resistance. A band was assembled and it was only a matter of time for another bunch of recorded Nat Freedberg songs was a fact.

In the bio it says that the songs put aside are more rock oriented and I can only shout: YES, THEY ARE, as loud as I can, in order to be heard. The Path Of Least Resistance is far more direct than Freedberg's recent, oh so nice, solo album. You can hear it in the lead guitar playing by Charles Hansen, the fiery responses of Freedberg's rhythm and the ever pounding on of the bass (Jim Haggerty) and drums (Jim Janota). The four Boston scene veterans do not hold back for a second and show their love for Aerosmith induced rock and roll with a garage rock edge making the songs just this little more dangerous, thus nicer. Freedberg knows how to write a garage rock song and the band how to make it come alive.

There's something about the voice of Nat Freedberg. If there is a male equivalent to the witch's voice in the Grimms' Hansel and Gretel fairytale it is Freedberg's. I can imagine hearing him say "Nibble, nibble, like a mouse, who is nibbling at my house"? and scare the two children half to death. There's this gnaw to his singing, but it fits his rock perfectly. Even in 'Rag Doll', the Four Seasons song, he makes me forget the voice of Frankie Valli instantly. Who cares for that high and neat but slightly wining voice, when you have Nat Freedberg and a bunch of guitars to boot?

Freeloader offer ten excellent songs that will rock you all night long. From begin to end The Path Of Least Resistance offers quality. (Okay, if I have to add something less positive, I could have done without the tongue-in-cheek Scottish accent in 'The highland Fling'. Twist my arm, I dare you.) And to think that that final song was added the day before the recording session and is one of the better songs on the album. It is far beyond me why so little people in my home country have heard of Nat Freedberg and now most likely of Freeloader. This is an album truly deserving to be heard by all (garage) rock fans.

Wo.

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/the-path-of-least-resistance


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 8 september 2019

De Lorians. De Lorians


De Lorians smeedt op fascinerende wijze invloeden uit de jazzrock, progrock en psychedelica aan elkaar op een album dat maar blijft verbazen.

Japanse bands houden over het algemeen wel van wat experiment in hun muziek en dat is niet anders op het debuut van het uit Tokyo afkomstige De Lorians. De jonge Japanners gaan aan de haal met invloeden uit de Canterbury scene en Frank Zappa en smeden op weergaloze wijze invloeden uit de jazzrock, progrock en psychedelica aan elkaar. De muziek van de Japanse band is volledig instrumentaal en springt op het eerste gehoor van de hak op de tak. Langzaam maar zeker vallen er echter steeds meer puzzelstukjes in elkaar. Het debuut van De Lorians slurpt energie, maar geeft misschien nog wel meer energie. Buitengewoon fascinerend album. 

De Lorians is een band uit Tokyo en het is een band die een krankzinnig maar ook waanzinnig debuut heeft afgeleverd. Het titelloze debuut van de Japanse band is ruim een half uur lang totaal ongrijpbaar, maar ook zo interessant dat je al snel geen noot wilt missen.

Het avontuurlijke geluid van de band bestaat uit gelijke delen jazzrock, progrock en psychedelica en wordt op smaak gebracht met experimentele rock en een subtiel Japans tintje.
 
De Japanners hebben een volledig instrumentaal debuut afgeleverd, dat je acht tracks lang op het puntje van je stoel houdt. De jonge Japanse honden hebben goed geluisterd naar bands uit de Britse Canterbury scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70 als Soft Machine en Caravan, maar zijn ook hoorbaar geinspireerd door het omvangrijke oeuvre van Frank Zappa.
 
Het geluid van De Lorians wordt gedomineerd door prachtig solerende gitaren, een avontuurlijke ritmesectie en een hoofdrol voor de saxofoon, maar de Japanse band experimenteert er ook driftig op los met flink wat keyboards, een didgeridoo en de theremin. Zeker in de uptempo passages schuift de band flink op richting de jazzrock uit de jaren 70, maar in een paar noten kom je ook zomaar uit bij de progrock of psychedelica uit dezelfde periode.
 
