maandag 20 augustus 2018

Öar. Ilen Mer

De Nederlandse band Ilen Mer leverde aan het begin van 2015 met The Things That Sleep In The Woods een bijzonder indrukwekkend debuut af.
 
Op haar debuut combineerde Ilen Mer invloeden uit de Britse folk uit de jaren 70 met invloeden uit de hedendaagse indie-pop en een vleugje Kate Bush.
 
The Things That Sleep In The Woods liet zich hierdoor niet makkelijk in een hokje duwen, wat knap is voor een debuut, en stond ook nog eens bol van de potentie en de belofte.
 
Ik was daarom heel benieuwd naar de tweede plaat van de Nederlandse band en die is nu dan eindelijk verschenen. Öar werd in de zomer van 2016 opgenomen in Zweden, waar Ilen Mer zich ‘in the middle of nowhere had’ opgesloten in een huisje in de eindeloze bossen van het Scandinavische land. De band heeft Öar vervolgens nog een hele tijd voor zichzelf gehouden, maar trekt nu met haar nieuwe plaat de wijde wereld in.
 
Dat hoop ik tenminste, want Öar is een ontzettend sterke plaat, die geen moment onder doet voor alles dat in het buitenland wordt bejubeld op het moment. Ook op haar tweede plaat combineert Ilen Mer invloeden uit de Britse folk van weleer met invloeden uit de hedendaagse indie-pop, maar vergeleken met het debuut laat de band een enorme groei horen.
 
Wat direct opvalt bij beluistering van Öar is de enorme rust die de plaat uitstraalt. Ilen Mer heeft de weidsheid en de stilte van de Zweedse bossen gevangen in haar muziek en heeft de schoonheid van de uitgestrekte Zweedse natuur direct maar meegepikt. Het maakt van de beluistering van Öar een even rustgevende als spannende luistertrip.
 
Ilen Mer sloeg op haar debuut al een brug tussen verleden en heden, maar doet dat dit keer niet alleen veelvuldiger, maar ook op veel knappere wijze. De organische klanken uit het verleden vloeien prachtig samen met de elektronica uit het heden en ook qua invloeden smeedt Ilen Mer op bijzondere wijze van alles aan elkaar.
 
De Nederlandse band houdt het tempo op haar tweede plaat vooral laag en heeft haar songs voorzien van heel veel ruimte. In deze ruimte worden details bijzonder fraai uitgewerkt, waarbij vooral de gitaren en de keyboards op weten te vallen met wonderschone versiersels, maar Ilen Mer is ook niet bang om ruimte leeg te laten.
 
Ook Öar verwerkt nadrukkelijk invloeden uit de folk zoals die in de jaren 70 in Engeland werd gemaakt, maar de band staat ook met minstens één been in het heden en maakt muziek die durft te vernieuwen. Het zorgt voor bijzondere contrasten, zeker wanneer de band ook nog eens (onbewust?) flirt met invloeden uit de progrock en op hetzelfde moment strooit met moderne gitaarloopjes en ritmes.
 
The Things That Sleep In The Woods maakte al weer ruim drie jaar geleden vooral indruk op mij met de vocalen, maar Öar is ook in muzikaal opzicht een hele bijzondere plaat. Ilen Mer creëert op haar tweede plaat een bijzondere sfeer en het is een sfeer die predicaten als sprookjesachtig en benevelend verdient.
 
Ook met de zang is dit keer overigens helemaal niets mis. Frontvrouw Merit Visser kan prachtig ingetogen zingen, maar staat ook op Öar weer garant voor expressieve vocalen vol lading en emotie. Het voorziet de zo mooi gearrangeerde songs van Ilen Mer van nog net wat meer diepgang en urgentie en tilt Öar naar een nog wat hoger plan.
 
De groei van Ilen Mer blijft overigens niet beperkt tot de instrumentatie en de zang. Ook de songs op de plaat zijn van een bijzonder hoog niveau en weten steeds weer te verrassen en te imponeren, waardoor Öar na de eerste beluistering begint aan een duizelingwekkende groei, waarvan het einde voor mij nog steeds niet in zicht is.
 
Is er dan helemaal niets mis met deze prachtplaat? Ja, na 30 minuten zit Öar er al weer op, waarna de betoverde luisteraar alleen maar kan smachten naar veel en veel meer Ilen Mer. Ik zet Öar daarom nog maar eens op en ben weer net wat meer onder de indruk. Jaarlijstjesplaat. Punt.

Erwin Zijleman

Je kunt Öar hier beluisteren en aanschaffen:

https://ilenmer.bandcamp.com/

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 19 augustus 2018

Ash. Ibeyi

De tweelingzussen Naomi en Lisa-Kainde Díaz maakten ongeveer drie jaar geleden diepe indruk met het titelloze debuut van Ibeyi.
 
De in Parijs opgegroeide zussen combineerden op deze plaat op hele bijzondere wijze invloeden uit de hedendaagse popmuziek met invloeden uit de traditionele West-Afrikaanse Yorùbá cultuur, die ze via hun Cubaanse vader (die ooit in de legendarische bezetting van Buena Vista Social Club speelde) met de paplepel kregen ingegoten tijdens hun jeugd.
 
Het debuut van Ibeyi stond hierdoor met één been in de hedendaagse elektronische popmuziek en R&B, maar klonk door alle exotische invloeden en het gebruik van meerdere talen totaal anders.
 
Het is een omschrijving die ook op gaat voor de muziek op de tweede plaat van Ibeyi, maar Naomi en Lisa-Kainde Díaz hebben zich er zeker niet makkelijk van af gemaakt. Ash is vergeleken met zijn voorganger misschien net wat toegankelijker, maar schijn bedriegt. De plaat bevat een serie lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn nog altijd popliedjes vol verrassing en avontuur.
 
Door het succes van de eerste plaat van Ibeyi hadden de Parijse zussen dit keer de beschikking over een wat rianter budget en was het bovendien haalbaar om wat gasten van naam en faam uit te nodigen. Topmuzikanten als Meshell Ndegeocello en Kamasi Washington zorgen voor mooie momenten, terwijl producer Richard Russell Ash heeft voorzien van een warm en vol klinkend geluid. De onbetwiste sterren op de plaat zijn echter ook dit keer Naomi en Lisa-Kainde Díaz.
 
De zussen voorzien alle songs op de plaat van soulvolle en prachtig bij elkaar kleurende stemmen, die niet bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren maar zich nergens te buiten gaan aan overdaad. Samples van Le Mystère des Voix Bulgares en Michelle Obama, wiens legendarische speech over vrouwenrechten wordt ingezet als basis van een song, voorzien de plaat van nog wat extra vocaal vuurwerk.
 
