Angine de Poitrine live on KEXP

Somewhere this year photo's of a duo in polka dot costumes, make up and attire/masks began popping up in places. Later the name Angine de Poitrine started registering with me. I never got around to listening to music. And then my music magazine of choice, 'Oor', had an article, no interview, as the duo doesn't really give them, on the band.

Everything boiled down to a referral to a show recorded by KEXP during a festival in Rennes in December 2025. Based on what the author, Jacob Haagsma, was writing, I did not have high expectations, but decided to give it a try anyway, just to see how weird it would be. The show has already been viewed well over 18 million times, which is a lot for music as weird and freaky as Angine de Poitrine's is.

The duo consists of a drummer and guitarist/bassist/pedallist. The guitar is a double-necked one of guitar and bass, with both having far more and smaller spread frets than regular guitars have. It implies microtonal notes can be played, without bending the strings. The music is not standard western music, as the tonalities are eastern in nature, played in a western alternative rock way, creating stranger sounding melodies, both nervous and erratic in nature. Like African music often is. The way the drums and guitars blend is totally fascinating.

Both musicians are in total control of their instruments, and that includes the looping and effects that come with the guitars. There's so much to switch on and off that besides playing, it also becomes a balancing act. On the side, there's some heavy distorted unintelligible singing involved, at times with what for lack of a better world involves a chorography of simultaneous arms waving.

The costumes do distract from the music at first, but fairly soon being in awe of what is happening starts to take over. Yes, this is so far removed from what, I think, most of the 18 million plus viewers will listen to on a daily basis. Certainly me. It is so far out there and at the same time very good to listen to. It gets to me like some of the rhythmically complex pieces of Frank Zappa that got to me decades ago. Listen to 'Inca Roads' e.g. Angine de Poitrine does it with two and a looping station. I doubt whether I can play this for long on record, for that it is too esoteric for me, but enjoying myself at a live show or playing this show on TV, sure.

Finally, can you make a mask look female with just black polka dots on a white surface? Yes, this band can. I have no idea who is hiding in there. The call themselves KHN and Klek de Poitrine and come from Québec in Canada. Intriguing it all is.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can see the show here:

https://www.youtube.com/watch?v=0Ssi-9wS1so

 

You can listen to and order Angine de Poitrine's albums here:

https://anginedepoitrine.bandcamp.com/album/vol-ii 

Unmade In Minutes. Pastel Blank

Listening to Unmade In Minutes for the first time, in fact opening song 'Sweet Nic' to be more precise, I ran out of time to recognise all the influence in there. Clinic popped up first, followed by Field Music, the older Split Enz came next, then Talking Heads and a host of other bands from the first half of the 80s. Little elements of all these artists pop up in this single song and then there are bands that gained popularity (or less so) from the early 10s onwards playing this kind of music, Django Django eg. That puts Point Blank on two sides of musical time, like so many bands are today, with Pastel Blank in the more funky equation of it all.

It doesn't stop there, as you will find a little Zappaesque rhythmic madness, some Astrud Gilberto style bossa nova, soft late 70s style disco and some soloing worthy of Steely Dan further on on Unmade In Minutes. In short, this is an album that keeps the connoisseur on their toes, while driving an unsuspecting average listener to sheer madness. Unmade In Minutes is more than just a record, it is an experience as well.

Pastel Blank is the Canadian musician Angus Watt, who surrounds himself with different musicians, that what a song takes. Watt describes his music as “dance music for people who don’t know how to dance.” It seems like a long haul to me, but some of the don't know how to dance people may not get noticed as the rhythm at times is so complex, even the dancers may get into trouble at some point.

Yes, I'll admit to not being able to follow Pastel Blank in all its moves and corners. I like certain songs better than others, but overall Unmade In Minutes stands out. The adventure Angus Watt takes me on is infectious, which makes me quite forgiving when the soft disco of the 70s come by. If I have to, I can even listen to Champagne's 'How About Us' in 2026, so Pastel Blank's 'Venitians' is a piece of cake.

For many people Unmade In Minutes may be far more than they can chew. If musically you like to surprised by the song, if not within the song, this is your album. Take a seat and let the musical adventure start right away with 'Sweet Nic'.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Unmade In Minutes here:

https://pastelblank.bandcamp.com/album/unmade-in-minutes 

Signs. Charlie Marie

De Amerikaanse muzikante Charlie Marie woont tegenwoordig ver weg van Nashville, maar heeft met Signs een geweldig album gemaakt, dat zeker moet worden opgepikt in de Amerikaanse muziekhoofdstad.

Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album Signs van Charlie Marie is haar stem. Het is een stem met heel veel kracht, maar de Amerikaanse muzikante zingt ook met veel gevoel en souplesse. Het is een stem die is gemaakt voor countrymuziek en die maakt Charlie Marie dan ook, al is het geen countrymuziek die makkelijk in een hokje is te plaatsen. Signs bevat invloeden uit de traditionele countrymuziek uit het verleden, kan af en toe lekker stevig klinken, maar het album klinkt ook eigentijds. Het is de stem van Charlie Marie die de meeste indruk maakt, maar in muzikaal opzicht staat het album als een huis en ook de songs zijn van hoog niveau. Mis dit geweldige album niet.

