All Of Us Flames. Ezra Furman

Ezra Furman levert met het donkere en buitengewoon intense All Of Us Flames een ruwe diamant af, die je zelf mag slijpen en die vervolgens al snel steeds feller begint te blinken en te fonkelen.

Ik had tot voor kort geen klik met de muziek van Ezra Furman, maar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante is een fascinerend album, dat na een lastige start steeds mooier wordt. Zeker bij eerste beluistering is All Of Us Flames een ruw en donker album dat makkelijk tegen de haren instrijkt. De vorige albums van Ezra Furman bleven dit bij mij doen, maar All Of Us Flames is een album dat na een paar keer horen opeens heel veel schoonheid prijs geeft. De songs blijken opeens verrassend toegankelijk, waarna de stem van Ezra Furman je opeens bij de strot grijpt. Sinds deze omwenteling is All Of Us Flames alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Voor mij een enorme verrassing dit album.

Ik heb het de afgelopen vijftien jaar meerdere keren geprobeerd met de albums van de Amerikaanse muzikante Ezra Furman, maar het waren wat mij betreft stuk voor stuk albums die me net zo makkelijk vastgrepen als de gordijnen in joegen. Ik koos dan ook keer op keer voor de veiligste optie en liet de albums links liggen. 

Ook het deze week verschenen All Of Us Flames is zeker geen album dat het me direct makkelijk maakte, maar waar ik bij de voorgaande albums uiteindelijk mijn interesse in de muziek van Ezra Furman verloor, is All Of Us Flames een album dat me langzaam maar zeker bij de strot grijpt en dat alleen maar beter wordt. 

Ezra Furman draait inmiddels al een flinke tijd mee in de muziekwereld. Eerst als aanvoerder van Ezra Furman & The Harpoons en de afgelopen vijftien jaar als solomuzikante. Ezra Furman komt uit een strenge Joodse gemeenschap en worstelde de afgelopen vijftien jaar uitvoerig met haar seksualiteit. Vorig jaar trad Ezra Furman voor het eerst naar buiten als transvrouw en All Of Us Flames is haar eerste album sindsdien. 

Het is een album dat naar verluidt is gemaakt nadat Ezra Furman eindeloos naar albums van Bruce Springsteen had geluisterd. Of het waar is weet ik niet, maar het zou me op zich niet verbazen. Veel songs op All Of Us Flames hebben het grootse en energieke van de vroege albums van Bruce Springsteen, al doen de meeste songs op het nieuwe album van Ezra Furman me meer denken aan de muziek die in de tweede helft van de jaren 70 in New York werd gemaakt dan aan die van de andere kant van de Hudson River. 

All Of Us Flames is een verrassend toegankelijk album, al voelt het in eerste instantie niet zo aan. Zeker bij de eerste beluisteringen is All Of Us Flames een rauw en bijna beangstigend intens album. Het album is voorzien van een behoorlijk donker geluid dat herinnert aan rauwe rock ’n roll en New Wave uit het New York van de late jaren 70. Het is muziek die van veel extra lading wordt voorzien door de al even intense zang van Ezra Furman, die haar teksten met veel venijn uitspuugt. 

Het bijzondere van All Of Us Flames is dat de luisterervaring omslaat wanneer je het album een paar keer hebt gehoord. Onder het ruwe en donkere geluid op het album blijken verrassend toegankelijke songs verstopt, waarin donkere gitaren worden gecombineerd met helder klinkende keyboards en opeens prachtige melodieën opduiken. Het past allemaal prachtig bij de rauwe maar ook kwetsbare zang van Ezra Furman, die een flinke dosis gevoel toevoegt aan de bij vlagen groots en meeslepend klinkende songs, die prachtig zijn geproduceerd door het muzikale genie John Congleton. 

Het is hier en daar niet eens zo heel ver verwijderd van de muziek op de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar ik vind de kwaliteit van de songs echt vele malen beter. Wat in eerste instantie nog bijna beangstigend donker en ruw klonk, is na een paar keer horen van een bijzondere schoonheid, wat ook zeker geldt voor de bijzondere stem van Ezra Furman, die in eerste instantie vooral tegen de haren instrijkt, maar uiteindelijk alleen maar indruk maakt. 

Ik heb echt veel tijd en energie in dit album moeten steken, maar het was het waard, want wat hou ik inmiddels veel van dit bijzondere album, dat binnen het aanbod van het moment opvalt met een bijzonder eigen geluid en dit ondanks alle inspiratiebronnen uit het New York van de jaren 70. Fascinerend album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt All Of Us Flames hier luisteren en bestellen:

https://ezrafurman.bandcamp.com/album/all-of-us-flames-2

Basement Beat. Brad Marino

Brad Marino has found his way to these pages over the past few years with his own brand of powerpop rock. Today he returns with an album full of covers from one band only: The Ramones. With all four original members proverbially pushing up the daisies, it is left to others to carry the torch. Being a Ramone obviously was not a healthy way of living, so Brad Marino is entering a dangerous musical alley.

When The Ramones were still around later in its career, the band was often spoken about in a derogatory way. Comic book figures was the one most heard. Although this may have been a little the case by the end of its career, it all crosses out the enormous impact the band had in the 1970s when they entered the New York City scene and soon after the whole world.

With the leather jackets, picketing line boards and ultra short aggressive songs, the band set a new standard for everyone who followed, right up to this day. What The Beatles were to everyone else, The Ramones were for punk. There's no realer thing than what The Ramones played on its first albums.

Being into Pink Floyd mostly around 1975-1979, you can imagine what my response to The Ramones was at the time. Thanks to the second big punk wave, with Green Day and The Offspring up front, I got back to The Ramones anyway and today I own about half of its albums.

Enter Brad Marino in 2022. He recreates the music of The Ramones in a loving and dedicated way. Being a far better singer than Joey ever was, the singing on Basement Beat is simply better. Musically Marino follows the short bursts of energy and accented chord changes to create a melody or solo by purely playing chords melodies, perfectly. The tightness, the drive, the energy, it is all here.

Brad Marino is Joey, Johnny and Dee Dee. A drummer with a fantastic name Beau-Beau Basement is doubling as Tommy. All together it is a powerhouse of punk music.

So, you may ask, why should I want to buy Basement Beat if I already have all The Ramones albums? Exactly for that reason. Besides that, Marino avoids all the "big hits" and pulls other songs from obscurity.  Because of his voice and obvious fun in playing these songs, Brad Marino adds his own flavour to the The Ramones oeuvre. If you're a fan, this is the real thing also. But ....

 

And now for the real story. Those who've paid attention will have noticed there is not a single cover song on Basement Beat. All songs are Brad Marino originals, in the style of The Ramones. During the pandemic he has been writing a lot and every once in a while put himself to write a song in The Ramones style. While not forgetting who he is himself. You can find him in the little details on the album. The warning: NO UPSTROKES WERE USED IN THE MAKING OF THIS RECORD! certainly rings true. Can we call this Ramonesque?, to use a word from the bio. I would say spot on. If this had been a cover album, everyone would have believed it.

Wout de Natris

You can listen to and buy Basement Beat here:

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/basement-beat

House Without A View. Lande Hekt

Lande Hekt trekt vooralsnog niet heel veel aandacht met haar muziek, maar House Without A View is, net als voorganger Going To Hell, een uitstekend album dat in alle opzichten mee kan met de besten in het genre.

De Britse muzikante Lande Hekt timmerde al een aantal jaren aan de weg toen ze begin 2021 het uitstekende Going To Hell uitbracht. Het is een album dat helaas een beetje ondersneeuwde, maar echt alle aandacht had verdiend. Die aandacht verdient de muzikante uit Bristol ook met haar nieuwe album House Without A View, dat een wat minder ruw en ook wat veelzijdiger geluid laat horen, maar na enige gewenning is ook op het nieuwe album van Lande Hekt weer alles raak. De aanstekelijke songs zijn mooi ingekleurd en blijven aangenaam hangen, de zang van de Britse muzikante is ook dit keer geweldig en ze heeft nog wat te melden ook. Topalbum weer van Lande Hekt.

Ik was aan het begin van 2021 zeer gecharmeerd van Going To Hell van Lande Hekt. De Britse muzikante had eerder al een tweetal albums afgeleverd met haar band Muncie Girls en had met het in 2019 uitgebrachte Gigantic Disappointment ook al een prima EP op haar naam staan, maar zo goed als op Going To Hell had ik Lande Hekt nog niet gehoord. 

Going To Hell was een redelijk rechttoe rechtaan indierock album, dat de inspiratie vooral vond in de jaren 90, onder andere bij de door mij zeer bewonderde Juliana Hatfield. Het heldere rockgeluid zonder opsmuk klonk echter geweldig, de songs bleven direct bij de eerste keer horen hangen en Lande Hekt overtuigde bijzonder als zangeres en als tekstdichter. 

Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het nieuwe album van de muzikante uit Bristol, dat deze week is verschenen. Direct bij de eerste noten van House Without A View is duidelijk dat Lande Hekt heeft gekozen voor een net wat ander geluid, al zijn de verschillen met Going To Hell subtiel. 

Het is een geluid dat nog steeds geïnspireerd lijkt door muziek uit de jaren 90, maar het klinkt allemaal wat minder ruw en direct. House Without A View bevat naast invloeden uit de indierock ook ingrediënten uit de shoegaze, dreampop en postpunk en Lande Hekt is bovendien niet vies van een snufje pop of folk. Mede vanwege mijn liefde voor het vorige album van Lande Hekt was ik in eerste instantie vooral gecharmeerd van de wat stevigere tracks op House Without A View, maar ik moet zeggen dat ik snel gewend ben geraakt aan het nieuwe geluid van de Britse muzikante. 

House Without A View is voorzien van een wat zompig geluid waarin naast bas, drums en gitaren ook plaats is voor keyboards. Het zijn vooral de gitaren die de aandacht opeisen op House Without A View en met deze gitaren kan het alle kanten op. Lande Hekt kan uit de voeten met een akoestische gitaar in een sobere folksong, maar bouwt ook gruizige gitaarmuren op of verrast juist met prachtig melodieus gitaarwerk dat herinnert aan een band als The Sundays. 

De Britse muzikante maakte op haar vorige album indruk als zangeres en songwriter en doet dat ook op haar nieuwe album. Ze beschikt over een stem die net zo makkelijk lieflijk als rauw kan klinken en het is een stem die emotie toevoegt aan de songs op het album. Het zijn nog altijd songs die zich vrijwel onmiddellijk genadeloos opdringen, maar het zijn ook dit keer songs die ergens over gaan. Lande Hekt schreef op Going To Hell messcherpe persoonlijke teksten en doet dat ook weer op House Without A View, dat ze zelf haar ‘coming out’ album noemt. 

Ik was bij eerste beluistering van het album heel even teleurgesteld dat Lande Hekt op House Without A View heeft gekozen voor songs met net wat minder scherpe randjes, maar nu ik het nieuwe album van de Britse muzikante meerdere keren heb gehoord, ben ik verliefd op zo ongeveer alle tracks op het album en dringen met name de heerlijke gitaarlijnen en de mooie stem van Lande Hekt zich steeds meedogenlozer op. 

Going To Hell van Lande Hekt kreeg in Nederland echt veel te weinig aandacht en ook over House Without A View lees ik nog niet al teveel, maar de Britse muzikante doet echt geen moment onder voor al die jonge vrouwelijke muzikanten die momenteel op handen worden gedragen. Geweldig album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt House Without A View hier luisteren en bestellen:

https://landehekt.bandcamp.com/album/house-without-a-view-2

Week 46, 10 singles

Diversity, diversity, is the funside to listening to so many new singles that happen to come into my inbox. All presented in the order they came in a few weeks ago. Enjoy!

Moment. One Morning In August

Trio One Morning In August is from the southeast of Ireland, Isn't that the part of the country with the most sunshine and least rain? If so, it explains the light touch of Moment. Although the song may have some moodiness over it, it also has that kind of laziness coming with too much sunshine. John F. Phelan sings and plays his guitar in such a relaxed way that all I want to do is close my eyes and listen (no, not fall asleep!). The bass follows in kind. It is Stephen T. Byrne's drums that sets another pace. A "Road To Nowhere' kind of drumming. Walking down the road without stopping. The combination works. What strikes me is that this song has an 80s vibe over it. A laidback version of Tears for Fears, Then Jericho, Big Country, just to name a few examples. One Morning In August most likely did not have a tenth of the budget these bands had at the time to record, but still comes up with a great sound. I'm guessing here but it seems very likely to me. Moment simply sounds so good.

The Eternal Contest. Inny

Portland, Oregon band Inny officially exists since 2018 but the three members play together for about a decade. The song starts as if Green Day is back where it started in the mid 90s. The fat Mike Dirnt kind of bass playing is all over The Eternal Contest. Inny takes its own road soon, playing a far looser form of punk rock. The Eternal Contest is a single of the album 'Poppin'', announced for 16 December. Reading the rest of the bio Inny is far more than a punk rock band. That may be, the hints at emo are present in its single, as is some heavy duty playing. The Eternal Contest is a punk rock song that will gets heads poppin' up and down alright.

My Misery Will Bury You. Sloppy Jane (feat. Phoebe Bridgers)

This song got me a little confused. My Misery Will Bury You is the title of a 7" single, but not the title of the song on it. That is 'Wilt' and there are two versions of the song on the 7", already sold out. The original version is from the album Madison (2021) by the band Sloppy Joe, that once upon a time featured Phoebe Bridgers on bass. The second version is a stripped down cover version by Bridgers. So much for the blurb. Sloppy Jane is a totally new name to me. And Wilt is a beautiful song. At some points somewhat estranging but full of emotion and slowly but surely building the emotions up, without reaching catharsis. All of a sudden the song fizzles out in a modest way. In between I've heard beautiful singing, a great piano part and a song that still surprises well into the third listening session. My appetite for listening to 'Madison' is certainly wetted.

Hard Livin'. The Men

The Men, an impossible name on the internet of course, set the clock back to 1963 with its single Hard Livin'. This is 'Louie Louie', The Kingsmen's most famous song, all over. Add a little 'All Day And All Of The Night' to end up with The Stooges and the scene is right where The Men want it to be. It is as if nothing has been released ever since. My apologies, I'm forgetting 'Kick Out The Jams' here. 'Hard Livin' combines it all as if it jumped out of a time machine onto the streets of New York City, totally surprised that only people in their late sixties and early seventies are jumping around, with a walker, cane or still fully self-functioning. This single is the real thing alright. What an energy, what a sound. If it had been on the first MC5 album or on Iggy & The Stooges' 'Raw Power', I would not have been surprised for one second. Wow is the word here.

Bloodletting (The Vampire Song). Beauty In Chaos

The single was released in time for Halloween, my review isn't. There are simply too many singles being released to keep up with. Bloodletting (The Vampire Song) comes by anyway, because it has a great vibe and inner tension coming with the territory. Today (as in writing) Thriller 40 was released and Bloodletting, while musically quite different, has the exactly same vibe as Michael Jackson's huge hit, as a trendsetting video and single. The video for Bloodletting is totally different. Its vibe certainly matches as well. Goth as Goth comes in the dark 'Batman' series. Fish Mooney's club could have featured here as a backdrop for the video. Michael Ciravolo's vocal delivery does the job to finish it all off. The saxophone of The Psychedelic Furs' Mars Williams deserves a mention as well. He moves freely through the goth rock song like a snake towards its prey. "HAAAAA", like Ciravolo sigh sings.

The Sky Was All Diseased. Black Market Karma feat. Tess Parks

Those who pay attention will have noticed Black Market Karma on the blog recently, as well as Tess Parks' recent album. The latter returns on the second single of the former of its upcoming album 'Friends In Noise' (25 January). Tess Parks has a vocal quality that convinces me with ease to imagine her singing from beyond the grave. Lucky for her she isn't and she can actually enjoy a collaboration like The Sky Was All Diseased. In a way this single is a dull affair. The same chords keep going round and round. The vocal delivery has nothing exiting and this does not change when Stan Belton takes over the vocal duties. This is not a traditional duet between two singers. They sing separately. Yet, The Sky Was Not Diseased has the same quality as a The Velvet Underground song that keeps on going, here without Mo Tucker's up front, pounding drumming, and puts you in a trance. This is that kind of song.

Casse-Toi. Crooked Steps

Belgian label Fons Records returns to this blog with the first single of Crooked Steps' upcoming album, 'Sambucca Dreams'. Once again, a step back in ancient musical history. Crooked Steps starts with whistling like øyvind of Kaizers Orchestra in the intro of Casse-Toi, only to incorporate Dick Dale into the music of the late Norwegian band when the single truly starts. True, when I hear the 10th song in the surf genre, I have had more than enough. Casse-Toi being the first today, it only makes me smile, and the some more. A song like this is simply great fun. Don't get me wrong, this trio can play. The notes are flying out of the guitar, the bass pumps and the drums pound in a 1960 surf kind of way. Crooked Steps makes a genre of the past totally come alive again. 'Sambucca Dreams', its debut album, comes out somewhere in spring 2023. Without doubt another single will be shared in the meantime.

Snake Oil. Black Mirrors

More music from Belgium, incomparable, except for the energy and the obvious fun in playing. Black Mirrors is an alternative rock band moving towards metal. Snake Oil is the second single of the album with the optimistic title 'Tomorrow Will Be Without Us', out since 4 November. I doubt Black Mirrors lived up to its album title. It is song with a huge sound. Drums, bass and rhythm guitar all play together to create a huge sound over which the lead guitar plays its accents and, loud, underscores. Over it singer Marcella di Trioa at times bellows her lyrics. She is a storm all by herself. What makes Snake Oil an interesting song, is the force it is as a whole but also the details the band found to embellish its storm. There is so much going on. Black Mirrors found a fifth and sixth idea to put into the song, building it ever up towards a great climax.

Keep On Runnin'. The Shrubs

I have no idea how this single came my way. It doesn't matter. This a great alternative rock song. Don't expect a cover from Spencer Davies Group's fantastic hit single with the same name. The Shrubs play totally their own song. Keep On Runnin' starts as if it is a dismal live recording, before the sounds becomes "more official". From that moments onwards the song has come totally alive. Looking at the band members' pictures on its website, the threesome is closer to my age than the youthful exuberance they share in their music. A slightly tougher version of Brad Marino or Geoff Palmer but certainly of the same elk. Keep On Runnin' fits in with the Rum Bar crowd for certain. A nicer introduction to a garagy rock band is hard to imagine. This single is wild and exiting, folks!

Parasite. Frank Carter and the Rattlesnakes

Somewhere over the past two years I would have gone to a Frank Carter show. We all know how that ended. Apparently he played with great success quite recently in The Netherlands. I missed it. Now the band is back with a new single. It has the energy that comes with the territory. This band knows how to kick up a storm and translate that into energy to be released by all involved in playing and listening. Parasite holds that all. It could be getting used to Frank Carter and band but at this point in time I'm slightly disappointed. The new single doesn't make the cut where the quality of the previous album 'Sticky' is concerned. 'Sticky' pushed the bar up so high, it may be hard to jump over it again. If not for that level of punkrock musicianship, Parasite would have been a great single. There is a downside to perfection, unfortunately.

Wout de Natris

Cari Cari live. Bitterzoet, Amsterdam Monday 14 November 2022

Photo: Wout de Natris

Speaking of growth. Cari Cari was a nice band, somewhat subdued in the winter of 2019. Come fall 2022 the band obviously has gained experience and is far more self-confident. Despite the Covid period, everything spells more experience. The stimulus an ever more enthusiastic audience provides, no doubt adds to the interaction and thus atmosphere. At one point Bitterzoet was cooking.

With the album 'Anaana' Cari Cari came into my life in the fall of 2018. It became one of my favourite albums of 2018 and of the 10s as a whole even. Only last month, finally, the new album was released. Ten more songs to enjoy. Of course, Cari Cari could not surprise me with 'Welcome To Coocoo Island' like 'Anaana' did, but the album consolidated the band's standing with ease. So absolutely no complaints there.

Live it did as well. Those who keep a tab on this blog, know what happened on Sunday 13 November and will understand that if music was a race, Cari Cari could never win it. As music isn't a race, it still possible to go home totally satisfied, despite having seen three absolutely superior shows the day before. Cari Cari gave it its all and won me over by the song.

Photo: Wout de Natris

Live Cari Cari is not a duo but a trio. The drummer is now present for nearly all the songs. Stephanie Widmer plays drums a few songs but that it is in 2022. Guitarist Alexander Köck in all things to do with presence is leading the band. He tells his entertaining stories. Speaks a little Dutch these days, is not afraid to show it and is the show person of the band. Widmer is far more in the background but is also full of energy in all the right moments. Just less present.

Together they can cook up a storm that took Bitterzoet perhaps even a little by surprise. Slowly but surely bodies started to move more and more to finally let go in total abandon. Just like on the latest album the final song took the energy totally down, with Stephanie Widmer sitting on the edge of the stage with the audience sitting at her feet. Not me, I would never get up again, probably. Luckily I was not in front of the stage. Lucky for two reasons, avoiding the pogo and the kneeling. The result was that everyone went home totally zen despite the bursts of energy just before.

Photo: Wout de Natris

Cari Cari is a band to watch. It has the songs, that combine several musical genres in very interesting ways. The energy it is able to share with the audience also makes it a party band and great fun for festivals. The two members are both performers in their own way. Bitterzoet had sold out, with fans as I did not hear a lot of talking. A totally great experience once again. Records and live performance are fully in sync where quality is concerned.

Wout de Natris