Broken Souvenir. Bywater call

Bywater Call uit Toronto heeft de afgelopen jaren op het podium met veel succes gewerkt aan haar reputatie, maar het in augustus verschenen album Broken Souvenirs laat horen dat de band ook in de studio tot grootse dingen in staat is.

Broken Souvenirs is het vierde album van Bywater Call, maar het eerste album van de band dat ik heb beluisterd. Ik zag de band al wel op het podium en dat leek me de plek waar de muziek van de Canadese band het best tot zijn recht komt. Dat is misschien zo, maar ook het nieuwe album van de band mag er zijn en ik vind Broken Souvenirs alleen maar beter worden. Het nieuwe album van Bywater Call laat een opwindende mix van met name soul, blues, gospel en rock horen. Het is een mix die opvalt door veel muzikaal vuurwerk, maar het meeste vuurwerk komt van zangeres Meghan Parnell die echt geweldig zingt. Het levert een buitengewoon overtuigend album op, dat doet uitzien naar volgende optredens van de band, maar ook als album overtuigt.

De Canadese band Bywater Call zag ik eerder dit jaar in de Leidse Qbus optreden en dat was een zeer indrukwekkend of misschien zelfs wel verpletterend optreden. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit Toronto, maar het smaakte naar veel meer. 

Blikvanger van de band is zangeres Meghan Parnell, die beschikt over een geweldige soulstem, maar ook in muzikaal opzicht heeft de zevenkoppige band veel te bieden met onder andere een uitstekende gitarist en twee geweldige blazers, die samen trompet, trombone en saxofoon voor hun rekening nemen. 

In augustus is een nieuw album van Bywater Call verschenen en dat herinnerde me direct weer aan het concert van dit voorjaar. De Canadese band leek me op voorhand een band die op het podium tot grote hoogten stijgt, maar op een album niet helemaal uit de verf komt. 

Dat vooroordeel kon echter vrij snel van tafel bij beluistering van het album. Broken Souvenirs is het vierde studioalbum van Bywater Call en het is een album dat goed laat horen wat de band te bieden heeft. De band heeft de passie en de energie van haar optredens perfect weten te vangen op Broken Souvenirs, dat uit de speakers knalt en zorgt voor een flinke energieboost. 

Ook op Broken Souvenirs imponeert de Canadese band met de stem van Meghan Parnell, die echt geweldig zingt. Het is een stem die is gemaakt voor soulvol repertoire, maar ook in omliggende genres maakt Meghan Parnell indruk met haar stem, die flink kan uithalen, maar ook kan doseren. Het is een stem die hier en daar wordt ondersteund door al even mooie en krachtige stemmen op de achtergrond, wat de zang op het album nog wat mooier en trefzekerder maakt. 

Ook de muzikanten die Meghan Parnell omringen leveren vakwerk op het nieuwe album van Bywater Call. De ritmesectie speelt subtiel, het gitaarwerk en het toetsenwerk zijn fraai, waarna de bijdragen van de blazers het geluid van de band voorzien van nog wat extra vuur en strijkers incidenteel zorgen voor extra sfeer. 

Broken Souvenirs is in muzikaal en vocaal opzicht een topalbum, maar het is ook een buitengewoon veelzijdig album. De Canadese band is uitstekend op dreef in de soulvolle songs op het album, maar kan ook uit de voeten met blues, (Southern) rock, gospel en nog veel meer. Hoe veelzijdig de band is hoor je in het prachtige Clutter, waarin al het muzikale vuurwerk wordt vervangen door een banjo en je hoort dat de band ook heel ingetogen kan spelen. 

Op het podium maakte Bywater Call zoals gezegd diepe indruk, maar luisteren naar Broken Souvenirs is een waardig alternatief. Ik ken de andere albums van de band niet, maar ik ben onder de indruk van de songs op het nieuwe album. Het zijn songs die zich hebben laten inspireren door muziek uit vervlogen tijden, wat Broken Souvenirs voorziet van een nostalgisch tintje, maar de nieuwe songs van de Canadese band klinken ook fris. 

Het knappe van Broken Souvenirs is dat Bywater Call de ruwe energie van haar optredens heeft weten te vangen in de in de studio opgenomen songs, maar ook diepgang en verfijning heeft toegevoegd. Het album is ook nog eens prachtig geproduceerd, wat geen eenvoudige klus is bij zo veel muzikaal en vocaal vuurwerk. 

Begin volgend jaar is de band weer te zien op de Nederlandse podia, maar met het uitstekende Broken Souvenirs haal je Bywater Call ook nu al in huis. Liefhebbers van dampende rootsmuziek in de breedste zin van het woord moeten hier zeker eens naar luisteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt hier luisteren naar en Broken Souvenir bestellen:

https://continentalrecordservices.bandcamp.com/album/broken-souvenirs. 

Weapons Of beauty. Jay Buchanan

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album.

Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!

Meestal bespreek ik alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook nu luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band. In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing.

Erwin Zijleman

Bleeds. Wednesday

Here I sit listening to Bleeds and vivid images enter my mind. I see Karly Hartzman floating in a rubber dingy down a river. Everything seems smooth and easy, but just underneath her piranhas are lurking and a colony of crocodiles are out to get her. Water is splashing all of a sudden, only to quiet down once again. Before she knows it the river becomes smaller and her dingy enters a rough patch, bumping up and down on the waves and eddies, bumping off a rock here and there. All the time Hartzman remains calm itself. Until she has had enough, explodes and turns into a storm. And then it starts all over again, with calm flowing water....

With Bleeds Wednesday calls up vivid images in my mind through the music and the singing. Although I have listened to 'Twin Plagues' and 'Rat Saw God' a lot at the time of release, this is the first time that Wednesday makes a shattering impression on me. Bleeds is next level, where everything seems to come together. The country elements are there, so is the southern rock but most of all a punk ethos that makes the songs on Bleeds sparkle and, yes, bleed. Harzman's voice, the amps, my ears, probably the bandmembers' ears, everything is bleeding from sheer exhaustion by the end of the album.

Wednesday is also Xandy Chelmis (lap steel, pedal steel), Alan Miller (drums), Ethan Baechtold (bass, piano), and Jake “M.J.” Lenderman (guitar). Together they turn Kathy Hartzman's songs in complete powerhouses. They take a sledgehammer to the listener and ram the songs in. In New Zealand there's The Beths, were it not that on its latest album 'Straight Line Was A Lie' the band shows a softer side to itself, where Wednesday definitely went into the other direction. Both are fine albums, but nothing prepared me for Bleeds. A song like 'Townies' perhaps comes closest to the repertoire of the two bands, where things go totally out of hand, are reigned in and set loose again.

It's just the beginning as later on Kathy Hartzman's singing and the band's playing show their certified punk side in 'Wasp'. I can only imagine that she will not sing this song every night, as she'll have no voice left after a week. What was the inspiration to go so all out? It can't be a happy experience. 'Wasp' is the most extreme song on the album, as such it stands out as something being the middle of Bleeds, from which the two halves play themselves out.