Ik was ruim vijf jaar geleden heel enthousiast over Ramble On, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Charlie Marie. Het is een album dat vaak klinkt als een wat traditioneel countryalbum van vele decennia geleden, maar je hoort ook wel dat het een album van deze tijd is. Charlie Marie laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een fantastische band en maakt indruk met prima songs, maar ze imponeert met haar buitengewoon krachtige stem, die af en toe met orkaankracht uit de speakers komt, maar ook fraai kan doseren. 

Ondanks mijn goede ervaringen met het debuutalbum van Charlie Marie, viel het in juni verschenen Signs bijna tussen wal en schip. Dat was een misser van jewelste geweest, want het tweede album van Charlie Marie is nog een stuk beter dan haar debuutalbum en misstaat zeker niet tussen de beste rootsalbums van het moment. 

De muzikante uit Warren, Rhode Island, heeft de tijd genomen voor de opvolger van Ramble On. Na de release van haar debuutalbum reisde ze lange tijd door de Verenigde Staten, waarbij ze werd omringd met heel muziek uit het verleden en het heden. Het leverde heel veel inspiratie op voor haar tweede album, dat voortborduurt op haar debuutalbum, maar ook stappen zet. 

Charlie Marie maakte haar tweede album met een compacte band, maar ook Signs klinkt weer geweldig. De ritmesectie speelt degelijk, de steel gitaar zorgt voor mooie accenten, maar het geluid op het album wordt vooral bepaald door de geweldig spelende gitarist Nick Mercado. 

Net als Ramble On is ook Signs een album dat ver verwijderd blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. Ook op haar nieuwe album laat Charlie Marie zich beïnvloeden door countrymuziek uit het verleden, maar het klinkt geen moment als retro. De Amerikaanse muzikante beweert op haar bandcamp pagina dat ze “classic country music for the modern world” maakt en dat is een mooie omschrijving. 

Het is muziek die anders klinkt dan de gepolijste countrypop van het moment, maar ik hoor ook niet meer dan wat invloeden van de traditionele countrymuziek uit het verleden. De muziek is soms lekker stevig, maar de band van Charlie Marie laat ook veel ruimte over. Die ruimte vult de Amerikaanse muzikante ook dit keer met haar imposante stem. 

Ook op Signs valt op hoe krachtig de stem van Charlie Marie is. Ze kan stevig uithalen met haar stem, maar ik vind de zang op Signs nergens over de top. De zang knalt af en toe uit de speakers, maar Charlie Marie kan ook meer ingetogen en met veel gevoel zingen. Het is knap hoe ze binnen een paar noten kan doseren van orkaankracht naar een subtiel briesje, zonder dat het gekunsteld klinkt. Ook als ze vol uithaalt is de zang van Charlie Marie zuiver en dat is knap. Het is een stem die is gemaakt voor wat traditioneler klinkende countrymuziek en voor wat stevigere countryrock en honky tonk, maar ook als Charlie Marie gas terugneemt met haar stem, maakt ze makkelijk indruk. 

Ik kan er nog steeds niet bij dat ik dit album bijna over het hoofd heb gezien en begrijp ook niet dat er tot dusver vrij weinig aandacht is voor Signs, want wat is dit een topalbum. Charlie Marie opereert ver van de spotlights in Nashville, maar ze verdient haar plekje in deze spotlights absoluut.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Signs hier luisteren en bestellen:

https://charliemarie.bandcamp.com/album/signs

Prisoner. Prisoner

There is no limit to the number of bands that are influenced by music from the past and do their utmost to sound just like the bands from the past, with a quality of recording equipment those past bands could not even dream of in their wildest. French punk, garage and what not outfit Prisoner is no exception.

The question is what does Prisoner want to be, because there is a plethora of influences that shine through in the Mulhouse and Bordeaux based band. Songs have the attack of punk, the wildness of garage rock, the psychedelics of the 60s, the weird frivolousness of 1960s movie soundtracks and even a more out there version of the strangest music the makers of 'Star Trek', as in the original series, could imagine for a party on board of the "Starship Enterprise" on star date whatever. Listen to 'Borné Pour Obéir', I can't point you to the right episode of 'Star Trek' though. I suggest to copy/paste it over there in 2026. It all comes together on 'Prisoner' and it works.

The fact that most songs are in French makes it hard if not impossible for me to understand what the songs are about. It does not hinder me to enjoy the music and the vocal melodies. They come across in the same way Feu! Chatterton's previous album caught me a few years ago. The surprise of how Prisoner uses its instruments, like the the trombone that comes through at surprising moments. It has the same positive effect on me as the saxophone in DEADLETTER's songs has. The organ with its sharp sound creates an even more 60s vibe. Many songs have a surprising edge, making them fairly unique. At times over the top, yes, but always just right.

Prisoner was formed by singer Susanne Pemmerl and guitarist/singer Philippe "Philos" Simon Gerard and joined later by Sébastien Grienti on bass, Marcus Hett on trombone, Étienne Meyer of drums and Lucas Gentilhomme on keyboards. Together they are responsible for a sound that besides all the aforementioned influences, also holds a French component, as some songs dip into the French sigh girl era as well. Most songs are a mix of punk and 60s movie soundtracks like John Barry wrote for tv series 'The Persuaders' for example. That sort of dreamy, happiness as if everything will be alright and for the Curtis-Moore duo it always did in the end of course.

What more can I write to convince you to listen to this near unique mix of musical styles? Hearing is believing, I'm sure. Prisoner caught me immediately with the opening song and single 'La Femme Qui s’Était Faite Toute Seule' and manages to keep my attention on the ball for the full 16 songs that follow it. No matter what turn the band takes, I'm right up there with it.

Wout de Natris - van der Borght 

2026, week 33. 5 singles (2)

With another heatwave coming on (the fourth this year) in some parts of the country and the lowest level of river water coming into the country ever since recording started, yes, that country that has river deltas and estuaries galore, there remain people who deny climate change. The warnings have been abundant but are not enough. Humans cannot save themselves collectively even when facing severe challenges. In the end it all boils down to the question 'who explains it to the shareholders'? Luckily, we still have music. Here's five songs for you to explore, so enjoy it while you can!

Hate Yourself In The Morning. TELL

In February 2024 and with singles before, TELL entered this blog with its energetic rocking album 'Life In Reverse'. It is one of the best read posts on this blog by the way. Come summer 2026 and the Boston band wants to compete for the "feel-bad song of the summer". Well, don't hold your breath, because Hate Yourself In The Morning is a nice rocking song, with a few nice guitar lines to follow the course of, set over a good and tight rhythm section. David Wildman has the rough kind of voice that goes nicely with this type of rock. I simply love that nice na-na-na singing after the chorus, while the guitar goes off into a nice solo underneath the singing. After writing and recording a song like Hate Yourself In The Morning the band members can only wake up smiling in the morning and think let's try this together again soon. TELL is on a roll here.

Sun Has Set. beabadoobee

You can find all three beabadoobee's albums on this blog. The first two reviewed by yours truly and the third by Erwin Zijleman. On 18 September her fourth album 'Pylon' is scheduled to be released. Based on this single, Sun Has Set, beabadoobee or Beatrice Laus as she is known at home, will present us with a harder, more alternative rock edge to her music. Tough guitars drive the song that contrast with her softer sounding voice. The lyrics match better, as the sun has set on someone alright, with not a chance of it ever rising on this person again. The rougher sound suits beabadoobee. She makes Sun Has Set a very convincing sounding song.

Got It Covered. Kurt Baker

On Got It Covered Kurt Baker takes his energy and enthusiasm to several songs that influenced him at the start of his career and turns them into his own version. Originally released in 2010, this seven song mini album is now released on vinyl for the first time. In fact, it was his first release. Since he has built a great repertoire of originals, always true to this style of music. Got It Covered is where it all started for Baker. Some of the songs are new to me, others a favourite of mine since 1979, when Blondie released its version of 'Hanging On The Telephone'. You will find covers from Elvis Costello, The Vapors, Nick Lowe, Joe Jackson Band and more, all played with the power the songs deserve and super tight to the point. For many people Got It Covered may be a new album, like it is for me and one that it is well worth to get to know.

People Pleaser. Library Card

And another single by Library Card makes it on this blog. Again it is a song that can be shelved in the (post)punk(funk)/alternative rock section of discographies. People Pleaser jumps off several different cliffs at the same time and still manages to land in one spot. People Pleaser starts as an alternative rock song adorned with early 80s postpunk and funk licks. The further the song progresses the wilder it becomes. All rules of genres are tossed overboard one by one, making this an orgiastic musical experience. The Rotterdam band has announced its debut album ‘Peeling An Orange In Just One Go’ for 6 November. Based on the three singles it will be for the more tenacious music lovers willing to undergo a host of surprises and eruptions of noise and vocal cries. Be warned, in several ways.

Tell Your Friends. Emily Grogan

In a post on singles it is but a small step from the postpunkfunk chaos of Library Card to the singer-songwriter qualities of Emily Grogan, who while I'm writing this line explodes into a 1990s rendition of female rock of the likes of Alanis Morissette and Joan Osborne, et all. The contrast works rather well, actually. It is almost as if she took two different ideas for songs and melted them together in a successful way. The Boston singer-songwriter had the idea for Tell Your Friends in her head for years but all the chaos coming with the re-election of a person who is not named, made things fall into place. From a few piano chords and a little bit of Gary Lucas style guitar wizardry Grogan lets the song rip around its theme how do we know what is real and what is not, to make it 100% personal in the second time around. There are two sides to Tell Your Friends, with a beauty and the beast quality at first hearing. Don't be fooled though, it all falls under the former.

Wout de Natris - van der Borght 

Flowers Grow In The Saddest Parts. Silver Lake

Min of meer door toeval ontdekte ik Flowers Grow In The Saddest Parts, het tweede album van de band Silver Lake, maar inmiddels ben ik totaal in de ban van dit in alle opzichten adembenemend mooie album.

Het debuutalbum van de Haagse band Silver Lake is me drie jaar geleden niet opgevallen, maar wat ben ik blij met het deze week verschenen tweede album van de band. Als ik het voor mij perfecte album zou moeten beschrijven, zou ik heel dicht in de buurt komen van Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake. Marleen Hoebe beschikt over een stem die je eindeloos wilt koesteren, de muziek van Silver Lake klinkt warm en tijdloos, de songs van de band weten je onmiddellijk te verleiden en te betoveren maar zijn ook razendknap en dan zijn er ook nog eens de teksten die de zonnige klanken op het album van een behoorlijk melancholische schaduwzijde voorzien. Silver Lake doet op Flowers Grow In The Saddest Parts echt alles goed en heeft een prachtalbum afgeleverd.

Ik laat me meestal niet beïnvloeden door posts op de verschillende sociale media, maar het bericht dat de band Silver Lake op haar Facebook pagina plaatste intrigeerde me op een of andere manier. In de posts komen een aantal video’s voorbij die kennelijk gaan over het productieproces van het vinyl van het nieuwe album van de band. Het meest bijzondere van deze video’s is dat ze geen geluid bevatten, waardoor de muziek van Silver Lake een mysterie blijft. 

Het is een mysterie dat me enorm nieuwsgierig maakte naar de muziek van de mij onbekende band en dat werd versterkt door de titel van het nieuwe album van Silver Lake, Flowers Grow In The Saddest Parts. Ik heb geen idee of er een gedachte zit achter de Facebook posts van Silver Lake, maar ik ben blij dat ze het nieuwe album van de band onder mijn aandacht hebben gebracht. Flowers Grow In The Saddest Parts is immers een erg mooi album en een album dat nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje past. 

Flowers Grow In The Saddest Parts is volgens mij het tweede album van Silver Lake, dat de stad waar ik ben geboren en al heel lang werk als thuisbasis heeft. Den Haag is immers de thuisbasis van de band, die bestaat uit Marleen Hoebe en Jesse Koch. Het zijn namen die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar met het tweede album van Silver Lake leveren ze vakwerk af. 

Als ik hun namen en de naam van hun band google, lees ik hele positieve berichten over het in 2023 verschenen titelloze debuutalbum van de band, dat vooral de aandacht trok met de mooie en prachtig bij elkaar kleurende stemmen van de twee, al werden ook het geluid en de songs van Silver Lake in 2023 al geprezen. Ik heb het debuutalbum van Silver Lake inmiddels beluisterd en het is inderdaad een album dat niet had misstaan op mijn blog De Krenten uit de Pop en WoNoBlog. 

Met Flowers Grow In The Saddest Parts zet het tweetal uit Den Haag nog een volgende stap en ik vind het persoonlijk een reuzenstap. Ook bij beluistering van het tweede album van Silver Lake trekt de zang onmiddellijk de aandacht. Marleen Hoebe neemt op Flowers Grow In The Saddest Parts in vocaal opzicht het voortouw en dat begrijp ik volledig. De Nederlandse muzikante beschikt over een stem waar je alleen maar onmiddellijk verliefd op kunt worden en die je vervolgens ook nog eens weet te raken. 

Het is een stem die soms in meerdere lagen uit de speakers komt en af en toe fraai wordt ondersteund door die van Jesse Koch, die op het debuutalbum in vocaal opzicht een nog wat grotere rol had. Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen smullen van de stem van Marleen Hoebe, die met haar stem niet onderdoet voor zangeressen van naam en faam die ik al jaren koester en af en toe een randje Aimee Mann laat horen. 

Silver Lake omschrijft haar muziek op de bandcamp pagina van de band als art-pop. Dat is een label waar ik meestal niet zo veel mee kan, maar ik vind het ook niet van toepassing op de muziek van Silver Lake op Flowers Grow In The Saddest Parts. Het is wat mij betreft een album met tijdloze singer-songwriter muziek en nagenoeg perfecte pop. 

De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, maar ook in muzikaal opzicht heeft Silver Lake een prachtig album gemaakt. De songs van de twee hebben in de basis genoeg aan piano, maar zijn vervolgens rijkelijk versierd met allerlei andere instrumenten en soms prachtige orkestraties. 

Flowers Grow In The Saddest Parts slaat je song na song als een warme deken om je heen met songs die je onmiddellijk een goed gevoel geven, maar die in alle opzichten over veel diepgang beschikken en behoorlijk melancholisch van aard blijken. Ik vind Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake echt een enorme ontdekking en de songs op het album worden me alleen maar dierbaarder. Wat een fantastisch album en vast nog mooier op vinyl.

Erwin Zijleman

2026, week 33. 5 singles

Holidays are over, at least for me and here is the first set of singles, still from a few months back. The ones that in my opinion really deserve attention, so enjoy.

Get Heard EP. Linnea's Garden 

This summer My Love and I travelled through northern Germany. Compilation CDs made by me, in some cases well over a decade ago, come by one after the other and the Nina Hagen Band of course. There's no driving in Germany without playing 'Nina Hagen Band' and citing her lyrics like in Hamburg, while we excited the train at the Hauptbahnhof to walk to the Elbe river like Nina does in 'Der Spinner'. Why this long introduction? Because several songs of Linnea's Garden came by.

In 2026 there is a new four song EP out and once again Linnea Herzog, Hand and Super Tough Ray Clough, make the right kind of impression on me. We have to go back well over five years to encounter Linnea's Garden for the first time on this blog but also more than 2,5 years to find the previous release. In fact, not that long ago I wondered if I would hear from the Boston trio around Linnea Herzog ever again. Often that thought proves a bellwether, as it did with Get Heard. More likely though, I forget about all those thoughts when nothing happens.

If anything, the songs seem somewhat more stylised than before. Just this little more arranged in a way that they may appeal to more ears the before. This is no hindrance from enjoying Get Heard. Especially when in the third song, 'Stop Codon', the reigns are released and the band shows its punk roots full out.  It makes the EP varied in a way that makes it attractive to listen to.

Take the opening song, 'Sell Yr Love'. It starts with an intro akin to The Cure from long ago, with a more modern guitar or better, less doomy sound. The intro, that returns throughout the song, is of the kind makes me pay attention straight away. The song remains very undercooled, also because of the synth that is underneath it all, and then that violin enters turning the song upside down. That The Cure vibe is something I can't shake, but I like what I'm hearing here. It is so much more music than just a song. The same goes for 'Grrl On Guitar'. Linnea Herzog plays all the right notes here over the super tight rhythm section in which Hand plays this playful bass part, walking over the bass whenever she can.

The EP ends with an alternative rock ballad, 'Her', making it all even more varied, as "Her' explores every angle of the composition, making it ever bigger and more impressive. Linnea's Garden has dived deeper than before and I like what I'm hearing. The band itself calls its music "queer punk rock". Allow me to call it great alternative rock music. 

Missing Bernadette. The Bernadette Maries

Missing Bernadette when you're called The Bernadette Maries sounds like a very serious occasion, but judging the latest song by the Brussels based band, it can easily do without Bernadette. Being on the blog for the third time since week 1 of this year, the band is starting to become more familiar. Missing Bernadette is a mid tempo song with one foot in the doom music of the 1980s and one in the more upbeat psychedelia of the 2020s. The mix works rather well, with the synths spreading out all over the song providing some light over the dark rhythm guitars under which the drums pound away and lead guitar brings the spotlight. Yes, it sounds familiar as in the way of what musically came before Missing Bernadette and yet Missing Bernadette is more than welcome as an addition to what came before. Album 'Soft' is slated for 18 September. Judging the singles, the wait will be worth it.

The Wednesday of my discontent. Charming Arson

In 2024 I wrote a review on Charming Arson's single 'Saving Chelsea', comparing what I heard to The Who, Buffalo Tom and a guitar solo like Jefferson Starship's Craig Chaquico played in the 1970s. The Wednesday of my discontent does not hold any of this. It is an alternative rock song with some 90s influences and mostly dark. Musically it reminds me more of that 90s band from Newark, The Caulfields, best know for being on MTV rotation with 'Devil's Diary'. The Wednesday of my discontent holds the same sort of melody in the chord changes like The Caulfields were good at. What strikes me best, is the way The Wednesday of my discontent develops. From the stern instrumental opening to a more melodic verse and slowly but surely letting it rip in the verses. More and more by the chorus. David Cameron and band score here.

CTRL+ALT+DEL. Tape Toy

Tape Toy is on route to release its debut album on 28 August. It's called 'Dumb Sites'. With CTRL+ALT+DEL, the command to shut down the computer immediately, the band makes another statement, signalling that 'Dumb Sites' may be an album to be on the watch out for. Like The Bernadette Maries in the above here, the band has a foot in the past and the present and that present aligns with a band like POM. The enthusiasm and energy POM shares with its fans, is found in abundance on CTRL+ALT+DEL. Tape Toy is willing and able to explode and can hold back within the same song, making for very attractive listening. Lead singer and guitarist Roos van Tuil, guitarist Wesley Fransen, bass player Maurice van de Graaf and drummer Marc van Dongen manage to get their fun of making music together across with ease it seems. I do not have the impression the band is still with Mattan Records. It would have fitted in between POM and Fit spot on.

The Body Of An American. Dropkick Murphys

Paddies from Boston that is what the members of Dropkick Murphys are. From the day I ran into them, thanks to my then seven year old son, who ran into a punk compilation record with a funny cover (no, not Toy Dolls, at least that time) and we both became fans have gone to several shows through the years together. With The Body Of An American Dropkick Murphys pays its tribute to Shane McGowan, part of a compilation album full of renditions of McGowan's music. Of course, it is a huge success. Like no other band the Bostonians are able to integrate traditional Irish (folk) instruments into punk music. Many a traditional got the Dropkick Murphys treatment, making it Irish folkpunk to the T. Expect a death, whiskey, drinking and some brawling, but above singing a song together.

Wout de Natris - van der Borght 

Frozen Charlotte. Jack White

Released on the same day as The Rolling Stones' 'Foreign Tongues', it made it impossible for me find the time to acquaint myself with Frozen Charlotte before I went on holiday a few days later. On return I did and here is a fairly short review of the album.

It is unfair to compare Jack White with The Roling Stones. For that his standing is not big enough. At the same time Jack White has a career that nearly encompasses 30 years and with The White Stripes he was able to fill the bigger venues at some point in the 00s. After a few more difficult albums after breaking up with Meg White, I had lost track of his career, until a single earlier this year showed me that White might be back on track for a great album.

Listening to the album right now I can only admit that yes, Jack White is back in a great form and there he matches 'Foreign Tongues' completely. The fun, enthusiasm, energy and songs are all there. The difference is in the fact that his music does not truly reach me, a few songs excluded. Recently, I asked myself when I last played a The White Stripes album, and I could not provide an answer. I have them all, so that is not the issue. So, to protect my wallet, I will not buy Frozen Charlotte.

Having said that, the album is good, as Jack White and the musicians make sparks fly in the familiar over-distorted  bluesrock Jack White excels in. So, don't let my reticence keep you from getting familiar with Frozen Charlotte or even doing something as old-fashioned as buying it.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Frozen Charlotte here:

https://officialjackwhite.bandcamp.com/album/frozen-charlotte 

 

Foreign Tongues. The Rolling Stones

Releasing an album at the start of the summer school holidays is not the smartest move where writing a review is concerned. I bought the album a few days before I departed, was suitably impressed but my review comes rather late to the party. Better late than never though, as Foreign Tongues presents The Rolling Stones at the top of its game.

Two and a half years ago The Rolling Stones surprised the world with 'Hackney Diamonds', an album filled with energy and songs of a consistent quality and above all a feeling of urgency. Perhaps now that the dust has settled somewhat, 'Hackney Diamonds' may not be that extremely good, but still very close to it. With Foreign Tongues the exact same effect is created by the three band members left, Mick Jagger, Keith Richards and Ronny Wood. And no, that is not just because they are still around. It is because of the quality of the songs. Once again, I'm inclined to rate this new album as better than anything released after 'Tattoo You' in 1981.

Foreign Tongues presents the band as a true rock and roll band, playing all the musical varieties that it has mastered throughout the past decades and adds a song to these styles that competes with the best of them. This is a band on a mission, fully aware that this could be its last trick and wanting to make it last. In one of Mick Jagger's mansions there is probably a recording with how his voice really sounds in 2026, because compared to all his contemporaries he sounds like age has no grip on him. The highs, the lows, the volume, it is as if age has no grip on him in any form. His falsetto sounds just like when he discovered it in the 1970s.

Ronnie Wood's guitar playing on the album is immaculate. Always berated somewhat as a limited guitar player, and compared to the likes of Steve Vai he is, but then, who isn't? His solos are totally spot on. Concise and to the point of the song. Keith Richards may be ageing the most of the three, his riffs are always interesting. It all starts with the bluesy opening track 'Rough And Twisted'. The band is back in Nellcôte in Southern France in 1971 it seems like. Mick is tearing up his harmonica, Ronnie makes sparks fly when he is playing the blues on his slide guitar and Keith is riff master numero supreme. Around the band the hired hands do everything they need to do to make the band shine. Steve Jordan and Darryl Jones may not be in the pictures, their contributions really count here. And once again, why is Darryl Jones not a member after 30 something years with the band?

Already it is apparent that the sound is superb, just like on the previous record. Andrew Watt managed to capture the best of the band and the energy it has in it. Dutch TV selected 'In The Stars' as its theme song for all World Cup 2026 related shows. Not even that can bring The Stones back into the singles charts, unlike getting U2 it's only number one song over here with 'Beautiful Day' as the 2000 Olympic Games theme song. 'In The Stars' decades ago would have given the band another top 10 hit. It's that good alright.

One of my absolute favourites on the album is 'Divine Intervention'. It is a rocker in the vein of 'Respectable' except that the song is so much richer and more varied. The chorus is heavenly, despite that "divine intervention is out of the question". My guess is that many (much) younger bands aspire to rock like this and never manage to. The Rolling Stones do, in a superior way.

The song that is growing on me is 'Mr. Charm'. It seems a bit to simple at first listening but repeat the experience and more and more details come forward. Four to the floor it is and that is the deceptive part. Come the chorus and Jagger starts to play with his voice and then the rest of the chorus kicks in with Mick Jagger getting support from a singer called Naärai, who has a role like Lady Gaga on 'Sweet Sound Of Heaven', without the lead part. By then the organ has come by several times, played by Steve Winwood, a contemporary of the band from the 1960s. Just listen to the warmth he adds to 'Ringing Hollow'.

Of course country comes by and a solo ballad sung by Keith Richards ('Some Of Us'). The band turns it all to gold. It may sound familiar, yet it sounds fresh for the whole of the way. Although I'm inclined to tick off every song, I will refrain from doing so. Later on on the album you will find the one track with Charlie Watts on it ('Hit To The Body'), is it my imagination or is the way Charlie hits the snare is simply unique and so powerful?, Bruno Mars on cowbell, Paul McCartney again on bass ('Covered In You') and other guests like Robert Smith.

What strikes me most, is the consistent quality of Foreign Tongues. I have the album on repeat since returning from my vacation and I still am not inclined to play something else as much as Foreign Tongues. It is rumoured the band is already recording new work. All I can muse about is whether The Rolling Stones will manage to present even uglier artwork then this. For the rest, lay it on me, please.

Wout de Natris - van der Borght 

Run, Run Pure Beauty. Francis of Delirium

Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty.

Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord. 

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken. 

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam. 

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger. 

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbundiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen. 

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. 

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium. 

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse. 

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Run, Run Pure Beauty hier luisteren en bestellen:

https://francisofdelirium.bandcamp.com/album/run-run-pure-beauty 

Bowie For Dummies, #42

Today we present a new rendition of David Bowie For Dummies with new items found on the internet, compiled by Tineke Guise.

This post remains popular with people visiting this blog. It has by far the most views, for years on end. Chances are that there is a lot of new items to be discovered there. This is the 42th version since we published the first one on 8 January 2017. In this post you find all Tineke's explorations on Bowie on the Internet with the links to music, clips, news, and what not.

Here is the link to the original but updated post where all is revealed:

https://wonomagazine.blogspot.com/2017/01/bowie-for-dummies.html

Obituary. Jerney Kaagman (1947 - 2026)

There is no denying the impact of a singer like Jerney Kaagman on a pre-pubescent boy in 1970/71. She led the band Earth & Fire with teased hair and ever more provocative clothing. Besides all the eye candy, the band made incredibly good music to go with Jerney's looks.

The members of Earth & Fire formed a band in the later 1960s hailing from the villages around The Hague. They met with their settled colleagues Golden Earring(s) with that band's principal songwriter George Kooymans providing Earth & Fire's first single, released late in 1969 to chart early in 1970. 'Seasons' was a huge hit immediately and a song I still love to hear right up to this day. That Jerney Kaagman was not the absolute front singer at that time, she joined only a few months before the recording, shows that the lead vocals are shared between her and guitarist Chris Koerts. Although the band did not call itself a symphonic rock band yet, the concept of moving beyond a one dimensional pop song, is already clear in the intro that returns throughout the song, the rocking start and the dreamy coda. 'Seasons' is one of the most innovative debut singles in this country.

It is a bar that Earth & Fire regularly met again throughout the first years of its career. First, the band went off in a hardrock direction with its self-penned top 10 singles 'Ruby Is The One' and 'Wild And Exciting'. The twins Chris and Gerard Koerts were the principle songwriters, sometimes joined by bass player Hans Ziech. In hindsight the songs are more wild and exciting than truly good, but still so much fun to hear today. The band's hits made a great string right up to 1974's 'Love Of Life'. After that the band seemed to lose focus and left its rock roots for disco influenced songs, with a loss of popularity as a result.

Despite this the band's biggest hit was still around the corner. In 1979 the song 'Weekend' was released, seen as a toss away kind of song and then it happened. Jerney Kaagman performed on TV in her now iconic blue suit and the rest is history, a number one hit, written by keyboard player Gerard Koerts in several European countries. It did not save the band. There were no big hits left and the original members bar Jerney Kaagman had already left or left after 'Weekend'.

Kaagman had a career in music at a managerial and musician representation level after Earth & Fire folded. Her last feat was as a stern juror in the Dutch version of 'Idols'. She kept having Parkinson's disease private for quite some time. Later she became the face of the Parkinson Disease Patients Foundation, in which a good personal friend afflicted with the disease, played a role in.

With Kaagman all but one of the original members of Earth & Fire have passed away. What remains, is a string of hitsingles that I love to hear. The mystique in songs like 'Invitation' and 'Storm And Thunder', the huge sound of 'Maybe Tomorrow Maybe Tonight', the symphonic poprock quality of 'Memories', the super fast guitar solos of Chris Koerts. Music to really cherish.

I was to young for the albums at the time and the only one I now own, second hand, is 'Song Of The Marching Children'. Let's call it a time document, but not something I play a lot, if ever. The 'Greatest Hits' suffices for me and I'll even listen to the disco thingies in between.

With Jerney Kaagman the second of two The Netherlands' super female singers of the late 60s has passed away. Mariska Veres and Jerney Kaagman, what more did a young boy need to dream of playing in a band with them?

Wout de Natris - van der Borght 

How Will I Live Without a Body? Loma (2)

Loma stond een paar jaar op een laag pitje, maar met het wonderschone How Will I Live Without a Body? hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski hun beste album tot dusver gemaakt.

De Amerikaanse band Loma ontstond min of meer bij toeval, maar is, zeker na de release van haar derde album, niet meer weg te denken. Op de eerste twee albums van de band combineerden Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski de prachtige stem van Emily Cross met mooie en avontuurlijke klanken en dat doet Loma op How Will I Live Without a Body? op nog veel indrukwekkendere wijze. De songs van de Amerikaanse band strelen hier en daar genadeloos het oor, maar kunnen ook behoorlijk ongrijpbaar klinken. De bijzondere muziek wordt gecombineerd met de geweldige stem van Emily Cross, die nog mooier zingt dan op de vorige albums. Loma is terug en dat is geweldig nieuws.

Voorman Jonathan Meiburg van de Amerikaanse band Shearwater hoorde in 2016 het tweede album van het eveneens Amerikaanse duo Cross Record. Hij was zo onder de indruk van dit album dat hij het duo uitnodigde als support act van Shearwater, maar hier bleef het niet bij. Uiteindelijk dook Jonathan Meiburg samen met Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record een Texaanse studio in en was Loma geboren. 

Het aan het begin van 2018 verschenen titelloze debuutalbum van Loma werd gezien als een album van een gelegenheidsband of wat oneerbiediger als een tussendoortje, maar de eerste muzikale verrichtingen van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski bleken een zeer aangename verrassing. Het debuutalbum van Loma imponeerde door de prachtige stem van Emily Cross, maar ook het combineren van invloeden uit zeer uiteenlopende genres en de ongebreidelde experimenteerdrang van Loma spraken zeer tot de verbeelding. 

Toen eind 2020 Don’t Shy Away verscheen werd Loma nog steeds een gelegenheidsband genoemd, maar het tweede album van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski, die dit keer niemand minder dan Brian Eno naar de studio haalden, bleek nog indrukwekkender dan het al zo goede debuut. Deze week verschijnt met How Will I Live Without a Body? het derde album van Loma en laat het drietal horen dat het nog wat beter kan. 

Het derde album van Loma kwam er niet zonder slag of stoot, want de coronapandemie dreef de drie muzikanten ver uit elkaar, waarna andere projecten, als het boek van Jonathan Meiburg, de aandacht opeisten. In Engeland werd de gezamenlijke inspiratie weer gevonden en het levert een fascinerend album op, dat wat mij betreft zijn twee voorgangers makkelijk overtreft. 

Na de samenwerking met Brian Eno hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski wederom een grote naam weten te strikken, want op How Will I Live Without a Body? duikt ook Laurie Anderson op, die inmiddels de kracht van AI heeft ontdekt. Ook How Will I Live Without a Body? is echter weer een typisch Loma album. 

Het is een album dat betovert met de stem van Emily Cross, die op het derde album van Loma bijna onwaarschijnlijk mooie zang laat horen. De bedwelmend mooie stem van de Amerikaanse muzikante wordt deels gecombineerd met fraaie en bijzonder stemmige en voornamelijk organische muzikale passages, maar Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski zoeken, bijgestaan door Laurie Anderson ook nadrukkelijk het experiment. 

Hier en daar zijn behoorlijk eclectische passages toegevoegd aan de muziek op het album, wat de songs op How Will I Live Without a Body? iets overweldigends maar ook iets ongrijpbaars geeft, wat wordt versterkt door uiteenlopende achtergrondgeluiden. De muziek van Loma was op de eerste twee albums al van een bijzondere schoonheid, maar op het derde album klinkt de muziek van de Amerikaanse band nog veel mooier en fascinerender. 

Steeds weer verrast Loma met bijzondere klanken en verrassende wendingen, maar ondertussen heeft de muziek van de band ook een bijna hypnotiserende uitwerking, die nog eens wordt versterkt door de waanzinnig mooie stem van Emily Cross. Voor mij is na How Will I Live Without a Body? één ding zeker: Loma is geen gelegenheidsband, Loma is een wereldband en het is een wereldband die voor mij een van de meest bijzondere albums van 2024 tot dusver heeft gemaakt.

Erwin Zijleman

.NoWordsNeedeD, 05-08-2026

 

https://www.youtube.com/watch?v=mFQHJ0ZF3F4&list=RDmFQHJ0ZF3F4&start_radio=1

 

.No