dinsdag 12 december 2017

Hertaalt! The Kik

The Kik komt vanaf het allereerste jaar van dit blog regelmatig voorbij. Dit jaar alleen al twee keer. Eerst met de recensie van hun prima plaat 'Stad En Land' en daarna de show hier in het Patronaat. Tel daarbij de, hier niet gerecenseerde, maar toch erg leuke plaat van Simon Keats (a.k.a. Paul Zoontjes) en het is een erg mooi The Kik jaar.

Want, tot mijn grote verbazing komt er dit jaar nog een plaat uit. Nee, dat zal ik maar meteen eerlijk toegeven, het is niet de plaat waar ik op gehoopt had. Dat is een tweede Armand project, maar dan met meer en minder obscure nummers uit de Nederbeat, zoals in The Kiks eerste theatershow voorbij kwamen. Dat kwam er (nog?) niet van. In de tussentijd kijk ik dit gegeven paard niet in de bek. (Dat klopt natuurlijk niet als recensent, want dat is juist wat ik doe, maar ik hoop dat u mij begrijpt.)

Hertaalt! moet letterlijk genomen worden. The Kik hertaalt een aantal nummers uit de pophistorie. Niet alleen die uit de jaren 60 en dan vooral The Beatles, maar tot en met dit decennium. Het begint voluit knallent met dat nummer dat hier nog dagelijks in huis voorbij komt als de kids kijken naar de zoveelste re-run van 'Friends'. Er zullen weinig mensen zijn die 'Ik Sta Klaar Voor Jou' niet thuis kunnen brengen en daar geen goed gevoel bij krijgen. The Kik is hier The Rembrandts, maar dan in het Nederlands. Het spettert en knettert. Het enthousiasme is geheel getroffen, precies zoals als het hoort in dit opper positivo nummer.

Op deze manier komen veel bekende nummers voorbij. 'Rolling In The Deep' wordt 'Er Breekt Brand Uit' en 'Can't Buy Me Love' 'Rode Cent'. Bijna alle nummers klinken direct bekend in de oren en zij die dat niet doen, zijn een uiterst aangename verrassing. 'De Waarheid' is een The Kik nummer en had op ieder van hun drie eerdere platen kunnen staan, zonder op te vallen. (Ik tel 'Armand + The Kik' niet mee.)

De reden voor dit uitermate prettige tussendoortje is mij onbekend, feit is wel dat het een uiterst prettige is. De manier waarop in een aantal nummers een accordeon erbij wordt gehaald, geeft een authentiek geluid aan een bekend nummer als 'Sunny Afternoon' van The Kinks. Hiermee krijgen deze nummers een eigen iets mee, worden een goede aanvulling.

Een stiekeme favoriet als 'Winter In America' komt zelfs voorbij. Waarom ik dit nummer toen al goed vond? Het had iets Little River Band achtigs en dat had een paar geweldige, nostalgische nummers. Dat gevoel weet The Kik te vertalen naar een kersthit voor 2017. 'December' is, met alle toetsers en blazers, ook helemaal raak. Nostalgische gevoelens voor iets dat (lang) voorbij is, worden zo mooi verwoord, met een prachtige elektrische piano partij van Paul Zoontjes.

Ik denk dat ik hiermee beet heb, waarom Hertaalt! werkt. The Kik weet in alle nummers de juiste sfeer te treffen. Het is van al die markten thuis. Van echte opwinding (al kunnen de mannen alleen maar dromen van Beatlesmania gekrijs) tot fraaie nostalgie naar toen. Zelfs als het misschien een treetje te hoog gegrepen is, zoals Oasis' 'Don't Look Back In Anger', komt het toch helemaal goed. Omdat die uitdagende stoerheid uiteindelijk toch overkomt.

Een goede cover is niets mis mee en dat toont The Kik weer eens aan, al zijn dit niet helemaal covers natuurlijk. In de jaren 60 coverde iedereen dezelfde nummers tot dat het een noodzaak werd om zelf te gaan schrijven. De poel was leeg gevist. Zij die dit konden, bleven bestaan en succesvol, de rest verdween langzaam. The Kik grijpt met deze plaat terug op de pop cultuur van de vroege en midden jaren 60. Dat levert met Hertaalt! een prima plaat op, die ook nog eens als een eenheid klinkt, omdat die typische The Kik saus ruimschoots over de nummers is uitgeschonken.

