Noten kraken, aflevering 2 De afrekening

You can listen to 'Jesus walking on the water' here 

and 'Hallowed ground' here.

De band stond op een hoek te spelen. Onder een luifel, zodat de klanken beter te horen waren in de drukke winkelstraat. Een trio. Basdrum, snare en cymbaal, staande bas en een zanger met elektrische gitaar. Er kwam flink wat herrie onder de luifel vandaan, maar het beviel het winkelende publiek, want zij bleef in grote getalen staan. “Het zijn net de Stray Cats”, kon je een man horen zeggen. “Net zo veel opwinding, maar dan toch net anders. Die teksten. Voor zover ik het versta, is het allemaal hel en verdoemenis. “Starting to make plans to kill my own kind? WTF”. Zijn vrouw knikte. Zij verstond ook zoiets raars. Maar er was iets waardoor zij bleef kijken. Totaal gebiologeerd. “Remember that God saves”, hoorde zij nu zingen en ondertussen leek het erop dat de zanger zijn eigen kinderen ging ombrengen. De rillingen liepen over haar rug. Er was iets obsessiefs aan de zanger, zijn ogen leken wel uit te puilen. De lange lok op zijn voorhoofd zwiepte woest op en neer, schuim vloog van zijn lippen. Dit zijn geen Nederlanders, dacht zij. Dit soort waanzin gecombineerd met religie zag zij wel eens op tv. Amerika, ergens anders komt dit niet voor. Mensen die zingend en zwaaiend door de kerk lopen. Extase, is dat het woord niet? Ze zien er dan wel gelukkig uit. Dat is hier wel anders. Al die stijfheid en ondergang. Reddeloos verloren. Daar zingen de mensen zich rechtstreeks de hemel in. Dat is toch veel mooier. Maar ja, dat kan hier toch niet. Past niet bij ons nuchtere slag hier in Nederland. Ik zie mij al staan, ik moet er niet aan denken. Wat zingt hij nu? “Jesus walking on the water, sweet Jesus walking in the sky”? Wat nu weer? Opnieuw viel het contrast haar op tussen de twee op de achtergrond. Die stonden gewoon te spelen. Wel de contrabas soms stoer ronddraaiend of er net zoals die Stray Cat er even op gaan staan en doorspelen, hè. Maar die zanger, die was bezig een aantal demonen af te schudden. Gebiologeerd bleef zij staan kijken, haar man af en toe aanstotend. Na het nummer over Jesus pakte de drummer een hoed op en begon langs de mensen te lopen om geld op te halen.

Ondertussen plaatste de zanger zijn gitaar op een standaard en liep terug naar de microfoon. “The prophet is a fool and the spiritual man is mad”, klonk het over de straathoek heen. Wat gaat er nu komen?, zag je de mensen denken. Daarna een woord wat zij niet verstond, maar wel dat er sprake was van “great hatred’. We krijgen een preek, dacht ze, maar er was iets waardoor niemand weg liep. “Nu komt de tijd van de afrekening, het einde der tijde komt nabij. Want waar gaat u zijn als de bommen vallen en uw bestaan wordt bedreigd als nooit voorheen?” De man zwaaide woest met zijn arm boven zijn hoofd. Wie wees hij aan? Alles en iedereen leek het. Niemand en niets werd uitgezonderd. Opnieuw liep er een rilling over haar rug. Het lijkt wel een profeet, zo een uit het Oude Testament, waar vroeger op school en in de kerk over werd verteld. “Ik zie de bommen vallen als ze naar beneden komen. Iedereen kijkt rond, rent, zoekend naar een schuilplaats, die niet meer te vinden is”. De man kijkt haar aan, rechtstreeks in haar ogen, alsof hij een speciale boodschap heeft voor haar alleen. Wat wil hij van me? Onbewust laat ze de arm van haar man los. Ik ben alleen en weet niet waar te gaan. Hij wel, hij daar achter de microfoon straalt uit dat hij het wel weet. Wat zegt hij nu? “Ik ben veilig, want ik sta op wat gezegende grond moet zijn”.  Zij krijgt een gevoel alsof er maar een persoon op aarde is die haar nog kan redden en dat die daar voor haar staat. Ze trekt haar tas met twee handen voor haar buik om zich te beschermen tegen dit overweldigende gevoel dat haar overspoelt. Ja, ik kan gered worden van het einde der tijden. “Want wat anderen ook beslist hebben of zullen gaan beslissen. Ook al verbranden zij de lucht, de zon, de wolken, mijn ziel bevindt zich in gezegende grond”.