For me it's quite clear that a band like Nirvana was an inspiration for Bleeds. The unchannelled anger that shines through regularly is a dead giveaway, but that is only one part of the story. There are far more traditional influences as country and southern rock, both translated to an alternative rock band in the 2020s. The single 'Elderberry Wine' is almost traditional country as played by a band like Wednesday. And there's so much more, because where does a song like 'Caroline Murder Suicide' come from? There's definitely a Lou Reed/The Velvet Underground tension underneath it all throughout the song and that title of course. And that leaves the final song, 'Gary's II', an uptempo traditional country song, with Chelmis' pedal steel all over the place. (The abrupt stop is very surprising though.)

With Bleeds Wednesday for me made is best album to date. The album is varied but above all extremely exciting. So much is happening that it is almost impossible to keep up with all the musical plots and twists. There remains enough to discover for quite some time to come.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Bleeds here:

https://wednesdayband.bandcamp.com/album/bleeds 

The best albums 2000 - 2024, 9 of 10

Here we go from 90 to 81.

90. The Tower. Motorpsycho (2017)

From 2017 onwards the Norwegian band Motorpsycho, in action now for over 35 years, started pumping out a host of very strong records, where rock, symphonic, experimental, West Coast and a lot more, was blended in long(er) experimental songs. With a new, now ex-drummer, the band received a strong and powerful injection, not unlike Bettie Serveert received in the 2010s. On double LP The Tower the band does everything just a little more intense and better than on the albums that followed, until in the 2020s it started to pursue slightly different music. The Tower stands like, well, a tower.

89. If I Should Go Before You. City + Colour (2015)

Finally an album by a soft voiced singer, singing of love found, current and lost/the fear of losing. Singer Dallas Green really shows himself from a very vulnerable side and dug deeper because of it. He sort of bares it all and touches the listener immediately with his soft voice and honesty. I had never heard of Green nor of his band alexisonfire, but this album did it for me. A double LP to cherish.

 

 

 

88. Is This It? The Strokes (2001)

For me, The Strokes probably is the band that disappointed me the most this quarter of a century. Thrown into the world as the new The Velvet Underground the band surprised me in 2001 with its direct and dark songs. For circa three quarters Is This It? is absolute top before the quality slumps, by comparison. It was an indication of what was to come. The album's question is answered with yes. Except for maybe a song or three at most, the band never got back into my graces. Not as a band nor as solo artists. Those seven, eight songs, are really good though.

87. Places. Lou Doillon (2012)

Places is an album that I totally missed in 2012. It was the next one, 'Lay Low', that got to me. If I remember correctly, I bought Places in 2012 with Lou Doillon's third album, 'Soliloquy'. I was impressed immediately and played it a lot. Doillon is able to lay down a mood on her albums that is irresistible. A mix of French and English that almost no one else has, not even her half-sister Charlotte Gainsbourg. Places may have passed me by, it is an album I treasure today for five years now.

86. In Time To Voices. Blood Red Shoes (2012)

Blood Red Shoes is an English duo that rocks in the best style of The White Stripes but is very British. It has released several strong albums and circa two just under that. This is my favourite though. it is hard to explain why. It has to do with the songs of course but the band is not really doing something truly different. It is doing what it is good at, rocking out. Drumming like crazy, exploring the sounds in every stomp box in the world and alternating the singing, with the voice of Laura-Mary Carter. as the icing on the cake.

85. Love, Death & In Between. DeWolff (2023)

The album that Utrecht band DeWolff branched out and truly let in all its influences, and friends, while simultaneously doing away with all limitations. The result is a double LP called Love, Death & In Between. The album really contains it all. From classic rock to soul and southern rock combined with harmony singing in a true soul if not gospel style, DeWolff shows it all and to great success. This album is its best to date with no competition in sight.

84. Caesar. Caesar (2002)

Caesar's swan song, is also its best album. 'Caesar' is the album that should have made the band big, but the three members decided differently and packed it in. Honestly, I had forgotten all about the album, but playing, unfortunately after I scored all albums, I found it to still be tremendously good. It was my album of 2002 but had disappeared in that wall of music I've accumulated over the years and decades. Roald van Oosten's voice is one of the weirdest you'll hear in (alternative) rock music, yet it fits like a glove on top of his songs. 'Caesar' is varied and it rocks no little. Yes, it should have been at least 60 spots up, but alas.

83. Travels In The Dustland. The Walkabouts (2011)

Another swansong by what is one of my absolute favourite bands of the 1990s. The band I saw live so many times. A final album was made, in which the band returned to its heydays. where rock met folk and country. Chris and Carla were singing once more as if they were the couple they used to be. (I remember noticing during a show somewhere down the line saying to my, now ex) wife. They've separated. The whole band came out one final time in 2012 for a show which was a bit rusty, but hey, it's The Walkabouts, that is more than enough. Chris Eckman returns solo later on.

82. Simulation Theory. Muse (2019)

'Aye, sir", Chris Wolstenholme keeps yelling at the commands singer Matthew Bellamy keeps shouting at him. Simulation Theory is a huge album, where Muse does not hold back on anything. It's best in over a decade. The music is at big as Muse can get it, but more importantly, I just like most songs a lot. Muse is about being over the next top, after you thought you could not get higher. Simulation Theory takes you over several. 'Aye, aye, sir".

81. Maggie Brown. Maggie Brown (2014)

Another one of one of my favourite Dutch bands. Amsterdam based Maggie Brown came into my live with thanks to Erwin Zijleman. There are times I read one of his reviews and I think, you are for me and 'Maggie Brown' is one of these albums. Soft, alternative pop with a rock edge and rock with a soft, alternative pop edge. That sums up the music of the band. This is one of these albums that takes me on a trip to softly put me down on the other side. Singer-guitarist-songwriter Marcel Hulst has a second band, Mountaineer, that nearly made this list, somewhere around 115 is my guess. 'Lewis And Clark' does deserve a mention. There is one more Maggie Brown album to come though.

Wout de Natris - van der Borght

Feel Good. Jaime Wyatt

Jaime Wyatt verrijkt haar countrysongs op haar derde album Feel Good met een flinke dosis soul en Southern Rock, wat haar geweldige stem en haar doorleefde songs nog een stukje verder optilt.

Na jaren van verslaving en een verblijf in de gevangenis maakte Jaime Wyatt in 2017 met het fraaie Felony Blues dan eindelijk haar debuut als muzikante. Het rauwe countryalbum kreeg in 2020 een prachtig vervolg met het nog sterkere Neon Cross, waarop Jaime Wyatt samenwerkte met producer Shooter Jennings. Voor Feel Good heeft de Amerikaanse muzikante gekozen voor de van Black Pumas bekende Adrian Quesada, die de muziek van Jaime Wyatt een stevige soulinjectie heeft gegeven. De geweldig klinkende mix van country, Southern rock en heel veel soul eert de muzikale tradities van het diepe zuiden van de Verenigde Staten en past prachtig bij de stem van Jaime Wyatt, die met Feel Good een van de beste rootsalbums van 2023 aflevert.