Ik vermoed zo maar dat dit wel eens het begin van een aangename traditie is, al blijf ik hopen op die plaat met Nederbeat hits als 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'.

Wo.

Je kunt hier luisteren naar 'Ik Sta Klaar Voor Jou':

https://www.youtube.com/watch?v=DCiCOWXRQF0

maandag 11 december 2017

Who Built The Moon? Noel Gallagher's High Flying Birds

Wow! Listening to Who Built The Moon? for the first time, it's like being hit by a steamtrain or an avalanche. The music rolls over me in waves and waves, without time for a pause. Noel Gallagher's High Flying Birds play in the highest gear possible and keep up that pace and musical artistry.

Who Built The Moon? is its third album since the breakup of the U.K. band of the 90s. The two brothers Gallagher keep up the same tempo. Liam is of course the better singer. For the rest there's no comparison possible. Noel has shown abundantly that he can do without his baby brother and is a capable singer in his own right. He will never have the outgoing style of Liam though. It makes me wonder though about what could have been. There's no use to do so. It is time to get myself more familiar with this album. I will return after some more sessions.

What keeps getting me is the abundance of energy that surges from the opening song 'Fort Knox'. As if the famous complex is sprung, robbed and blown up all within the same few minutes Noel Gallagher c.s. need to make an opening statement. The alarm bell keeps ringing to no avail. There's no rest for the wicked. 'Holy Mountain' continues in the same vein. Everything is closed up. All the energy is contained like in a black hole. There's simply no escape. All the little extra -and there are quite some to find- are like satellites orbiting the black hole, about to be sucked in.

So yes, the production is massive. A wall of sound like Phil Spector used to create over 50 years ago. Is this a bad thing? Only if the songs are shite and I am totally inclined to think they are not. Would the album have profited from a less tight production? Who knows, there no way of knowing, is there?

Noel's previous album, 'Chasing Yesterday' made it into my top 10 of favourite records of the year. (Read the review here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2015/04/chasing-yesterday-noel-galleghers-high.html.) It is too early (so perhaps too late) to tell for this year. Yet with Who Built The Moon? Noel Gallagher proves he is relevant still and is a great songwriter and a proficient singer. Excitement is caught like it once was on Oasis records and a more modern sound is added to his songs. Dance elements are let in, making a song like 'It's A Beautiful World' sound different from all that came before.

The man responsible for all that is producer David Holmes. A man with a lot of film scores to his name and a background in electronic music. He seems to have been able to draw Noel Gallagher head and heels into the 21st century. Without losing any of his old tricks off course. Just like with brother Liam's album 'As You Were' (read the review here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2017/12/as-you-were-liam-gallagher.html) I will let you find all the references for yourself. It's part of the fun.

Some might say some of the songs sound familiar. It is undeniable that songs have the Noel Gallagher touch. Close to 25 years after Oasis' first single release it's not strange to conclude that. But take a song like 'Black & White Sunshine'. It is signature Gallagher. And then that guitar chimes in playing all these fine notes, laid out over the swamp of sound as are a few other instruments. The sum of it all is such a pleasant song. The Interlude following it is the point of rest and reflection the album needs at that point and it provides.

The end of Who Built The Moon? leaves room for only one conclusion: Noel Gallagher's High Flying Birds have released another fine album. Better than most of the Oasis albums after the first two for certain. All had their moments, some even multiple. Who Built The Moon? is excitement for the second decade of the 21st century. Starting with a big bang, ending with a fine song like 'The Men Who Built The Moon' and finally the second part of the interlude now called 'End Credits'. Yes, like film music. But hey, who was that producer again?

Wo.

You can listen to 'Holy Mountain' here:

https://www.youtube.com/watch?v=BIQdUJ04iNY

zondag 10 december 2017

Whisper In The Dark For Me. The Bullfight

The Bullfight received a review on this blog last spring, written by Erwin Zijleman (read on here: http://wonomagazine.blogspot.nl/2017/07/shame-guilt-deception-individuals.html). He wrote that with 'Shame, Guilt, Deception - Individuals Part 1' The Bullfight produced a fine record and that it was time the rest of The Netherlands found out about the band. Well, because of his review, I did, at least.

