Shadow Child. Abigail Lapell

Abigail Lapell was zwanger toen ze haar album over het moederschap maakte en Shadow Child is een mooi en intiem folkalbum geworden, waarop de prachtige stem van de Canadese muzikante wederom de hoofdrol opeist.

Ik was vier jaar geleden zeer gecharmeerd van de muziek van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell. Stolen Time had in muzikaal opzicht veel te bieden, maar de meeste indruk maakte de stem van Abigail Lapell. Die stem schittert ook weer op het deze week verschenen Shadow Child. De stem van de muzikante uit Toronto doet wel wat denken aan de zo karakteristieke stem van Natalie Merchant, maar Abigail Lapell heeft ook een eigen geluid. Shadow Child is een vrij ingetogen en grotendeels akoestisch album en dat past goed bij de zang. Het is ook een persoonlijk album, wat de songs van Abigail Lapell nog wat extra lading geeft. Prachtig album weer.

De Canadese singer-songwriter Abigail Lapell haalde in 2022 de top 20 van mijn jaarlijstje met het prachtige album Stolen Time. Het was mijn eerste kennismaking met haar muziek, maar het bleek al het vierde album van de muzikante uit Toronto, die in eigen land destijds al de nodige muziekprijzen in de wacht had gesleept. 

Stolen Time is nog altijd een wonderschoon folkalbum, dat zowel indruk maakt met de afwisselend rijke of spaarzame maar altijd sfeervolle instrumentatie als met de prachtige stem van Abigail Lapell. Het is een stem die op Stolen Time meer dan eens aan die van Natalie Merchant doet denken en dat is een van mijn favoriete zangeressen aller tijden. Geen wonder dus dat ik Stolen Time in 2022 onmiddellijk omarmde en nog altijd koester. 

Stolen Time werd in 2023 gevolgd door het mini-album Lullabies met acht slaapliedjes in verschillende talen, maar met het in 2024 uitgebrachte Anniversary verscheen de echte opvolger van Stolen Time. Op het in een oude kerk opgenomen Anniversary werkte Abigail Lapell samen met Tony Dekker van de Canadese band Great Lake Swimmers. 

Vergeleken met Stolen Time klinkt Anniversary voller, maar ook wat ruwer. Op het album verwerkt de Canadese muzikante hier en daar invloeden uit de psychedelica, maar het album bevat ook een aantal folksongs die dichter bij de songs op Stolen Time liggen. Luister naar een track als Footsteps en je denkt ook dit keer bijna zeker te weten dat je met Natalie Merchant te maken te hebben. 

Associaties met de stem van Natalie Merchant heb ik ook weer bij beluistering van het deze week verschenen Shadow Child. Abigail Lapell zal zelf waarschijnlijk wel eens moe worden van de voortdurende vergelijking met de voormalige 10,000 Maniacs zangeres, maar veel zangeressen zouden tekenen voor een stem als die van Abigail Lapell. Ik vind de zang op Shadow Child vanaf de eerste noten prachtig en ook dit keer houdt de Canadese muzikante mijn aandacht makkelijk een album lang vast met haar stem. 

Shadow Child schuift in muzikaal opzicht weer wat meer op in de richting van Stolen Time. Ook op haar nieuwe album maakt de muzikante vooral folksongs en het zijn songs die afwisselend net wat voller of juist meer ingetogen zijn ingekleurd. Akoestische klanken domineren op het album en dat zijn wat mij betreft klanken waarbij de stem van de muzikante uit Toronto het best tot zijn recht komt. 

Shadow Child is een emotioneel album over het moederschap, dat voor Abigail Lapell niet vanzelf kwam. Ze maakte het album tijdens haar zwangerschap en nodigde een aantal collega muzikanten en moeders uit in de studio op Vancouver Island, onder wie Frazey Ford, Pharis Romero en Jill Barber, terwijl de mij onbekende Colin Stewart tekende voor de productie. 

Het levert een album op vol ruwe emotie, prachtige vocalen, warme akoestische klanken en persoonlijke songs. Anniversary vond ik uiteindelijk toch een stuk minder indrukwekkend dan Stolen Time, maar Shadow Child kan zich wat mij betreft meten met het album dat met zoveel overtuiging mijn jaarlijstje haalde. Het nieuwe album van Abigail Lapell kan zich niet alleen meten met haar vroegere werk, maar ook met de andere topalbums die de laatste tijd in dit genre zijn verschenen.

Erwin Zijleman

People ≠ Possessions. Lucy Clearwater

People ≠ Possessions is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Lucy Clearwater, maar wat tikt ze in muzikaal en vocaal opzicht een hoog niveau aan en wat schrijft ze goede songs vol invloeden uit verleden en heden.

Bij beluistering van People ≠ Possessions van Lucy Clearwater had ik af en toe associaties met de Laurel Canyon folk van vele decennia geleden, maar het is ook een eigentijds klinkend folkalbum. Het is eigenlijk meer dan een folkalbum, want Lucy Clearwater verwerkt ook andere invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en af en toe hoor ik ook een subtiel vleugje pop. Samen met flink wat geweldige muzikanten zet Lucy Clearwater een mooi en sfeervol geluid neer en het is een geluid dat uitstekend past bij de mooie, heldere en warme stem van de Amerikaanse muzikante. Alles op People ≠ Possessions ademt kwaliteit en het is kwaliteit van een soort die je niet vaak hoort op een debuutalbum.

De Amerikaanse muzikante Lucy Clearwater is geboren in North Carolina, maar werkt momenteel vanuit het Californische Los Angeles. Zowel de geboortegrond als de huidige woonplaats van Lucy Clearwater hoor je terug in haar muziek. Haar deze week verschenen debuutalbum People ≠ Possessions sluit deels aan bij de folk en andere Amerikaanse rootsmuziek die momenteel onder andere in North Carolina wordt gemaakt, maar je hoort ook invloeden uit de folkmuziek die lang geleden in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt. 

People ≠ Possessions is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar ze wist voor het album een aantal aansprekende namen aan zich te verbinden. Een snelle blik op de bandcamp pagina van de muzikante uit Los Angeles laat de namen zien van onder andere Sean Watkins, Will Graefe, Madison Cunningham, Dodie en Rob Moose en dat zijn namen die je niet tegenkomt op het gemiddelde debuutalbum. 

Naast de bekende namen zie ik ook nog een hele waslijst andere muzikanten, waardoor het geen verbazing wekt dat het debuutalbum van Lucy Clearwater werkelijk prachtig is ingekleurd. People ≠ Possessions klinkt daarom anders dan het gemiddelde folkalbum, al gaat Lucy Clearwater de sober klinkende folk zeker niet uit de weg. 

Ik had de naam van de Amerikaanse muzikante nog niet eerder gehoord, maar ik weet inmiddels dat ze al een aantal jaren actief is. Op haar bandcamp pagina staat alles wat ze sinds 2020 heeft uitgebracht en dat is best veel. Naast flink wat losse tracks bracht Lucy Clearwater ook twee EP’s uit, maar voor haar debuutalbum heeft ze de tijd genomen. Dat is goed te horen, want People ≠ Possessions klinkt geen moment als een debuutalbum. 

Het album imponeert niet alleen met prachtige klanken, met een hoofdrol voor gitaren, maar straalt ook een enorme rust uit. Lucy Clearwater heeft niet alleen de tijd genomen om haar songs op te nemen, maar neemt ook in deze songs de tijd. Haar songs zitten vol fraaie accenten en ze zijn allemaal functioneel. 

Het is knap hoe het album met enige regelmaat terug kan keren naar de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70 om vervolgens moeiteloos over te schakelen naar de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. In muzikaal opzicht valt er echt heel veel te genieten in het rijke geluid op People ≠ Possessions, dat niet alleen moeiteloos door de tijd stapt, maar ook makkelijk schakelt tussen genres en met name tussen country en folk en één keer een wat ruw uitstapje. 

De mooie klanken zijn verpakt in songs die zich makkelijk opdringen, maar die ook memorabel blijken. Het zijn songs met mooie en over het algemeen persoonlijke teksten, maar wat het meest opvalt bij beluistering van People ≠ Possessions is de stem van Lucy Clearwater. Ook de zang op het album klinkt geen moment als de zang op het gemiddelde debuutalbum, want wat zingt de muzikante uit Los Angeles met veel gevoel en precisie en wat klinkt haar stem mooi en warm. 

Flink wat muzikanten van naam en faam zijn inmiddels kennelijk overtuigd van het talent van Lucy Clearwater, wat het onbegrijpelijk maakt dat er tot dusver nog niet heel veel of zelfs bijna niets is geschreven over dit in kwalitatief opzicht hoogstaande album. Ik kwam People ≠ Possessions zelf ook bij toeval tegen, maar wat is dit een goed album.

Erwin Zijleman

Hopeful Woman. Natalie Jane Hill

Ik dacht met Hopeful Woman van Natalie Jane Hill een wat obscuur rootsalbum te hebben ontdekt, maar het album van de Amerikaanse singer-songwriter ligt hier gewoon in de winkel en dat is volkomen terecht.

