Het Verhaal van HET en de Hit Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan. Henk van der Sluis

Om de single 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' bewust meegemaakt te hebben, moet iemand ten minste omstreeks 1955 geboren zijn. Om HET in 1965-66 live gezien te hebben minimaal in 1950 of 51. Daar val ik niet onder. Het nummer bereikte in de winter van 1966 de negende plaats in de Top 40 van Radio Veronica. In 1974 bereikte het zelfs de Top 1000 ter ere van de 500e Top 40. Ik heb me een ochtend verslapen, dus het nummer niet gehoord. Volgens mij kende ik het ook niet en was juist benieuwd wat het was, een nummer met zo'n rare titel.

Dat is beslist goed gekomen in latere jaren en inmiddels is het een van mijn favoriete Nederlandstalige nummers. Het heeft een nihilistische, licht absurdistische tekst en deels nihilistische muzikale begeleiding. Er vallen nogal wat stiltes in de coupletten, om beschaafd te gaan rocken in de refreinen, maar totaal loos te gaan in de solo, waarna weer de stilte valt voor het derde couplet. Het nummer is uitzonderlijk aanstekelijk en zo makkelijk mee te zingen. Toch is het enigszins wonderlijk dat het zo'n grote hit is geworden. Daarvoor breekt het met teveel popwetten, lijkt het. Tegelijkertijd ramt het zichzelf o zo gemakkelijk in je brein. Wanneer ik het wel voor het eerst hoorde? Ik heb echt geen idee meer.

Daarna volgde in 1966 nog een klein hitje. 'Kejje Nagaan', zo mogelijk nog absurdistischer, reikte tot plaats 31 en daarna was het over voor HET. Qua hitnoteringen dan. Ook hier, ik heb echt geen idee wanneer ik het voor 'Kejje Nagaan' eerst hoorde. Inmiddels heb ik beide nummers op een van de cds van de Nederbiet box van rond 2000.

Journalist Henk van der Sluis was een fan van het eerste uur en besloot een boek over de band en de single te schrijven. Het is een boek geworden met een kleine 300 bladzijden. Prachtig vormgegeven als een mini-koffietafel boek met harde kaft, veel kleurige bladzijden en heel veel foto's, die een mooi tijdsbeeld laten zien.

Het nummer begint met zanger Bob Bouber (Boris Blom), nadat deze uit ZZ & de Maskers is gestapt. Hij wordt (stage) manager en zoekt een groep om het door hen geschreven nummer 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' in te spelen. Nu heb ik altijd gedacht dat Bouber de zanger was, maar dat blijkt Jacques Zwart te zijn. Samen met Adri de Hont, Pim van der Linden en Dennis Witbaard vormde hij HET. Ze namen de single en b-kant 'Alleen Op Het Kerkhof' op. Via een promotiecampagne met een bed op de Dam werd de nodige aandacht gegenereerd en de rest is geschiedenis.

Als alles verteld is, is de beroemde single eigenlijk een voetnoot. De band wilde heel andere dingen spelen en was voornamelijk een coverband die "ruige" nummers van The Who, The Rolling Stones en The Small Faces coverde. In een latere incarnatie als Pocomania begeleidden ze de Canadese soulzanger Davy Jones, ook allemaal covers. Intrigerend is, dat deze Jones van de aardbodem verdwenen is rond 1970 in Frankrijk.

In het boek volgen we de band, de leden, de manager, hun vrouwen, een fan en de fanmail, alle bands na HET, de scene en wat niet meer. Soms is het wel wat veel, maar het tijdsbeeld is prachtig. Misschien dat een paar verhalen met een korreltje zout genomen/genoten moeten worden, maar vooruit, ze zijn zeker vermakelijk. (Beatlesleden die hotellades vol poepten in Hamburg?) Als het boek uit is, heb je echt niet het idee dat er meer over HET te weten is.

Tragisch is wel dat bijna alle mensen die aan het woord komen, zijn overleden voor de verschijning van het boek in 2025. Ze hebben het resultaat dus nooit kunnen zien. Een enkeling was reeds overleden voor dat Van der Sluis aan zijn monnikenwerk begon. Dan komen de weduwe en/of familieleden aan het woord. Het resultaat mag er zijn en nogmaals, de vormgeving is echt groots. Een monument voor één parel uit de vaderlandse popmuziek, 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'!

Wout de Natris - van der Borght

 

Je kunt Het Verhaal van HET hier bestellen:

https://concerto.nl/product/henk-van-der-sluis-het-verhaal-van-het-en-de-hit-ik-heb-geen-zin-om-op-te-staan/ 

Timebox live. Hoofdorp C., Thursday 16 October 2025

Photo: Wout de Natris

Dutch pop music 1964-1974? That contains a lot of music, very different music and a distinct growth from beat to symphonic rock. It contains songs that were hits across the world, though always incidental and not structural and it contains 'Venus' that was a number one hit in three different versions and may have made Robbie van Leeuwen the richest musician of his generation. Dutch pop music 1964-1974? This era may simply contain the best songs having come from this country. So, here we go.

When I learned at a solo performance Diederik Nomden played at the Phil in Haarlem in late summer that he had a new project called Timebox and played his favourite song from it, 'True Love That's A Wonder', My Love and I knew we had to get some tickets. And were we in for a treat.

After the show, I wondered: had I been a Timebox member, would I have made a much different choice of songs? Many were very obvious choices and a few real surprises. With some I might have preferred another song from that particular band. But overall? No, I don't think so.

First a fact. The Analogues stopped performing at the end of last year, with the 'Let It Be' and 'Abbey Road' show. Five members decided to continue in a new format, Timebox. So, Jac Bico, Felix Maginn, Jan van der Mey, Diederik Nomden and replacement drummer Kees Schaper were on stage with Ralph Mulder and guest singer Josephine van Schaijk. With news flashes from the era played in the old-fashioned tinny sound of the time, the band came on stage and started with one of the weirdest songs from the Nederbeat era, but one of my all time favourites, 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'. For me there was no way this evening could go wrong after this song. The sound was superb, the whole evening long. Maginn, who played mostly bass, played these fantastic parts that I had never really noticed before. In 'She Likes Weeds' the guitar lines Jac Bico played gave the song a super rock and roll feel in an already very nice poppy tune. Of course I had heard these lines before, but just never like this. The details in all songs were so obviously present. It made me want to hear the originals immediately to get those details in there.

So many good songs came by. I am not going to mention them all. Should you be inspired to go, there's still the element of surprise for you. I will share a personal memory or two.

Photo: Wout de Natris

The oldest songs played were all from (a few years) before my time. When did I hear them for the first time? There's no telling any more in most cases. But not for Boudewijn de Groot's 'Testament'. Friends of my parents where I stayed regularly in the first half of the 1970s, had the 'Land Van Maas En Waal' single. The B-side is 'Testament'. I remember it so vividly and the impact the song had on me. Or 'Hair' by Zen. I had just discovered the Top 40 in the fall of 1968, got the leaflet every Thursday after school and listened to the radio show. A song entered on #40 and it sort of exploded in my mind. Not unlike 'Summertime Blues' by Blue Cheer did in spring 1968, without me at that point in time having knowledge of something called the Top 40. Later I learned that Veronica had put the single on that spot without it having any sales. For a positive or a commercial interest reason? Who cares? History was made. Three or four weeks later it was number 1. And it just stayed in the charts. With the nickels and dimes I received as pocket money I saved and saved and in the final week of the 22 week chart run of 'Hair' I could finally purchase it for 4,50 guilders, which was a huge amount for a school kid. I still love playing the song.

Two of the songs we have played/still play with my band, Sweetwood. I was the singer of the former, Cuby + Blizzards best known song, and received the compliment that my rendition was not behind what we heard in Hoofdorp. It was nice to hear, as I do not often receive compliments for my singing voice. The compliment came from our "Mariska Veres" and no, we do not do 'Venus', but my absolute favourite of Shocking Blue. It pleased me a lot to hear it live from such a good band. (I'm afraid that Timebox is better than all the bands from the era were live at the time. Except for Kayak, not on the show, in 1974 I have not seen a single one at the time, so do not truly know. It's just a gut feeling I have.)

If you ask me about albums and what was my first? I remember getting a compilation album of Dutch bands in 1969, 'Their Greatest Hits'. The best song on that album was played, a song by Brainbox. I had sort of forgotten about the album and always mention 'Coz I Luv You' an album by Slade. Funnily enough that album does not seem to exist. Try and find it on Wikipedia. One that followed very soon was 'Tee-Five Tee-Set', a compilation of five years of hits. It contains one of the weirdest songs in Dutch pop history, when the band went psychedelic. I loved it as a child because of all the weird sounds and all. Today I have to concede that it is not a very good song, unlike 'Ma Belle Amie' and the already mentioned 'She Likes Weeds' are. But, this song was released months before Small Faces' 'Lazy Sunday', a far better song. Both are highly original.

No matter how good some of the music made today is, for some reason it doesn't compare for me to the pop, beat and everything after music from roughly this era. Despite not having been consciously present for all of the years, based on the love for what came after let's say from late 1966, when I started to notice new music people slightly older than I was listened to and from 1968 starting to have something like my own favourites, the few years before fell easily into its place. There was not a song I did not know. Only one by Rob Hoeke I knew marginally. (You almost have the title this way.)

Timebox are musicians with a lot of experience but if anything shone through, it was their love for this music and the fun they have playing this music together. Most people were even older than I am and they come out to hear the favourites from their youth, in droves. And which song would I have added? I think 'Maybe Tomorrow Maybe Tonight' by Earth & Fire. Hearing that other big hit was already more than satisfying though. It may be there best.

I have one question left. Were there any songs from 1964 and from 1974? I don't think so. Herman Kuiphof's most famous quote from 1974 was there sure enough. Luckily enough the audience in Hoofdorp did not "tuin" in it. We got the best on offer in 2025.

Timebox still tours extensively with this programme and returns later next year with a tour of Britpop from the same era. This is going to be so good as well.

Wout de Natris - van der Borght

 

Here is the touring schedule:

https://gvproductions.nl/artiesten/timebox/ 

 

Super Sister Project live. Paard, Den Haag, Friday 6 May 2022

Photo: Wout de Natris

It had to happen at some point: the first live show since Saturday 7 March 2020! This show should have happened in the fall of last year, but bandleader Robert Jan Stips caught Covid so was not allowed to play. Honestly, the number of infections were climbing so alarmingly, the question was justified whether it would have been safe to go.

Supersister is a band from before my time. The alternative rock that the band played was not something that came by a lot on my radio. 'She Was Naked' was on a compilation record I got somewhere in the early 70s ranging as wide as 'Sound Of The Screaming Day' to Hue and the Hilltops and 'Seasons' to Supersister. The latter two tracks were my absolute favourites on the album. Also the band's second hit single did not make an impression on me when it was in the charts. So that was about it. Until in the early 00s I bought a compilation album on cd. I played it just about once, I think. This was so far removed from what I truly liked at the time.

Enter the summer of 2021. Covid was everywhere for over a year. In 2020, when music and live shows totally grounded to halt, my girlfriend and I decided to entertain our neighbours from our front garden. with the neighbours all around the street and houses, socially distancing. We've met with one of them, Léon, a drummer. Percussionist of The Analogues, formerly of Sweet d'Buster, Powerplay. Where Karen and I played more than ever before, Léon had to find a job, as his musical life had totally stopped. The street party, 'Neighbours Day' in 2020 was cancelled but in 2021 was not. Léon filled in for our absent drummer. We practised twice and played two oh so nice sets together.

Shortly after he told me he was going to do a tour with Super Sister Project, so the band decided to go together as a band outing. Time for me to bring out the compilation album alright. It turned out that 2021 was the year to turn me on to the music of Supersister. All of a sudden I heard Frank Zappa, those brilliant rhythmic interludes and solos. I heard the hard rocking side of the band, like Jon Lord's organ. I even heard the 'Barbapapa' tune in 'Radio'. A lot of things fell into place.

Photo: Wout de Natris

So here I was in Het Paard looking at a stage filled with huge desk lamps like we all had in the 70s with the springlike shape. Filled with modern lamps for sure. On stage Robert Jan Stips, as band leader and only remaining, active member of Supersister, Rinus Gerritsen, bass player of Golden Earring and Léon Klaasse. The music? Totally, hopelessly outdated, yet brought with so much enthusiasm and class that it effortlessly jumped over the 50 years plus since it was released. In fact, my advice is to record and release the recreation of the officially non-recorded demos of old, as it is fantastic music.

The three musicians each played fantastic, not flawless. The interaction between the three was great to watch. Always looking for clues and cues. To play this kind of music all three musicians had to be on their toes for every second of the show - and were. Time signatures, tempo, even chord patterns can change multiple times, during one song. It's one of the first times I saw a bass player play with a capo but to change it during a song? And having to do so frantically to keep up!? Here were three men at work alright.

A highlight? Of course, it's easy to mention the lead bass guitar in ''She Was Naked', as it's one of the most iconic parts of Dutch rock music. It comes closer to the truth that the whole show was one big highlight. From soft, beautiful ballads, to jazz rock to symphonic rock, it all came by and some of it to dance to as well. I was surprised no little. This show was so good. The surprise was double, as I did not really know what to expect. We went to see our neighbour. Without Léon, I would never have been there and would I have missed some show!

With some rock history stories told by Stips during the show while introducing the songs, told with charming eloquence, the show was interesting at several levels. And to be able to speak a few words with Rinus Gerritsen after the show? What can I say!

To return to where I sort of started, after this show I truly appreciate having played with Léon Klaasse last summer. But like he said at the time: "We are going to have fun and play music". And we did. If one thing showed last night, it was the fun the three in Super Sister Project have, playing this music together.

Wout de Natris

Three albums

This week we put a small spotlight on a few albums, as they all deserve attention but there's not enough time and space on the blog to write separate posts.

Hertaalt Eurovisie. The Kik

The Kik heeft inmiddles een prima carrière, maar toch een beetje tragisch. Hun eigen platen zijn qua populariteit altijd van het net niet, hoe onterecht ook. Terwijl hun Boudewijn de Groot tribute plaat zelfs leidt tot een vol Ahoy. Hun tweede hertaalt plaat, focust op liedjes uit de rijke geschiedenis van het Eurovisie Songfestival, ook het thema van hun nieuwe theatershow.

Bijna alle liedjes komen dan ook direct bekend voor en The Kik zal The Kik niet zijn als er niet een aantal zeer originele invalshoeken te vinden zijn. Een surfgitaar versie van France Gall's winnende song van 1965, steekt er dan wel het verst bovenuit. Andere liedjes, zoals de hertaling van 'All Kinds Of Everything', Dana de winnaar van 1970, krijgt een mooie spin van 180 graden. Dotan en Dire Straits komen op dezelfde hoogte als de mondkapjesplicht te staan. Dave von Raven speelt met zijn woorden op zeer treffende wijze.

Hertaalt Eurovisie is een feest van herkenning en toch niet. Dat maakt het juist zo leuk. The Kik heeft zichzelf een bijzondere plaats weten te geven in de Nederpop. Nu nog de erkenning die hun eigen liedjes zeker ook verdienen.

Wreckage From The Fire. Aaron Skiles

With Wreckage From The Fire Aaron Skiles of the California band Bourbon Therapy releases his second solo album. Assisted by Matt Patton, bass player of Drive by Truckers, he is rocking out like there's no tomorrow. Skiles wants to rock and that is what we get. The huge riff of 'Come With Me' makes my room explode. His singing is not the best in the world, but is all 'Come With Me' needs. It's as tough as the lead guitars are. They come from all sides. There seems to be no end to the overdubs in this song. It results in a huge rock song that succeeds for 110%. So well done, Mr. Skiles.