Five months after we published the review, The Bullfight returns with a new record, Whisper In The Dark For Me subtitled 'A Live Livingroom Recording'. For me this album is the introduction to The Bullfight, so there's no comparison to what came before.

In a way listening to Whisper In The Dark For Me sends me back in time. Like I'm listening to a cabaret show from the 1930s or something like that. The singer sings with a somewhat affected voice, like singers from long ago tended to do. I found it to be a hurdle that I had to pass. The voice is in front of the band, mixed smack dab in the middle. So there is no escape, no parole.

Behind him there is a lot going on. The band is playing in subtle and refined ways. The basis as with most bands is the drums and bass. In several songs their contribution is (part) absent or ever so soft. Over the drums an acoustic rhythm guitar is added. The warm organ and a violin are the two instruments catching the most attention as they are allowed to come forward most.

The band creates an atmosphere where the voice of Nick Verhoeven feels at home. Despite the obvious shortcomings it belongs there, they fit. And so slowly I came to accept the combination.

What I have a harder time describing, is what to call the music The Bullfight plays. I know what it is not. Even to compare the band to others I find myself having a hard time. Not because what I hear is totally unique, no, just that this music does not seem to fit any mould. It comes closer to the 'Lily Marlene' kind of song, without ever sounding anything like it due to the modern instruments and way of playing, than anything latter day. This isn't folk, certainly not pop, not jazz, some chanson?, perhaps, yes, it has nothing to do with rock. So you tell me. It's The Bullfight. So I start to concede this band a unique spot in the NL musical arena anyway.

Then 'The Storm Behind Our Smile' starts and I for some reason imagine Rob de Nijs singing the song. I think it would work actually. So by now you understand that I'm intrigued by Whisper In The Dark For Me. There's no discussion that this must have been a great living room show. Having organised a few myself this year and visited some others, I'm sure of it.

What the The Bullfight does well, is explode at the right moment and reign itself back in, to create a moment of great dynamics. To give the listeners a small fright and pull them in for the next subtle moment. Should they want to come and play, let's make it happen.

Whisper In The Dark For Me is one of those records that took their time convincing me to listen some more. I kept coming back and understand some more of the raving reviews the band received in the past. A pleasant, slow simmering surprise the latest album by The Bullfight is.

Wo.

You can listen to 'The Ballad Of Martin Van Dongen' here:

https://www.youtube.com/watch?v=0zfHrMuY8YU

The record is for sale here:

http://brandyalexander.nl/index.php/bar-shop

zaterdag 9 december 2017

De Kift Live. Gebr. de Nobel, donderdag 7 december 2017

Foto: Wo.
Voor aanvang van het optreden van De Kift keken we uit op een opvallend leeg, maar tegelijkertijd ontzettend vol podium. Leeg omdat er geen enkele versiering of attribuut op het podium stond. Met uitzondering van een als schildersezel vermomde trapleer achter het drumstel. Heel atypisch. Vol omdat er zo ongelofelijk veel instrumenten op het podium stonden, hingen, lagen, met minstens zoveel microfoons. Overal monitoren en een eindeloze wirwar van snoeren. Dat beloofde nogal iets en dat werd ook helemaal waargemaakt.

Het attribuut hing ditmaal aan de zijkant van de zaal. Een neonkunstwerk met de letters die het woord bal vormen werd voor aanvang aangezet en lichtte de zaal fraai op.

Laten we er niet omheen draaien. De Kift maakt rare muziek. Muziek die vrijwel niemand anders maakt. Muziek die anders klinkt dan wat als de maat der dingen geldt; in 2017, maar ook in alle andere jaren hiervoor sinds ik de band volg. Ik ken ook heel veel mensen die dit afgrijselijk vinden. En toch weet ik bijna zeker dat zij er allemaal naast zitten. Wie bij een show van De Kift aanwezig is, wordt beroerd. Als ik om mij heen kijk tijdens een optreden, valt mij maar één ding op: iedereen lacht. Iedereen is geroerd door de muziek, de show, het enthousiasme en de energie die van het podium komt gutsen. En er wordt geluisterd naar teksten. Regelmatig klinkt er een lach of een commentaar op het verschil tussen wakker worden in het groen; en in een groene greppel.