Zonder het halfjaarlijstje van een mij tot voor kort onbekende muziekwebsite was ik nooit op het spoor gekomen van het derde album van de Amerikaanse muzikante Natalie Jane Hill, maar gelukkig heb ik Hopeful Woman toch nog ontdekt. Het is een rootsalbum met mooi verzorgde songs met vooral invloeden uit de folk. Van dit soort albums zijn er heel veel, maar Natalie Jane Hill is de concurrentie in alle opzichten een stap voor. Het album is bijzonder mooi ingekleurd met een tijdloos geluid, haar songs houden de aandacht makkelijk vast en prikkelen de fantasie en Natalie Jane Hill beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Echt een heel mooi rootsalbum.

Bij gebrek aan gloednieuwe albums laat ik me deze weken flink inspireren door de vele halfjaarlijstjes die momenteel worden gepubliceerd. De lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver, die worden gepubliceerd door de bekende en vooral Amerikaanse muziekwebsites, zijn verrassend consistent, maar leveren me eerlijk gezegd niet heel veel interessante nieuwe albums op. De meest interessante ontdekkingen deed ik in de halfjaarlijst van de voor mij tot voor kort onbekende Amerikaanse blog No Expectations, waarop ik een aantal uitstekende recente albums vond. 

Een van deze albums is Hopeful Woman van Natalie Jane Hill. Op de streamingplatforms kwam ik nog twee albums van deze Amerikaanse muzikante tegen en ik was er vrij zeker van dat ik haar vorige album, het in 2021 verschenen Solely, had besproken op De Krenten uit de Pop. Dat blijkt niet het geval, maar ik weet wel dat ik het album destijds meerdere keren heb overwogen. 

Hopeful Woman, het derde album van de muzikante uit Asheville, North Carolina, heb ik eerder dit jaar niet opgemerkt, maar het is wederom een prima album. Dat ik het vorige album van Natalie Jane Hill niet heb besproken heeft alles te maken met het genre waarin de Amerikaanse muzikante opereert. Natalie Jane Hill maakte op haar tweede album mooi klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook rootsmuziek van het soort dat momenteel heel veel wordt gemaakt. 

Nu ik Solely nog eens heb beluisterd denk ik dat het album zeker een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en dat geldt ook zeker voor het in het voorjaar verschenen Hopeful Woman, dat ik nog wat hoger aansla. Hopeful Woman is een album dat opvalt door een aangename en wat laidback sfeer. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben in de meeste gevallen een laag tempo en zijn voorzien van wat lome klanken en dat klinkt heerlijk bij de temperaturen van het moment. 

Natalie Jane Hill nam haar nieuwe album deels op in haar thuisstaat Texas en deels in North Carolina, waar ze momenteel woont. Ze deed dit samen met een aantal prima muzikanten, onder wie haar partner en multi-instrumentalist Mat Davidson, die de muziek op het album voorziet van allerlei fraaie accenten, waaronder bijdragen van de pedal steel en de viool. 

De songs van Natalie Jane Hill hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de extra inkleuring van de songs zorgt voor een warm en tijdloos geluid. Het begrip tijdloos is ook van toepassing op de songs op Hopeful Woman, dat ook flink wat jaren oud had kunnen zijn, wat overigens zeker niet betekent dat het album ouderwets klinkt. 

Ik begrijp inmiddels waarom de blog uit Chicago zo hoog opgeeft over het derde album van Natalie Jane Hill, want de songs zijn aansprekend en de muziek klinkt echt prachtig. Het wordt nog wat mooier door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang van Natalie Jane Hill voorziet haar album van een tijdloos karakter, maar het is ook een mooie, warme en karakteristieke stem, die zich ook makkelijk weet te onderscheiden in de overvolle vijver van de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. 

Alle reden dus om de muzikante uit North Carolina vanaf nu nauwlettend in de gaten te houden, want ook haar eerste twee albums zijn absoluut de moeite waard. Het zijn net als het nieuwe album allebei albums zonder opsmuk, maar alles dat Natalie Jane Hill toevoegt is raak.

Erwin Zijleman

Quicksand Heart. Jenny On Holiday

De Britse muzikante Jenny Hollingworth timmert al tien jaar aan de weg als helft van het duo Let’s Eat Grandma, maar levert nu als Jenny on Holiday met Quicksand Heart een werkelijk geweldig popalbum af.

Het Britse duo Let’s Eat Grandma is niet heel bekend, maar heeft inmiddels drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop Rosa Walton en Jenny Hollingworth indruk maken met avontuurlijke elektronische popmuziek. Let’s Eat Grandma oogstte met name in kleine kring veel lof voor haar albums, maar Jenny Hollingworth zet maar haar eerste soloalbum onder de naam Jenny on Holiday een flinke stap richting een veel groter publiek. Quicksand Heart is immers een geweldig popalbum met onweerstaanbaar lekkere songs. Het zijn songs waarin de Britse muzikante indruk maakt als zangeres, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht klopt alles op het ijzersterke debuutalbum van Jenny on Holiday.

Jenny on Holiday is een project van de Britse muzikante Jenny Hollingworth en dat is een naam die bij mij direct een belletje deed rinkelen. Jenny Hollingworth formeerde immers op haar zeventiende samen met Rosa Walton de band met de geweldige naam Let’s Eat Grandma en dat is een band die ik volg. 

De band heeft met I, Gemini (2016), I'm All Ears (2018) en Two Ribbons (2022) drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums die niet alleen de aandacht trokken met de naam van de band, maar ook met een serie bijzondere popsongs. Het zijn vooral elektronisch ingekleurde popsongs en het zijn popsongs die zich zowel laten inspireren door de pioniers van de elektronische popmuziek als door de dansvloer georiënteerde elektronische popmuziek van het moment. 

De songs van Let’s Eat Grandma liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar lopen ook nog eens over van avontuur, wat een extra reden is om de band in de gaten te houden. In mijn recensies van de albums van Let’s Eat Grandma zeg ik eigenlijk niet zoveel over de stemmen van Rosa Walton en Jenny Hollingworth, die zeker op het debuutalbum van de band nog wel erg jong klonken en natuurlijk ook waren. 

Bij eerste beluistering van het debuutalbum van Jenny on Holiday was het echter vooral de stem van Jenny Hollingworth die mijn aandacht trok. De Britse muzikante gaat inmiddels bijna tien jaar mee in de muziek en heeft een heftige roller coaster ride achter de rug. Naast de successen van Let’s Eat Grandma was er de dood van haar vriend, die ook impact had op het derde album van de band. 

Hiernaast worstelt Jenny Hollingworth net als iedere andere twintiger met het proces van volwassen worden, wat niet eenvoudiger is met het leven dat de Britse muzikante de afgelopen tien jaar heeft geleefd. Het land allemaal op Quicksand Heart, dat in het teken staat van verlies en ‘coming of age’. 

Ik had Jenny Hollingworth al hoog zitten, maar met haar eerste soloalbum maakt ze nog net wat meer indruk. Dat doet ze in eerste instantie vooral met haar stem, die zich enorm heeft ontwikkeld de afgelopen tien jaar. Het is een stem waarin ik flarden van meerdere grote popzangeressen uit het verleden hoor, maar de stem van Jenny Hollingworth klinkt ook kwetsbaar en emotioneel en heeft een duidelijk eigen sound. 

Het is een stem waar ik eigenlijk direct verliefd op was, maar Quicksand Heart van Jenny on Holiday heeft nog veel meer te bieden. Zo heeft de muzikante uit Norwich een serie geweldige popsongs geschreven. Het zijn popsongs die fris en eigentijds klinken, maar het zijn ook popsongs die herinneren aan popsongs uit het verleden. 

Het is allemaal prachtig geproduceerd door Steph Marziano, die eerder al prachtig werk leverde voor onder andere Hayley Williams, Jay Som en Bartees Strange. Het levert een popalbum op dat over de potentie beschikt om uit te groeien tot de beste popalbums van het nog heel prille muziekjaar 2026. 

Dat had ik op voorhand ook weer niet verwacht van Jenny Hollingworth, maar iedere keer als ik naar Quicksand Heart luister ben ik nog wat meer onder de indruk van het album en vind ik de popsongs van de Britse muzikante nog wat indrukwekkender. Met name de Britse muziekpers is behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van Jenny on Holiday en daar valt niets, maar dan ook helemaal niets op af te dingen. Wat een aangename verrassing in de eerste weken van het jaar.

Erwin Zijleman

Snocaps.Snocaps

Het was een tijd geleden dat de tweelingzussen Allison en Katie Crutchfield de krachten hadden gebundeld, maar het eerste album van Snocaps is een zeer aangename verrassing en smaakt absoluut naar veel meer.

Katie Crutchfield timmerde de afgelopen jaren met veel succes aan de weg met Waxahatchee, terwijl haar tweelingzus Allison verdwenen leek uit de muziek. Onder de naam Snocaps hebben de twee zussen nu samen een album opgenomen en het is een erg interessant album geworden. Samen met producer Brad Cook en gitarist MJ Lenderman tekenen de zussen Crutchfield voor een lekker ruw geluid, maar het is ook een geluid waarin de stemmen van Allison en Katie Crutchfield goed tot zijn recht komen en waarin fraaie harmonieën nooit ver weg zijn. Ik kijk al een tijdje uit naar een nieuw album van Waxahatchee, maar ook dit tussendoortje van Snocaps mag er zeker zijn.

