zondag 23 september 2018

Welcome To The Blackout, Live London '78. David Bowie

Record Store Day laat ik normaal gesproken aan mij voorbij gaan (vanwege een afkeer van gecreëerde schaarste en hysterie), maar dit jaar was ik in Split en kwam ik bij toeval langs een piepklein platenzaakje in de oude stad. Ik vroeg uit nieuwsgierigheid naar de Record Store Day releases en die bleken in een nog dichtgeplakte doos te zitten. Een hele makkelijke manier om een paar mooie platen op de kop te tikken (en nog voor een relatief lage prijs ook).

De mooiste van het stel was zonder enige twijfel Welcome To The Blackout van David Bowie en deze plaat is nu dan ook op cd en via de streaming media diensten verkrijgbaar.

In de tweede helft van de jaren 70 had David Bowie zijn creatieve piek bereikt en ook op het podium verkeerde hij in topvorm. De Isolar tour uit 1976 en de Isolar II tour uit 1978 behoren tot de beste concertreeksen van de Britse muzikant (al had de Serious Moonlight Tour ook zijn charme), die op dat moment vanuit Berlijn opereerde.

De Isolar II tour werd vastgelegd op Stage, dat destijds niet heel goed werd ontvangen, maar omdat het een van de eerste (serieuze) platen was die ik kocht, ik het voor mij nog altijd een hele bijzondere plaat. Vorig jaar verscheen Live Nassau Coliseum '76, waarop de eerste Isolar tour is vastgelegd en nu is er dan Welcome To The Blackout, dat opnamen bevat die tijdens de Isolar II tour in London werden gemaakt.

Tijdens de Isolar II tour speelde Bowie met een wat grotere band dan tijdens de eerste Isolar tour en was er een glansrol weggelegd voor gitarist Adrian Belew, waardoor ik Stage nog altijd prefereer boven Live Nassau Coliseum '76. Stage krijgt nu echter zeer serieuze concurrentie van Welcome To The Blackout.

Natuurlijk overlapt de plaat flink met Stage, want de setlist van Bowie was tijdens de Isolar II tour redelijk constant. Dit betekent dat de nadruk ligt op Station To Station, Low en Heroes, maar dat halverwege het concert ook een groot deel van The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars voorbij komt.

Opvallend genoeg klinkt Welcome To The Blackout veel beter dan Stage, dat wat dof klinkt, en Bowie lijkt ook in net wat betere vorm tijdens de concerten die hij gaf in de stad waarin hij werd geboren. Vergeleken met Stage worden vrijwel alle songs wat rauwer en energieker gespeeld, zonder dat dit ten koste gaat van de mystiek die over de Isolar tours hing.

Bowie liet naar verluidt alle concerten van de Isolar II tour opnemen door producer Tony Visconti en dat verklaart waarom Welcome To The Blackout fantastisch klinkt. In de jaren 70 was het nog gangbaar om het publiek naar de voorgrond te mixen, zoals op Stage ook te horen is, maar Welcome To The Blackout klinkt fraai en lijkt direct uit de PA te komen.

De veelkleurige toetsenpartijen van Roger Powell waaieren heerlijk uit en natuurlijk zijn er de tegendraadse gitaarpartijen van Adrian Belew, die het donkere karakter van de instrumentatie nog wat versterken. Ook de rest van de band van Bowie bestaat uit geweldige muzikanten, waardoor de Brit zich kan beperken tot zijn zang. De Berlijnse periode van David Bowie was zeker niet de meest gezonde periode uit zijn leven, maar de zang op Welcome To The Blackout klinkt fantastisch en prachtig intens.

Vergeleken met Stage bevat de in Londen opgenomen plaat nog een extra LP, waardoor er een uur en drie kwartier kan worden genoten van Bowie tijdens zijn Isolar II tour. Ik heb de plaat inmiddels een maand of twee in mijn bezit en leg Welcome To The Blackout vaker op de draaitafel dan Live Nassau Coliseum '76 of Stage, terwijl ook deze platen me heel dierbaar zijn. De plaat laat horen hoe goed David Bowie in topvorm was, maar maakt ook pijnlijk duidelijk welke leegte hij op 10 januari 2016 heeft achter gelaten.

Erwin Zijleman


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 22 september 2018

On The Corner Where You Live. The Paper Kites

In U.S. politics there's something like swing states, in pop there's something like swing records. On The Corner Where You Live is such a record. Over the past weeks I have laid the album away in pure disgust and replayed it again twice in a row. What's going on?

Well, this is the kind of album that I really have to let you, reader, decide for yourself what to make of this album, without some nudging in a certain direction.

The Paper Kites is a band from Melbourne, Australia. The five piece, four men and a woman, has released three albums before this one of which 'Twelvefour' came to my attention some years back, without making much of an impression.

When I'm in a good mood, for On The Corner Where You Live that is, I hear how smooth the songs flow, the Lindsay Buckingham guitar quality. Not to mention the overall Fleetwood Mac influence on The Paper Kites in songwriting and singing. The beautiful, exceptionally easing opening, instrumental song 'A Gathering On 57th' gets to me immediately. Late night jazz with a great pop feel attached.