"Ik hou van iedereen". Foto: Wo.
De Kift stond met veel mensen op het podium. Meer dan ooit durf ik net niet te zeggen. Een cello en viool waren geheel nieuw en drie toeteraars(ters). Meer dan ooit stapte Ferry Heijne opzij voor bijdragen van andere bandleden. Dat maakte de show uitzonderlijk divers. Het slalommen om op het juiste moment op de juiste plek te zijn, een microfoon te vinden om mee te zingen, de instrumenten van Ferry te ontwijken, het was nog lastiger dan anders.

De show was nog niet perfect. Af en toe leek het niet allemaal op zijn plek te vallen, simpelweg omdat de routine nog ontbreekt in dit grote collectief. Toch waren dat pluisjes op een vers gestoomde en geperste broek. Het enorme gevoel dat 'Bal' uitstraalt (lees de recensie hier: http://wonomagazine.blogspot.nl/2017/12/bal-de-kift.html), werd perfect gevangen op het podium. De arrangementen zijn zo goed uitgewerkt, zowel instrumentaal als vocaal. De enorme gelaagdheid van de plaat, waarin de weemoed wordt gestold tot iets prachtigs, schitterde op het podium. Zo weelderig lieten de muzikanten alles zwieren. Hier werd hoekige muziek waarlijk rond gemaakt. Een voorbeeld hiervan is ook de fretloze bas waar op wordt gespeeld door Mathijs Houwink. Dat geeft nogal een ander geluid.

Foto: Wo.
Op de juiste momenten werden iets uitbundigere nummers uit het verleden ertussen gegooid, maar echt nodig was dit uiteindelijk niet. Meer een fantastisch extraatje. De nieuwe songs hadden de volkomen aandacht van de zaal. De Kift is ook avontuur waar de bezoeker zich aan laaft. Het grote gebaar ontbrak meer bij Bal dan ooit te voren. Dat heeft deels te maken met de kleinere rol die Ferry Heijne zich zelf toebedeeld heeft, maar meer met de hoofdrol die de muziek opeist.

Met 'Bal' opende en sloot de show (voor de toegift). Met dit nummer heeft De Kift een kroon op haar werk gezet. Al de allereerste keer dat ik het nummer hoorde, aan het einde van de 'Bidonville' show of in de Paradijskerk in Rotterdam tijdens de 'Wee Mij' toer, ik weet het niet meer, maakte het een verpletterende indruk op me. 'Bal' is het ultieme De Kift gevoel, gevat in een bal energie in muziek en gebaar. 'Bal' is alles waar De Kift voor staat. Vanaf de knallende gitaarriff is het FEESTE!

Foto: Wo.
Daarna nog een prachtige toegift in de vorm van een 'Beguine' gespeeld op cello, een trompet viool en drie ukeleles. Met uitzondering van Mathijs Houwink stond er niemand van de kern van De Kift op het podium. De Vlaamse dames zongen een prachtig duet.

Met een heerlijke versie van 'Witte Haring' kwam er een einde aan een feestelijke avond. De ter plaatse gemaakte kunstwerken van drummer Wim ter Weele gingen grif van de hand. De nieuwe cd met velen mee naar huis.

Het is drummer Wim die het De Kift gevoel perfect weer geeft. Op het podium is er niemand die droeviger kan kijken dan hij. Alle leed van de wereld straalt van zijn gezicht en lichaamshouding af. In de zaal na afloop is er geen grotere en blije lach te zien dan de zijne. Het feest is geweest, maar de herinnering blijft en maakt telkens blij.

Foto: Wo.
Ik zou het bijna vergeten na al dit muzikale geweld, maar er was een voorprogramma. Ik kwam tijdens de show binnen en het eerste wat ik hoorde was een discussie tussen de twee dames op het podium over hoe het nummer ook al weer heette. Het bleek 'Getatoeëerde Pik' te zijn. O.k., dacht ik, dat kan nog wat worden.... Al snel bleek dat Nancy Kleurenblind & de Zingende Roadie een allercharmantste show stonden te geven met heel erg leuke liedjes. Een basgitaar zoals ik er nog nooit eerder een zag (een Vox Apache basgitaar) en elektronica dat allerlei dingen "uit het kastje" produceerde, aangevuld met allerlei live gespeelde geluiden waren het instrumentarium. Veel gekleurde lichtbandjes de versiering. De twee stemmen van de dames deden de rest. Apart in alles is deze act, inclusief de presentatie die, waarschijnlijk, bewust wat knullig over komt. Ondertussen wordt het ene na het andere prima liedje gespeeld. De basis mag dan knullige disco zijn, wat daar overheen gelegd wordt is niets mis mee. Alweer verwijs ik maar eens naar Carol Cleveland Sings uit Philadelphia. Dat duo kan dit ook zo leuk.