Ik ben normaal gesproken niet zo gek op volledig instrumentale muziek, maar op het debuut van De Lorians gebeurt zoveel dat het maar goed is dat er geen zang opduikt in het al zo volle geluid van de band.
 
De muziek van de Japanse band is hier en daar totaal ongrijpbaar, maar het is ook muziek die de fantasie stevig prikkelt en die goed is voor mooie beelden op het netvlies en zomaar de soundtrack bij een experimentele 70s film had kunnen zijn. Het is bovendien muziek die nog heel lang nieuwe dingen laat horen, waardoor het album steeds weer verrast.
 
In de Britse Canterbury scene uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 werd al driftig geëxperimenteerd met een mix van jazzrock, progrock en psychedelica en De Lorians borduurt hier vrolijk op voort. De band omschrijft zichzelf als “a bunch of long-haired Japanese twenty-somethings playing Zappa-loving Canterbury-inspired blissed-out spiritual jazz rippers” en slaat hiermee de spijker op de kop.
 
Het is knap hoe de band eclectische passages afwisselt met meer ingetogen passages, die vervolgens weer kunnen exploderen in een kakafonie van geluid. Als alle energie na een half uur pieken wegvloeit ben je blij dat het even stil is, maar vervolgens verlang je toch weer snel naar de fascinerende klanken van de Japanse band.
 
Muziekliefhebbers met een allergie voor jazzrock of progrock kunnen de Japanse energiebom waarschijnlijk niet verdragen, maar voor de rest van ons is het debuut van De Lorians op een of andere manier toch toegankelijker dan het bovenstaande mogelijk suggereert. Bijzonder album, dat is zeker.

Erwin Zijleman

Je kunt De Lorians hier beluisteren en kopen:

https://deloriansbbib.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g


zaterdag 7 september 2019

Artificial Horizon. TaxiWars

Comfort zone, the words have recently been used on the blog (see Billie Eilish). Artificial Horizon smells like artificial intelligence and is a subject that ought to get everyone out of his' and her's comfort zone, but surveillance and big data is an entirely different topic; not for this blog. No, I'm writing about TaxiWars, the collaboration between dEUS' Tom Barman and saxophone player Simon Verheyen.

The (late-night) jazzy music is not my immediate choice of music on an average day and non-average coming to that. However, Artificial Horizon opens with 'Drop Shot'. The piano reminds me of my favourite Clinic songs, the free-flowing melody brings the best of Blur to mind and the saxophone 'Waiting On A Friend', one the Stones' best ballads, so I don't think I need to explain further what makes 'Drop Shot' such a nice and intriguing song. One song into Artificial Horizon the album has brought me in a favourably inclined mood.

From there on TaxiWars plays with rhythms, bringing hip hop beats in and girl choirs into the mix. The clear, dry snaredrum sound propels 'Sharp Practice' forward. Tom Barman is able to do whatever he feels like, including musical stuff that has no place in his main vehicle, dEUS. This freedom and expectations that do not need to be met, leads him to even sing in a different way. The three men he collaborates with here, next to Verheyen, Nicolas Thijs on bass and Antoine Pierre on drums, all moved to New York City over the past decades to play jazz music in the U.S. That makes TaxiWars a NYC band. Jazz is not the only influence that comes across. The rhythms are often of a tightness that brings to mind Bowie's 'Blackstar', yes, also jazz, and hip hop/breakdance beats.

Promo photo: Anton Coene
Just when I think to have heard the album, TaxiWars takes a sharp turn and presents a soft piano/saxophone driven ballad. 'Irritated Love' is a song that all but irritates. The song reminds me most of a Dylan ballad from his 'Mercy' album. Somehow too simple and yet it has that little, indefinable something that makes me want to listen.

It is the drumming that my attention goes to in 'Infinity Cove'. Antoine Pierre drives this song with his rhythms. Over it the ghost of Frank Zappa hovers ever so fleetingly. In the little twists in the melody and the way of singing. 'Different Or Not' holds a hint of Indian Askin, but would be one of that band's better songs easily.