Ondertussen kwam de man met de hoed langs. Ze knipte haar tas open en pakte haar portemonnee. Wat moet ik geven? Mijn ziel wordt gered. Hoeveel is dat waard? Jan keek naar haar. Wat doet ze nu, dacht hij? Hij zag haar een briefje van 25 uit haar portemonnee pakken. Is ze gek geworden? Een scène wilde hij niet maken, want iedereen zou dat direct zien. Het is beter om dat thuis pas te bespreken. Ze stopte het briefje in de hoed en de man keek haar dankbaar aan. Het viel haar op dat er al best veel geld in de hoed zat. Blijkbaar waren meer mensen geraakt door het woord en de muziek.

“Vergelding zal uw deel zijn. Als de profeet de netten van vogelvangers op zijn al zijn wegen vindt, zal uw zilver tot distels vergaan. Maar mijn hoop is er een die niet is af te breken, ook zie ik dat angst de overhand neemt. Mijn hoop is mijn schat en die stop ik diep weg in gezegende grond”.  Ondertussen had zij haar portemonnee dicht geknipt en weg gestopt in haar tas, die ze opnieuw stevig tegen haar borst drukte. Ik moet meer weten van deze man, dacht zij. Na afloop ga ik met hem praten. Ook al is mijn Engels niet goed genoeg, ik zal mij verstaanbaar maken.

De drummer nam weer plaats achter zijn drumstel. “Zorg voor uw schat en zorg dat deze veilig is. Alleen dat zal u redden”, zei de zanger. De drummer zette weer een nummer in, na enige tijd gevolgd door de gitarist en bassist. Het publiek hield de adem in. De wijsheid zal nu komen. In volle verwachting en devotie wachtte het publiek op die straathoek in een heel gewone Nederlandse stad in 1985 op het woord van de waarheid, van redding, van het al dat over hen uitgestort ging worden. De vrouw trok haar hoofddoek, waaronder haar krulspelden zaten, recht, zodat ze mooi gekruld op het feest kon verschijnen die avond. Het feest ter ere van het 50 jarig huwelijk van oom Piet en tante Mia, de schatten. De spanning werd om te snijden. Het intro naderde zijn einde.

Ja, daar komt het. Hij doet zijn mond open. “I dig the black girls, o so much more than the white girls”. De spanning op de straathoek verdween in een keer. Alsof er een enorme ballon leeg liep. De vrouw haakte haar arm weer in de arm van Jan en zei: “kom, we lopen verder”. Jan, die zowaar, misschien wel tot zijn eigen verbazing, zijn heupen in beweging had gezet op het aanstekelijke ritme, trok haar terug. “Wat nou, Ria. Het begint nu net echt leuk te worden”. De nieuwe ruk aan zijn arm zei hem voldoende. Even geen tegenspraak; dat zijn zo van die lessen die je geleerd hebt na bijna 25 jaar samen.

Glazu

Het verhaal is geïnspireerd door het nummer van Violent Femmes, ‘Hallowed ground’ geschreven door Gordon Gano van de elpee Hallowed ground. De andere nummer die worden aangehaald ‘Country death song’, ‘Jesus walking on the water’ en “Black girls’ komen eveneens van deze elpee uit 1984. Het schijnt dat de groep deze plaat zelf in de ban heeft gedaan. Hij was ook heel lang niet op cd te verkrijgen en misschien nog steeds niet. Waarom weet ik niet, want het is een toonbeeld van inspiratie en diepgang, ironie en religie en behoort al bijna 30 jaar tot een van mijn favoriete platen.

