The Hackensaw Boys. The Hackensaw Boys

The Hackensaw Boys are back in NL. Tuesday they play the venue I saw them for the first time, Q Bus in Leiden. It must have been 2004, 'Keep It Simple' the album at hand. A show so energetic that I was pretty spellbound for most of the show, with not one but two spine tingling moments if I remember correctly.

A few months later the band played there again and I brought my then 10 year old son. He went out to score some autographs and did not return from the dressing room. What is he doing there? Also the show did not start at the indicated time. He was getting a guitar lesson. Playing for a couple of months at the time, he was taught The Beatles' 'Blackbitd' in the dressing room and not leaving until he could play that first riff.

In The Hackensaw Boys members come and go and so did singer-guitarist-songwriter David Sickmen. Years later, after he returned, we went to the band's dressing room once again and 'Blackbird' was played in its entirety. "It is the same guitar, you know", David said.

By now I have no clue how many times I've seen the band play, except that I've missed the last tour. perhaps one other through the almost 20 years. This Tuesday is gonna be tight. Still positive or not?

This year, The Hackensaw Boys released a new album and I have to admit I hadn't bothered to listen to it. Also, because I knew this date would come in December. I wanted to listen to the album with a fresh ear and I have a few times now. Am I very enthusiastic? No. Am I disappointed? No, far from even. What it is, is that The Hackensaw Boys misses one piece of pepper: Jimmy Stelling's banjo. Ever since he left for the second time, there's something missing. This is compensated in several songs, where exactly the right notes are played at the right moment. These little pieces of The Hackensaw Boys magic is present on the new album.

David Sickmen without a doubt is and was the best songwriter of all members, a few positive, individual exceptions aside. However, now he is the only writer and this does make the band more uniform. In 2022 The Hackensaw Boys is David Sickmen with more or less anonymous musicians accompanying him. That enormous source of energy circling around the band is no longer there. (Yes, I know, I'm also almost 20 years older.)

'The Hackensaw Boys' is a nice album to listen to and I love listening to Sickmen's voice, anytime. It is not an album to live through, to be energised by. This makes it a different band, that I still very much hope to be present at tomorrow. Fingers crossed.

Wout de Natris

You can listen to and order The Hackensaw Boys here:

https://hackensawboys.bandcamp.com/album/hackensaw-boys

Christine McVie 1943 - 2022

An international conference of a week in a far away country, a serious case of food poisoning and some Covid to top things off. That sort of things make even WoNoBlog stop in its tracks. For the first time since February 2012 you have missed something on this blog.

I was still in Addis Ababa when the news of Christine McVie's demise reached me. Of course through an app of the biggest Fleetwood Mac fan in my circle of close friends. With no time to write and very soon no health either.

It may sound disrespectful but of the three principle songwriters of Fleetwood Mac, the biggest version of course, she is the least spectacular if not a tad boring, in a positive way. If anything underscores this, it is her, self-titled, solo album from the mid 80s. I bought it, of course, but I may not have played it even once as a whole, if my memory serves me well, that is. I am listening to it right now on Spotify. What do I hear? Middle of the road pop rock with an Andrew Gold vibe, as 'The Challenge' has a very much 'Lonely Boy' feel over it. It is not that this music is bad, it is just so unassuming, so modest, but not as bad as I had thought. I can imagine taking the album out of the wall and play it some time.

Christine McVie entered my life as Christine Perfect, singer of Chicken Shack, an English blues band. She sang an Etta James song called 'I'd Rather Go Blind'. (Not that I knew this at the time, none of it.) It was a modest hit and I sort of liked it. It became a modest hit once again some five years later and I had it on a cassette tape. One of the song to dance with the girls with. The closest thing to kissing this dancing was and 'I'd Rather Go Blind' worked really well here.

In these years Christine Perfect had become Christine McVie and a part of Fleetwood Mac, the in between version of the band before Buckingham-Nicks joined. Once they joined and the self-titled debut of Fleetwood Mac mach 3 was released, the band reached for the highest peaks that were reached with 'Rumours'. Marriage and relationships faltered the band soared. 'Go Your Own Way' but not apart so to say.

Christine McVie co-wrote 'Don't Stop', a song almost as good as the first single and the fourth, 'You Make Loving Fun', far less spectacular but certainly as good. It wasn't until the comeback album 'Tango In The Night', made to save drummer Mick Fleetwood from bankruptcy, that she scored her biggest hit with the fifth single of the album, 'Everywhere'. Again, a decent, not very spectacular song but very likely the best scoring Fleetwood Mac single in this country, ever.

Christine McVie, singer and keyboardist, always remained more in the background than the prominently present Lyndsay Buckingham and the sexy witch Stevie Nicks. The role suited her and gave her ample opportunity to shine any way. She was the less spectacular of three very talented songwriters who joined into one band, with a rhythm section that gave the band its name. There was competition, undoubtedly, but without the other two none of them delivered at the same level. It all fell apart in the end and despite reunions through the decades things were never the same again.

