donderdag 21 september 2017

Down Hearted Blues. Eilen Jewell

Over the passed years I had heard one or two albums by Eilen Jewell, perhaps even reviewed one. Working in what in general is called the Americana genre, I was somewhat surprised to find Eilen Jewell emerged deeply into the blues. Now the title of the album, Down Hearted Blues, may give something away, it's not the same as a full fetched (electric) blues album.

It is exactly that what Eilen Jewell presents. She explores several blues genres on her new album. So in that she is not so far away from what The Rolling Stones presented to the world late 2016. Down Hearted Blues is filled with covers from A to Z in which Ms. Jewell delves into the American blues songbook and comes up with a whole lot of songs I'm not familiar with. Songs by Charlie Sheffield, Bessie Smith, Howlin' Wolf, Memphis Minnie, etc. come by. One a boogie, the other in the lounge blues style of T-Bone Walker or an up tempo country style rocker.

Promo photo by Joanna Chattman
This mix is what makes the album so interesting and irresistible to listen to. With a clear voice with only the faintest of a rasp on her vocal chords Eilen Jewell sings the songs with self-assured bluster, giving the album its little extras. The musicians behind her all do a fine job. The sound as a whole is great; but, I can't but face the fact that it's all been done before. It's the singing that makes Down Hearted Blues come alive.

The songs on Down Hearted Blues are now from near a century old to at least a half century. All the people who played and sang on the originals have passed away long ago. It is a good thing that these songs are brought alive in the 10s, an incentive to delve into the musical mines once again. I have to own up that I still haven't heard Bessie Smith sing ever as far as I'm aware, yet play one of her songs with my own band (in the Derek and the Dominos version).

Promo photo by Joanna Chattman
Like The Stones half the fun is hearing songs like this in a fresh way recorded on modern equipment that the original artists could not even begin to think of in their day. The other half is the obvious joy of the present artists of playing these songs. Jewell loves playing and singing these songs and it shows. The result is a modern sounding blues album that does right to the different styles in which (rhythm &) blues have presented itself through the years and places.

For someone who at first doubted whether she, a white girl from Boise in Idaho, had any right singing the blues, Eilen Jewell came out quite alright. Yes, great fun Down Hearted Blues is.


You can listen to and buy Down Hearted Blues here:

woensdag 20 september 2017

Moonshine Freeze. This Is The Kit

This Is The Kit is het alter ego van en/of de band rond de Britse muzikante Kate Sables.
De band debuteerde in 2008 met het door niemand minder dan John Parish (PJ Harvey) geproduceerde Krulle Bol (!) en werd een van de lievelingen van de Britse muziekpers met het in 2010 verschenen Wriggle Out The Restless.
Pas met het in 2015 verschenen en door The National voorman Aaron Dessner geproduceerde Bashed Out, trok This Is The Kit ook buiten de Britse landsgrenzen de aandacht en maakte ook ik kennis met de intieme muziek van de band rond Kate Sables.
Voor de vierde plaat van This Is The Kit keerde Kate Sables terug naar Bristol en nodigde ze John Parish uit voor de productie van de plaat. Moonshine Freeze is een logisch vervolg op de vorige platen van de Britse band en laat net als zijn voorgangers een intiem en avontuurlijk geluid horen.
Kate Sables kan ook dit keer uit de voeten in lieflijk aandoende folksongs die wel wat doen denken aan die van Kathryn Williams of aan de vroege platen van Cat Power, maar treedt ook graag buiten de gebaande paden met songs die wat rauwer klinken of die wat nadrukkelijker het experiment opzoeken.
In de wat rauwere songs begeeft This Is The Kit voorzichtig in het territorium van PJ Harvey, maar zeker in de net wat experimenteler aandoende songs creëert Kate Sables een bijzonder eigen muzikaal universum.
De meest ingetogen songs op de plaat moeten het doen met het fraaie banjospel en de bijzondere stem van Kate Sables, maar Moonshine Freeze bevat ook een aantal rijker ingekleurde songs met fraaie bijdragen van blazers of effectief gitaarspel van de producer van haar vorige plaat, Aaron Dessner.
Moonshine Freeze staat vol met songs die zich niet direct opdringen, maar die wel nieuwsgierig maken. De songs van Kate Sables strijken soms licht tegen de haren in, maar verrassen net zo makkelijk met wonderschone of zelfs bijna sprookjesachtige elementen. Folk vormt het belangrijkste bestanddeel van de muziek van This Is The Kit, maar wanneer de blazers aanzwellen verkent Moonshine Freeze ook nadrukkelijk invloeden uit de jazz.
Moonshine Freeze wordt hier en daar een moeilijke plaat genoemd, maar daar ben ik het niet mee eens, wat overigens niet betekent dat de vierde plaat van This Is The Kit een makkelijke plaat is. De meeste songs op Moonshine Freeze overtuigden me vrij makkelijk, maar pas na meerdere keren horen was ik pas echt onder de indruk van de nieuwe plaat van This Is The Kit.
Sindsdien wordt de plaat alleen maar beter en raak ik steeds meer onder de indruk van de subtiele instrumentatie vol mooie accenten, de fluisterzachte en bijzonder mooie stem van Kate Sables en van de songs die buiten de lijnen durven te kleuren, maar nergens verzanden in doelloos experiment.
Liefhebbers van avontuurlijk indie-folk vallen zich zeker geen buil aan Moonshine Freeze, maar stiekem hoop ik dat de vierde plaat van This Is The Kit wat breder wordt opgepakt, want ook liefhebbers van rootsmuziek kunnen zomaar genadeloos vallen voor de bijzondere muziek van Kate Sables en haar band.