Tekst ‘Hallowed ground’ van Gordon Gano. Het nummer begint met een Bijbelspreuk:

"the prophet is a fool, the spirtual man is mad,

For the multitude of thine inequity, and the great hatred." (Hosea 9:7)

You can order Hallowed Ground here

Notenkraken, aflevering 1: Het mysterie Jack Lee

Notenkraken is een rubriek van de schrijver Glazu in WoNo Magazine, waarin hij aan de hand van een bekend of minder bekend nummer zijn fantasie op de loop laat. Resultaten uit het verleden en toekomstige verhalen treft u voortaan ook aan op het WoNoBloG. Dit is deel 1.

Een vrouw verlaat de zijdeur van een grote zaal in Los Angeles, California. De punthakken van haar kittige laarsjes klikken op de stenen. Het geluid wordt versterkt door de muren ter weerzijde van de smalle gang die naar de straat leidt. Zo juist is de soundcheck afgelopen. Ze gaat nog even terug naar het hotel. Misschien zit er nog een uurtje slaap in, voordat ze er vanavond weer moet staan. Wat is het snel gegaan, denkt ze, terwijl ze op de achterbank van de klaarstaande limo plaatsneemt. Nog maar een half jaar geleden kwam ineens, totaal onverwacht, de eerste doorbraak, in Australië nog wel, meteen gevolgd door Nieuw-Zeeland. ‘In the flesh’ werd zo maar nummer een. De hele eerste elpee was door iedereen al afgeschreven als een flop. Al die jaren hard werken leken voor niets geweest. Gelukkig had de band een contract voor drie platen. Toch, de flop maakte de druk niet minder. Op verzoek van de platenmaatschappij was er aan haar image gesleuteld. Door kleine accenten te veranderen, sloot ze beter aan op de punkbeweging zoals die in Groot-Brittannië was opgekomen in 1977. Die muziek is toch volledig gebaseerd op rock and roll en de betere pop uit de eerste helft van de jaren 60, alleen wat sneller gespeeld. Hoe goed dat valt, blijkt wel uit het succes van de versnelde covers die wij spelen in de set. Onze producer heeft zelf in die tijd in bands gespeeld en droeg nu nummers aan voor de band en niet de minste. Dus liep ze opeens op hoge hakken, in netkousen met een kort luipaardrokje, leren getailleerd jasje met veel ritsen en twee kleurig haar. Laat die A&R jongens en meisjes maar schuiven, dacht ze. De tweede plaat was eigenlijk al klaar, toen opeens halsoverkop naar down under moest worden afgereisd. Wat een raar verhaal is het eigenlijk als ik er nog eens over na denk, dacht ze. Het bleek een fout te zijn van de programmamakers van het top 40 programma ‘Countdown’ in Sydney. Ze hadden gewoon de verkeerde band in de machine gestopt. Wie weet wat er was gebeurd als ze ‘X-offender’ echt hadden gespeeld. Misschien wel niets. Op het nummer dat ze wel afspeelden, kwamen zoveel reacties, dat het nummer de week er op de tip van de week was en daarna in de lijst binnenkwam, bleef stijgen en stijgen. De hele weg naar de nummer 1 positie begin december. (Sorry, Dutch fans, maar jullie hebben niet de eer de eerste nummer 1 hit van Blondie op je naam te hebben.) Vanaf dat moment keken we niet meer om. In plaats van Europa werd het schema omgegooid.  Eenmaal op tournee in dat eindeloze land kwam het nieuws uit Nederland: ook op nummer een, maar met ‘Denis’. Meteen in het vliegtuig naar Europa voor pers en de eerste optredens. Paradiso, dat was heel speciaal. Een andere set was nodig, want hier wilde men nummers van het tweede album horen, in Australië van het eerste. We hadden twee dagen om te repeteren, met een 10 uur jetlag! Inmiddels noemt niemand me meer bij mijn eigen naam. Ik ben synoniem geworden aan de band naam. Een tweede tour volgde down under en nu de eerste headline tour door de V.S. We zijn eigenlijk nauwelijks meer thuis geweest in N.Y.C. Het is een gekkenhuis geworden.