'Safety In Numbers' offers alternative pop. Very alternative, true, but the vocal melody gives it away nonetheless. It is all these twists that make Artificial Horizon such an intriguing album. Even after listening to the album several times, it still is able to surprise me. Despite that the album does not sound "new" to me, for that there are too many easy to discern influences, the interaction between the musicians is fresh, clear and obvious. Together with the quality of the songs Artificial Horizon draws me out my comfort zone easily. An album that works in many different circumstances with ease.

Wo.

You can listen to and buy Artificial Horizon here:

https://taxiwars.bandcamp.com/album/artificial-horizon


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 6 september 2019

Osmosis. I Am Oak

My first comment has to be on the artwork. What a beautiful picture. Serene, tranquil, but also as if I'm looking at something that is not possible. Like a Roger Dean painting on a Yes album of old, but then for real ... or not? A floating piece of rock. The light and the shade are perfectly caught here. It does make a promise for the Osmosis though. Is it fulfilled?

Osmosis does come with a warning from me. I Am Oak has the tendency to disappear within itself. The music and singing can become so soft and modest that it vanishes from my consciousness when I play the band's albums too soft. It just seems to truly disappear.

To prevent that from happening Osmosis is played fairly loud at this moment, an advice I wholeheartedly present to you. Whole layers appear, in fact, Osmosis may be the loudest I Am Oak album to date. The singles preceding the album already hinted to this fact. Something I was quite happy with. In my opinion I Am Oak is a band deserving to be heard.

I Am Oak is a band I slowly grew into. The first impression was simply 'nothing'. Thijs Kuijken's voice is soft, lingering, hovering somewhere outside of my earshot it seemed, the music close to not existing. And yet the band caught me somewhere along the way. The subtleness of the music crept up on me and under my skin.

Over the past months several singles were released by I Am Oak that hinted at a change of course. Where accents in the music were either non-existent or barely noticeable in these songs they are firm and up front. This mood was brought to Osmosis. Wikipedia tells me that Osmosis "is the spontaneous net movement of solvent molecules through a selectively permeable membrane into a region of higher solute concentration, in the direction that tends to equalize the solute concentrations on the two sides". I'm afraid this doesn't help me understand what Osmosis is about. The "higher ... concentration" part of the definition resonates in the music though. By offering certain focus points in the music several songs on Osmosis become more concentrated and much less fleeting than I Am Oak's standard songs.

Let's look at a few examples. The album opens with piano chords over which Thijs Kuijken starts singing. Mixed up front in the mix, he is in the lead. That it is until a slightly distorted guitar, as Mike Oldfield introduces such a sound on his 'Tubular Bells' album, kicks the song in the butt. Slowly 'The Shore' fleshes out with bass, drums, organ and background vocals. The song as a whole is solid, the guitar tops it fully off. And yet, when I play it too soft, also 'The Shore' disappears fully from my attention. It is when I play it louder that the production comes to a full bloom. The sound clear, the instruments all distinct parts of the whole. Oh, yes, Osmosis has grabbed me by the lapels and holds on, but only because I persevered after the first, soft listening session.

The familiar sound of 'Between Worlds' kick in next and I'm so happy. This was the song I hoped before the summer would be I Am Oak's standard for the new album. This is beauty incarnated. The slow piano notes in the interlude touch me deeply. They are nothing more than a few notes and every single one is just right. In combination with the lead guitar it becomes musical heaven. And that standard? Hope fulfilled.

I notice that on Osmosis I Am Oak mixes a little jazz into its mix, not unlike West Coast acts from the late 70s and early 80s did. The Doobie Brothers, Christopher Cross, et al. 'Hidden Coast' holds a few elements that I heard at the time. Again a few elements are allowed to stand out. The guitar, a synth, the drums are soft, yet pronounced.

Moving on through the album it slowly dawns on me that the Osmosis part in the music of I Am Oak agrees with me. The concentration of the accents in the music lays the beauty in that music, that for sure has always been there, bare in a new and exiting way. What was hidden is revealed, what was (near) absent introduced, what was veiled, unveiled. In a way it seems to me that I Am Oak and more specifically Thijs Kuijken, presents a new level of self-assuredness, a new way of expressing itself/himself. It certainly agrees with me. It may be too early to really tell, but my guess is Osmosis is I Am Oak's best album to date.

