maandag 3 augustus 2020

The Unending Alteration Of The Human Heart. Gabrielle Louis

De Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise imponeert met een zich langzaam voortslepend album vol prachtige klanken en zang die continu goed is voor kippenvel.

Ik was drieënhalf jaar geleden zeer onder de indruk van If The Static Clears van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise. Haar onlangs verschenen nieuwe album is nog veel mooier. The Unending Alteration Of The Human Heart ademt rust en betovert met een uitermate subtiele maar bijzonder fraaie instrumentatie, zich langzaam voortslepende songs en heldere zang die het oor intens streelt. Gabrielle Louise doet qua stem wel wat denken aan Alison Krauss, maar schuift in muzikaal opzicht wat meer op richting folk en country. Het levert een album op dat uitnodigt tot wegdromen, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van de subtiele instrumentatie en de wonderschone zang op dit mooie album.

Aan het eind van 2016 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Gabrielle Louise en was ik onmiddellijk onder de indruk van haar prachtige stem. Het is een stem die me wel wat deed denken aan die van Alison Krauss en dat is wat mij betreft één van de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek.
 
Ook de wat traditioneel aandoende rootsmuziek van Gabrielle Louise beviel me zeer, waardoor ik If The Static Clears nog altijd met enige regelmaat in de cd-speler stop. Onlangs verscheen een nieuw album van de singer-songwriter uit Paonia, Colorado, en ook The Unending Alteration Of The Human Heart is een album dat ik nog heel vaak ga beluisteren.
 
Gabrielle Louise woonde de afgelopen jaren in een klein dorp in de bergen van Colorado en heeft de rust van het leven ver van de grote stad gevangen op haar nieuwe album. The Unending Alteration Of The Human Heart werd gemaakt met een prachtig ingetogen spelende ritmesectie, met twee snarenwonders en met producer Tim Mitchell, terwijl Gabrielle Louise zelf tekende voor akoestische gitaar, piano en natuurlijk de prachtige vocalen op het album.
 
The Unending Alteration Of The Human Heart is een album vol zich langzaam voortslepende songs, die prachtig zijn ingekleurd en die worden gedragen door de vocalen, die nog mooier zijn dan die op het vorige album van Gabrielle Louise. Het is knap hoe de muzikanten op het album uiterst subtiel en spaarzaam spelen, maar er toch voor zorgen dat The Unending Alteration Of The Human Heart prachtig is ingekleurd. Met name de twee snarenwonders op het album maken indruk met een heel arsenaal aan snareninstrumenten, die de songs op het album steeds weer voorzien van wonderschone en zeer trefzekere accenten. Het tilt de stem van Gabrielle Louise nog een stukje verder op.
 
Ook The Unending Alteration Of The Human Heart roept weer associaties op met de muziek van Alison Krauss. Enerzijds door de invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek die nadrukkelijk doorklinken en anderzijds vanwege de zang, die 11 songs en 52 minuten lang garant staat voor kippenvel. Vergeleken met de muziek van Alison Krauss is The Unending Alteration Of The Human Heart echter minder verankerd in de tradities van de bluegrass en worden vooral invloeden uit de folk en de country verwerkt, met hier en daar een spoortje jazz.
 
Zoals gezegd ademt het album de sfeer van het Amerikaanse platteland (al is dat een rare benaming voor een ruraal bergdorp). Gabrielle Louise zorgt met haar zich langzaam voortslepende en prachtig ingekleurde songs voor onthaasting, maar ondertussen wil je ook geen noot missen van dit knappe album.
 
Zeker wanneer het tempo laag ligt en de snareninstrumenten mogen uitwaaien, heeft de muziek van Gabrielle Louise niet alleen iets van Alison Krauss, maar ook wel wat van de muziek van Gillian Welch. Met Alison Krauss en Gillian Welch hebben we twee muzikanten te pakken die de afgelopen jaren niet uitblinken door hun productiviteit, maar Gabrielle Louise biedt met The Unending Alteration Of The Human Heart een prachtig alternatief. Heel bekend is de singer-songwriter uit Colorado nog niet, maar dat moet gaan veranderen met een prachtalbum als dit.

Erwin Zijleman

Je kunt The Unending Alteration Of The Human Heart hier beluisteren en kopen:

https://gabriellelouise.bandcamp.com/album/the-unending-alteration-of-the-human-heart


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 2 augustus 2020

Circadian. Letitia VanSant

Door de Amerikaanse website Paste uitgeroepen tot een van de muzikanten om in de gaten te houden in 2020 en Letitia VanSant maakt de belofte op Circadian meer dan waar.

Het is momenteel enorm dringen in kringen van jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, maar Circadian van Letitia VanSant steekt er een stuk bovenuit. Het is de verdienste van de prachtige instrumentatie, met een hoofdrol voor snarenwonder Will Kimbrough, maar ook de prachtige stem en de doorleefde wijze waarop Letitia VanSant haar songs vertolkt, dragen stevig bij aan het prachtige eindresultaat. Circadian is een rootsplaat die bijzonder makkelijk overtuigt, maar het is ook een rootsplaat die bij herhaalde beluistering nog veel beter wordt.

