Obrigado Brazil

In the past week I was in Brazil for an international conference. Mostly being in meetings, chairing some workshops, attending a few, while mostly working in the background writing, reporting, preparing. About two full days of the 10 being underway were spent traveling to this remote town near the most Eastern point of the Americas.

Despite the extremely late hour, considering the time difference, of arriving in the north-eastern town of Joao Pessoa and despite my brain slowly closing down on me, one song crept into my mind straight away, a song that I haven't got a clue by whom it is, but a song I associate with the country totally: "Brazil, la la la la la la". It just went on and on in my head, while I walked off the tarmac of the small, domestic airport towards the terminal. It was so much warmer than home. Everything told me I had arrived for sure.

What I want to share with you is the musical experience I had in Joao Pessoa. Why? Because it was so different from what I am used to. Perhaps Greece comes closest with all the exotic eastern sounding music there in public transport. In the whole week I was there I have perhaps heard three songs I had heard before.

Music on the radio of the van that transported us to the congress center and back? All were in the Portuguese language. At night we ate mostly on the beach in one of the many small restaurants there. Live music is played for most of the day. Usually one guitarist who sings, a guitarist with a drummer or even one more musician could be found also. Every song they played was Brazilian. With one exception that I can remember: 'Hotel California' by the Eagles. Sung with an incredible fat accent, and most likely phonetically. So little people speak even one word of English that it is not surprising that English songs are an exception.

Another fact that was obvious, was how deep some of the songs spoke to the people. Some were sung along to with a deeply felt emotion. There I was sitting in a Brazilian beach restaurant having dinner with a soft, extremely pleasant wind coming of the Atlantic and everyone around you starts to sing along. At the same time the emotion just speaks out loud on the people's faces and from their voices. Something that never happens in this western European country I live in, unless it's someone's birthday or something.

This was just one of the things that happened, looked at or felt, that made me realise that I was a long way from home. Not recognising any music, along with the heat, the coconuts, the capirinhas, the mix of wealth and poverty and everything that comes with that, certainly is one very noticeable element.

Did I like the music? Good question, but the answer is somewhat indifferent. Let me just say that it was fun while it lasted in the background.

Wo.

Ik zou je het liefste...

Muziek van Arvo Pärt, John Tavener of Gavin Bryars is voor mij pure magie. Deze muziek gunt me vaak even een kijkje in de keuken van de eeuwigheid. Ik mag dan heel even over de schutting van de Hemel kijken. 

Het probleem is echter dat dit effect snel slijt. Als ik het stuk een keer of tien, of misschien twintig, gehoord heb, is de magie uitgewerkt. Of misschien is er een permanente verandering opgetreden en is het nieuwe eraf. Dat weet ik eigenlijk niet. In ieder geval lukt het me dan ook niet meer om de magie aan anderen over te brengen. En dan moet ik op zoek naar nieuwe magische muziek.

De meest magische cd die ik ken, draai ik bijna nooit. Juist om de magie te bewaren. Het gaat om de cd ‘Lorraine Hunt Lieberson, Bach Cantatas’ (Nonesuch 7559-79692 2). ‘Ich habe genug’, gezongen door de toen al doodzieke Lorraine, in ziekenhuispyjama en met een infuusstandaard naast zich op het podium. Dit is zo doorleefd dat het pijn doet. De dood staat als het ware naast haar op het podium. Maar juist dat is magisch, want dat maakt het mogelijk de dood recht in de ogen te kijken.

Als klein jongetje vond ik eens een half vergaan dood dier in het bos. Ik kon niet eens meer herkennen wat het geweest was. Ik schrok enorm en wilde wegrennen. Maar dat deed ik niet. “Blijven kijken tot het niet meer eng is”, zei ik tegen mezelf. En dat werkte.

En precies zo werkt deze opname ook: je kijkt de dood recht in de ogen tot hij niet meer eng is. En als de doodsangst verdwijnt wordt het lijden dragelijker. En dan verandert het ‘ich habe genug’ van betekenis: niet meer ik ben het zat, maar ik heb genoeg. Troostend!

En die troost wil ik mensen kunnen meegeven als ze het heel hard nodig hebben. En soms ben ik dat zelf.

.No

WoNo Magazine 13.1 is here

Today we release a new WoNo Magazine, the first and last of 2013. A Christmas issue with Christmas. Missing deadline after deadline has it advantages, so to speak. It is a change from having a Christmas issue with Easter or in the summer holidays and certainly beats one in November. True to our motto: WoNo Magazine is released when it is released; so why not today.

In 13.1 you will find the best of the blog in the past months (and some more) and "new" musical adventures of our contributors over the past two years (and some more). Albums, live shows, interviews and stories; as usual you can find something to your liking in your magazine.

By the way

You can follow us on Twitter: @WoNoMagazine.
Receive alerts by installing a WoNo Magazine RSS feed into your Outlook account.
Will WoNo Magazine be on Facebook in 2014?
You can join the WoNo Magazine group on LinkedIn.
And don't forget, your daily shot of musical newness in this space.

And best of all: you can contribute yourself to this blog and future issues of WoNo Magazine.

Enjoy this new issue under the Christmas tree and on behalf of my co-editors, .No and Drentix, let me wish you a Merry Christmas and the best wishes for 2014!

Wo.

And here is the link this is all about: http://bit.ly/1gSInwlhttp://bit.ly/1gSInwl

Yesterday. Lars Saabye Christensen

Yesterday evening I heard 'Fight for your right' by Beasty Boys, that great punk rap anthem from 1986 that shook many a one's faith in pure rock. I projected it straight away to the book I had almost finished, by Norwegian writter Lars Saabye Christensen, although it roughly plays from 1965 to 1972. With only one chapter left to go, it seemed to apply somehow, until the central character Kim Karlsen all of a sudden sells his most prized possession: his collection of The Beatles records. And completely becomes undone in the act.

Nearly three weeks ago one of my stepsons said over Sunday morning brunch, "I would have liked to have been present when The Beatles were big." As I have been present at the very end of their active career, I was in a position to tell what it was like. Knowing on which day the new single was released and waiting for it to be played on the radio, Netherlands North Sea pirate station Radio Veronica, with Morse code from fishermen's vessels and all in the mix. The excitement this caused. Does this compare to the new Play Station release or Black Ops version x in 2013? Perhaps not, as so many things leak through the internet or are instantly available through many sources. I don't know. My contribution to this brunch discussion did not really excite anyone. Too far removed from 2013, I guess, but this was what it was like.

And then I started Yesterday, in Norway released under the title 'Beatles' in 1984. I loved this book. Although the kids in this book were born around 1951, years before me, their youth was not very unlike mine. Central in the book and and lending a title to each chapter of Yesterday are releases of The Beatles records, singles and albums. With the songs the boys grow from fourteen year olds to 22 year olds. Along the line we follow the changes in their lives, the steps to adulthood, from schoolboy to student, but also we follow the changes in society that took place from the second half of the 60s. The Vietnam war that entices radical politics, upcoming consumerism, seemingly easily available drugs, rising wealth and a higher education that is within reach of most people. Spare time mostly lived outdoors, with small adventures in real time, with fights, fears, fun and discoveries and lots of sports or physical movement.

Christensen portrays all this very well. Along the lines of songs. Not only The Beatles'. As the boys discover other bands in the 60s, their lives take turns too. Adultery in the love of music and sometimes friends. The story takes several twists, but I did not see the end coming in the way it did. It took me totally by surprise, but in hindsight this could be an outcome, but not necessarily so. Still, Christensen wrote a fine coming of age novel, that portrays the time he grew up in in fine detail as well as in lush broad strokes. And every true The Beatles fan of that day and age will recognise him or herself immediately in described scenes around the record player with the new single or album.

Concluding I can add that also in this book 'Abbey road' is considered the best album of The Beatles, a conclusion I can only adhere to. Despite the fact that I hated it when I was hearing it for the first time as a nine years old. "But I do not know a single song", I remember thinking and lost interest quite fast at this listen session at a friend's house. Like all boys my age present there, while the elder brothers were in rapture It took me ten years, but my opinion never wavered since.

Wo.

Rita Reijs, in memoriam

Rita Reys (Rotterdam 21 december 1924 – Breukelen, 28 juli 2013)

Als kind woonde bij mij in de straat de familie Reijs. Ik speelde wel eens met hun zoon Carlo, maar vader Karel speelde saxofoon of klarinet. Dat hoorde je door het raam heen. "Hij is een broer van Rita Reijs", zei mijn moeder. Dat was een begrip. Op 1 juli vorig jaar trad Rita Reys op voor de kerk van Charlois in Rotterdam, in de stromende regen. Het was de eerste keer dat ik haar zag optreden. Dat Rita 87 was, kon ik nauwelijks geloven. Natuurlijk moet je het geluk hebben dat je gezond blijft, goed ter been en er aardig uit blijft zien. Maar Rita bracht haar repertoire onberispelijk en praatte alles gezellig aan elkaar. Ze huppelde over het podium. Ik heb ooit gelezen dat ze bepaalde noten niet zo goed meer aankon en dat de arrangementen daarop waren afgestemd, maar dat viel helemaal niet op. Rita zong over de hele wereld in grote zalen, zeventig !!! jaar lang. Zij had de perfecte timing en intonatie voor de jazz maar had ook veel succes met repertoire van Michel Legrand en Burt Bacharach die voor de doorsnee luisteraar beter in het gehoor liggen. Zeventig jaar lang kreeg ze de zalen vol en het publiek op de stoelen. Wie doet dat haar na? Ik ben er trots op dat ik haar vorig jaar heb meegemaakt. Een hele diepe buiging voor deze topzangeres van eigen bodem.

Tineke Guise

Je kunt hier naar Rita Reijs met het Pim Jacobs Trio luisteren.

March of the dead zombies

There are slow zombies, and there are fast zombies.

28 Days Later: fast zombies
Dawn of the Dead (remake): fast zombies
Night of the Living Dead: slow zombies
Dawn of the Dead(original): slow zombies

When you run into zombies your odds of survival are higher when you are dealing with slow zombies, you've read the Zombiepedia survival guide (http://zombie.wikia.com/wiki/Zombie_Wiki), or your name is Brad Pitt.

If fast zombie have any music associated with them it is speed metal, perhaps, or 500 beats per minute speedcore. Slow zombies on the other hand are melodic by nature (if you can say that of a zombie). With their slow rhythmic pace, they seem to embody Rhythm and (lost) Soul. For slow Zombies the ideal day seems to be dancing while hunting for a tasty artery. A bunch of them always seem to be line dancing. Michael Jackson's Thriller zombies were a bunch of funky buggers, it is their nature.

Preparing myself for a Zombie wave I read the just mentioned Zombiepedia survival guide, an important recommendation was missing: Come armed with sax, turntable, rapper and a funky baseline. 

Jake Wherry en Ollie Teeba give an excellent demonstration here.

OMK

In Het Ziekenhuis

Ik sta in de lift op weg naar mijn werkplek op de zevende verdieping. Er klinkt zachtjes muziek. Ik ben alleen. Totdat de lift op de vierde verdieping tot stilstand komt. De deur schuift open. Twee broeders die een bed de ruimte naast mij naar binnenrijden. Een oude man ligt in bed. Een van de broeders heeft in zijn ene hand een ijzeren buis vast waar een zakje boven in de top schommelt. Een lange doorzichtige slang loopt naar het hoofd van de oude man, waar aan de uiteinden twee korte stukje in zijn neus zitten. Langzaam komt er weer beweging in de lift. Ik kijk naar de oude man in bed. Zie op het hoofdkussen opgedroogd bloed. Bij elke inademing van hem zijn piepende geluiden hoorbaar, die de zachte muziek ernstig doet bederven. Als de lift tussen de zesde en de zevende verdieping blijft hangen, voorzie ik een lastig probleem aan het begin van deze dag. Ik kijk naar de wit geklede broeders met vastgespelde naambordjes. Ze fluisteren tegen elkaar, waarbij de een van de twee wijst op een regel die bestemming heeft op de aandoening van de oude man. Als ze elkaar aankijken kijken ze ernstig. Ik kijk naar wat zich afspeelt boven de deur. Beide lichten, van de nummers, zes en de zevende verdieping knipperen. Zelfs het achtergrond muziekje stopt na enkele krakende geluiden. Als of er ergens een stekker uit het stopcontact met moeite wordt uitgetrokken. Als een van de broeders met de lifttelefoon belt, zwaai ik paniekerig naar de hangende donkere bol, die als beeldvenster dient voor het beveiligingspersoneel beneden in de hal. Na enkele zwaaiende bewegingen stoot ik ineens hard tegen het bed. De bellende broeder laat de hoorn vallen en slaat tegen de stalenbedrand, en het slangetje valt uit de neus van de oude man. De lift maakt krampachtige schokken richting de zevende etage en stopt halverwege. Als ik het slangetje wil terugplaatsen floept de verlichting uit. Gevoelsmatig probeer ik toch op de tast de oude man te helpen. Ondertussen zit de slang nu in zijn kwijlende mond, door een laatste schok van de lift schiet de slang tot diep in zijn keel. Ik voel zijn maagslijm langs mijn arm, waarbij een warm druiperig mengel aan de binnenkant van mijn elleboog blijft plakken. In mijn gedachten hoor ik door de luidsprekers op het station, dat de trein richting Alkmaar enige vertraging heeft opgelopen. Ineens zie ik in de spleet van de deur de vloer van de zevende etage. Met enige krachtinspanning schuif ik de deur open zodat ik na een korte klimpartij mijn eindbestemming heb bereikt. Op mijn hurken zittend roep ik in het zwarte gat. `Er komt snel hulp, kalm blijven.` Bezweet loop ik de gang in om mijn dagelijkse arbeid te gaan verrichten. Als een normale doordeweekse dag, fluit ik de muziek die ik in de lift hoorde.
 
Marcel R. van der Kwaak

De garderobe

Zaterdagavond. In het muziekhuis, De Qbus, zal het aanstaande publiek de zaal vullen tot aan de menselijke maatstaf. Een dansavond. De muziek geprogrammeerd door het koppel dj´s van, De Leidse Danssalon, zal menig kloppend hart sneller doen slaan. Muziek uit de jaren tachtig, die het publiek alsmaar wil opzuigen tot aan onze tegenwoordige tijd van geest.

Als ik na een kort etensmaal, de garderobe inspecteer valt mij iets bijzonders op. Daarover later meer. Alle knaapjes hangen keurig in nummer volgorde. Ik besluit voor de ingang aan de straatzijde even te roken. Het is donker en de zachte regen klinkt eenzaam. Op geparkeerde auto´s, fietsen, brommers en op verveelt weggegooide plastic zakjes. Wanneer ik mij omdraai en naar binnenloop, hoor ik de klanken van deze jaren tachtig. Het blijkt een soundcheck om elk muzieknummer werkelijk goed tot zijn recht te doen komen. Inmiddels sta ik bij de garderobe en alles is gereed. Tijdens de vele bezoekers die avond, valt mij op dat er zoveel meer vrouwen zijn dan mannen. Het doet mij deugd. Er blijkt toch nog iets onzichtbaars in mij te mogen ontvouwen. Als een nog niet ontdekte bloemsoort op deze planeet. Achter de bar staand, zie ik de vele vrouwen. Dansend van geluk. De enkele aanwezige mannen in het duister toekijkend. Wachtend op voor hen juiste moment. Tegen het eind van de avond ben ik ingesloten door een muur van jassen, sjaals en tassen. Ineens valt mij oog op dat wat bijzonders was aan het begin van deze avond. Een leeg flesje waar een opgerold papiertje in zit ligt nu onder een rij jassen. Ik keer het flesje om en rol het papiertje uit. Ik strijk het papier zo goed mogelijk strak om het te kunnen lezen. Het blijkt een oproep. Een gescheiden vrouw die mij de vorige keer zag bij de garderobe, blijkt nu ook weer aanwezig te zijn. Carla, 44 jaar, half lang haar tot aan de schouders. Met vrolijke, maar ook nerveuze gevoelens bedenk ik mij dat ik haar deze avond langs heb zien komen. Wat nu? Moet ik tegen het eind van de avond in actie komen? Ik sluip achter de bar, dim het licht tot een minimum. Knijp mijn ogen dicht en enkele keren open. Tussen het dansende publiek zie ik haar zitten achter in de zaal, alleen met een glas rode wijn. Ik tap een biertje, pak een wijnglas en een fles rode wijn. Langzaam en een beetje dansend laveer ik de zaal door. Niemand heeft mij in de gaten, ga ik als een zwervende ziel op haar af. Als ik voor haar sta, kijk ik haar aan. Na een korte begroeting ga ik naast haar zitten. Terwijl ik haar glas inschenk, voel ik haar ene hand strijken tussen mijn knie en schaamstreek. Met haar andere hand brengt zij het gevulde wijnglas aan haar lippen. Ik duizel van haar en de muziek. Het brengt mij terug in de jaren tachtig toen ik nog niet wist om een situatie als deze tot een climax te kunnen brengen. In gedachten zijn wij op weg in een bootje voortdrijvend op een oceaan naar een onbewoond eiland, van, waarvan ik dacht, onbereikbare liefde.

Marcel M. van der Kwaak

Nog een keertje

“Nog een keertje”, hoorde ik haar enigszins smekend zeggen toen ik de platenzaak in liep. Achterin de hoek zat een vrouw diep weggedoken in het oude luisterhoekje dat nog steeds bestond. Daar werden de oude grammofoonplaten beluisterd. Diep weggedoken, maar ze zag er ook best gelukkig uit. Een opvallende combinatie.

Nu ik beter keek was ze rond de vijftig en zag er goed uit voor haar leeftijd. Een beetje nieuwsgierig liep ik naar de draaitafel om te kijken wat ze aan het luisteren was. Tullio de Piscopo met ‘Stop Bajon’. Ik had er nog nooit van gehoord. Hoewel ze volledig opging in de muziek en me niet aan leek te kijken, kon ik in haar ogen kijken. Ik zakte er langzaam in weg ………. en stond in een discotheek. Aan de kleren te zien waren de zeventiger jaren voorbij.

Ik hoorde en voelde de muziek. Een heerlijk zomers vakantiegevoel. Ik keek om me heen en zag haar aan de bar met een man. Ze lieten juist hun glazen voor wat ze waren en gingen dansen. Haar wijde zomerse rok bewoog alle kanten op, alsof er een wind waaide die er in wekelijkheid niet was. Haar energie was enorm. Ze genoot, minutenlang. Het couplet werd herhaald: ‘Primavera, primavera, primavera……’.

Met het weinige Italiaans dat ik ken begreep ik dat het over de lente ging. En ineens, vlak voor mijn gezicht, leek de man op de dansvloer op te lossen. Langzamerhand verwaaide hij in haar lentebries. En toen stond ze alleen. De muziek hield op.

Ik kwam weer tot mezelf en ontdekte dat de vrouw rechtop was gaan staan. Ze zuchtte en liep de zaak uit. De verkoper kwam naast me staan en zei dat ze de plaat nooit kocht en alleen maar nu en dan kwam luisteren.

Iets in mij begreep dat, iets dat droefheid en geluk bij elkaar bracht. Ik ging in het platenhoekje zitten, liet ‘Een beetje verliefd’ opzetten en zakte in mijn eigen herinneringen weg.

WoNoVice

Tullio de Piscopo: Stop Bajon

André Hazes: Een beetje verliefd

De reflectie van onze geest

De lucht als ruit naar de eeuwige duisternis. Zo zag Tommy Cley het door zijn telescoop. Al in zijn vroegste jeugd was Tommy geobsedeerd door de vuurtoren. Elke keer als hij met zijn ouders naar het strand ging, moest hij vlakbij de vuurtoren zitten. Op een dag vlak voor zijn vertrek uit zijn ouderlijk huis las hij een advertentie dat de vuurtoren te koop stond. Een jeugddroom ontwaakte in werkelijkheid. Al tientallen jaren is het zijn domicilie, de vuurtoren. Vanuit hier werkt hij als filosoof en bestudeert hij het immense universum. Het dorp waar hij woont, is inmiddels volledig ontrokken aan de mens. Onbewoonde huizen in een voormalige woonwijk en braakliggend land waar een winkelcentrum was gelegen. Wat voordelen had, de natuurlijke rust is er voor teruggekomen. Voor boodschappen en allerlei andere benodigdheden moest Tommy naar de stad. Lange wandelingen maakt hij geregeld langs de vloedlijn als hij nog een laatste ronde doet, voordat hij bovenin de vuurtoren, achter het raam zijn warme maaltijd nuttigt en in de verte enkele schepen voorbij ziet komen. Zijn onderzoek, De Reflectie Van Onze Geest, was voor hem een lastig vraagstuk. Voorheen had hij wel een gedachtegang hoe de menselijke geest zich vertoonde tegenover de gehele schepping. Maar sinds hij enkele jaren terug, vier weken in coma was geraakt, had hij visioenen ontvangen die hij nooit zonder deze comateuze toestand de zichtbare werkelijkheid zou kunnen begrijpen. Zijn onderzoek begon met dartpijlen die hij op een sterrenkaart gooide. Als dan alle drie de pijlen een hemellichaam hadden getroffen ging hij die met zijn sterrenkijker nader bestuderen. Immers wist hij dat toeval niet kon bestaan. Dat dit uitsluitend te maken heeft met ernstige tekortkomingen in de verhouding tot ons denk gedrag en verwachtingspatroon. Inmiddels is zijn werk in een laatste fase. Over enkele dagen de voltooiing van zijn onderzoek en zou de Nobelprijs hem niet kunnen ontgaan, wist hij. Deze nacht zou er iets opmerkelijks en volkomen onverwacht in het leven van deze onderzoeker verschijnen. Tommy Cley, is deze avond vermoeid. Na lange dagen achtereen gewerkt te hebben zonder geslapen te hebben, is hij vroeg naar bed gegaan. Zelfs het bord en bestek en de lege drinkbeker is ongewassen op de eettafel achtergelaten. Door het openstaande raam, bladert de wind het boek met zijn onderzoek door. Een slagregen zorgt dat de nog vochtige inkt van de kroontjespen het laatste hoofdstuk met alle conclusies in zwarte bladzijdes inkleurt. Tommy Cley droomt ondertussen van een ontvangst van de Nobelprijs.

Marcel R. van der Kwaak

Een verbroken betovering.

Een aantal jaren terug op een vrijdagavond…

Ik neem achter in de kerk plaats. Langzaam loopt de kerk vol voor een nachtmis. Om niets van dit schouwspel te missen heb ik, doordat mijn ogen last hebben van een kleine refractiefout, mijn bril meegenomen. Zo zie ik de kerk scherp en geniet van deze voor mij bijzondere gebeurtenis. Kan ik u alvast verklappen. Ik kan u helaas door wat ik meemaakte niet vertellen welke kerk het betreft in de sleutelstad Leiden. Een vrouw met een huilend kind zoekt een zitplaats. Het bezorgt mij ergernis. Ik maak haar duidelijk dat de drie lege zitplaatsen naast mij al bezet zijn. Die overigens onbezet blijven. Gelukkig heb ik om deze zaak van gevoelens in bedwang te houden proviand meegenomen. In mijn binnenzak heb ik een flacon met inhoud die mij deze donkere dagen tussen kerst en oudjaar zonder al te veel onrust moet doorslepen. Om het oude jaar dat er dan niet meer is en het nieuwe jaar weer schoon te beginnen. Ik zie het als een reiniging of gelijktijdig een wassing om mijn geest weer in het juiste spoor te krijgen. Nadat een aantal aanwezigen handen schuddend een zitplaats hebben gevonden. Begint de voorstelling met gezang. Een koor van jonge en oudere vrouwen. Het klinkt prachtig en doet mij een aantal keren moeilijk slikken.

Ben onder de indruk. Kijk de hele ruimte nog eens aandachtig rond. Mijn speciale aandacht blijft rusten bij de enorme kerstboom in de hoek vlakbij een witte zuil die zich mooi aftekent tegen het binnen stralen van het volle maanlicht, door de afgebeelde Bijbelse figuren glas- in- rood raam.

Ongestoord pak ik de flacon uit mijn binnenzak. Schroef het open. En doe mij tegoed aan de inhoud. Het koor beëindigd het gezang in een lange echo, dat terugkaatst tegen het hoge plafond. Bij de aanwezigen voel ik beroering. Een stilte die je nog maar weinig tegenkomt in deze tijd met zoveel mensen bijeen. De dominee spreekt een gebed. Door zijn donkere stem hoor ik niets van wat hij oreert. Ik wieg de flacon om de hoeveelheid ervan te kunnen traceren. Neem nog enkele slokken. Schroef het weer dicht en steek het weer in mijn binnenzak van mijn colbert. Het koor zingt nog enkele coupletten. Tijdens het gezang voel ik een aanblik vanuit de hoek nabij de kerstboom.

Tussen de zuil en het raam is een doorschijnend gezicht te zien. Ik poets snel nog mijn brillenglazen en voordat ik het weer opzet is het verdwenen. Wel zie ik dat als bij een lekkage vocht langs de zuil loopt. Als de aanwezigen opstaan en de kerk verlaten blijf ik als laatste zitten. “Is er iets?” hoor ik de dominee vragen. Ik sta op en verlaat de kerk op weg naar huis.

Marcel R. van der Kwaak

De voorbije dagen. Marcel R. van der Kwaak

In een park enkele meters voor de vijver zit een man. Ruimschoots zijn pensioenleeftijd voorbij geslapen en geleefd. Zijn bolhoed zit schuin op zijn hoofd en het zilveren montuur van zijn bril is een blikvanger voor de rondvliegende eksters. Hoewel hij het ochtendblad opgeslagen in zijn bevende handen heeft leest hij uitsluitend zijn verleden. Als hij af en toe wordt opgeschrikt door spelende kinderen die achter een jong wit gevlekt hondje rennen. De riem aan zijn slanke hals danst verschillende kanten op.

Wanneer de man eenmaal diep verborgen in zijn verleden zit, valt de ochtendkrant van zijn schoot. De hoed schuin op zijn hoofd geeft hem een komisch tintje. Een boot met toeristen kijken naar links en rechts terwijl de verhalenverteller zijn verhaal in verschillende talen door de microfoon spreekt. Een ekster pikt enkele stukken uit de krant bij de man en het laatste nieuws van deze dag wordt gebruikt voor een nestje. De man ziet zich in de zandbak van de kleuterschool. De juffrouw bekijkt het zandkasteel. Als ze wegloopt en terugkomt heeft zij in een kannetje water meegenomen. Ze geeft het aan de man die als kind de gracht om het zandkasteel met het water mag vullen. Zijn gedachten gaan naar zijn trouwdag. Hij kijkt met de ring in zijn hand zijn vrouw diep in de blauwe ogen, die hij al ruim dertig jaar heeft moeten missen. Hij ziet zijn drie kinderen uitwaaien het verdere leven in. Trouwen in verre landen en het altijd veel te druk hebben met van alles en nog wat.

Hij wordt opgeschrikt door een plaatselijke bui. De krant zuigt het hemelse water op en is al snel niet meer leesbaar. De man zet zijn hoed weer recht op zijn hoofd. Staat op en voelt enkele duizelingen opkomen door het lange zitten. Zijn wandelstok geeft hem genoeg steun. Terwijl hij de regen trotseert loopt hij nog even de stad in. Het is koopavond.

Niets heeft hij nog aan te schaffen, enkel een avondmaal bij de plaatselijke kruidenier. Met de radio aan eet hij een bescheiden avondmaal. Tussen muziek hoort hij sportuitslagen. Na het eten schenkt hij cognac in en zit in zijn crapaud. Steekt een pijp op en voelt zich voor even gelukkig en voldaan.