Jaime Wyatt groeide op in Tacoma, Washington, en kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. Ze stond al op haar twaalfde op het podium en leek gemaakt voor een glansrijke carrière in de muziek. Op haar zeventiende verruilde ze Tacoma voor Los Angeles, waar ze vrijwel onmiddellijk een platencontract in de wacht wist te slepen. Dat contract werd door de malaise in de muziekindustrie echter al snel ontbonden, waarna Jaime Wyatt aan lager wal raakte. Ze greep naar de drugs en verdween na het beroven van haar dealer zelfs acht maanden achter de tralies.

De muzikale carrière van Jaime Wyatt leek ten einde voor hij goed en wel begonnen was, maar in 2017 keerde de Amerikaanse muzikante op 32-jarige leeftijd terug met het countryalbum Felony Blues, waarop de zwarte periode die aan het album vooraf ging centraal stond. Felony Blues stond bol van de belofte en die belofte maakte Jaime Wyatt meer dan waar met het in het voorjaar van 2020 verschenen Neon Cross. Het door Shooter Jennings geproduceerde album kreeg door de oprukkende coronapandemie misschien niet de aandacht die het album verdiende, maar iedereen die het album wel oppikte had er een favoriete countryzangeres bij.

Jaime Wyatt imponeerde op Neon Cross met haar krachtige en doorleefde stem, die prachtig kleurde bij de wonderschone pedal steel klanken op het album en bij de laatste verrichtingen van gitarist Neal Casal, die niet veel later een einde maakte aan zijn leven. Met Neon Cross maakte de tijdelijk naar Nashville uitgeweken Jaime Wyatt een prachtig countryalbum met zowel authentieke als moderne ingrediënten, wat absoluut naar meer smaakte.

Deze week keert Jaime Wyatt terug met haar derde album, Feel Good. Het is een album waarop wederom de imposante stem van de muzikante uit Los Angeles centraal staat, maar Feel Good klinkt anders dan Neon Cross en Felony Blues. Het is voor een belangrijk deel de verdienste van producer en Black Pumas lid Adrian Quesada, die Jaime Wyatt naar een studio in Austin, Texas, haalde. De man achter het geluid van Black Pumas, dat vorige jaar haar tweede album uitbracht, heeft flink wat invloed gehad op het geluid van Jaime Wyatt, die op Feel Good vooral een stuk soulvoller klinkt dan op Neon Cross.

Feel Good is voorzien van een mooie en aangenaam broeierig klinkende mix van country, Southern rock en vooral heel veel soul. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig met een swingende ritmesectie, prachtige gitaarakkoorden en orgel dat uit de speakers knalt, maar de geweldige stem van Jaime Wyatt maakt nog net wat meer indruk en maakt van Feel Good een fantastisch album.

Het is een album dat na zijn twee behoorlijk donkere voorgangers een stuk opgewekter klinkt, wat Feel Good nog wat aantrekkelijker maakt. Ik was zeer gesteld op het countrygeluid van Jaime Wyatt en van mij had ze nog stapels countryalbums mogen maken, maar met de soulinjectie op haar derde album is helemaal niets mis en ik denk dat ik de stem van Jaime Wyatt in het soulvollere geluid zelfs nog wat beter tot zijn recht vind komen. Het is het derde geweldige album van de Amerikaanse muzikante, die zich na de valse start alsnog heeft geschaard onder het allerbeste dat de Amerikaanse rootsmuziek op het moment te bieden heeft.

Erwin Zijleman

Je kunt Feel Good hier luistren en bestellen:

https://jaimewyattmusic.bandcamp.com/album/feel-good

The New OK. Drive-By Truckers

Een nieuw album van de Amerikaanse band Drive-By Truckers stond nog lang niet op de agenda, maar de band moest toch wat in coronatijd en het levert nog een prachtalbum op ook.

Drive-By Truckers uit Athens, Georgia levert al een kleine twintig jaar alleen maar uitstekende albums af en heeft inmiddels een fraai stapeltje op haar naam staan. Op een nieuw album hadden we normaal gesproken nog wel even moeten wachten, maar dankzij de corona pandemie is er The New OK. Het is een album met materiaal dat deels stamt uit de sessies van het geweldige The Unraveling, dat maar net acht maanden oud is, maar de band nam tijdens de lockdown ook een aantal nieuwe songs op. En zoals we inmiddels van Drive-By Truckers gewend zijn is ook dit album weer heel goed. Wat een fantastische band is dit toch.

De Amerikaanse band Drive-By Truckers debuteerde in de tweede helft van de jaren 90 nog weinig opvallend, maar sinds het imponerende dubbelalbum Southern Rock Opera uit 2001 levert de band uit Athens, Georgia, het ene na het andere geweldige album af. Zelfs het vertrek van de zeer getalenteerde Jason Isbell deerde de band niet, want de albums van Drive-By Truckers zijn er sinds zijn vertrek zeker niet slechter op geworden. 

Drive-By Truckers etaleerde op het genoemde Southern Rock Opera nog vooral de liefde voor de Southern rock uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten, maar de afgelopen twee decennia is het geluid van de band steeds veelzijdiger geworden en zijn de teksten van Drive-By Truckers bovendien een stuk maatschappijkritischer dan in het verleden. 

Drive-By Truckers bracht in de eerste maand van 2020 (wat lijkt dat lang geleden overigens) het buitengewoon fraaie The Unraveling uit en dat is een album dat zeker op de groslijst voor mijn jaarlijstje staat. De Amerikaanse band begon vervolgens aan een tour die ruim een jaar had moeten duren, maar begin maart gooide de corona pandemie roet in het eten en zaten de leden van de band weer thuis. Met de handen in het haar als we voorman Patterson Hood moeten geloven, want de leden van Drive-By Truckers leven voor de muziek. Toen de tour was geannuleerd zat er dan ook maar één ding op: opnieuw de studio in. 

De band had nog wat restmateriaal van The Unraveling liggen en dacht in eerste instantie aan een EP, maar deze week verscheen, bijna uit het niets, een gloednieuw album van Drive-By Truckers, The New OK. The New OK bevat een aantal songs die in 2018 in de Memphis’ Sun Studios werden opgenomen tijdens de sessies voor The Unraveling, maar bevat ook een aantal songs die in coronatijd werden geschreven en opgenomen. Omdat The New OK flink wat restmateriaal bevat van The Unraveling sessies is het verleidelijk om te spreken van een tussendoortje, maar daar is het nieuwe album van Drive-By Truckers echt veel te goed voor. 

Net als de vorige albums van de band uit Athens, Georgia, is het een album dat wel raad weet met een verscheidenheid aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, inclusief de Southern Rock. Het album bevat een aantal stevige rocksongs, maar ook songs die wat soulvoller of bluesy klinken of tegen countryrock aanleunen. 

