Showing posts with label U.S.A.. Show all posts
Showing posts with label U.S.A.. Show all posts

Saturday, 21 November 2026

In The Garden. Kara Cole

De vijver van de Amerikaanse rootsmuziek is momenteel echt overvol, maar als er nog ruimte is voor een album van een startende muzikante in het genre, zou ik het uitstekende In The Garden van Kara Cole er zeker uit vissen.

Talloze muzikanten dromen van een mooie toekomst in Nashville, Tennessee, maar die mooie toekomst is niet voor iedereen weggelegd. Het vraagt flink wat moed om de stap naar Nashville pas op je veertigste te zetten, maar het heeft in het verleden wel eens gewerkt. Ik hoop dat het Kara Cole ook gaat lukken, want ze heeft met In The Garden een interessant debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat zich niet in het strakke Nashville keurslijf heeft laten persen en hierdoor anders klinkt dan het gemiddelde album uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. In The Garden heeft verder in muzikaal opzicht veel te bieden en Kara Cole beschikt over een uitstekende stem. Ik zou er zeker eens naar luisteren.

Een mij tot dusver onbekende promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville tipte mij onlangs het album In The Garden van Kara Cole. Nu worden mij vrijwel dagelijks nieuwe albums in het genre aangeboden en ik heb inmiddels ook een enorme lijst met persoonlijke favorieten, waardoor er niet veel ruimte meer is voor nieuwe spelers in het genre, maar het album van Kara Cole sprong er wat mij betreft uit in het zeer ruime aanbod van het moment. 

Uit de bij het album geleverde informatie weet ik dat Kara Cole opgroeide in Indianapolis, maar inmiddels deel uitmaakt van het legioen muzikanten dat het geluk zoekt in Nashville, Tennessee. Ik begrijp uit een bericht op haar Facebook-pagina dat ze pas op haar veertigste besloot om haar muzikale dromen te gaan verwezenlijken en naar Nashville verhuisde, waarmee ze in de categorie van de interessante laatbloeiers valt. 

Ik weet verder dat ze het afgelopen jaar veel op het podium heeft gestaan en flink wat moeite heeft moeten doen om de droom van het uitbrengen van een debuutalbum te kunnen realiseren. In The Garden is er uiteindelijk gekomen en het is een album dat is geproduceerd door Kevin Nolan, die gitaar en keyboards speelt in de band van Lainey Wilson, wiens album Whirlwind uit 2024 ik echt een geweldig album vind. 

Ik weet niet hoeveel ervaring Kevin Nolan had als producer, maar ik ben zeer te spreken over de productie van het debuutalbum van Kara Cole en overigens ook van zijn geweldige gitaarwerk op het album. In The Garden is voorzien van een smaakvol rootsgeluid en het is een geluid waarin de gitaren domineren. Binnen de Amerikaanse rootsmuziek kan het op In The Garden meerdere kanten op, maar Kara Cole draait ook haar hand niet om voor een portie ruwe rock ’n roll. 

Het is knap hoe ze kan schakelen tussen relatief sober ingekleurde songs en songs met een lekker vol en veelkleurig bandgeluid. In The Garden klinkt in muzikaal opzicht anders dan de meeste andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en bovendien een stuk veelzijdiger. Het debuutalbum van Kara Cole laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen en springt bovendien makkelijk door de tijd, met hier en daar een jaren 70 vibe, maar ook raakvlakken met de rootsmuziek van het moment. 

In een track als het indrukwekkende Don’t Give In komen alle kanten van de muziek van de Amerikaanse muzikante naar boven en hoor je bovendien goed hoe krachtig de stem van Kara Cole is. De meeste aandacht gaat in Nashville momenteel uit naar de jonge stemmen van countrypopzangeressen en vergeleken met deze zangeressen klinkt de stem van Kara Cole duidelijk ruwer en doorleefder. De muzikante uit Nashville weet zich niet alleen te onderscheiden met haar muziek, maar ook met haar stem, die een zeer karakteristiek en wat mij betreft aangenaam geluid heeft. 

Het duurde even voordat Kara Cole besloot om de sprong naar Nashville te wagen, maar ik ben blij dat ze dit gedaan heeft. Ook met haar songs voegt ze immers iets toe aan alles dat er al is en alles dat momenteel in ruime mate wordt gemaakt in Nashville. Het zal binnen het enorme aanbod van het moment niet meevallen om op te vallen als startende muzikante, maar ik hoop dat de promotor van de muziek van Kara Cole niet alleen mij heeft weten te bereiken met dit uitstekende album.

Erwin Zijleman

Thursday, 19 November 2026

Things To Do When It's Dark. Tell

With 'Life In Reverse' TELL found its way to this blog for the first time, now closing in on three years ago. The six songs mini album is one of the best clicked on posts on this blog ever. The dirty rock sound did not only go down really well with yours truly. So, with great expectations I started to listen to Things To Do When It's Dark. The preceding single promised things would be quite alright, and it is.

TELL is from Boston and advertises itself as a "resistance rock band". This quote by David Wildman says it all: “There’s a lot of anger and frustration at the state of the world and the political crisis in this country on my part, and that the band seems to feel as well. As far as the connective tissue in the lyrics, I’d say it’s in the ear of the beholder.” It seems it's time to cover a song about the colour blue next.

A rock record, Things To Do When It's Dark certainly is. David Wildman (guitar and lead vocals), Jay Raffi (bass, vocals), Patrick Crann (drums) and, Jim Foster (guitar, vocals) decided to rock as if there's no tomorrow.

The reference that come to mind immediately is Iggy Pop. David Wildman's voice does have some similarity to Iggy's. The music rocks in a way that will sound familiar. The similarity gives the album an urgency that comes across every time I put it on. TELL is not beating around the bush and shares a feeling as if there may not be a tomorrow, that is any good. Now the songs were recorded in 2025. Since things got a lot worse, but there are hopeful signs as well. A lot of people seem to have woken up to the disruption that has been coming to us through the internet and social media. Now "the other side" has to show it can do better.

Photo: Sam Saltzman
This is not in the songs on Things To Do When It's Dark. Messages for album three perhaps. In 2026 it's possible to listen to the anger and frustration TELL shares with the world. Not so long ago, someone wrote, I do not remember who, that there are no more protest singers in the 2020s. Well, this person was wrong, as more and more artists dare to stand up and chose sides. It's a very good thing as well.

Although it's all very laudable, this is a blog on music and yes, Things To Do When It's Dark is exiting and that is the first reason why you should get yourself acquainted with it.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Things To Do When It's Dark here:

https://tell4.bandcamp.com/album/things-to-do-when-its-dark-album 

Friday, 13 November 2026

Say a Prayer to the Gods of Getting Going. Squirrel Flower

Squirrel Flower leverde de afgelopen jaren drie hele mooie albums af, maar de rek is er nog niet uit, zoals is te horen op het in augustus verschenen album Say a Prayer to the Gods of Getting Going, dat de lat nog wat hoger legt.

Iedereen die de muziek van Ella O’Connor Williams kent, weet dat ze als Squirrel Flower met I Was Born Swimming, Planet (i) en Tomorrow’s Fire al drie hele mooie albums maakte. Het in augustus verschenen Say a Prayer to the Gods of Getting Going vind ik nog wat mooier. Naast de gruizige kant is ook de wat meer ingetogen kant van de muziek van Squirrel Flower wat meer uitgewerkt, wat prachtig klinkende songs oplevert. Het zijn songs die zich qua sfeer, muziek en zang makkelijk weten te onderscheiden binnen de indiescene van het moment, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd is voordat Squirrel Flower in één adem wordt genoemd met de grote namen in het genre.

Haar mini-album Early Winter Songs from Middle America uit 2015 heb ik niet opgemerkt, maar sinds het begin van 2020 volg ik de muzikale verrichtingen van de Amerikaanse muzikante Ella O’Connor Williams op de voet. In de eerste maand van 2020 verscheen immers, aan de vooravond van de coronapandemie, het debuutalbum van de muzikante die destijds Boston, Massachusetts, als thuisbasis had. 