Ook in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op de tweede plaat van Ibeyi. Waar de vorige plaat op knappe wijze bijna tegenstrijdige invloeden wist te combineren, zijn deze invloeden op Ash volledig samengesmolten tot een uniek eigen geluid. Het zijn deels dezelfde invloeden als op het debuut van Ibeyi, maar Naomi en Lisa-Kainde Díaz hebben hun blik ook verruimd.
 
Ash bevat vergeleken met het debuut van Ibeyi veel meer invloeden uit de hiphop, maar biedt ook ruimte aan invloeden uit de jazz en de ambient en ook deze kleuren mooi bij de invloeden uit de wereldmuziek die ook dit keer een belangrijke rol spelen.
 
Een aantal songs wordt gedomineerd door diepe en stevig aangezette hiphop beats, maar Ash bevat ook een aantal songs waarin het tempo uiterst laag ligt en de prachtige stemmen van de Frans-Cubaanse zussen alleen maar worden gecombineerd met ambient achtige klanken.
 
Met al dit moois zijn we er nog niet, want Naomi en Lisa-Kainde Díaz hebben ook nog eens wat te zeggen. De twee komen op hun tweede plaat strijdlustig op voor gelijke rechten voor iedereen en stellen discriminatie vanwege ras of geslacht stevig aan de kaak. Het geeft de toch al zo overtuigende plaat nog wat extra zeggingskracht.
 
Omdat Ash ook nog eens bij iedere luisterbeurt mooier en bijzonderder wordt, sluit ik niet uit dat Ash zich, net als zijn voorganger gaat scharen onder de beste platen van het jaar. Ga dat horen dus.

Erwin Zijleman


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 18 augustus 2018

The Kid. Kaitlyn Aurelia Smith

Ik heb in 2016 echt heel vaak geprobeerd met het stevig bejubelde Ears, maar de tweede plaat van de Amerikaanse muzikante Kaitlyn Aurelia Smith kreeg me maar niet te pakken.
 
De elektronische muziek vol invloeden uit de ambient kabbelde weliswaar aangenaam voort, maar ging bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit.

Misschien waren de lente en de zomer niet de juiste jaargetijden voor de muziek van de muzikante uit California, want het deze week verschenen The Kid had me wel direct bij eerste beluistering te pakken.
 
The Kid wijkt niet heel erg af van zijn zo geprezen voorganger. Kaitlyn Aurelia Smith maakt ook op haar nieuwe plaat weer zweverige muziek die bestaat uit flarden fluisterzachte zang, subtiele orkestraties, natuurgeluiden en vooral een enorme bak elektronica.
 
Het is muziek vol invloeden uit de ambient, New Wage en Oosterse mystiek, maar The Kid is zeker niet de zoveelste New Age plaat die verlichting moet brengen in deze gejaagde tijden met nieuwsstromen vol ellende. The Kid is zeker geschikt voor wegdromen, maar eist ook nadrukkelijk de aandacht op met muziek vol bijzondere details.
 
Liefhebbers van popliedjes met een kop en een staart zijn bij Kaitlyn Aurelia Smith aan het verkeerde adres. The Kid staat vol met tracks die zeker bij eerste beluistering lastig zijn te doorgronden en alle kanten op kunnen schieten. De plaat is soms heerlijk zweverig en bijna bezwerend, maar kan je ook op het verkeerde been zetten met tegendraadse klanken en bijpassende beats.
 
Kaitlyn Aurelia Smith maakt ook op haar nieuwe plaat weer elektronische muziek van de toekomst, maar heeft ook een batterij antieke synthesizers verzameld die je af en toe mee terug neemt naar de psychedelische pioniers van de elektronische muziek.
 
Makkelijk is het allemaal niet. The Kid kan makkelijk tegen de haren instrijken en zal voor velen een plaat zijn die vooral op de verkeerde golflengte zit of juist helemaal niet aankomt (zoals voorganger Ears bij mij). Het kan echter ook een plaat zijn die je meesleept naar een muzikaal universum dat totaal anders is dan dat op alle andere platen die deze week zijn verschenen. Voor mij valt The Kid in de laatste categorie.
 
Direct bij eerste beluistering was ik onder de indruk van de schoonheid van de nieuwe plaat van Kaitlyn Aurelia Smith, werd ik betoverd door de zweverige en sprookjesachtige klanken en werd ik nieuwsgierig naar alle bijzondere details op The Kid.
 
Zeker wanneer je de nieuwe plaat van Kaitlyn Aurelia Smith met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe rijk en veelzijdig het geluid van de Amerikaanse muzikante is. Er gebeurt soms zoveel dat je overprikkeld zou kunnen raken, maar aan de andere kant heeft The Kid ook een zweverige en bijna rustgevende flow.
 
Kaitlyn Aurelia Smith heeft een vat vol tegenstrijdigheden afgeleverd, maar uiteindelijk winnen voor mij de schoonheid en het avontuur. Het zorgt er voor dat The Kid iedere keer weer anders klinkt, maar ondertussen wint de plaat maar aan schoonheid en kracht. Het kleurt allemaal prachtig bij de herfstbeelden die van buiten tot me komen, maar Kaitlyn Aurelia Smith neemt je ook mee naar een sprookjeswereld waarin je niet uitgekeken raakt. Bijzonder fascinerende plaat.

Erwin Zijleman


Je kunt The Kid hier beluisteren en aanschaffen:

https://kaitlynaureliasmith.bandcamp.com/album/the-kid



Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 17 augustus 2018

The Waves, The Wake. Great Lake Swimmers

The Waves, The Wake starts as a chamber pop album. Slow, solemn, small, frail. 'The Talking Wind' instantly grabbed me, despite that frailness. It was instantly clear Great Lake Swimmers makes a statement here. With self-assurance in abundance the band makes a point: we do not need grandness to excess, we create our own with minimal effects.

Something resembling a rhythm only comes in, still soft and modest, in the second song, 'In A Certain Light'.  This song again is slow and soft.

Canadians Great Lake Swimmers are around for 15 years in 2018 and have released 7 albums over that period. The Waves, The Wake is the third album finding its way to WoNoBlog after 'New Wild Everywhere in 2012' and 'A Forest Of Arms' in 2015. There is a commonality between all these albums: things do not take off between me and Great Lake Swimmers straight away. It always comes sort of slowly (and after a while I forget about the band, until I'm slowly, but in the end pleasantly surprised once again).

With The Waves, The Wake things are not much different. The soft songs sort of passed me by at first. Yet, with each spin it became clear to me that Tony Dekker c.s. again were on to something when creating this piece of work. The Waves, The Wake is an album that has an inner intrinsic beauty. Take 'Falling Apart'. Again a song based on sparse notes and loads of atmosphere over which Dekker sings with his delicate high voice. All sorts of instruments, often associated with classical music and jazz are played to create something of enormous beauty.