Het staat allemaal weer als een huis en zeker het gitaarwerk op het album is fantastisch en omdat de band beschikt over meerdere uitstekende zangers is The New OK ook in vocaal opzicht een veelzijdig album. Het spat allemaal uit de speakers, maar ook in tekstueel opzicht is The New OK een interessant album. 

Drive-By Truckers heeft de afgelopen vier jaar met grote regelmaat een somber beeld geschetst van de Verenigde Staten in het Trump tijdwerk en dat doet het ook weer op The New OK, waarop onder andere het politiegeweld aan de kaak wordt gesteld. Veel donkere wolken dus op The New OK, maar hier en daar gloort hoop op een betere toekomst, die zich hopelijk over precies een maand aandient. 

Ik was eerder dit jaar zeer gecharmeerd van The Unraveling, dat ik schaar onder de allerbeste albums van 2020. Of The New OK net zo goed is zal de tijd moeten leren, maar na het album een paar keer te hebben beluisterd is mijn oordeel al zeer positief. Drive-By Truckers had ongetwijfeld het liefst het hele jaar op het podium gestaan, maar ook het noodgedwongen verblijf in de studio levert iets heel moois op.

Erwin Zijleman

Je kunt The New OK hier luisteren en kopen:

 

https://drivebytruckers.bandcamp.com/album/the-new-ok

of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Unraveling. Drive-By Truckers

Drive-By Truckers ziet dat het er onder Trump zeker niet beter op is geworden in de VS en combineert donkere teksten met gedreven en gloedvolle Americana.

Drive-By Truckers draait al meer dan twintig jaar mee, maar heeft nog steeds de energie van een stel jonge honden. De band liet in 2016 een andere kant van zichzelf horen met het maatschappijkritische American Band. Op The Unraveling is de band nog wat kritischer en schetst het een gitzwart beeld van Trump’s Amerika. Ook in muzikaal opzicht verkeert de band in topvorm en wordt er nog altijd geschakeld tussen countryrock, Southern rock en alles er tussenin. The Unraveling is een vaak betrekkelijk ingetogen album vol geweldige gitaarwerk en gepassioneerde vocalen, maar af en toe mag het gas er op. Geweldige plaat!

Toen ik aan het eind van de jaren 90 voor het eerst kennis maakte met de muziek van Drive-By Truckers, hoorde ik een leuke maar verder niet heel opzienbarende band, die invloeden uit onder andere de countryrock en Southern rock aan elkaar smeedde.
 
Een meesterwerk verwachtte ik op dat moment absoluut niet van de band uit Athens, Georgia, maar dat meesterwerk lag er in 2001 opeens wel in de vorm van Southern Rock Opera, dat anderhalf uur lang imponeerde met rockmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Sindsdien heeft de Amerikaanse band een aardig stapeltje albums afgeleverd en ze zijn allemaal goed.
 
Het deze week verschenen The Unraveling is de opvolger van het alweer uit 2016 stammende American Band. American Band liet nog altijd een geweldige rockband horen, maar het was voor Drive-By Truckers begrippen ook een behoorlijk donkere plaat. American Band keek naar de Amerikaanse samenleving van dat moment en het leverde een somber beeld op.
 
Het deze week verschenen The Unraveling is, zeker vergeleken met zijn voorganger, weer gestoken in een kleurigere hoes, maar dat zegt niets over de staat van het vaderland van de leden van de band uit Athens, Georgia. The Unraveling schetst een nog wat somberder beeld van de Verenigde Staten, want het is er onder Donald Trump niet beter op geworden. Integendeel.
 
Drive-By Truckers stelt de misstanden in de Verenigde Staten nog wat nadrukkelijker aan de tand in de vlijmscherpe teksten op het album, die stilstaan bij thema’s als immigratie, racisme, armoede, uit de hand gelopen wapenbezit en grootschalig gebruik van zware pijnstillers (in de VS verantwoordelijk voor 150 doden per dag). Het voorziet de songs van inhoud en passie, waardoor Drive-By Truckers direct met 1-0 voor staat.
 
Ook in muzikaal opzicht is The Unraveling een overtuigend album. Net als op het vorige album worden ingetogen tracks afgewisseld met stevigere tracks en variëren de invloeden van lome countryrock tot stevige Southern rock (van Neil Young via R.E.M. naar Lynyrd Skynyrd). Drive-By Truckers heeft al deze invloeden opgenomen in een geheel eigen blend binnen de Amerikaanse rootsmuziek en klinkt als een goed geoliede machine.
 
Zoals altijd is het gitaarwerk op het album van een bijzonder hoog niveau, maar ook de vocalen op het album zijn uitermate trefzeker. Patterson Hood en Mike Cooley hebben allebei een duidelijk eigen stijl, wat zorgt voor flink wat diversiteit. Ik had in het verleden altijd een voorkeur voor het stevigere werk van de band en ook op The Unraveling springen de songs waarin de gitaren los mogen gaan er makkelijk uit, maar het zijn de ingetogen songs vol donkere verhalen over de Verenigde Staten van Trump die door de ziel snijden. Het zijn ook de songs die domineren op het album.
 
Drive-By Truckers draait inmiddels meer dan 20 jaar mee, maar klonk nog niet vaak zo gepassioneerd, betrokken en urgent als op The Unraveling, waarop donkere teksten en geweldige muziek elkaar op bijzondere wijze weten te versterken. Waar de teksten zwaar en donker zijn, speelt de band betrekkelijk losjes en heeft het op The Unraveling een mooi open geluid, dat prachtig uit de speakers galmt en dat aan het eind nog 8 minuten lang een prachtige psychedelische injectie krijgt.
 
Iedereen die American Band in 2016 schaarde onder de beste albums van Drive-By Truckers, zal ook genieten van The Unraveling, maar het maatschappij kritische album verdient wat mij betreft ook een veel breder publiek. Wat een wereldband, wat een goede plaat.

Erwin Zijleman

Je kunt The Unraveling hier luisteren en kopen:

https://drivebytruckers.bandcamp.com/ 


of luister naar onze Spotify Playlist om uit te vinden waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Tascam Tapes. DeWolff

I'll admit, I did not run to my local retailer to get Tascam Tapes. With the last two albums a little DeWolff fatigue had set in. It started to sound a little like more of the same. Still exiting but familiar.

When TV program 'Het uur van de wolf', what's in a name?, showed a touring film of the band and I had time to spare I decided to watch it and saw how the band created this record. Hearing shards and pieces of the work, I decided to run to my retailer any way and bought the album without listening first. (Something which is totally obsolete in 2020. Everyone can know an album before buying it. If bought at all of course.)

What I saw and heard on TV spoke volumes to me. The hard life on the road came through, all got sick at some point in time, while the work continues. So much for the romantic band life. What the band did is perhaps unique. Instead of hanging around where ever, they recorded everywhere they could. In the back of the van, backstage, somewhere along the road, in hotel rooms. The recordings were made on an old Tascam cassette deck, in the end two, as the things kept breaking down. The 50 bucks on the front must be the tapes used. Not all the repairs and time put into it.