Onder de naam Squirrel Flower leverde Ella O’Connor Williams met I Was Born Swimming een prachtig debuutalbum af. Het is een album met een donkere of zelfs wat desolate sfeer, waarin verstilde passages worden afgewisseld met gruizige gitaren en de muziek vaak wat psychedelisch, maar soms ook folky klinkt. De fraaie klanken worden gecombineerd met de zeer overtuigende stem van Ella O’Connor Williams, die de dynamiek in de muziek doortrekt in haar geweldige zang. 

Ik noemde in 2020 Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lera Lynn als vergelijkingsmateriaal en dat zijn alle drie persoonlijke favorieten. Met Planet (i) en Tomorrow’s Fire leverde Squirrel Flower in 2021 en 2023 nog twee uitstekende albums af, waarop ze af en toe opschoof richting indierock, maar ook de meer ingetogen songs en een zwak voor psychedelica niet vergat. 

De Amerikaanse muzikante erkende op haar eerste drie albums het belang van een goede producer en werkte achtereenvolgens met Gabe Wax, Ali Chant en de zeer gewilde Alex Farrar, die haar albums nog wat verder optilden. Ik vind de eerste drie albums van Squirrel Flower zo goed dat ik vorig jaar ook stilstond bij het live-album Live At Top Note Theatre, dat toch vooral als een tussendoortje moet worden gezien, maar door de uiterst sobere setting een extra dimensie toevoegde aan de songs van Squirrel Flower. 

Ella O’Connor Williams heeft inmiddels al een tijd Chicago, Illinois, als thuisbasis, maar nam ook haar nieuwe album weer op in Asheville, North Carolina, al werd de ruwe basis voor het album gelegd in Wisconsin. Ook op Say a Prayer to the Gods of Getting Going is er een rol weggelegd voor Alex Farrar, die heeft bijgedragen aan de productie, maar ook een deel van de instrumentatie voor zijn rekening heeft genomen. 

Het nieuwe album van Squirrel Flower werd opgenomen met een redelijk compacte band en ligt grotendeels in het verlengde van de uitstekende voorganger Tomorrow’s Fire. Ook op haar nieuwe album wisselt Squirrel Flower wat stevigere en gruizige songs af met zeer ingetogen folky songs en ook dit keer zijn invloeden uit de psychedelica niet heel ver weg. De balans slaat dit keer wel overtuigend door in de richting van meer ingetogen en vaak bezwerende songs, die door Alex Farrar prachtig zijn opgenomen. 

Ik was zes jaar geleden al zeer gecharmeerd van de stem van Ella O’Connor Williams, maar de zang op Say a Prayer to the Gods of Getting Going klinkt nog wat mooier dan die op de vorige albums. Het nieuwe album ligt zoals gezegd in het verlengde van zijn voorganger, maar ik hoor toch ook weer groei in de songs, die net als op de vorige albums zijn voorzien van een wat nevelige en vooral donkere sfeer. 

Squirrel Flower heeft nog niet dezelfde status als de grote namen in de indiescene van het moment, maar op basis van de kwaliteit van haar albums moet ze zeker worden gerekend tot de smaakmakers in het genre.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Say a Prayer to the Gods of Getting Going hier luisteren en bestellen:

https://squirrelflower.bandcamp.com/album/say-a-prayer-to-the-gods-of-getting-going

Saturday, 7 November 2026

River Shook. River Shook

Na een aantal geweldige albums van Sarah Shook & the Disarmers gaat Sarah Shook verder als River Shook, wat een indrukwekkend mooi debuutalbum oplevert, dat het talent van de Amerikaanse muzikant nog eens onderstreept.

Het eerste soloalbum van River Shook sneeuwde na de verschijning in juli wat onder, maar gelukkig wordt het album langzaam maar zeker toch nog in brede kring opgepikt. Dat is volkomen terecht, want de Amerikaanse muzikant heeft wederom een prachtalbum gemaakt. Het klinkt wat meer ingetogen dan de muziek van de band die River Shook de afgelopen jaren aanvoerde, maar het klinkt nog altijd ruw en eerlijk. De stem van River Shook is er een die van alles met je doet, waarna de indringende teksten, de geweldige songs en een fraai gitaargeoriënteerd geluid de rest doen. Na de prachtalbums van Sarah Shook & the Disarmers en het onderschatte project Mightmare is ook het eerste album van River Shook er weer een om te koesteren.

In het voorjaar van 2018 stuurde een promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville me een album van de mij onbekende Amerikaanse band Sarah Shook & the Disarmers. Years bleek het tweede album van de band uit North Carolina en ik vond het direct een verpletterend mooi album. 

Sarah Shook groeide op in een streng religieus gezin op het platteland van North Carolina en kreeg in haar jeugd geen enkele vrijheid. Toen ze die vrijheid eenmaal had veroverd koos ze voor een ruig en zeker niet gemakkelijk leven, waarin alcohol vaak troost bracht. Ook muziek bleek een goede uitlaatklep en dat komt er allemaal uit op Years, waarop Sarah Shook en haar band op gepassioneerde wijze traditionele Amerikaanse countrymuziek vermengen met rock ’n roll en honky tonk. 

Years eindigde in 2018 op de derde plaats in mijn jaarlijstje en dat vind ik nog steeds volkomen terecht. Met Nightroamer uit 2022 en Revelations uit 2024 volgden nog twee uitstekende albums, waarop de band af en toe wat opschoof richting indierock, maar ook de traditionele countrymuziek niet werd vergeten. Tussendoor maakte Sarah Shook onder de naam Mightmare het flink afwijkende, met elektronica gevulde en totaal onbegrepen Cruel Liars, maar dat album is beter dan ik vier jaar geleden dacht. 

Sarah Shook gaat inmiddels als River Shook en als non-binair persoon door het leven en leverde vorige week een soloalbum onder deze naam af. Ik heb inmiddels al acht jaar een enorm zwak voor de Amerikaanse muzikant, die het allemaal niet voor niets heeft gekregen in het leven, maar zich knap staande heeft gehouden en was daarom heel nieuwsgierig naar het nieuwe album. 

Na vier (in 2017 verscheen het ook uitstekende debuutalbum Sidelong) fantastische albums van Sarah Shook & the Disarmers ligt de lat hoog voor River Shook, maar de Amerikaanse muzikant stelt wederom niet teleur. Het eerste album van River Shook klinkt wat meer ingetogen en wat minder stevig dan de muziek van de band, maar de verschillen moeten ook niet overdreven worden. 

De stem van River Shook is er nog altijd een die direct iets met je doet en ook de persoonlijke en indringende teksten vol ellende herinneren aan de albums van Sarah Shook & the Disarmers. Ook in muzikaal opzicht hoor ik veel overeenkomsten, zeker wanneer de gitaren wat ruwer klinken. Het debuutalbum van River Shook leunt weer wat dichter tegen de traditionele countrymuziek aan, maar de rock ’n roll is zeker niet verdwenen. 

Zeker de wat meer ingetogen countrysongs laten horen hoe mooi en doorleefd de stem van de muzikant uit Chapel Hill, North Carolina, is. River Shook werkte op het album van Mightmare en op het laatste album van Sarah Shook & the Disarmers samen met gitarist Blake Talent en hij speelt ook een voorname rol op dit album. River Shook en Blake Talent zijn verantwoordelijk voor de productie van het album en voor het overgrote deel van de muziek, waarin het fraaie gitaarspel van Blake Talent een belangrijke rol speelt. 

Ik luister nog altijd regelmatig naar de albums van de voormalige band van River Shook, die wat mij betreft moeten worden gerekend tot het allerbeste dat de Amerikaanse rootsmuziek de afgelopen tien jaar te bieden had. Het eerste soloalbum van River Shook voegt iets toe aan deze geweldige albums en doet er zeker niet voor onder. Knap werk weer.

Erwin Zijleman

 

Je kunt River Shook hier luisteren en bestellen:

https://rivershook.bandcamp.com/album/river-shook 

Thursday, 5 November 2026

Tapes & Demos. The Pretty Graves

Today I, again, present a new name on the blog. It appears I've missed the band's debut album, 'The Pretty Graves' this May. Tapes & Demos is, as the title suggests, not the sophomore album but the one in between, sharing the band's music from before the debut. Tapes & Demos is a collection of b-sides, left overs and live favourites that did not make it to 'The Pretty Graves', but are too good to leave behind in the mystery of time or for that 30th anniversary edition. Chances are I won't make it to 2056, so thank you for releasing them in 2026.