De afgelopen week werd ik verblijd met albums van een heel legioen aan jonge vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment. Hiertussen zat minstens een handvol albums die niet hadden misstaan op deze BLOG, maar ik heb in eerste instantie alleen de beste gekozen. Deze kwam wat mij betreft van Letitia VanSant, die met Circadian een prachtalbum heeft afgeleverd.
 
Circadian is zeker niet het debuut van de singer-songwriter uit Baltimore, Maryland. Letitia VanSant debuteerde al in 2012, maakte in 2015 een album met haar band The Bonafides en trok in 2018, met name in de Verenigde Staten, flink wat aandacht met haar album Gut It To The Studs, dat overladen werd met positieve recensies.
 
Het album is mij destijds niet opgevallen, maar dat moet in Amerikaanse rootskringen anders zijn geweest. Voor haar nieuwe album kon de Amerikaanse singer-songwriter immers beschikken over de diensten van topgitarist Will Kimbrough, die het album met zijn fraaie gitaar en mandoline spel direct een flink stuk optilt. Met onder andere producer Neilson Hubbard (Caroline Spence, Mary Gauthier) en pedal steel en slide gitaar virtuoos Juan Solorzano beschikt Letitia VanSant overigens ook nog over een aantal andere smaakmakers uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Het wekt daarom geen verbazing dat Circadian prachtig klinkt.
 
Zelf pikte ik het nieuwe album van Letitia VanSant er deze week overigens direct uit omdat ze een tijdje geleden opdook in het lijstje met de 10 muzikanten die we volgens de aansprekende website Paste in de gaten moeten houden in 2020. De Amerikaanse website had het al vaker bij het juiste eind en heeft ook met Letitia VanSant weer een voltreffer in handen.
 
Het in Nashville opgenomen Circadian is een vrij ingetogen album dat het best past in het hokje folk, maar ook invloeden uit de country bevat. Waar veel van haar soortgenoten kiezen voor een uiterst sober geluid, kleurt Letitia VanSant haar album niet alleen in met akoestische gitaren, maar ook met elektrische gitaren, mandoline, pedal steel, bas, drums en orgel, wat een subtiel, maar ook bijzonder fraai en ruimtelijk geluid oplevert. Het is een geluid met vaak een hoofdrol voor het snarenwerk van Will Kimbrough, die al vele jaren behoort tot de besten in het genre, maar ook de pedal steel klanken zijn prachtig.
 
De fraaie instrumentatie krijgt gezelschap van de krachtige stem van Letitia VanSant die met veel gevoel zingt en zich hier en daar fraai laat ondersteunen door achtergrondvocalisten. Door de wat stevigere instrumentatie moet de Amerikaanse singer-songwriter hier en daar wat krachtiger zingen en dat bevalt me wel. Circadian is een fraai en doorleefd klinkend album vol uitstekende songs. Zoals het een goed folkie betaamt vertelt Letitia VanSant op haar album mooie verhalen en het zijn verhalen die zowel de persoonlijke als de politieke thema’s niet schuwen.
 
Circadian is door de fraaie instrumentatie, de prima productie, de uitstekende zang en de mooie verhalen een rijk album, maar het is ook een album vol songs die je vrijwel onmiddellijk dierbaar zijn. Ook ik was bij eerste beluistering behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Letitia VanSant en Circadian is sindsdien zeker niet minder geworden. Integendeel zelfs.

Erwin Zijleman

Je kunt Circadean hier luisteren en kopen:

https://letitiavansant.bandcamp.com/album/circadian


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 1 augustus 2020

Lend Your Garden. Avocet

Avocet heeft een folkalbum gemaakt dat zowel traditioneel als modern klinkt en dat op wonderschone wijze zowel binnen als buiten de lijntjes van het genre kleurt. 

Avocet had maar een paar noten nodig om indruk te maken, maar sindsdien is Lend Your Garden alleen maar mooier en fascinerender geworden. De band uit Glasgow maakt indruk met een even mooi als bijzonder geluid. Het is een geluid dat meerdere kanten op kan schieten en dat door de belangrijke rol voor de Keltische harp anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De songs van de band klinken niet alleen prachtig, maar kleuren ook fraai buiten de lijntjes van de folk. En zijn er ook nog eens de prachtige vocalen van zangeres Iona Zajac, die het bijzondere geluid van Avocet nog wat verder optilt. Een debuut waar de belofte van af spat. 

Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneel aandoende Britse folkmuziek, maar zo af en toe komt er een folkalbum voorbij dat me wel onmiddellijk weet te overtuigen. Lend Your Garden van Avocet is zo’n album.

Avocet is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die zich vooral heeft laten inspireren door traditionele Britse folk en door Keltische muziek.

