zondag 17 januari 2021

Carly Johnson. Carly Johnson

Carly Johnson debuteert met een warm en broeierig soulalbum dat in muzikaal opzicht fantastisch klinkt, maar dat wordt gedragen door haar imponerende soulstem.

Luister naar het titelloze debuut van Carly Johnson en je hoort met enige regelmaat flarden Amy Winehouse. Die heb ik sinds de trieste dood van de Britse zangeres niet vaak meer gehoord, wat het debuut van de singer-songwriter uit Louisville, Kentucky, zeer welkom maakt. Het is een album waar lang aan is gewerkt en dat hoor je. Het debuut van Carly Johnson is een album vol muzikaal vuurwerk, waarna het vocale vuurwerk er nog een flinke schep bovenop doet. De Amerikaanse muzikante schrijft ook nog eens aansprekende songs en weet voldoende te variëren, waardoor dit debuut maar blijft vermaken en groeien. Een zeer memorabel debuut derhalve.

Deze week verscheen het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Carly Johnson. Het is een debuut waar lang aan is gewerkt en dat er niet zonder slag of stoot kwam. Carly Johnson is een klassiek geschoold jazzzangeres, die tijdens haar opleiding vooral onzeker was over haar bestaan als professioneel muzikant. Het is onzekerheid die nergens voor nodig is, want wanneer Carly Johnson begint te zingen blaast ze je binnen een paar noten compleet omver. 

Invloeden uit de jazz zijn absoluut hoorbaar in de muziek van de singer-songwriter uit Louisville, Kentucky, maar die invloeden bewaart Carly Johnson toch vooral voor de jazzband waarvan ze ook nog deel uitmaakt. Het titelloze debuut van Carly Johnson is vooral een soulplaat en het is een hele goede soulplaat. 

De Amerikaanse singer-songwriter laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een soepel spelende band, die moeiteloos schakelt tussen verschillende soorten soul. De ene keer domineren de strijkers, de andere keer de blazers en het is ook nog eens een band die zowel ingetogen als voluit kan spelen, met geweldige achtergrondzangeressen als kers op de taart. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar na beluistering van het debuut van Carly Johnson blijft toch vooral haar stem je bij. Het is een stem die herinnert aan meerdere grote soulzangeressen, maar ik heb toch de meeste associaties met de muziek van Amy Winehouse, die ook ooit begon als jazzzangeres. 

Waar Amy Winehouse haar favorieten uit de geschiedenis van de soulmuziek nadrukkelijk omarmde, kan Carly Johnson binnen de soulmuziek op een breed terrein uit de voeten. De uptempo songs blazen je direct van je sokken, maar de muzikante uit Louisville, Kentucky, schuwt ook een gevoelig duet met niemand minder van Bonnie “Prince” Billy (Will Oldham) niet. 

Volgens de overlevering was Carly Johnson tijdens haar opleiding nog behoorlijk onzeker, maar op haar debuutalbum spat het zelfvertrouwen er af. De spetterende soul knalt op weergaloze wijze van haar stembanden, maar de Amerikaanse muzikante weet ook hoe ze moet doseren en kan ook uit de voeten met lome en broeierige soul. 

De vocalen op het album zijn keer op keer weergaloos en ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch. Het is al genoeg voor een geweldig soulalbum, maar ook de songwriting skills van Carly Johnson zijn dik in orde. Ze schrijft lekker in het gehoor liggende songs, die vooral tijdloos klinken en probleemloos uit de archieven van de grote soul labels hadden kunnen komen. 

Net als de al eerder genoemde Amy Winehouse, slaagt Carly Johnson er ook nog eens in, om iets eigentijds toe te voegen aan de soulmuziek uit het verleden, al is het ook in het geval van de Amerikaanse singer-songwriter niet heel makkelijk om precies te omschrijven wat dit is. 

Het titelloze debuut van Carly Johnson bevat 12 songs en duurt ruim 50 minuten. In die 50 minuten hang je ademloos aan de lippen van de Amerikaanse muzikante, maar ondertussen stijgt de binnentemperatuur ook nog een paar graden door de warme en soulvolle klanken en het vocale vuurwerk. 

Hier en daar klinkt het misschien net wat te gelikt, maar de soul van Carly Johnson blijft oorspronkelijk klinken en zit ook vol met subtiele accenten. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een beroerd moment gekozen voor de release van haar debuut, maar dit is een debuut dat niet onopgemerkt voorbij mag gaan.