Wo.

You can listen to and buy Osmosis here:

https://snowstar.bandcamp.com/album/osmosis


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 5 september 2019

Until The Tide Creeps In. Penelope Isles

Penelope Isles verrast met een album vol honingzoete en dromerige klanken, maar ook een album vol verrassende wendingen.

Until The Tide Creeps In is het debuut van de Britse band Penelope Isles en het is een debuut dat me vrijwel onmiddellijk wist te overtuigen. Vervolgens begint het ontdekken van het album pas, want Penelope Isles laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen. Invloeden uit de dreampop en shoegaze worden gecombineerd met flink wat psychedelica, maar als je goed luistert hoor je nog veel meer invloeden en genres in de muziek van de band. Penelope Isles weet zich in muzikaal opzicht daarom makkelijk te onderscheiden, maar dat doet de band ook met de bijzondere stemmen van broer en zus Jack en Lily Wolter. 

Penelope Isles is een Britse band rond broer en zus Jack en Lily Wolter. De twee brachten hun jeugd door op The Isle of Man en kwamen elkaar weer tegen in het Britse Brighton toen ook Lily, die zes jaar jonger is dan Jack, daar ging studeren.
 
In Brighton werd vervolgens de basis gelegd voor Penelope Isles en van de band is nu het debuut Until The Tide Creeps In verschenen. Het is een debuut dat me direct opviel deze week, want Penelope Isles klinkt anders dan de meeste andere bands van het moment.
 
De muziek van de Britse band klinkt over het algemeen dromerig en zweverig, maar de muziek van Penelope Isles wordt hier en daar ook voorzien van een dun laagje gruis. Openingstrack Chlorine laat direct horen wat de Britse band te bieden heeft. Breed uitwaaiende gitaarlijnen worden gecombineerd met wat ijle zang van broer en zus Wolter, terwijl op de achtergrond voorzichtig shoegaze gitaarmuren worden opgebouwd.
 
De muziek van Penelope Isles bevat een vleugje dreampop en shoegaze, maar ik hoor ook wat noiserock, folk en lo-fi en tenslotte doet de muziek van de Britse band psychedelisch aan en zijn er flink wat raakvlakken met de bands uit de neo-psychedelica, onder wie zeker The Flaming Lips.

De popliedjes op Until The Tide Creeps In zijn aan de ene kant honingzoet, maar zitten ook vol verrassing, al is het maar omdat de band uit Brighton meerdere genres aan elkaar smeedt op haar debuut. Het ene moment hoor je typisch Britse gitaarpop, maar wanneer de muziek van Penelope Isles net wat zweveriger klinkt hoor je net zo makkelijk muziek die is beïnvloed door Amerikaanse Westcoast pop of de pure pop zoals die halverwege de jaren 70 rond Los Angeles werd gemaakt. En hier blijft het zeker niet bij.

De lekker in het gehoor liggende songs op Until The Tide Creeps In hebben maar weinig tijd nodig om te overtuigen, waarna langzaam maar zeker ook de andere lagen in de muziek van Penelope Isles hun werk doen. Het debuut van de band uit Brighton laat zich vaak beluisteren als een album dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 60, tot je je beseft dat de invloeden uit de shoegaze en dreampop toen nog lang niet uitgevonden waren.
 
Zeker wanneer invloeden uit de (neo-)psychedelica domineren in de muziek van Penelope Isles heeft de muziek van de band rond Jack en Lily Walter een benevelende of zelfs bezwerende uitwerking, wat nog verder wordt versterkt door de bijzondere stem van Jack, die me in eerste instantie wat op de zenuwen werkte, maar die steeds mooier past in het vol klinkende geluid van de Britse band. Het is een geluid dat niet misstaat in een volgend seizoen van Twin Peaks, maar het is ook een geluid dat zowel een stille avond als een lome zondagochtend prachtig inkleurt.
 