Avocet, vernoemd naar een album van de legendarische Britse folkmuzikant Bert Jansch, is een duo dat bestaat uit Iona Zajac en Sam Grassie. Iona Zajac bespeelt de Keltische harp (clàrsach), Sam Grassie elektrische en akoestische gitaren. Op het debuutalbum van de band wordt Avocet aangevuld met een ritmesectie en worden verder incidenteel saxofoon en fluit toegevoegd aan het fraaie geluid van de band.

In de openingstrack is direct duidelijk dat Avocet nog veel meer te bieden heeft dan een wonderschone instrumentatie, want dat is het. De fraaie klanken van de Keltische harp, gitaren en staande bas, krijgen immers gezelschap van de stem van zangeres Iona Zajac en het is een stem die je vanaf de eerste noten voorgoed wilt koesteren. Het is een stem die gemaakt lijkt voor de sfeervolle folkmuziek van de Schotse band, maar Iona Zajac klinkt gelukkig niet zo plechtig of pastoraal als veel zangeressen in het genre en heeft ook wel wat van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins.

Ook qua sfeer doet de muziek van Avocet me in de een groot deel van de tracks wel wat denken aan Cowboy Junkies, al zijn invloeden uit de folk en de Keltische muziek nadrukkelijk aanwezig en heeft Avocet een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedragen door de bijzondere klanken van de Keltische Harp, die de muziek van de band uit Glasgow ook iets sprookjesachtigs en dromerigs geeft. In het volledig instrumentale Glarabi klinkt de muziek van de band nog wat folkier en traditioneler, maar het is nog altijd geen 13 in een dozijn Britse folk.

In muzikaal opzicht is het keer op keer smullen van prachtig harp- en gitaarwerk, maar ook de andere muzikanten op het album dragen bij aan een geluid dat steeds weer net wat anders klinkt en dat zeker niet alleen folky en Keltisch aanvoelt. Ik ben zoals gezegd geen heel groot folkliefhebber, maar de muziek van Avocet overstijgt op een of andere manier het genre en slaagt er in om de aandacht steeds steviger vast te houden.

Het is knap hoe de band er steeds weer nieuwe invloeden bij sleept. Zo bevat de titeltrack invloeden uit de Malinese woestijnrock, wat opvallend mooi kleurt bij de prachtige stem van Iona Zajac, die bezweert als een Malinese medicijnvrouw, maar ook als Avocet de Britse folk uit de jaren 70 dicht nadert of als de band vanwege de ruimtelijke harpklanken opschuift richting New Age, slaagt Lend Your Garden er in om de fantasie te prikkelen met uitstapjes buiten de gebaande paden.

Het levert een even aangename als fascinerende luistertrip op, die 45 minuten lang betovert. Betovert met wonderschone klanken, betovert met een stem die je doet smelten en betovert met songs vol invloeden, maar ook songs vol diepgang en mysterie. Het valt momenteel niet mee om als beginnende band aan de weg te timmeren, maar dit prachtdebuut van Avocet mag wat mij betreft echt niet ondersneeuwen in deze bijzondere tijd.

Erwin Zijleman

Je kunt Lend Your Garden hier luisteren en kopen:

https://avocetmusic.bandcamp.com/album/lend-your-garden


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

vrijdag 31 juli 2020

Soft On Terror. Naive Set

The artwork of Soft On Terror suggests a high level of DIY. Undoubtedly this will go for the music as well. The love for making and releasing music is a main drive for all involved in and with Subroutine Records. Naive Set will be no exception.

This inner drive to create is underscored by the average level of quality the releases of artists on the Subroutine label show. It is so easy to write on a lot of them.

Naive Set came into my life with the release of a single from its upcoming EP. The title song is a hybrid song mixing lo-fi with jumpy 80s post new wave and extremely interesting melodies. The song is very elementary. It doesn't do much more it seems than lay accents in the music and singing. The keyboard intro already suggests there's more to the song, although it easy to forget when the song starts. What caught me very early on is the pleasant melody of 'Soft On Terror'. Although I do not really agree with the lyrics. I remember a movie set in the Sahel somewhere where terror moved in and youngsters played some music in their private home. It did not end well for them. So better keep playing this music, Naive Set. The organ returns later in the song adding an enormous warmth to the song, almost turning it into another song. And do not forget to notice the subtle harmonies as well.

The three other songs on the album are somewhat mellower. The edginess is off, revealing a band that manages to incorporate 55 years of pop music into its songs and still have its own sound. Everything from The Kinks to Britpop and alternative rock of the past 30 years can be found here. This results in three beautiful songs where the instruments are woven into the whole and soft melodies are sung over it all. A soft voice not stressing anything makes things complete. This is what indie rock sounds like when the anger and confusion has made place for contemplation of a later stage in life, where things are starting to fall into place.

Naive Set does not need to create huge riffs or lots of noise. The band's strength is the way the instruments find each other within the song, bounce off and return, underscoring the vocals that are mixed prominently up front. The music can't possibly be described as 60s. For that indie rock characteristics are too prominent. The vocals, e.g. in the final song 'Nothing', could have been culled from a psychedelic song from the late 60s. No matter how nihilistic the lyrics are "I believe in nothing", "It all leads to nothing", etc., the song decries something else. Naive Set believes in its music, as all four songs, are well-crafted with a keen ear for detail. These are not random songs they do not believe in.