At the same time in his second song, after an instrumental start, Aaron Skiles sets himself a standard he can not get over. But then, what comes beyond rock heaven? Mankind does not have the imagination to guess at that. Wreckage From The Fire holds nice rocking songs that are all worthwhile to get to know, so don't give up just yet, as the third song, 'A Triumphed Of Three Chords', will show you. From there on, just keep on rocking, baby.

Dog Days. Lucky Blue

Lucky Blue has already won a few prizes in the recent past and now comes with its first album. Expect alternative rock, that has a pop feel but also clearly has a Lou Reed/Velvet Underground chord sequence, like e.g. 'Sweet Jane' or 'Rock And Roll'. This makes the band more conventional than its contemporary Amsterdam alternative rock brothers and sisters. It does not equal less quality. Dog Days knows how to write an alternative rock song with an attractive pop feel. The song structure simply goes more with the flow and not against the grain. This makes Lucky Blue's music easier to digest, while at the same time there's more than enough to enjoy.

The variation in the songs brings The Vices to mind, another band from NL that does not shy away from different styles in music. Lucky Blue is able to bring different influences to its songs making Dog Days not only interesting to listen to, but a musical adventure as well.

Wout de Natris

The Kik bestel je bij Excelsior:

https://excelsior-recordings.com/products/the-kik-hertaalt-eurovisie

Aaron Skiles here:

https://bourbontherapy.bandcamp.com/

Een Teken Aan De Wand. Kwartet Niek Hilkmann

Meligheid? Dat is toch het woord dat mij bij beluistering van de eerste noten van Een Teken Aan De Wand te binnenschieten en, als ik eerlijk ben, mij niet meer verlaat. Ik sluit niet uit dat de makers van de plaat, Kwartet Niek Hilkmann, het gewoon met mij eens zijn. Er klinkt gewoon een zekere verveeldheid door in de muziek die doorgaans gepaard gaat met meligheid.

Toch is dit maar een deel van het verhaal. Wie doorzet, merkt al gauw dat Een Teken Aan De Wand ook iets aanstekelijks heeft en dat dat ouderwets klinkende orgeltje onder de huid weet te kruipen.

Ouderwets is een tweede woord dat genoemd mag worden. De liedjes op de plaat klinken voor een deel alsof ze in de late jaren 60 zijn opgenomen. Ieder liedje had op de Nederlandse 'Nuggets' verzamelaar, 'Nederlandse Beat, Bluf en Branie' kunnen staan. De atmosfeer is totaal 60s, Armand, Het, om maar twee acts te noemen. Vooral ook omdat in de teksten ook van die vondsten staan als in de teksten van Armand en Bob Bouber. Het is niet alleen de spacey muziek. Dan kom ik in de moderne tijd ook bij The Kik uit, maar die band is poppier dan Kwartet Niek Hilkmann, melodieuzer ook, minder confronterend.

Een modernere naam, maar van een artiest wiens roots in de muziekscene van de jaren 80 liggen, is Spinvis. In de kleinere liedjes op deze cd schiet die naam wel bij mij binnen. Luister naar albumafsluiter 'Zaamslag' en je weet genoeg.

Promo photo: Els Kuijt

Het verschil is een band die steviger doordreunt, meedogenlozer is in zijn keuzes. Er zit een element van circa 1980 in de muziek, die niet voor optimale melodie gaat, maar het effect. Juist doordat Kwartet Niek Hilkmann die combinatie tussen jaren 60 pop, psychedelica en new wave weet te leggen, is de muziek in 2021 in mijn oren uitermate geslaagd. Hoor hoe The Velvet Underground ritmes 'Turbo Polyp' voortjagen. 'What Goes On' in een volledig nieuw jasje. Een feest voor de oren kan ik wel stellen. Over lekkere nummers gesproken, dan staat deze dit jaar wel vooraan wat mij betreft.

Tot vandaag had ik nog nooit van Kwartet Niek Hilkmann gehoord. Het is een Rotterdamse band die eerder twee singles uitbracht en nu aan de eerste cd toe is. Niek Hilkmann zingt en speelt gitaar, Arie van Vliet bas, Ruud Hilkmann toetsen en Joris Frowein drums en percussie. Ik ben behoorlijk blij dat daar verandering is gekomen.

Van de meligheid die mij te binnenschoot, is niet veel over nu ik vaker naar het album heb geluisterd. Het is gewoon heerlijk om naar Een Teken Aan De Wand te luisteren, inclusief de wat aparte, soms absurdistische teksten. Soms is het goed om even voorbij de eerste indruk te gaan. In dit geval meer dan goed. Een Teken Aan De Wand is een poppareltje.

Wo.

Je kunt Een Teken Aan De Wand hier bestellen:

https://shop.excelsior-recordings.com/products/kwartet-niek-hilkmann-een-teken-aan-de-wand

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Jin. The Kik

Jin knalt er lekker in. 'Angela' is tekstueel een leuke variatie of 'Stacy's Mum' de hit waarmee Fountains of Wayne doorbrak in de V.S. eind jaren 90. Dave von Raven droomt weg op Angela, de moeder van zijn beste vriend.

De muziek laat horen dat de band zijn favoriete jaren achter zich heeft gelaten. Hoevaak kun je de jaren 60 opnieuw muzikaal succesvol herbeleven? De ontwikkeling is ook organisch. De stappen tussen '2' naar 'Stad En Land' en 'Hertaald' laten een voorwaarste beweging zien, waardoor de uitkomst van Jin niet raar is.

The Kik is inmiddels meer dan een pop bandje natuurlijk. De theater tours zijn gebouwd rond jaren 60 nummers en hun verhaal. De tour vorig jaar met de integrale uitvoering van twee Boudewijn de Groot albums past in een tendens waar heel muzikaal getalenteerd Nederland zijn geld mee begint te verdienen. Voor The Kik eindigde dit verhaal in Ahoy.

Met Jin moet de stap naar de kleine zalen van de lokale poptempels weer worden gezet. Het lijkt mij een heel rare ervaring om met je eigen muziek in de relatieve marge te musiceren terwijl met de muziek van een ander zalen worden volgespeeld. The Kik is echter een band die ook met de eigen muziek de grote zalen van poptempels verdient.

Het heeft me enige luisterbeurten gekost voordat Jin tot leven kwam, moet ik toegeven. Ik hoorde wel dat het niet slecht was, maar de muziek kwam maar niet tot leven voor me. Dat is inmiddels aan het veranderen. Het is immers een heel ander album en veel steviger dan The Kik ooit klonk. Ries Doms mocht nog nooit zo retestrak drummen in The Kik. Een aantal nummers zijn ook elektronischer dan voorheen. Geen orgeltje, maar synths. Dan heb je een andere band met dezelfde zanger.

Dus het komt allemaal goed, met uitzondering van de cover van 'Major Tom'. 'De Grote Baas' is wat mij betreft een overbodige song, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de cover van 'Pleasant Valley Sunday' in het verleden. Wat blijft, is dat The Kik in staat is om uiterst prettige nummers in elkaar te zetten. Ook als het steviger is en de invloeden na het einde van de jaren 60 liggen, komt de band met lekker vloeiende nummers. Zo lang dat het geval blijft, is er weinig aan de hand voor The Kik. Opnieuw gescoord dus.

Wo.

Je kunt Jin hier kopen:

https://shop.excelsior-recordings.com/products/the-kik-jin


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Boudewijn de Groot's Voor De Overlevenden & Picknick Live. The Kik

Een aantal jaar geleden na afloop van een concert in de Leidse Stadsschouwburg, waar The Kik optrad in het kader van hun eerste theatershow, schreef ik dat de band een chroniqueur zou kunnen worden voor lang vergeten muziek uit de jaren 60. Die plaat is nooit uitgekomen. Met dit Boudewijn de Groot eerbetoon doet The Kik iets wat ik niet aan heb zien komen: gewoon twee albums integraal spelen van Neerlands grootste hippie singer-songwriter, met inherent daaraan een ode aan zijn tekstschrijver Lennaert Nijgh.