Wanneer Jack de vocalen even vooral aan Lily laat, klinkt Penelope Isles opeens weer heel anders en schuift Until The Tide Creeps In op richting dreampop, al is het wel dreampop met bijzondere accenten. Het debuut van Penelope Isles viel me zoals gezegd direct op, maar hoe vaker ik naar de muziek van Jack en Lily Wolter luister, hoe mooier het wordt. Penelope Isles heeft een album afgeleverd dat continu verleidt met dromerige klanken, maar dat ook continu dingen doet die je niet verwacht. Bijzonder leuke plaat!

Erwin Zijleman

Je kunt Until The Tide Creeps In hier beluisteren en kopen:

https://penelopeisles.bandcamp.com/album/until-the-tide-creeps-in


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 4 september 2019

Wende live. Zaterdag 31 augustus 2019, Nazomer Festival Middelburg

Foto: Wo.
"Ik heb kaartjes voor een festival, maar ik kan niet. Hebben jullie zin om te gaan'? Dat was de vraag die wij ergens voor de zomer kregen. Eerlijk gezegd dachten we dat het een festival was dat de hele dag zou duren, dus er stonden flink wat uren geblokt in de agenda. De opzet van het Nazomer Festival bleek iets anders in elkaar te steken. Iedere avond treedt er een artiest op op het Abdijplein van Middelburg. Dus in plaats van een hele dag, hoefden wij pas om 21 uur present te zijn in Middelburg. Daarnaast schijnt er nog veel meer te gebeuren op andere locaties, lieten wij ons vertellen later.

En wie ging ik eigenlijk bekijken? (Ik mocht mee en had mij totaal niet verdiept tot de dag voor vertrek.) Wende? Het zei mij helemaal niets. Een dame die ik wel eens bij 'DWDD' heb zien zitten en een stukje van een documentaire. Een vrouw met donker haar en een "guitig" gezicht.

Het podium licht ging aan. Twee heren nemen plaats achter een batterij aan elektronica/elektronica en percussie. Op de achtergrond in het midden stond een mini vleugel. Binnen de kortste keren klinken er geluidscollages die niet hadden misstaan op 'Dark Side Of The Moon', in dat nummer dat opgebouwd is uit synthesizerklanken. Het zwelt aan en aan en ik kijk bezorgd om me heen, want de gemiddelde leeftijd leek mij wel achter zich te laten. Hoe gaan deze mensen op deze elektronische storm reageren? Nou, heel positief bleek al snel.

Foto: Wo.
Wende werd met een groot applaus ontvangen en brandde direct los met confronterende teksten, die ze soms werkelijk uitspuwde. Af en toe een glimlach tonend om de mensen gerust te stellen, leek het wel. Alsof ze daarmee wilde zeggen dat het maar teksten waren en ze het niet echt meende. Die indruk had ik echter niet. Hier stond iemand zich binnenstebuiten te keren, met hele grote vragen over zichzelf, haar omgeving, haar lief, de wereld. Deze voorstelling, getiteld naar haar laatste album 'Mens', bleek ronduit existentieel.

Het zorgde ervoor dat alles wat er op het podium plaatsvond direct binnenkwam. Het leek persoonlijk te worden. Wij werden allemaal gedwongen zelf ook na te denken over onze existentie. De manier waarop de elektronische muziek opzweepte en dempte gaf Wende de gelegenheid om te performen tussen zang, tekst en rap. Af en toe was het volledig overdonderend. Ik bleef verbaasd dat het (jong-)bejaarde segment in het publiek zo hard bleef klappen voor muziek die zo extreem weinig met hun (en mijn) generatie van doen heeft, maar deze mensen, die Wende misschien hebben leren kennen door haar interpretaties van Franse chansons, bleken bereid haar te volgen in deze fase van haar carrière. Een enorm boeiende fase, overigens. Ik ben er nog niet uit of ik het thuis ook een kans ga geven, zal ik toegeven, maar op het podium volgde ik ieder move en wending van de show.

Het bleek ook net op tijd, want dit was de een na laatste 'Mens' voorstelling met Ludovic en Jan aan haar zijde. Twee mannen die al die geluiden tevoorschijn toverden. Uit kastjes, machines, knopjes, toetsen en wat niet meer, terwijl Jan net zo makkelijk er hard op los trommelde of subtiel aan een xylofoon prachtige klanken ontlokte. Hier stonden twee zeer geroutineerde muzikanten hun beste te geven.

Alleen dat blonde haar en een jaren 80 spoiler van minsten 20 centimeter van Wende? Ook dat werd verklaard. Een drukbezet vrouw, zo veel is duidelijk.

Wo.


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g




dinsdag 3 september 2019

Jane Willow live. Haarlem, vrijdag 30 augustus 2019

Foto: HareD

De jonge vrouw ging zitten, pakte haar gitaar, begon te spelen en te zingen. Perfecte toonsoort, krachtig doch gevoelig stemgeluid, mooie melodie. Ik was plat. Prachtig. Het ging om het nummer   ‘New Day Rising’. Tweede nummer, zelfde effect. ‘Hands on my Hips’, heet het. Het is ook op You Tube te vinden, waar ze met een band optreedt. Ook mooi. Maar in haar eentje was het verpletterend.

Jane Willow speelde in de huiskamer van Wo. en Karen en iedereen die de kans had om erbij te zijn, maar er toch om de een of andere reden niet was, heeft wat moois gemist. Singer/songwriter te Dublin, maar geboren en getogen in Breda als Janneke van Nijnanten. Had al een aardige muziekloopbaan achter zich, onder andere als straatmuziekante en een jaar als student op de Rock Academie, toen zij op 21-jarige leeftijd naar Ierland ging om zich te verbeteren. Onder andere nadat zij singer/songwriter Damien Rice begon te luisteren. Ook in Dublin was zij eerst straatmuzikante, onder andere op Grafton Street. In een interview met de Irish Times zei ze:’ het was slechts ik en mijn gitaar. Geen versterker, ik zong gewoon. Het voelde als iets waar ik gewoon overheen moest’.

De Ierse muziekcultuur gaf haar kansen en ondanks de moordende concurrentie is Jane in toenemende mate succesvol. Luka Bloom vindt haar liedjes mooi. Optredens solo, of met een band. In zalen en zaaltjes, in voorprogramma’s van (lokale) grootheden, maar ook als headiner, en dus airplay op de Ierse radio. Ze zou ook wel meer bekendheid en optredens in Nederland willen. Dus beste lezer, heb je mogelijkheid om haar te boeken of airplay te bezorgen, of weet je iemand die dat kan, grijp je kans.

Foto: HareD
Jane bracht in 2018 de EP Onward Still uit. Er staan 6 nummers op. Een mooie doorsnede van haar werk, van het emotionele ‘If I Did Love You’, het verstilde ‘Comfort’, tot het het up-tempo en vrolijke ‘Hannah’. Het goede nieuws is dat zij tijdens haar Haarlemse optreden slechts twee nummers van de EP speelde en dus nog meer dan genoeg andere mooie nummers in petto heeft. Vorige single ‘The Fool’ is een lekker folky nummer (te luisteren en bekijken op Spotify, You Tube, etc), terwijl komende single ‘Rise Above it All’ net zo prachtig is als de twee eerste nummers van het concert. Haar prachtige stem komt extra goed uit de verf.

Zij is ongetwijfeld door vele bands en zangers beïnvloed, maar tijdens het optreden gaf zij in het bijzonder hoog op over Leonard Cohen en Fleetwood Mac. In ‘Dreams’ had haar stem ook veel gelijkenis met Stevie Nicks. Ik weet niet of Stevie van de samenzang is, maar Jane duidelijk wel. Meerdere malen werd het publiek opgeroepen mee te zingen, maar eerlijk gezegd vond ik haar eigen zang het mooist.

Op zaterdag 2 november speelt Jane met haar band in Breda, in poppodium Phoenix. Gaat dat zien! 

HareD

zondag 1 september 2019

Walking In The Wild. Point Quiet

Het was een aantal jaren stil rond Point Quiet, maar gelukkig is de band terug met een rootsalbum dat nog een stuk beter is dan de twee al zo goede voorgangers.