As far as I'm aware Soft on Terror is my introduction to Naive Set. A very pleasant one. There are several albums so I understand. Time to catch up.

Wo.

You can listen to and buy Soft On Terror here:

https://naiveset.bandcamp.com/album/soft-on-terror


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 30 juli 2020

SoOn. Avery Plains

Recently I asked myself a question once again: Am I getting biased where alternative rock music from The Netherlands is concerned. Let's say from circa 1975 onwards not a lot of Dutch bands entered my collection if they had not grabbed my attention before that date. The main exceptions being Herman Brood, with still remaining doubts on album level and Doe Maar in the early 80s. The first album that really impressed me after that was 'Lamprey' by Bettie Serveert and 'Caesar' by the band with the same name. In the 10s and now early 20s band after band keeps being added. Most of them I would never have heard from had I not started this blog.

Avery Plains reached out to me if I was interested to listen to its upcoming album. After a first peak I did so with gusto and pleasure. There's a lot of melodic noise on the album that combines a couple of decades. Avery Plains' influences start in the early/mid 80s. Just listen to 'Blancmanche Blancmanche' and you will find a finite list with acts from the era getting a mention. Usually when Blancmanche enters my ears I tend to move in another direction. This song is everything Blancmanche was not. The 90s enter through bands like Buffalo Tom. The Boston scene of the day certainly made an impression on Avery Plains. Stretching things a little I'd say that Avery Plains is the loud little brother of Blaudzun.

In other words a lot of interesting music has found its way into SoOn. It comes out like on the debut album of Litzberg last year. An enthusiastic, wide sound with layers of electric guitars, hard to reign in, although SoOn does have its more introverted moments. Welcome counter points to the fierce alternative rocking sections.

Avery Plains is a band from Groningen led by Jurgen Veenstra and active since 2011. Since then the band has slimmed from seven and ten members to just four. The foursome is ready to release the second album of the band, after the eponymous debut album in 2015.

The band in my ears manages to capture energy in its music, resulting in extremely loudly played passages. Yet SoOn starts with 'Two Sad Wings', a six minutes plus song that doesn't mind working with dynamics. I'm sure the guitars were on ear splitting level in the studio. The mix is thus that the lead guitar is mixed somewhat in the background pretending not to be that loud. SoOn ends with an alternative ballad, again showing the dynamics the band is capable of.

Yes, a negative comment could be that Avery Plains is showing off its influences too easily. But why should I complain when listening to 'SoOn'? Buffalo Tom is spelled all over the song. When it's this nice I don't care. Tom Janovitz has more or less retired from rock so enter Avery Plains. But granted, the music on SoOn cannot be called original. Also I do not rate it in the top two alternative rock albums of 2020. That slot remains reserved for Porridge Radio and The Beths, so far. SoOn certainly is a runner up and an album I play with lots of pleasure.

Why? Because primarily the songs are good and the energy is there. Following on the heels of the quality of the songs are the arrangements. There are so many nice details woven into the songs showing that the band worked hard in creating the details that adorn its songs. Songs can be loud and have great details. Avery Plains has them galore. It's time for you to check it out. The link's provided below.

To come back to my introductory question, I opt to answer it with no. A lot of Dutch alternative rock bands, at least to my ears, are exceptionally good. SoOn by Avery Plains has been added to that list.

Wo.

You can listen to and buy SoOn here:

https://averyplains.bandcamp.com/album/soon


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

dinsdag 28 juli 2020

Neon Cross. Jaime Wyatt

Jaime Wyatt levert met Neon Cross een album af dat overloopt van gevoel en doorleving en dat zich onmiddellijk schaart onder de betere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek dit jaar.

Jaime Wyatt is nog jong, maar heeft al een leven vol ellende achter zich. Het voorziet haar songs van veel emotie, wat Neon Cross een flink stuk optilt. In vocaal opzicht maakt Jaime Wyatt diepe indruk met haar doorleefde strot en dit wordt prachtig gecombineerd met de bijdragen van een aantal topmuzikanten op het album, onder wie de betreurde Neal Casal, die nog één keer mag schitteren. Het levert een album op dat mee kan met de betere albums in het genre dit jaar en dat me meer dan eens doet denken aan de muziek van Allison Moorer. Veel warmer aanbevelen kan ik Neon Cross van Jaime Wyatt niet.

Felony Blues, het in 2017 verschenen debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Jaime Wyatt, ontdekte ik pas een paar maanden geleden, toen de eerste berichten over haar nieuwe album rond begonnen te zingen. Het debuutalbum, dat de singer-songwriter uit Nashville maakte nadat een heroïne verslaving haar de criminaliteit in had gedrongen en in de gevangenis deed belanden, was indrukwekkend genoeg om uit te kijken naar Neon Cross, dat deze week is verschenen.
 