Coincidentally, I bought a new version of The Velvet Underground's 'Loaded' last weekend. It is not just because of this that I'm reminded of the legendary band. The Pretty Graves play on the brink of pop music and alternative, garage and psychedelia, just like The Velvets do on 'The Velvet Underground', 'Loaded' and 'VU'. The comparison is not fair, as I put Tapes & Demos in competition with albums I know and love for (over) forty years. But, I'm writing, am I not?

Tapes & Demos is an album that spoke to me right from the very beginning of my listening to it. Going through some new albums quite fast, this was the one where I stopped skipping songs, thinking well could be the one, followed by an affirmative yes. Putting the album on again, only made the resolve stronger.

Just listen to opening song 'Sorry I Left The Way I Did'. The melancholy pop song is inspired by every band between Big Star and Teenage Fanclub (in the 1990s). That sad feeling is translated into eternal pop beauty. Enough indie to be credible, yet so commercially inclined it should catch everyone's ear who is looking for a great pop song. The guitar solo catches it all perfectly as well.

A more alternative feel enters in the second song, 'Bluebird'. Enter a shrillish little organ playing just one note for the whole time, while the band does its own version of a song like 'What Goes On' from 'The Velvet Underground' album around that note. 'Bluebird' has an identical drive, making it a song I instantly related to.

Tapes & Demos swings between the kind of alternative pop songs and more 60s inspired songs, making the album as varied as it is interesting. Of course, there are more modern influences but it does boil down to music that was created well over 50 years ago. Because some of the tracks are demos, they even sound more primitive. 'Return To Love' is such a song. There's so much energy there, while singer Chris Lisorti is singing over it, as if he's got all the time in the world.

'She's A Killer' takes us back to the Velvets once again, but by then I'm more than convinced. It's time to check out 'The Pretty Graves' album, but it may well be that Tapes & Demos is more than enough. The honesty, rawness and energy captured on these tapes tell it all.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tapes & Demos here:

https://theprettygraves.bandcamp.com/album/tapes-demos 

Monday, 2 November 2026

ZIRP! DIIV

ZIRP! is DIIV's fifth album and all four previous albums can be found on this blog, 'Oshin' (2012), 'Is The Is Are' (2016), 'Deceiver' (2019) and 'Frog In Boiling Water' (2024). As you can see, ZIRP! follows on the previous album in record time. Once again, I took an immediate shine to a new album by DIIV.

Also, once again the music on the latest album is different from what came before. The Cure references are largely gone, the grunge of 'Deceiver', as is the shoegaze of 'Frog In Boiling Water'. It is harder to pin  ZIRP! down easily, as the music is far more diverse. Zachary Cole Smith's voice remains the same of course. Devoid of bass, it reminds me most of Billy Corgan, without that snarling sneer Corgan uses to emphasise his lyrics. The change in DIIV's music is in what happens around Cole Smith's voice. There is quite some electronics involved.

Listen to the intro of 'The Fountain' opening ZIRP!. It's as if the electrical currents connecting the instrument to the recording gear is broken or somehow hindered, making it impossible to be recorded in one piece. This sort of effects return all over the album, creating a darker vibe over the whole. The contrast between Cole Smith's voice and the music is almost shocking in 'Underground', making the album more than the 80s influenced indie rock that may have been the basis when starting work on ZIRP!, before the studio options and effects took over.

The result is that DIIV gets something of Smashing Pumpkins. However, on the one side it is far softer or more precisely, a sound not blown up to the max, allowing for far more details to be heard, while on the other hand the details are far more radical in sound. That DIIV found the right balance between the two, shows the craft of the band and its producer A.G. Cook. Cook pushed the band to revisit the demos and recordings of ZIRP! already done and started to rework them together, using effects and not computers. The result is astonishing in most of the songs.

ZIRP!'s sound palet will allow the listener to hear new sounds and parts after many listening sessions. Time will tell if that will make the album grow over time with each new listening sessions as well. My guess tight now is that it will. Exactly because it is so rich in sounds, that go way beyond the guitar (Andrew Bailey), bass (Colin Coulfield) and drums (Ben Newman).

DIIV has more or less surprised me with each new album, but this time it is different. I am genuinely looking forward to hearing this album more often.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order ZIRP! here:

https://diiv.bandcamp.com/album/zirp 

Saturday, 31 October 2026

Cream and The Doors live on CD

Through the years I've built up a substantive record collection. This will not come as a surprise for those following this blog. A result of having so many records is that (once) new additions sort of fade from memory and can easily remain hidden inside that collection for years, even decades.

To change this somewhat and not return to old time favourites or chasing new releases for this blog the whole of the time, I've decided to pull out an LP or CD from the collection and put it on without looking at the artwork and label. Quite often it works. Do I recognise the music? That answer is sometimes no, but in general the answer is yes. Do I like what I hear? That answer is more often yes than no and even better than at the time for some albums.

Recently, something very coincidental happened. I consecutively pulled out two live CDs. There were more similarities. I did not like the CDs really after I bought them. Both are from bands that were active about the same time, Cream 1966-1969, The Doors 1965-1971 (with Jim Morrison). Both bands caught my attention right when or soon after I got my first Radio Veronica Top 40 leaflet in October 1968. 'White Room' for Cream and 'Hello, I Love You' and 'Touch Me' for The Doors. So, what happened during the two listening sessions?

What has altered, is that I liked both albums in 2026. They are 'Live Cream' and 'Absolutely Live' both from 1970. Up front, I have never become a true Cream fan, where I became a truly deep The Doors fan from the early 1990s onwards. Because of the Oliver Stone movie 'The Doors'? Yes, that was the moment I took out all my LPs once more. I do not have a favourite Cream album, but dote on 'L.A. Woman', one of the best albums ever made.

On 'Live Cream' the band shows what a live jam band it was. A powerful b-side of two minutes something, 'N.S.U.', is transformed into a 10 minutes plus monster. Is it good? The short version of my conclusion is, it is far better than I once thought, because it is so powerful. Live the band is on fire, certainly, but an edit would have done the song good. It is more a thing of you should have been there, then essential to listen to at home. Fact is, it did not turn me off, where it did that in the 1990s when I bought the CD at a discount or second hand. The truth is that the isolated solo themes Clapton plays are simply not that interesting, (BTW, N.S.U. is not the German car but stands for "non-specific urethritis, a common type of sexually transmitted infection", source Wikipedia.) That Bruce is off on his own planet is what makes the song more interesting. Baker keeps it together, while doing his own thing as well. It is a miracle how they all keep time. The following three songs are all this long drawn out. It seems easier to jam on a blues theme then on the self-penned Jack Bruce music. This makes it far easier to listen to. The final track is not live at all, but a studio recording called 'Lawdy Mama', that obviously was later transformed into 'Strange Brew'. And yes, I recognised 'N.S.U.' in the first two seconds.

I can't claim that for 'Absolutely Live', as it starts with a venue announcement that the people in Philadelphia have to take their seats, as otherwise the show will not start. Should it have started with 'Who Do You Love' instead, the organ sound of Ray Manzarek would have given it away immediately. Which album it was, was harder to determine, as I own a few of the later live releases also, although I stopped buying them after some time. I would like to buy the "Matrix", but it is too expensive to my taste.

I taped 'Absolutely Live' from a friend and flat mate in my student years. What did me in was 'The Celebration Of The Lizard'. It still does, as it is not my favourite The Doors music. The rest is super though. Yes, The Doors did a lot of live jams also, a bit less on this album though, but it always seemed to go somewhere. Comparing The Doors' jams to Cream's 'N.S.U.', for me the latter simply lacks clarity and direction. Next to that, The Doors had the better composers in it. The average The Doors track is simply better that Cream's. A few Cream songs are absolute top. The Doors have many songs that fit right under their absolute top songs. Cream not that many.

The question had Bruce and Baker not fought that much, would the band have developed further?, will never be answered. But I doubt it. For me, it is often the U.K. bands that win out on U.S. ones. Here it is definitely the other way around. The Doors grew beyond its live reputation. The songs stood out and several may live for ever. With Cream people still point to the great live shows, while the songs are definitely fading away. So will its live reputation, when people who were there have left this world. The reunion shows in the 00s more or less underscores this. The Doors are immortalised because Jim Morrison joined the 27 club, yes, but it already had the songs to make this possible.