Promo photo: Ga Ile Legrand
Where Great Lake Swimmers were always categorised as folk, in 2018 there's not much opportunity to do so. The band explores new routes by letting in strings and woodwinds, atmospheric playing and singing. Music befitting Kairos, the radio show on Concertzender, in short. The music gets to a depth unheard of by Great Lake Swimmers' standards. The kind of music that does not allow for middle ground. Either your with the music, giving it your all or your out. Music to immerse oneself in. Totally, fully. What I remain with to conclude is the qualification I opened this review with.

It is at these moments that the richness of The Waves, The Wake shines through. The finer details of the music reveal themselves, showing the true depths beneath those waves. Although this in some parts is a very bare album, it still allows for all these details. The percussion, deep piano notes, the arrangements, the atmosphere wrapped around the whole.

If I have to compare, The Shins come to mind, but also acts like Low Roar and Novo Amor, where Great Lake Swimmers come out somewhere in the middle. Never rocking out, but also never so delicate to the point that music almost disappears from the music on offer. There's always enough to have a song and not exclusively atmospherics.

Promo photo: Ga Ile Legrand
'Visions Of A Different World' is completely a cappella. Dekker sings over a background "choir", befitting the church the album was recorded in. The sound indeed is wide and broad. A short song, but certainly one with an effect on listeners.

Yes, it is true. Come the 10th song I do get the impression that I have heard enough songs like 'Holding Nothing Back'. Great lake Swimmers are holding back a lot here. That problem is immediately solved. 'Mouth Of Flames' comes with an electric guitar, soft and smooth, true, it does change the mood of the album, once again and right in time. It is 'The Open Sea' however that reminds me most of the Great Lake Swimmers of old. There is a folk feel, that is belied by the piano playing and the atmospherics behind the song itself. It is arguably the song holding the most tension on The Waves, The Wake. The release comes in the chorus. For the first time on the album the band presents a full drum sound, even a full band joins in, ending the album on a grand note. 'The Open Sea' is an impressive end to an impressive album.

Wo.

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 16 augustus 2018

7. Beach House

Ik was er na de release van het briljante Teen Dream in 2010 eerlijk gezegd van overtuigd dat Beach House haar creatieve piek had bereikt. De plaat stond bovenaan mijn jaarlijstje over 2010 en scoort hoog gaat wanneer ik een lijst zou moeten maken voor het gehele nieuwe millennium.
 
De platen die volgden waren inderdaad niet zo goed als het voorlopige meesterwerk van het Frans-Amerikaanse duo, maar zangeres Victoria Legrand en multi-instrumentalist Alex Scally lieten op de platen die volgden toch meer nieuwe dingen horen dan ik had verwacht en wisten nog steeds platen af te leveren die flink boven het maaiveld uit staken.
 
Alles dat Beach House sinds haar debuut uit 2006 heeft bedacht komt samen op 7, dat ik na hooguit een handvol beluisteringen al de meest opwindende plaat van Beach House tot dusver durf te noemen. Al een aantal weken komt 7 uit de speakers en de steile groeicurve van de plaat vlakt nog steeds niet af.

Alex Scally en Victoria Legrand kozen sinds Teen Dream voor een steeds wat gepolijster en ook wat wolliger geluid, maar laten nu de teugels vieren. Het geweldige Dark Spring waarmee de plaat opent intrigeert door opvallend drumwerk en door gitaarlijnen die zich zowel door de dreampop, de shoegaze als de postpunk laten beïnvloeden.
 
Het zijn componenten die in veel tracks op 7 terugkeren. Het gitaarwerk op de zevende studioplaat van Beach House (de prima verzameling restmateriaal die vorig jaar verscheen niet meegeteld) is van grote schoonheid en kan zowel gruizig als dromerig klinken. Het is gitaarwerk dat wordt begeleid door incidenteel opvallend prominent drumwerk, door de atmosferische en benevelende elektronische klankentapijten die we kennen van de vorige platen van de band en natuurlijk door de even onderkoelde als verleidelijke vocalen van Victoria Legrand.
 
Beach House koos op haar vorige platen vaak voor dromerige schoonheid, maar verrast op 7 met een geluid dat naast dromerige passages ook flink wat ruwe randjes bevat. Het geeft het benevelende geluid van het duo een enorme boost. Zelden maakte Beach House muziek die zo spannend en vooral zo dynamisch was, waardoor 7 lieflijk kan strelen, maar je ook ruw vast kan grijpen.
 
Op basis van het bovenstaande verwacht je misschien dat Victoria Legrand en Alex Scully een totaal andere plaat hebben gemaakt dan we van hen gewend zijn, maar dat is zeker niet het geval. 7 is in alles een typische Beach House plaat, maar het is wel een Beach House plaat die je 47 minuten lang in een bijzondere wurggreep houdt.
 
Het zal deels de verdienste zijn van producer Peter Kember, beter bekend als Sonic Boom, die aan de wieg stond van de band Spacemen 3 en wat invloeden van zijn cultband heeft toegevoegd aan het geluid van Beach House.
 
Het levert een plaat op die van de eerste tot de laatste noot intrigeert en betovert met songs die steeds andere invalshoeken kiezen  en hierdoor steeds andere dimensies toevoegen aan het unieke Beach House geluid dat we inmiddels twaalf jaar kennen en koesteren en dat wij betreft uitgroeit boven alles dat de band gemaakt heeft.
 
7 is een vat vol tegenstrijdigheden waarin de bontste kleuren worden afgewisseld met de donkerste grijstinten, maar uiteindelijk schoonheid en avontuur zegevieren. Natuurlijk is het nog veel te vroeg om 7 van Beach House een meesterwerk te noemen, maar ik doe het toch. Meesterwerk! Punt.

Erwin Zijleman

Je kunt hier 7 beluisteren en aanschaffen:

https://beachhouse.bandcamp.com/album/7



Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 15 augustus 2018

Things Change. American Aquarium

De Amerikaanse band American Aquarium bestaat inmiddels een jaar of twaalf en heeft in die twaalf jaar een bescheiden stapeltje platen gemaakt. Het zijn voor het grootste deel zeer aangename, maar niet heel bijzondere platen, die prima in het hokje Americana passen.
 
Met het in 2015 verschenen Wolves leverde de band uit Raleigh, North Carolina, echter een ware voltreffer af en een jaar later was er ook nog eens de prima soloplaat van voorman B.J. Barham.
 
Met Things Change keert American Aquarium terug en hoewel de titel anders doet vermoeden is er op de nieuwe plaat van de Amerikaanse band gelukkig niet al teveel veranderd. Ook op haar nieuwe plaat maakt American Aquarium weer muziek die kan worden getypeerd als Americana, waarbij de band niet bang is om de grenzen van het genre op te zoeken.
 