Het tweede album van Jaime Wyatt maakt de hoge verwachtingen makkelijk waar en is nog een stuk beter dan haar debuut. Jaime Wyatt moet nog 35 worden, maar heeft al een zwaar leven achter zich. Dat hoor je op Neon Cross dat een stuk doorleefder klinkt dan de albums van haar leeftijdsgenoten.
 
Voor Neon Cross deed Jaime Wyatt een beroep op de getalenteerde producer Shooter Jennings (zoon van legende Waylon Jennings en singer-songwriter Jessi Colter), die een aantal uitstekende muzikanten naar de studio haalde. Neon Cross wordt gedragen door de fraaie en ruimtelijke pedal steel klanken van John Schreffler Jr., die beelden van weidse Amerikaanse landschappen op het netvlies toveren, maar bevat ook de laatste muzikale verrichtingen van Neal Casal, die kort na de opnamesessies voor Neon Cross een einde maakt aan zijn leven, maar nog één keer schittert met fraaie gitaar-, mondharmonica- en orgelbijdragen.
 
In muzikaal opzicht is Neon Cross een indrukwekkend album. Niet alleen omdat de topmuzikanten op het album prachtig spelen, maar ook omdat het binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet bestrijkt, met een voorliefde voor country. In vocaal opzicht is het tweede album van Jaime Wyatt nog veel indrukwekkender. De stem van de singer-songwriter uit Nashville is voorzien van een rauw randje en Jaime Wyatt vertolkt haar songs vol emotie en doorleving. Het zorgt er voor dat Neon Cross een album is dat je vastgrijpt en niet zomaar los laat.
 
Jaime Wyatt heeft de weg naar boven weer gevonden, maar maakt geen geheim van de vele diepe dalen die volgden op haar eerste succesvolle stappen in de Californische muziekscene. Neon Cross is hierdoor een intens album, maar bij beluistering van Neon Cross hoor ik ook veel speelplezier, wat het album voorziet van veel energie.
 
De Nashville scene wordt momenteel gedomineerd door zoetgevooisde zangeressen met een voorliefde voor countrypop, maar Jaime Wyatt is uit ander hout gesneden. Haar wat ruwe rootsmuziek zou uitstekend gedijen in Austin, Texas, maar natuurlijk lopen er ook in Nashville nog genoeg muzikanten rond die weinig op hebben met blinkende countrypop.
 
Zeker wanneer Jaime Wyatt wat krachtiger of met een wat stevigere snik zingt hoor ik wel wat raakvlakken met Alison Moorer, die haar songs ook met veel gevoel en doorleving vertolkt, wat ook niet zo gek is als je weet wat voor leven zij achter zich heeft gelaten. Met Alison Moorer hebben we een van mijn favoriete singer-songwriters te pakken, maar Jaime Wyatt komt met het prachtige Neon Cross dicht in de buurt en heeft ook nog eens een album afgeleverd dat bij iedere keer horen weer wat mooier en indrukwekkender is. Alle reden dus om Jaime Wyatt te omarmen als een van de grootste beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Erwin Zijleman

Je kunt Neon Cross hier luisteren en kopen:

https://jaimewyattmusic.bandcamp.com/album/neon-cross


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g



maandag 27 juli 2020

After The Fire After The Rain. The Lost Brothers

The Lost Brothers betoveren op hun nieuwe album met subtiele en beeldende Americana met hier en daar Ierse invloeden en een vleugje van The Everly Brothers.

11 songs en 41 minuten lang betovert het Ierse duo The Lost Brothers met wonderschone klanken. Het zijn weidse en beeldende klanken die vooral als Americana zijn te typeren, maar ook invloeden uit de Ierse muziek en uit de Amerikaanse folk uit de jaren 60 hebben hun geluid gevonden naar het geluid op After The Fire After The Rain. En als Mark McCausland en Oisin Leech ook nog eens tekenen voor harmonieën die herinneren aan die van Don en Phil Everly en de instrumentatie steeds weer een net wat andere kant op schiet is de betovering compleet. Voor mij absoluut een van de mooiste Americana albums van de laatste tijd, zo niet de mooiste.

De muzikale erfenis van The Everly Brothers is de laatste jaren gelukkig weer springlevend. Er zijn momenteel immers nogal wat duo’s die zich hoorbaar hebben laten beïnvloeden door de muziek die Don en Phil Everly zo’n 60 jaar (!) geleden maakten.
 
Het levert zo af en toe memorabele albums op, bijvoorbeeld die van The Cactus Blossoms en The Milk Carton Kids, maar ook flink wat albums die me vooral inspireren om de wonderschone harmonieën van The Everly Brothers weer eens uit de speakers te laten komen.
 
Ook bij beluistering van After The Fire After The Rain zijn associaties met de muziek van The Everly Brothers niet te onderdrukken, maar het Ierse duo slaagt er absoluut in om een greep naar een willekeurig album van Don en Phil Everly voorlopig te onderdrukken.
 