What this process did, is get the band out of its comfort zone. The luxurious studio in the catacombs of Utrecht's inner city was left behind. A drum computer, a small synthesizer and a guitar is almost all that can be heard. Sitting cramped in the back seats of a van the songs were created. It leaves tons of room within the songs and that space gives the music of DeWolff a hint of emptiness that underscores all that does happen. Like the harmonies of the Van der Poel brothers.

The songwriting skills of the band are quite alright as always. The limitations put on the creative and recording process makes the soulfulness of the band shine through more. Little funky stuff comes forward in ways that I had never heard before from the band. A vulnerable side to the band is revealed, that offers totally new avenues to explore in the future.

The film shows how hard it was to remain focused while the weeks long, two-legged tour through southern and middle Europe continued. Weariness sets in and even youngsters wear out at some point. The result is still something they could come home with. The sound and feel of Tascam Tapes show that the band resisted to start overdubbing or do everything again in the studio any way. The result is a pearl in the repertoire of DeWolff. Another, that the band can do most anything it likes on its next record. The album ends with an almost pop tune called 'Life In A Fishtank'. Bluesy harmonica playing brings the link with the start of the album, 'Northpole Blues', the most, electronic break aside, classic DeWolff song on Tascam Tapes, with its the bluesy southern rock riffs flying around.

It is always nice to be proven wrong where a good record is concerned. DeWolff is masterful on Tascam Tapes in a way I did not know the band had it in it. DeWolff does and I have another record I truly like a lot.

Wo.

You can buy Tascam Tapes here:

https://www.dewolff.nu/#/home


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Mrs. Henry Live At The Casbah. Mrs. Henry

"Please Mrs. Henry, Mrs. Henry Please". Every true Bob Dylan fan recognises this line from the song on 'The Basement Tapes" album. Then there is the band Mrs. Henry releasing a mini album with songs played live at a venue called the Casbah in San Diego. That was on 24 January 2019 and on the 24th this year, the mini album was released.

Listening to the five songs, it must have been quite the earringing experience. Mrs. Henry did not hold back for a second and wasn't afraid to let a song flow off the rails completely. The first single 'All I Can Do' flies off in all directions, with the band members having trouble to keep song, band, vocal chords and perhaps even the venue itself together. They seem to let the song fall apart totally, multiple times. No matter how tight the band is, some of the time, in the breaks it allows, everything to fall apart, only to come back together. Each time they give it their all again and it shows in the result. In the instrumental ending, the best of classic southern rockers comes together. A piano motive, a beautiful guitar solo and an ever stronger and convincing backing. Like in the days of old the song goes on and on, without me wanting it stop. Only the three guitar line up of Lynard Skynard and The Outlaws is missing. For the Dutch readers. We have DeWolff. And for The Casbah folks, that is a band to book some day!

A song like "Peace' proves Mrs. Henry can be down to earth as well. It rocks out without going off the rails. The alternation between the piano and organ is quite nice. The guitar solo is soaring. In fact the song shows what a great live outfit Mrs. Henry is. All band members know what they are doing, creating a supertight, extremely nice rocking song, with Peace being tossed away almost like the band doesn't want it, has no need for it, but, hey, here it is and if you have a place for it, you keep it. In a rock song like this there is no peace found nor a need for it. Once outside of the Casbah, now that is a different matter, a topic we won't continue on here.

Next up is the ballad 'Lovin' You Baby'. It is nice and delicate, but to be honest here, sing it to your girlfriend next time, as this is not what I would want to hear from a band like Mrs. Henry. Sorry to be so direct, as I can hear the emotion, but the song does not hold up in the contrast of what is going on around it. Where the other ballad, 'The River' does cut it. A nice slide part adding soul and flavour and again great singing. This is also the only song where I notice a small reference to Dylan & The Band before 'The River' explodes into southern rock hemispheres.

Just listen to 'Where Are We Going' and everyone knows what I mean where that first ballad is concerned. This song rocks and then some more. I don't know if Mrs. henry is from San Diego (answer now: yes) but I am reminded of Dirty Sweet from that city, a band I saw twice in the 00s with that great, great song 'Delilah', a song with a pop feel to it, the only element I miss on this record. For the rest, Mrs. Henry emulates the best of U.S. rock from years ago and gives it its own twist and a tremendous amount of energy to boot.

A live show from this band must be a joy to be present at and count me in should Mrs. Henry ever cross the pond. What an energy.

Wo.

You can buy Live At The Casbah here:

https://mrshenry.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Thrust. DeWolff

DeWolff is around for so long already that it is becoming harder to imagine a time when there was no DeWolff. Still the two brothers and nephew are young for a band that is around for 10 years and 6 albums.

After the slightly disappointing, after two great albums by comparison, 'Roux-Ga-Roux', the band returns with Thrust. An album aptly title to be sure. Again worked out and recorded in its own DeWolff cave in Utrecht, the band seems to have found a new high. The learning curve DeWolff is on means that the band has explored (in part) new avenues, consolidated what it is good at and still grows melodically. The band is able more and more to write songs, without losing its strength, producing groovy music inspired by bands from Traffic to The Black Crowes, that is or is not an excuse to jam the song inside out, upside down and back.

The fact that the basis of the song is getting better means that the band becomes ever more attractive to a wider audience. Having been present at several shows in the past, I know how good this band can be live. For me it seems that with Thrust DeWolff has found an equilibrium between the two sides. Where 'Grand Southern Electric' songwise was great but arguably the influence of veteran producer Mark Neill too large and 'Roux-Ga-Roux melodically inferior, Thrust is DeWolff as powerhouse.

The band allows the blues to enter the album. 'Once In A Blue Moon' is a great example of that. Not that this is a 12 bar blues, it has nothing to do with that. It is in the feeling the song captures and the great melancholy Hammond organ solo. Picking up on soul along the way as well. A ballad is pulled of totally convincing as well. Some Hendrix licks are incorporated in the softest of songs, that is allowed fly off later on, 'Freeway Flight' indeed.

Where DeWolff totally succeeds in on Thrust is to capture its groove on record for 100%. In the combination with the melodies this leads to a more convincing album. The energy simply jumps out of my speakers into my ears and making it impossible to sit still, not to smile contentedly and sigh oh, yeah, while submerging in the DeWolff universe.

The firm drumming, the strong riffing on guitar and organ are present underneath it all. Over it the guitar spews licks or solos or the organ takes of in some great solos. Pablo van der Poel's singing becomes more convincing with age and his vocal melodies more adept. Together it emulates music that associates most with the south of the U.S. in the 1970s, southern rock. To that DeWolff adds enough of Deep Purple, Led Zeppelin and Uriah Heep of the same era, creating a beast that becomes irresistible. Live the band already was unbeatable, on record it is able to vary so much that it slowly is gaining on its influences with every chance of overtaking them. The Black Crowes? Don't make me start laughing, barring a song of three, four. The Faces? Ha!, passed in the fast lane, waving at 'Stay With Me', that barely manages to tag along.

