dinsdag 15 oktober 2019

Send Aid. Chuck Cleaver

Wussy voorman Chuck Cleaver maakt een prima soloalbum, dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band, maar al snel net zo overtuigt en vermaakt.

Wussy werd in 2005 dankzij haar debuut Funeral Dress in een klap een van mijn favoriete bands en die status bevestigde de band uit Cincinnati, Ohio, met haar laatste twee albums. Na het uitstekende Wussy album van vorig jaar is er nu het eerste soloalbum van voorman Chuck Cleaver. Het is een album dat wat meer rammelt dan de albums van zijn band en hierdoor wat opschuift richting lo-fi. De popliedjes van de Amerikaanse muzikant zijn flink korter dan die van zijn band, maar het zijn nog steeds geniale popliedjes, waarvan ik alleen maar heel blij kan worden. Send Aid duurt nog geen half uur, maar wat is er veel moois verstopt op het album. Het bevestigt de status van Chuck Cleaver als een van de betere songwriters van het moment.

Chuck Cleaver formeerde aan het eind van de jaren 80 in Cincinnati, Ohio, de band Ass Ponys. De band maakte uiteindelijk zes albums, waarvan de laatste, het in 2001 verschenen Lohio, met afstand de beste is. Lohio is een van de parels in mijn platenkast, maar het bleek helaas ook de zwanenzang van de band en een album dat ondanks zeer lovende recensies slechts in kleine kring werd opgepikt.
 
Chuck Cleaver formeerde na het uiteenvallen van Ass Ponys samen met Lisa Walker een nieuwe band, Wussy. Die band debuteerde in 2005 met instant klassieker Funeral Dress en dat is het album dat in het betreffende jaar mijn jaarlijstje aanvoerde. Op een of andere manier verloor ik Wussy hierna uit het oog, maar met prachtalbums als Forever Sounds uit 2016 en What Heaven Is Like uit 2018 wakkerde mijn liefde voor de band weer flink aan.
 
Deze week verscheen Send Aid, voor zover ik weet het eerste soloalbum van Wussy voorman Chuck Cleaver. Send Aid bevat 10 songs en voor deze 10 songs heeft Chuck Cleaver slechts 26 minuten nodig. Dat klinkt als lo-fi en dat is een hokje waarmee je het album zeker niet tekort doet.
 
Chuck Cleaver blinkt inmiddels al een aantal decennia uit als songwriter en ook op zijn eerste soloalbum komt de Amerikaanse muzikant weer op de proppen met een serie uitstekende songs. Het zijn songs die wat meer mogen rammelen en die wat minder nauwkeurig zijn uitgewerkt dan de songs van Wussy, maar dit geeft de songs op Send Aid ook een bepaalde charme.
 
Het eerste soloalbum van Chuck Cleaver had van mij best wat langer mogen duren, maar ik ben blij met de 26 minuten muziek op Send Aid. De lo-fi popliedjes op het album hebben niet veel tijd nodig om indruk te maken en weten stuk voor stuk te verassen met geniale refreinen en bijzondere accenten in de instrumentatie, waaronder zelfs een sitar.
 
Wat misschien nog wel het meest opvalt bij beluistering van het soloalbum van Chuck Cleaver is het spelplezier dat van het album af spat. De Amerikaanse muzikant had nog een aantal songs liggen die niet zo goed passen in het werk van zijn band, maar het zijn songs die hem hoorbaar dierbaar zijn. Send Aid is tien tracks lang rauw, eerlijk en recht voor zijn raap. En zoals de beste lo-fi bands geniale popliedjes van twee minuten kunnen maken, kan Chuck Cleaver dit ook.
 
De muziek van Wussy valt op door geweldig gitaarwerk en dit gitaarwerk hoor je ook op Send Aid, al mag Chuck Cleaver ook hier wat rauwer en losser te werk gaan dan gebruikelijk. Send Aid moet het verder hebben van bescheiden middelen, waaronder een aantal malen opduikende ritmebox, waardoor de songs op het album bijzonder klinken. Al met al komen er overigens toch flink wat instrumenten voorbij, dus sober klinkt het album zeker niet.
 
Ik heb Chuck Cleaver inmiddels ruim 25 jaar hoog zitten als singer-songwriter en zijn eerste soloalbum verandert hier niets aan. Integendeel. De charmante serie popliedjes op Send Aid gaat hier nog heel vaak uit de speakers komen en klinken steeds wat urgenter. Heerlijk album.