Christine McVie leaves behind an oeuvre she must have been extremely proud of and in 38 year hindsight even 'Christine McVie' is not so bad after all. Just so decent and unassuming. It misses the pepper the other two brought; just like with the solo albums as the other two miss these injections also. Her music is there for all to hear and my guess is it will for quite some time. Classic rock is not called classic rock for nothing.

Wout de Natris

Now & Then. Josienne Clark

Josienne Clark begon een jaar of drie geleden aan de bouw van een fascinerend oeuvre en ook het deze week verschenen mini-album Now & Then baart zowel in muzikaal als in vocaal opzicht opzien.

Bewerkingen van vrijwel uitsluitend songs van anderen en een speelduur van slechts 27 minuten gaan er voor zorgen dat Now & Then van de Britse muzikante Josienne Clarke de boeken in zal gaan als tussendoortje. Het is echter wel een tussendoortje van een bijna onwerkelijke schoonheid. Josienne Clarke heeft op haar laatste twee albums niet alleen laten horen dat ze een fantastische folkzangeres is, maar trok bovendien de aandacht met prachtig ingekleurde songs die zich niet in het keurslijf van de traditionele Britse folk lieten dwingen. De Britse muzikante doet dat ook weer met de songs van anderen op Now & Then, dat dankzij de geweldige zang bovengemiddeld vaak goed is voor kippenvel.

De Britse singer-songwriter Josienne Clarke had al een stapeltje albums op haar naam staan, toen ze aan het eind van 2019 doorbrak als solomuzikante. Die albums maakte Josienne Clarke vooral met de eveneens Britse muzikant Ben Walker en het zijn albums die, net als het in 2011 verschenen solodebuut van Josienne Clarke, in het hokje traditionele Britse folk passen. Het is een genre waar ik niet heel vaak warm voor loop, waardoor ik de albums van het Britse tweetal en het debuut van Josienne Clarke links liet liggen. 

Dat is in het geval van het in 2018 uitgebrachte Seedlings All niet helemaal terecht, want op dit album kleuren Josienne Clarke en Ben Walker absoluut buiten de lijntjes van het genre. Dat deed Josienne Clarke nog veel nadrukkelijker op het in de herfst van 2019 verschenen In All Weather. Op haar breakup album putte de Britse muzikante, die inmiddels was uitgeweken naar Schotland, nog steeds uit de archieven van de traditionele Britse folk, maar koos ze ook voor een veel moderner geluid. 

In All Weather viel op door een bijzondere en werkelijk prachtige instrumentatie, waarin organische en elektronische klanken fraai samenvloeiden en het album imponeerde met de geweldige stem van Josienne Clarke, die een album lang goed was voor kippenvel. Ik wist In All Weather aan het eind van 2019 nog niet op de juiste waarde te schatten, maar met de kennis van nu schaar ik het album onder de allermooiste albums van het betreffende jaar. 

Met de kennis van nu kan ik het net iets meer dan een jaar geleden verschenen A Small Unknowable Thing toevoegen aan mijn jaarlijstje over 2021, want ook dit is een fantastisch album, waarop Josienne Clark wederom de sterren van de hemel zingt en de instrumentatie met impulsen uit de jazz en de rock nog wat spannender is. 

Met name de afgelopen maanden ben ik behoorlijk in de ban van de muziek van Josienne Clarke, die deze week verrassend opduikt met nieuwe muziek. Now & Then zal worden bestempeld als tussendoortje, enerzijds omdat het album voornamelijk is gevuld met songs van anderen en anderzijds omdat het album er na net iets meer dan 27 minuten al op zit. In die 27 minuten haalt Josienne Clarke echter een onwaarschijnlijk hoog niveau, waardoor ik Now & Then veel meer vind dan een tussendoortje. 

Het mini-album Now & Then opent direct prachtig met de folk traditional Reynardine, die in het verleden is vertolkt door onder andere Fairport Convention en Bert Jansch. Josienne Clarke laat in haar versie horen dat ze een geweldige folkzangeres is, maar ze slaagt er ook in om in de instrumentatie wegen in te slaan die voor deze traditional nog niet eerder waren ingeslagen, door te kiezen voor een wat beklemmend geluid. 

Ook met Radiohead’s Nude doet Josienne Clark bijzondere mooie dingen in zowel muzikaal als vocaal opzicht en maakt ze er een wonderschone Josienne Clarke song van. Omdat dit haar ook lukt met songs van Sharon Van Etten, Nick Drake, June Tabor, Sandy Denny en een eigen song uit haar catalogus, en de een is nog mooier dan de ander, is Now & Then 27 minuten lang niet alleen smullen van een van de mooiste stemmen van het moment, maar ook genieten van de bijzondere interpretaties van Josienne Clark, die op dit ‘tussendoortje’ laat horen dat ze bulkt van het talent.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Now & Then hier luisteren en bestellen:

https://josienneclarke.bandcamp.com/album/now-then-2

.NoWordsNeedeD, 7-12-2022

 

https://www.youtube.com/watch?v=CCP07iEUQo8

 

.No

.NoWorsNeedeD, 6-12-2022

 

https://www.youtube.com/watch?v=jSzzJcGGcdA

 

.No