Summing up. If you like some good old classic rock spiced with the most fiery of Hammond organs, Thrust is your album and more. Much more.

Wo.

You can listen to Thrust here:

http://smarturl.it/DeWolff-MLG


Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Hamish Anderson and The Band of Heathens

In the coming days both Hamish Anderson and The Band of Heathens will tour The Netherlands. Let's take a look at both acts' latest albums for a short review.

Trouble. Hamish Anderson
Hamish Anderson is an Australian roots rocker who knows his way in blues rock, country rock and souther rock. His sound is direct. What you see is what you get. Listening to the title track opening the album is like walking into a room and seeing the welcoming bed there meant only for you. The sound is familiar, the song as such has been played a thousand times before and yet 'Trouble' is everything I want to hear in this kind of music. A rough voice, a rough guitar sound, a warm organ, and a firm rhythm section that does all it is supposed to.

Further on in the album Anderson is not afraid to infuse some pop and even soul into his rock. His guitar playing comes through in all songs. 'Fire' is one of the examples where this mix works extremely well.

Where originality is concerned Hamish Anderson does not score very high. All you hear on Trouble you will have heard before. In execution and songwriting skills you will find he compensates more than abundantly. This album is simply fun and extremely enjoyable at any time of the day. Compare him to Jon Allen, who's new album 'Blue Flame' has not made it (yet?) to these pages and Hamish Anderson wins, two fingers in his nose.

There's one minor complaint. For someone stating to love the blues as much as Hamish Anderson does, Trouble is a bit too neat in some songs. Jim Scott produced him on the safe side of the blues equation. In 'Hold On Me' Anderson shows that he is able to rock out dirty as well. Steve Berlin's baritone sax helps out here as well. The sixties pastiche 'My Love' is in total agreement with Peter & Gordon

Duende. The Band of Heathens
The Band of Heathens? Didn't I see that band play live once? The answer lies in the year before this blog started, 2011. I remember a singer in a striped t-shirt and at least three lead singers alternating among each other. Some blistering soloing as well. Of course, I'd say, in the Q-Bus in Leiden, where else?

Now the band is touring the country again soon, I found the latest cd in my mailbox and decided to take a serious listen. In part I can refer to the previous review above here. Originality is not what someone should be looking for in The Band of Heathens from Austin, Texas. A lot of things U.S., call it Americana, and U.S./Mexican (Los Lobos) come by on Duende. A song like 'Last Minute Man' is pure Los Lobos; on an acoustic guitar.

Live this band is so good. It is able to rock and sooth within the same show. On record the music is somewhat more laidback and sophisticated. The singing and playing is however superb. Just listen to the acoustic guitar solo in 'Keys To The Kingdom' or the soft balladry of 'Cracking The Code', with some 60s flavoured keyboard infusion included. The variation in styles on this album shows what this band is able to muster successfully. The songs are all able to effortlessly fit in with the ones that inspired them to be written. E.g. the riff opening 'Trouble Came Early' is classic Keith, the slide guitar classic Ronny, the piano classic Ian/Nicky/Chuck, depending on the time of recording.

So also one complaint here. The final song, 'Green Grass Of California' is a bit cheesy, soft country. So here you have the only complaint on a whole album. Yes, it would have fit in with The Flying Burrito Brothers. So if you like that band, you are still alright.

Duende is a word meaning "a quality of inspiration and passion". The title of this album could not be more correct. Calling an album Duende and too fall short ought not to be an option. The Band of Heathens simply delivers.

Wo.

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

American Band. Drive-By Truckers

De uit Athens, Georgia, afkomstige band Drive-By Truckers bracht tussen 1998 en 2015 een elftal studioplaten, twee verzamelaars en minstens twee live-platen uit.
 
Wanneer ik het inmiddels imposante rijtje Drive-By Truckers in de platenkast bekijk, valt op dat de band, misschien met uitzondering van haar eerste twee platen, alleen maar geweldige platen heeft gemaakt, met als uitschieter het fantastische Southern Rock Opera uit 2001.
 
Het zijn platen waarop de band op imposante wijze uiteenlopende soorten rockmuziek aan elkaar heeft gesmeed, met een voorliefde voor Southern Rock, Country Rock en Hard Rock.
 
Je zou verwachten dat er na al die jaren wat sleet zit op het geluid van de band, maar daar is op American Band gelukkig nog geen sprake van.
 
American Band wijkt qua verpakking nogal af van de vorige platen van de band. Waar de band uit Georgia voor de meeste van haar vorige platen vertrouwde op de kleurrijke illustraties van Wes Freed, is American Band gestoken in een sombere hoes met een zwart-wit foto van een halfstok hangende Amerikaanse vlag.
 
De donkere thematiek van de hoes komt terug in de teksten, die dit keer wat minder persoonlijke verhalen vertellen, maar focussen op de problemen waarmee het weldenkende deel van de Verenigde Staten momenteel te kampen heeft.
 
In muzikaal opzicht klinkt American Band gelukkig redelijk vertrouwd. Drive-By Truckers klinkt nog altijd als een geoliede machine en het is een machine die uit de voeten kan met diverse smaken rockmuziek.
 
In veel van de tracks hoor ik niet alleen flarden van de vorige platen van de band, maar ook heel veel van Neil Young en later op de plaat ook van de Rolling Stones. Hiernaast laten ook de beste jaren van Lynyrd Skynyrd nog altijd hun sporen na in de muziek van Drive-By Truckers, zeker wanner invloeden uit de Southern Rock mogen domineren. American Band biedt tenslotte ook ruimte aan net wat meer ingetogen songs, die soms raken aan het minder gepolijste werk van The Eagles.
 
Het klinkt allemaal zo aangenaam en energiek als we van de band gewend zijn, maar mede dankzij de politieke lading klinkt het dit keer ook wat extra gedreven en urgent. Drive-By Truckers moet het tot dusver niet van de vernieuwing hebben, maar laat op haar twaalfde studioplaat een aantal andere dingen horen. De meeste kracht ontleent ook deze plaat echter weer aan de dingen die gelijk zijn gebleven, want Drive-By Truckers is nog altijd vooral een geweldige rockband en bovendien een rockband die alleen maar goede platen maakt. Mogen ze van mij nog heel lang blijven doen.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Surrender Under Protest':

https://www.youtube.com/watch?v=Hx-7ARtJ2xQ

11.11. Xander and the Peace Pirates

I can jump high or I can jump low, but there's simply no denying that everything on this album has been done before. Even chord sequences sound familiar. Who cares when the music is such a joyous celebration of what makes this funky rock sort of music so good? Perhaps truckloads of pundits, but not this reviewer.

Usually I try and publish a new record one or two days before the release, but 11.11 is simply to good to pass by, isn't it? Saint Maarten's day here where I live, Armistice Day in other parts of the world. So let's publish on 11.11 at 11.11. By the way, how many 11.11 titles are there in popular music? This is the second one this year after Dinosaur Pile Up's album 'Eleven Eleven' that was reviewed on this blog a few months back.