De tweelingzussen Allison en Katie Crutchfield formeerden hun eerste band toen ze net vijftien jaar oud waren. De zussen uit Birmingham, Alabama, timmerden aan de weg met cultbands als The Ackleys en P.S. Eliot, maar gingen uiteindelijk elk hun eigen weg in de muziek. 

Allison formeerde de band Swearin', die uiteindelijk drie albums maakte en uit elkaar viel toen haar relatie met een medebandlid op de klippen liep. Ze maakte in 2017 ook nog een prima soloalbum, maar sindsdien heb ik niet veel meer gehoord van Allison Crutchfield. 

Haar zus Katie deed het een stuk beter met haar project Waxahatchee. Als Waxahatchee maakte Katie Crutchfield inmiddels zes uitstekende albums, waarvan met name Saint Cloud uit 2020 en Tigers Blood uit 2024 behoorlijk succesvol waren en terecht konden rekenen op geweldige recensies. Samen met Jess Williamson maakte ze bovendien een prima album onder de naam Plains. 

Voor het eerst sinds het uit elkaar vallen van P.S. Eliot in 2011 hebben Allison en Katie Crutchfield de krachten gebundeld, wat deze week een album onder de naam Snocaps oplevert. Snocaps werd gemaakt met producer Brad Cook, die de afgelopen jaren veelvuldig werkte met Waxahatchee, en ook gitarist MJ Lenderman schoof aan bij de opnames van het titelloze debuutalbum van Snocaps. 

De cover van het eerste album van Snocaps ziet er wat lo-fi uit en zo klinkt het album ook. De muziek van de tweelingzussen Crutchfield klinkt lekker ruw, wat wordt versterkt door het gitaarspel van MJ Lenderman. Producer Brad Cook heeft geen poging gedaan om het geluid van Snocaps glad te strijken, maar ondertussen is het album wel mooi in balans en klinken met name de behoorlijk van elkaar verschillende stemmen van Allison en Katie Crutchfield prachtig. 

De tweelingzussen schreven allebei de helft van de songs en nemen ook afwisselend de leadzang voor hun rekening. Samen staat ze garant voor mooie harmonieën, die laten horen dat trefzekere harmonieën ook gruizig kunnen klinken. De stemmen van de twee zussen passen overigens perfect bij elkaar, wat de zang op het eerste album van Snocaps nog wat mooier maakt. 

Allison en Katie Crutchfield zijn inmiddels ruim twintig jaar actief in de muziek en hebben in hun persoonlijk leven de nodige pieken en dalen voorbij zien komen. Deze pieken en vooral de dalen hebben de twee geïnspireerd tot het schrijven van een serie persoonlijke en in een aantal gevallen zeer indringende songs. 

Het zijn songs met afwisselend invloeden uit de roots en de rock, die vaak wat ruw worden uitgevoerd, maar de ruwe stenen van Allison en Katie Crutchfield blijken als snel blinkende diamanten. In de muziek op het album eist vooral MJ Lenderman de aandacht op met zijn verrassende gitaarspel, maar uiteindelijk geniet ik toch het meest van de stemmen van Allison en Katie Crutchfield en van de uitstekende songs die ze onder de naam Snocaps hebben opgenomen. 

Katie Crutchfield heeft geen zetje in de rug nodig, want ze doet het geweldig met Waxhatchee, maar hopelijk geeft het debuutalbum van Snocaps de muzikale ambities van Allison Crutchfield wel weer een boost. Het debuutalbum van het gelegenheidsproject van de twee zussen is overigens ook veel te leuk om geen opvolging te krijgen. In Nederland is het album van Snocaps nog nauwelijks opgemerkt, maar daar is dit album echt veel te goed voor.

Erwin Zijleman

Moon Mirror. Nada Surf (2)

De Amerikaanse band Nada Surf blijft maar leuke albums maken en levert ook met Moon Mirror weer een album af dat vol staat met even aanstekelijke als melodieuze popsongs die de nazomer kleur geven.

Er zijn hele volksstammen die de Amerikaanse band Nada Surf alleen kennen van de culthit Popular uit 1996. Het was het eerste bewijs dat de band uit New York geweldige songs kan schrijven, maar zeker niet het enige bewijs. Deze week is het tiende album van de band verschenen en ik vind alle negen voorgangers leuk of zelfs meer dan leuk. Het geldt ook weer voor Moon Mirror dat bijna drie kwartier lang strooit met popsongs waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden. De leden van de band zijn inmiddels gelouterde muzikanten en ook dat hoor je op Moon Mirror, dat elf songs lang de kwaliteit ademt die we inmiddels van Nada Surf gewend zijn. 

Toen de Amerikaanse band Nada Surf in 1996 opdook met haar debuutalbum High/Low werd de band uit New York onmiddellijk ingedeeld in de categorie “Weezer wannabees”. Iedereen die wat beter luisterde naar het door The Cars voorman Ric Ocasek geproduceerde album hoorde echter dat Nada Surf veel beter was dan de meeste andere bands die dit etiket kregen opgeplakt. 

Nada Surf had vervolgens het geluk dat er een volkomen briljante single op het debuutalbum stond. Popular is een van de meest memorabele en een van de leukste popsongs uit de jaren 90, maar het is ook de song die Nada Surf het volgende stempel opleverde, dat van “one hit wonder”. De Amerikaanse band heeft het succes van Popular inderdaad nooit meer weten te benaderen, maar iedereen die Nada Surf is blijven volgen weet dat de band uit New York het ene na het andere geweldige album heeft gemaakt. 

The Proximity Effect (1998), Let Go (2002), The Weight Is A Gift (2005), Lucky (2008), If I Had A Hi-Fi (2010), The Stars Are Indifferent To Astronomy (2012), You Know Who You Are (2016) en Never Not Together (2020) moesten het allemaal doen zonder een single van het kaliber van Popular, maar ik vind persoonlijk alle albums die Nada Surf na High/Low maakte beter dan het debuutalbum van de Amerikaanse band. 

Nada Surf bestaat inmiddels meer dan dertig jaar, maar heeft er nog steeds zin in. Deze week verscheen het tiende album van de band en ook Moon Mirror is weer een uitstekend album. Iedereen die de albums van Nada Surf kent weet inmiddels precies wat je kunt verrassen van de band. Ook Moon Mirror staat immers weer vol met bijzonder aangenaam klinkende (power)popsongs. 

Het zijn popsongs met invloeden uit de indierock en powerpop uit de jaren 90 en uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de band uit New York sleept er ook altijd wat pop bij. Omdat het zo bekend klinkt is Moon Mirror, in ieder geval voor mij, weer onmiddellijk het spreekwoordelijke warme bad. 

Het is een warm bad met heerlijke gitaarwerk, prima zang, geweldige melodieën en aanstekelijke refreinen, die onmiddellijk zorgen voor een goed gevoel. Qua geluid wijkt Moon Mirror niet heel veel af van de vorige albums van Nada Surf, maar wat klinkt het weer lekker. De band is er bovendien wederom in geslaagd om songs te schrijven die zich direct nestelen in het geheugen, wat een knappe prestatie is. 

De ervaring spat er inmiddels van af, maar Nada Surf klinkt op een of andere manier ook nog steeds fris en fruitig met heerlijke koortjes als kers op de taart. Nada Surf heeft inmiddels onderdak gevonden bij het in Amerikaanse rootsmuziek gespecialiseerde label New West, wat heeft gezorgd voor een dun laagje roots in de muziek van de band, maar Nada Surf is op Moon Mirror ook nog steeds volledig zichzelf. 

Toch voelt ook dit album voor mij niet als een herhaling van zetten, wat zeker te maken heeft met het hoge niveau van de songs, die van een niveau zijn dat de meeste bands niet gegeven is. Het is grappig om te zien dat een band die zo lauwtjes werd ontvangen toen het debuutalbum verscheen en die vervolgens lange tijd werd weggezet als een “one hit wonder” inmiddels tien uitstekende albums op haar naam heeft staan en voorlopig lijkt de rek er nog lang niet uit bij Nada Surf.

Erwin Zijleman

Laced. Morgan Myles

Morgan Myles is, zeker in Europa, nog niet heel bekend, maar met haar tweede album Laced heeft de muzikante uit Nashville een in kwalitatief opzicht hoogstaand album gemaakt met veel country, een vleugje pop en een geweldige stem.

Het valt niet mee om bij te blijven in de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, want wekelijks verschijnen stapels nieuwe albums. Albums in het genre vallen daarom makkelijk tussen wal en schip en er zitten albums tussen die echt veel te mooi zijn om direct weer vergeten te worden. Laced van Morgan Myles is absoluut zo’n album. Het is een album dat in muzikaal en productioneel opzicht staat als een huis en dat vol staat met songs die zich direct in het geheugen nestelen. Het zijn songs met veel Amerikaanse rootsmuziek en een beetje pop en het zijn songs die worden gedragen door de heerlijke stem van Morgan Myles, die met Laced echt een fantastisch album heeft gemaakt.

Ik heb de afgelopen jaren een stevig zwak ontwikkeld voor countrypop en ook in 2026 laat ik me vooralsnog makkelijk verleiden door albums in het genre. Morgen verschijnt het nieuwe album van Megan Moroney en dat is wat mij betreft een van de smaakmakers in het genre, maar gelukkig dient zich ook continu nieuw talent aan. 