Met deze stap, daarvoor hoef ik alleen maar te luisteren naar de enorme instrumentatie op het podium, plaatst The Kik zich in dezelfde klasse als The Analogues. Met een groot verschil, dat de muziek van The Beatles de Ziggo Dome vol krijgt en dat zie ik deze twee, toch enigszins vergeten, platen niet voor elkaar krijgen.

Voor mij is Boudewijn de Groot de man van een paar fantastische singles uitgebracht tussen 1965 en 1973. Waarvan ik mij er twee kan herinneren uit mijn vroege jeugd, omdat ze veel op de radio gedraaid werden, 'Het Land van Maas En Waal' en 'Prikkebeen'. Tot voor circa twee jaar had ik niets van hem op plaat, correctie LP. De singles 'Als De Rook Om Je Hoofd Is Verdwenen' en 'Jimmy' had/heb ik wel. Sindsdien is eerst 'Vijf Jaar Hits' en daarna 'Voor De Overledenen' in huis gekomen, tweede hands elpees tegen een prijs van een paar euro's.

Nu is er dus The Kik met een integraal eerbetoon. Al luisterend naar de plaat, vind ik het echt prachtig. De band lijkt gemaakt voor het uitbrengen van deze muziek. Ik zou bijna vergeten hoe leuk ik met name 'Springlevend' en 'Stad En Land' vol met hun eigen werk vind. Daar staan dus deze klassiekers uit de jaren 60 tegenover. Het besef hoe goed sommige nummers van Boudewijn de Groot zijn, daalt nu meer in dan ook. Het prachtige 'Naast Jou' bijvoorbeeld, maakt zoveel indruk op me. Dat deed het al, maar nu op de een of andere manier nog meer. Ik merk dat hier zich hetzelfde fenomeen voordoet als bij The Analogues: ik waardeer The Beatles sindsdien veel meer dan in de afgelopen dik 30 jaar. Het is weer mijn favoriete band, zoals in mijn vroege jeugd. Met de muziek van Boudewijn lijkt hetzelfde te gebeuren. Met een verschil, ik ken(de) zijn LPs niet. 'Picknick' is toch wel de volgende die ik ga proberen in huis te halen.

Promo foto: Lenny Oosterwijk

Een andere vraag is of ik deze plaat van The Kik fysiek zal kopen. Het antwoord zou nee moeten zijn, maar het zou goed ja kunnen worden. Waarom? Omdat in tegenstelling tot bij The Analogues Boudewijn de Groots originelen er bijna niet tussen in staan. Ik vind The Analogues prachtig, maar als ik The Beatles thuis wil horen, speel ik The Beatles zelf wel. In het theater is het prachtig. The Kik wil ik wel degelijk thuis horen. Ook omdat ik al fan ben van de band, ongeacht deze thematische coversplaat.

En Dave von Raven die kan zingen zonder Rotterdams accent?! De wonderen zijn de wereld niet uit. The Kik heeft iets prachtigs gedaan. Een stuk Nederbiet is tot leven gewekt op een superieure wijze. De enige vraag die resteert, is wat de band als volgende stap voor zich(zelf) ziet. Ik vermoed dat in dit soort platen en tours meer succes zit dan in het eigen werk, dat zo leuk is, mensen. Geef dat ook een kans als je het nog niet kent! Voor nu is het 100% genieten van deze plaat.

Eigenlijk was ik wel klaar met schrijven, maar er is nog een ding dat mij opvalt en beslist niet onvermeld mag blijven. Een reden waarom ik deze plaat misschien wel beter ga vinden dan de originelen: het drummen van Ries Doms. Als ik hoor hoe hij invalt bij 'Verdronken Vlinder' en het zwevende van het origineel even onderuit mept en er een rock song van maakt, kan ik alleen maar mijn pet afnemen en eer bewijzen aan het drummen van Neerlands eigen "Animal". Chapeau.

Wo.

Je kunt de plaat hier kopen:

https://shop.excelsior-recordings.com/collections/releases/products/the-kik-boudewijn-de-groot


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Hertaalt! The Kik

The Kik komt vanaf het allereerste jaar van dit blog regelmatig voorbij. Dit jaar alleen al twee keer. Eerst met de recensie van hun prima plaat 'Stad En Land' en daarna de show hier in het Patronaat. Tel daarbij de, hier niet gerecenseerde, maar toch erg leuke plaat van Simon Keats (a.k.a. Paul Zoontjes) en het is een erg mooi The Kik jaar.

Want, tot mijn grote verbazing komt er dit jaar nog een plaat uit. Nee, dat zal ik maar meteen eerlijk toegeven, het is niet de plaat waar ik op gehoopt had. Dat is een tweede Armand project, maar dan met meer en minder obscure nummers uit de Nederbeat, zoals in The Kiks eerste theatershow voorbij kwamen. Dat kwam er (nog?) niet van. In de tussentijd kijk ik dit gegeven paard niet in de bek. (Dat klopt natuurlijk niet als recensent, want dat is juist wat ik doe, maar ik hoop dat u mij begrijpt.)

Hertaalt! moet letterlijk genomen worden. The Kik hertaalt een aantal nummers uit de pophistorie. Niet alleen die uit de jaren 60 en dan vooral The Beatles, maar tot en met dit decennium. Het begint voluit knallent met dat nummer dat hier nog dagelijks in huis voorbij komt als de kids kijken naar de zoveelste re-run van 'Friends'. Er zullen weinig mensen zijn die 'Ik Sta Klaar Voor Jou' niet thuis kunnen brengen en daar geen goed gevoel bij krijgen. The Kik is hier The Rembrandts, maar dan in het Nederlands. Het spettert en knettert. Het enthousiasme is geheel getroffen, precies zoals als het hoort in dit opper positivo nummer.

Op deze manier komen veel bekende nummers voorbij. 'Rolling In The Deep' wordt 'Er Breekt Brand Uit' en 'Can't Buy Me Love' 'Rode Cent'. Bijna alle nummers klinken direct bekend in de oren en zij die dat niet doen, zijn een uiterst aangename verrassing. 'De Waarheid' is een The Kik nummer en had op ieder van hun drie eerdere platen kunnen staan, zonder op te vallen. (Ik tel 'Armand + The Kik' niet mee.)

De reden voor dit uitermate prettige tussendoortje is mij onbekend, feit is wel dat het een uiterst prettige is. De manier waarop in een aantal nummers een accordeon erbij wordt gehaald, geeft een authentiek geluid aan een bekend nummer als 'Sunny Afternoon' van The Kinks. Hiermee krijgen deze nummers een eigen iets mee, worden een goede aanvulling.

Een stiekeme favoriet als 'Winter In America' komt zelfs voorbij. Waarom ik dit nummer toen al goed vond? Het had iets Little River Band achtigs en dat had een paar geweldige, nostalgische nummers. Dat gevoel weet The Kik te vertalen naar een kersthit voor 2017. 'December' is, met alle toetsers en blazers, ook helemaal raak. Nostalgische gevoelens voor iets dat (lang) voorbij is, worden zo mooi verwoord, met een prachtige elektrische piano partij van Paul Zoontjes.

Ik denk dat ik hiermee beet heb, waarom Hertaalt! werkt. The Kik weet in alle nummers de juiste sfeer te treffen. Het is van al die markten thuis. Van echte opwinding (al kunnen de mannen alleen maar dromen van Beatlesmania gekrijs) tot fraaie nostalgie naar toen. Zelfs als het misschien een treetje te hoog gegrepen is, zoals Oasis' 'Don't Look Back In Anger', komt het toch helemaal goed. Omdat die uitdagende stoerheid uiteindelijk toch overkomt.

Een goede cover is niets mis mee en dat toont The Kik weer eens aan, al zijn dit niet helemaal covers natuurlijk. In de jaren 60 coverde iedereen dezelfde nummers tot dat het een noodzaak werd om zelf te gaan schrijven. De poel was leeg gevist. Zij die dit konden, bleven bestaan en succesvol, de rest verdween langzaam. The Kik grijpt met deze plaat terug op de pop cultuur van de vroege en midden jaren 60. Dat levert met Hertaalt! een prima plaat op, die ook nog eens als een eenheid klinkt, omdat die typische The Kik saus ruimschoots over de nummers is uitgeschonken.