Het is Americana die op het eerste gehoor misschien niet heel opzienbarend of vernieuwend klinkt, maar sinds Wolves weet ik dat schijn bedriegt. Ook op Things Change maakt American Aquarium weer muziek van een hoog niveau. De zowel door Americana als rock beïnvloede songs van de Amerikaanse band liggen buitengewoon lekker in het gehoor, maar steken ook knap in elkaar.
 
Hetzelfde geldt voor de muziek op de plaat. Things Change overtuigt makkelijk met een toegankelijk rockgeluid, maar het is ook een rockgeluid vol bijzonder fraai gitaarwerk en met prachtige pedal steel bijdragen, die het geluid van American Aquarium steeds weer de rootsmuziek in slepen. American Aquarium flirt hiernaast wat intensiever met Southern Rock, waardoor ik dit keer wat raakvlakken hoor met de muziek van Drive-By Truckers; een vergelijking waar geen enkele band zich voor hoeft te schamen. Hetzelfde geldt voor de vergelijking met de platen van Jason Isbell, die een paar jaar geleden nog een plaat van de band produceerde.
 
De productie is dit keer overgelaten aan John Fullbright, die een fraai evenwicht heeft gevonden tussen rock en roots. Met de songs, de instrumentatie en de productie op en van de plaat is helemaal niets mis en ook in vocaal opzicht klinkt het allemaal weer prima. B.J. Barham beschikt over een aangenaam stemgeluid, maar klinkt ook voldoende rauw en doorleefd en kruipt hier en daar tegen Springsteen (denk aan Nebraska) aan.

Wolves schaarde ik uiteindelijk onder de betere platen van 2015 en ook Things Change blijkt een echte groeiplaat. Bij eerste beluistering klonk de plaat vooral aangenaam, maar ik hoor toch steeds meer songs die iets met me doen of muzikale uitstapjes of passages waar ik heel gelukkig van word.
 
Zowel in Europa als in de Verenigde Staten is American Aquarium nog relatief onbekend, maar de band uit Raleigh, North Carolina, laat op haar nieuwe plaat wederom nadrukkelijk horen dat het met de besten mee kan. De spoeling in het genre is de laatste tijd relatief dun (of ik mis van alles), maar met de nieuwe van American Aquarium ligt er toch weer een topplaat in het genre.

Erwin Zijleman

Je kunt Things Changes hier beluisteren en aanschaffen:

https://americanaquarium.bandcamp.com/album/things-change


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 14 augustus 2018

Sweet Decay. Ciaran Lavery

Eerder dit jaar twijfelde ik nog wat over de in brede kring geprezen plaat van Isaac Gracie, die momenteel over aandacht niet te klagen heeft. Gelijk met Isaac Gracie bracht de Noord-Ierse singer-songwriter Ciaran Lavery een nieuwe plaat uit en deze plaat heeft vooralsnog wel over aandacht te klagen.
 
Het is doodzonde, want waar Isaac Gracie het nog vooral moet hebben van de belofte en een aantal goede songs, maakt de muzikant uit het kleine dorp Aghagallon in het Noord-Ierse county Antrim op Sweet Decay diepe indruk.
 
Dat doet Ciaran Lavery overigens niet voor de eerste keer, want het in 2016 verschenen Let Bad In kreeg ook in Nederland goede recensies, terwijl zijn eerdere platen goed scoorden in zijn vaderland. Het ontging me vrijwel allemaal, maar toen de eerste noten van Sweet Decay uit de speakers kwamen was ik vrijwel onmiddellijk verkocht.
 
Dat is in eerste instantie vooral de verdienste van de zang van de Noord-Ierse singer-songwriter. Ciaran Lavery zingt op zijn nieuwe plaat vol gevoel en vaak met hart en ziel. De Noord-Ierse muzikant beschikt bovendien over een bijzonder stemgeluid, dat hier en daar wel wat doet denken aan dat van de Britse muzikant Passenger of aan dat van de al weer wat uit beeld geraakte James Blunt. Waar die stemmen me na verloop van tijd wat tegen staan, is de zang van Ciaran Lavery op Sweet Decay wonderschoon.
 
Het is niet alleen de stem van Ciaran Lavery die binnenkomt bij beluistering van de man’s nieuwe plaat, want ook zijn songs zijn prachtig. Het zijn stuk voor stuk tijdloze songs met vooral invloeden uit de folk en de pop, maar Ciaran Lavery sleept er ook nog wat andere invloeden bij. Het is momenteel dringen binnen de folkpop, maar Sweet Decay is veel beter dan vrijwel alle andere platen die dit label momenteel krijgen opgeplakt en is wat mij betreft ook wat te bijzonder voor dit hokje.
 
Ciaran Lavery heeft zijn nieuwe plaat voorzien van stemmige en warmbloedige klanken en maakt indruk met ingetogen maar melodieuze songs, die zich genadeloos opdringen en die maar mooier en mooier worden. Direct bij eerste beluistering van Sweet Decay had ik het idee dat ik de plaat al jaren kende, wat alles te maken heeft met het tijdloze karakter van de songs van de Noord-Ierse muzikant, die met speels gemak een brug slaat tussen de vroege platen van Cat Stevens, Van Morrison in zijn meest romantische bui en de succesvolle singer-songwriters uit het heden.
 
Het is niet eens zo makkelijk om te omschrijven wat zo bijzonder is aan de nieuwe plaat van Ciaran Lavery, maar ach wat is het mooi en indringend en wat bouwt de Noord-Ier de spanning in zijn songs mooi op. Kippenvelplaat. Van de eerste tot de laatste noot.

Erwin Zijleman

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 13 augustus 2018

Second. Whale and the Village

Ik krijg ieder jaar vele jaarlijstjes van lezers van deze blog toegestuurd, maar er zijn er niet veel waarin ik vrijwel geen enkele plaat ken.
 
Lijstjes verzinnen met platen die ik niet ken is niet eens zo bijzonder, maar wat wel bijzonder is dat ik in dit specifieke jaarlijstje altijd een aantal platen ontdek die ik echt niet hadden willen missen.

 
In het jaarlijstje dat me eind vorig jaar al de nieuwe plaat van Eleanor McEvoy opleverde, was de eerste plaats gereserveerd voor Second van Whale And The Village en dat zei me werkelijk niets.

Dat is ook niet zo gek, want Whale And The Village is een band uit het Finse Turku en het is een band die het vooralsnog met bescheiden aandacht uit de rest van de wereld moet doen. Dat moet haast wel gaan veranderen want Whale And The Village maakt op haar tweede plaat muziek die een breed publiek moet kunnen betoveren en veroveren.
 
Zangeres Irene Jussila, gitarist en percussionist Petteri Granberg en snarenwonder Lauri Haario (gitaar, banjo, mandoline), inmiddels aangevuld met bassist Antto Ilvonen, maken op Second muziek waarvan je alleen maar heel erg vrolijk van kunt worden. Het is muziek met invloeden uit de folk en de Americana, maar de Finse band heeft ook een enorm zwak voor aanstekelijke pop.
 