The proud winner of this coincidental contest is: The Doors.

Wout de Natris - van der Borght 

 

Tuesday, 20 October 2026

A Blooming Body. Cinder Well

Cinder Well staat ook op A Blooming Body weer garant voor behoorlijk sober en donker klinkende folksongs, maar het zijn wederom folksongs vol bijzondere details en bijzonder mooie en indringende zang.

Ik ken de muziek van Cinder Well inmiddels al een jaar of tien, maar ik was pas drie jaar geleden echt onder de indruk van de muziek van Amelia Baker. Cadence is nog altijd een prachtig album, maar het in juli verschenen A Blooming Body vind ik nog wat mooier. Het is wederom een sober maar zeer smaakvol ingekleurd album en ook dit keer is het een album met een wat donkere sfeer. Het is op hetzelfde moment ook een wonderschoon album en dat is ook zeker de verdienste van de bijzonder mooie stem van Amelia Baker, die zich ook dit keer weet te onderscheiden met zang die van alles met je doet. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als dit album je raakt, raakt het je ook stevig.

Het in juli verschenen A Blooming Body is alweer het vijfde album van Cinder Well. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker maakt inmiddels al meer dan tien jaar uitstekende albums, maar ik was vooral onder de indruk van haar vorige album, het in 2023 uitgebrachte Cadence. 

Op dit album sloeg Cinder Well op fraaie en bijzondere wijze een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk. Het sober maar ook spannend ingekleurde album moest bij mij even indalen, maar vervolgens kon ik geen genoeg krijgen van de bezwerende songs op het album. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van Amelia Baker, die op Cadence betoverde met haar stem. 

Ik heb het album deze week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken, de intieme songs en de geweldige vocalen op het album. Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan het nieuwe album van Cinder Well en ook A Blooming Body is weer een prachtig album. 

Ook het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles is weer behoorlijk sober ingekleurd. Toch komen er behoorlijk wat instrumenten voorbij op het album, waarvan Amelia Baker er zelf een handvol bespeelt. A Blooming Body klinkt het grootste deel van de tijd misschien behoorlijk sober, maar er is absoluut aandacht besteed aan de arrangementen, die zeker bij beluistering met de koptelefoon oorstrelend mooi zijn. 

Net als het vorige album van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een stemmig, melancholisch of zelfs donker klinkend album, zeker als de viool een voorname rol speelt in de instrumentatie, wat vaak het geval is. Ondanks de relatief sobere klanken weet Cinder Well een hele bijzondere sfeer te creëren met de muziek op het album en het is een sfeer die zich vrijwel onmiddellijk opdringt. 

Het relatief lage tempo van de songs versterkt de bezwerende uitwerking die het album heeft en het effect dat A Blooming Body heeft wordt sterker naarmate je het album vaker beluistert. De muziek op het nieuwe album van Cinder Well is echt prachtig, maar ook dit keer ben ik het meest onder de indruk van de stem van Amelia Baker. Het is een karakteristieke stem die af en toe doet denken aan die van Natalie Merchant en het is net als de stem van deze Amerikaanse grootheid een stem met veel gevoel. 

Amelia Baker werd ooit verliefd op Ierland en op Ierse muziek en dat is ook weer te horen op haar nieuwe album, al vind ik de Ierse invloeden dit keer subtiel. Ik zou A Blooming Body zelf omschrijven als folk-noir, maar het label folk volstaat wat mij betreft ook. Net als de vorige albums van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een sober en intiem album, maar waar ik drie jaar geleden nog erg moest wennen aan Cadence, maakte het vijfde album van de Amerikaanse muzikante direct een onuitwisbare indruk. 

A Blooming Body paste misschien niet heel goed in de zomer, want dit is een album voor de donkere en koude seizoenen van het jaar, maar ook in de relatieve koelte van het moment komt het album uitstekend tot zijn recht. Liefhebbers van uiterst ingetogen folkalbums vol emotie vallen waarschijnlijk als een blok voor het nieuwe album van Cinder Well, maar ook liefhebbers van andere genres zouden zomaar kunnen vallen voor de charmes van dit mooie en fascinerende album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt A Blooming Body hier luisteren en bestellen:

https://cinderwell.bandcamp.com/album/a-blooming-body 

Saturday, 17 October 2026

I Am Both. Margaret Glaspy

Margaret Glaspy staat inmiddels al tien jaar garant voor bijzonder mooie albums, maar op het in augustus verschenen album I Am Both doet de Amerikaanse muzikante er nog een schepje bovenop qua schoonheid en intensiteit.

Met topproducer Joe Henry en geweldige muzikanten als Patrick Warren, Ross Gallagher en Jay Bellerose heb je de basis voor een prachtalbum te pakken, maar op I Am Both is Margaret Glaspy zelf de ster. Ze speelt prachtig en veelkleurig gitaar, heeft mooie teksten geschreven, is goed voor aansprekende songs vol invloeden en ze zingt ook nog eens prachtig op haar nieuwe album. Met haar vorige albums bleef de muzikante uit Brooklyn helaas een goed bewaard geheim, maar met I Am Both heeft ze een album gemaakt waar liefhebbers van (vrouwelijke) singer-songwriters niet omheen kunnen. De vorige albums van Margaret Glaspy waren heel erg goed, I Am Both is nog beter.

De Amerikaanse singer-songwriter Margaret Glaspy bracht een jaar geleden het mini-album The Golden Heart Protector uit. Ik maakte in een hele drukke releaseweek geen plekje vrij voor het ruim 25 minuten durende mini-album, dat ik vooral zag als een tussendoortje, maar achteraf bezien heb ik vaker geluisterd naar het mini-album dan naar de drie volwaardige albums van Margaret Glaspy. 

Op The Golden Heart Protector vertolkt de muzikante uit Brooklyn, New York, uitsluitend songs van anderen en dat doet ze samen met gastmuzikanten van naam en faam, onder wie Madison Cunningham, Norah Jones, Andrew Bird en James Bay en dat levert een serie memorabele songs op. 

Dat ik het tussendoortje van Margaret Glaspy vaker heb beluisterd dan haar reguliere albums zegt overigens niets over de kwaliteit van die albums, want ook over Emotions and Math (2016), Devotion (2020) en Echo the Diamond (2023) was ik zeer positief, maar vreemd genoeg haalde geen van de albums mijn jaarlijstje, wat overigens zeker terecht was geweest. 

Op haar debuutalbum deed Margaret Glaspy af en toe denken aan Fiona Apple, misschien wel de muzikante die ik het meest bewonder, maar op haar tweede album koos ze voor de elektronica, terwijl ze op haar derde album juist koos voor een steviger maar nog altijd onderscheidend gitaargeluid. Bij Margaret Glaspy weet je nooit waar je aan toe bent en dat maakt haar muziek interessant en onderscheidend. 

Gezien de albums uit het verleden is het geen verrassing dat de muzikante uit Brooklyn op haar vierde album I Am Both weer kiest voor een ander geluid. I Am Both opent met redelijk ingetogen klanken van de akoestische gitaar en een fraai orgeltje, waarna de stem van Margaret Glaspy het voortouw mag nemen. Het is een stem die op het nieuwe album echt prachtig doorleefd klinkt, met een aangenaam ruw randje als bonus. 

Michigan, de indringende openingstrack van het nieuwe album van Margaret Glaspy, zou afkomstig kunnen zijn uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk en dat is een kant die ik nog niet van haar kende. Het is een kant van Margaret Glaspy die me wel bevalt, want ik vind de openingstrack van I Am Both imponerend mooi. Het album verslapt vervolgens niet, want alle songs op I Am Both zijn even mooi en intiem. 

Invloeden uit de Laurel Canyon folk blijven een belangrijke rol spelen op het album, maar Margaret Glaspy beweegt zich langzaam maar zeker naar het heden en schuwt ook het net wat stevigere werk niet. De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, intensiteit en intimiteit en met name door de zang werd ik direct verpletterd door I Am Both. 

Er wordt echter ook fantastisch gespeeld op het album, wat ook niet anders kan met een band die bestaat uit topmuzikanten. Patrick Warren bespeelt de keyboards, Ross Gallagher de bas, terwijl Jay Bellerose de drumpartijen voor zijn rekening neemt. Dat klinkt fantastisch, maar ook het akoestische en elektrische gitaarspel valt in positieve zin op en dat is van de hand van Margaret Glaspy zelf. 

Een topproducer kan een album als I Am Both nog wat verder optillen en ook daar is aan gedacht, want niemand minder dan Joe Henry tekende voor de productie van het album en zorgt voor een intiem en organisch geluid. Margaret Glaspy werkte de afgelopen tien jaar aan een bijzonder oeuvre, maar met I Am Both heeft ze haar voorlopige meesterwerk gemaakt.

Erwin Zijleman

 

Je kunt I Am Both hier luisteren en bestellen:

https://margaretglaspy.bandcamp.com/album/i-am-both 

Tuesday, 6 October 2026

Violins. Blondshell

Blondshell or Sabrina Teitelbaum as she is known to inner friends and family, can be found on this blog for a few years now and returns with her third album, Violins. In a review I've read this week, the writer felt the need to mention everything that Blondhell is not on this album. The need was caused by the accompanying bio. He could not agree with nor relate to the content. This is the reason I tend to avoid a bio as a rule, a rule which I sometimes break, for example to find practical information like who is the extra singer or the bass player?

In other words, I am usually able to listen to the music with a fresh and open mind. Listening to Violins taught me that on Violins Blondshell operates somewhere in between rock and pop and that in some songs the volume knobs were allowed to be switched to (much) louder. In (parts of) others they were not and you can even find the odd pop ballad on the album.

The result is a varied album containing songs worthwhile to get to know better. Violins offers songs that alternatively rock and in several cases sparkle. Sabrina Teitelbaum is like a fish in water in these songs. She is on top of her songs and this makes her voice shine in all the songs. In the louder ones and in the few softer ones. Her voice surfs comfortably over the high waves the guitars and rest produce. At times she sounds a little bored or resigned. The music makes clear she is not as it is often urgent and full of interesting outbursts and accents. It's just the way her voice sounds and not disinterest in her own music.

Then listen to 'Reinstall' toward the end of Violins. There you can hear what she is able to do with her voice. Double tracking it in different tones. The song is not the best on the album but vocally is does stand out fully, making it better and better. The album ends with the single 'Fur Elise'. The albums final song shows how Blondshell can go from small to huge within a few minutes and convince in both. That is the reason why I do not agree with said writer on dissing the bio. Who cares what it says in there as long as the album itself convinces. In my opinion it does and that is what counts here and in music generally speaking.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Violins here:

https://blondshell.bandcamp.com/album/violins 

Friday, 2 October 2026

Sorry, Kid. Johanna Samuels

Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar de muzikante uit Los Angeles leverde de afgelopen jaren al twee uitstekende albums af, die in augustus jongstleden werden overtroffen door het in alle opzichten prachtige nieuwe album Sorry, Kid.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels is niet vies van flink wat melancholie in haar songs, maar laat haar nieuwe album Sorry, Kid uit de speakers komen en de donkere wolken van het moment maken onmiddellijk plaats voor uitbundige zonnestralen. Die zonnestralen komen van de fraaie klanken op het album, die vakkundig zijn vastgelegd door producer Jonathan Rado. Het zijn klanken vol referenties naar muziek uit een ver verleden, maar het nieuwe album van Johanna Samuels klinkt ook fris en eigentijds. De muzikante uit Los Angeles is een uitstekende songwriter, maar ze overtuigt ook op haar nieuwe album weer als zangeres. Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar is op Sorry, Kid echt heel erg goed.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels debuteerde in 2021 met het album Excelsior!, dat volgde op twee hele aardige EP’s. De EP’s hadden me zeker nieuwsgierig gemaakt naar het debuutalbum van de muzikante uit Los Angeles, maar Excelsior! overtrof mijn verwachtingen ruimschoots. 

Johanna Samuels combineert op haar eerste album invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met zonnige en wat psychedelische Californische pop en dat klinkt bijzonder aangenaam. Excelsior! bevat bovendien sterke en fraai melancholische songs, is zeer smaakvol ingekleurd en prachtig geproduceerd door Sam Evian en Johanna Samuels beschikt ook nog eens over een mooie en karakteristieke stem. 

Na haar memorabele debuutalbum werd Johanna Samuels opnieuw geplaagd door de lockdowns van de coronapandemie, die een vliegende start van haar carrière wederom in de weg zaten. Desondanks was ook het in 2023 verschenen en door niemand minder dan Josh Kaufman geproduceerde Bystander een sterk album. Ook op haar tweede album combineert de Amerikaanse muzikante op bijzondere wijze behoorlijk melancholische songs met verrassend zonnige klanken, waarin wederom echo’s uit de psychedelische Californische pop van weleer te horen zijn. 

Drie jaar na Bystander is deze week het derde album van Johanna Samuels verschenen en na twee albums die overliepen van de belofte, laat de muzikante uit Los Angeles op haar nieuwe album horen dat ze de belofte inmiddels ver voorbij is. Na Sam Evian en Josh Kaufman wist Johanna Samuels wederom een vooraanstaande producer te strikken, want Sorry, Kid is geproduceerd door de onder andere van Weyes Blood, Father John Misty, The Lemon Twigs en zijn eigen band Foxygen bekende Jonathan Rado. 

Ook op Sorry, Kid laat de muzikante uit Los Angeles de inmiddels van haar bekende mix van invloeden horen, maar ze heeft haar geluid wel verder geperfectioneerd. Dat deed ze deels in de studio waar Elliott Smith, een van haar muzikale helden, zijn muziek opnam. Ook Sorry, Kid laat direct vanaf de eerste noten echo’s uit een ver verleden horen en het zijn wederom fraaie echo's. 

In de openingstrack hoor ik Beatlesque arrangementen en ook gitaarwerk dat herinnert aan de fameuze Britse band, maar in de meeste tracks die volgen is het vizier weer gericht op de thuisbasis van Johanna Samuels en klinken met enige regelmaat invloeden van The Beach Boys door. Ook op Sorry, Kid worden zonnige en psychedelische Californische klanken uit het verleden gecombineerd met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, met hier en daar uitstapjes richting indierock. 

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal nog net wat mooier en interessanter dan op de eerste twee albums en ook de stem van Johanna Samuels spreekt me nog net wat meer aan. Het is een stem die de persoonlijke songs op het album met veel gevoel en zeggingskracht vertolkt en bijdraagt aan het karakteristieke geluid van de Amerikaanse muzikante. 

Johanna Samuels is bij het grote publiek nog behoorlijk onbekend, maar uit de producers die ze weet te strikken blijkt dat ze in de muziekscene van Los Angeles zeer wordt gewaardeerd, hetgeen verder wordt onderstreept door de gastbijdragen van onder andere Erin Rae, Madison Cunningham en Tyler Ballgame, die Sorry, Kid nog wat mooier maken. 

Ik heb wel wat met de eerste twee albums van Johanna Samuels, die ik nog met enige regelmaat beluister, maar met het in alle opzichten even indrukwekkende als prachtige Sorry, Kid zet ze wat mij betreft een reuzenstap.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Sorry, Kid hier luisteren en bestellen:

https://johannasamuels.bandcamp.com/album/sorry-kid

Wednesday, 30 September 2026

The New World. Shearwater

The New World is out for some time already. The release came during my holiday. That often makes it hard to catch up on and pay attention to the album after my return. There's simply too much music. Attention it should have deserved at the time. I picked up the album anyway during the past weeks and found myself playing it regularly and liking it more and more. The most surprising thing? How come that somehow the final song's story was familiar to me without having heard it ever before; as far as I'm aware. But, let's start at the beginning.

Shearwater can be found on this blog from the very beginning. All the albums I have listened to through the years I liked at the time, but they are never among my absolute favourites nor played through the years, like other albums get played or are praised in my end of year lists. I think that has to do with the fact that Shearwater albums all sound modest. They are not huge attention grabbers, but exercises in moods and atmospherics.

The New World is no exception, but is, so far, also the exception. Shearwater's latest album has crept up on me over the past two months. Slowly but surely, it made a bigger and bigger impression, but please do not ask me why. I honestly do not know what makes the difference with the albums that came before. Jonathan Meiburg's voice is the same highish, modest voice as always. The music is unobtrusive as always. Almost more late night jazz at the diner kind of music than anything else.