Xander and The Peace Pirates bundle everything from Wild Cherry's 'Play That Funky Music' to Danny Lademacher's guitar playing in Herman Brood's hey day in one celebration of rock and roll. Add a little southern rock in the best Lynyrd Skynyrd tradition with a pinch of bluesrocking soul and you're there.

The two brothers Xander, Keith and Stu, were discovered playing on You Tube by the CEO of Gibson after which they were asked to showcase for the brand. This led to the involvement of producer Eddie Kramer and a record contract. With a final result leading to the release of 11.11 on Remembrance Day 2016. What else?, I might add.

There's one thing against 11.11. All the dangerous edges have been filed away meticulously. Like a high end industrial product it is aimed at the highest common denominator of music lovers. That could lead to a disqualification, but it does not in this case. Xander and the Peace Pirates lay down an extremely pleasant mood, provide most of its songs with an interesting hook or two and play extremely well. The hint at danger that remains on record will, without doubt, be explored intensively during live shows. I can't speak from experience, but I think they may be spectacularly good.

Promo photo

The foundation of the band is in very capable hands. Joel Goldberg (bass) and Adam Goldberg (drums), also brothers?, fill in the underside of the music that goes from elementary to hints at progrock. The two handle all in a capable way. The third guitarist, Mike Gay, lays down the slide parts. Adding atmosphere and a craving for something which is undefinable. All the other guitar parts come from the brothers Xander. From clean acoustic to dirty solos ('Dancing In The Light'), all can be found here, if Mike Gay doesn't jump to the lead that is.

On 11.11 Xander and the Peace Pirates brings the listener back decades. The glorious 70s are celebrated, the days before punk broke and then nihilism triumphed for a short while. There have been other artists through the years that tapped the same vein, one of my favourites being Dirty Sweet and less favourite The Black Crowes. This band does a lot of things just right. They know exactly what they are doing, with a perfect execution of its music.

Enough said. Everyone with a love for 70s rock in its different guises ought feel at home with 11.11.

Wo.

You can listen to 'Fire' here:

https://www.youtube.com/watch?v=bekTfgWZAnA

Box Of Letters. James Scott Bullard and the Late Night Sweethearts

James Scott Bullard is on the same label as Stephanie Fagan, Big Mavis Music, and as avid readers of this blog will recall, the singer-songwriter featured on this blog with her album 'Heart Thief, an interview and her recent EP, '' The March'. She also features on Box of Letters, the mini album under scrutiny at this point in time.

Box Of Letters is an album that sounds familiar immediately. It could have been made anywhere between 1972 and 2016. By now I have dozens and dozens of albums like it and I just don't mind this one extra. Why? There are two reasons that present themselves to me straight away. The first one is that I can hear the honesty in the music and the singing. This is who James Scott Bullard is, the music he excels in, believes in and loves playing. The second reason is even more obvious: his songs are good. So here you go. It may all sound very familiar, whether he touches on country, country rock or a country rock ballad, he and his band touch upon the deeper truths of the music that reaches out to and touches me.

Having been enthusiastic about Stephanie Fagan twice on this blog, I may surprise all with writing that 'Elizabeth' is the song I like less on Box Of Letters. Yes, I like hearing her voice, but the song is the kind of common country song where I usually stop listening. The softly whining pedal steel is too much for me, as is the melody of the song.

Promo photo

Having that off my chest, I can focus on the other songs that I like all. The mid-tempo country rocker 'First Thing On Your Mind' with Rebecca Morning has this delicious lead guitar that does all between The Rolling Stones and The Outlaws. Nice and rough but like a reigned in, wild horse by an excellent rider. Add the warm organ sound and a slide guitar and I'm sold. Not to mention the great oohs and yeah-yeahs going on in the background. This is the sort of country rock that I get out of bed for.

'Another Heart' is more one dimensional than the previous song, but has this change leading up to the, one line, chorus, that packs me in again. The third duet on the album, 'Heartache No More' with Taylor Nealey, again tends to the cleaner side of the fence, but is more alive. A dirty guitar caters the ache, while the organ takes care of the heart. The two voices match in a great way.

If anything Box Of Letters shows that Bullard swings back and forth between the cleaner and the rougher sides of country music. He convinces in both, but I prefer the dirtier side of things and when he steps a bit more out of style with the ballad 'Town Square'. Bullard is able to tap into some heartfelt feelings and shares them with us translated in finest kind of southern music.

Wo.

You can listen to Box Of Letters here on You Tube:

https://www.youtube.com/playlist?list=PLiZTwqqI_oB-yaWOttAZzwHFINK91AUIt

Roux-Ga-Roux. DeWolff

Up to a certain extent I have enough music by DeWolff in my life. It is fairly fair to state that a new album by the band delivers more of the same. It was there where the previous album 'Grand Southern Electric' surprised me. With its more southern rock oriented and to the point songs it did things in a different way. 'Roux-Ga-Roux, something with werewolves in France, is a reaction to this album. The band started its own recording studio in the depths of Utrecht's canal vaults and played until it was happy with what was going on. This led to a few more pointed songs and a few jams. Sounds like the best of both worlds, right?

Live DeWolff is unsurpassed. The two times I've seen the band play, electrically charged is the best description for those evenings. A machine that grooves, rocks and jams. This is a quality that is hard to catch on record. So why not forget about that? There is the recording band and the live version of that band. Both have their qualities and Roux-Ga-Roux certainly is a proponent of the former.

In DeWolff a whole generation of dead and (almost) pensioned off musicians of the early 1970s come back alive. The organs of Jon Lord and Ken Hensley are in the fine hands of Robin Piso, the melodic and harmonic turns are taken care of by Pablo van der Poel. The trip to the south of the U.S. was not totally in vain as The Black Crowes are remembered in 'Baby's Got A Temper', where hardrockers of the 70s meet the retro rockers of the 90s.

Let's face it, DeWolff are not the best songwriters in the world. It doesn't touch the level of the best songs Deep Purple, 'Speed King, or 'Child In Time' or Led Zeppelin, a lot of songs, came up with in their day. But let's face it once more, not everything by Deep Purple is extremely good. This level the band touches on easily and what wins me over, is the fact that it is able to make its songs come alive in almost every instance. Be it through the addition of female vocals, horns or a spacey organ or guitar solo, something special happens that adds to the quality of a song. The vocal melody of 'What's The Measure Of A Man' may not be the best on Roux-Ga-Roux, when the band goes off, guitarist Pablo that is, everything starts sparkling.

What the band is also great in, is letting a song take a totally different turn. Changing the pace, the feel and direction at the same time. DeWolff is not afraid to show where its experimentation in the studio took it, without losing any focus on the core of the music: the song. The trio, extended by guest bass player Joep Bollinger, consists of three fine musicians, where I must not forget to mention drummer Luka van der Poel, who keeps the songs going under all circumstances and has started singing as well.

Pablo van der Poel's voice is ripening also. The David Byron howl is getting within reach, something that adds to the flavour in the singing.