Erwin Zijleman

Je kunt 'Carly Johnson' hier beluisteren en bestellen:

https://carlyjohnson.bandcamp.com/album/carly-johnson


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 16 januari 2021

Neptune's Daughter. Kerri Watt

Neptune's daughter? It raises a question immediately: who is she? Now Neptune (Roman) is Poseidon (Greek), the God of the sea. Poseidon's daughter is Athena. Now there's also a movie from 1949 with Esther Williams starring, so title plus Esther Williams will equal a movie with loads of water and synchronous swimming.

That is what Kerri Watt's album title did with me. Only because the music sort of grabbed me by the lapels. The album starts with Ms. Watt in the roll of a stark rock chick with a band that is truly rocking away. 'All The Worse For Me' is tough, loud and quite unsubtle with its pounding rhythm. It sets an expectation for Neptune's Daughter that is not fully delivered upon. Reading up a little on Kerri Watt and the album this is not surprising.

Kerri Watt, from Glasgow in Scotland, usually works within the Americana range of music but on Neptune's Daughter works with rock producer Machine, a.k.a. Gene Freeman, from Texas. The result is a hybrid album, where the mood swings from tough rock to tough pop. In the album's extra's the songs are stripped to the acoustic essentials as well.

The result is some songs that I truly like and some songs that may compete with the tougher songs of Pink and Katy Perry but not with my fashion. Those songs may land occasionally, when my mood is like it. That is not that often.

Promo photo
On the other hand there's a song like 'Chasing Aeroplanes', that has it all. A great melody, fine little piano notes, a great, soulful choir and Kerri Watt who is singing in the perfect range of her voice. Here I would not discount the fine powerpop of the title song as well. These are the moments that I'm quite content that this album came by me.

In general I can state that the collaboration between Watt and Machine worked out well. Perhaps not all the songs agree fully with me, Kerri Watt is at ease in this pop-rock idiom. Her voice has the power without having to overdo it for one second. It's far from hard for her to take on this guise, if this isn't her after all. All in all, I'm giving Neptune's Daughter the benefit of the doubt.

This album was ready in 2018. Whatever took it this long to release, I can't tell. It's here. Enjoy it!

Wo.

You can listen to and order Neptune's Daughter here:

https://kerriwattmusic.bandcamp.com/album/neptune-s-daughter


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 15 januari 2021

Painting The Roses. Midnight Sister

Painting The Roses is an album that shoots off in a few directions. Duo Midnight Sister is not afraid to throw in some old-fashioned sounding strings, do a Zappa-light or mix pop with some avant garde, disco-tinged arrangements. In short Painting The Roses amazes and surprises.

That does not necessarily equal a good album of course. It is an album that challenges me as a listener. The result is I'm bouncing up and down in different directions. On one side Painting The Roses does not contain a single song that I would call a personal favourite, as in ever, on the other there's not a single song that I do not want to hear ever again. A few days ago I received a copy of Belgian duo Lili Grace's 'Silhouette'. Also two ladies, in that case sisters, presenting even much further out experiments, while fishing in the same pond as Midnight Sister part of the time. And then there's Ohmme, another female duo somewhere in this street. 2020-21 is a time for experimental, female duos.

Painting The Roses starts with the song that featured in one of the single round ups late last year. 'Doctor Says' is a good song to start the album with. At this point I rate it as the most poppy song and easiest to access. Yes, it has some mood changes, the singing is slightly weird, but the clear piano shows the way in this fairly happy sounding song. It is the right song to find your way into the album with. Several elements contained in 'Doctor Says' return, only much more extreme.

Juliana Giraffe and Ari Balouzian released their first album in 2017, called 'Saturn Over Sunset'. Early in 2021 it is time to follow that album up. Giraffe is the pop and David Bowie fan, Balouzian was an arranger foremost when they met. They both brought their strengths to Painting The Roses. Most songs are richly arranged and as I already wrote full of surprises. In all corners of the compositions something extra can happen. Don't be surprised when a disco rhythm and singing, comes across like Zappa's 'Dancing Fool', in moderation that is. This is the kind of album that may still surprise the listener in 100 listening session from now. Although I am not convinced 100% yet, I would not be surprised if I would get a close relationship with Painting The Roses. It is fully deserving my attention at this point alright. 'Sirens' may be discoing away, the odd twists working themselves in and out of the song keep me on my feet and toes.