Erwin Zijleman

Je kunt Moonlight Freeze hier beluisteren:

dinsdag 19 september 2017

To The Bone. Steven Wilson

The work ethic of Steven Wilson is huge. His solo output is a steady stream of music that is highly appreciated among prog and rock fans. His collaborations are just as steady going. There is one minor setback, I'm not a progrock fan in general, although there are noted exceptions.

Over the past years I read how good this man's work is. I gave several albums a try and usually I gave up quite soon. This music is just not for me. Wait, I hear you say, you wrote on '4 1/2' in 2016. Yes, I did, but is not all good, is it?

Come To The Bone. Again I read nothing but enthusiastic reviews lauding the man's work in general and To The Bone specifically. As I encountered the album in a digital postbox, I decided to give it a try and guess what? This is not the first time I'm listening while writing this review. Don't ask me why To The Bone is different. I just can't tell you. Fact is I like the album.

It starts with the light touch in the music. I recognise the songs as such and not as compositions containing the lengthy exercises of musical prowess that prog songs so often are. Several songs clock in under five minutes. Others under six. O.k., not all. It goes without saying that several elements within the songs can only be described as prog, but they serve the song and not the other way around where the song is an excuse to go all out and lose me.

One of the other prog bands I can sometimes listen to is Anathema and To The Bone reminds me of that band's music here and there. Especially when a lady joins in to sing. Ninet Tayeb plays a great role e.g. in 'Pariah'. My favourite Swiss singer Sophie Hunger is present also in 'Song Of I'.

A good example of why I like this album is 'The Same Asylum'. The melody is extremely free flowing, a near perfect pop song. The guitar outings are varied in attack, sound and approach, to return to that fine flowing melody, without unnecessary detours. In the guitar everything from Steve Howe to Frank Zappa comes by, so enough to enjoy.

I like the way how song can go from extremely small, just a piano, to a whole fiery band sound, without losing the feel that the song started out with. 'Refuge', one of the songs that creeps up towards seven minutes, does this in a great way.

With 'Permanating' Steven Wilson even presents his fans with a pure popsong with a high mid 70s soul element. The O'Jays or Tavares could have recorded this song if only you think away the loud guitar. Strange but true. It's not my favourite of the album though. Diversity is certainly a part of this album.

