woensdag 27 januari 2021

Painters. Teddy's Hit

Under every tile of Amsterdam, Utrecht, Groningen and Rotterdam's streeets an alternative rock band seems to be hiding. Where most youths appear to engage in rap, dance and games, another cross section of youngsters have taken up guitars, drums and some keyboards to make music like it was popular decades ago and give it a modern twist. With a level of quality that shows that these musicians have years of playing and practising, perhaps even studying music under their belts.

A new name, for me, is Teddy's Hit. My introduction comes with this album, Painters. Released on singer-songwriter Tim Knol's label I Love My Label, which is not a great surprise as Painters has some faint traces of Knol's punkrock record/band 'The Miseries'. Teddy's Hit is from Amsterdam and has a singing drummer, which is not the most obvious combination. The band has been working towards this release since 2016, slowly building a live reputation and repertoire.

On Painters Teddy's Hit combines early 80s new wave with 90s alternative pop and mix it with the quality of alternative, yet often very melodic rock the new generation Dutch bands excel in. Where bands like these in 80s lost me completely, this new generation draw me to their music like moths to a flame, without the danger of burning any wings. The music of Teddy's Hit combines alternative, prickly chords, rhythms and melodies with an easy flow in the songs that makes them so easy and enjoyable to listen to. I'm not afraid of calling several of the songs on Painters alternative pop. It's even a term they fully deserve.

Teddy's Hit's music does not come as a total surprise. There are clear elements of Canshaker Pi in some of the songs, without the revolutionary, radical edges that band had in its music. The way Kick Kluiving sings certainly lends a little from Willem Smit. Both have moments of boredom coming through their voices that can disappear in an instant, setting a song on its head immediately. With the band following within a flash, lighting a song on fire.

Listening to another great Dutch record within lets say six months its time to make a statement. The world raves over bands like Shame, Fontaines D.C., etc., etc. It's time we start raving about our bands so they notice across the border as well. The albums of Apneu, Global Charming, Jagd, Slow Worries and now Teddy's Hit can compete with the new U.K./Irish bands easily given half the chance. So Dutch export experts, get to work, as this new class of the early 20s fully deserves it. We have gold, perhaps even platinum in our hands. Some touring support, contact with labels, what not and who knows how far these bands can go?!

Something has changed from my personal perspective. Where for decades Dutch bands were usually an after thought, in the past years, I even buy albums regularly. Painters will be no exception here, as it is an album very much worthwhile listening to on a regular basis.


You can order Painters here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


dinsdag 26 januari 2021

Silhouette. Lili Grace

Recently I mentioned Lili Grace in a review of Midnight Sister's new album, 'Painting The Roses'. That album contained some musical curveballs and if you liked those surprises in the music, I can warmly recommend Silhoutte by Belgian duo Lili Grace.

The album was released officially somewhere in November of 2020, but as Lili Grace wanted to focus fully on its home country Belgium first, we only really got the chance to get acquainted this month. A nice cd with a sober front was delivered in my mailbox and from that moment onwards the adventure called Silhouette began in earnest. That last word is the right one to use as listening to Silhouette takes dedication and determination. Lili Grace truly takes a listener on an adventure and throws in some musical curveballs into the whole to make the listener confused and gets him/her on the wrong foot not by accident but clear design. Nothing is what it seems at first.

This introduction was written purely after listening to the music a few times and under different circumstances. After it became clear to me that I wanted to write about this album, because it demands writing, despite being so deeply estranging at times, only then I started to read the accompanying bio. It was then that the word accident got a literal meaning, as I'll explain below. I needed to write, despite and because of beauty colliding with deep emotions that seem to derail the music beyond recognition. Silhouette is not just an album. For that too much is happening.

Silhouette is the debut album of the sisters Dienne and Nelle Bogaerts from Belgium. The album was more or less created in 2017 and ready in 2018. Why it took two more than two years before it was released, I do not know. There was an extreme necessity and urgency to create this album: the car accident of their brother, who wound up in a coma in hospital, alive but from this world, a silhouette of the man he used to be. The accident, the hospitalisation and the effect on the sisters Bogaerts is what this album is about. A reflection on a dark episode in their lives. As music history attests to, the darkest experiences can lead to the best music. And I have to conclude that Silhouette can be added to that long list of records.

This starts with the angelic harmonies of Dienne and Nelle Bogaerts. You find them all over the album. The two sing together superbly and range from angels to demons, witches, little harpies and back. The music is just as far out. An almost classical ballad is thrown before the bus by a totally electronic song with estranging but solid beats. It may also be that a song gets a Kate Bush circa 'The Dreaming' treatment with even more estranging elements in the music than Kate presented the world with sort of out of the blue in 1982.

To come back to Midnight Sister. When all is said and done there's no comparison. Lili Grace goes so far beyond conventions in music, there from Belgium, right?, that they are moving towards a league of their own. I fell from surprise into surprise per song. Goat Girl releases a new album next week that is announced as moving beyond conventions as well. Watch this space whether they make it here and see who has gone out "furthest".

Can I call Silhouette an extremely good album? I simply cannot say yet. For that the album sends me off in too many directions for most of the time. What I can tell you is that it moves me on several levels and that is a where building a relationship with an album in most cases starts. I'm certainly interested to learn where the two of us will go in the coming weeks and months.


You can listen to and order Silhouette here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:


maandag 25 januari 2021

Interview met Jan Stroomer van The Stream, deel 1

Interview: Wout de Natris

© WoNo Magazine 2021

Tussen kerst en oud en nieuw vond een ontspannen gesprek plaats over muziek maken, muziek spelen en muziek luisteren. Een gesprek dat makkelijk nog een paar uur langer had kunnen duren en dan nog waren Jan en Wout niet uitgesproken geweest. Hier volgt het eerste deel van een weergave van het gesprek.

Zelden heb ik geconverseerd met iemand die in zulke mooi afgeronde zinnen spreekt, met weinig haperingen en een heel prettige stem om naar te luisteren. Alleen daarom al is het plezierig met Jan te praten.

Jan en ik kennen elkaar inmiddels ruim zes jaar. Dat begon met een solo optreden in Scheltema in 2014, op een bill met Mieke van Veen en als ik me goed herinner een cabaretier of goochelaar. Daarna spraken we elkaar tijdens een optreden van een allang niet meer bestaande, Leidse band in Gebr. de Nobel. Een muzikaal hoogtepunt was zeker de presentatie van 'Sweet Sally, Sad Departure in 2018, weer in Scheltema, gevolgd door een huiskamerconcert van Jan en twee van de drie zangeressen van The Stream in 2019.

In 2020 bestond The Stream tien jaar en dit zou gevierd worden met iedere maand een release van een oud nummer gestoken in een nieuw jasje, met daar omheen allerlei optredens op mooie plaatsen en in verschillende settingen. Het eerste is volkomen gelukt en beluisterbaar op verschillende digitale platformen, het tweede plan werd steeds lastiger uit te voeren en raakte steeds verder uit het zicht door de Corona pandemie. Net als voor veel andere artiesten (en vele andere mensen natuurlijk) moesten plannen worden bijgesteld. En 2021 begint zo mogelijk nog donkerder. Tijd om daarom met het interview te beginnen.

Muziek "thuis"

Natuurlijk begonnen we met terug te kijken op het feestjaar, maar daar wil ik hier niet mee beginnen. Eerst gaan we terug in de tijd, naar huize Stroomer, het ouderlijk huis. Ik vroeg naar vroege muzikale herinneringen en wellicht invloeden. Zoals vrijwel ieder kind hoorde hij wat er thuis werd opgezet. Dit was klassieke muziek, altijd. Bach, Mozart. "Als ik een clavecimbel hoor, ben ik direct thuis, bij mijn ouders. Mijn wens was ook clavecimbel te gaan spelen". Hij had les in Katwijk bij een organist, die ook een spinet in huis had. Daar heeft hij een nummer op leren spelen, dat al snel iedere clavecimbelbouwer in Nederland kon horen op een festival waar hij met zijn vader naar toe ging. "Ik moet sowieso op iedere piano die ik zie even spelen. Ieder instrument is anders en heeft zijn eigen klank". Langs deze weg ontdekte Jan Scarlatti en leerde een paar sonates van hem spelen en zo werden vader en zoon Stroomer fan van Scarlatti.