Erwin Zijleman

Je kunt Send Aid hier beluisteren en kopen:

https://wussy.bandcamp.com/album/send-aid


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

maandag 14 oktober 2019

Stresslove. Gregory Ackerman

Gregory Ackerman debuted on these pages with his first album 'And Friends'. An extremely pleasant and relaxed album exemplifying his Los Angeles background. At the same the cover art of his previous album and new EP show him as a man of the world who gets around. Here we see him in front of a medieval church relaxing with a cup of coffee, obviously taking the imposing structure for granted.

It may be love that is or makes him stressed, it is not reflected in his music. In any kind of way. He softly whistles a tune while the music continues ever so relaxing.

Here comes the caveat though. It is confusing this relaxed nature as it makes me underestimate what is going on here. It is far too easy to be guided to the disposition that nothing is going on here, nothing that deserves my full attention as it were. It is the contrary I have to brace myself for. Listen with a little more attention and behind that trickling music a whole world opens that shows that at least a part of the music of Gregory Ackerman is not as peaceful as it may seem at first glance.

Of course, 'Follow Through' has that Jack Johnson, remember him, feel, without the faint hip hop features Johnson had in his older songs. It is in a song like 'Dawg' where uglier things lurk in the back or simply burst through the seams, the very fabric of the song. There's no stopping the ugliness in some place, without ever destroying the inherent beauty of the song.

It is Jack Johnson that remains lingering in my mind, where during 'And Friends' it was often Neil Young who spooked me while listening. With Stresslove Ackerman manages to catch the right wave and surf to the very end. The relaxedness of 'We've Got A Runner' is totally genuine. Little bells take the solo part! It is in the endplay that a little drunkenness comes in, like a late night pub night with friends where they start humming or singing together with just about the right amount of beer in them to allow for sweet but soft abandon.

In 'Future', the final song, it again is this mix of relaxedness and urgency. The whistling is almost forced. "Where are my lyrics?", Ackerman might as well be yelling it seems. The lead guitar is far from clean. Elliot Smith on steroids. The ending is even a little estranging, considering what came before.

So, in conclusion. Again a fine album by Gregory Ackerman. Four songs that cry for more. I will have to be patient for that. In the mean time I am certainly enjoying myself with this slightly disconcerting EP.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 12 oktober 2019

Any Human Friend. Marika Hackman

Het is weer even wennen aan het nieuwe album van Marika Hackman, maar uiteindelijk vliegen de briljante popliedjes je om de oren.

Marika Hackman leek ooit in de voetsporen te treden van een beroemde soortgenoot als Laura Marling, maar blijkt toch veel meer dan de zoveelste folky. Haar nieuwe album bevat een aantal lome en dromerige songs, maar ook flink wat uptempo popliedjes. Het zijn popliedjes die in een aantal gevallen als rauw of in ieder geval als stekelig zijn te typeren. Bij eerste beluistering van Any Human Friend viel bij mij nog zeker niet alles op zijn plek, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe beter het wordt. De popliedjes van de Britse singer-songwriter zitten knap in elkaar en zijn voorzien van een bijzondere instrumentatie. De mooie en veelzijdige stem van de Britse muzikante doet vervolgens de rest. Wederom een groeibriljant van Marika Hackman.

Ik heb tot dusver wel wat met de albums van de Britse singer-songwriter Marika Hackman. De jonge Britse muzikante kan uitstekend uit de voeten met ingetogen en folky songs, maar schuwt ook uitstapjes richting pop zeker niet.
 
Marika Hackman heeft zich voor de cover van haar nieuwe album Any Human Friend laten fotograferen in een weinig charmante outfit en pose, maar in muzikaal opzicht maakt ze wederom behoorlijk wat indruk.
 
Any Human Friend opent met een lome en ingetogen folky song. Het is het soort song waarin de singer-songwriter nog grossierde op haar uitstekende debuut We Slept At Last uit 2015, maar net als op opvolger I’m Not Your Man slaat ze op Any Human Friend vooral andere wegen in.
 
De fraaie openingstrack wordt gevolgd door het van zeer expliciete teksten voorziene The One, waarin Marika Hackman flirt met new wave. De meeste songs op haar nieuwe album zijn wat voller ingekleurd, waarbij zowel keyboards als gitaren worden ingezet. Zeker wanneer Marika Hackman haar songs voorziet van een rauw of lekker stekelig geluid, maakt ze makkelijk indruk met popliedjes die lekker in het gehoor liggen, maar die ook urgentie uitstralen.
 
Voor liefhebbers van de folky Marika Hackman is het waarschijnlijk even wennen, maar voor liefhebbers van eigenzinnige indiepop en indierock heeft Any Human Friend veel te bieden. Het siert Marika Hackman dat ze precies doet waar ze zelf zin in heeft. Met wat meer folky songs en een cover waarop ze dromerig in de lens staart had Any Human Friend waarschijnlijk een groter publiek kunnen bereiken, maar dromerige folkies zijn er wat mij betreft al genoeg.
 
Any Human Friend staat vol wonderschone popliedjes. Zeker wanneer de instrumentatie ingetogen de vocalen fluisterzacht zijn, is het makkelijk wegdromen bij het nieuwe album van de Britse singer-songwriter, maar Marika Hackman kan ook rauw en eigenzinnig klinken en opschuiven richting muziek die me af en toe wel wat aan die van PJ Harvey in haar wat meer folk georiënteerde periode doet denken.
 
Zeker bij beluistering met de koptelefoon is het genieten van de bijzondere instrumentatie op het album, die vaak uit meerdere lagen bestaat en net zo makkelijk sprookjesachtig als rauw is. Bij herhaalde beluistering valt niet alleen de bijzondere instrumentatie van Any Human Friend steeds meer op, maar groeien ook de songs van Marika Hackman.
 
Ondanks de volle instrumentatie zijn het songs zonder al te veel opsmuk. Het zijn songs waarin Marika Hackman wederom imponeert als zangeres en laat horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan.
 
De eerste twee albums van Marika Hackman kregen wat mij betreft minder aandacht die ze verdienden en ik vrees dat ook Any Human Friend het zal moeten doen met bescheiden aandacht. Steek echter wat energie in dit album en vrijwel alle songs op het nieuwe album van Marika Hackman groeien stevig door. Ik was bij eerste beluisteringen eerlijk gezegd ook niet volledig overtuigd, maar inmiddels hoor ik een serie ijzersterkte en tijdloze popliedjes, waarin de talenten van Marika Hackman steeds genadelozer aan de oppervlakte komen.

Erwin Zijleman

Je kunt Any Human Friend hier beluisteren of kopen:

https://marikahackman.bandcamp.com/


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

vrijdag 11 oktober 2019

She's The One. The Dogmatics

In a way all the records released on Rum Bar Records are nostalgic trips down musical memory lane. The rock and roll, punk, garage rock kind of lane, but even old rockers become nostalgic for music long gone by. The bands of those days are not around any longer or slowly moving into old age.

When The Dogmatics singer Jerry Lehane sings "I love the 70s ... We can keep it alive, We can bring it back" in the second song 'I Love Rock And Roll', he hits the nail on the head. The Dogmatics bring music from long ago in an enthusiastic, totally alive kind of way. The little high sounding organ is the cherry on the song's cake.

She's The One kicks off with a riff bringing back the memory of hearing 'Denise' by Blondie for the first time. It's not the same riff, but there's no mistaking the intent. The fascinating thing is that The Dogmatics is from that era. The voice gives that fact away to those who truly listen. She's The One is the band's first release in over 30 years. That makes it 1986, '87? What was I doing at the time? Certainly not listening to this kind of music. That came much later. I do now and enjoy the rush The Dogmatics' music presents me.

In between that rough edge and throats sore from living long enough The Dogmatics presents some golden punkrock infused with pumped up countryrock and 60s pop melodies. These gentlemen know how to embellish a rock song in the right kind of way. Even Buddy Holly's chord changes can be heard in the title song.

In the new Tarantino movie Paul Revere and the Raiders feature. A lot of tumult, but I like 'I Love Rock And Roll' by The Dogmatics a lot better. It may not be authentic 60s garage rock, the real thing it is. When it all ends with 'Black Plastic Shoes' the conclusion is so simple: I just put on She's The One' once more and then once again. As I said, a hammer, a nail, a head, The Dogmatics knows exactly where the former has to go.

Wo.

You can listen to and buy She's The One here:

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/shes-the-one


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 10 oktober 2019

Desert Lake. Donna Blue

Donna Blue has featured on this blog since it's first single, although the first one took me a while to adjust to. So at least until the release of the first album, most likely containing all the singles, I will keep up the good work and inform you on the progress Donna Blue is making.

The first sounds on Desert Lake sound familiar. The longing for a lot of things, but things past foremost, exudes from the tones, the reverb drenched guitar notes. Things change once Danique van Kesteren starts singing. Desert Lake may well be Donna Blue's most longing song to date. Somehow there is even more longing in the whole of the song. Does it have to do with the hint of mariachi I discern in the music? The crossing between Calexico and Mexico?

Of course the whistling brings to mind a spaghetti western of some fame and those, dry, windy, dusty deserts, without the lake. An eternal loneliness seems to be beholden in that soft whistle. The storyteller has been left behind, "forever shrouded in the mystery". Listen how that sentence is followed by a beautiful guitar solo of no more that a few seconds.

The 60s are all over the music of Donna Blue and Bart van Dalen's guitar sound. Here nothing has changed. This duo, with the assistance of the rhythm section, is slowly but surely creating a world of its own. Seven songs into the adventure I can only say: Keep laying it on me. The mystery created by Donna Blue still makes me crave for more.

Wo.

You can buy Desert Lake here:

http://www.snowstar.nl/release/desert-lake-single/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

woensdag 9 oktober 2019

Rising Star. Griffin House

Griffin House timmert al een tijdje aan de weg, maar zet nu de kroon op zijn werk met een album dat uitblinkt door geweldige songs en een al even goede uitvoering.

Ik heb wel eerder naar de muziek van Griffin House geluisterd, maar nooit maakte de Amerikaanse muzikant zoveel indruk als op zijn nieuwe album. De singer-songwriter uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album en dat hoor je. Rising Star bevat een serie songs die je na één keer horen dierbaar zijn en vervolgens alleen maar dierbaarder worden. Het zijn songs die een breed palet bestrijken, die opvallen door een zeer smaakvolle instrumentatie en productie en die nog een stukje verder worden opgetild door de mooie stem van Griffin House. Knappe plaat van de Amerikaanse muzikant.

Ik heb eerlijk gezegd altijd gedacht dat Griffin House de naam van een band was, maar het blijkt de naam van een singer-songwriter die werd geboren in Springfield, Ohio, maar inmiddels alweer enkele jaren muziek maakt vanuit Nashville, Tennessee.
 
Van het stapeltje albums dat de Amerikaanse muzikant de afgelopen 15 jaar heeft gemaakt is vooral Lost & Found uit 2004 me bijgebleven, maar het nieuwe album van Griffin House maakt nog veel meer indruk.
 
De muzikant uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album, dat de opvolger is van het ruim drie jaar oude So On And Forth. Griffin House heeft niet in zijn uppie gesleuteld aan Rising Star, maar werkte de afgelopen jaren samen met bevriende muzikanten als Brian Elmquist (The Lone Bellow), Jeff Trott (Sheryl Crow) en oudgedienden Paul Moak en Ian Fitchuk, met wie Griffin House 15 jaar geleden het zo geslaagde Lost & Found opnam.
 
Het levert een lekker veelzijdig album op, dat varieert van ingetogen tot uitbundig, en het is een album met een serie uitstekende songs. Rising Star opent met de uiterst ingetogen titeltrack, die wel wat aan een ingetogen Bruce Springsteen doet denken. Het is het soort track dat Griffin House sinds jaar en dag uitstekend ligt, maar de Amerikaanse muzikant slaat op Rising Star nadrukkelijk zijn vleugels uit.
 
In een aantal tracks hoor je de invloed van de grootse muziek van The Lone Bellow, wat ongetwijfeld de verdienste zal zijn van Brian Elmquist, maar Rising Star kan ook uit de voeten met aanstekelijke rootsrock, met lekker in het gehoor liggende alt-country of met traditioneel klinkende countryrock of psychedelica, om maar eens een paar zijstraten te noemen. Griffin House kleurt echter ook buiten de directe lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek in songs die net zo makkelijk in het hokje pop of het hokje rock passen.
 
Je hoort aan alles dat Griffin House de tijd heeft genomen voor zijn nieuwe album. De instrumentatie is soms ingetogen en soms vol, maar klinkt altijd prachtig. Hetzelfde geldt voor de vocalen van de Amerikaanse muzikant, die beschikt over een aangenaam stemgeluid met het juiste laagje gruis.
 
Het streven naar perfectie hoor je ook in de songs op het nieuwe album van Griffin House. De muzikant uit Nashville verrast op zijn nieuwe album met een serie tijdloze songs. Het songs waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden, maar ondertussen steekt het allemaal knap in elkaar en kloppen alle details. Rising Star is een album vol echo’s uit het verleden, maar het is ook een fris en eigentijds klinkend album, dat opvalt door het enorme plezier dat het album uitstraalt.
 
Griffin House timmert al wat jaren aan de weg, maar heeft nog niet overal de waardering geoogst die hij zo verdient. Dat kan zomaar goed gaan komen met Rising Star, want wat is dit een leuk, maar ook goed album. Griffin House overtuigt op Rising Star met het ene na het andere uitstekende popliedje en als je denkt dat de koek op is, komt misschien nog wel het mooiste. Het samen met Joy Williams (The Civil Wars) geschreven en gezongen en geschreven Change is immers de kers op een bijzonder smakelijke taart.

Erwin Zijleman

Je kunt Rising Star hier kopen:

https://griffinhousemusic.com/store/rising-star/


of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g