Net als bijvoorbeeld Mumford & Sons en The Lumineers maakt Whale And The Village banjo folk die fris en aanstekelijk klinkt, maar de Finse band heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat hier en daar ook herinneringen oproept aan de droomdebuten van Edie Brickell en Fairground Attraction.
 
Het eigen geluid is voor een belangrijk deel de verdienste van zangeres Irene Jussila, die op Second geweldig zingt. De zangeres uit Turku heeft soul, maar legt naast emotie ook flink wat plezier in haar stem en dat plezier draagt ze makkelijk over op de luisteraar. Irene Jussila kan flink uithalen, maar net zo makkelijk verleidelijk fluisteren, waardoor haar zang blijft betoveren.

De uptempo songs van Whale And The Village zitten niet alleen vol zonnestralen, maar ook boordevol energie, wat de muziek van de Finse band een enorme boost geeft. Whale And The Village grossiert op Second in heerlijke melodieën, onweerstaanbare refreinen en in klanken die het humeur heel veel goed doen. Waar bij met name Mumford & Sons de verveling bij mij heel snel toe staat, worden de frisse popliedjes van Whale And The Village alleen maar beter en onweerstaanbaarder.
 
De band uit Turku heeft niet alleen een goed gevoel voor buitengewoon lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar Second zit ook nog eens razend knap in elkaar. Irene Jussila maakt zoals gezegd in vocaal opzicht flink wat indruk, maar ook in muzikaal opzicht is Second een ijzersterke plaat.
 
Het snarenwerk op de plaat is geweldig, maar ook de bijdragen van bas, percussie en viool mogen er zijn. Ook de songs van de Finse band zijn van hoog niveau en afwisselender dan het bovenstaande suggereert. Alle songs van Whale And The Village zitten vol zonnestralen, maar de band uit Turku varieert flink met het tempo en met de verwerkte invloeden en schakelt hier en daar over naar pure rootsmuziek.
 
Second van Whale And The Village is zo’n plaat die met een beetje geluk hele volksstammen aan zich weet te binden, maar voorlopig moet de Finse band het doen met bescheiden aandacht. Dat moet maar eens gaan veranderen, want dit is inderdaad een plaat die er in 2017 in positieve zin uit sprong.

Erwin Zijleman

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 12 augustus 2018

Francis Trouble. Albert Hammond Jr.

Ik had als kind een cassettebandje met songs van Albert Hammond, die vooral bekend is van wereldhits als It Never Rains In Southern California en The Free Electric Band.
 
Bijna 30 jaar later zou zijn zoon Albert Hammond Jr. furore maken in The Strokes. De band die in 2001 verpletterend debuteerde met Is This It, zou het niveau van dit debuut helaas nooit meer overtreffen en is sinds 2003 meer dood dan levend.
 
Albert Hammond Jr. maakt sinds 2006 soloplaten en leverde onlangs met Francis Trouble zijn vierde plaat onder zijn eigen naam af.
 
De vorige drie soloplaten van de jonge Hammond telg vond ik best aardig, maar ook zeker niet meer dan dat en hetzelfde leek bij vluchtige beluistering te gelden voor Francis Trouble. Toen de plaat een paar songs onderweg was, merkte ik echter dat ik er met verrassend veel plezier naar luisterde en kreeg ik langzaam maar zeker door dat Albert Hammond Jr. zichzelf op zijn vierde soloplaat heeft overtroffen.
 
Francis Trouble staat vol met puntige, aanstekelijke en al vrij snel volstrekt onweerstaanbare popliedjes. Het zijn popliedjes die nadrukkelijk herinneren aan de geniale songs op het debuut van The Strokes, waarop Albert Hammond Jr. nog volledig in de schaduw stond van voorman Julian Casablancas.
 
Een aantal songs op Francis Trouble had zo op Is This It kunnen staan, maar Albert Hammond Jr. verrast op zijn nieuwe plaat ook met net wat meer ingetogen songs die een brug slaan tussen het werk van zijn vader en de singer-songwriters van het moment. Een echte singer-songwriter plaat wordt Francis Trouble echter nergens, al is het maar omdat de muzikant uit New York al zijn songs vol stopt met zijn uit duizenden herkenbare gitaarloopjes.
 
Zeker de eerste helft van de plaat staat vol met aanstekelijke songs die meedogenloos verleiden, maar de songs op de tweede helft van de plaat zijn de groeibriljanten die van Francis Trouble uiteindelijk zo’n geweldige plaat maken.
 
Albert Hammond Jr. is de afgelopen 20 jaar vooral de zoon van of lid van The Strokes, maar op Francis Trouble is hij vooral zichzelf. Het is razend knap hoe de Amerikaanse muzikant de aanstekelijke songs waarop zijn band het patent had weet te voorzien van diepgang en avontuur. Iedere keer als ik naar Francis Trouble luister hoor ik nieuwe dingen, maar ondertussen is het ook een plaat die goed is voor een steeds leuker feestje.
 
Zoveel aandacht als zijn band ooit kreeg gaat Albert Hammond Jr. met zijn soloplaten nooit krijgen, maar Francis Trouble is veel beter dan alles dat The Strokes na hun debuut hebben gemaakt en zaagt hier en daar zelfs voorzichtig aan de poten van de klassieker uit 2001. Wat een aangename verrassing.

Erwin Zijleman

Je kunt Francis Trouble hier beluisteren en aanschaffen:

https://alberthammondjr.bandcamp.com


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 11 augustus 2018

If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous. Sarah McQuaid

Het aanbod van nieuwe muziek is momenteel zo groot dat er iedere week stapels platen buiten de boot vallen op deze blog. Het zijn soms platen die ik na beluisteren en eventueel wikken en wegen toch net wat minder vond dan de platen die wel aan bod zijn gekomen of het zijn platen die ik niet eens heb kunnen beluisteren.

Platen in de laatste categorie krijgen soms later alsnog een kans, maar voor een plekje op deze blog is het dan meestal te laat. Het geldt gelukkig niet voor If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous van Sarah McQuaid, al is deze plaat al weer een aantal maanden oud.

Dat Sarah McQuaid buiten de boot viel is ongelukkig, al is het maar omdat haar vorige plaat, Walking Into White uit 2012, ten onrechte, hetzelfde lot beschoren was. Het is bovendien zonde, want Sarah McQuaid is een zeer getalenteerd singer-songwriter. Toch begrijp ik het wel dat ik niet direct overtuigd was van de kwaliteit van de nieuwe plaat van de tegenwoordig vanuit Engeland opererende singer-songwriter, want Sarah McQuaid maakt muziek die dieper graaft dan gebruikelijk en die stevig is verankerd in de traditionele (Keltische) folk en dat is een genre waar je me niet altijd voor wakker kunt maken.

Op If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous werkt Sarah McQuaid samen met levende Britse folklegende Michael Chapman, die ze een paar jaar geleden tegen het lijf liep op een festival en die al snel aanbood om haar nieuwe plaat te produceren.

Het bleek een botsing van twee werkwijzen, want waar Michael Chapman graag improviseert, houdt Sarah McQuaid van een gedegen voorbereiding. Zo te horen heeft die laatste werkwijze uiteindelijk gedomineerd, want de muziek van Sarah McQuaid klinkt ook op haar nieuwe album weer zeer verzorgd.

In de openingstrack domineren fraaie elektrische gitaarlijnen en een stemmige trompet, maar Sarah McQuaid heeft op If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous vaak genoeg aan een akoestische gitaar of een piano. De songs op de plaat zijn met veel precisie gemaakt, wat je hoort in de instrumentatie die vaak eenvoudig maar ook uitermate trefzeker is.

Het grotendeels akoestische geluid op de plaat past prachtig bij de stem van Sarah McQuaid. Het is een warm en bijzonder stemgeluid dat vol gevoel en emotie zit. Het is een stem die me wel wat doet denken aan die van Carly Simon, al zit Sarah McQuaid ook tegen een aantal folkstemmen aan en hoor ik bovendien wat van Judie Tzuke.

Het klinkt allemaal erg mooi en aangenaam, maar Sarah McQuaid maakt muziek die meer doet dan een aangenaam klankentapijt bieden. Haar songs zitten vol verrassende wendingen en altijd is er de stem die de songs op If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous voorziet van veel emotionele lading. Bij eerste beluistering was het me op een of andere manier net te heftig, maar inmiddels kan ik alleen maar genieten van de nieuwe plaat van Sarah McQuaid, die de ene na de andere prachtsong uit de speakers laat komen. Het zijn voornamelijk eigen songs, maar ook in de knappe cover van Forever Autumn, dat Jeff Wayne ooit schreef voor de soundtrack bij The War Of The Worlds, hoor je hoe bijzonder Sarah McQuaid te werk gaat.

Voor de liefhebber van zonnige luisterliedjes is het vast wat te donker, maar liefhebbers van knap in elkaar stekende en prachtig gezongen folk met wat Keltische invloeden horen het op het moment echt nergens mooier dan op de platen van Sarah McQuaid in het algemeen en op If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous in het bijzonder.

Erwin Zijleman

Je kunt If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous hier beluisteren en kopen:

https://sarahmcquaid.bandcamp.com/album/if-we-dig-any-deeper-it-could-get-dangerous.



Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 10 augustus 2018

Dancing With The Beast. Gretchen Peters

De Amerikaanse singer-songwriter Gretchen Peters maakt als sinds de jaren 90 muziek, maar maakte in eerste instantie vooral indruk als songwriter voor jongere talenten in de Nashville scene als Martina McBride en Trisha Yearwood.
 
Haar eigen platen waardeer ik zeer sinds het in 2008, samen met Tom Russell gemaakte, One To The Heart, One To The Head, en vooral het in 2012 verschenen Hello Cruel World.
 
In 2015 overtrof Gretchen Peters echter alle verwachtingen met het geweldige Blackbirds dat in het betreffende jaar mijn jaarlijstje haalde.
 
Ruim drie jaar later is de singer-songwriter uit Nashville terug met Dancing With The Beast. Met haar nieuwe plaat moet Gretchen Peters natuurlijk opboksen tegen het geweldige Blackbirds, maar direct bij de eerste noten van de openingstrack van Dancing With The Beast had ze me al weer te pakken.
 
Gretchen Peters heeft een voorliefde voor donker getinte songs en ook haar nieuwe plaat staat er weer vol mee. Op Dancing With The Beast staat de positie van vrouwen in de samenleving centraal en het is een positie waar Gretchen Peters niet vrolijk van wordt.
 
Veel van de songs op de plaat zijn geïnspireerd door de #MeToo beweging en de vrouwonvriendelijke uitspraken van de president van haar vaderland, maar Gretchen Peter vertelt ook donkere verhalen over het troosteloze leven op het Amerikaanse platteland en voegt tenslotte nog wat frustraties over het leven ‘on the road’ toe.
 
Alleen de teksten (na te lezen op de website van Gretchen Peters, http://www.gretchenpeters.com/music/dancing-with-the-beast/) maken van Dancing With The Beast al een interessante plaat, maar ook in muzikaal opzicht is het weer een prachtplaat.
 
Gretchen Peters kon ook dit keer een beroep doen op een aantal geweldige muzikanten, onder wie meestergitarist Will Kimbrough, toetsenist Barry Walsh en multi-instrumentalist Doug Lancio, die de meeste songs op de plaat voorzien van een ingetogen, donker, maar ook stemmig en veelkleurig geluid.
 
Het is een geluid waarin de stem van Gretchen Peters geweldig tot zijn recht komt. Alle ellende en weemoed in de teksten van de Amerikaanse singer-songwriter gaat leven door de emotievolle en doorleefde vocalen van Gretchen Peters, die net als op haar vorige platen indruk maakt en voor mij niet onder doet voor de groten in het genre.
 
Voor een ieder die momenteel vooral geïnteresseerd is in zonnestralen, komt Dancing With The Beast mogelijk wat donker en zwaar over, maar muziekliefhebbers die niet vies zijn van een beetje melancholie zullen ook de nieuwe plaat van Gretchen Peters zeer kunnen waarderen.
 
Ik reserveerde zoals gezegd een plek in mijn jaarlijst voor de vorige plaat van de singer-songwriter uit Nashville en het zal me niet verbazen als Dancing With The Beast uiteindelijk net zoveel krediet krijgt. Ook met haar nieuwe plaat behoort Gretchen Peters immers tot de absolute top.

Erwin Zijleman

Je kunt Dancing With The Beast hier beluisteren en kopen:

https://gretchenpeters.bandcamp.com/releases


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 9 augustus 2018

Bon Voyage. Melody's Echo Chamber

Melody’s Echo Chamber is een Franse band die is geformeerd rond de Parijse muzikante Melody Prochet. Deze Melody Prochet speelde een jaar of zeven geleden met haar vorige band My Bees Garden in het voorprogramma van Tame Impala en Kevin Parker, de voorman van de Australische neo-psychedelica band, was zo onder de indruk van de Française, dat hij haar stimuleerde een nieuwe band te beginnen.
 
Kevin Parker had vervolgens flink wat invloed op het in de herfst van 2012 verschenen titelloze debuut van de Franse band, dat vervolgens flink werd bewierookt door de critici en terecht.
 
De dreampop met Franse tinten van Melody’s Echo Chamber smaakte naar veel meer, maar sinds de release van het debuut is het helaas lang stil geweest rond de band. Melody Prochet werd eerst getroffen door een ernstige writer’s block en vervolgens door een nog veel ernstiger ongeval. Inmiddels is ze gelukkig volledig hersteld en heeft ze ook haar inspiratie weer hervonden. Deze inspiratie heeft Bon Voyage, het tweede album van Melody’s Echo Chamber opgeleverd.
 
Over de nieuwe plaat van de Parijse band heb ik een beetje slecht nieuws en heel veel goed nieuws te melden. Het slechte nieuws is dat het lange wachten uiteindelijk slechts 7 tracks en 33 minuten muziek oplevert. Het goede nieuws is dat er in die 7 tracks en 33 minuten ongelooflijk veel moois en ongelooflijk veel verrassends is te horen.
 
Het debuut van Melody’s Echo Chamber was bijna zes jaar geleden een veelzijdige maar over het algemeen genomen redelijk toegankelijke plaat, waarop invloeden uit de dreampop werden gecombineerd met een beetje psychedelica, een Frans tintje en wat raakvlakken met de invloedrijke band Stereolab.
 
Tussen het debuut en de tweede plaat van de band van Melody Prochet zit een lange periode van zes jaar, maar in muzikaal opzicht zitten er lichtjaren tussen beide platen. Op Bon Voyage haalt Melody’s Echo Chamber de mosterd vooral bij de psychedelica uit de jaren 60, maar de tweede plaat van de Parijse band is zeker niet de zoveelste plaat die de psychedelica uit deze periode laat herleven.
 
Melody Prochet voegt 1001 invloeden aan de psychedelische klanken toe en put hierbij net zo makkelijk uit Franse filmmuziek uit de jaren 70 als uit de Braziliaanse bossanova uit deze periode. Hier blijft het niet bij, want de Franse band voegt, onder aanvoering van haar frontvrouw, ook nog wat Franse zuchtmeisjes zwoelheid toe aan het geluid van de band en verrijkt dit al zo volle en veelzijdige geluid verder met invloeden uit de jazzrock en met moderne elektronische muziek. Ook hiermee zijn we er nog niet, want hier en daar zijn ook gruizige of bluesy gitaren en invloeden uit het Midden Oosten te horen en incidenteel slaat ook nog de gekte kort toe.

Het levert een plaat op die je van de ene in de andere verbazing doet vallen, maar het is ook een plaat die imponeert en die je steeds dieper meevoert in het unieke muzikale universum van Melody’s Echo Chamber, waarin Melody Prochet zich niet alleen bedient van het Engels en het Frans, maar ook van het Zweeds.
 
Er gebeurt in het ruime half uur dat Bon Voyage duurt zoveel dat het je soms duizelt, maar als je gevoelig bent voor de bijzondere verleiding van de Franse band is deze verleiding genadeloos. Ik luister inmiddels voor de zoveelste keer naar Bon Voyage en hoewel ik nog steeds naar houvast zoek, ben ik ook volledig verslaafd aan deze fascinerende plaat die je alle kanten op slingert maar steeds weet te verleiden met prachtige klanken, zwoele zang en songs die de fantasie maar eindeloos blijven prikkelen. Dat de tweede plaat van Melody’s Echo Chamber het lange wachten meer dan waard was zal inmiddels duidelijk zijn.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar Bon Voyage luisteren en het album aanschaffen:

https://melodysechochamber.bandcamp.com/album/bon-voyage


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 8 augustus 2018

Tracyanne & Danny. Tracyanne & Danny

Tracyanne & Danny is een duo dat bestaat uit Tracyanne Campbell, bekend als de frontvrouw van de band Camera Obscura, en Danny Coughlan, die in kleine kring bekend is onder de naam Crybaby.
 
Camera Obscura maakte een aantal platen die niet onder doen voor het allerbeste van Belle & Sebastian, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar de verrichtingen van Tracyanne & Danny.
 
Toen de eerste noten van het titelloze debuut van het tweetal uit de speakers kwamen wist ik onmiddellijk dat het goed zat. Tracyanne & Danny maken op hun debuut suikerzoete popliedjes met een vleugje melancholie en het zijn popliedjes die al snel onweerstaanbaar zijn. Het zijn popliedjes die doen denken aan Belle & Sebastian en natuurlijk aan Camera Obscura, maar Danny Coughlan voegt ook nog een vleugje Richard Hawley en Roy Orbison toe aan het debuut van het Britse tweetal.
 
Tracyanne & Danny namen hun debuut op in de studio van Edwyn Collins in Schotland en de voormalige voorman van de Schotse cultband Orange Juice nam ook de helft van het productiewerk voor zijn rekening. Sean Read (Dexy’s Midnight Runners) tekende voor de andere helft van de productie en is onder andere verantwoordelijk voor de sfeervolle blazers op de plaat.
 
Deze blazers worden gecombineerd met flink wat strijkers, keyboards, gitaren en een ritmesectie, waardoor het geluid van Tracyanne & Danny lekker vol klinkt. Op hetzelfde moment klinkt het debuut van het tweetal vaak behoorlijk ingetogen en moeten de stemmen de hoofdrol opeisen. Tracyanne & Danny maken indruk met deze stemmen, die prachtig bij elkaar blijken te passen.
 
Vergeleken met het werk van Camera Obscura klinkt het debuut van de frontvrouw van de band net wat donkerder, wat ongetwijfeld te maken heeft met de dood van Camera Obscura bandlid Carey Lander in 2015. Gelukkig mag de zon op de plaat met Danny Coughlan ook overdadig schijnen, zeker wanneer het duo zich laat begeleiden door hemelse gitaarlijnen.
 
Blazers, strijkers en een pedal steel zorgen steeds voor overdrijvende wolkjes, maar op het debuut van Tracyanne & Danny wint het zoete het uiteindelijk van het bittere. De bitterzoete popsongs van het tweetal zijn hier en daar voorzien van een vleugje jaren 50, wat weer fraai combineert met de 90s indiepop van het tweetal.
 
Het debuut van Tracyanne & Danny is een plaat die bijzonder makkelijk verleidt met zonnige klanken en onweerstaanbare melodieën, maar het is ook een plaat die onder de verleidelijke oppervlakte veel te bieden heeft. In muzikaal opzicht steekt het allemaal knap en veelzijdig in elkaar, maar ook de zang van het tweetal dwingt, ondanks hier en daar een wat minder vaste noot, steeds meer respect af.
 
Tracyanne & Danny hebben een plaat gemaakt die je zorgeloos laten genieten van een zonnige dag, maar die wanneer de dag er op zit ook goed is voor een melancholisch slot. Juist de combinatie van de twee uitersten maakt van deze plaat een plaat die veel beter is dan vrijwel alles dat de afgelopen week verschenen is.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar Tracyanne & Danny luisteren en het album aanschaffen:

https://tracyanneanddanny.bandcamp.com



Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 7 augustus 2018

Golden Hour. Kacey Musgroves

Kacey Musgraves maakte tussen 2002 en 2007 al een drietal weinig opzienbarende platen, maar liet op het in 2013 verschenen Same Trailer Different Park voor het eerst horen wat ze in haar mars had.
 