“Naar het hotel graag”, zei ze tegen de chauffeur. De auto reed weg, zacht zoevend, glijdend bijna, zoals alleen heel grote limo’s dat doen. Ze zakte weg in het pluche van de achterbank. Ze bekeek zich even in het kleine spiegeltje dat ze altijd bij zich draagt. De lijnen rond mijn ogen en mond verraden mijn leeftijd, dacht ze. Iedere avond werd ze aanbeden door fans. Elke avond leken ze wel jonger. Posters met mijn beeltenis hangen vast in vele jongenskamers. Ze moesten eens weten, dacht ze. Wat genoeg slaap, de juiste make-up en een zeer sexy outfit al niet vermogen. Vroeger was ze nooit opvallend geweest. Klein, mager, geen borsten. De meeste jongens zagen haar absoluut niet staan. Zeker niet op de middelbare school met haar brilletje op en een beugel in. Dat was 1959-1960. Moet je nu eens kijken. De meest sexy vrouw op aarde. Ze lachte er stil om in zichzelf. En voelde zich heel erg goed, merkte ze. Die aandacht is natuurlijk ook wel erg lekker. Ze herinnerde zich opeens die Nederlandse journalist van die muziekkrant. Bijna kwijlend hing hij over de tafel.

De chauffeur stopte een tape in de recorder. Ze wilde net vragen of hij niet uit kon blijven, toen de muziek inzette. Het was duidelijk een amateur opname, maar de song greep haar onmiddellijk. Wow! Ze spitste haar oren. Dit is geweldig. “Speel het nog eens”, vroeg ze toen de song was afgelopen. “Dit is de band van een vriend van mij, Jack”, sprak de chauffeur ongevraagd. “Kun je mij zo direct een kopie van het bandje geven?” Er moest alweer gedacht worden over een nieuwe elpee en zo veel nummers waren er nog niet. De druk van de platenmaatschappij was enorm. Er moet gecasht worden, dat is duidelijk. Deze song gaan we gewoon doen, besloot ze hier en nu. Ik kan het arrangement al in mijn hoofd horen. De advocaten regelen het maar met die Jack.

Van Jack Lee heeft de wereld niet zo veel meer vernomen, maar wie de elpee ‘Parallel lines’ van Blondie opzet, hoort eerst de klanken van een Amerikaanse wachttoon en dan: “I’m in the phonebooth, just the one across the hall". Haar stem rolt als het geluid van een boze kat, om in het refrein duidelijk kopjes te geven, smekend, maar dan: “If you don’t answer I’m gonna tear it off the wall”. Een grom in haar stem. Een kort lontje? Het is duidelijk dat ze iemand, een geliefde? Iets duidelijk wil maken. Neem nu toch op, “Don’t leave hanging on the telephone”. Het betekende uiteindelijk de zoveelste hit voor haar band binnen een dik jaar.

Bestaat toeval, dacht zij, achter in de limo. Of was deze chance meeting voorbestemd? Toeval of noodlot?

In ieder geval is “Hanging on the telephone van Jack Lee voor altijd aan de naam van Blondie verbonden.


Glazu

P.S. Jack Lee heeft meerdere nummers op zijn naam staan die zijn gecoverd door grotere artiesten. De bekendste is naast 'Hanging on the telephone', 'Come back and stay' van Paul Young. Hij is nog steeds actief in de muziekwereld.