De Nederlandse band Point Quiet leek op haar vorige album Den Haag te hebben verruild voor de woestijn in Arizona. Het smaakte naar veel en veel meer, maar helaas was het de afgelopen jaren stil. Point Quiet keert nu terug en blijkt grote stappen te hebben gezet. Het geluid is nog wat verder uitgekleed, maar op hetzelfde moment voorzien van een heleboel fraaie accenten, de stem van Pascal Hallibert klinkt nog wat mooier en doorleefder en de songs van de band zijn nog wat beter en laten bovendien een meer eigen geluid horen. Er zijn maar weinig rootsbands die hieraan kunnen tippen en dat blijft zeker niet beperkt tot Nederland.

De Haagse muzikant Pascal Hallibert startte een jaar of 15 geleden een aantal bands, waarvan Templo Diez waarschijnlijk de bekendste is. Het was een periode waarin Den Haag de Americana met veel liefde omarmde en een klassieker als Lawnmower Mind van Smutfish werd geboren. 
White Sands, een andere band van Pascal Hallibert, ging ook aan de haal met invloeden uit de Americana en evolueerde uiteindelijk in de band Point Quiet.
 
Deze band debuteerde in 2010 met een uitstekend titelloos debuut (dat mij destijds overigens ontging) en keerde iets meer dan vier jaar geleden terug met het nog veel betere Ways And Needs Of A Night Horse, dat me zeker niet ontging. 
Net als het op dat moment net weer opgeleefde Smutfish vond Point Quiet haar belangrijkste inspiratie in de Americana, waarbij Point Quiet de focus richtte op de woestijnen in het Zuiden van de Verenigde Staten, waardoor het leek of we met een band uit Tucson, Arizona, te maken hadden. Ways And Needs Of A Night Horse riep volop associaties op met de muziek van met name Calexico en wist ook het niveau van deze band te halen. 

De afgelopen jaren was het helaas stil rond Point Quiet, maar bijna uit het niets dook de band een maand geleden weer op met een gloednieuw album, dat ik bij toeval tegen kwam. Walking In The Wild gaat verder waar Ways And Needs Of A Night Horse ruim vier jaar geleden ophield, maar laat ook horen dat de band rond Pascal Hallibert zich verder heeft ontwikkeld.
 
Ook Walking In The Wild past weer uitstekend in het hokje Americana. Zeker wanneer de trompetten aanzwellen laat de muziek van de Nederlandse band zich nog altijd vergelijken met een band als Calexico, maar het is een vergelijking die zeker niet voor het hele album op gaat.
 
Vergeleken met het vorige album klinkt Walking In The Wild nog wat intenser en doorleefder. In veel songs op het album, dat grote thema’s als verlies en liefde niet schuwt, speelt de band uiterst ingetogen en komt alles aan op de stem van Pascal Hallibert, die nog wat ruwer en doorleefder klinkt dan op het vorige album van Point Quiet.
 
Het is een stem die vrij makkelijk ontroert, waardoor de songs van Point Quiet zich makkelijk weten te onderscheiden in het enorme aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Point Quiet houdt het op haar derde album betrekkelijk sober en simpel, maar de impact is er niet minder om. Integendeel. Walking In The Wild is een album dat je vrij makkelijk bij de strot grijpt, waarna je alleen maar meer kunt genieten van de subtiele, maar bijzonder trefzekere instrumentatie en de geweldige zang op het album.
 
Ondanks de vaak sobere instrumentatie is Walking In The Wild een gevarieerd album. Point Quiet legt in de instrumentatie steeds net wat andere accenten, onder andere van blazers, viool, dobro, pedal steel, keyboards en accordeon, en voegt bovendien hier en daar een vrouwenstem toe aan haar muziek, wat zorgt voor mooie verschillen in klankkleur.
 
Het levert een album op dat de betere bands binnen de Americana waarschijnlijk graag gemaakt zouden hebben, maar het is een Nederlandse band die het doet. Point Quiet stond bij de release van het vorige album nog wat in de schaduw van het grote Smutfish, maar laat zich met dit nieuwe album gelden als een van de smaakmakers in de Nederlandse (en internationale) rootsscene van het moment.

Erwin Zijleman


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g