De aandacht kregen de dames met een "schokkende opmerking". Deze vasthouden bleek een eitje en dat is verre van iedere openingsact gegeven. Een prima kennismaking dus.

Wo.

Bal is verkrijgbaar op de website van De Kift en daar staat hun verdere speelschema: Ga dat zien!

http://dekift.nl/

Dit heb ik kunnen vinden van Nancy Kleurenblind:

https://www.youtube.com/watch?v=paPX5p9BCSo

vrijdag 8 december 2017

Choir Of The Mind. Emily Haines & The Soft Skeleton

Choir Of The Mind van Emily Haines & The Soft Skeleton heeft een aantal weken op de stapel gelegen en ik weet eigenlijk niet zo goed waarom.
 
Ik heb vrijwel alle platen die ze als frontvrouw van de Canadese band Metric heeft gemaakt hoog zitten, zat altijd op het puntje van de stoel als ze bijdroeg aan de platen van Broken Social Scene en heb een speciaal plekje in mijn hart ingeruimd voor haar eerste soloplaat Knives Don't Have Your Back uit 2006.
 
Bij snelle beluistering van haar onlangs verschenen tweede soloplaat Choir Of The Mind was ik bovendien direct onder de indruk, maar desondanks leek de plaat maar niet van de stapel te komen. Gelukkig is een aantal lezers blijven aandringen en heb ik op een regenachtige avond eens goed de tijd genomen voor de nieuwe plaat van Emily Haines en haar band The Soft Skeleton.
 
Die regenachtige avond heeft zeker bijgedragen aan het resultaat, want Emily Haines heeft een verrassend ingetogen en stemmige plaat afgeleverd. Centraal op Choir Of The Mind staat een stokoude piano uit 1850, die de basis vormt voor het grootste deel van de instrumentatie op de plaat. Veel tracks op de plaat moeten het doen met vol en warm maar ook wat melancholisch klinkend pianospel en de aangename maar ook wat lieflijk klinkende stem van Emily Haines, die vaak in meerdere lagen uit de speakers komt.
 
Het zorgt voor de meest ingetogen en intieme momenten op een plaat die af en toe ook veel voller kan klinken en dan een flink ander geluid laat horen. Het contrast tussen het uiterst sobere en juist erg vol klinkende geluid op de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton voorziet de plaat van dynamiek en spanning en zorgt er voor dat Choir Of The Mind niet gaat vervelen.
 
Persoonlijk heb ik absoluut een zwak voor de spaarzaam georkestreerde songs waarin de piano heerlijk voortkabbelt en Emily Haines verleidt met de zo van haar bekende zwoele vocalen. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat sober en eenvoudig, maar Emily Haines geeft een bijzondere draai aan al haar songs en slaagt er in om de spanning prachtig op te bouwen, ook wanneer ze alleen de beschikking heeft over een stokoude piano en haar stem.
 
Dat opbouwen van de spanning gaat natuurlijk nog makkelijker en beter wanneer ze haar songs, samen met Metric collega James Shaw, voorziet van spannende arrangementen, die de spaarzaam ingekleurde songs in één keer kunnen voorzien van sprookjesachtige en vol klinkende geluidstapijten.
 
Ik was eigenlijk direct overtuigd van de mooie klanken en de al even mooie zang op Choir Of The Mind, maar Emily Haines heeft ook dit keer een plaat gemaakt die knapper in elkaar steekt dan je bij eerste beluistering zult vermoeden. Wanneer je de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton vaker beluistert komen de songs stuk voor stuk tot leven en groeit de schoonheid en intensiteit van de plaat.
 
Op voorhand was er al geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de muziek van Emily Haines en de Canadese muzikante maakt het ook dit keer makkelijk waar. Ga dat horen dus.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Planets':

https://www.youtube.com/watch?v=6hFVJ_2GU_o