Mark McCausland en Oisin Leech komen zoals gezegd uit Ierland en hebben al een aantal albums op hun naam staan. Voor hun laatste album toog het tweetal naar New York, waar naast producers Daniel Schlett en Tony Garnier ook nog flink wat gastmuzikanten aanschoven. Onder deze gastmuzikanten grote namen als M. Ward, Howe Gelb en Jolie Holland en verder muzikanten die strijkers, blazers en pedal steel toevoegen aan het geluid van The Lost Brothers.
 
Het is een geluid dat ik in eerste instantie zou hebben omschreven als Americana, maar Mark McCausland en Oisin Leech hebben ook zeker invloeden uit de Ierse volksmuziek opgenomen in hun muziek en zijn, zeker wanneer de mondharmonica opduikt, ook niet vies van de folk zoals die in de jaren 60 in en rond New York werd gemaakt. Invloeden van de soundtracks van spaghetti westerns maken het geluid nog wat veelzijdiger.

De twee Ierse muzikanten beschikken allebei over een mooie stem en het zijn ook nog eens stemmen die prachtig bij elkaar kleuren. Het zorgt zo af en toe voor harmonieën met een redelijk Everly Brothers gehalte, maar The Lost Brothers behouden gelukkig ook een eigen geluid.
 
After The Fire After The Rain lag al een tijd op de stapel, maar toen het album er eindelijk af kwam was van twijfel geen sprake. The Lost Brothers hebben een album afgeleverd dat in vocaal opzicht bijzonder makkelijk overtuigt, maar ook in muzikaal opzicht is After The Fire After The Rain een album van grote schoonheid. Daniel Schlett en Tony Garnier hebben als producer nog geen heel indrukwekkend cv (laatstgenoemde is vooral bekend als bassist van Bob Dylan), maar hebben het album van The Lost Brothers prachtig ingekleurd.
 
After The Fire After The Rain is een ruimtelijk klinkend album dat afwisselend beelden van Amerikaanse woestijnen, bergketens en rivierbeddingen en het groene Ierse platteland op het netvlies tovert. Zeker het ruim aanwezige gitaarwerk op het album valt op door veelkleurigheid en schoonheid, maar ook de wat subtielere bijdragen in het geluid van The Lost Brothers zijn uitermate trefzeker.
 
Het elftal songs op After The Fire After The Rain kiest voor flink wat variatie, maar de songs vormen absoluut een geheel. Het is een geheel dat zich laat beluisteren als een roadtrip door weidse landschappen met af en toe een tussenstop in de grote stad. Het is druk binnen de Americana, maar The Lost Brothers slagen er glansrijk in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Al even uit zoals gezegd, maar dit wonderschone album verdient echt alle aandacht.

Erwin Zijleman

Je kunt After The Fire After The Rain hier luisteren en kopen:

https://thelostbrothers.bandcamp.com/album/after-the-fire-after-the-rain


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zondag 26 juli 2020

Kidbug. Kidbug

’Supergroep’ Kidbug citeert uit een handvol muziekstromingen uit de jaren 90, maar voegt ook flink wat avontuur en verleiding toe aan dit buitengewoon aangename debuutalbum.

De leden van Kidbug hebben hun sporen in de muziek stuk voor stuk verdiend, maar tellen op tot iets dat aan de ene kant bekend in de oren klinkt, maar dat je aan de andere kant ook steeds weer fascineert. Met invloeden uit de noiserock, de indierock, de shoegaze en de dreampop is het gitaarwerk op het debuut van Kidbug vaak behoorlijk stevig, maar er zijn altijd verrassende wendingen en hiernaast is er de soepele stem van Marina Tadic die zorgt voor verrassing, avontuur en verleiding en die de songs van de band ook nog eens een melodieuze draai geeft. Supergroep is misschien wat overdreven, maar leuk en interessant is het absoluut.

Kidbug werd de afgelopen week hier en daar binnengehaald als een ‘supergroep’; een term die vooral in de jaren 70 werd gebruikt wanneer leden van hele grote bands de krachten bundelden in een nieuwe band en die voor het eerst werd gebruikt toen in 1969 Cream werd geformeerd.
 
Het predicaat supergroep is misschien wat veel eer voor de band Kidbug, want zo bekend zijn de leden van de band niet. Adam Harding geniet mogelijk enige bekendheid als voorman van de band Dumb Numbers, terwijl Marina Tadic vooral in Nederland bekend is met haar alter ego Eerie Wanda (haar debuut Pet Town behoort wat mij betreft overigens tot de verrassingen van 2019). Bassist Bobb Bruno en drummer Thor Harris staan ook nog eens op de loonlijst van respectievelijk Best Coast en Swans.
 
Het is misschien geen supergroep volgens de jaren 70 definitie, maar in muzikaal opzicht mag het debuut van Kidbug er zeker zijn. Kidbug ontstond toen de liefde Marina Tadic en Adam Harding bij elkaar bracht, maar ook in muzikaal opzicht blijkt het te klikken tussen de twee muzikanten en de later aangeschoven ritmesectie. De band beschrijft haar muzikale kindje zelf als "cuddlebug sludge”, maar omdat er al genres genoeg zijn beperk ik me maar tot al bestaande hokjes.
 
