Good Company. The Dead South

The past three, four years I've been waiting for a new album by The Hackensaw Boys, and still am, unfortunately. The Dead South had me fooled for a moment though. Listening to opening song 'Long Gone' I wondered for a few moments whether I held on to the new album anyway in a wrong sleeve. It isn't though. The Dead South has released its own form of blue grass rock with a load of melancholy undertones here and there.

The Dead South is a band from Canada. From the looks they are Larry and his Flask incarnated. (Where did that band go?) Long beards, wild-eyed and large hats. Legend has it that "Scott Pringle is more beard than man". For what that's worth, his harmonies and mandolin playing is all over this record. Together with Daniel Kenyon, cello, the dark underbelly of this band, Nathaniel Hilts vocals and tight strumming and Colton Crawford, banjo and kick drum, Pringle makes up The Dead South from Regina, Saskatchewan. Good Company is the band's first album after an EP in 2013 called 'The Ocean Went Mad and We Were to Blame'. Although Good Company was released in Canada in 2014, this September it is our turn.

There is a darkness all over 'Good Company'. Like Violent Femmes without the religious fervour if not madness at the time of 'Hallowed Ground'. At the same time the band can play a musical joke as well, in the ditty 'Manly Way' the mock female voice is (supposed to be) hilarious. The music total hillbilly style. More songs are very traditional in sound, where others are more towards rock unplugged, country style.

The Dead South does not reach that weak spot where especially David Sickmen's songs have found a home. For that most of the songs on Good Company are too direct. Like Larry and his Flask's are. Nate Hilts' voice matches Ian Cook's more that David Sickmen's. In the ballad 'Ballad For Janoski' there is no sweetness in Hilts' voice. The emotions are more in the lead guitar notes and the melancholy banjo that sounds as if it comes to us from a wind swept, desolate plain. The band touches the right moods here.

It is in 'Down That Road' that The Dead South comes closes to The Hackensaw Boys. The harmony part is 100% down. Ferd Moyse is there in spirit alright. Drs. P. is even in there. 'The Dead South' is reminiscent of 'De Dodenrit'. I never imagined mentioned the late Heinz Polzer on this blog, but here you go.

The Dead South recreates a form of music from long ago and adds its own flavour to it. Modern country, bluegrass, whatever you like to call it. Authentic music in sound, modern in approach and fused with a few sticks of dynamite which are defused just in time, each time. A nice balance was found, making Good Company a fine album. Live there without a doubt will be fire and brimstone involved, so a party guaranteed.

Wo.

You can listen to 'Long Gone' here:

https://www.youtube.com/watch?v=ZN3-1btTb7Y&list=PLpTYrvO29m2MBaxEB4QeCVVDDJcdCXdiL

or buy on Bol.com

.NoWordsNeedeD, 15-09-2015

https://www.youtube.com/watch?v=jE9W2NoQpWg

.No

U2 in Amsterdam

Het laatste U2 concert dat ik bezocht was 33 jaar geleden in Werchter (1982) en nu dus het tweede concert voor mij in Amsterdam, de eerste van een reeks van vier in de reeks U2 Innoncence + Experience tour 2015.

Wat eigenlijk het meest geweldige was, was het feit dat er voor wat betreft sfeer en muzikaliteit bijna niets verschilde tussen die twee momenten. Dat zou je kunnen opvatten als negatief commentaar maar dat is het zeker niet : een band die op dezelfde manier kan sprankelen en overtuigen als 33 jaar geleden is er een van wereldklasse. Een wereldklasse die vandaag ook weer werd getoond.

Na wat concerten in die 33 jaar met grotere lichteffecten was het podium nu redelijk simpel. Alhoewel dat leek bij het binnentreden. Na een paar nummers werd de catwalk bedekt met een beweegbaar brugdeel waar de band een paar nummers op speelde en waar via een een enorme lichtkrant videos werden geprojecteerd.

Daarbij was het geluid uitmuntend, maar in de Ziggodome is dat meestal toch wel het geval.

De Ierse helden namen allemaal hun eigen deel aan de show en hoewel Bono natuurlijk kopman is blijft de band als geheel staan.

Gelukkig voor mij waren er vele nummers uit de beginjaren (o.a. War album) te horen waarbij de (akoestische) Sunday Bloody Sunday voor mij toch altijd weer de kers op de taart is. Voor mij heeft deze song nog meer betekenis gekregen toen ik paar jaar geleden met mijn dochters Belfast bezocht en daar de taxitour gedaan had met een katholieke chauffeur. Het bleek dat er wel vrede is maar nog steeds haat.

Bono nam twee willekeurige toeschouwers op het podium wat in de grote hal toch een intiem gevoel gaf. The Edge blijft mij verbazen met zijn (herkenbare) gitaarspel. Die man speelt 1 riff en je weet dat hij het is.

O ja het was zonder voorprogramma een avondvullende show en zo hoort het ook.

Jan de Bloois

Perfection? Cd launch Bang the Drum. The Maureens with Royal Parks, Ekko 12-09-2015

There are times that things sort of seem to come together for the best. Five months ago I saw the same two acts play together for the first time. Royal Parks and The Maureens played Q-Bus, Leiden. Royal Parks modest but very self-assured and with an intimate flair that is endearing and impressive at the same time. The Maureens with loads of potential, but definitely not where the band would want to be with a new album in sight. The entourage of 20 or 30 people in the audience may not have helped either.

On Friday 11 September that new album finally saw the light of day. 'Bang the Drum' is one of the best pop rock albums in this country since Johan published '4' (and quit). On the 12th the cd was launched with a show in Ekko, Utrecht.

To put things in perspective first. 'The Maureens', the band's debut album was released in 2012. 'Bang the Drum' in 2015. A period of 3 years. In that time spam The Outsiders scored all its hits and had disappeared again from the main stage. The same for Q65. The Beatles had scored how many hitsingles and released how many album between 1962 and 1965? Times have changed, but in my opinion it arrests the development of artists in major ways that such long periods are allowed or are necessary between releases.

Entering the venue we noticed band members walking around in a fairly relaxed way. Talking with friends and family. They appeared to be ready for the show. Diederik Nomden, Royal Parks, was chatting with the sound engineer, walked to the stage in a nearly empty room, strapped on his guitar, said "Hi, I'm Diederik" and started playing. Again I was totally struck by the beauty of his voice. Within seconds he managed to draw me into his world. Following the chord progressions and the little extras he plays and the melodies of his songs. I have never heard one of his songs on record, just the live versions, but it must be good. The room slowly filled itself and with good reason.

Nomden is a kind of musician that if you pay a little attention to music in NL in general, then you find  his name pops up here and there, writing songs with of for other musicians, playing supporting roles in bands. I learned that he wrote two songs with Douwe Bob, e.g. An extremely sympathetic musician with obvious talent on display and that voice! Someone who deserves to be heard more, but also has to allow himself to be heard more. Next time bring your album, please, Diederik. I would have bought it on the spot. The request for an encore was a well deserved one. And we have news; "sources" have it that there will be a new album spring 2016.

After a rather long introduction from a poet, who was allowed to have a stage spot for once, the launch party continued with the main act. As you could have read on this blog just a few days ago, 'Bang the Drum' is a beautiful album and what became clear The Maureens in its new incarnation has made the necessary miles to grow into perfection. Perhaps it wasn't, but for the layman in the room, perfection was reached. The singing harmonies, up to four parts at times and the guitar harmonies, with the addition of a pedal steel guitar in a few songs, up to four parts as well, were played to perfection. As I asked myself again: What did the singers in The Maureens feel when they found out they could sing this well together?

One of the things that struck me most, is the modesty all members have. They are all happy to only play what the song needs. It can be just one note and step away from the song again. Leaving the room for the others to play their roles. Singing just one "aah" and make the miracle of a perfect harmony come to life.

In the past months the quality of The Maureens have been praised on this blog. After this Saturday I have no doubts left. There is not a lot better in this genre, which they call "Nedericana", but what I call pop rock. I can't remember what song the DJ played of Big Star before the show, a Chris Bell one, I heard several songs matching that quality with ease and that's a compliment. People: the band is touring this country in the coming two months. Go and see them and be convinced yourselves. This writer needs no more convincing and is a fan.

Is there nothing left to wish for? Of course there is. Dolly the sheep is more prominent on stage than ever. She has even got her own mike these days. So it's about time to come up with a song for Dolly, gentlemen.

Wo.

You can listen to 'Heartbreak' here:

https://www.youtube.com/watch?v=06yk6Z9xI9s

and buy 'Bang the Drum' at Bol.com

The Weight of Spring. The White Birch

Steeds weer dreigde The Weight Of Spring van The White Birch op de verkeerde stapel platen op mijn bureau te eindigen, maar gelukkig was er ook steeds weer een lezer die de plaat een zetje in de goede richting gaf.
 
Het is overigens gek dat de nieuwe plaat van The White Birch dat zetje nodig had, want het in 2002 verschenen Star Is Just A Sun koester ik sinds de release als een meesterwerk.
 
De muziek van de Noorse band is echter geen muziek die om aandacht schreeuwt en dat is waarschijnlijk de reden dat ik de eerste twee platen die de band aan het eind van de jaren 90 uitbracht en de plaat die in 2006 verscheen (en waarvoor ik nu alsnog de jubelrecensies tegen kom) heb gemist en de nieuwe plaat van de band bijna had laten liggen.
 
The Weight Of Spring heb ik gelukkig niet gemist, want wat is dit een mooie plaat. The White Birch maakt op haar nieuwe plaat verstilde muziek van een bijna onwerkelijke schoonheid.
 
Het is muziek die doet denken aan de muziek van Tindersticks en Dakota Suite, soms wat heeft van de muziek van Nick Cave, David Sylvian en Jeff Buckley, maar het is ook muziek die nadrukkelijk doet denken aan de muziek die Talk Talk in haar latere jaren maakte.
 
De muziek van The White Birch is sober en stemmig en vooral donker van aard. The White Birch maakt nog steeds muziek waarin melancholie uitsluitend in grote porties wordt geserveerd, maar wat is het mooie muziek.
 
Bij beluistering van de muziek van The White Birch valt in eerste instantie vooral de donkere stem van voorman Ola Fløttum op, maar langzaam maar zeker zuigt The Weight Of Spring je de fascinerende instrumentatie in. Deze instrumentatie is uiterst sober, maar luister net wat beter en je hoort een fascinerend klankentapijt waarin steeds weer nieuwe dingen opduiken.
 
Het is een uit meerdere lagen bestaand klankentapijt dat fraai kleurt bij de donkere stem van Ola Fløttum en het is bovendien een klankentapijt dat de songs van The White Birch kracht en diepte geeft.
 
Deze songs zijn ook stuk voor stuk van een bijzonder hoog niveau. The White Birch dompelt je aan de ene kant steeds weer onder in weemoed en melancholie, maar aan de andere kant vallen de songs van The White Birch op door prachtige melodieën en klanken die je bij de strot grijpen.
 
The White Birch heeft met The Weight Of Spring de zoveelste soundtrack voor de Noorse winters gemaakt, maar het is wat mij betreft één van de mooiste tot dusver. Door de donkere klanken en de soms bijna beklemmende sfeer is The Weight Of Spring van The White Birch geen plaat die het goed doet in de volle zon, maar als deze zon eenmaal onder is, geeft de muziek van The Weight Birch de avond kleur.
 
Het pianospel op de plaat is weergaloos, maar de subtiele accenten van andere instrumenten en de geweldige zang zijn minstens even belangrijke ingrediënten van de muziek van The White Birch.
 
In 2002 was ik al eens bijzonder onder de indruk van Star Is Just A Sun, maar op The Weight Of Spring hebben de Noren hun bijzondere geluid geperfectioneerd. Het levert een even mooie als indrukwekkende plaat op.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Lantern':

www.youtube.com/watch?v=GLiL8Qciy3I

of kopen op Bol.com