De singer-songwriter uit Mineola, Texas, werd op dat moment nog gezien als een exponent van de wat brave Nashville countrypop en bovendien getipt als een van de potentiële opvolgers van Taylor Swift, die de country op dat moment verruilde voor pure pop.
 
Ik pikte Same Trailer Different Park bij toeval op en hoorde hoe de plaat zich langzaam maar zeker ontwikkelde van een ‘guilty pleasure’ tot een persoonlijke favoriet.
 
Toen in de zomer van 2015 Pageant Material verscheen waren mijn verwachtingen dan ook hooggespannen en Kacey Musgraves maakte deze verwachtingen meer dan waar. Kacey Musgraves werd nog steeds in het hokje van de Nashville countrypop geduwd, maar liet op Pageant Material op indrukwekkende wijze horen dat hokjes te verenigen zijn.
 
Op Pageant Material liet de singer-songwriter uit Texas horen dat country uit de jaren 70 prima samen gaat met Nashville countrypop uit het huidige millennium en maakte ze muziek die het goed deed op de populaire country radiostations uit Nashville, maar die ook in de smaak viel bij liefhebbers van alternatievere of juist puurdere Americana en bij liefhebbers van een meer pop georiënteerd geluid.
 
Door het succes van Pageant Material hebben we lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Kacey Musgraves, al leverde ze aan het eind van 2016 nog wel een prima kerstplaat af. Het lange wachten wordt nu echter beloond met Golden Hour, dat de lijn van Same Trailer Different Park en Pageant Material doortrekt en het bijzondere geluid van Kacey Musgraves verder perfectioneert.
 
Golden Hour is een behoorlijk ingetogen plaat die meer lijkt geworteld in de traditionele country waarmee Kacey Musgraves opgroeide in Mineola, Texas, maar aan de andere kant verwerkt de Amerikaanse singer-songwriter ook nog steeds nadrukkelijk invloeden uit de pop in haar muziek.
 
Het is muziek waarmee Kacey Musgraves zich nog wat nadrukkelijker onderscheidt van haar concurrenten en het is muziek die ik met geen mogelijkheid kan weerstaan. Direct bij de eerste noten van Golden Hour werd ik gelukkig en toen Kacey Musgraves begon te zingen was ik verkocht.
 
De mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse singer-songwriter staat op Golden Hour nog wat centraler dan op haar vorige platen en wordt omgeven door een prachtige en voornamelijk ingetogen instrumentatie. Het zorgt er voor dat de muziek van Kacey Musgraves zich nog wat meer opdringt en nog wat meer betovert.
 
De Texaanse singer-songwriter vertelt nog altijd prachtige verhalen en staat ondertussen ook nog eens een brug tussen de countrymuziek uit het heden en die uit een ver verleden. Hier blijft het niet bij want Golden Hour laat ook liefde voor de Amerikaanse pop uit de jaren 70 horen en flirt ook nog een enkele keer met de dansvloer.
 
Ik hield al intens van de muziek van Kacey Musgraves, maar Golden Hour zet nog eens een flinke stap. De lat lag hoog voor Kacey Musgraves, maar ze gaat er met speels gemak overheen. Bijzonder indrukwekkend en wat klinkt het lekker.

Erwin Zijleman

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 6 augustus 2018

Floating Features. La Luz

Ik weet niet meer precies wat ik verwachte toen ik de hoes van Floating Features van La Luz voor het eerst in handen had, maar in ieder geval niet de klanken die uit de speakers kwamen.
 
De vier vrouwen die hun vorige thuisbasis Seattle, Washington, onlangs verruilden voor de Californische zon in Los Angeles, combineren op hun derde plaat (de vorige twee zijn me eerlijk gezegd ontgaan) invloeden uit de garagerock, psychedelische rock, Westcoast pop en dreampop en overgieten dit vervolgens met een heerlijke dosis Surf.
 
Ik heb toch ook nog maar even naar de vorige platen van de band geluisterd en die klinken wat rauwer en gruiziger. Absoluut het beluisteren waard, maar ik geef de voorkeur aan de nieuwe plaat, die de zomer onmiddellijk in huis haalt.
 
Het is bijzonder hoe La Luz muziek kan maken die enkele decennia oud lijkt, maar waarin toch ook op subtiele wijze invloeden zijn verwerkt uit genres die in de jaren 60 nog lang niet bedacht waren. De recentere invloeden komen vooral uit de dreampop, maar bij beluistering van Floating Features word je toch vooral het California uit de jaren 60 ingesleurd.
 
Het Amerikaanse viertal kan hierbij verleiden met bedwelmende klanken en bijna hypnotiserende koortjes, maar La Luz kiest hier en daar ook voor een wat steviger geluid, waarbij opvalt dat de vier vrouwen van de band geweldig kunnen spelen. Floating Features valt hiernaast op door een geweldige productie die van de hand van Black Keys voorman Dan Auerbach blijkt te zijn.
 
Auerbach heeft de retro elementen in de muziek van La Luz wat versterkt en heeft de band gestimuleerd om in muzikaal opzicht los te gaan. De gitaren mogen heerlijk rammelen en scheuren, de ritmesectie strooit met stuwende ritmes en tussen alle lagen door zeurt ook nog eens een heerlijk orgeltje. Vooral het gitaarwerk op de plaat is fantastisch, zeker wanneer flink wat invloeden uit de 60s Surfrock van stal worden gehaald.
 
La Luz kan er stevig tegenaan gaan, maar kan ook zwoel klinken, waarbij het klinkt als een cocktail met gelijke delen Mazzy Star en The Mamas & The Papas. In muzikaal opzicht valt er al veel te genieten, maar bij beluistering van Floating Features viel ik vooral als een blok voor de heerlijke zang en de onweerstaanbare koortjes.
 
En zo blijft La Luz je maar heen en weer slingeren tussen gemoedstoestanden en popmuziek van alle tijden. Het is muziek die niet zou misstaan in een documentaire over de ‘Summer of Love’, maar je ziet de vier dames ook zomaar opduiken in een David Lynch film of in een serie als Fargo of True Detective, zeker als ze zo weglopen van de bijzondere cover van de plaat.
 
Floating Features is een plaat die je makkelijk van je sokken blaast of in dromenland brengt, maar het is ook nog eens een plaat die in rap tempo beter wordt. Voor mij een enorme verrassing.

Erwin Zijleman

Je kunt Floating Features hier beluisteren en kopen:

https://laluz.bandcamp.com/album/floating-features




Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g