Ik vermoed zo maar dat dit wel eens het begin van een aangename traditie is, al blijf ik hopen op die plaat met Nederbeat hits als 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'.

Wo.

Je kunt hier luisteren naar 'Ik Sta Klaar Voor Jou':

https://www.youtube.com/watch?v=DCiCOWXRQF0

Mooon's Brew. Mooon

And yet another album from Dutch soil that sounds like its 1966 and early 1967, before Indian influences passing for psychedelia and LSD slipped into music. What is the attraction of youngsters in 2017 with music their grandparents danced to or spaced out at? I don't know. Another fair question is why do I like most of these records so much? The state of Nederbeat is as good as it ever was. All we need is a new Mariska Veres and we'll score another hit Stateside soon.

Aarle-Rixtel is the birthplace of Mooon. Hidden somewhere in the east of Noord Brabant the band members honed their skills, playing records of their grandparents filled with the music of The Outsiders, Cream, Q65, etc. and out came Mooon's Brew, a fine collection of antiquated tunes played with zest and truckload of confidence..

That the influences do not limit themselves to the great Dutch bands of the mid 60s is shown by naming Cream. The very first song, 'Too Cool For School' shows another influence. The swamprock rhythm guitar of Tony Joe White mixes with a more straightforward sound. Extremely cool indeed. A fairly simple song that is punked up with a Wally Tax like sneer and a rough sounding solo guitar.

Mooon likes a lot of guitar music from the 60s and early 70s. Garagerock mixes just as easily with pumped up bluesrock ZZ Top and Rory Gallagher style. Psychedelia with blues Cream style. In other words a lot of music comes by that involves some strong distorted guitar playing, a firm bass and a strong drum. What the threesome, Tom de Jong, Gijs de Jong en Timo van Lierop, play and sing is what the listener gets. Don't expect loads of overdubs here. Don't expect a sound blown up beyond proportions. Mooon is Mooon.

So after a psychedelic pop song with some nice harmonies called 'Surfin' With You', a nice bluesrocker, 'Trouble', with a fiery harmonica is served up, in which the band is not afraid to go all out for nearly six minutes. 'Where Money Goes' is one of those punky garage rock styled songs, where a whole genre was built upon: punk.

Despite the fact that there are so many 60s oriented bands in this country, again this one sounds differently. Mooon does not let itself be caught in one sub genre, but goes for many. In general it plays rock fast, loud and proud, but never out of control. Mooon knows what it is doing, but is never afraid to take a little detour. And so hardly any song sounds the same. Not unlike 'Swerve On' by Mojo Monkeys, reviewed tomorrow on this blog, with the difference that that band plays a bunch of Americana styles on one record.

With 'Intermission' the band does a The Kik like interlude. Does Dave von Raven have a role again as producer here? Also songs like the single 'Mary You Wanna' and the surf rocker 'Shark Zone' give me the feeling. I gave up googling to find out. Nothing showed up. The more spaced out side of the band ends it all. Psych blues and a space jam.

Looked at from a superficial level Mooon's Brew is nothing more than a fallen over discography, that got mixed up and confused. Listened at more closely I hear a trio that is passionately playing the music it truly likes. Music that is about 50 years old today. At the same time it seems so easy to add new and great songs in these styles to the existing whole. There's nothing strange about Mooon's Brew, so psych and rock on Mooon.

Wo.

You can listen to 'Mary You Wanna' here:

https://www.youtube.com/watch?v=wC7YS70yZdM

You can buy Mooon's Brew here:

https://shop.excelsior-recordings.com/collections/2017-releases/products/mooon-mooons-brew

Greener Than The Other Side. The Black Marble Selection

It's some years ago that I saw The Black Marble Selection playing the support act for The Kik in Haarlem. "The blood show" of The Kik and the resulting fainting and all. So many years ago that there's a new album by the band and things are not the same.

The rough voiced singer and the harmonica have gone missing making room for an even more authentic 60s sound. Everything from The Outsiders to West Coast lightweight psychedelia comes by. Think Love without the ounce of craziness. Think 'Eight Miles High' without the space cake.

I'm not complaining. The Black Marble Selection mach 1 was overdoing it as far as I'm concerned. A bit too much of what could have been a good thing. Q65 without a truly outstanding song, What was left was a lot of testosterone. Now things have flattened out perhaps, but melodies are allowed in and I'm on a plane.

On Greener Than The Other Side, someone must be content it seems, The Black Marble Selection is able to show its softer and more melodic side. From the get go, 'The Primrose Path', there's a Hammond, in the solo a nice, rough-sounding guitar takes over the solo from the Hammond, kicking the song in the butt, hard, before things are evened over again. The typical 60s slightly affected singing is in the right place. The harmonies cooler than cool. With this song the R&B of Q65 and The Outsiders is replaced with the pop of Golden Earrings and The Motions. Not unlike what The Stangs are playing also.

The right elements come by like a flute to give the sound that little extra authenticity. Who used a flute in pop after circa 1970 except Berdien Stenberg? Right, no one. Except in recreations of that lustrous pop era. 'Window Of Opportunity' starts with a The Hollies like guitar intro, but slowly but surely little psychedelic elements are woven into the song, that changes its character fasts. 'Monkey On My Back' kicks in hard here and there. What I truly appreciate is that this song holds its own with ease. References yes, but that is where it stops and this band enters.

If these were the songs The Black Marble Selection was working on I can understand that former singer Jean-Paul lost interests. There's no room for his voice here. These songs are dreamy, somewhat trippy and much softer than the first album. Which had one person drawing all the attention towards himself. Now there's a band.

So in short, yes, the album goes on in this vein in a most pleasurable way, another 60s inspired set from The Netherlands that is above average. Still, I can't help musing why these lads play music that their grandparents tripped on half a century ago. While they are at it, I don't mind joining in.

Wo.

You can listen to 'Garden Of Delight' here:

https://www.youtube.com/watch?v=_HWgeu0PkEg

Let's Focus. Thoughts on the band Focus

This feature on the blog, an online discussion between two gentlemen from the U.K. and Wo., seems to be turning into a series. After a conversation on progrockers Emerson, Lake & Palmer followed an online discussion on Todd Rundgren and, I might add, who not? Both were published earlier in this year. At the very end of the Rundgren discussion Gary suggested to continue with another band. That invitation was picked up on, so let's focus on Dutch prog and classical rockers Focus.

Gary, 23-02:
We must have a discussion about another Dutch favourite band of mine… Focus!

Wout responded on 28-02:
As you know we have a minor generation gap. When you started to buy your first albums, I was still mainly dependent on the radio and bought a few singles that were on offer during sales. When you were into ELP, I was able to scratch together my very first self bought LP, 'Cuz I luv you' by Slade, with the two big hits of 1971 on it.

As Focus was famous mostly in the same years, the band sort of past me by. I must have known some of the singles, but I can't truly remember, 45 years later. My real initiation came in 1977 at the other end of the world.

In 1977 I quit school and packed my things and went to Australia for over five months to meet and stay with my family on my mother's side. She had left Australia in the mid 50s, met my dad on Canada's west coast and moved to The Netherlands to get married. Hence I travelled for over a day in late July 1977 and met people who I had never seen before.

I had saved a lot of money, in my eyes, for the trip and my parents doubled that. What did I do with a portion of that money? Buy albums of course. What I remember is Boston, Heart, The Rolling Stones, the 'Magical Mystery Tour' double EP book version, that great single by Mother Goose, 'Baked Beans', 'In The Flesh' by Blondie and a compilation album. Filled with songs from the late 60s and early 70s. 

Here I am, Down Under, and found a compilation album with e.g. John Mayall, Eric Burden's Animals, The Who, Jimi Hendrix and two Dutch bands. One is, of course I'd say, Golden Earring with 'Radar Love'. The other is Focus, 'Hocus Pocus'. One of those yodel songs with fantastic guitar work. Jan Akkerman was always what attracted me in Focus. I was a guitarist before I became one almost 10 years later. That Akkerman was voted best guitarist in the world did not pass me by. It was the music that did. Albums were too far away for me and my friends. The music most likely too far out for our 11, 12 year old ears. In 1972 I got my first record player, a GDR made one. Not before too long I was able to catch up with The Beatles, the red and the blue album in 1973 and 1974. Now that was a priority for me.

Now Jan Akkerman. I did know him a little better, but let me start here. There's a little more to come later on.

Gary, 1-3:
Yes I would imagine that Focus’ album material would not be easy listening for most people (then or now), beyond Hocus Pocus, Sylvia and House of the King (which was the theme music to a UK sit-com by Steve Coogan called Saxondale. See http://dai.ly/x37dgm9 . Saxondale was roadie during the 70s but is now a 'pest control consultant’. There are many names dropped including (in later episodes) Keith Emerson! I really recommend getting a box set!

I have always been a fan of Focus since the mid 70s, excellent musicianship and composition.

I look forward to your continuation…

Wout, 3-3:

Late in 1968 I discovered the Veronica Top 40 and that it was released every week on a leaflet that my local record store had laying on the counter. Although I listened to the radio already a lot, I now understood that songs were not just played. There were hits, tips, flops and golden classics. The Top 40 was broadcasted on this pirate station called Veronica on Saturday afternoons between 14 and 16.00: "The National Saturday Afternoon Happening", fanfare tune announcing it and all.

And so a song came by in 1969 by a band called Brainbox. 'Down Man' only became a moderate hit, yet drew my attention. It was different, harder, with a great guitar. Like I was attracted to that guitar sound in 'Hair' by Zen (https://www.youtube.com/watch?v=cO8cMRbDkfE), my second self-bought single ('Hey Jude' being the first). I was also told that the song was a hit abroad.

That might have been it, were it not that I was surprised at our yearly Saint Nicolas feast with a present I did not see coming: an LP! A compilation LP of Dutch bands with their hits in 1968 and 1969 called 'Their Greatest Hits'. The members of the four or five bands all stood gathered on a beach or sand dune, with the names of each on the back. So I knew what Jan Akkerman looked like, better I also knew how Pierre van der Linden, later Focus' drummer looked liked. These guys also looked distinctly different from the other bands. Blue jeans, hipper, not so much longer but wilder hair. The singer of Brainbox was Kaz Lux, with whom Akkerman made a few duo records after he left Focus. The second Brainbox song on the LP was 'Sea Of Delight', the band's second single and an edit of a song that took a whole side of the band's first LP, which I bought over a decade later. 'Dark Rose' being the third and final single of this version of Brainbox.

Now I haven't played that compilation for decades, yet that one song, 'Down Man', is still a fantastic song (https://www.youtube.com/watch?v=dJWLVYK9zk4). Aggressive, yet warm and passionate. The lyrics are a bit of a shamble I'm afraid, the music is fantastic. The interplay between Lux' voice and Akkerman's guitar solo is fabulous. The drive the acoustic guitar brings to the song gives it a great, propulsing pace. One of the highlights of our Nederbeat years.

Now of course Jan Akkerman had built a name for himself before Brainbox. Ask my friend Willem, ten years my superior, and he'll speak to you about The Crazy Rockers from the early 60s in which Akkerman was the guitarist as an early teenager. After that he played that Russian music inspired solo in 'Russian Spy And I' by The Hunters, a song that had caught my ear somewhere in those years (https://www.youtube.com/watch?v=TEH1qTiGY5w). It's a gimmick hit song, but the (speed of) playing is something else for 1966.

When we moved from the big city to the country late in 1969 I lost the reception of the pirate station, Veronica and there was no Top 40 in the town for over a year. A gap in my musical development. In that gap Focus started.

So what is your experience with this Dutch band?

Mark, 3-3: 
The interesting thing for me is how did a hitherto unknown Dutch band manage to break through the Anglo-American dominance of the 1970's rock scene? Focus were more successful than Golden Earring who we remember only for one impressive single: Radar Love. Three factors probably: the unique vocal histrionics of Thijs Van Leer on the instantly memorable Hocus Pocus single; Jan Akkerman's hard-edged guitar mastery that threatened to displace Eric Clapton in the best guitarist category in the annual Melody Maker poll - helped by Slowhand unaccountably drifting into softer, laidback Ocean Boulevard territory; and the power of the one and only British TV late night live rock show: The Old Grey Whistle Test which they performed on in December 1972 - watch it on https://www.youtube.com/watch?v=5owrU-axzXg.

Moving Waves was the lp that shot up the album charts as a result of that performance and posters of Jan Akkerman started to appear in the ads pages of the NME. Focus 3 which I also bought as a "must have" was an over-confident extension as a double album (you had made it if your label let you roam freely across 4 sides) but it showed their impressive versatility to the full. While I didn't put a poster up on the wall in my student digs, these two albums were a  part of the soundtrack to my university years - and when I worked In Rotterdam in late 1977.

Hamburger Concerto was heavier rock and the Mother Focus title seemed like a cheap shot at maintaining their profile. Inevitably, after their meteoric rise from university gig curiosities to UK tour concert headliners, they faded rapidly from view as the ground shifted and new wave swept all aside. The acrimony between Akkerman and Van Leer probably prevented them from adjusting to the changing times with a clear sense of musical direction: they failed to re-Focus. 

Their records alas then headed for the cheaper sections of the second hand racks: that's where I off-loaded my copies, along with Yessongs, ELP's Trilogy and Pictures at an Exhibition - sorry Gary but back in London in 1979 I was unemployed and severely strapped for cash to buy my Jam and Clash singles. However, my recent more affluent circumstances have allowed me to do some serious record collecting and I've sought out replacement copies during my tours of record shops worldwide; so these two albums are now rightfully restored to my collection - and not solely for nostalgic reasons: they do make it the turntable from time to time because they have hardly dated at all: testimony to their impressive musicianship. skilful embrace of classical and jazz influences and the sheer thrill of tracks like Silvia and House of the King. I have yet to replace my copy of Van Leer's "Introspection." I can't remember too much about that record other that it was serious and heavy in the "prog" sense: will continue to keep an eye out for a decent copy.

Wout, 7-3:
@Mark, Funny you mention 'Introspection'. It triggered a memory I had nearly forgotten about. I only have one experience with the album. One of my uncles, who we visited very regularly, had the album at the time. And now I remember that I must have known the hitsingles of Focus. My uncle announced that he had an album by Thijs van Leer of Focus and I remember that that fact impressed me. Until he played the album. The impression I got was that he had put on a classical album. That was the first and last time I have listened to it. I am still not one for things classical.

'Introspection' was, if I remember correctly, the best sold album of 1973 over here, followed by a few more Introspections in the 70s. In second hand stores there ought to be legions of copies, there were so many of them around. Several parents of friends of mine had the album.

Looking it up, thank you Wikipedia, the album charted in the spring and summer of 1972 for 15 weeks, to return just before Christmas of 1972 and remain charted for well over two years, including a #1 spot for a month in the winter of 1973, well into 1975.

By the time I started to earn enough money to buy albums regularly, 1978, Focus was a thing of the past. Still, I have looked into my collection and behold one album did pop up, 'Focus 3'. A double album. I had forgotten that. Also 'Sylvia' is in my 45 collection. Bought second hand only a few years ago. So I'll give 'Focus 3' a serious spin and come back at you on that.

Also I dug up the compilation from Australia. It is called 'Immortal Rock'. Even nearly 40 years down the road it gives a sense of pride that these two Dutch bands are among the 14 odd songs selected on these grounds:

"The late 60s and early 70s was an era when rock came of age. This album features a collection of all time rock classics emphasising the strong influence of British and European musicians. From Hendrix to Status Quo,...the Who's Who of Rock's golden era".

Well, to put things into perspective, the artists had to be on Polygram. Clapton is on it in three guises I notice, Cream, Derek and solo. Pete Townsend in two, The Who and Thunderclap Newman, which he produced and played bass on. As a whole it still looks like a strong compilation though. I was surprised to find a 1976 track by Status Quo was on there though. 'Rain' seems totally out of place, as does 'I Shot The Sheriff'.

As a fun fact. Inner sleeves in Australia at the time were made of plastic. So no liner notes and stuff on inner sleeves there.

Wo. has started to listen to Focus and reports on 14-03:
To update on my listening sessions. I turned to Spotify and started with Focus' first album that can either go by the title 'Focus I' or 'In And Out Of Focus' it seems.

That album truly surprised me. I have always associated Focus with instrumental, touching on classical music and nonsensical yodelling. Thijs van Leer is singing a lot on the album. Next to that there's a lot of psychedelia of the kind that had gone out of style for a while by then. The sort of music that is quite in vogue again since a few years. 'House Of The King' is the hitsingle, over here at least. It charted in the winter of 1971 for four weeks (#14). It seems like I remember Jan Akkerman's solo hit of the same song in 1974 (5 weeks, #17) better. More guitar driven and not flute. Overall conclusion: I rather like this album and may go out and buy it in the near future. As an extra. Akkerman's 'House Of The King' comes from his solo album 'Tabernakel', an album filled with classical compositions, played Jan Akkerman's way with Tim Bogert and Carmine Appice as rhythm section. It seems he followed Van Leer here, with a lot less commercial success.

'Moving Waves' was up next. It seems that this is a hybrid album with one foot in 'Focus 1' and one foot towards the big breakthrough. The tandem Van Leer - Akkerman is getting into its stride. Pierre van der Linden has joined the band. There's more power in the pace of the album.

What I heard brought Ekseption to mind. A Dutch band with an international career in the early 70s. It scored hits in 1969 in NL with rock adaptations of Beethoven's 5th, Bach's 'Air', e.g.  Something that really impressed me at the time. That same uncle I wrote about before had the album, so I got to know Ekseption's version of 'Sabre Dance' as well. Both key players, keyboardist Rick van der Linden and trumpet player Rein van der Broek, are not among us any more.

From 'Moving Ways' it is not even that far away in time that the two driving players were to fall out. Now Akkerman, from a giant distance, seems a grumpy sort of man. The only way he communicates about Van Leer in the past decades is by calling him "that yodeller". It stands in the way of a potentially successful tour of enacting whole albums like many artists do nowadays. There's still a Focus and Akkerman played his 70th birthday tour last year.

It seems you got me into Focus a little. I'll dig up 'Focus III' soon.

BTW I'm about to score some tickets for the "It was 50 years ago today" show. It was announced last week.

Gary, 14-03: 
I was not aware of Ekseption before, I may have to check them out... thanks!

I love all of the early Focus albums and Moving Waves is certainly high on my list! I can still 'listen' to the title track in my head and get the words right even today! I even have early Focus bass player Cyril Havermans' solo album Cyril! Pierre van der Linden is one of my favourite drummers who was heavily influenced by Buddy Rich... as was Carl Palmer.

I have seen Focus in the mid 70's at an 'all-nighter' and they blew me away (although it may have also been the clouds of heady 'incense' that permeated the venue? ;)  ) and also Jan Ackerman's Focus at my local Mick Jagger venue (Mick's old school in Dartford, Kent) about ten years ago. I would have liked to have seen Thijs Van Leer's Focus that was touring at the same time but sadly I couldn't go.

A great band that excelled in something that is lost to music today... instrumentals!

And here we left Focus and focused on ..... Stay tuned to find out.
 
Gary Hunt
Mark Carvell
Wo.

 P.S. from Wout:
While editing this conversation I clicked on the link to the 'Hocus Pocus' performance on 'The Old Grey Whistle Test'. It looks like this tells all of how Akkerman views Van Leer. As soon as Van Leer starts his yodel you can view Akkerman snickering towards Van der Linden. Has he ever really liked what he was playing here?

Focus is on Spotify.

Parable. The Stangs

My introduction to The Stangs went through The Kik. The band of youngsters gave an excellent support show in Patronaat, Haarlem on 24 February. My expectations for its debut EP were quite high to be honest. However, to play some nice songs live is one thing, to capture them on a record is two.

Parable is produced by Dave von Raven so that an authentic 60s feel is more than guaranteed. Von Raven runs the PAF! Studio together with his former The Madd band member Marcel Fakkers, where this EP was recorded. An analogue studio. Retro or authenticity? Your choice.

The Stangs is from The Hague, a city with a long tradition of bands since the early 60s. The most notable being Golden Earring(s). The name Frans Krassenburg is a name that does not pop in to my mind coincidentally. Although he was no longer the singer of Golden Earrings for about a year before I discovered the band, with the single everybody seems to want to forget, 'Dong-Dong-Di-Ki-Di-Ki-Dong', it is that iteration of the band that comes by here every once in a while.

The Stangs cover a few sides of the 60s in its music. The band is far from one dimensional. On the one hand it has the spunk of the now former band Taymir, on the other it is far more hard-edged. The innocence of the 60s is on display as well as the harder side of the decade, just before things really got out of hand with addictions, burn outs and even deaths.

Parable is about songs and not the psychedelic experiments. Psychedelia is let into some of the songs. Like a fringe, adding to the mood. And songs happen to be something The Stangs know their way with. Where possible the band moves away from their own drums (Lasse Abeltje Voerman), bass (Justin van der Weijde - Estacio), guitar (Pieter van der Velden), keyboards (Michiel Mutsaerts) line up and lets in horns. Even in the best Blood, Sweat and Tears or Chicago Transit Authority fashion, letting in some late 60s U.S. jazz rock influence. Something that I did not see coming based on the gig. In that sense there are two The Stangs, the live act and the band where Dave von Raven had his way with. Lucky for me I like both.

It all starts with the drums, before the band joins. The organ makes an opening statement straight away. A flute joins (Eline van Esch) before the vocals take over. The Who, West Coast folk rock, Pink Floyd, psychedelia, it is all here. Some horns chime in and it is all over at 2 minutes. What an opening statement 'Forum (Gather Around)' is. More instrumental than vocal but both perfect. I have heard many a retro 60s song in the past years. This one is extremely good. It also has not much to do with what I saw and heard in Patronaat. It takes an eight man band to reproduce this music. 'Forum (Gather around)' certainly is a lot more interesting this way.

Pink Floyd in the early single incarnation comes by 'Look Into The Sun', as does Traffic. The 'Arnold Layne', 'See Emily Play' and 'Paper Sun' references are all over this song. Without being afraid to add a little spice to the song, which is trademark of The Stangs I notice. Most songs have a bite that has little to do with 60s psychedelia, but all with the rock elements that were left around from the years just before peychedelia broke.

24-2-17, photo: Wo.

The Earrings come by in 'Carousel'. The soft backing vocals, the mood. 'Please Go', 'That Day', 'In My House', it's all there in a great original song. With a chorus I noticed live straight away. "No one ever loves me back"? The English is as interesting as Rinus Gerritsen's lyrics were in the mid 60s. When I think I've heard it all, each time I'm surprised when Benjamin Herman kicks in with his saxophone. What a highlight of this EP. Rough, to the point, sizzling, exciting. What a song!

The organ of ZZ & de Maskers is there, the pop feel of The Motions. What is missing here is what I heard live. The Outsiders are not on this EP. Rotterdam born producer Dave von Raven probably did not allow for any Amsterdam influences on record (and forgot about ZZ?).

With 'Here Comes The King' another hybrid of a song comes by. I'm not even going to start mentioning all the things I'm hearing here. What counts is the song and I love it. (Look for it and you'll find a nice Arctic Monkeys reference hidden there to.) The album goes out with 'Brinno' where every one is allowed to go all out. It's here where the U.S. jazz rock vibes kick in full force. 'Brinno' starts with a Middle Ages sounding flute, after which all sorts of things start blending together. Dynamics are at work, a spinet or a harpsichord is involved and an all out band and horn section. No one even tried to find lyrics as this is just what it is. So powerful, so convincing.

With Parable or 'A Parable By The Stangs' as the cover says, The Stangs have produced a dream of a debut. The only thing missing may be a real smash, e.g. like 'AAAAH' was for Taymir. For the rest there is simply nothing to complain. Every one loving modern music with a strong 60s flavour has its ideal EP right in front of him. Here. One big aural adventure.

Wo.

You can listen to 'Look Into The Sun' here:

https://www.youtube.com/watch?v=7BzFbjGcl00

or buy the record here:

http://www.mink-records.com/index.php/product/the-stangs-parable-10-vinyl-pre-order/

The Kik live met The Stangs. Patronaat, Haarlem vrijdag 24 februari 2017

Zoals ik al schreef in mijn recensie van 'Stad En Land' vorige maand, was ik heel erg benieuwd hoe dit deels veel rustigere reportoire zich zou vertalen naar het prodium en vooral zich zou verhouden tot de rest van het meer beat gerichte repertoire. De loftrompet die ik afstak op het derde The Kik album is overigens nog niet ingetrokken. Overrompelend mooi, subtiel en goed. Deze vrijdagavond was het zo ver. Het uur van de waarheid was daar. Met zoon trok ik voor de zesde keer richting The Kik, vol verwachting en vertrouwen in een prima avond.

Maar geduld werd gevraagd, want tussen The Kik en mij stond nog een nieuw Haags bandje zijn ding te doen. Hartstikke jonge gastjes die de jeugd van hun grootouders even dunnetjes overdeden. Een wat oudere vriend van mij praat vaak nostalgisch over de tijd dat in de Leidse binnenstad overal beatbandjes optraden waar hij en zijn tienervrienden naar toe gingen. De Kjoe, The Shoes, The Zipps, Cuby, de Earrings, The Haigs en heel
veel waar nooit meer iemand van gehoord heeft. Hij heeft het allemaal in de krochten van de binnenstad zien spelen. The Stangs spelen muziek zoals het toen gespeeld werd. Ruig, stoer, een beetje vies. Met een oude elektrische piano, een ruige gitaar en veel samenzang. Ik had de indruk dat The Stangs wat onrustig waren. Dat ze zoveel mogelijk wilden laten horen, dus nummers wat versneld afbliezen om het volgende in te kunnen zetten. Dat nam niet weg dat ze mij op een gegeven moment wel te pakken hadden met hun authentieke 60s, Nederbeat rockgeluid. Geen enkele reden tot onrust met andere woorden. Wat ik hoorde klonk niet alleen authentiek, maar ook zeer overtuigend. Als ik dat vergelijk met het vorige voorprogramma van The Kik, The Black Marble Selection, dan valt de keuze 100% op The Stangs. Zowel qua sfeer als qua nummers. Het enige wat dan jammer is, is dat als cover 'For Your Love' van The Yardbirds werd ingezet. Geweldig nummer, daar niet van, maar eer dan onze eigen helden als Haags bandje. Wie doet dat anders nog? The Stangs hebben een mini album uit, 'Parables'. Ik ben heel benieuwd.

Gordijn dicht, gordijn open en daar kwam The Kik op. Naast Dave von Raven stond een raar kastje. Tot mijn verbazing werd 'Telstar' ingezet en dat typische geluid van dat nummer kwam uit dat kastje! Uitleg volgde later. En zo werd Von Raven ook solist bij zijn bandje. Het was de opmaat naar meerdere instrumentals uit een ver rockverleden. Nu heb ik de tweede theatershow van The Kik, helaas, gemist, maar mijn indruk is dat deze instrumentale intermezzo's zijn overgebleven uit deze show. Inclusief de eerste synthesizer uit 1947, met al die bekende melodieën uit het begin van de jaren 60, zoals 'Telstar' en 'Runaway'. Lead gitarist Arjan Spies mocht zich geregeld heerlijk uitleven in deze The Shadows en surf gitaar wereld, want hoe deze, verder redelijk inwisselbare, nummers heten? Ik heb geen idee zodra 'Apache' voorbij gekomen is. Dat hier ontbrak, omdat het tempo er wel goed in zat.

Verder leidde The Kik ons geroutineerd door hun drie cds heen. (De vierde met Armand is een project apart, al werd het Armand nummer van hun eerste plaat, 'Want Er Is Niemand', voor het eerst live gespeeld in mijn bijzijn. Eindelijk!) Pas drie cds onderweg en er staat een ijzersterk repertoire. De nieuwe nummers passen er als hand in een nieuwe leren handschoen tussen. Het 60s pop en beat gevoel komt volledig tot leven. De rol van toetsenist Paul Zoontjes is door de synthesizer hobby van Von Raven en de gitaarantics van Spies iets kleiner geworden deze tour, maar zijn orgeltje/piano zit er altijd heel fijn onder. Bassist Marcel Groenewegen is zoals alle bassisten dienend en op de achtergrond, maar wie goed oplet hoort hem, zodra er een gaatje valt dat met een heerlijk melodietje opvullen en lekker meedansen met de door hem zelf gemaakte muziek. Drummer Ries Doms kan prima ingetogen drummen en gaat loos zodra het kan. Dave von Raven trekt heel veel aandacht met zijn praatjes, maar ondertussen staat er een enorm goede en strakke band achter hem die dat allemaal mogelijk maakt. Hij weet ook heel goed dat zij het zijn die dit mogelijk maken. Zoals de allerbeste teamsporters ook begrijpen dat het zonder de rest uiteindelijk niets wordt.

Hoogtepunten? Eigenlijk bestond het optreden uit een groot hoogtepunt. Wel werd ik heel erg verrast door dat nummer over die gitaarspelende kat, dat ik nogal afkraakte in mijn recensie van '2'. Dat eindigde in een enorm stuk gitaargeweld in de beste 'I Want You (She's So Heavy)' traditie. Ook dat nummer hoorde ik volgens mij voor het eerst live. Er was een nummer dat ik niet herkende, maar dat om me heen direct mee werd gezongen. WTF? In het refrein werd het duidelijk. In Haarlem werd Chefs' Special, wier bus wij bij toeval zagen staan langs de Leidsevaartweg op weg naar het optreden, nog eens geëerd. Ook in de versie van The Kik blijf ik het een draak vinden, sorry. Er kwam zelfs een intermezzo voor twee akoestische gitaren voorbij. Prijsnummer blijft 'Verliefd Op Een Plaatje', steevast het laaste nummer van de set. Ditmaal vooraf gegaan door vele beroemde intro's van andere nummers. Waar het intro van 'Verliefd Op Een Plaatje', naadloos inpaste. Een van de beste Nederlandse rock en roll nummers allertijden.

De kleine zaal van het Patronaat was vol of anders nagenoeg. Daarmee consolideert The Kik haar positie. Helaas blijft de stap naar de grote zaal uit. Een stap die overigens terecht zou zijn, want de band heeft de uitstraling, de muziek en de bezieling. Kennelijk is de muziek net teveel nostalgisch en op een ouder publiek gericht. Er waren  ouders met hun kinderen, maar bijna geen "kinderen" zonder hun ouders en dat is het verschil tussen die twee formaten. Mij hebben ze, mijn zoon ook, maar ik heb de toekomst niet meer.

Voor nu heb ik enorm staan genieten. Alles klopt aan The Kik, De verbreding die met 'Stad En Land' is gemaakt met andere jaren 60 invloeden dan beat werkt live en geeft een stuk authenticiteit. The Kik is iets meer een band met een eigen geluid geworden. Afgewisseld met de prima nummers van 'Springlevend' en in iets mindere mate '2', staat er een set van zeer hoogwaardige kwaliteir. The Kik live is een feest (der herkenning), een stukje muziekgeschiedenis, onderhoudend gekeuvel, prima muzikanten en zangers en geweldige muziek.

(Alle foto's van) Wo.