Het is dringen binnen de countrypop van het moment, maar ik ben wel redelijk kieskeurig in het genre. Ik hoor graag wat meer country dan pop (minimaal een verhouding 60-40), heb een zwak voor lekker in het gehoor liggende maar ook interessante songs en heb verder een voorkeur voor de meer karakteristieke en vaak wat ruwere stemmen. Dat er in tekstueel opzicht met clichés wordt gestrooid, en dat is redelijk gangbaar in het genre, maakt me dan weer niet zoveel uit. 

Door deze criteria heb ik dit jaar al flink wat countrypop albums opzij gelegd, maar ik ben wel zeer gecharmeerd van Laced van Morgan Myles. Ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen en omdat ik de ontwikkelingen binnen de countrypop redelijk goed volg ging ik uit van nieuw talent. Dat blijkt niet te kloppen, want Morgan Myles draait naar verluidt al een kleine twintig jaar mee en debuteerde in 2020 met het album Therapy. 

Het is een album dat werd geïnspireerd door een aantal heftige gebeurtenissen in het leven van Morgan Myles, die opgroeide in Williamsport, Pennsylvania, maar inmiddels Nashville, Tennessee als thuisbasis heeft. De Amerikaanse muzikante, die eerder de aandacht trok met haar deelname aan de Amerikaanse versie van The Voice, gebruikte muziek als therapie, wat de titel van haar debuutalbum verklaart. 

Ik heb Therapy in 2020 niet opgemerkt, maar met de kennis van nu zou ik Morgan Myles waarschijnlijk een grote belofte voor de toekomst hebben genoemd. Die belofte komt er uit op het deze week verschenen Laced, dat nog een stuk beter is dan het destijds in Europa nauwelijks opgemerkte debuutalbum. 

Laced heeft wat mij betreft alles dat een goed countrypop album moet hebben. Het is een album met flink meer country dan pop, een album met aansprekende songs en Morgan Myles beschikt ook nog eens over een fantastischee stem, die niet lijkt op het gros van de stemmen in het genre. Dat haar teksten ook nog eens ergens over gaan is goed voor bonuspunten. 

Laced is een album dat zich zeker niet beperkt tot de countrypop. Morgan Myles is niet vies van een wat steviger rockgeluid, maar voegt ook jazzy en andere accenten toe aan haar geluid. De competente muzikanten die haar begeleiden zetten een fraai geluid neer waarin de pop het echt verkiest van de country (en de rock) en dat klinkt geweldig, zeker als de gitaren het voortouw nemen. 

Het mooist aan Laced van Morgan Myles vind ik echter de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die lekker ruw klinkt, maar ook voldoende emotie laat horen. Het is een behoorlijk krachtige stem, maar de Amerikaanse muzikante kan gelukkig ook doseren. 

Ze doet dit in zeer aansprekende songs, die makkelijk blijven hangen en die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Morgan Myles is zeker geen nieuwkomer en dat blijkt ook wel uit de uitstekende muzikanten en songwriters die ze om zich heen heeft verzameld, waaronder een aantal van naam en faam. De gloedvolle productie van de met een Grammy beloonde Ross Hogarth is de kers op de taart. Ik lees, zeker in Nederland, nog nauwelijksiets over Laced van Morgan Myles, maar dit is echt een uitstekend rootsalbum met veel rock en een subtiel randje pop.

Erwin Zijleman

This Might Affect You. St. Catherine's Child

Zonder een toevallig opgemerkte tip van Spotify had ik This Might Affect You van de Britse band St. Catherine’s Child waarschijnlijk nooit ontdekt en was ik een intiem en werkelijk wonderschoon album misgelopen.

Het debuutalbum van de Britse band St. Catherine’s Child verscheen in de zomer. Dat is misschien niet de beste tijd voor de release van een debuutalbum, maar je verwacht dat de grote Britse muziektijdschriften en muziekwebsites blijven opletten. Dat hebben ze maar in beperkte mate gedaan, waardoor This Might Affect You niet de aandacht heeft gekregen die het album zo verdient. De band rond zangeres Ilana Zsigmond heeft een donker en melancholisch, maar ook bijzonder mooi album gemaakt met invloeden uit de Britse folk, Amerikaanse rootsmuziek en de pop. Het klinkt allemaal prachtig en dan is er ook nog eens de geweldige stem van Ilana Zsigmond, die keer op keer goed is voor kippenvel.

Ik was tot dusver nog niet zo onder de indruk van de algoritmes van Spotify, dat me in de meeste gevallen albums tipt die ik al eerder op het platform heb beluisterd of komt met albums waar ik echt niets aan vind. De algoritmes hebben kennelijk een update gehad, want vorige week kwam Spotify in één keer met een ruime handvol tips die eigenlijk allemaal raak waren. 

Het zijn stuk voor stuk albums die ik niet eerder ben tegen gekomen, terwijl ik wekelijks toch een aardig stapeltje releaselijsten doorneem. De meeste albums die Spotify me tipte verschenen deze maand, maar er zat ook een album tussen dat net wat ouder is en dus prima past op de zondagavond van de krenten uit de pop. Heel oud is het album overigens niet, want This Might Affect You van St. Catherine’s Child verscheen afgelopen zomer. 

St. Catherine’s Child is een band uit het Britse Liverpool en is gevormd rond zangeres en boegbeeld Ilana Zsigmond. Het is echt verbazingwekkend dat ik eerder dit jaar niets over het album heb gelezen, want dit is nu echt zo’n album dat ik normaal gesproken zou ontdekken via Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut., die over het algemeen een zwak hebben voor albums als This Might Affect You van St. Catherine’s Child. 

De Britse band verwerkt op haar debuutalbum zowel invloeden uit de Britse folk als de Amerikaanse rootsmuziek en verwerkt alle invloeden in een wat donker en beeldend geluid. Dat This Might Affect You een wat donker album is, is niet zo gek, want het album staat in het teken van het overlijden van de vader van Ilana Zsigmond. 

De eerste helft van het album staat stil bij het ziekteproces en het overlijden van haar vader, terwijl op het tweede deel van het album plaats is voor verdriet en rouw. Het zorgt voor flink wat melancholie in de teksten, maar in muzikaal opzicht klinkt het debuutalbum van St. Catherine’s Child niet altijd donker. 

Een aantal songs op het album blijven dicht bij de kaders van de Britse folk en de Amerikaanse rootsmuziek, maar This Might Affect You bevat ook een aantal meer pop georiënteerd songs, waarin de donkere teksten worden gecombineerd met lekker in het gehoor liggende invloeden uit de pop, wat zorgt voor een bijzonder contrast. Het album schuift een enkele keer ook nog op richting rock, wat het album nog wat veelzijdiger maakt.

Ik had nog niet eerder van Ilana Zsigmond gehoord en ook de andere muzikanten die zijn te horen op het album ken ik niet, maar This Might Affect You klinkt eigenlijk geen moment als een debuutalbum. Ilana Zsigmond schrijft zeer aansprekende songs en het zijn songs die zijn voorzien van zeer smaakvolle klanken, die vooral van gitaren en synths komen. 

Door de verschillende invloeden schiet de muziek meerdere kanten op, maar het debuutalbum van St. Catherine’s Child heeft vaak een jaren 70 vibe. Het klinkt bijzonder aangenaam, maar in combinatie met de aansprekende songs en de indringende teksten is This Might Affect You al snel veel meer dan aangenaam. 

Het mooiste heb ik nog niet eens benoemd, want dat is de stem van Ilana Zsigmond. De Britse muzikant zingt, mede door de zeer persoonlijke teksten, met heel veel emotie, maar de zang op het debuutalbum van St. Catherine’s Child is ook heel mooi en ook de zang op This Might Affect You maakt het moeilijk te geloven dat het gaat om een debuutalbum. Doodzonde dus als dit wonderschone en intieme album onopgemerkt zou passeren. Wat mij betreft jaarlijstjesmateriaal.

Erwin Zijleman

Eye Of The Storm. Georgia Harmer

De Canadese muzikante Georgia Harmer maakte een paar jaar geleden een prachtig debuutalbum en overtreft dat album met het nog mooiere Eye Of The Storm, dat eenvoud combineert met vocale pracht.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij de naam Georgia Harmer in eerste instantie vooral moest denken aan de Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die ruim 20 jaar geleden indruk maakte met prachtige albums. Ik was het bijzonder mooie debuutalbum van Georgia Harmer uit 2022 kennelijk alweer vergeten. Het nieuwe album van de eveneens Canadese muzikante ga ik zeker niet vergeten, want ik ben flink onder de indruk van Eye Of The Storm. Dat heeft deels te maken met de kracht van de songs en de ingetogen maar altijd fraaie klanken op het album, maar het is vooral de stem van Georgia Harmer die eindeloos betovert en Eye Of The Storm bij iedere keer horen weer net iets mooier maakt.

Georgia Harmer is een nichtje van de bekende Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die vooral aan het begin van dit millennium een aantal prima albums maakte, met You Were Here uit 2000 en All Of Our Names uit 2004 als mijn persoonlijke favorieten. Georgia Harmer, wiens ouders in de band van Sarah Harmer speelden, is geen nieuwkomer in de muziek, want ze debuteerde ruim drie jaar geleden al met het album Stay In Touch, waarover ik in het voorjaar van 2022 zeer enthousiast was. 