Press photo
When I'm in a bad mood for this album, the music just drags on and on, nothing seems to happen and the bathroom sound just gets to me really badly. Somehow then the band then seems like a bad copy cat of a band like Half Moon Run where I can listen to always.

Seldom does an album get to me in two so totally different ways the way On The Corner Where You Live does. Normally I either like an album or I don't. It doesn't work that way for The Paper Kites' latest effort. Intriguing, isn't it?

It's time to let you decide for yourself, for once without a pressing advice attached.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 21 september 2018

Nancy Kleurenblind & De Zingende Roadie. Nancy Kleurenblind & De Zingende Roadie

"Wat maakt het uit wie ik ben?". Zo begint het tweede nummer 'Mensentekening' op de debuutplaat van Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie. Nee, helemaal niets. Het gaat hier om de muziek en die is uitermate leuk. Misschien moet ik zeggen verrassend leuk op basis van de minimale basis waar dit duo zich van bedient. Een Casio SA-1 en een basgitaar, met enkele elektronische hulpstukken hier en daar.

Mijn kennismaking met Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie gaat terug naar het late najaar van 2017 als het duo als voorprogramma speelt van De Kift dat haar laatste plaat 'Bal' aan het Leidse publiek presenteert. Dat voorprogramma zag er enigszins vervreemdend uit met neon, lichtslingers in vele kleuren en veel duister, maar dit onderstreepte het bijna robotachtige in hun muziek, waar de mens soms in doorbrak. Elektronica, vervormde stemmen, afstand. Tegelijkertijd bleek al snel dat beide dames een pophart op de juiste plek dragen, wat vervolgens zorgt voor de warmte en menselijke maat. Prachtig om te horen hoe kennelijk tegengestelde zaken prachtig samen kunnen komen.

Dat doet het ook op de naar henzelf genoemde debuutplaat. Vanuit het zuidwest Brabantse Rijsbergen presenteert het duo een mix die dwingt tot luisteren. Tekstueel zijn er rake observaties en commentaren (ja, hoe zit dat eigenlijk?, is geen rare vraag), muzikaal is geen uitdaging te groot. Als ik hoor wat er allemaal voorbij komt aan melodieën, bliepjes en klanktapijten, dan ben ik de helft van de tijd verwonderd en bewonder wat de twee dames hebben weten te vinden. In ieder nummer zitten heerlijke vondsten.

Deze worden afgezet tegen de soms botklinkende, dan weer vervormde dan weer lieflijk meisjesachtige vocalen die over de melodie liggen. Dit is slechts een deel van het verhaal. De stemmen worden net zo goed ingezet om een deel van het instrumentarium te worden. Dat alles te samen maakt het avontuur dat Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie heet tot wat het is, een echt muzikaal avontuur. Van doolhof tot achtbaan of ganzenborden op de millimeter.

Iets wat me verbaasde, is dat bassiste Nancy ook deel uit maakt van Hausmagger. Deze punkachtige band heeft me verbaasd en in lachen uit doen barsten om de absurdistische teksten gezet op stevige punkrock. (Zie mijn recensie van Waterpop wat jaren terug.) Dat verbazende element is waar de overeenkomst zit. Ook Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie weet mij te verbazen met haar muziek, die ik op basis van de beschrijving waarschijnlijk links had laten liggen. Dat zou een grote fout zijn geweest. 'Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie' is een uiterst leuke, charmante en goede plaat voor 2018. Vanuit een andere invalshoek: laat ik het mijn Rivella plaat noemen. Zo ver van wat ik normaal beluister en toch helemaal goed.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 20 september 2018

Game Day. Peter Holsapple

Peter Holsapple heeft zijn sporen in de popmuziek inmiddels ruimschoots verdiend. De Amerikaanse muzikant, die opgroeide in de muziekscene van Winston-Salem, North Carolina, speelde in de jaren 70 in een aantal bands, maar trok pas serieus de aandacht toen hij in 1978 opdook in de band The dB’s.
 
De band uit New York, met ook Chris Stamey in de gelederen, leverde in 1981 met Stands For Decibels een geweldig debuut af. Het is een debuut dat inmiddels terecht is uitgegroeid tot een klassieker, maar in de vroege jaren 80 trok de muziek van The dB’s helaas niet de aandacht die de band verdiende.
 
Na een aantal door de critici goed ontvangen, maar in commercieel opzicht teleurstellende platen, viel het doek voor de band, die met een beetje meer geluk was uitgegroeid tot een hele grote en invloedrijke band. Peter Holsapple speelde sindsdien onder andere bij R.E.M., The Bangles en Hootie & The Blowfish, maakte twee uitstekende platen met Chris Stamey, formeerde de gelegenheidsband The Continental Drifters (ook goed voor drie prima platen) en dook ook nog een keer op met The dB’s (wat vooral een zeer geslaagde tour opleverde).
 