Don't be surprised when you get into a 40s and 50s sequence, Frank, Dean and Doris of course never would have found themselves in, as if there's a lush orchestra behind the duo in the same studio recording in mono in one take. A minute later you can find yourself with the David Bowie of 'Young Americans', with a wild saxophone solo going on to top things off. Midnight Sister simply does not let itself be caught in one compartment, nor two or three, only to drop it all, leaving a sole organ to keep the song going. The deep vocal delivery may need some getting used to, musically the duo never stops amazing. Up to a point that I truly would not know in what compartment to put this album. It is in a universe of its own.

Painting The Roses may not contain one of my most personal favourite individual songs ever, I am certainly curious where this album and I may go in the coming weeks, months and years. This is something special alright and with a thin pencil I'm very careful jotting it down for my end of year list, 11 and a half months from now.

Wo.

You can listen to and order Painting The Roses here:

https://midnightsister.bandcamp.com/

 

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 14 januari 2021

Drunk Tank Pink. Shame

Three years and three days ago Shame released its debut album. Of course the band toured the world, remember those days?, extensively, but, three years and three days? This suggests a serious writer's block in my opinion. The first songs I heard from what was to become Drunk Tank Pink suggested a writer's block, as they lacked the intensity of the post punk debut, that fantastic 'Songs Of Shame'. The album that for me made it the top of the 2018 postpunk revival and still does. So where am I after having been able to spend more time with Drunk Tank Pink?

That answer is a lot simpler than I had expected it to be by mid November when the band released the second single, 'Water In The Well'. For two reasons. The first is that I have found that the songs on Drunk Tank Pink, and perhaps even Shame's oeuvre overall, are better on an album than as a single release. The energy simply comes across so much better when I listen to the album. The second reason is that I've gotten attached to the music on Drunk Tank Pink less easily but came across soon. There's more postpunk and new wave in this album. The music is more complex, so more Talking Heads than U.K. punk of 1977 with a twist of later knowledge added for good fun. The rhythms are at times simply weird. Of the kind that I wouldn't know how to replicate for the life of me.

It resulted in me having to work harder to get into the album. I have found that it is very much worthwhile to make the effort. The snottiness is still in the singing of Charlie Sheen. Singing between talking, shouting and screaming, he makes his points right in the face of the listener. There's no holding back here. Just like the band doesn't.

I'm not surprised to read that James Ford produced Drunk Tank Pink. The Arctic Monkeys of the 00s are a feature of Shame's music on this album, but not without noting that Shame goes way beyond the tightness of Arctic Monkeys at the time of 'Favourite Worst Nightmare'. This is a full production, where all instruments are presented as a whole, leading to a full mix. The result is a lot of energy pouring from my speakers.

As a final reference I'd like to point to Gang of Four. Shame has certainly listened to that band or bands influenced by it. I have never been able to enjoy the music of post punk bands like Gang of Four. Most were not able to write a decent song. Almost robotic music. Shame finds that balance between rhythms, melody, energy and weirdness. The result is songs to sing and dance to and to listen to at home. The energy I was missing in some of the singles can be found in abundance on Drunk Tank Pink, apparently a dark kind of pink paint, so all landed on its feet, dancing, singing and all,

So where is Shame on my list of postpunk bands of the 2018 generation? Quite simple answer that is: absolutely on top still. Personally I haven't heard a better album yet by one of the other bands. Two out of two is great. Finally the band has 21 songs to tour on instead of 10. I hope it has used the Covid period to write some more and release them soon. Touring will be a while, I'm afraid. Drunk Tank Pink is the first grand cru release of 2021. Does claret go well with drunk tank pink?

Wo.

You can listen to and order Drunk Tank Pink here:

https://shamebanduk.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 13 januari 2021

Plastic Bouquet. Kacy & Clayton and Marlon Williams

Kacy & Clayton en Marlon Williams maakten samen Plastic Bouquet en maken flink wat indruk met een fraaie mix van stijlen, een bijzonder trefzekere instrumentatie en vooral geweldige vocalen.