Summing up, yes I like DeWolff live better like most people do it seems, but having said that, just like 'DeWollf IV' and 'Grand Southern Electric' I will play 'Roux-Ga-Roux' often as well. The band gets better and better in capturing what it is exceptionally good at in its songs. So if I wrote that DeWolff are not exceptional songwriters, let me add here that it may only be a matter of time before they do reach that level. 'Stick It To The Man' aims for 'Woman From Tokio'. On the next album we may hear one.

I am not 100% certain yet, but in a while I may be of the opinion that Roux-Ga-Roux is a better album than 'Grand Southern Electric'. I love following its bends and queues already.

Wo.

You can listen to 'Sugar Moon' here:

https://www.youtube.com/watch?v=qmfcPoO34bU

or buy on Bol.Com:

 

Tangle the Blue Sky EP. Kevin Gordon

After 'Tangled up in Blue' and 'Bullet the Blue Sky' we have the combination Tangle the Blue Sky. Especially the writer of the first title is not so far away in the first song on this EP. 'Gloryland' reminds me not a little of 'Gotta Serve Somebody'. There's no doubt where the influence for this song came from. After that the comparison stops. 'Gloryland' turns into a fierce blues rocker.

Kevin Gordon released this EP as a sampler of his work on Noisetrade.com. I discovered it only recently. On his page on Noisetrade you can find the following quote from Lucinda Williams: "He's writing songs that are like short stories, and I really like the kind of swampy, bluesy sound". Who am I to disagree.

K. Gordon (credit:David Wilds)

His music of choice makes it nearly impossible to come with anything original. There's simply no need to. With the songs he presents on this EP he adds songs to the genre that Chuck Prophet would have been proud of adding to his oeuvre. 'Colfax/Step In Time' is such a song. Gordon manages to evolve this song from a typical Prophet mid-tempo rocker into such a soulful song, with background vocals and all. "Straight Ahead" it goes indeed. Heartfelt singing and playing. With everything going about its daily business all around it, the electric guitar keeps screaming out to us that all may just not be well. Interesting music? Oh yeah!

My knowledge of this genre starts somewhere with Creedence Clearwater Revival. Kevin Gordon has that typical John Fogerty playing down. Those deceptively simple sounding songs with three chords at most, until one starts playing them themselves. There are hints of Texas blues rockers of all ages, Chuck Prophet as mentioned and the country rock side of The Rolling Stones. It's all in there on Tangle the Blue Sky. Kevin Gordon has all these different sorts of music on his EP and manages a ballad as well. 'Trying to Get To Memphis' is a beautiful ballad with some nice lead notes on the guitar. Clear sounding with a little reverb on it.

K. Gordon (credit:Jim Herrington)

Highlight of this EP is his duet with the already mentioned Lucinda Williams, 'Down in the Well'. Williams is singing her heart out here. Where I'm not always happy with the way she sings, as it could well fall off the cliff instead of staying on, here she does everything right. Together with Kevin Gordon she creates a great song. 'Down in the Well' may already be 15 years old today, it has not lost any of the urgency from when it was recorded. A great example to what level Kevin Gordon's songwriting can achieve.

It all ends with the pleasantly up-tempo rocking 'One I Love'. Another glimpse of the many sounds Gordon is able to create. The song reminded me of the better work of John Hiatt and that's intended as a compliment.

Tangle the Blue Sky is a great sampler of what Kevin Gordon can do and ought to make fans of this kind of music curious for his body of work. It sure worked as far as I'm concerned. Since 1998 Kevin Gordon released 5 records. They can all be found on the link below. The only thing that is hard to conclude from this sampler is where Kevin Gordon stands today. On Twitter he's announced a new album in September, so we can find out soon.

Wo.

You can download Tangle the Blue Sky here:

http://noisetrade.com/kevingordon/tangle-the-blue-sky

or buy Kevin Gordon's records on his website:

http://kg.kevingordon.net/store/

The ceaseless sight. Rich Robinson

The ceaseless sight was in the house for months, listened to many a time, but for some reason I never got to writing a review. When The ceaseless sight came by more or less randomly I decided to make amends straight away.

Rich Robinson surprised me with his previous solo record, 'Through a crooked sun', which was one of the first reviews on this blog in the winter of 2012 (http://wonomagazine.blogspot.nl/2012/02/through-crooked-sun-rich-robinson.html). Where The Black Crowes at times, and ever since 'Amorica' always, sounded to forced to me to truly enjoy, Rich Robinson proved to be a fine composer and very adequate singer. This line is continued on The ceaseless sight.

On the album Rich Robinson explores some well known avenues of southern rock, rock and even some country rock/folk rock in which acoustic guitars are brought to the frontline of the song. In a song like 'One road hill' the Eagles come to mind, but Robinson manages to avoid the top heaviness the Eagles have in several of there most famous songs. While in 'The giving key' his old band was on his mind. It is quite clear who is responsible for a song like 'She talks to angles'. The gospel choir in the background gives the song a lot of extras.

It is in the details that Rich Robinson manages to make his songs interesting. As such The ceaseless sight is not special. This kind of songs have been released for the past decades. By making the dynamics work within a song, adding background vocals at the right time, adding an instrument here or there, Robinson captures my attention with every song. The foundation however is the fine melodies that most songs have (where I had my doubts there with The Black Crowes often) and the voice of Rich Robinson that simply appeals to me. More so than his brother Chris'.

As a producer Rich Robinson seems to have a good ear for what his songs need. Although the basis is simple: guitar, bass, drums, keyboard, a piano. In all the right places an extra guitar of slide guitar is added. A piano comes in from the background and voices twist themselves around Rich Robinson's voice. Even when the tempo goes down in the ballad 'I have a feeling', there is a lot going on that gives the song a flavour of its own. The funky guitar notes add a psychedelic touch, the three note slow riff in the foundation of the song brings the backdrop it needs. Piano and organ do the rest together with the double tracked vocal.

Do I have an explanation for the fact that I think Rich Robinson's music is better than his former (?) band's? Yes, he has moved a little in the direction of The Rolling Stones' sound of the early 70s and dips his pen a little less into the well called Faces. More melodic and less riff based. Just listen to 'I remember' and you will know what I mean. Keith Richards all the way and including some Mick Taylor playing as well. And thus Rich Robinson convinces in the rockers and the ballads, with 'In you' as another great example of a ballad.

Towards the end of the album the rock again receives some light psychedelic overtones. No, don't take out the fluid projector, there's no need to do that, but the guitar playing gives me ideas for putting one of Traffic's albums on, while I'm listening to 'Obscure the day'.

In conclusion it is easy to write that Rich Robinson with The ceaseless sight has released another fine album. Not original but certainly entertaining with the right kind of quality in plain hearing. I don't think he'll ever have the following The Black Crowes were used to, but fans certainly ought to pick up their copy. The ceaseless sight is good.

Wo.

You can listen to 'One road hill' here:

https://www.youtube.com/watch?v=R9RGtsW5hEs