Van deze hokjes zijn dreampop, shoegaze, noiserock en indierock het meest van toepassing op de muziek van Kidbug. Adam Harding is niet vies van gruizig gitaargeweld, Marina Tadic zingt prachtig speels en dromerig en de strak spelende ritmesectie slaat alles vakkundig aan elkaar. Hoewel het debuut van Kidbug vooral een gitaaralbum is, was er ook zeker plaats voor andere instrumenten in de studio, waardoor het geluid van de band is verrijkt met keyboards, vibrafoon, percussie en mij onbekende instrumenten als buddha machines en de hurdy gurdy.
 
Flink wat songs op het album zijn deels verstopt onder gruizig gitaargeweld, maar de mooie en trefzekere zang van Marina Tadic zorgt er steeds weer voor dat de kop en de staart van de song nooit uit het oog worden verloren. Het zijn songs die soms behoorlijk stevig zijn en die bovendien niet vies zijn van bijna psychedelische passages, maar het zijn ook prachtig melodieuze songs die makkelijk verleiden.
 
De songs van Kidbug zijn door het gitaargeweld en de hier en daar stevig aanzwellende synths behoorlijk overweldigend, maar de band vertrouwt zeker niet alleen op grootse en meeslepende klanken. In de songs van de band zijn keer op keer bijzondere wendingen te horen, waardoor je niet alleen nieuwsgierig blijft, maar de spanning in de songs van Kidbug ook prachtig wordt opgebouwd en weer afgebouwd.
 
In muzikaal opzicht wordt flink uitgepakt en keer op keer indruk gemaakt met stevig gitaarwerk, maar de speelse zang van Marina Tadic is minstens even belangrijk. De afwisselend dromerige en avontuurlijke zang voorziet het geluid van Kidbug van veel dynamiek en zorgt er bovendien voor dat de band meer doet dan fantasieloos voortborduren op de muziek van de inspiratiebronnen uit de jaren 90.
 
Zeker als de ritmesectie loodzwaar is en de gitaarmuren meedogenloos zijn, vraagt het debuut van Kidbug om een flink volume, waarbij ook de zang het best tot zijn recht komt. Het roept associaties op met een enorme stapel met mijn favoriete rockalbums uit de jaren 90, maar het debuut van Kidbug voegt er ook wat aan toe en had ik daarom zeker niet willen missen.

Erwin Zijleman

Je kunt Kidbug hier luisteren en kopen:

https://kidbug.bandcamp.com/releases


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

zaterdag 25 juli 2020

Fantasize Your Ghost. OHMME

Het Amerikaanse duo OHMME experimenteert er driftig op los, maar betovert ook met prachtige melodieën en wonderschone harmonieën op een album dat hopeloos intrigeert. 

Sima Cunningham en Macie Stewart maken als OHMME muziek die alle kanten op kan schieten. Het ene moment is het nog aangenaam en toegankelijk, het volgende moment kan het totaal ontsporen of op zijn minst stevig tegen de haren instrijken. Fraaie harmonieën en ingenieus gitaarspel zijn de belangrijkste ingrediënten van een album dat zich laat omschrijven als een vat vol tegenstrijdigheden. Het is even wennen, maar hoe vaker je naar het album luistert, hoe meer er op zijn plek valt. OHMME maakt het je zeker niet altijd makkelijk, maar dat is ook precies wat de muziek van het duo uit Chicago zo leuk en zo interessant maakt. 

OHMME is een Amerikaans duo dat bestaat uit Sima Cunningham en Macie Stewart. Beiden hadden hun sporen in de muziekscene van Chicago ruimschoots verdiend voor ze in 2014 OHMME formeerden. Het leverde twee jaar geleden het debuutalbum Parts op, dat nu wordt gevolgd door Fantasize Your Ghost.

Fantasize Your Ghost is mijn eerste kennismaking met het duo uit Chicago en het is absoluut een enerverende kennismaking. OHMME maakt muziek die stevig tegen de haren instrijkt en die, zeker bij eerste beluistering, maar weinig aanknopingspunten biedt. Aan de andere kant maken Sima Cunningham en Macie Stewart ook muziek die nieuwsgierig maakt en die niet alleen tegendraads, maar ook verleidelijk is. Het maakt van Fantasize Your Ghost een vat vol tegenstrijdigheden, dat ik uiteindelijk niet had willen missen.

Openingstrack Flood Your Gut laat direct horen wat ik bedoel met het bovenstaande. De track opent met natuurgeluiden en mooie puntige gitaarlijnen. Het combineert fraai met de harmonieën van Sima Cunningham en Macie Stewart, die verleidelijke koortjes combineren met wat staccato intermezzo’s. Wanneer ook het gitaarwerk steeds wat verder ontspoort raakt OHMME verder verwijderd van de verleidelijke klanken aan het begin van de track.