What caught my ear, is the lush arrangements of some of the songs. The way both atmospherics and instruments meander through a song is so masterful. It really creates this lush kind of mood where my ear is caught on a host of melodies that support both the essence of the song and Meiburg's voice. The band has made use of a host of musicians and instruments. The result is an astonishingly wide kind of music that makes The New World a joy to listen to. It is Shearwater and then some more. This most likely is the explanation of my extra shine to The New World.

This is an album to submerge into. Just lay yourself down and let the music wash over you. Allow it to carry you away to wherever it wants you to go to or you want it to take you. All these details to enjoy and my bet is you will hear another detail each time you allow the album in.

It all ends with a spoken word song, 'You And Your Dog'. It tells a story of a walk down the beach, with the sea missing due to an extreme low tide, somewhere in the past of the protagonist. A story not unlike on Nick Cave and the Bad Seeds' last album 'Wild God', where a phone message is played over music. The music is like the sea crashing into the beach, softly but ongoing forever. The female voice is Laurie Anderson's. A beautiful ending to The New World.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The New World here:

https://shearwater.bandcamp.com/album/the-new-world-2026 

Tuesday, 29 September 2026

If I Let It Quiet. Josaleigh Pollett

Josaleigh Pollett maakt vanuit Salt Lake City inmiddels al flink wat jaren bijzondere muziek, maar ze legt de lat nog wat hoger op haar nieuwe album If I Let It Quiet, dat de balans vindt tussen experiment en aangename popsongs.

Ik ken de muziekscene van Salt Lake City eerlijk gezegd niet. De stad bracht ons ooit The Osmonds, maar verder ken ik geen muzikanten uit de hoofdstad van Utah. Tot deze week dan, want dankzij een tip maakte ik kennis met de muziek van Josaleigh Pollett, die laat horen dat er in Salt Lake City wel degelijk interessante muziek wordt gemaakt. If I Let It Quiet kan worden getypeerd als een singer-songwriter album, maar het is wel een singer-songwriter album vol verrassingen en vol uitstapjes buiten de gebaande paden. Josaleigh Pollett zet je soms op het verkeerde been, maar ze schrijft ook popsongs die je alleen maar wilt koesteren. Interessant album.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste zette me vorige week op het spoor van de Amerikaanse muzikant Josaleigh Pollett. De non-binaire muzikant uit Salt Lake City, Utah, heeft de afgelopen tien jaar al heel wat muziek uitgebracht, maar ook voor Paste kwam het in juli verschenen album If I Let It Quiet kennelijk als een verrassing. Paste noemt Josaleigh Pollett immers in de introductie van het album “a hidden treasure”. 

Daar kan ik me wel in vinden, want If I Let It Quiet is een fascinerend album en ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant zijn op zijn minst bijzonder en absoluut de moeite waard. Van deze albums vind ik If I Let It Quiet het meest toegankelijk en het album is wat mij betreft toegankelijk genoeg om in de smaak te vallen bij een grote groep liefhebbers van singer-songwriter muziek. 

Het nieuwe album van Josaleigh Pollett is absoluut te beschrijven als een singer-songwriter album, maar het is zeker geen doorsnee album in het genre. Het is een album dat flarden bevat van mooie en tijdloze folksongs, die makkelijk verleiden met mooie klanken en de zeer aangename stem van Josaleigh Pollett, maar de muzikant uit Salt Lake City maakt ook muziek die heel makkelijk van kleur verschiet en je minstens net zo makkelijk op het verkeerde been zet. 

De songs op het album klinken deels organisch, maar er wordt ook regelmatig elektronica ingezet, waardoor de muziek van Josaleigh Pollett ook kan opschuiven richting indiepop. Niet alleen de muziek op het album verschiet makkelijk van kleur, want ook de stem van Josaleigh Pollett kan meerdere kanten op, wat nog wat extra contrast toevoegt aan het album. 

Het zorgt voor een serie aansprekende maar ook lekker eigenzinnige songs, die anders klinken dan die op de meeste andere albums die worden gemaakt in de genres die Josaleigh Pollett bestrijkt. Nu opereert de Amerikaanse muzikant ook vanuit een andere scene, want Salt Lake City is in meerdere opzichten ver verwijderd van Nashville of Los Angeles. 

Het album klinkt nog wat eigenzinniger door de productie van Jordan Watko, die in het Japanse Osaka woont, waardoor het album op bijzondere wijze werd opgenomen. De afstand tussen Salt Lake City en Osaka zorgt voor een bijzondere sfeer, waarin de tijd af en toe lijkt te verspringen. Jordan Watko maakte overigens een bijzonder album onder de naam Crowd Shy, maar dit album ben ik nooit tegengekomen. 

Ook de andere muzikanten die zijn te horen op het album, ken ik niet, maar If I Let It Quiet is in muzikaal opzicht een spannend album, waarop van alles te ontdekken valt. Toen ik het album voor het eerst beluisterde, boden de songs van Josaleigh Pollett betrekkelijk weinig houvast, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en worden de bijzondere songs op het album stuk voor stuk memorabel. 

Ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant staan vol bijzondere songs, waardoor ik er opeens een interessant stapeltje albums bij heb. If I Let It Quiet is wat mij betreft het meest geschikte album om in te stappen, maar het album maakt je zeer waarschijnlijk nieuwsgierig naar het andere werk van Josaleigh Pollett, die af en toe stevig experimenteert, maar de toegankelijke popsong ook nooit helemaal uit het oog verliest. Wederom een hele interessante tip van Paste dus.

Erwin Zijleman

 

Je kunt If I Let It Quiet hier luisteren en bestellen:

https://josaleighpollett.bandcamp.com/album/if-i-let-it-quiet 

Monday, 28 September 2026

Perfume. Elisa Smith

How long can I maintain the position that I do not like country music? There's country music I heard when growing up as a teenager. There the position is quite clear and little has changed. Let's say from the second half of the 1990s things blurred with bands like The Walkabouts, that brilliant Hazeldine album 'Digging You Up', my favourite The Jayhawks albums and later The Hackensaw Boys' take on bluegrass and a country singer like Karen Jonas. They all tilted my look on what country (and folk) music could also be.

Enter Elisa Smith. The Boston based singer accepted a prize for female song of the year at the Grand Ole Opry in 2025 for the song 'Nashville Don't Forget Me'. On her new album Perfume she skates past several forms of country music in a way Karen Jonas does and, yes, a few songs make shudder, a few really rock and a few are just so beautiful. More than enough to make me write a few words and put my modest spotlight on Perfume.

The album opens with a stark country rocker 'Angels (Who Take No Shit)'. The short intro even promises more than is delivered. The lyrics take a stance for women. Musically this could be a Karen Jonas rocker, while in the song's music and lyrics Elisa Smith also tips her hat to Dolly Parton in a few ways and adds her own defiant stance. As an album opener it is extremely strong but also a little misleading, because after the next song 'The Hard Way', the mood of the album changes slowly but surely. 'The Hard Way' rocks in a more dirty way then 'Angels (Who Don't Take Shit)'. A violin is added as a lead instrument, like Papa John Creach added violin pepper to Jefferson Starship in the mid-70s. Elisa Smith has an edge to her voice that suits this rocking side of her music just fine.

The third song 'Smut' brings Perfume into Hazeldine territory. The tempo goes down and country and rock blend into a ballad where slow notes take over, space is created in the rhythm that an organ is allowed to fill here and there, making the contrast between the full band participation and the holding back parts extra strong. Anyone who is not familiar with Hazeldine's 'Drive' pay heed and check it out.

In the fifth song the mood changes for real for the first time. The country flavour takes over, with the violin, acoustic guitar and peddle steel taking over big time. 'Spilled Whiskey' is a song that is on the edge of my country tolerance. Like Rory Block did decades ago with her song 'Lovin' Whiskey'.

The rocking side returns with 'Gimme A Mustang', that sits in nicely with the opening song. 'Motherin'' may be up tempo, it does fall more to my bad side. It may have more to do with Elisa Smith singing with a country timbre than the song itself. The country/blue grass song 'Made To Break' is in the same corner. This is the side I just don't take a shine to.

And then something happens that is the real surprise of the album. Perfume moves into its third shape, country ballads. Although, the music may be too much seen from a rock side of music, Elisa Smith creates pure beauty in 'My Daughter's Hand' and 'Spin Me Around Again'. Especially the latter song really resonates within me. What is extra telling about the quality of her singing, is that she carries this song so well also. She rocks and can sing with a soft voice. The final and title song 'Perfume' adds another ballad to the whole and again a beautiful one.

Summing up, with Perfume Elisa Smith has shown exactly where I stand with country music. Overall Perfume wins out on points easily.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Perfume here:

https://elisasmith.bandcamp.com/album/perfume 

Saturday, 26 September 2026

Hiding Places. Genevieve Stokes

De naam Genevieve Stokes zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar ze maakte bijna twee jaar geleden een buitengewoon knap debuutalbum, dat in juli werd gevolgd door het mooie en bijzondere Hiding Places.

Ik heb geen idee hoe het Genevieve Stokes is vergaan sinds haar geweldige debuutalbum en weet ook niet waarom ze haar nieuwe album in eigen beheer en met bescheiden middelen heeft gemaakt. Het deze week verschenen (mini?) album Hiding Places klinkt anders dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar ook dit keer laat ze horen dat ze beschikt over veel talent. Hiding Places is een behoorlijk sober en ook wat donker album, dat het waarschijnlijk goed gaat doen in de herfst en de winter, maar ook midden in de zomer verdienen de nieuwe songs van de Amerikaanse muzikante alle aandacht. Ik ben nu al benieuwd naar haar volgende muzikale verrichtingen, maar ook Hiding Places is prachtig.

Een kleine twee jaar geleden schreef ik een recensie van het debuutalbum van Genevieve Stokes. De jonge muzikante uit Portland, Maine, moest met haar debuutalbum With a Lightning Strike concurreren met stapels andere albums in het hokje indiepop, maar ik was echt enorm gecharmeerd en onder de indruk van het album. 

Het is een album dat me af en toe deed denken aan de muziek van Fiona Apple en dat is zo ongeveer het mooiste en meest bijzondere vergelijkingsmateriaal dat ik kan bedenken. Ik noemde in mijn recensie van With a Lightning Strike niet alleen de naam van Fiona Apple, maar ook die van Billie Eilish, Regina Spektor en Phoebe Bridgers en ook dat zijn muzikanten die ik heel hoog heb zitten. 

Genevieve Stokes leverde met haar debuutalbum een zeer aansprekend indiepopalbum af, maar het is ook een album met een interessant eigen geluid en een album vol diepgang en avontuur. Ik noemde het album in de herfst van 2024 dan ook terecht jaarlijstjesmateriaal, wat het extra jammer maakt dat het album een paar maanden later ontbrak in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar. 

With a Lightning Strike deed volgens mij sowieso niet heel veel en dat is doodzonde. Toen ik With a Lightning Strike deze week weer eens beluisterde, was ik behoorlijk onder de indruk van het album, dat de competitie met de beste indiepopalbums van het moment makkelijk aan kan. 

Of het deze week verschenen nieuwe album Hiding Places voor revanche gaat zorgen, waag ik vooralsnog te betwijfelen. Het album werd midden in de zomer uitgebracht en dat is niet het moment waarop de critici en muziekliefhebbers het meest alert zijn. Bovendien is Hiding Places met acht tracks en ruim 21 minuten muziek meer een mini-album dan een volwaardige opvolger van With a Lightning Strike. Het is ook nog eens een album dat het waarschijnlijk beter gaat doen wanneer de dagen korter en kouder worden en dat was op het moment van verschijnen nog ver weg. 

Genevieve Stokes besloot om Hiding Places zelf te maken, zonder druk van platenmaatschappijen die ongetwijfeld de potentie van haar muziek hebben gehoord twee jaar geleden. Hiding Places werd gemaakt met een aantal bevriende muzikanten en werd opgenomen in de garage van haar ouderlijk huis, waar een oude piano zorgde voor de basis van de acht songs op het album. 

Hiding Places is hierdoor niet het album dat Genevieve Stokes zal scharen onder de grote indiepopsterren van het moment, maar het is net als haar debuutalbum een album dat laat horen dat Genevieve Stokes een zeer getalenteerde maar ook eigenzinnige muzikante is. 

Hiding Places doet me in muzikaal en vocaal opzicht minder aan Fiona Apple denken dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar de nieuwe songs hebben wel de donkere en wat desolate sfeer van de songs van Fiona Apple. Ondanks de inzet van strijkers klinken de songs op Hiding Places uiterst sober, maar dat voorziet de songs ook van een bijzondere schoonheid en intimiteit. Die schoonheid en intimiteit worden versterkt door de mooie stem van Genevieve Stokes, die nog wat extra eigenzinnigheid toevoegt aan de songs op het album. 

Hiding Places zal vanwege de duur en het karakter van het album waarschijnlijk vooral worden gezien als een tussendoortje, maar het is wel een bijzonder mooi en smaakvol tussendoortje, dat laat horen dat Genevieve Stokes er een is om de in de gaten te houden. 

Erwin Zijleman

Wednesday, 23 September 2026

Alas! The Bomb Voyage ... Mad Tab

Mad Tab is a punk - ska band from Huntingdon Beach, California and the band has exactly these two faces. On the one hand relentless punk music and on the other the ska rhythms from Jamaica, perhaps by way of the U.K. circa 1979.

It is quite a stretch to follow the band's punk side. The album link I received presents the songs in alphabetical order and punk is what the wind blows. At the time of writing, I can't find the album's formal 17 song track list.

Not so long ago, I wrote, in single's review of another punk band, that I did not know if I was able to stomach a whole album by that band. I was getting to that point with Alas! The Bomb Voyage ..., when the mood changed and the first ska track came in.

My track selection starts with 'All Live'. My attention goes out mostly to the drummer. Google's AI tells me his name is Rob Wheeler, the bio coming with the album doesn't mention the name, so I don't know for certain. Fact is, that the dry sound is so tight, so extremely intense that it just leaves me in awe. How can anyone play this fast and so dominant and still be on the beat the whole time and have time for accents? The rest of the band follows the rhythm of course and seems more like a machine than a band.

At the same time there are interesting vocal melodies over the onslaught of music (in the most positive sense of the word). Surprising addition is the keyboard / synth that comes with and sounds through the music, which is pretty unusual for a punk band. According to Google it consists of, beside Wheeler of course of Graham “Gram Tab” Kirlin on guitar, Dave" Dave Tab" Malyjurek  on keyboards, analogue synth and Scott Beattie on bass. All four alternate on vocals, the differences can be heard quite clearly. In that the band reminds me most of Rancid and System of a Down. Production was in the hands of former Fishbone bassist Norwood Fisher.

By the time we've reached the letter G in my order, 'Gone' is still up tempo and punk and then the change sets in 'Good Boi' has a ska rhythm and would have fallen in nicely with a band like The Specials. Jumpy uptempo and very danceable. Both two tones and nutty boys would have enjoyed themselves with the track and the same goes for 'Loose Teeth'. By that time I have gotten into the pace of Alas! The Bomb Voyage ... Is it an album that I can play a lot at home? No, there would be too many objections. Is it an album that I can play when on my own? Hell, yes!

Wout de Natris - van der Borght

Thursday, 17 September 2026

Music For Horses. The Rupert Selection

Less is more is a saying that totally passed the members of The Rupert Selection by. Once the very quiet intro to Music For Horses of 1 minute, 'Hello Horses' is over, the band kicks in and it only seems to go from big to bigger to biggest and at times even beyond that. Hugest is a word that may come close. The Rupert Selection fabricates a wall of sound that becomes impenetrable. It's so huge that my ears pop like when going to a higher altitude.

It is all interspersed with soundscapes and spoken word parts, like Pink Floyd used to lift texts from movies or tv shows, and interludes. Sometimes it goes through the whole of song, this mechanic muttering in the background. 

To think that The Rupert Selection is a trio. There's no way of telling because there is so much happening on Music For Horses. Guitar layers, a huge Hammond organ, horns. The band combines the sound of some of the bigger bands that emerged in 1969 like Blood, Sweat and Tears and Chicago Transit Authority, mix it with garage rock, psychedelic blues  and some symphonic rock from the 70s and later. It all blends into a huge melting pot but really, really reveals itself in 'Devil's Dance', in part a quieter song at that.

The Rupert Selection is Reilly Somach, Peter Crofton, Zak Brown, respectively singer/guitarist, bassist, drummer, but only as their principle instruments. It only starts there for them. They were assisted by producer Steve Lord and a host of other musicians.

In a way I do get the impression that The Rupert Selection wanted to show off everything it is capable of. And at times it does become too much. But never without taste and conviction. When I then read that singer-guitarist Reilly Somach is diagnosed with that awful disease I hear far too many people having this year, it seems that it had to be this way. Everything The Rupert Selection stands for balled into one album. I hope Reilly Somach makes a full recovery, but should this be a goodbye, he could not have wished for a more impressive one. Music For Horses is for horses and all of us. Strength and courage, Reilly!

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Music For Horses here:

https://therupertselection.bandcamp.com/album/music-for-horses 

Saturday, 12 September 2026

Chuck Timely & The Hourglass. ROLE MODEL

Ik had tot dusver niets met de muziek van ROLE MODEL, maar het in augustus verschenen Chuck Timely & The Hourglass is een album vol aangenaam zonnige en volstrekt zorgeloze songs en een onweerstaanbaar lekkere jaren 70 vibe.

Tucker Pillsbury wil heel graag een grote popster worden, maar met de eerste twee albums die hij maakte als ROLE MODEL kwam hij wat mij betreft kwaliteit tekort. Op zijn derde album kiest de Amerikaanse muzikant weer voor een ander geluid en dit keer heeft hij een geluid te pakken waarmee hij zich wel weet te onderscheiden. Chuck Timely & The Hourglass lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en lijkt vol te kiezen voor het vermaak, maar de songs van Tucker Pillsbury zitten dit keer ook knap in elkaar. De songs op Chuck Timely & The Hourglass zijn zwaar aangezet en neigen soms naar kitsch, maar zo ver laat de Amerikaanse muzikant het niet komen. Het levert een mooie zomerse soundtrack op en waarschijnlijk nog veel meer dan dat.

ROLE MODEL is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Tucker Pillsbury, die deze week zijn derde album heeft uitgebracht. Ik heb zijn eerste twee albums wel eens beluisterd en vond er eerlijk gezegd niet zo veel aan. Op zijn debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikant nogal doorsnee pop met invloeden uit de R&B, terwijl hij het op zijn tweede album over een andere boeg gooit en kiest voor singer-songwriter muziek met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook een flinke dosis weinig inspirerende pop. 

Op beide albums hoorde ik wel de grenzeloze ambitie van Tucker Pillsbury om uit te groeien tot een grote popster, maar de daden bleven wat mij betreft flink achter bij de ambities, want echt onderscheiden kon hij zich wat mij betreft niet. Ik had dan ook hele lage verwachtingen van zijn derde album, maar Chuck Timely & The Hourglass heeft wel wat, al wist ik niet direct wat. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik ervan uit dat Chuck Timely & The Hourglass wel eens uit zou kunnen groeien tot een hele fijne ‘guilty pleasure’, maar inmiddels schat ik het nieuwe album van ROLE MODEL hoger in. Na de eerste twee pogingen om een grote popster te worden, kiest Tucker Pillsbury op zijn derde album weer voor een ander geluid en wat mij betreft heeft hij dit keer beet. 

Op zijn nieuwe album kruipt Tucker Pillsbury in de huid van het personage Chuck Timely. Deze Chuck Timely beschikt over het vermogen om door de tijd te reizen en gebruikt deze vaardigheid om door de geschiedenis van de popmuziek te reizen. Bij beluistering van het album is direct duidelijk dat Chuck Timely in eerste instantie in de jaren 70 is neergestreken. 

De songs waarmee het album opent herinneren aan zorgeloze popsongs uit de jaren 70, zoals bijvoorbeeld die van Elton John, maar ook zeker Michael Franks. Ik was zoals gezegd niet zo onder de indruk van de muzikale keuzes die ROLE MODEL op de eerste twee albums maakte, maar op Chuck Timely & The Hourglass heeft de Amerikaanse muzikant zijn geluid gevonden. 

Het album is voorzien van een lekker broeierig en vol geluid en is knap geproduceerd. Zeker met de koortjes ligt overdaad op de loer, maar de koortjes hebben ook een aangename David Bowie ten tijde van Young Americans vibe. Er is een enorme bak instrumenten gebruikt voor het rijk ingekleurde geluid op Chuck Timely & The Hourglass. Het neigt af en toe naar kitsch, maar Tucker Pillsbury blijft wat mij betreft altijd aan de juiste kant van de streep. 

Ik vond hem op zijn vorige albums geen geweldige zanger, maar het geluid op het nieuwe album is hem op het lijf geschreven. Zeker als je het album wat vaker beluistert, wordt het een zoekplaatje met tal van bedoelde of onbedoelde verwijzingen naar hits uit de jaren 70, wat van Chuck Timely & The Hourglass ook een ongelooflijk feelgood album maakt. 

Of Tucker Pillsbury met dit album gaat uitgroeien tot een grote popster durf ik niet te voorspellen, maar ik hoor voor het eerst de potentie van de Amerikaanse muzikant. Over één ding maak ik me wel zorgen en dat is over de tijdmachine van Chuck Timely. Deze brengt hem aan het begin van het album weliswaar feilloos naar de jaren 70, maar blijft hier vervolgens ook steken, wat ik persoonlijk trouwens helemaal niet erg vind.

Erwin Zijleman

 

Je kunt ROLE MODEL hier luisteren en bestellen;

https://rolemodelsongs.bandcamp.com/album/chuck-timely-the-hourglass 

Thursday, 10 September 2026

Free Electricity. The Go

Free Electricity is a new album, well, from 2000. Long lost that is called, but reading up on it, it's more like the people who were responsible for releasing it back then, decided to bury it as deep as possible, never to be heard again. In hindsight, it was the right album at the wrong time.

When I listened to the mp3s I was sent for the first time, I had no idea. What I heard was an inspired band that is belting out psychedelic rock as if there is no tomorrow. There are so many bands trying to emulate what came before, that The Go fitted into that long, long list with ease. The sound is like second half 1960s psych rock, especially the singing, but the recording sound definitely isn't. 2020s Anyone?, sure!

And then I read the bio before I started writing, something I do not always do. That would have brought a nice surprise after writing, wouldn't it? A band that comes to mind while listening to Free Electricity, is MC5. The approach of it's most famous song, 'Kick Out The Jams', can be found on Free Electricity regularly. The energy coming from songs like the title song and 'All Dimensions Are Loose' is tremendous, like, well, free electricity. The Go doesn't hold back for a single second.

The Go formed in 1996 in Detroit and one of its first guitarists was Jack White, who of course went off on his own to global fame. He hadn't forgotten his band mates as he took them on tour with The White Stripes in 2003 on the 'Elephant' tour. The band folded after a final album in 2013.

Back to Free Electricity. It is stressed that the album was a total departure from the garage rock of 'Whatcha Doin' released in 1998, after which Jack White left the band. More experimental, with psychedelia, some eastern influences and free jazz, as the bio says. I hear a lot on Free Electricity but not the peep-oink (translation of the Dutch 'piep-knor') music I associate with free jazz. In general the songs are trippy but mostly straight forward. Okay, in 'Blood Red Sun' things do get a bit wild, but this is still rock and loud rock at that; and experimental, alright.

The songs were all recorded in one of at most two takes, after which the band went in search of extras that the available recording time allowed for. The result is an album that has captured the energy of those almost live takes and the extras that make a song more interesting (at times).

Come 2026, someone at Sub Pop found the tapes, recognised the quality and decided to release the record any way. Something like  that it seems. Today, I can imagine that a label having to come off of the unexpected and huge success of Nirvana and grunge, could not handle Free Electricity at the time and certainly not after an album that, it is said, as I'm not familiar with it, was so different in style. It also shows that someone needs to hold out an open ear, as this album, let's face it, is released 26 years too late. It would have led the pack of psych bands and now is obliged to come late to the party and too late for The Go, as there is no band of that name in existence since 2013.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Free Electricity here:

https://listentothego.bandcamp.com/album/free-electricity 

Tuesday, 8 September 2026

Daughter From Hell. Gracie Abrams

Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance.

De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.

In juli verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell. 

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium. 

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams. 

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind. 

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025). 

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look At My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen. 

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums. 

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau. 

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance.

Erwin Zijleman