De drie albums die Kacy & Clayton tot dusver hebben gemaakt vond ik alle drie jaarlijstjeswaardig en ook de albums van Marlon Williams bevielen me zeer. Het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant zoeken op het precies twee jaar geleden opgenomen Plastic Bouquet de samenwerking en dat pakt verrassend goed uit. In muzikaal opzicht vloeien de genres die de drie muzikanten hebben omarmd prachtig samen en ook in vocaal opzicht blijken de stemmen van Kacy Anderson en Marlon Williams prachtig bij elkaar te passen. De jaarlijstjes waren eind vorig jaar voor het grootste deel al opgemaakt, maar Plastic Bouquet misstaat hier zeker niet in.

Kacy Anderson en Clayton Linthicum zijn neef en nicht en groeiden vlak bij elkaar op in Wood Mountain Uplands, een klein dorp in de Canadese provincie Saskatchewan. De twee ontdekten al snel een gezamenlijke liefde voor de muziek en traden met enige regelmaat samen op. Dit veranderde toen Clayton Linthicum koos voor de band The Deep Dark Woods, maar uiteindelijk kwam ook Kacy Anderson weer in beeld en was het duo Kacy & Clayton geboren. 

Het leverde de afgelopen jaren met Strange Country (2015), Siren’s Song (2017) en Carrying On (2019) drie uitstekende albums op. Toen de Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams deze albums hoorde was hij zo onder de indruk van met name de stem van Kacy Anderson dat hij het tweetal het voorstel deed om eens samen te werken. De Nieuw-Zeelandse muzikant verruilde in december 2018 het zonnige Christchurch in Nieuw-Zeeland voor het ijskoude Sasketoon in Saskatchewan, waar Plastic Bouquet werd opgenomen. 

Het leek me op voorhand een wonderlijke combinatie. Bij Kacy & Clayton denk ik aan muziek die is beïnvloed door country en zowel Britse als Amerikaanse folk, terwijl ik Marlon Williams ken als een crooner in de traditie van bijvoorbeeld Roy Orbison of zelfs Elvis Presley. De combinatie van het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant pakt echter verrassend goed uit. 

Plastic Bouquet opent als de andere albums van Kacy & Clayton met een folky song die wordt gedragen door de geweldige stem van de Canadese zangeres, voor mij een van de beste rootszangeressen van het moment. In vocaal opzicht domineert Kacy Anderson nog even, maar in muzikaal opzicht krijgt de muzikale kruisbestuiving vrijwel onmiddellijk vorm met de jaren 50 en 60 invloeden die ook in het solowerk van Marlon Williams zo duidelijk hoorbaar zijn. 

Het is in eerste instantie een voorzichtige kruisbestuiving, maar wanneer ook de Nieuw-Zeelandse muzikant zich nadrukkelijk laat horen, is onmiddellijk duidelijk dat de prachtige stem van Kacy Anderson fraai kleurt bij de al even mooie stem van Marlon Williams. Kacy Clayton betovert me ook op Plastic Bouquet weer met grote regelmaat of zelfs vrijwel continu, maar ook de bijdragen van Marlon Williams zijn van hoog niveau en als de twee elkaar naar grote hoogten tillen is kippenvel niet ver weg. 

Zowel Marlon Williams als Kacy & Clayton maken normaal gesproken muziek die herinnert aan een ver verleden en ook de muzikale samenwerking tussen het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant had ook een aantal decennia geleden gemaakt kunnen worden. Als Plastic Bouquet een aantal decennia geleden was gemaakt, was het inmiddels al lang uitgegroeid tot een klassieker, want wat is dit album goed. 

Met twee zulke mooie stemmen is het logisch dat de instrumentatie niet heel overdadig is ingekleurd. Het is een instrumentatie waarin akoestische gitaren de basis leggen, maar gelukkig mag Clayton Linthicum zo nu en dan fraai uitpakken met zijn elektrische gitaren. 

De samenwerking tussen Kacy & Clayton en Marlon Williams lag al een tijdje klaar op de plank, maar het is veel meer dan een aardig tussendoortje. Met Plastic Bouquet zetten zowel Marlon Williams als Kacy & Clayton flinke stappen en leveren ze een album af dat zeker niet onder doet voor hun eigen albums, integendeel zelfs. Wel zuur voor een ieder die zijn jaarlijstje al had opgemaakt, want ook Plastic Bouquet was er een voor dit lijstje.

Erwin Zijleman

Je kunt Plastic Bouquet hier luisteren en bestellen:

https://kacyandclayton.bandcamp.com/


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g