Voor een muzikant die al zo lang meedraait in de muziek zou je ook een respectabel aantal soloplaten verwachten, maar tot voor kort maakte Peter Holsapple er slechts één (en het uit 1997 stammende debuut is een behoorlijk obscure plaat). Ik weet niet wat Peter Holsapple de afgelopen jaren heeft gedaan, maar uit het niets is er een nieuwe soloplaat van de Amerikaan verschenen. En wat is het een goede en lekkere soloplaat geworden.
 
Peter Holsapple hoeft niets meer te bewijzen en heeft waarschijnlijk ook niet meer de ambitie om wereldberoemd te worden Hij kan dus de muziek maken die hij wil maken en dat is op Game Day wat rauwere muziek dan ik van de Amerikaan gewend ben. Game Day is een plaat zonder pretenties en zonder poespas. Samen met een aantal bevriende muzikanten maakt Peter Holsapple muziek en het is muziek die zich heeft laten inspireren door alles waar de Amerikaanse muzikant de afgelopen decennia mee in aanraking kwam, met flink wat stappen richting de jaren 60.
 
Peter Holsapple was in het verleden goed voor memorabele popliedjes en ook op Game Day komen er flink wat uit de hoge hoed. Het zijn zoals gezegd popliedjes die alle kanten op springen. In een aantal songs grijpt Peter Holsapple terug op de power pop van The dB’s, maar de Amerikaan kan ook uit de voeten met rauwe rock, met bluesy songs of met songs die in het brede hokje van de Americana passen.
 
Alles knalt met veel energie uit de speakers en het plezier spat ervan af. Direct bij eerste beluistering klinkt het bijzonder lekker, maar hoe vaker je de songs op Game Day hoort hoe leuker en hoe onweerstaanbaarder de soloplaat van Peter Holsapple wordt en uiteindelijk schaart de plaat zich makkelijk onder de leukere gitaarplaten van het moment. De naam Peter Holsapple was voor mij tot voor kort een naam uit een ver (The dB’s) of net wat minder ver (The Continental Drifters, Stamey/Holsapple) verleden, maar dankzij Game Day doet de Amerikaan weer mee met de smaakmakers van het moment.

Erwin Zijleman

You can order Game Day here:

https://omnivorerecordings.com/shop/peter-holsapple-game-day/

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 19 september 2018

Another Round. Acoustic Songs, Covers and B-Sides. The Right Here

Why not be introduced to a band with an album containing b-sides, acoustic versions and covers? That was what happened when my attention was directed to the release of the latest of a band from Minneapolis called The Right Here. Songs wound down from the rock and roll the band usually plays or the acoustic version of things to come next year.

My guess is that in the opening song, 'Buy Me A Round' The Right Here presents itself as its usual self. Straight forward rock in a familiar U.S. style. Oh so pleasant with all the right hints at spiced up country rock with a little punkrock on the side. A rough sounding singer to top things off. Just to make sure the fans recognise the band and invites them to join it into less perhaps even uncharted waters where amplification and effects are left behind.

The covers are dead right and surprising. 'Dead Flowers' is the kind of country rock song that can do with a little sprucing up the way The Right Here does with it. The Stones never released the song as a single, but should have in 1971. It would have been a huge hit. A morbid sort of sing-a-long song. The version on Another Round brings out all the strong points in the song and adds to them. A great rendition. 'Modern Love' by David Bowie is more surprising as it is a totally different beast. I was truly curious what The Right Here could have made of that raucous stomper from Bowie's commercial heyday. A surprising volatile one actually. This band knows how to make interesting covers.

Let's go back to the beginning. The album starts with the song that ends it acoustically. 'Buy Me A Round' is a rocker in the best Slobberbone tradition. Huge drums, a fierce bass and low slung, low singing guitars, nearly shouted vocals to top things off. This is just the kind of song I love this genre for. And this is a B-side? If that is the case I better familiarise myself with previous albums fast. Things do not really get better than 'Buy Me A Round', but then most of the rest of the album goes off in another direction, to another side of The Right Side.

Armed with an acoustic guitar this band stands it ground also. 'When The Boys Come Around' is a beautiful song in a style faintly bringing the acoustic Neil Young to mind, the electric guitar mixed in the background growls at times, making it not hard for me to imagine how this song must sound like in its original version. In its music The Right Here captures a lot of Americana rock of the past decades. The fun thing is that for me this band stays completely on the right side of this equation. In other words, it stays away from the Bruce Springsteen bombast I just can't listen to. A song like 'You Won't Miss Me When I'm Gone' plays with all the right emotions. The warm organ sound providing the exact right accents to the piano driven song. No guitar in sight here. Instruments no one seems to play, following the information in the link below.

What I can't tell (yet) is whether Another Round is the ideal The Right Here album to get acquainted to the band. A few songs seem to be right on track, others are totally off track. So be it. I'll content myself with the conclusion that this was a great way to get introduced. Another Round is the kind of album that may not pop up in my top 10 of 2018 but surely will keep finding its way into my cd player and iPod over time. The power of a song like 'More Delusions' will take care of that. It's time to give my old Slobberbone cds a new spin as well.

Wo.

You can listen to and buy Another Round here:

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/another-round-acoustic-songs-covers-and-b-sides


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g