Selling Candy, track nummer twee, is nog een stuk steviger. De gitaren mogen onmiddellijk ontsporen en ook de koortjes van Sima Cunningham en Macie Stewart zijn een stuk steviger aangezet. Het ontaardt met enige regelmaat in een enorme bak herrie, maar OHMME verliest het popliedje over het algemeen niet helemaal uit het oog. Het is muziek die flink wat muziekliefhebbers de gordijnen in zal jagen, maar het intrigeert me mateloos.

Na de bak herrie keert het tweetal in Ghost weer terug naar wat melodieuzere muziek. Het combineert prachtig met de zang van het duo uit Chicago, maar ook in deze wat toegankelijkere track is heel veel spannends verstopt in zowel de instrumentatie als in de zang. Ook in The Limit slagen Sima Cunningham en Macie Stewart er weer in om toegankelijke elementen te combineren met experiment, wat een volgend popliedje oplevert dat de fantasie eindeloos prikkelt.

Het is zeker geen muziek die je op de achtergrond laat voortkabbelen, want daarvoor gebeurt er teveel in de muziek van OHMME. Naarmate het album vordert en je gewend raakt aan de muziek van het Amerikaanse tweetal, vallen de tegendraadse elementen in de muziek van OHMME steeds minder op en groeit de fascinatie voor de muziek van het duo uit Chicago, dat uitstekend past in de avontuurlijke muziekscene van The Windy City. Het blijft echter een album van uitersten. Het mooie en atmosferische Some Kind Of Calm wordt gevolgd door het zwaar experimentele Sturgeon Moon, dat een noise variant op jazz laat horen.

Ik heb Fantasize Your Ghost inmiddels vele malen beluisterd en ben steeds meer onder de indruk van de combinatie van wonderschone gitaarlijnen, warm klinkende harmonieën, geweldige melodieën en heel veel en vaak wat grillig experiment. Het tweede album van OHMME is geen album dat ik op ieder moment van de dag kan verdragen of waarderen, maar zo op zijn tijd is het een album dat in eerste instantie wat energie kost, maar uiteindelijk vooral energie geeft.

Heel veel albums die momenteel verschijnen roepen bij mij 1001 associaties met muziek uit het verleden op, wat best aangenaam kan zijn overigens. Fantasize Your Ghost van OHMME doet dit nauwelijks, wat het een uniek album maakt.

Erwin Zijleman

Je kunt Fantasize Your Ghost hier luisteren en kopen: 

https://ohmme.bandcamp.com/album/fantasize-your-ghost 
of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

donderdag 23 juli 2020

L.A. Yesterday. Lee Gallagher and the Hallelujah

Who is Lee Gallagher? Not a family member of the Oasis twosome. I'd guess from listening to L.A. Yesterday. I can't answer the question as I had never heard of this artist until the album landed on my virtual doorstep. After the first listening session I was sold.

Lee Gallagher's music reminds me of the Jon Allen album of over a decade back, with that radio hit on it I can't remember the name of right now ('Dead Man's Suit/'In Your Light'). With one difference, I like all the songs on this album. L.A. Yesterday has a nice rough edge that goes far beyond the rasp in Gallagher's voice. Where Jon Allen polished everything up or more likely this was done for him, Gallagher leaves those edges in tact.

The result is that I'm hearing Fleetwood Mac of the mid 70s, country rock, ballads and The Faces/The Black Crowes with better songs and everything in between. A lot in music of the past 50 years comes together on this album in a glorious way.

Listening to the album for the first time something struck me. During dinner that evening one of the sons said that in Japan a man married a hologram. WTF?, I thought. Later that evening I heard Lee Gallagher singing about making love to a hologram in 'Goodnight Sweet Maria'. What happened recently? Have I missed out on something? Anyway, I'm not about to trade in the real thing for some time soon I hope.

It is in the song I just mentioned that all these influences come together. I almost like 'Goodnight Sweet Maria' as much as Dirty Sweet's 'Delilah' and in this line of 60s - 70s - country - roots - rock my compliment can not be much larger. A great melody adorns the song, a blistering guitar solo, a sweltering organ and passionate singing, including a beautiful soul choir. Man, what a song this is. The pinnacle of L.A. Yesterday, but a pinnacle is nothing without a solid structure and believe me the rest on the album provides with ease it seems.

For one thing, Lee Gallagher sings like he means it. There's no holding back if he doesn't have to. There's passion on the album, without overdoing it, so that it counts where it matters most. Ten songs that show the best he's got. In other words, there's no filler found here.

Lee Gallagher worked out of San Francisco for his first steps in the music industry. For L.A. Yesterday he relocated to Los Angeles to work and record with producer and guitarist Jason Soda. This work became a mix of old and new friends working on the record. The combination worked out quite well. L.A. Yesterday is mostly on fire. What I can't stress enough is that the songs are exceptionally good. The result is a special album that everyone loving this kind of music must check out. There's simply no disappointment possible. This is rock and roll and soul like it is supposed to sound.

Wo.

You can listen to and buy L.A. Yesterday here:

https://leegallagher.bandcamp.com/album/l-a-yesterday


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g