Op haar debuutalbum maakte de muzikante uit Toronto indruk met een veelzijdig geluid dat meerdere genres bestreek en imponeerde ze met haar werkelijk prachtige stem, die van de prima songs op Stay In Touch wonderschone songs maakte. Deze week is de opvolger van Stay In Touch verschenen en ook Eye Of The Storm is weer een prachtig album. 

Direct vanaf de eerste noten van het album is er de prachtige stem van Georgia Harmer, die nog wat mooier klinkt dan op haar debuutalbum. Het is niet alleen een hele mooie stem, want de Canadese muzikante zingt ook nog eens met veel gevoel en precisie, waardoor haar zang nog wat harder binnenkomt. 

Eye Of The Storm opent met een behoorlijk ingetogen en sober ingekleurde song, maar ook dit keer balanceert de Canadese muzikante op het snijvlak van meerdere genres. De openingstrack van het tweede album van Georgia Harmer laat zich beluisteren als een indiefolk song, maar door de net wat ruwer klinkende gitaren is het ook voorzichtig een indierock song en door de aanstekelijke melodie bovendien een indiepop song. 

De openingstrack van Eye Of The Storm klinkt ook nog eens intiem, wat de zeggingskracht van de song ten goede komt. Georgia Harmer heeft een zeer persoonlijk album gemaakt, dat werd opgenomen in woonkamers en garages en op veranda’s, waaruit af en toe geluiden opduiken. Het zorgt voor een bijzondere sfeer, die echt perfect past bij de songs van Georgia Harmer en bij haar betoverend mooie stem. 

Samen met een aantal gastmuzikanten zet de muzikante uit Toronto een zeer smaakvol geluid neer, dat ze ook nog eens zelf en zeer vakkundig heeft geproduceerd. Het is een geluid waarin steeds net wat andere accenten worden gelegd, waardoor het album niet alleen aansluit op de hierboven genoemde genres maar ook fraai jazzy kan klinken of een snufje country toevoegt aan de folky songs van de Canadese muzikante. 

Ik ben zeer gecharmeerd van het ingetogen maar toch ook volle geluid op Eye Of The Storm, dat de ruimte prachtig vult en aangenaam verwarmt en ook de nieuwe songs van Georgia Harmer spreken me zeer aan. Het is echter ook dit keer de stem van de Canadese muzikante die de meeste indruk maakt. 

Georgia Harmer zingt soepel en vaak zacht, maar echt iedere noot is raak. Het maakt van Eye Of The Storm het perfecte album voor aan de randen van de dag, want wat klinkt het allemaal sfeervol en intiem. Op hetzelfde moment streeft Georgia Harmer lang niet altijd naar perfectie, wat haar songs voorziet van een aangename ruwheid en eenvoud. 

Het is jammer dat het de laatste jaren zo stil is rond Sarah Harmer, al kwam ik wel een album uit 2020 tegen dat ik niet ken, maar gelukkig heeft de familie Harmer meer getalenteerde muzikanten in de gelederen, met Georgia Harmer voorop, die met Eye Of The Storm echt een prachtig album heeft afgeleverd.

Erwin Zijleman

I Want To Rock And Roll. Jazmine Mary (2)

Laat je niet misleiden door de titel en de cover, want ook op I Want To Rock And Roll maakt Jazmine Mary vooral ingetogen en bijzonder mooie muziek met vooral invloeden uit de folk, maar ook voldoende eigenzinnigheid.

Jazmine Mary werd me een jaar of vier geleden getipt en ik was direct overtuigd van de kwaliteiten van de vanuit Nieuw-Zeeland opererende muzikante met Australische wortels. De muziek van Jazmine Mary is folky met hier en daar wat jazzy accenten, maar heeft een bijzonder eigen geluid. Dat is deels de verdienste van de avontuurlijke songs en de zeer smaakvolle instrumentatie, maar het is wat mij betreft de stem van Jazmine Mary die de meeste aandacht trekt. Het is een bijzondere stem, maar ook een stem die zich makkelijk opdringt en die alleen maar mooier wordt naarmate je er vaker naar luistert. Ook het derde album van deze bijzondere muzikante is weer een enorme aanrader. 

De Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out wees me net iets meer dan vier jaar geleden op het officiële debuutalbum van de van oorsprong Australische muzikante Jazmine Mary. Op The Licking Of A Tangerine imponeerde het alter ego van Jazmine Rose Phillips met songs die ze zelf in het hokje ‘dreamfolk’ duwde. 

Op The Licking Of A Tangerine liet Jazmine Mary horen dat ze een lekker eigenzinnige muzikante is die ook nog eens beschikt over een bijzonder stemgeluid. De muziek van Jazmine Mary, die inmiddels al enige tijd Tamaki Makaurau (Auckland) als thuisbasis heeft, klonk daarom anders dan andere albums van dat moment, maar de mix van folk en pop, met veel akoestische gitaren, maar hier en daar ook jazzy blazers, was zeker niet ontoegankelijk. 

Jazmine Mary wist het niveau van The Licking Of A Tangerine makkelijk te evenaren op het twee jaar geleden verschenen DOG, dat deels in het verlengde lag van zijn voorganger. Ook DOG was een zeer sfeervol ingekleurd album, met een wat grotere rol voor piano en strijkers, en het was bovendien een album waarop Jazmine Mary haar teksten in een aantal songs meer voordroeg dan zong. Daar ben ik normaal gesproken niet zo gek op, maar de stem van de muzikante uit Nieuw-Zeeland deed het ook in de bijna gesproken teksten prachtig. 

We zijn inmiddels weer twee jaar verder en Jazmine Mary is terug met haar derde album. Net als The Licking Of A Tangerine is het deze week verschenen I Want To Rock And Roll met ruim een half uur muziek een vrij kort album, maar de muzikante uit Auckland heeft ook dit keer veel te bieden. 

Op basis van de titel van het album en de afbeelding op de cover, die Jazmine Mary laat zien als een wat verlopen rockchick, verwachte ik heel even een grote koerswijziging op het nieuwe album van Jazmine Mary, maar I Want To Rock And Roll ligt gelukkig in het verlengde van haar vorige twee albums. De elektrische gitaren zijn in de koffer gebleven, want ook dit keer kiest Jazmine Mary vooral voor stemmige en ingetogen klanken. De muziek op het album is weer bijzonder subtiel, met incidenteel bijzondere accenten van blazers, maar vaak folky klanken. 

Ook op I Want To Rock And Roll is de zang van Jazmine Mary weer sfeerbepalend. Het tempo in de zang is over het algemeen laag, maar op het nieuwe album zingt Jazmine Mary vooral en daar ben ik blij mee. De Nieuw-Zeelandse muzikante beschikt over een bijzondere stem en die is de afgelopen jaren alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op I Want To Rock And Roll voorziet van een bijzonder karakter en dat bijzondere karakter wordt versterkt door de avontuurlijke klanken op het album, dat toch weer net wat anders klinkt dan zijn twee voorgangers. 

I Want To Rock And Roll bevat helaas maar net iets meer dan een half uur muziek, maar het niveau ligt in dit half uur wel bijzonder hoog. De songs van Jazmine Mary zitten knap in elkaar en klinken duidelijk anders dan de muziek van haar collega singer-songwriters. I Want To Rock And Roll van Jazmine Mary laat horen dat het niveau binnen de Nieuw-Zeelandse muziekscene nog altijd bijzonder hoog ligt, maar ook binnen het stapeltje uitstekende Nieuw-Zeelandse albums dat dit jaar voorbij is gekomen kan het nieuwe album van Jazmine Mary met de besten mee.

Erwin Zijleman 

2026, week 28. 5 singles

From the shores of Lake Geneva, well almost, I present to you five new singles of artists that are all new to this blog. The first as a solo artist, okay. That gives you some true, musical exploring to do. Four make use of pure pop in their form of rocking and one is the kind of band whose members refused to wash their hands and faces when their mother told them to. Enough said, enjoy!

Are You Magical? Rick Hromadka

Maple Mars' Rick Hromadka released a solo single. Anyone who has ever wondered what a new single release by John Lennon in 2026 could have sounded like, does not have to search much further. And why not do that thought experiment in a year that both Paul and Ringo released new singles and albums? Are You Magical? is a song that is nicely crafted. Listening to it equals being taken into a song that is expanded by the verse and chorus. From a fairly modest beginning Hromadka takes his listeners on an aural adventure that becomes both more dense as, well, magical. There are so many parts to follow that I seem to run a few ears short. So much is happening at the same time, without taking anything out of the song. This is the craft of songwriting and arranging in one.

Magazine Dreams. Twin Bloom

You might say "I have heard music like this before" but a comment like that does not stop me from listening to a new song. It might mean that I could never listen to new music again. Twin Bloom from Oakland in California presents a nice form of alternative pop music that via Big Star's translation of The Beatles runs via The Posies and Teenage Fanclub right up to 2026. The Beatles never made songs sounding like Magazine Dreams for sure but the intention for creating pure pop is there. You can hear it in the vocal melodies, the perfect riffs and the way the keyboards weave in between everything. The singer welcoming voice tops it all off. Magazine Dreams is not only a good song but a beautiful one as well.

Don't Throw Stones. Cruzados

Cruzados was a band in the 1980s and in 2026 Rum Bar Records puts the spotlight firmly on a re-release of the band's work in the form of a best of album. Listening to Don't Throw Stones Cruzados played a dirty form of rock and roll like The Fabulous Thunderbirds played. Drawn up around a riff/chord progression that is repeated over and over, so that a singer with a voice like sandpaper and a lead guitarist who is not so much a virtuoso but someone who is able to play the right notes at the right time. Don't Throw Stones is a live recording with a loud audience in the background. After the guitarist goes off at some point the recording is faded away, so that we'll never know what happened after that moment. I haven't heard the studio recordings yet, but live Cruzados were able to cook up a storm alright.

Stevie's Here. Something's Sneaky 

And one more new name this time over. Something Sneaky comes from Boston in the U.S. and plays music that is somewhere in between alternative rock and alternative pop. Yes, Stevie's Here is loud enough. Everything is big and aimed at creating the effects you would want from an alternative rock band. In the meantime I hear a band that knows to bring little pop elements into its songs that make it even more attractive to listen to. A pleasant lead melody that keeps returning, making Stevie's Here very recognisable. Little ooh-hoo background vocals do the rest. Musical references? It seems I return to Gin Blossoms a lot here, despite I did not think the band that good in hind sight. Something's Sneaky's Stevie's Here is a lot better I can assure you. 

Junior's Farm. Glowbox

On 18 June it was 84 years ago Sir Paul McCartney was born and Glowbox pays tribute by releasing Junior's Farm as a single. Junior's Farm was a single release in November 1974, that must have passed my country by, as I remember it as a b-side? It was a number 3 in the U.S., so that explains the choice for this. In The Netherlands it is simply a more obscure McCartney & Wings song. Glowbox makes the most of it. It has pumped up the song into a powerpop song that rocks from beginning to end. A great lead guitar roars all through the song and the vocal harmonies are there in all their glory. With a musician with Paul McCartney's reputation and backlog, it is easy to forget how good his songs actually are and this tribute just shows the point. Junior's Farm is a great song and yes, also in the version of Glowbox, that paid a great tribute to Sir Paul.

Wout de Natris - van der Borght 

Madness live. Dinsdag 7 juli, AFAS Amsterdam

Veertig jaar na je laatste grote hit de Afas Live nog steeds uit verkopen. Dat doen niet veel bands Madness na. De ska-revelatie uit begin jaren tachtig, is op een paar jaar na (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) nooit echt gestopt. Commerciëler dan genre-genoten The Specials, iets meer flauwekul in clips en op het podium dan hun tijdgenoten en vrienden van UB40, maar net als zij een ongelooflijke rij aan hits en album-megasuccessen geboekt. Daar moesten we toch een keertje bij zijn, zwelgen in een vrolijk verleden, voor mij tijdens de laatste klassen van de lagere school.

De heren stelden niet teleur. Tien man op het podium, met zanger Suggs (Graham McPherson) nog steeds als beeldbepalende frontman, die overigens goed bij stem was. De muzikale breinen zaten achter de toetsen en bliezen de saxofoon. Toetsenist en mede-oprichter Mike ‘Monsieur Barso’ Barson bleek ook een goed mondje Nederlands te praten, na een tienjarig verblijf in Amsterdam. En de andere overgebleven mede-oprichter, saxofonist Lee Thompson (‘El Thommo’) was ook zeer prominent aanwezig. Verder bestond de band ook uit prima muzikanten, met een drie man sterke blazerssectie.

We kregen grotendeels waar we voor kwamen: een greatest hits show. Dus het begon met One Step Beyond, waarna Embarrassment en The Prince volgden. Het laatste nummer was de debuutsingle uit 1979 en is een eerbetoon aan de Jamaicaanse ska-zanger Prince Buster, de inspiratiebron van de band. Vervolgens NW5 en My Girl. Daarna kwam een deel met minder bekende (Grey Day) of blijkens de respons van het publiek onbekende nummers (Wings Of A Dove), uit de latere jaren van Madness. Het slot van de set was weer bekend terrein met nummers als House Of Fun, Baggy Trousers en Our House. De toegift was kort maar krachtig: Madness (is all-in the mind) en Nightboat To Cairo.

Helemaal prima, erg leuk om Madness een keer live gezien te hebben, het was mooi.

HareD

These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Below A Massive Dark Land. Naima Bock (2)

De Britse muzikante Naima Bock heeft met Below A Massive Dark Land een album gemaakt dat het ene moment klinkt als een melancholisch folkalbum uit een ver verleden, maar het volgende moment alle kanten op schiet.

Het debuutalbum van Naima Bock, het in 2022 verschenen Giant Palm, was al een zeer eigenzinnig album, maar op haar tweede album doet de Britse muzikante er nog een flinke schep bovenop. De instrumentatie van de tracks op Below A Massive Dark Land verschilt van verstild tot bijna bombastisch en blijft fascineren. Dat doen ook de bijzondere stem van Naima Bock en de bonte mix van invloeden die ze verwerkt in haar songs. Het levert een album op dat nauwelijks valt te vergelijken met albums van anderen of het moeten albums van de briljante Cate Le Bon zijn. Below A Massive Dark Land is zeker niet het makkelijkste album van het moment, maar wel een van de meest interessante.

De Britse muzikante Naima Bock maakte enige tijd deel uit van de eveneens Britse band Goat Girl, maar verliet deze band na de release van het debuutalbum om aan een solocarrière te beginnen. Het leverde in de zomer van 2022 het eerste soloalbum van Naima Bock op en ik vond Giant palm op zijn minst een interessant album. 

Dat lag deels aan de bijzondere stem van de Britse muzikante en deels aan de vele invloeden die Naima Bock verwerkte op haar debuutalbum. De stem van de Britse muzikante vond ik niet per se mooi, maar de zang op Giant Palm raakte me wel. Hetzelfde gold voor de songs die begonnen bij de rijke tradities van de Britse folk, maar vervolgens, mede geholpen door bijzondere klanken en arrangementen, meerdere kanten op schoten. 

Alle reden dus om uit te kijken naar het tweede album van Naima Bock en dat album is deze week verschenen. Below A Massive Dark Land is gestoken in een foeilelijke hoes en opent nog flink wat experimenteler dan Naima Bock liet horen op haar debuutalbum. De openingstrack van Below A Massive Dark Land begint met vrijwel alleen de stem van Naima Bock, maar die krijgt uiteindelijk gezelschap van bijzondere blazers en een harmonium, waarna het aan het eind van de track nog even los gaat met meerdere lagen vocalen en een heleboel instrumenten. 

Het is een openingstrack die het iedereen die de muziek van Naima Bock niet kent direct moeilijk maakt, maar iedereen die met Below A Massive Dark Land kennis maakt met de muziek van Naima Bock adviseer ik om even door te bijten. De tweede track op het album is met flink wat blazers en een wat conventionelere opbouw al een stuk toegankelijker en ook de stem van Naima Bock weet in deze track wat makkelijker te verleiden. 

Naima Bock heeft een behoorlijk expressieve en soms ook wat onvaste stem, die enerzijds herinnert aan Britse en Amerikaanse folkies uit het verleden, maar anderzijds flink eigenzinnig is. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik heb wel wat met de zang op Below A Massive Dark Land. 

Ik heb nog veel meer met de songs op het album, want vergeleken met het debuutalbum van Naima Bock zijn deze songs mooier en interessanter geworden. Het zijn songs die zich nog altijd voor een deel laten inspireren door folk uit het verre verleden, maar Naima Bock sleept er ook van alles bij op haar tweede album. Je hoort het onder andere in de bijzondere instrumentatie, waarin de saxofoon meer dan eens de hoofdrol speelt. 

Het zorgt voor een warm geluid, waarin de bijzondere stem van Naima Bock verrassend goed gedijt. Below A Massive Dark Land is, nog meer dan zijn voorganger, een album van uitersten. Naima Bock kan uit de voeten met redelijk spaarzaam ingekleurde en verrassend breekbare songs, maar kan ook enorm uitpakken met heel veel blazers, strijkers en een batterij andere instrumenten en of dat nog niet genoeg is ook met een flink koor, wat zeer uitbundig klinkende songs oplevert. 

De afwisselend sobere en bonte instrumentatie voorziet de songs van Naima Bock van een uniek eigen geluid, dat lastig in een hokje is te duwen en dat nog wat unieker wordt door de stem van de Britse muzikante. Ik zie Naima Bock niet direct een heel breed publiek aanspreken met het fascinerende Below A Massive Dark Land, maar de fijnproevers, die bijvoorbeeld de albums van Cate koesteren, kunnen vast ook wel wat met dit album.

Erwin Zijleman

Ricochet. Snail Mail

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is.

Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Ricochet hier luisteren en bestellen:

https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet 

2026, week 28. 4 singles

Summer Summer Summer. David Myhr

In a year that many people are getting more summer than they had wished for, David Myhr releases a tremendously upbeat single called Sumer Summer Summer. A song that he probably wrote in the dark, snowy and cold Swedish winter days reminiscing about these beautiful sunny days of old. David Myhr manages to capture that feeling of summer that I remember from long ago, school summer holidays and lying, without sunscreen of course, at the local swimming pool looking at the somewhat older girls that were way out of reach. Never mind those summers were rain just kept falling. Who remembers them? This single is pure pop music like they used to make it. ELO is the nearest connection that I would make, but sure, the also mentioned Fountains of Wayne or Paul McCartney (The Beatles) in the bio all qualify as well. Summer Summer Summer is simply 98 % joy with a very small feeling of nostalgia for things from long ago.

From Above. Bed

From Above was originally released in 2022 as part of Bed's self-titled debut LP. The album is re-released in 2026 with From Above as an outstanding single. From the intro guitar piece that returns during the song onwards, my ears were all attention. Up tempo and urgent, putting the song immediately in the frontline. The verse that follows, tones everything down, before the part returns in all its glory. It also returns as the outro, but everything is slowed down, making From Above even more impressive. The Los Angeles band consists of Ebed “bed” Moreno Leon, vocals, guitar; Kenneth Bonifacio, bass; Joseph Nixon, drums and Alberto Lopez, guitar. The four produce music that could be described as shoegaze, Yet, that guitar riff going on through most parts of From Above is far to upbeat for that. Looking at the points of your shoes is just impossible here. The dreamy way of singing Moreno Leon qualifies better. Bed wants its audience to explode and a song like From Above is designed in such a way that the explosion is facilitated in the best possible way. "Take Me Out' of shoegazing? Why not!

Yellow Red & Blue. In Loom 

With its fourth released song In Loom again caught my attention. The basic ingredients are known by now. Two men with as little instruments as the song allows and two voices. In Yellow, Red & Blue, coming with an intricately created artwork, again is a alternative rock song built around guitars, accompanied by weird sounds in the overdubs. Hidden in vocal melody is a golden pop melody that at times even reminds me of The Beatles and Traffic. The same goes for the little melodies on the guitar that move in out of the alternative foundation. With In Loom Gijs Kerkhoven and Sander van Munster allow themselves to experiment sonically and musically, while not forgetting their pop side. The combination leads to interesting hybrids like Yellow, Red & Blue.

This Town. The Cocktail Slippers

With This Town The Cocktail Slippers return to this blog, after the previous single 'Joyride' was reviewed in April of this year. The punky approach of 'Joyride' has been traded in for a sound that comes closer to 80s band like The Go-Go's and The Bangles at its more rocking/powerpop side and finally Roxette itself, that I mentioned because of the title of the previous single (and album on 28 August). That all adds up to a song that has a strong pop side and infused that with a tough rock sound. In the video The Cocktail Slippers promote its hometown Oslo no little. I've only been there once and I recognise a lot of the sites used to shoot the video. We started this singles section with an ode to summer from a Swede and it ends with an ode to summer from Norway. Recently, I've read that more and more people go north on holiday to avoid the heat in the south. From a musical point of view that choice make a lot of sense as well. If you hurry, you might even be able to row with the Norwegians should they defeat England in the World Cup.

Wout de Natris - van der Borght 

THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. Raye

De Britse muzikante Raye heeft zich de afgelopen jaren stormachtig ontwikkeld en slaagt erin om op haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. werkelijk alles dat ze aanraakt in goud te laten veranderen.

Het eerste uur van het concert van Raye in de Ziggo Dome ruim twee maanden geleden vond ik echt imponerend, maar hierna verslapte mijn aandacht wat. Ik was bang dat dit ook bij beluistering van haar nieuwe album THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. zou gebeuren, maar daar is geen sprake van. Raye schiet op haar nieuwe album alle kanten op en dat geldt zowel voor de genres als voor de zang en muziek op haar album. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is in alle opzichten een weergaloos album en laat goed horen dat Raye echt een enorm talent is. Ze heeft er aardig voor moeten knokken, maar inmiddels ligt de wereld aan haar voeten en dat is echt volkomen terecht.

Eerder dit jaar zag ik de Britse muzikante Raye aan het werk in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het was bij vlagen echt heel erg goed tot bijzonder imponerend, maar het was ook veel, heel veel en soms net wat te veel naar mijn smaak. Raye schakelde met haar twintigkoppige band makkelijk tussen nogal verschillende genres, wat een bont geluid opleverde. 

Het ene moment maakte ze pure soul, het volgende moment was het toch meer jazz of bigband muziek, maar Raye kon ook uit de voeten met pure of juist georkestreerde pop, met filmmuziek, met R&B en met wat al niet meer. Het werd aan elkaar gepraat met soms net wat te lange verhalen en ondanks het feit dat de Britse muzikante pas één album op haar naam had staan, speelde ze een hele lange set. 

Die set was zo lang omdat Raye tijdens haar tour alvast stilstond bij haar nieuwe album, dat ruim twee maanden na haar concerten in Amsterdam dan eindelijk is verschenen. Door de concerten wist ik ongeveer wat ik kon verwachten van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (met punt) en het in april verschenen album voldoet qua inhoud goed aan deze verwachtingen. In kwalitatief opzicht is het album echter veel beter dan ik had verwacht. 

Ook THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is veel van alles. Het nieuwe album van Raye schiet alle kanten op en bestrijkt alle genres die ook tijdens haar concert voorbij kwamen. Nu is bijna twee uur lang staan in de Ziggo Dome best een opgave en op een gegeven moment was ik ook wel klaar met alle verhalen van de Britse muzikante, maar THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. houdt mijn aandacht makkelijk 17 songs en bijna vijf kwartier vast. 

Het nieuwe album is niet alleen veel, maar vaak ook behoorlijk bombastisch, maar het is wat mij betreft nergens over de top, al is dat een kwestie van smaak. Raye schakelt op haar nieuwe album razendsnel tussen genres, waardoor er enorm veel vaart en dynamiek in het album zit. In muzikaal en productioneel opzicht is THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. echt een fantastisch album. Het geluid is extreem vol, maar het is ook een geluid vol details en vol dynamiek. 

Raye schakelt binnen een paar noten van zoet naar ruwe klanken en heeft ook maar een paar noten nodig om een zwoele ballad om te laten slaan in een uptempo jazztrack. Ook organische klanken en elektronica vloeien soepel in elkaar over, waardoor THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. met zevenmijlslaarzen door genres en door de tijd schiet. 

Ook in vocaal opzicht heeft Raye een fascinerend album gemaakt. Net als de muziek op het album klinkt ook de zang op het album steeds weer anders en alles klinkt even goed. Raye is een geweldige soulzangeres, maar het is een soulzangeres die in alle richtingen reuzenstappen kan zetten. 

De Britse muzikante heeft een album gemaakt waarop meer gebeurt dan in een stapel albums van de meeste andere muzikanten. Af en toe vraag je je af of ze niet moet kiezen tussen genres of zich moet beperken tot één of hooguit twee genres, maar na enige gewenning is de enorme vocale en muzikale diversiteit van Raye haar grote kracht. 

Ik begon met enige reserves aan de beluistering van THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., maar het album blies me bij eerste beluistering van mijn sokken en blijft dat doen. In de Ziggo Dome zag ik een wereldster in de dop, op THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is Raye een wereldster.

Erwin Zijleman

2026, week 27. 5 singles (2)

"Along with the sunshine, there's got to be a little rain sometime", sang Lynn Anderson 55 years ago in her hit single "(I Never Promised You A) Rose Garden'. It is like that here at the time of writing, together with a neighbour complaining about a barking dog on my block that is making people crazy. Thank God for double glass, it seems. 'Rose Garden' did make me wonder: which came first the book or the song? Hannah Green's bestseller is from 1964 so I've just found. The song won in my personal case. In the meantime I have five more recent singles for you, enjoy!

Dark Eyed Junco. Kristin Hersh

You have to go back to 2019 to find Kristin Hersh on this blog. She returns with a dark and intense single called Dark Eyed Junco. There is very little light that Ms. Hersh lets through in this song announcing her upcoming album 'Sugar On Blackstone' (18 September). It all starts with a guitar part somewhere between a melody and a riff. Together with the lead note that returns over and over, it already sounds eerie, like a modern version of some themes in 'Once Upon A Time In The West'. When the band kicks in, it is all papered over, blackout style. Kristin Hersh's voice is not your every day solo voice, but it fits this music perfectly. The role of drummer Rob Ahlers is prominent in several parts of the song, really sweeping it forward. Dark Eyed Junco may be a dark but it is also an intriguing song, making me look forward to hear the whole album.

Hello Sunbeam EP. Wooden Overcoat

Wooden Overcoat returns to the blog with its EP. The first of the four songs is 'Home'. There are these songs that function as a time machine. Despite the fact that no band could sound in 1967 like Wooden Overcoat does in 2026, it emulates bands like Traffic, The Lemon Pipers and what not from the day, while fitting in nicely with a whole host of psychedelic bands of the last 10 to 15 years. Although there are a multitude of angles in which to play this kind of music, from The Black Angels to Wooden Overcoat, there are more similarities than differences. Wooden Overcoat aims for the relaxed vibes coming with psychedelia, peace and happiness, adorned by kaleidoscopic fluid projections in the background. The band's frontman is Brian Hajek playing guitar and singing. He's joined by bassist Dillon Glusker, guitarist Mac and drummer Brian Levin. Including the overdubs Wooden Overcoat creates a full sound without muddying it all up. And someone must be playing the keyboard. I'm not sure if I would get through a whole album in this style. The four song Hello Sunbeam EP works like a miracle though. It's warm, relaxed and more than just pleasant.