Rond zijn 11e of 12e ontdekte hij popmuziek. Dat betekende voor Nederland in het algemeen zo ongeveer de doorbraak van grunge en Guns 'N' Roses. Jan ontdekte The Beatles, 'I Feel Fine', een plaatje dat zijn moeder nog had van vroeger. Met een tweedehands pick up en een cassetterecorder werd de collectie langzaam uitgebreid. Zo ontdekte hij Queen en ging er een wereld voor hem open, inclusief een clavecimbel in hun vroege werk. "Zie je, het kan zelfs in de popmuziek". Daarna ontdekte hij Tori Amos, maar las veel later in een interview dat Amos ten tijde van haar derde album met de sonates van Scarlatti bezig was. En toen viel alles soort van op zijn plaats voor hem: "ja, nu snap ik het". Dat was ongeveer vijf jaar geleden. "De popmusici waar ik veel mee heb, hebben eenzelfde soort ontwikkeling doorgemaakt als ik en net als ik zijn zij in de popmuziek verder gegaan, maar kijken regelmatig of zij iets kunnen lenen uit de klassieke muziek, want er is genoeg te vinden daar". Het grappige is dat ook thuis het niet bij klassiek gebleven is. "Ik kwam bijvoorbeeld met Paul Simon thuis, terwijl mijn vader thuis kwam met een cd uit het Central Park waarop Paul Simon met een Zuid-Afrikaanse band muziek maakt. We vragen aan elkaar wat we hier van vinden. Zo vinden we elkaar toch met zekere regelmaat".

Mannelijke en vrouwelijke invloeden

"Als ik naar je muziek luister heb ik het idee dat mannen meer een inspiratiebron voor je zijn dan vrouwen. Klopt dat?" We worden het erover eens dat dat meer te maken kan hebben met de lage bromstem van Jan, dan iets anders. In zijn pianospel zit wel degelijk de invloed van Tori Amos. Hij geeft ook aan een enorme fan te zijn van Regina Spector. "Een aantal pianospelende vrouwen heb ik heel hoog zitten. Maar in interviews heeft het weinig zin om aan te geven, omdat waarschijnlijk niemand die invoeld er in terug zal horen". Terugkijkend op mijn vraag, erken ik dat dit ook meer aan mij ligt. Ik ben degene die de muziek van de vrouwen die hem hebben beïnvloed niet ken danwel waardeer. Uiteindelijk ben ik de gitarist en hij de pianist, een onderwerp waar we later op terug zullen komen. Toch vinden we elkaar weer in het feit dat we beiden mannen "makkelijker" vinden om naar te luisteren dan vrouwen. Daar staat tegenover dat ik 2020 echt een vrouwenjaar vind en heel veel vrouwen of bands geleid door vrouwen heb ontdekt die ik enorm goed vind. Jan geeft aan dat er in de popmuziek al een paar jaar een beweging is om tot een eerlijkere verdeling te komen. "Uiteindelijk zal de beste altijd boven komen, maar een eerlijkere verdeling is goed".

Photo, Wo: 16-11-2014
Sociale Media en Marketing

Merk je dat de sociale media, You Tube, Spotify, etc., het makkelijker heeft gemaakt voor artiesten en het gelijkwaardiger is geworden tussen artiesten en industrie of is het een fabel?

"Ik heb zelf de periode niet meegemaakt dat de enige manier om muziek uit te brengen was om dat via een platenmaatschappij te doen. In de afgelopen tien jaar heb ik gemerkt dat sociale media telkens meer een verdienmodel is geworden. Iedere keer als ik een manier gevonden had om mijn publiek makkelijk te bereiken, was dat een jaar later al niet meer mogelijk". Tenzij er betaald wordt natuurlijk en hoeveel kan een band uitgeven aan marketing ten opzichte van het maken en spelen van muziek? Dat is telkens een afweging die moet worden gemaakt. "Tegenwoordig moet ik betalen om een release bekend te maken aan mijn 1000 Facebookvrienden. Berichten werden een aantal jaar geleden makkelijk 1000 tot 5000 keer gelezen. Nu alleen als ik daarvoor betaal. Mijn ervaring is dat het steeds moeilijker wordt en er zijn steeds meer muzikanten, vooral door muziekopleidingen in Nederland. Wij zijn klanten geworden van sociale media en niet meer de aanbieder van een muzikaal product. De opbrengsten van streamen zijn doorgaans lager dan de advertentiekosten voor een nieuwe song. Daarvoor moet je optreden". "Maar dat is toch een trieste conclusie?" "Ja, maar ik weet niet hoe het anders zou kunnen. We kunnen als muzikant niet meer anders. Daarna moet iemand anders het doen en die is er niet. Zou het nog zonder kunnen, heb ik me afgevraagd? Het antwoord is nee, dat is commerciële zelfmoord. Het is maken van een afweging: Wat wil ik bereiken en wat kost het me?

Wordt vervolgd in deel 2.

De muziek van The Stream kun je hier beluisteren en bestellen:


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:


zondag 24 januari 2021

Starting Over. Chris Stapleton

De afgelopen twee jaar was het stil rond Chris Stapleton, maar met Starting Over onderstreept de Amerikaanse muzikant nog eens de belofte van zijn eerste albums en verkent hij bovendien nieuwe wegen.

Met zijn debuut Traveler leverde Chris Stapleton in 2015 een droomdebuut af, waarna de twee albums uit 2017 zijn talent bevestigden. Ook met het deze week verschenen Starting Over maakt Chris Stapleton weer indruk. Op zijn nieuwe album is de Amerikaanse muzikant weer wat minder stijlvast, maar ook de uitstapjes buiten de country zijn zeer de moeite waard. Bijgestaan door twee leden van Tom Petty’s Heartbreakers, zijn vaste band en zijn vrouw Morgane maakt Chris Stapleton ruim 50 minuten indruk met goede songs, geweldige muzikanten, een topproducer en vooral met zijn rauwe strot. Chris Stapleton is de belofte inmiddels al lang voorbij.

Chris Stapleton debuteerde in het voorjaar van 2015 met het uitstekende Traveler, waarmee de Amerikaanse muzikant zich schaarde onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Twee jaar na zijn debuut leverde Chris Stapleton het uit twee delen bestaande From A Room af en bevestigde hij de belofte van zijn zo goed ontvangen debuut. 

Sindsdien was Chris Stapleton actief op meerdere terreinen, maar tot een album kwam het helaas niet, tot deze week dan eindelijk de opvolger van From A Room verscheen. Ook Starting Over is weer geproduceerd door de meest gewilde producer in Nashville, Dave Cobb, maar het nieuwe album van Chris Stapleton is zeker geen herhaling van zetten. 

Starting Over bevat twee songs van Guy Clark, een song van John Fogerty en elf songs van Chris Stapleton, deels geschreven met anderen, onder wie Mike Campbell, die we ook kennen als lid van The Heartbreakers, de band van de in 2017 overleden Tom Petty. Mike Campbell is niet het enige lid van The Heartbreakers dat is te horen op Starting Over, want ook Heartbreakers pianist en organist Benmont Tench is van de partij op het nieuwe album van Chris Stapleton. 

Het is een album dat laat horen dat Chris Stapleton binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan en het is bovendien een album dat laat horen dat Chris Stapleton nog altijd thuis hoort bij de smaakmakers binnen het genre. 

Chris Stapleton sloeg op zijn vorige albums een brug tussen rootsmuziek en met name countrymuziek uit het verleden en die uit het heden en dat doet hij ook weer op Starting Over. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de countrymuziek van een aantal decennia geleden, maar Chris Stapleton kan ook eigentijds klinken en kan bovendien makkelijk schakelen naar omliggende genres. 