'Misplaced Childhood' is the only Marillion album I could sit through and at that only barely. In truth I haven't played it in perhaps over two decades. 'Kayleigh' pops into my head regularly off late and I think it has something to do with To The Bone album. More specific, the ultra short song 'Blank Tapes' may be the messenger setting 'Kayleigh' off in my mind.

'People Who Eat Darkness' is a great rocksong, with, again, a nice role for Israeli singer Ninet Tayeb. The collaboration with Sophie Hunger is a song that could have been a Sophie Hunger song, until the rock elements, hidden deep into the mix, seep in. Very soft, like a ghost at the start of a horror movie. Where we, the audience, are fully aware of what is going on in the background, the cast isn't yet. Strings come in, arranged by Dave Stewart, but the song never really comes alive in the end. It all sounds a bit like the end of a The Beatles song, but by then we had enjoyed the whole of 'I Am The Walrus' and not just the estranging end.

With only two songs left to go, the album has already sold itself to me. My only comment that can be seen as negative is that To The Bone is a bit too long for me. I would have been happy with two songs less. That has nothing to do with the quality of what still follows. After the somewhat experimental beginning of 'Detonation', the song sets off in all the right ways. Over an hour is just a little more than I can handle here.

Yes, I'm somewhat surprised by the new Steven Wilson album. Pleasant surprises are always welcome though. So, is it because of the title? After all didn't The Kinks leave the recording arena with 'To The Bone'? No, this To The Bone does it all on its own formidable strength.


You can listen to To The Bone here:

maandag 18 september 2017

David Gilmour Live at Pompeii

Recently I visited the region of Naples and of course used the opportunity to peruse the streets of ancient Pompeii. In fact, it was so huge and impressive, that I visited the archaeological site twice. To walk around through streets that were laid out over two millennia ago, was a sobering yet joyful experience. It is so easy to imagine the old Romans walk around the streets, going about their business and lives.

When we arrived at the amphitheatre's catacombs I was in for an extra surprise. In one wing was an exposition on the concert Pink Floyd staged there, without audience, in the early 70s. In the days before its huge commercial breakthrough. The experimental music was played, parts of the film shown and great pictures of the bandmembers in their youth.

Once home I saw an announcement for a movie called David Gilmour live at Pompeii. 45 Years after the first show there Gilmour returned to play a show with an audience and filmed it. I couldn't resist and bought a ticket to go out and see it in my local theatre. Despite the fact that I haven't listened to any of Gilmour's solo albums a lot through the years.

Shine on
Sunday afternoon in Pathé Haarlem. What is there to say except what a great show this was. Everything seen up close, a sound that is not only perfect but larger than life. Everything is blown up to huge proportions for a maximum effect. One of the things that remains to be said is, what a shame it is that it's impossible for three senior citizens, who once made up 3/4 of Pink Floyd to enjoy this moment together on stage. For the rest it seems I was looking at perfection.

Even the later Pink Floyd songs and the few David Gilmour solo songs did extremely well live. Gilmour played killer guitar solos and the band played all the right sounds. The five voices that together filled in the harmonies created a wall of sound. It was so impressive. A great 'One Of These Days' with Guy Pratt and his delay pedal in a fantastic role on bass, the oldest song played. 'Dark Side Of The Moon', 'Wish You Were Here' and 'The Wall' all had their share. Not only reminding me what my favourite albums of all time are, but confirming it. Why have I never gone to a David Gilmour solo show? I can't tell you any more.

you crazy
Grandad on stage. It's impossible not to think this when watching this movie. Gilmour looks like the dad of one of my young adult year friends. But then the man is in his early 70s and I have to remind myself how old I was when I bought these albums I just mentioned, wearing my 'The Wall' t-shirt from around that time. (Yes, I still have it, and it sort of fits too.)

Looking at the amphitheatre of Pompeii, seeing the Vesuvio behind it I thought 'what am I doing here in the rain and greyness and cold'? Just over a month ago I walked around there in 34 degrees, with a nice tan and drinking fantastic limone granitas.

The audience at the (two) shows, visited something fairly exclusive. There weren't thousands of people in attendance. Perhaps 2.000, but that may have been it. A show of legendary proportions and a million times better than the 1971 show, when the band still played these experimental, instrumental, weird, spacey shit, from before the bandmembers found out they could write fantastic songs/ Songs they became renowned for, probably for eternity.

What a show. I was really, really impressed and have come to the conclusion that Pink Floyd may in the end be my band of bands in my decades of loving music, surpassing probably The Beatles. WHAT A SHOW!

(Pictures by) Wo.

zondag 17 september 2017

Something To Tell You. Haim

De zussen Alana, Danielle en Este Haim debuteerden al weer bijna vier jaar geleden met Days Are Gone. Het trio uit San Fernando Valley, California, maakte op haar debuut indruk met frisse popliedjes, prima vocalen en vooral met een verrassende mix van invloeden.
Ik was persoonlijk zeer te spreken over het aanstekelijke en sprankelende debuut van HAIM en daarom heel nieuwsgierig naar de vandaag verschenen tweede plaat van de zingende zussen uit Californië.
Er zit een relatief lange periode tussen het debuut van het drietal en de nieuwe plaat van HAIM, maar bij beluistering van Something To Tell You blijkt er relatief weinig veranderd.
Ook op haar nieuwe plaat haalt HAIM haar inspiratie weer uit een aantal decennia popmuziek. De succesvolle platen van Fleetwood Mac uit de jaren 70, die in het ouderlijk huis van Alana, Danielle en Este grijs werden gedraaid, zijn nog steeds een hele belangrijke inspiratiebron, net als de harmonieën van Wilson Phillips, de funky escapades van Prince protegés als Jill Jones en Wendy & Lisa en de R&B van TLC, die de jonge zusjes Haim in de jaren 90 warm maakten voor de popmuziek.
HAIM maakt ook op Something To Tell You weer Popmuziek met een hoofdletter P en daar moet je tegen kunnen. Als je er tegen kunt valt er op de tweede plaat van HAIM echter heel veel te genieten.
Ook op Something To Tell You grossiert HAIM weer in nagenoeg perfecte popliedjes. Het zijn popliedjes zoals Stevie Nicks ze in haar jonge jaren schreef voor Fleetwood Mac, maar de perfecte pop van Fleetwood Mac uit de jaren 70 is op fascinerende wijze het nieuwe millennium in gehaald en steekt veel knapper in elkaar dan de snel oordelende criticus of de oppervlakkige luisteraar zal vermoeden.
Ook op de tweede plaat van HAIM vervult producer Ariel Rechtshaid weer een belangrijke rol. Hij heeft de aangename popliedjes van de zussen Haim voorzien van een fris en sprankelend geluid, dat nadrukkelijk citeert uit de jaren 80 en vooral de jaren 90, maar ook met één been in het heden staat.
Alana, Danielle en Este Haim zijn sinds het debuut weer vier jaar ouder geworden en hebben zich flink ontwikkeld. Something To Tell You bulkt van het zelfvertrouwen en laat in vocaal, muzikaal en compositorisch opzicht flinke groei horen. De individuele vocalen zijn krachtiger, terwijl de harmonieën een meer eigen geluid laten horen en waar de rijke mix van invloeden op het debuut nog niet altijd even consistent klonk, heeft HAIM nu een herkenbaar eigen geluid waar het makkelijk patent op kan aanvragen.
De songs van het drietal zijn nog net zo onweerstaanbaar als op het debuut, maar laten hier en daar wel wat meer eigenzinnigheid horen. Een vleugje melancholie dat voortkomt uit de niet altijd succesvolle stappen op het liefdespad van Alana, Danielle en Este Haim geven de sprankelende popliedjes van het drietal tenslotte net wat meer diepgang.
Something To Tell You doet het prima op de achtergrond als een soundtrack voor een mooie zomerdag, maar luister net wat beter en de kwaliteit van de tweede plaat van HAIM komt nadrukkelijk aan de oppervlakte. En luister zeker tot en met de laatste track, want die is van een bijzondere schoonheid en laat horen dat we van HAIM nog veel meer kunnen verwachten.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Something To Tell You':