How Long Is Too Long. The Broken Heartbreakers

More from New Zealand and a new name to me. It was twelve years ago The Broken Heartbreakers released its previous album. It may well be that I was not alerted yet on New Zealand releases at the time. For me this is a new band. How long is too long? is a good question to ask after an hiatus of twelve years. Many people will have forgotten all about you. With this single the band places a gentle reminder of its existence. How Long Is Too Long is a beautiful acoustic folk song. It fits in a tradition of British folk songs and adds a little jazzy atmosphere and even a hint of Latin American music. Someone like Bebel Gilberto will be able to translate this into a modern sounding bossa nova with ease. The Broken Heartbreakers is Rachel Bailey and John Howell with drummer Paul McLennan-Kissel. How Long Is Too Long is a song that is so delicate. From the soft voice of singer Rachel Bailey to the accompaniment, all is aimed for an effect on your soft side and it works. Album 'Imagine If We Could Just Keep Driving' is due on July 17. 

The Fire. De Staat

Classic De Staat The Fire is. These five words sum it up nicely. The heavy rhythms, the darkness, the electronics, Torre Florim Janssen (the addition of Janssen is new to me) sing talking, the band answering here and there. After 'Old McDonald' a long time ago, De Staat today is "rowing gently down the street". You will all find it all on The Fire. Nothing new under the sun then? If I'm honest, no, there isn't. Is that a bad thing? No, it's not. The energy caught in and on The Fire is obviously genuine. It's the kind of song that will get a venue and festival field going alright. As long as you don't expect any grand new insights  from De Staat, you'll be just fine with The Fire.

Waiting On Nina. Family Stereo

The family stereo entered my family in 1967 with a radio and pick up hidden in a kind of cupboard. From that day onwards, I started to collect records, slowly but surely. The band Family Stereo is the project of singer-songwriter Blake Watt, that will release its debut album on 31 June, called 'The Thread'. Watt's voice reminds me most of Dutch singer-songwriter Thijs Kuijken, operating under the name I Am Oak. Musically, the two operate in a folkish kind of music, but musically distinct. Waiting On Nina places itself in a long tradition of folkpop singers, who present their soft music in a poppy way, while smearing some contemplative melancholy over his listeners. Family Stereo strikes the right mood and notes to convince with Waiting On Nina. Now who was that singer that scored a minor hit with 'Lydia'? For the first time in decades I'm thinking about the song. You Tube tells me immediately: Dean Friedman. To my surprise all piano and strings, so very different musically. That mood is there though.

Wout de Natris - van der Borght 

Residue. Yea-Ming and the Rumours

To me it remains fascinating that young musicians have a fascination with music from way before their time and perhaps even their parents'. In the case of Yea-Ming Chen it must be her parents. Residue sounds like music coming from a time machine. With a voice like Nico (Crista Päffgen) without the German accent and too much life behind her, she emulates that dreaminess The Velvet Underground had within it also. Even more so with Doug Yule as co-singer than Nico. The prickly pears that John Cale infused into The Velvets' sound had gone by then.

The result coming out of Yea-Ming Chen's mouth is a mix of Nico and French sigh girls of the 1960s. The way she sings is completely safe. There's no danger whatsoever within earshot on Residue. The Rumours provide the exact right background for this voice. The music is somewhat indie. The lightest version of R.E.M. is not far away. Think a song like 'Nightswimming'. The indie gets a sixties twist, where I'm reminded of Nancy Sinatra as well as The Walker Brothers but both stripped of the bombast that the producers added to their most famous songs. So, indeed The Velvet Underground stripped of the danger. 'Candy Says', 'Pale Blue Eyes' and 'After Hours' are good examples of this.

With Residue Yea-Ming and The Rumours released its fourth album. For me its my first, so there's nothing to compare to. Although I understand that The Rumours are more of a project than a band, the current line up is Yea-Min Chen, vocals, guitar, organ; Eóin Galvin, lead guitar, lap steel, vocals; Luke Robbins, drums, percussion, vocals and Rob Good, bass, lead guitar, vocals. Together they lay down an album, that after the moderately loud, by comparison that is, opening track 'Paper Doll, ís an album filled with tranquil tracks. Not rocking the boat seems to be the concept. Yes, also in the faster songs, like 'Cold'.

This comes with a risk. When not paying close attention, the album will pass you by. Paying only moderate attention will make you think the album is boring. That makes Residue an album to pay attention to, invest in by listening with attentive ears. The investment is rewarding, as Residue is a good album worth spending your time with. The single 'Cheap Thrill' put me on the trail of Residue and the single proves to be a great key opening up the album. If you like the first two songs on Residue, the rest will follow effortlessly.

Yes, Residue will come across like a time machine, but a rewarding one. After more than just a few years in music Yea-Ming Chen (and band) has a new fan. I'm signing up.

Wout de Natris - van der Borght 

 

You can listen to and order Residue here:

https://yea-ming.bandcamp.com/album/residue 

 

2026, week 27. 5 singles

Pffff, it has cooled down, making life a little more bearable again. Well, with the World Cup taking a bad turn for my country, how can you miss three penalty kicks in a series of five and have the bad luck that the goalkeeper stops a kick only to get it against his heel after which it goes in anyway, things are relative. Anyway, it is time for music. Here's five more recent singles to enjoy!

Baobab. Upupayāma

One of the first bands of what for the ease of argument I call the new psychedelic wave that caught my attention in a positive way was Elephant Stone. Many followed, some good and interesting, some less so. Right on the opening measures of Baobab, I'm transported back to my 2014 experience. Upupayāma remains more spacey in Baobab. Nothing becomes concrete but sort of floats around them bongos and the acoustic guitar setting the rhythm. Without being Indian, the song does give off strong Indian vibes and certainly not African, where the Baobab tree originates from. With Baobab Upupayāma provides the ideal inner mind holiday, as it is a song to surrender to, unconditionally.

Gimme Ammunition. Gene Champagne

Gene Champagne returns to the blog with a 7" single. Once again it is a charged up affair. Let's face it, if this song hadn't been just that, I would have ordered him to change its title. Champagne moves straight into punkpop tracks by the likes of Blondie around 1977-1979. Let me even add The Ramones. It is the line up and the guitar solo that brings Gimme Ammunition into the Blondie side of punkrock/pop. This song holds the combination of energy, fun and skills at songwriting to not only make it stand out but to truly enjoy as well. Singing along to the chorus is something that becomes mandatory at shows. Gimme Ammunition is one big invitation to jump around, shout and sing along with it.

Which Side Are You On?. Dan Cummings

Very attentive readers of this blog will recognise the name Dan Cummings as the singer and songwriter of the punk band Already Dead, who first made a deep impression on me with the single 'The Spirit Of Massachusetts Avenue' from the album 'Something Like A War'. In this acoustic single he dusts off a traditional, that also has been on the repertoire of Dropkick Murphies. It was a class song of the working man against the higher class. Dan Cummings takes a very political stance on Which Side are You On?, but takes the song into the third decade of the 21st century. This is about siding as decedents of immigrants with today's immigrants. To point to the fact that billionaires reap all the benefits, to return to the class war just like in the original. One more artist from the Boston area who takes a stance and leaves no doubt which side he's on. It makes me muse what the modern variant of tea will be? That harbour must still be there. 

Clarion. Tasha

Who else but Erwin Zijleman wrote about Tasha's previous album, 'All This And So Much More', on this blog? But to my credit the single 'Michigan' and Love's Changing' were reviewed by yours truly. Clarion comes to my name as well. Tasha shows two different sides to her songwriting on this single announcing her new album 'You are Spring!' that was released last week. Clarion is an ultra relaxed song. In fact, it is almost a slacker tune, were it not that the arrangement belies this completely. The other side of Tasha comes forward in the intricate arrangement where instruments and notes weave in and out of each other. Notes pop up to disappear again, while other instruments join, not to leave the song. Over it Tasha sings her lyrics in that completely relaxed way. The combination simply works, as that is how the song sounds, simple. Don't be fooled by that relaxed tempo though. There is a lot going on there.

S33.u.in/HAL. Holy Wave

A new name on the blog, or so I thought. It isn't, as the single 'Happier' was reviewed by me in 2023. As our former prime minister used to say when I a political bind, "I have no active recollection of this", and got away with it. Mine is in a digital print, that makes it a bit harder to deny. What to make of the title of this song? I really have no clue. HAL is both the Dutch Holland America Line, now an investment vehicle and the super computer in Space Odyssey. It's even the name of a band from the 00s, I think. Looked at in a more broader way, I derive at "see you in hell". A lot of options. The music is almost as weird as the title. The largest part consists of a mix of indie, psychedelia and dreampop. Enter a bit of shoegazing in the chorus and instrumental interlude. The noise is pushed to the background and turns into quite some weirdness, to be faded out when the verse starts again in all its tranquillity. The result is a song with two very distinct faces, like a musical version of dr. Jekyll and Mr. Hyde. The Texan band presents a fascinating song. Album 'I'm Dada' can be expected on 10 July.

Wout de Natris -van der Borght