Zeker in de wat traditioneler aandoende countrysongs op het album wordt hij fraai bijgestaan door zijn vrouw Morgane Stapleton, die het perfecte tegenwicht vormt voor de rauwe strot van Chris Stapleton, wat hier en daar herinnert aan de fraaie duetten van Gram Parsons en Emmylou Harris. 

Country en vooral wat traditioneel aandoende country speelt een voorname rol op Starting Over, maar Chris Stapleton kan ook uit de voeten met bluesy rock, met stevige rootsrock en countryrock of met meeslepende en soulvolle songs waarin zo nu en dan de strijkers stevig mogen aanzwellen. 

Ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig. Het snarenwerk van Chris Stapleton, Mike Campbell en producer Dave Cobb is prachtig en zeer veelzijdig, net als het orgel- en pianospel van meester toetsenist Benmont Tench. Een subtiel spelende ritmesectie en een af en toe opduikende pedal steel maken het over het algemeen vrij ingetogen geluid op Starting Over compleet. Het geluid is over het algemeen vrij ingetogen, maar Starting Over bevat ook een aantal wat stevigere en voller klinkende songs. 

Chris Stapleton maakte zijn album voor de coronapandemie Europa en de Verenigde Staten trof, maar zeker wanneer de Amerikaanse muzikant maatschappelijke thema’s aan snijdt is Starting Over absoluut een album van deze tijd. Zelf heb ik een voorkeur voor de net wat meer country getinte songs op het album, maar de uitstapjes buiten de gebaande paden dwingen respect af en zijn in de meeste gevallen geslaagd. Alleen jammer dat hij niet aan de cover van het album is toegekomen.

Erwin Zijleman

Luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:



zaterdag 23 januari 2021

The Last Exit. Still Corners

Except for a recent single, Still Corners has been absent from this blog since 2013. In the meantime I seem to have missed two albums and that for a band whose first two albums I liked a lot at the time but have no recollection of at all, I noticed just now. They disappeared in that digital labyrinth called external hard discs, the killer of all deepening of relationships with music.

Enter The Last Exit, Still Corner's first album in the 20s. Earlier this week I reviewed a box set of the studio albums of Chris & Carla, The Walkabouts' front duo, called 'Velvet Fog'. It is as if they have a new, slightly more dreamy album in 2021. The mood on The Last Exit is so similar and captured me from the second listening session onwards. I let myself be carried away by the music this duo produces. Whether slow and atmospheric or faster paced and atmospheric, the songs totally work for me.

With The Last Exit Tessa Murray and Greg Hughes release their fifth album together since 2011. Instrumentalist Hughes and vocalist Murray together manage to create an atmosphere that is dreamy but has side steps to Americana and folk, think Chris Isaak i.e., the sound of his lead guitarist James Calvin Wilsey. (Who died in 2018 I just found out because of writing this.) Hughes is originally from Arizona and I am quite certain that I hear the sound of the wind sweeping through a deserted mining town way down in the desert on this album.

So, it's time to ask myself the question why Still Corners now for the third time appeals to me near immediately but has been discarded somewhere on the pile of records and time? Of course that is the way of nearly all music, but in my post of 2013 I mention that the debut album, 'Creatures Of An Hour' only barely missed my top 10 for 2011. So, how can I not have a single recollection of the album? There's no answer I'm afraid. All I can say is that The Last Exit deserves to be heard more often for certain.

Getting to know the album better the Americana connection gets bigger and better. I just notice it much more than in the first sessions. In my recollection, and as you can glean from the above that may be shaky territory, Still Corners was more electronicaly inclined. On The Last Exit the guitars certainly play a large role over a mostly sober, but well-woundng rhythm section. It results in a part melancholy, part dreamy album where the music perfectly accompanies the stories Tessa Murray sings and escapes with some nice, solo lines drenched in reverb, vibrato and echo. If Chris & Carla had made an album together with Wilsey it had sounded something like this, with the exception of the absence of the beauty and the beast duets and harmonies of Chris Eckman and Carla Torgerson.

Once again I'm extremely pleasantly surprised by Still Corners. Will they surprise me again in 2023/24 or will I finally be fully prepared for an album by the duo? Only time will tell.


You can order or listen to The Last Exit here:


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about: