maandag 3 augustus 2020

The Unending Alteration Of The Human Heart. Gabrielle Louis

De Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise imponeert met een zich langzaam voortslepend album vol prachtige klanken en zang die continu goed is voor kippenvel.

Ik was drieënhalf jaar geleden zeer onder de indruk van If The Static Clears van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise. Haar onlangs verschenen nieuwe album is nog veel mooier. The Unending Alteration Of The Human Heart ademt rust en betovert met een uitermate subtiele maar bijzonder fraaie instrumentatie, zich langzaam voortslepende songs en heldere zang die het oor intens streelt. Gabrielle Louise doet qua stem wel wat denken aan Alison Krauss, maar schuift in muzikaal opzicht wat meer op richting folk en country. Het levert een album op dat uitnodigt tot wegdromen, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van de subtiele instrumentatie en de wonderschone zang op dit mooie album.

Aan het eind van 2016 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise en was ik onmiddellijk onder de indruk van haar prachtige stem. Het is een stem die me wel wat deed denken aan die van Alison Krauss en dat is wat mij betreft één van de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek.
 
Ook de wat traditioneel aandoende rootsmuziek van Gabrielle Louise beviel me zeer, waardoor ik If The Static Clears nog altijd met enige regelmaat in de cd-speler stop. Onlangs verscheen een nieuw album van de singer-songwriter uit Paonia, Colorado, en ook The Unending Alteration Of The Human Heart is een album dat ik nog heel vaak ga beluisteren.
 
Gabrielle Louise woonde de afgelopen jaren in een klein dorp in de bergen van Colorado en heeft de rust van het leven ver van de grote stad gevangen op haar nieuwe album. The Unending Alteration Of The Human Heart werd gemaakt met een prachtig ingetogen spelende ritmesectie, met twee snarenwonders en met producer Tim Mitchell, terwijl Gabrielle Louise zelf tekende voor akoestische gitaar, piano en natuurlijk de prachtige vocalen op het album.
 
The Unending Alteration Of The Human Heart is een album vol zich langzaam voortslepende songs, die prachtig zijn ingekleurd en die worden gedragen door de vocalen, die nog mooier zijn dan die op het vorige album van Gabrielle Louise. Het is knap hoe de muzikanten op het album uiterst subtiel en spaarzaam spelen, maar er toch voor zorgen dat The Unending Alteration Of The Human Heart prachtig is ingekleurd. Met name de twee snarenwonders op het album maken indruk met een heel arsenaal aan snareninstrumenten, die de songs op het album steeds weer voorzien van wonderschone en zeer trefzekere accenten. Het tilt de stem van Gabrielle Louise nog een stukje verder op.
 
Ook The Unending Alteration Of The Human Heart roept weer associaties op met de muziek van Alison Krauss. Enerzijds door de invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek die nadrukkelijk doorklinken en anderzijds vanwege de zang, die 11 songs en 52 minuten lang garant staat voor kippenvel. Vergeleken met de muziek van Alison Krauss is The Unending Alteration Of The Human Heart echter minder verankerd in de tradities van de bluegrass en worden vooral invloeden uit de folk en de country verwerkt, met hier en daar een spoortje jazz.
 
Zoals gezegd ademt het album de sfeer van het Amerikaanse platteland (al is dat een rare benaming voor een ruraal bergdorp). Gabrielle Louise zorgt met haar zich langzaam voortslepende en prachtig ingekleurde songs voor onthaasting, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van dit knappe album.
 
Zeker wanneer het tempo laag ligt en de snareninstrumenten mogen uitwaaien, heeft de muziek van Gabrielle Louise niet alleen iets van Alison Krauss, maar ook wel wat van de muziek van Gillian Welch. Met Alison Krauss en Gillian Welch hebben we twee muzikanten te pakken die de afgelopen jaren niet uitblinken door hun productiviteit, maar Gabrielle Louise biedt met The Unending Alteration Of The Human Heart een prachtig alternatief. Heel bekend is de singer-songwriter uit Colorado nog niet, maar dat moet gaan veranderen met een prachtalbum als dit.

Erwin Zijleman

Je kunt The Unending Alteration Of The Human Heart hier beluisteren en kopen:

https://gabriellelouise.bandcamp.com/album/the-unending-alteration-of-the-human-heart


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 2 augustus 2020

Circadian. Letitia VanSant

Door de Amerikaanse website Paste uitgeroepen tot een van de muzikanten om in de gaten te houden in 2020 en Letitia VanSant maakt de belofte op Circadian meer dan waar.

Het is momenteel enorm dringen in kringen van jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, maar Circadian van Letitia VanSant steekt er een stuk bovenuit. Het is de verdienste van de prachtige instrumentatie, met een hoofdrol voor snarenwonder Will Kimbrough, maar ook de prachtige stem en de doorleefde wijze waarop Letitia VanSant haar songs vertolkt, dragen stevig bij aan het prachtige eindresultaat. Circadian is een rootsplaat die bijzonder makkelijk overtuigt, maar het is ook een rootsplaat die bij herhaalde beluistering nog veel beter wordt.

De afgelopen week werd ik verblijd met albums van een heel legioen aan jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment. Hiertussen zat minstens een handvol albums die niet hadden misstaan op deze BLOG, maar ik heb in eerste instantie alleen de beste gekozen. Deze kwam wat mij betreft van Letitia VanSant, die met Circadian een prachtalbum heeft afgeleverd.
 
Circadian is zeker niet het debuut van de singer-songwriter uit Baltimore, Maryland. Letitia VanSant debuteerde al in 2012, maakte in 2015 een album met haar band The Bonafides en trok in 2018, met name in de Verenigde Staten, flink wat aandacht met haar album Gut It To The Studs, dat overladen werd met positieve recensies.
 
Het album is mij destijds niet opgevallen, maar dat moet in Amerikaanse rootskringen anders zijn geweest. Voor haar nieuwe album kon de Amerikaanse singer-songwriter immers beschikken over de diensten van topgitarist Will Kimbrough, die het album met zijn fraaie gitaar en mandoline spel direct een flink stuk optilt. Met onder andere producer Neilson Hubbard (Caroline Spence, Mary Gauthier) en pedal steel en slide gitaar virtuoos Juan Solorzano beschikt Letitia VanSant overigens ook nog over een aantal andere smaakmakers uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Het wekt daarom geen verbazing dat Circadian prachtig klinkt.
 
Zelf pikte ik het nieuwe album van Letitia VanSant er deze week overigens direct uit omdat ze een tijdje geleden opdook in het lijstje met de 10 muzikanten die we volgens de aansprekende website Paste in de gaten moeten houden in 2020. De Amerikaanse website had het al vaker bij het juiste eind en heeft ook met Letitia VanSant weer een voltreffer in handen.
 
Het in Nashville opgenomen Circadian is een vrij ingetogen album dat het best past in het hokje folk, maar ook invloeden uit de country bevat. Waar veel van haar soortgenoten kiezen voor een uiterst sober geluid, kleurt Letitia VanSant haar album niet alleen in met akoestische gitaren, maar ook met elektrische gitaren, mandoline, pedal steel, bas, drums en orgel, wat een subtiel, maar ook bijzonder fraai en ruimtelijk geluid oplevert. Het is een geluid met vaak een hoofdrol voor het snarenwerk van Will Kimbrough, die al vele jaren behoort tot de besten in het genre, maar ook de pedal steel klanken zijn prachtig.
 
De fraaie instrumentatie krijgt gezelschap van de krachtige stem van Letitia VanSant die met veel gevoel zingt en zich hier en daar fraai laat ondersteunen door achtergrondvocalisten. Door de wat stevigere instrumentatie moet de Amerikaanse singer-songwriter hier en daar wat krachtiger zingen en dat bevalt me wel. Circadian is een fraai en doorleefd klinkend album vol uitstekende songs. Zoals het een goed folkie betaamt vertelt Letitia VanSant op haar album mooie verhalen en het zijn verhalen die zowel de persoonlijke als de politieke thema’s niet schuwen.
 
Circadian is door de fraaie instrumentatie, de prima productie, de uitstekende zang en de mooie verhalen een rijk album, maar het is ook een album vol songs die je vrijwel onmiddellijk dierbaar zijn. Ook ik was bij eerste beluistering behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Letitia VanSant en Circadian is sindsdien zeker niet minder geworden. Integendeel zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt Circadean hier luisteren en kopen:

https://letitiavansant.bandcamp.com/album/circadian


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 1 augustus 2020

Lend Your Garden. Avocet

Avocet heeft een folkalbum gemaakt dat zowel traditioneel als modern klinkt en dat op wonderschone wijze zowel binnen als buiten de lijntjes van het genre kleurt. 

Avocet had maar een paar noten nodig om indruk te maken, maar sindsdien is Lend Your Garden alleen maar mooier en fascinerender geworden. De band uit Glasgow maakt indruk met een even mooi als bijzonder geluid. Het is een geluid dat meerdere kanten op kan schieten en dat door de belangrijke rol voor de Keltische harp anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De songs van de band klinken niet alleen prachtig, maar kleuren ook fraai buiten de lijntjes van de folk. En zijn er ook nog eens de prachtige vocalen van zangeres Iona Zajac, die het bijzondere geluid van Avocet nog wat verder optilt. Een debuut waar de belofte van af spat. 

Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneel aandoende Britse folkmuziek, maar zo af en toe komt er een folkalbum voorbij dat me wel onmiddellijk weet te overtuigen. Lend Your Garden van Avocet is zo’n album.

Avocet is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die zich vooral heeft laten inspireren door traditionele Britse folk en door Keltische muziek.

Avocet, vernoemd naar een album van de legendarische Britse folkmuzikant Bert Jansch, is een duo dat bestaat uit Iona Zajac en Sam Grassie. Iona Zajac bespeelt de Keltische harp (clàrsach), Sam Grassie elektrische en akoestische gitaren. Op het debuutalbum van de band wordt Avocet aangevuld met een ritmesectie en worden verder incidenteel saxofoon en fluit toegevoegd aan het fraaie geluid van de band.

In de openingstrack is direct duidelijk dat Avocet nog veel meer te bieden heeft dan een wonderschone instrumentatie, want dat is het. De fraaie klanken van de Keltische harp, gitaren en staande bas, krijgen immers gezelschap van de stem van zangeres Iona Zajac en het is een stem die je vanaf de eerste noten voorgoed wilt koesteren. Het is een stem die gemaakt lijkt voor de sfeervolle folkmuziek van de Schotse band, maar Iona Zajac klinkt gelukkig niet zo plechtig of pastoraal als veel zangeressen in het genre en heeft ook wel wat van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins.

Ook qua sfeer doet de muziek van Avocet me in de een groot deel van de tracks wel wat denken aan Cowboy Junkies, al zijn invloeden uit de folk en de Keltische muziek nadrukkelijk aanwezig en heeft Avocet een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedragen door de bijzondere klanken van de Keltische Harp, die de muziek van de band uit Glasgow ook iets sprookjesachtigs en dromerigs geeft. In het volledig instrumentale Glarabi klinkt de muziek van de band nog wat folkier en traditioneler, maar het is nog altijd geen 13 in een dozijn Britse folk.

In muzikaal opzicht is het keer op keer smullen van prachtig harp- en gitaarwerk, maar ook de andere muzikanten op het album dragen bij aan een geluid dat steeds weer net wat anders klinkt en dat zeker niet alleen folky en Keltisch aanvoelt. Ik ben zoals gezegd geen heel groot folkliefhebber, maar de muziek van Avocet overstijgt op een of andere manier het genre en slaagt er in om de aandacht steeds steviger vast te houden.

Het is knap hoe de band er steeds weer nieuwe invloeden bij sleept. Zo bevat de titeltrack invloeden uit de Malinese woestijnrock, wat opvallend mooi kleurt bij de prachtige stem van Iona Zajac, die bezweert als een Malinese medicijnvrouw, maar ook als Avocet de Britse folk uit de jaren 70 dicht nadert of als de band vanwege de ruimtelijke harpklanken opschuift richting New Age, slaagt Lend Your Garden er in om de fantasie te prikkelen met uitstapjes buiten de gebaande paden.

Het levert een even aangename als fascinerende luistertrip op, die 45 minuten lang betovert. Betovert met wonderschone klanken, betovert met een stem die je doet smelten en betovert met songs vol invloeden, maar ook songs vol diepgang en mysterie. Het valt momenteel niet mee om als beginnende band aan de weg te timmeren, maar dit prachtdebuut van Avocet mag wat mij betreft echt niet ondersneeuwen in deze bijzondere tijd.

Erwin Zijleman

Je kunt Lend Your Garden hier luisteren en kopen:

https://avocetmusic.bandcamp.com/album/lend-your-garden


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven: