All The Right Weaknesses. Brown Horse (2)

Brown Horse komt vrij snel na haar terecht zo bejubelde debuutalbum Reservoir op de proppen met All The Right Weaknesses, waarop de Britse band haar alt-country geluid verrijkt met een heerlijk gruizige gitaar vibe.

Het beste alt-country album werd vorig jaar niet in de Verenigde Staten gemaakt maar in het Verenigd Koninkrijk. De Britse band Brown Horse leverde met Reservoir een album af dat herinnerde aan de betere albums uit het genre. Maar net een jaar later is Brown Horse alweer terug met haar tweede album waarop de band haar geluid verder heeft ontwikkeld. Ook All The Right Weaknesses bevat flink wat invloeden uit de countryrock en de alt-country, maar het album klinkt ook wat ruwer en steviger. Wat is gebleven zijn de uitstekende songs en de prima zang. De oogst binnen de alt-country viel de afgelopen jaren wat tegen, maar wat is dit een topband.

De Britse band Brown Horse debuteerde begin vorig jaar met het prachtige Reservoir, waarop invloeden uit de countryrock uit de jaren 70 samenvloeiden met invloeden uit de alt-country uit de jaren 90. Het album deed me meer dan eens denken aan Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass van The Jayhawks uit de eerste helft van de jaren 90 en dat zijn wat mij betreft twee van de beste alt-country albums aller tijden. 

Brown Horse stond na de release van haar debuutalbum vooral op het podium en heeft de energie van het podium meegenomen naar de studio. Het deze week verschenen All The Right Weaknesses werd in slechts een week opgenomen en live ingespeeld, wat het album voorziet van veel vaart en energie. 

Brown Horse is zoals gezegd een Britse band, maar de band uit Norwich klinkt ook op haar tweede album weer vooral Amerikaans. Ook op All The Right Weaknesses laat de band zich stevig beïnvloeden door alt-country uit de jaren 90 en countryrock van nog twee decennia eerder, maar het tweede album van Brown Horse klinkt ook ruwer dan het debuutalbum en verkent ook zeker invloeden uit de rockmuziek. 

Op Reservoir trok het geweldige gitaarwerk van Nyle Holihan al de aandacht, maar de Britse muzikant krijgt op All The Right Weaknesses nog veel meer ruimte en heeft de songs van Brown Horse vol gestopt met geweldige riffs. Door het gitaarwerk schuift de muziek van Brown Horse op het nieuwe album van de band ook wel wat de kant op van de (blues)rock bands uit de jaren 70 of schuift de band zelfs op richting 90s indierock, maar door de pedal steel en de banjo blijven ook invloeden uit de country belangrijk. 

Ik heb persoonlijk wel wat met het lekker ruwe en energieke en vooral door gitaren gedomineerde geluid op All The Right Weaknesses, dat net wat eigenzinniger en ook wel wat eigentijdser klinkt dan het geluid op het debuutalbum van de band. Het is een geluid dat direct aanspreekt en vervolgens steeds beter wordt.

Ook op het tweede album van Brown Horse trekt de opvallende stem van Patrick Turner de aandacht. Het is een stem die de muziek van Brown Horse voorziet van onderscheidend vermogen, maar ik vind de stem van de Britse muzikant ook erg mooi. Patrick Turner neemt op All The Right Weaknesses het grootste deel van de zang voor zijn rekening, maar er is vergeleken met het debuutalbum een wat grotere rol voor de stem van Phoebe Troup, die ook zeer verdienstelijk zingt. 

Het tweede album van Brown Horse stond na een maandenlange tour in een vloek en een zucht op de band, maar ondanks het feit dat er maar net iets meer dan een jaar is verstreken sinds het debuutalbum van de band laat Brown Horse flinke groei horen. Meerdere leden van de band schreven mee aan de songs, die van een constanter en hoger niveau zijn. De zang van Patrick Turner is net wat minder expressief en wat mij betreft mooier, terwijl de muziek van de band wat steviger en uitbundiger klinkt. 

Een ding is niet veranderd en dat is dat Brown Horse ook met All The Right Weaknesses weer een geweldig album heeft gemaakt. Het is een album dat zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van countryrock en alt-country, maar ook een ieder die makkelijk valt voor (indie)rock zal zeer gecharmeerd zijn van het tweede album van Brown Horse. Ik had zo snel na Reservoir nog geen tweede album van Brown Horse verwacht, maar All The Right Weaknesses is een zeer aangename verrassing.

Erwin Zijleman

The Boys Of Dungeon Lane. Paul McCartney

How many McCartney albums does one need, is a valid question in 2026? It appears one more. At first listening, it is clear that The Boys Of Dungeon Lane is not just an average Paul McCartney album that is easy to ignore.  It's an urgent album with several songs that go way beyond the average.

One eye-catching detail is certainly worth noting. Andrew Watt has produced the album and has received co-writing credits of several songs. The recordings started in 2021 and continued for years. And let Watt also be the one who kicked life in Paul's contemporaries The Rolling Stones as well, with Paul playing bass on a song on 'Hackney Diamonds' and the upcoming album (10 July). Both dinosaurs of the beat, R&B and pop era still sound like themselves with Watt in the producer's seat, but certainly with a fresh sounding tinge. If not pure and pleasant surprises.

As I wrote before, Paul's voice is not what it used to be. It is in steady decline from overuse in the past decades, from 1957 right op to 2026, or sixty-nine(!) straight years. Where in the end that stopped me from playing 'McCartney III' more, his previous solo album from 2020. So far, I am not bothered much on The Boys Of Dungeon Lane. Somehow he manages to use his voice in different ways, where the wear and tear is less obvious. Strangely enough it is when he uses it in a mildly higher register.

Paul McCartney turns 84 in the coming weeks but there is not much suggesting his age. Again he played most of the instruments himself, only assisted here and there by Andrew Watt. Again an analogy with The Rolling Stones. Some of the lyrics look back at his youth, see eg 'Down South' about George Harrison I'd say and then we are talking about the 1950s. The album title is a street in Speke that led to the river Mersey, where boys went out to play. Something I can completely relate to, despite having grown up ten-fifteen years later. The adventures are sort of similar, as there wasn't much else to do then but explore the surrounding neighbourhoods.

Musically, The Boys Of Dungeon Lane is as varied as can be expected. From an acoustic ballad to a wild rocker, you'll find it on the album. With one of the highlights the duet with Ringo Starr, 'Home To Us', perhaps one of the most Beatlesque songs McCartney ever released or better, what The Beatles might have sounded had they all lived until 2026 and decided to make music together once more. Besides that, 'Home To Us' is so much alive, belying the age of the two protagonists. It deserves to be a hit, but certainly is in my universe.

From the opening song it is clear that Paul McCartney means business. 'As You Lie There' has a few faces to it. From the soft McCartney, to the harder rocking Paul. It is all there and more. This is the song by a man who was challenged to get more out of the original idea. It starts out oh so soft and nostalgic, with Paul sing-talking, looking back to a once upon a long ago. From quiet reminiscing to desperation, all within a minute. The accompaniment changes to something bordering a symphonic rock ballad. Next up is a great guitar solo and Paul shouting out his despair once again, and still more to come. It's clear this is a man on a mission and not just presenting us with another record. In a way, 'As You Lie There' reminds me of 'Band On The Run', because of all the changes.

The album continues with McCartney in a minor rocking mode. 'Lost Horizon' has a nice shuffle sound without overdoing it. Again he makes the most of his 2020s voice. It can be said that 'Lost Horizon' sounds familiar, but it has a freshness that I haven't heard for a long time from McCartney. All over the album there is a rock element that pops up and that makes all the difference for me. I'm quite convinced this is Andrew Watt's contribution. Next up is an acoustic song, that was the first single from the album, 'Days We Left Behind', holding the title to the album. Here it is that I wished his voice was better, because this is a really beautiful song and deserved his voice from twenty or more years ago. By the way, in 2026 it has become possible to miss a new Paul McCartney single, as no one alerted me to it.

Sure, there are a few songs in the typical McCartney style that appeals less to me, but they are not bad songs and that rock element that seeps in. As I read somewhere today, "this is as good as his best work in the past 50 years". That makes 'Silly Love Songs' as a single, when Paul still scored hits. Several songs can more than compete, so I agree with the writer. Like I said, it seems I need another bunch of silly Paul McCartney songs anyway. One question remains, reading about starting working with Andrew Watt in 2021, who came first, Paul or Mick c.s.?

Wout de Natris - van der Borght 

Gift Horse. Cloud Cafe (2)

Gift Horse van Cloud Cafe doet af en toe wel wat denken aan een Amerikaanse band die de laatste jaren stevig aan de weg timmert, maar de Amsterdamse band heeft ook een bijzonder mooi en overtuigend debuutalbum afgeleverd.

Direct bij eerste beluistering was ik niet alleen zeer gecharmeerd, maar ook onder de indruk van het debuutalbum van de Amsterdamse band Cloud Cafe. Gift Horse is een geweldig gitaaralbum met vooral invloeden uit de indierock en hier en daar wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis, maar Cloud Cafe weet ook de fantasie te prikkelen met fraai gitaarwerk en een uitstekend spelende ritmesectie. Het combineert prachtig met de emotievolle stem van Tara Wilts, die de raakvlakken met de muziek van Big Thief in eerste instantie versterkt, maar de songs van de Amsterdamse band uiteindelijk een bijzonder eigen karakter geeft. Prachtdebuut.

Cloud Cafe is een Nederlandse band, die deze week met Gift Horse haar debuutalbum heeft uitgebracht. Het is een debuutalbum dat onmiddellijk associaties zal oproepen met de muziek van de Amerikaanse band Big Thief. Net als Big Thief combineert de band uit Amsterdam invloeden uit de indierock met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in een wat gruizig en door gitaren gedomineerd geluid. De combinatie van invloeden en het geluid van Cloud Cafe zijn niet het enige dat doet denken aan Big Thief, want de stem van zangeres Tara Wilts herinnert met enige regelmaat aan die van Adrianne Lenker, zeker wanneer ze met net wat meer emotie zingt. 

Dat Cloud Cafe zich laat inspireren door Big Thief vind ik overigens niet zo gek, want de Amerikaanse band is wat mij betreft een van de beste en meest interessante bands van het moment. Cloud Cafe is ook zeker niet de enige band die de inspiratie zoekt bij het Amerikaanse voorbeeld, want ook bands als Wednesday, Florist, Ratboys en Florry leverden de afgelopen jaren albums af die flink deden denken aan de albums van Big Thief. Daar zaten een aantal geweldige albums tussen en ook Gift Horse van Cloud Cafe vind ik een geweldig album. 

De band uit Amsterdam heeft om te beginnen een serie zeer aansprekende songs geschreven. Het zijn opvallend melodieuze songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar de songs van Cloud Cafe kunnen ook voorzichtig ontsporen in gitaargeweld en gaan bovendien de verrassende wendingen niet uit de weg. Het levert een gevarieerd album van een hoog niveau op.

De Amsterdamse band bestaat uit een aantal uitstekende muzikanten. Gitarist David Coehoorn weet continu te verrassen met fantastisch gitaarwerk. De Amsterdamse muzikant kan uit de voeten met hoge en gruizige gitaarmuren, maar speelt ook wonderschone en zeer melodieuze solo’s en vult ook de andere ruimte die wordt opengelaten met fraaie gitaarakkoorden, die steeds weer net wat anders klinken en hier en daar unieke geluiden laat horen. 

Ook de ritmesectie, die bestaat uit bassist Tom Radsma en drummer Dirck Kroes trekt continu de aandacht. De baspartijen en het drumwerk ondersteunen de gitaren op degelijke wijze, maar ook de ritmesectie van Cloud Cafe speelt inventief. Het komt allemaal fraai samen met de stem van Tara Wilts, die in bepaalde stembuigingen wel wat heeft van Adrianne Lenker, maar waar ik de zang van de Big Thief zangeres met enige regelmaat op het randje van vals vind zitten, is de zang van Tara Wilts het hele album bijzonder mooi. 

Bij beluistering van Gift Horse blijft de naam van Big Thief zo af en toe voorbij komen, maar na herhaalde beluistering verdwijnt de vergelijking ook wat uit beeld en hoor ik ook zeker het eigen geluid van Cloud Cafe, dat in een aantal songs wat andere regionen van de indierock opzoekt, variërend van gruizige 90s indierock tot de melodieuzere tegen dreampop aanleunende indierock. 

Ik noemde hierboven al een aantal Amerikaanse bands die zich hebben laten inspireren door Big Thief, maar Gift Horse van Cloud Cafe vind ik beter dan de meeste van deze albums. Het is knap hoe de Amsterdamse band hier en daar ontzettend veel dynamiek in haar songs stopt, maar op hetzelfde moment het melodieuze karakter van haar songs bewaakt. Uiteindelijk is het daarom veel te makkelijk om direct het etiket Big Thief op de muziek van Cloud Cafe te plakken, want de Nederlandse band heeft met Gift Horse echt een heel erg mooi album afgeleverd. Ga dat horen.

Erwin Zijleman

Lucius. Lucius (2)

Met de fantastische stemmen en de betoverend mooie harmonieën van Holly Laessig en Jess Wolfe kun je geen slecht album maken, maar op het nieuwe album is Lucius ook in muzikaal opzicht weer op de juiste weg.

Met Wildewoman leverde de Amerikaanse band Lucius in 2013 een in alle opzichten fascinerend album af. Het album prikkelde uitvoerig de fantasie, maar betoverde met de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe, die nieuwe dimensies toevoegden aan het begrip harmonieën. De albums die volgden waren in muzikaal opzicht wat minder spannend, maar bleven overeind door de zang. Op het deze week verschenen titelloze nieuwe album slaat Lucius ook in muzikaal opzicht weer interessantere wegen in, waardoor het onaantastbare Wildewoman weer binnen bereik komt. Dat de zang ook op het nieuwe album weer van een torenhoog niveau is zal inmiddels niemand meer verbazen.

Holly Laessig en Jess Wolfe debuteerden in 2009 als Lucius met het album Songs From The Bromley House. Het in eigen beheer uitgegeven album is inmiddels wat weggemoffeld, ook door de twee zelf, al is het nog wel te koop op hun bandcamp pagina. Het is een album dat laat horen dat Holly Laessig en Jess Wolfe geweldig kunnen zingen, maar het album is zeker niet zo goed als het in 2013 verschenen Wildewoman, dat inmiddels wordt gezien als het debuutalbum van Lucius. 

Wildewoman, dat overigens pas in 2014 in Nederland werd uitgebracht, is nog altijd met afstand mijn favoriete Lucius album. Het is een album met sensationeel goede zang, maar ook met fantastische en lekker eigenzinnige songs, die continu dingen doen die je niet verwacht. 

Lucius was sinds Wildewoman te horen op talloze albums, waaronder albums van de groten op aarde, want de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe doen iets met een song. De albums die Lucius sinds Wildewoman maakte blonken stuk voor stuk uit door fantastische zang, maar in muzikaal opzicht werd het allemaal wat minder spannend en voor mij soms zelfs wat te gepolijst. 

Vanwege het vleugje disco en het snufje ABBA moest ik wel even wennen aan het in 2022 verschenen Second Nature, maar de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe trokken me uiteindelijk toch weer over de streep. Desondanks begon ik met enige zorg aan het deze week verschenen titelloze album van Lucius, want er zou een moment kunnen komen waarop alleen geweldige zang niet meer voldoende is. 

Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Lucius bleek gelukkig direct dat mijn zorg niet nodig was. Het nieuwe album van Lucius klinkt interessanter en een stuk minder gepolijst dan zijn voorganger. De pure pop van Second Nature is vervangen door een indiepop geluid met uitstapjes richting indierock. 

Holly Laessig en Jess Wolfe bepalen nog altijd het geluid van Lucius, maar het is inmiddels ook al een tijdje een band en dat hoor je op het nieuwe album beter dan op de vorige albums. Lucius beperkt zich op haar nieuwe album niet tot de indiepop van het moment en sleept er af en toe wat invloeden uit de jaren 80 bij, wat je vooral hoort in de bijdragen van de synths, die prachtig combineren met de gitaren, die een veel voornamere rol spelen dan op de vorige albums van Lucius. 

Het nieuwe album is misschien nog niet zo goed en avontuurlijk als Wildewoman, maar ik vind het echt veel beter dan zijn voorganger(s). Lucius heeft een veelzijdig album gemaakt, dat in iedere song net wat anders klinkt. Ik vind niet alle songs op het album even goed, maar de beste momenten op het titelloze album zijn van een ontzettend hoog niveau. Dat ligt ook dit keer vooral aan de zang, want wat zingen Holly Laessig en Jess Wolfe weer geweldig. 

De twee beschikken over behoorlijk verschillende stemmen, die individueel makkelijk overtuigen, maar de magie ontstaat wanneer de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe samen komen in waanzinnig mooie harmonieën. Het zijn harmonieën waarin de stemmen van de twee elkaar op bijzondere wijze versterken en op hetzelfde moment contrasteren. Het zorgt ook dit keer voor de nodige kippenvel momenten, zeker voor een liefhebber van dit soort harmonieën als ik. Lucius leek in muzikaal opzicht wat minder interessant te worden, maar vindt op het nieuwe album weer de juiste weg.

Erwin Zijleman

The Cords. The Cords (2)

Eva en Grace Tedeschi zijn twee piepjonge Schotse zussen, die als The Cords een heerlijk of zelfs onweerstaanbaar debuutalbum hebben afgeleverd, dat een flinke dosis zonnestralen en ruwe energie over je uit stort.

Eva en Grace Tedeschi zijn de middelbare school nog maar net ontgroeid, maar leveren als The Cords een album af dat de nodige opzien zou moeten baren. De Schotse zussen groeiden op in de jaren 10 en 20, maar citeren op hun debuutalbum vooral uit de muziek die in de vorige eeuw werd gemaakt. Invloeden komen in eerste instantie uit de jaren 90, maar ook invloeden uit eerdere decennia spelen een rol op het album. Jengelende gitaren en heerlijke koortjes staan centraal in de songs van The Cords, die meestal genoeg hebben aan twee minuten. Ik werd er direct bij eerste beluistering heel erg vrolijk van en sindsdien is het debuutalbum van de Schotse zussen alleen maar beter en aanstekelijker geworden.

Je hebt van die albums waarvan je direct bij eerste beluistering zielsgelukkig wordt en die ook na meerdere keren horen nog altijd een flinke dosis positieve energie over je uit storten. Het titelloze debuutalbum van The Cords is zo’n album. Ik was binnen een minuut overtuigd van de kwaliteiten van het album en sindsdien is het een album waar ik maar geen genoeg van kan krijgen en dat goed is voor een steeds bredere glimlach. 

The Cords is een duo dat wordt gevormd door de zussen Eva en Grace Tedeschi, die opgroeiden in het Schotse Inverkip, maar inmiddels Glasgow als thuisbasis hebben. De Schotse zussen zijn nog onder de twintig, maar verwerken op het debuutalbum van The Cords invloeden die van ver voor hun geboortejaren stammen. 

Het zijn invloeden uit de janglepop die in de jaren 90 werd gemaakt, maar The Cords maken ook het soort muziek dat het in dezelfde periode goed deed op het roemruchte label Sara Records. Uit de jaren 90 komt ook nog een vleugje dreampop voorbij, maar Eva en Grace zijn ook niet vies van 70s punk, 60s garagerock en ik hoor ook nog wel wat van de Phil Spector girlpop uit de jaren 50. 

Het zijn invloeden die zijn gegoten in popsongs die gemiddeld genoeg hebben aan twee minuten. Het zijn popsongs waarin heerlijk gitaarwerk en de stemmen van de Schotse zussen de hoofdrol spelen en het strakke drumwerk alles aan elkaar smeedt. The Cords hebben in veel van hun songs een voorliefde voor heerlijk jengelende gitaren, maar het gitaarwerk op het debuutalbum van Eva en Grace Tedeschi kan ook steviger en gruiziger klinken. Zeker de songs waarin de gitaren jengelen als in de hoogtijdagen van de jangle pop zijn onweerstaanbaar lekker en sleuren je terug de zomer in, maar het debuutalbum van The Cords heeft zeker baat bij de variatie die is aangebracht in het gitaarwerk. 

De Schotse zussen proppen dertien songs in een half uurtje en de meeste songs worden er in een razend tempo doorheen gejaagd. Net als het wat eenvormig dreigt te worden gaat het tempo wat omlaag en zeker op de tweede helft van het album kruipt de muziek van The Cords ook wat dichter tegen een band als Lush aan, wat ik altijd goed nieuws vind. 

Het gitaarwerk op het album is niet het enige dat het gevoel van gelukzaligheid veroorzaakt dat zich bij beluistering van het debuutalbum van The Cords meester van mij maakt. Ook de stemmen van Eva en Grace Tedeschi maken op het debuutalbum van hun band behoorlijk wat indruk. De twee kunnen heerlijk onderkoeld zingen, maar zijn ook verantwoordelijk voor geweldige koortjes en heerlijke harmonieën. 

Zowel het gitaarwerk als de zang is goed voor ultieme verleiding, maar de songs van The Cords rammelen ook bijzonder aangenaam. Het voorziet de songs van de Schotse zussen van nog wat extra charme. Ik vond het album van Eva en Grace Tedeschi in eerste instantie vooral charmant, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe beter ik het vind. 

Het debuutalbum is gezien de leeftijd van de twee echt een razend knap album, maar de muziek van The Cords is inmiddels ook niet voor niets omarmd door de crème de la crème van de Schotse popmuziek. Het debuutalbum van The Cords verschijnt in een week met echt heel veel nieuwe albums, maar dit album mag zeker niet ondersneeuwen.

Erwin Zijleman

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

Sure He's A Cat. Tribute To The Cats. Various Artists

Several artists on the Excelsior recordings label joined hands to pay their musical respect to one of the biggest pop bands, Nederbeat bands, from The Netherlands, The Cats. Hailing from Volendam they received the moniker Palingpop (Eelpop), as Volendam was once a fishing community on the borders of what is now the IJsselmeer but once had an open connection to the North Sea, the Zuiderzee.

The Cats started out as a vocal group consisting of Arnold Mühren, Jaap Schilder, Cees Veerman, Piet Veerman and Theo Klouwer with Piet Keizer stepping in later as a replacement. They started out with songs by other songwriters. In 1968 Piet Veerman became the lead singer and the band started to write their own material as well. With the single 'Times Were When' everything changed and it became the start of a string of top 3 singles and several number ones lasting years.

Being very young at the time, I am not certain what my first conscious The Cats single was. 'Turn Around And Start Again' (1968) for sure, but it may well be 'Sure He's A Cat' from 1967. Both are songs that stick out because of the singing and the instrumentation. Being that young, a hit was a hit, without knowing it. They were songs that were played on the radio, a lot. Sure, I did not like everything, but a lot I did.

And that went for The Cats for years on end. Today that could be called a guilty pleasure but it's more than that. I truly liked the songs at the time. For years on end I couldn't listen to those songs any more, but I noticed that has changed. I was a given a compilation record a few years ago from a friend who was cleaning her parents' basement and I could tap in to my younger self again with ease. That early hit songs are just made in such a good way, that they tickled my fancy once again.

What I have a very hard time doing, is explaining what kind of pop music the music of The Cats is. It's the same with the first years of Bee Gees. Fantastic songs, but what is it exactly? They are both a genre by themselves and because of that and the years in which they scored their first hits entwined.

So now there is a tribute album from the Excelsior label. The most famous singers are Johan's Jacco de Greeuw and Tim Knol. The other singers, judging by their family names, are all from Volendam, Bond, Tuip and Veerman, Donna Marie, so perhaps a grandchild of either Veerman in The Cats.

The music is all fine, but in most of the songs all I can do is thinking, you're not Piet Veerman. With his larmoyantly quivering tone and the constant tears in his voice he is inimitable. To do something completely different, like when Donna Marie Veerman sings, is what works best. Following the original too closely works less good for me at least. Hearing the songs once again though is great and what it also shows is that the band did move into country music, something I had totally forgotten. And, to finish up. The Johanification of 'End Of The Show' works really well. This is the only moment, Donna Marie aside, that I was not thinking for a second about Piet Veerman. It shows what the power of a great cover version is.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Sure He's A Cat here:

https://excelsior-recordings.com/products/v-a-sure-hes-a-cat 

2026, week 21. 10 singles

"Summer's here and the time is right to" eat in the garden, to walk on sunshine and what have you. Cloudless skies, 25 degrees plus temperatures. It's going to be a lovely day with ten new singles/EPs for you to explore, so I'd say enjoy the weather and the music!

Daughters EP. The Sour

We kick off this week with a new name on the blog. The four women from Tāmaki Makaurau or Auckland as we know it over here, that form The Sour present themselves on their EP with a dirty grunge/alternative rock sound that contrasts nicely with the female voices. The avid readers of this blog will know by now I have one benchmark album for this combination, 'Eight Arms To Hold You" by Veruca Salt. The Sour scores well in this benchmark. The Sour hovers somewhere between wanting to sound cool and hey, look at what we've made. All four songs have that combination, because the band made the most of the chance it was offered. The songs all have well thought out arrangements, allowing rays of light in and even a pop element in the vocal arrangements. On the other side there is the darkness in the deep sounding rhythm guitars and the coolness of the lead singer. All four songs have this quality and although there are some subtle differences between them, it's not necessary to pick out individual songs on the four song EP. They're all good, making The Sour another promising young act from New Zealand.

Sand. Swapmeat

We are going Down Under some more on this blog, but to Adelaide in Southern Australia this time. Swapmeet in part presents a softer kind of slacker rock, only to give a kick to both my ears when it feels like it, with me going, please, kick me some more. Swapmeet consists of Venus O’Broin (guitar, vocals), Joshua Doherty (bass), Maxwell Elphick (guitar, drums, vocals), and Jack Medlyn (guitar, drums, vocals). The four met in their teens and released an EP in 2024, making their upcoming album, 'Mount Zero' (17 June), their debut. Just like this single finds Swapmeet on this blog for the first time. In the part that Jack Medlyn sings lead, the band kicks in the pedals, while Venus O'Broin keeps things calm and tranquil. The combination really works on Sand and makes me certainly curious to hear more next month.

Out Of Context. Library Card

With its previous single Days Of Clay Library Card found itself on these pages for the first time. With Out Of Context the band is back. The context of Out Of Context is post punk. This is a song of contained fury about the downsides of capitalism. "You will love what you do" it is declaimed as a given; wherever one works and whatever one does there. Taken out of context of the song carrying that title, it's clear Library Card follows its own rule. Singer Lot van Teylingen talks more than sings, while the rhythm section of the band plays an incredibly fast pace, the guitarist play accents the whole time. And then it happens, with a few notes the band takes us to a postpunk version of psychedelia. Van Teylingen starts to sing changing the mood of Out Of Context completely. That is not the end. The band explodes in something we could call a solo section, before strongly accented notes brings us to the end of this impressive single. There is a cure though. Just listen to Jefferson Starship's 'Out Of Control'.

Guardrail EP. CAITLIN

With two singles from Guardrail CAITLIN (Bradley) from Christchurch, New Zealand already had drawn some attention to her EP. It deserves attention as a whole as well. Simply because the songs are so good to listen to. No, nothing spectacular may be happening on Guardrail and you will have heard singer-songwriters like CAITLIN before. Those are the very last things that you should let prevent you from taking a listen. It all starts with the voice of the New Zealand singer. She's able to settle right into the middle of your head, like she does in 'Outline', with the instruments mixed all around her voice, so that the quiet and almost modest song fills your whole head, leaving space for nothing else. All songs are at heart singer-songwriter based, I imagine having started on an acoustic guitar. From there she worked with producer Will McGillivray to find out what extra's would work best for the song. I leave you to find out about the details added to the individual songs. Believe me, they all make CAITLIN's voice shine a little bit more.

War On War. Frenchy and the Punk

In a period that the U.S. has actually gone to war, Frenchy and the Punk releases its new single War On War. In the meantime singer Samantha Stevenson has her own battle to fight, breast cancer. As a result the band has to cancel all shows for 2026, losing its revenues and livelihood. You can help the duo by supporting it. You can do so here: https://gofund.me/24f28df11. That makes two musicians I've reviewed this week battling the same disease. Back to music. War On War is the sort of anthem you'd expect with a title like that. War On War is a huge song in a 1980s style but with a rock element of all the past decades put together. Samantha Stevenson has a voice that can alert other boats in the thickest fog imaginable. It's deep and loud but above all totally convincing in a song like this. Scott Heiland creates the music around her that makes her look extremely good. If this song can't convince belligerent parties to get to their senses, I do not know what else can.

I Smell. My Purse

More postpunk from the Low Lands. My Purse is a new band consisting of Una Jongenelis, Keetje Voogd, Igor Jongenelis en Sara Elzinga. If anything, the single reminds me Tramhaus' 'I Don't Sweat', one of its first songs. My Purse is a tad less confrontational than its Rotterdam based colleagues. Slowly but surely Dutch postpunk is becoming its own genre. Always confrontational, with guitars that play parts that are not exactly the notes you’d expect to hear yet work. They always go (a bit) against the grain, yet all together make a good melody, just like the vocal melody does. My Purse has found all the right notes to convince me. Yes, there's room for one more band in the Dutch postpunk basket.

Tambourine. Lenny Kravitz, eh Lenny Lenny

With Tambourine Lenny Kravitz taps into the vein that brought him a string of hits in the second half of the 80s and very early 90s. Tambourine has that mix of swing and robustness with which he created these crossover songs that made him stand out from others at the time. It's decades ago since I stopped following him. More or less after the single 'Are You Gonna Go My Way', still my favourite Lenny Kravitz song, by far. Tambourine will most likely not change that, but I like what I'm hearing. Kravitz is singing with a highish voice, the music underneath his voice is part suave, part soul, part rock. In fact it's attractive. The kind of song I do not mind hearing more than just once...... And then I find the joke's on me. This isn't Lenny Kravitz at all. It is a Belgian artist Lenny Coorevitz working under the name Lenny Lenny. He tricked me alright. The rest of my comments do not change because of this.

Dandelions. Bonnie Kemplay

In his single 'Incantations' Ed O'Brien (Radiohead) plays the same two notes for minutes on end and did not make it here because of this endless repetition. To my surprise the next single on my list starts the same. It made me notice how much of a difference a female voice can make. Bonnie Kempley sings in a way that many 2020s female singers on the verge between folk and indie do. Ms. Kempley does not need a lot of embellishments to make Dandelion come alive, where O'Brien never managed to do so for me with his song. In all its modesty Dandelion lets in a clarinet and a piano and it is enough. Mysterious and mesmerising this single is.

Split. Horace Pinker / The Raging Nathans

A four song EP split evenly between the two bands. A horror for the true audiophile, for where to put a song by two different artists in your discotheque? Under compilations I suppose, but who ever thinks of playing a record form under that? Usually compilations get lost in translation. Anyway, Split deserves a mention here. Both bands are around for about two decades and have a host of records to their name. If you like punkrock the American way, i.e. fast, aggressive with loud and impressive guitars, with a drummer who must have numb arms and legs after each song, that are all anthems you can shout along to, this split single is your thing. Don't expect any subtlety. Just four songs that kick off and end in the exact same way. The bands from Chicago, respectively Dayton blend well together on a side by side divided split single. Punkrock on, I'd say.

The Burden. Oddfellows

In 1994 Chris Pulliam, Mark Ryan, and Mike Throneberry formed a band called Oddfellows in Denton, Texas. That must be at the same time that Slobberbone for a short while tried to conquer international stages. The effort (of both bands) was short lived. In the 32 years that followed the ex-Oddfellows formed "hundreds of bands you will have heard from", or so the bio says. And now they are back, with an extra guitarist Peter Salisbury for those who remember the first period that is. The Burden is a song that propels itself forward from the very first second. It has a 1980s vibe played with guitars. There's no stopping The Burden. The singer is singing with a voice that reminds me a little of David Bowie at his least expressionless. Come to think of it, it's more Iggy Pop is his best Bowie co-penned songs. Oddfellows plays and sings everything on one emotional level and that is a huge part of the attraction of the song. A little synth sound (or guitar effect?) is the only thing escaping it. In December 2024 Oddfellows reformed, to write and record a whole album that will see the light of day somewhere this year.

Wout de Natris - van der Borght 

Hold Everything Lightly. Isabel Rumble

Het gezegde “wat je van ver haalt is lekkerder” is zeker van toepassing op Hold Everything Lightly van de Australische muzikante Isabel Rumble, want wat is dit een mooi en sfeervol en knap gemaakt rootsalbum.

De Australische muzikante Isabel Rumble is nog niet heel bekend, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Met die kwaliteit heeft ze mij echt enorm verrast, want haar een paar maanden geleden verschenen tweede album Hold Everything Lightly is in alle opzichten een hoogstaand album. Het is een album waarop sfeervolle en smaakvolle rootsmuziek is te horen en die rootsmuziek wordt naar een hoger plan getild door de prachtige stem van Isabel Rumble. En omdat het ook met de songwriting skills van de Australische muzikante wel goed zit, is Hold Everything Lightly een album dat binnen de (Amerikaanse) rootsmuziek met de allerbeste albums mee kan.

Een paar dagen geleden vond ik Hold Everything Lightly van Isabel Rumble op de deurmat. Het in eigen beheer uitgebrachte album verscheen een maand of zeven geleden en heeft er dus even over gedaan om mij te bereiken. Het pakketje waar het album in zat kwam uit Zweden, maar de oorsprong van Hold Everything Lightly ligt veel verder weg. Isabel Rumble is immers een Australische singer-songwriter en woont ook nog eens in het diepe zuiden van het continent. 

Hold Everything Lightly is het tweede album van de Australische muzikante, die in 2023 debuteerde met het album Bird Be Brave. Ik krijg echt heel veel nieuwe albums die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen en dat is ook het hokje waarin het nieuwe album van Isabel Rumble thuis hoort. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar Hold Everything Lightly had nauwelijks tijd nodig om me te overtuigen van de kwaliteiten van Isabel Rumble en is een rootsalbum dat ik sinds de eerste kennismaking koester. 

De Australische muzikante heeft met haar in eigen beheer uitgebrachte tweede album een verpletterend mooi album afgeleverd. Australië heeft een rijke traditie wanneer het gaat om het maken van kwalitatief hoogstaande rootsmuziek en Hold Everything Lightly past uitstekend in deze traditie. 

Bij beluistering van het album vallen een aantal dingen op. Isabel Rumble beschikt om te beginnen over een hele mooie stem. Het is een zachte stem, maar het is ook een stem met heel veel gevoel. Isabel Rumble zingt in de meeste tracks op haar nieuwe album in een vrij laag tempo en dat vergroot de zeggingskracht van haar zang. De Australische muzikante zingt niet alleen mooi en met veel gevoel, maar ze beschikt ook over een karakteristiek stemgeluid. 

Ik viel direct bij de eerste noten als een blok voor de stem van Isabel Rumble en sindsdien is de zang op Hold Everything Lightly alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op het album voorziet van een intiem karakter, maar ik word ook helemaal zen van de zang van Isabel Rumble. 

De zang op het album is echt prachtig en bij mij goed voor kippenvel, maar de muziek op het album is minstens even mooi. Net als de zang is ook de muziek op het tweede album van Isabel Rumble vooral ingetogen. De Australische muzikante vertrouwt volledig op organische klanken en zet deze spaarzaam in. 

Wanneer ze genoeg heeft aan de akoestische gitaar hebben haar songs een folky karakter, maar wanneer de pedal steel opduikt hoor ik ook invloeden uit de country. De muziek op het album is redelijk sober, maar ook verrassend warm en sfeervol. Het is muziek die een fraaie basis biedt voor de echt prachtige stem van Isabel Rumble, die echt alle ruimte krijgt in het subtiele geluid. 

Hold Everything Lightly is een album dat het vooral goed doet in de koudere en donkere seizoenen, waardoor ik het heel jammer vind dat ik het album niet een paar maanden geleden heb ontdekt, maar ik heb de muziek van Isabel Rumble zo hoog zitten, dat ik er van uit ga dat ik ook de lente en de zomer makkelijk door kom met dit prachtige album, dat ook wanneer het gaat om de songs een bijzonder hoog niveau laat horen. 

Het is een album dat ik zonder een Zweedse promotor nooit zou hebben ontdekt en wat ben ik blij met dit weergaloze album. Ik had een week geleden nog nooit van Isabel Rumble gehoord, maar het is een naam die ik vanaf nu echt niet meer ga vergeten.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hold Everything Lightly hier luisteren en bestellen:

https://isabelrumble.bandcamp.com/album/hold-everything-lightly 

The Magic City. The Magic City

New Zealand and Boston. All added up this may be the two geographical locations that popped up most on this blog in the last seven to nine years. Where New Zealand is concerned, I'm always wondering what is in the water there causing all this brilliance. For Boston that's not a question with all that tea having gone into the harbour. Today it's Boston's turn but with a twist, because if I would have had to guess, I'd have said London and more specifically Suede with a new singer.

The Magic City has been on the blog before with two singles in 2023 and 2024. What I'm reading there is consistent with what I'm hearing on my headset. All sorts of alternative and indie rock come by, with some powerpop as an extra flavour added to the whole. With two singers David Jackel, also on guitar and synth, and Mike Quinn, also on bass, the band has two front men, of which Jackel is regularly going for his inner David Bowie and Brett Anderson when singing. The other two members are Adam Anderson (lead guitar, vocals) and Ken Marcou (acoustic and electric drums).

What strikes me foremost when listening to The Magic City is the fun the members have in presenting us their music. They are obvious fans of several styles of (Brit)poprock and manage to write their own originals that match the quality of the originals of Suede. Take 'Don't Forget Me When She Gone'. This song could have been a part of Suede's debut album with ease. That band is now its thirty plus year and The Magic City is releasing its debut album. The members do have a long track record of other bands of which one, The Daylillies, can be found on this blog as well. The song in the middle of the album is one of the best on it. Yes, it is very familiar in sound but far from a rip off. This is as good as Suede can wish for (and still is in 2026).

But let's go back to the beginning. Just listen to the bang with which 'The Magic City' enters my ears and life. An electic guitar is coming to life slowly and the band kicks in, creating the light and the shade within thirty seconds. 'Ozma Is My Shadow', the single that preceded the album, is the visiting card of the album and band. Listen to the drum part Ken Marcou is playing. All the holding back and hitting extra he does on a supertight snare drum sound. More Therapy than Suede. It gives the song an oomphh in its Britpop. The song pulls me straight into the album, making me want to hear more.

It's not all U.K., because 'A Series Of Chemicals' has the kind of quality that a band like Nada Surf has. The guitars are louder, like The Caulfields played in the 1990s. But then both these bands are more U.K. oriented in the sense of working towards the perfect pop song anyway. The "aahs" The Magic City's members sing, is a tell-tale sign of where their ambition lies. You come very close, gentlemen.

It is this variation in the approach to its songs that gives 'The Magic City' the extra quality push. The band is able to work on the arrangement of songs in such a way, that it presents surprises within songs as well. In fact, the album full of them, making me like it ever more. 'The Magic City' is one of the nicest surprises of 2026 thus far. "Come and get it", they sing in the 2023 single 'Roadrunner vs. Your Mother", also on this album. If I were you, I'd follow its advice.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order 'The Magic City' here:

https://themagiccityofficial.bandcamp.com/ 

Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

Painted Sea, Painted Stars. Steve French

Cees Paris was once a part of the Canshaker Pi and Personal Trainer entourage around Willem Smit, but he found his own vehicle with Steve French, assisted by some friends of old. In the past seven years I wrote reviews of 'Lightning Tiger Running' (2019) and 'Dogs' (2022). And then I sort of overlooked the latest effort released in March of this year. Time to make amends, as with Painted Sea, Painted Stars, Paris shows to be home from many markets.

Rereading my 2019 review, the following sentences struck me:

"What I notice in the nine song album is that Steve French is able to create a few moods. First there is the ramshackle vagueness. Secondly, very direct songs. Finally there is an alternative ballad, just one man and one guitar, no matter how short the song is".

Come 2026, Steve French is still very good at that mix and even adds an Hawaiian influenced track to boot.

The new album shows a far more mature and serious Steve French. This is no longer a young exuberant man bouncing around, showing off his musical prowess. A lot of thought has gone into the new album. It sounds far more mapped out, but without losing the open-mindedness of a fresh sound.

Like I wrote, Painted Sea, Painted Stars is a varied album. Indie rock can be found in abundance, but also an alternative ballad, 'Shallow Glow', with just Cees Paris and his guitar and a little embellishments. Then take the way the album ends. 'Arid Plains' is a full hybrid song. It is an alternative ballad, with a band. It includes an interesting electrical piano part, great riffs and an exploding electric guitar in a very short interlude (solo?). Because of the alternative approach, it is hard to call it beautiful, yet, in its own way it is. Constantly tugging at my pleasing and at my prickly pear side, manoeuvring itself between pop and alternative.

As a small boy, I was allowed to go to a radio studio with my mother and grandmother to record a programme for the ship my dad sailed on at the time. All I got to say was "dag pappa". There was a band performing, The Kilima Hawaiians. I had totally forgotten about this event and here's Steve French with the track 'Blue Hawaii' bringing back the memory. Thank you for that.

The indierock side of Steve French with some postpunk flavours dominates the biggest parts of Painted Sea, Pained Stars. No song is just straightforward, there's always a twist here, a turn there, the curve ball thrown in to prick up the ears or to give a jolt. It remains melodic but never in expected ways. Exactly what makes the Dutch alternative / postpunk rock scene so good. Steve French claims its position here no little.

Summing up, the more mature approach suits Steve French really well. The band fits right in with what is happening in this country and found its own voice along the way.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can order Painted Sea, Painted Stars here:

https://excelsior-recordings.com/products/steve-french-painted-sea-painted-stars 

The Rideout. The Chelsea Curve

With the avalanche of albums reaching me every week, it is extremely hard to catch up on albums that are released during a holiday and other periods of time where listening and writing are hard to do. Based on listening to the single 'Ride' by The Chelsea Curve, I knew it was time to make the extra effort.

'Ride' is a such an energetic song. The Boston band is rocking in a serious way, without forgetting that a golden vocal melody is the thing of miracles where hit songs are concerned. Whatever the influence of The Radio Indie Alliance Top 100 is I can't tell you, the fact that 'Ride' recently was its number 1 does tell you something. 'Ride' is the kind of song that deserves being a number 1. Most likely the current number 1 in our Top 40 doesn't, as far as I'm concerned.

Like me, The Chelsea Curve is a remnant of the past. From the time when Blondie managed to top the charts with 'Denis' and the albums 'Plastic Letters' and 'Parallel Lines'. Listen to 'Kindawanna' and 'Out Of My Head' and you know more than enough. Both are songs that deserve to be hits in that parallel universe of mine and The Chelsea Curve's and that Indie Alliance Top 100.

Photo: Trebmal Photography

The Chelsea Curve is from Boston and consists of Linda Pardee (bass, vocals, keys), Tim Gillis (guitars, vocals, keys), and Bruce Caporal (drums and percussion). The Rideout is the band's second album after 'All The Things' (2021), that was released after eight single releases in just as many months. You'll find many reviewed in the singles' section but not the album as a whole. With The Rideout WoNoBlog makes its amends. The Rideout deserves your full attention.

Despite being a mini album of just seven songs, the energy shared with you by the band will last you for the rest of the day. In the first seconds of the album The Chelsea Curve grabs me and, the trio does not let go of me before the final note has faded away, leaving me totally fulfilled. The Rideout is one explosion of energy, contending for the Blondie crown. If you plan to listen to one powerpop/rock album this year, The Rideout should be your record of choice.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Rideout here:

https://thechelseacurve.bandcamp.com/album/the-rideout 

Path Of Totality. The Montvales

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen.

Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.

The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. In april was het anders en stond het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Path Of Totality hier luisteren en bestellen:

https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality 

made it!. lucky break

When lucky break made its debut on this blog with a review of the single 'Camp Song', I wrote:

"Believe it or not, I can, as it were, hear Tammy Wynette sing Camp Song, but also R.E.M. Now that is what I call a hybrid".

Having familiarised myself with her album made it! I can state that this feeling of listening to a hybrid album has not leave me. Despite rocking out as well, the mood at times switches between country and indie, especially because she is able to sing in an indie and a country kind of way. I will not go as far and write that this artist cannot make up her mind on what it is she wants to be, that she's comfortable somewhere in between seems obvious.

lucky break is Emma Gerson who has an East and West Coast background. After a short stint in the music industry, she felt she wanted to be a musician first and that resulted in the EP 'Biggest Thing' and now in her debut album made it!. On the album, she worked with Elliott Woodbridge, friend and co-producer. Gerson played the acoustic guitar and Woodbridge all other instruments.

That country feel aside, it's obvious that Emma Gerson grew up with a solid dose of indierock. This music form is the bedrock of made it!. lucky break is not afraid to rock and move from the light to the shade and back. Take Darklight for example. The soft toned verses are painted over in dark overtones when the chorus gets there. Listen to the two opening songs and you hear she's pretty convincing in songs that may alienate pure pop lovers but please the more alternative pop-rock fans.

Promo photo

A third element in lucky break's music that struck me, is her closeness to the indie female singers coming out of New Zealand like Vera Ellen, Aldous Harding and Ernie Ball. On made it! the indie, alternative rock and folk elements are mingled just as easily. It makes made it! stand out for me just a little bit more. And, makes the album so much more varied. The playfulness of 'Red Balloon' is a good example of such another tone compared to most other songs on made it!.

made it! is a debut album, but as a whole it is a mature album by an artist who seems to have a clear view of where she wants to go. So don't take my primary observation too serious. lucky break is indie/alternative enough to be taken seriously and allows in other elements that may make her attractive to a lot more music fans. Time will tell if she will make a choice or is able to keep walking on that thin line in the middle. In the meantime let's enjoy this good debut album.

Wout de Natris - van der Borght 

 

2026, week 20. 10 singles

Today you will find a bunch of octogenarians in the singles section and all with songs that are vibrant and full of life totally belying their age. At that age one can know what will be the last you'll do. If this over time will be proven to be the last, all can be tremendously pleased with these efforts. To compensate there a few very new names as well, some even debut records. In other words, more than enough to explore and enjoy!

Rome. Brook Fox

And yet another debut on the blog. He is an indie-pop/rock artist from South-West Wales who knows exactly how the light and the shade works in his music. My take is that his main influences come from the post-grunge era with bands like Creed and that band with the hit 'Outside' that I keep forgetting the name of, Staind? Brook Fox' own contribution is the pop element he throws into the mix, making Rome far less darker than the bands I mentioned. That said, he knows how to make his band rock and handles the light and the shade to perfection, giving an audience a moment to rest before everyone can explode into the song once again. Rome is aimed for festival fields in the way it is set up and it is working as far as I'm concerned.

Still In The Race EP. RubinCarter

RubinCarter is Queen's Pleasure drummer Sal Rubinstein turned singer-songwriter. After the release of singles announcing his debut EP, we can listen to the whole work. The songs started in his bedroom playing an acoustic guitar just for his own pleasure. Slowly but surely he realised these songs should be heard by more people. With help from his friends the songs and RubinCarter took shape. Ruben Carter became a famous name because of the Bob Dylan - Jacques Levy composition 'Hurricane', more than because of his boxing career and trial. Do not expect Bob Dylan style music here. The EP kicks off with the alternative rock track 'Unentertained'. A song that goes for the big sound, with a huge lead guitar and background vocals. The exact right song to put on pole position, because it is the kind of song that can define a career. In theory 'Unentertained' is a song to play in a stadium and to have that as your first song on your first EP is an asset. With 'Frame' the mood goes down, but again RubinCarter shows to know what it takes to arrange a song in such a way that it catches the ear. Going deeper into the EP, it becomes clear Sal Rubinstein is showing us what he is capable of. His goal was not to create a musically consistent EP. 'April' is a ballad with a fingerpicked acoustic guitar. It is not my favourite song on the EP but it certainly shows courage to present such a different song. 'Still In The Race' is also a ballad but of a different sort. The slide guitar gives the song a distinct rock feel as does the main riff. So is the final song, 'Money Machine'. Setting the easy scoring opening rock track apart, 'Money Machine' is the song that impresses me most. It has this easy going vibe, while at the same time being able to make a great impression on me. Without making a grand effort during the first impression, 'Money Machine' is the kind of song that slowly but surely turns into a anthem.  A modest one but an anthem nonetheless."Lalala" sometimes is enough to do the trick. RubinCarter is a name to watch alright.

ESO. The Bernadette Maries

The Bernadette Maries from Brussels return with its second single. ESO is a song with two faces. It all starts out as an alternative rock song. In fact I can call it grunge without any qualms. Nirvana is all over the intro. The light and the shade between verse and chorus? Check. The two guitar line up is used to create a lighter mood and a darker one. Before the two minutes mark things change. Let's call it psychedelic, that interlude. Not that the world becomes all wobbly and out of focus, it still qualifies. The drums come in with a high and fast rhythm after which singer/bassist Daria takes over the lead vocals. By then the song has been totally set on its head. I have to admit, I like the first part better, yet surprising it is. Two singles down, upcoming album 'Soft' is an album to look out for. We have a, hopefully, glorious summer in front of us first, as the release date is set for 18 September.

Ride. The Chelsea Curve

Click The Chelsea Curve in this blog's search engine and one single after the other pops up. Promoted by the late Justine Covault, the band came into my life thanks to her and I liked the band better by the single. Come 2026 and here's the band once again with single Ride from the already released album 'The Rideout'. Like a song with a title like it should, it is about riding, a motorcycle in this case. Linda Pardee (bass, vocals, keys) and Tim Gillis (guitars, vocals, keys) are joined by their new drummer Bruce Caporal. The trio rocks in a very familiar way, more U.K. than the U.S. A band like The Who comes to mind from the time when they were able to blend pop and rock in a perfect way. Mixed a little into the background is the warm sound of a Hammond organ, but mostly the guitars, bass and drums are rocking no little. The Chelsea Curve adds some delicious pop elements in the background vocals and packs Ride with some great rock riffs as well. Do things come much better than this? I doubt it. Brilliant single.

Home To Us. Paul McCartney, Ringo Starr

It's 2026 and 50% of The Beatles release a single together. In the year Paul turns 84 and Ringo 86, the two present a song that is simply great fun. You won't hear me saying this is their best work, but it is good. In the lyrics they look back at their youth, when where you lived was simply called home, no matter how you might look at the house or you think of the circumstances today. The song has a strong pop vibe with some Status Quo light overtones. The two alternate on vocals, with Ringo singing in a slightly different voice than normal, fitting Home To Us perfectly. Just close your eyes for two seconds and imagine that all four were still alive and working together. That  would have made a very decent single, ranking there with George's 'Handle Me With Care' by The Travelling Wilburys for example. In fact, I haven't heard a better song by Paul than Home To Us since I don't know when. There's a new album in the stars, ‘The Boys O f Dungeon Lane’ and its release date is 29 May.

In The Stars. The Rolling Stones

Yes, I'm a fan since like forever. No not from the beginning. I'm not that old. But let's face it, In The Stars is a tossaway kind of Stones song. Sure, it's nice and the "ooooooo" part does give it a little extra. Yet, I have 'Undercover Of The Night', 'She Was Hot', 'One Hit To The Body' and 'Rock And A Hard Place', to name a few of the average Stones singles already in my collection. In The Stars does not add a lot more. On the positive side. There is a new Stones single and yes, it sounds energetic. Andrew Watt does get the best out of the Jagger-Richard material of the 2020s and Jagger is a 82 year old force of nature. The man must be so fit that not even his voice wears down. The hard life seems to be catching up with Keith Richards. To give the song some credit, the way the song plays out, with the piano coming in, I may take a shine to it any way. The details are nicer than I thought at first. Only two more months and we'll know more about 'Foreign Tongues', including, once again, Paul McCartney.

Arrogant Boy. Deep Purple 

Established in 1968, also Deep Purple is releasing a new album in 2026, 'Splat!' and listening to Arrogant Boy, the band is in top form. The song goes off in classic hard rock, metal, symphonic rock directions as if its the most normal thing in the world. The three from the Mach II line up and most famous one, Gillan, Glover, Paice and keyboard player Don Airey around for the whole of this century, are joined by new guitarist Simon McBride. Together the rock like it is 1970 something. The guitar playing in the verses wasn't invented then though. Think Metallica or something like it. Next, Marillion comes in and a little Bowie in the singing in the "Billy" interlude part. There's so much energy here that it is inconceivable that I'm listening to older senior citizens of around 80. Arrogant Boy is pure power and more importantly, a great song.

Only Free When Sleeping. Big Special

With two records in two years and one stand alone single, the announcement of a new EP by Big Special shows that the band is in a hurry to show more of itself. 'O'Joy' will be out on 5 June. It is said to contain the songs that did not fit on both albums. Those following the band will not be surprised by Only Free When Sleeping. Vocalist Joe Hicklin does his mix of rapping/talking singing in his Midlands accent, while drummer Callum Moloney points the direction of the song through his relentless rhythm. Who does all else that we hear, I don't know. Only Free When Your Sleeping is a strong song, like the best songs of the duo are. There's always urgency that is brought across and not only because of the vocal delivery. The whole song wants its listeners to move and move some more. Yes, it's undeniable, I like Big Special, even if it is a bit outside of my usual musical habitat.

Mess. Tape Toy

Tape Toy debuted on this blog with a single of its EP 'Launch The Rocket' in January 2025. Today the band is back with the up tempo, almost creating a hunted down kind of tempo of Mess. Don't expect originality, as I've heard a song like this so many times before. What Mess does present is a truckload of positive energy, fun and little surprises all throughout the song. The song announces an as yet unnamed album to be released in September. Based on what I'm hearing here, it should be great fun. The mix of a modern sounding lo-fi song with all the modernity electronics and samples can add, presents a song that is simply filled with inventions, additions, weirdness, to return to the kind of art rock bands like The Mo and The Kewi University of Swing were already making around 1980. Then add that tempo and you have Mess. Tape Toy, a band to be on the lookout for.

Just Love. Reluctant Bob & The Lonely Lovers

Just Love is the kind of pure pop that came into fashion a long time ago and somewhere in the 1970s went out again, after bubblegum bands like The Rubettes and Showaddywaddy, who rehashed the feel from the decade before, went out of fashion. I never hear these two examples anymore. The originals from the 1960s still seem to come by and may forever come by when new generations take a look a their grandparents' records collection (or Tik Tok or Spotify of course). That makes Just Love pure nostalgia for a time long gone, but no less fun. Just listen to those guitar notes, the sweet harmony vocals, the way the piano adds to the fun. In a way the song reminds me most of The Rutles, Eric Idle's The Beatles parody. Just Love would have fit perfectly on the album, without parodying a The Beatles song in a superb way. Well done, Reluctant Bob & The Lonely Lovers.

Wout de Natris - van der Borght