Showing posts with label roots. Show all posts
Showing posts with label roots. Show all posts

Saturday, 21 November 2026

In The Garden. Kara Cole

De vijver van de Amerikaanse rootsmuziek is momenteel echt overvol, maar als er nog ruimte is voor een album van een startende muzikante in het genre, zou ik het uitstekende In The Garden van Kara Cole er zeker uit vissen.

Talloze muzikanten dromen van een mooie toekomst in Nashville, Tennessee, maar die mooie toekomst is niet voor iedereen weggelegd. Het vraagt flink wat moed om de stap naar Nashville pas op je veertigste te zetten, maar het heeft in het verleden wel eens gewerkt. Ik hoop dat het Kara Cole ook gaat lukken, want ze heeft met In The Garden een interessant debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat zich niet in het strakke Nashville keurslijf heeft laten persen en hierdoor anders klinkt dan het gemiddelde album uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. In The Garden heeft verder in muzikaal opzicht veel te bieden en Kara Cole beschikt over een uitstekende stem. Ik zou er zeker eens naar luisteren.

Een mij tot dusver onbekende promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville tipte mij onlangs het album In The Garden van Kara Cole. Nu worden mij vrijwel dagelijks nieuwe albums in het genre aangeboden en ik heb inmiddels ook een enorme lijst met persoonlijke favorieten, waardoor er niet veel ruimte meer is voor nieuwe spelers in het genre, maar het album van Kara Cole sprong er wat mij betreft uit in het zeer ruime aanbod van het moment. 

Uit de bij het album geleverde informatie weet ik dat Kara Cole opgroeide in Indianapolis, maar inmiddels deel uitmaakt van het legioen muzikanten dat het geluk zoekt in Nashville, Tennessee. Ik begrijp uit een bericht op haar Facebook-pagina dat ze pas op haar veertigste besloot om haar muzikale dromen te gaan verwezenlijken en naar Nashville verhuisde, waarmee ze in de categorie van de interessante laatbloeiers valt. 

Ik weet verder dat ze het afgelopen jaar veel op het podium heeft gestaan en flink wat moeite heeft moeten doen om de droom van het uitbrengen van een debuutalbum te kunnen realiseren. In The Garden is er uiteindelijk gekomen en het is een album dat is geproduceerd door Kevin Nolan, die gitaar en keyboards speelt in de band van Lainey Wilson, wiens album Whirlwind uit 2024 ik echt een geweldig album vind. 

Ik weet niet hoeveel ervaring Kevin Nolan had als producer, maar ik ben zeer te spreken over de productie van het debuutalbum van Kara Cole en overigens ook van zijn geweldige gitaarwerk op het album. In The Garden is voorzien van een smaakvol rootsgeluid en het is een geluid waarin de gitaren domineren. Binnen de Amerikaanse rootsmuziek kan het op In The Garden meerdere kanten op, maar Kara Cole draait ook haar hand niet om voor een portie ruwe rock ’n roll. 

Het is knap hoe ze kan schakelen tussen relatief sober ingekleurde songs en songs met een lekker vol en veelkleurig bandgeluid. In The Garden klinkt in muzikaal opzicht anders dan de meeste andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en bovendien een stuk veelzijdiger. Het debuutalbum van Kara Cole laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen en springt bovendien makkelijk door de tijd, met hier en daar een jaren 70 vibe, maar ook raakvlakken met de rootsmuziek van het moment. 

In een track als het indrukwekkende Don’t Give In komen alle kanten van de muziek van de Amerikaanse muzikante naar boven en hoor je bovendien goed hoe krachtig de stem van Kara Cole is. De meeste aandacht gaat in Nashville momenteel uit naar de jonge stemmen van countrypopzangeressen en vergeleken met deze zangeressen klinkt de stem van Kara Cole duidelijk ruwer en doorleefder. De muzikante uit Nashville weet zich niet alleen te onderscheiden met haar muziek, maar ook met haar stem, die een zeer karakteristiek en wat mij betreft aangenaam geluid heeft. 

Het duurde even voordat Kara Cole besloot om de sprong naar Nashville te wagen, maar ik ben blij dat ze dit gedaan heeft. Ook met haar songs voegt ze immers iets toe aan alles dat er al is en alles dat momenteel in ruime mate wordt gemaakt in Nashville. Het zal binnen het enorme aanbod van het moment niet meevallen om op te vallen als startende muzikante, maar ik hoop dat de promotor van de muziek van Kara Cole niet alleen mij heeft weten te bereiken met dit uitstekende album.

Erwin Zijleman

Saturday, 7 November 2026

River Shook. River Shook

Na een aantal geweldige albums van Sarah Shook & the Disarmers gaat Sarah Shook verder als River Shook, wat een indrukwekkend mooi debuutalbum oplevert, dat het talent van de Amerikaanse muzikant nog eens onderstreept.

Het eerste soloalbum van River Shook sneeuwde na de verschijning in juli wat onder, maar gelukkig wordt het album langzaam maar zeker toch nog in brede kring opgepikt. Dat is volkomen terecht, want de Amerikaanse muzikant heeft wederom een prachtalbum gemaakt. Het klinkt wat meer ingetogen dan de muziek van de band die River Shook de afgelopen jaren aanvoerde, maar het klinkt nog altijd ruw en eerlijk. De stem van River Shook is er een die van alles met je doet, waarna de indringende teksten, de geweldige songs en een fraai gitaargeoriënteerd geluid de rest doen. Na de prachtalbums van Sarah Shook & the Disarmers en het onderschatte project Mightmare is ook het eerste album van River Shook er weer een om te koesteren.

In het voorjaar van 2018 stuurde een promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville me een album van de mij onbekende Amerikaanse band Sarah Shook & the Disarmers. Years bleek het tweede album van de band uit North Carolina en ik vond het direct een verpletterend mooi album. 

Sarah Shook groeide op in een streng religieus gezin op het platteland van North Carolina en kreeg in haar jeugd geen enkele vrijheid. Toen ze die vrijheid eenmaal had veroverd koos ze voor een ruig en zeker niet gemakkelijk leven, waarin alcohol vaak troost bracht. Ook muziek bleek een goede uitlaatklep en dat komt er allemaal uit op Years, waarop Sarah Shook en haar band op gepassioneerde wijze traditionele Amerikaanse countrymuziek vermengen met rock ’n roll en honky tonk. 

Years eindigde in 2018 op de derde plaats in mijn jaarlijstje en dat vind ik nog steeds volkomen terecht. Met Nightroamer uit 2022 en Revelations uit 2024 volgden nog twee uitstekende albums, waarop de band af en toe wat opschoof richting indierock, maar ook de traditionele countrymuziek niet werd vergeten. Tussendoor maakte Sarah Shook onder de naam Mightmare het flink afwijkende, met elektronica gevulde en totaal onbegrepen Cruel Liars, maar dat album is beter dan ik vier jaar geleden dacht. 

Sarah Shook gaat inmiddels als River Shook en als non-binair persoon door het leven en leverde vorige week een soloalbum onder deze naam af. Ik heb inmiddels al acht jaar een enorm zwak voor de Amerikaanse muzikant, die het allemaal niet voor niets heeft gekregen in het leven, maar zich knap staande heeft gehouden en was daarom heel nieuwsgierig naar het nieuwe album. 

Na vier (in 2017 verscheen het ook uitstekende debuutalbum Sidelong) fantastische albums van Sarah Shook & the Disarmers ligt de lat hoog voor River Shook, maar de Amerikaanse muzikant stelt wederom niet teleur. Het eerste album van River Shook klinkt wat meer ingetogen en wat minder stevig dan de muziek van de band, maar de verschillen moeten ook niet overdreven worden. 

De stem van River Shook is er nog altijd een die direct iets met je doet en ook de persoonlijke en indringende teksten vol ellende herinneren aan de albums van Sarah Shook & the Disarmers. Ook in muzikaal opzicht hoor ik veel overeenkomsten, zeker wanneer de gitaren wat ruwer klinken. Het debuutalbum van River Shook leunt weer wat dichter tegen de traditionele countrymuziek aan, maar de rock ’n roll is zeker niet verdwenen. 

Zeker de wat meer ingetogen countrysongs laten horen hoe mooi en doorleefd de stem van de muzikant uit Chapel Hill, North Carolina, is. River Shook werkte op het album van Mightmare en op het laatste album van Sarah Shook & the Disarmers samen met gitarist Blake Talent en hij speelt ook een voorname rol op dit album. River Shook en Blake Talent zijn verantwoordelijk voor de productie van het album en voor het overgrote deel van de muziek, waarin het fraaie gitaarspel van Blake Talent een belangrijke rol speelt. 

Ik luister nog altijd regelmatig naar de albums van de voormalige band van River Shook, die wat mij betreft moeten worden gerekend tot het allerbeste dat de Amerikaanse rootsmuziek de afgelopen tien jaar te bieden had. Het eerste soloalbum van River Shook voegt iets toe aan deze geweldige albums en doet er zeker niet voor onder. Knap werk weer.

Erwin Zijleman

 

Je kunt River Shook hier luisteren en bestellen:

https://rivershook.bandcamp.com/album/river-shook 

Monday, 5 October 2026

Broken Souvenir. Bywater call

Bywater Call uit Toronto heeft de afgelopen jaren op het podium met veel succes gewerkt aan haar reputatie, maar het in augustus verschenen album Broken Souvenirs laat horen dat de band ook in de studio tot grootse dingen in staat is.

Broken Souvenirs is het vierde album van Bywater Call, maar het eerste album van de band dat ik heb beluisterd. Ik zag de band al wel op het podium en dat leek me de plek waar de muziek van de Canadese band het best tot zijn recht komt. Dat is misschien zo, maar ook het nieuwe album van de band mag er zijn en ik vind Broken Souvenirs alleen maar beter worden. Het nieuwe album van Bywater Call laat een opwindende mix van met name soul, blues, gospel en rock horen. Het is een mix die opvalt door veel muzikaal vuurwerk, maar het meeste vuurwerk komt van zangeres Meghan Parnell die echt geweldig zingt. Het levert een buitengewoon overtuigend album op, dat doet uitzien naar volgende optredens van de band, maar ook als album overtuigt.

De Canadese band Bywater Call zag ik eerder dit jaar in de Leidse Qbus optreden en dat was een zeer indrukwekkend of misschien zelfs wel verpletterend optreden. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit Toronto, maar het smaakte naar veel meer. 

Blikvanger van de band is zangeres Meghan Parnell, die beschikt over een geweldige soulstem, maar ook in muzikaal opzicht heeft de zevenkoppige band veel te bieden met onder andere een uitstekende gitarist en twee geweldige blazers, die samen trompet, trombone en saxofoon voor hun rekening nemen. 

In augustus is een nieuw album van Bywater Call verschenen en dat herinnerde me direct weer aan het concert van dit voorjaar. De Canadese band leek me op voorhand een band die op het podium tot grote hoogten stijgt, maar op een album niet helemaal uit de verf komt. 

Dat vooroordeel kon echter vrij snel van tafel bij beluistering van het album. Broken Souvenirs is het vierde studioalbum van Bywater Call en het is een album dat goed laat horen wat de band te bieden heeft. De band heeft de passie en de energie van haar optredens perfect weten te vangen op Broken Souvenirs, dat uit de speakers knalt en zorgt voor een flinke energieboost. 

Ook op Broken Souvenirs imponeert de Canadese band met de stem van Meghan Parnell, die echt geweldig zingt. Het is een stem die is gemaakt voor soulvol repertoire, maar ook in omliggende genres maakt Meghan Parnell indruk met haar stem, die flink kan uithalen, maar ook kan doseren. Het is een stem die hier en daar wordt ondersteund door al even mooie en krachtige stemmen op de achtergrond, wat de zang op het album nog wat mooier en trefzekerder maakt. 

Ook de muzikanten die Meghan Parnell omringen leveren vakwerk op het nieuwe album van Bywater Call. De ritmesectie speelt subtiel, het gitaarwerk en het toetsenwerk zijn fraai, waarna de bijdragen van de blazers het geluid van de band voorzien van nog wat extra vuur en strijkers incidenteel zorgen voor extra sfeer. 

Broken Souvenirs is in muzikaal en vocaal opzicht een topalbum, maar het is ook een buitengewoon veelzijdig album. De Canadese band is uitstekend op dreef in de soulvolle songs op het album, maar kan ook uit de voeten met blues, (Southern) rock, gospel en nog veel meer. Hoe veelzijdig de band is hoor je in het prachtige Clutter, waarin al het muzikale vuurwerk wordt vervangen door een banjo en je hoort dat de band ook heel ingetogen kan spelen. 

Op het podium maakte Bywater Call zoals gezegd diepe indruk, maar luisteren naar Broken Souvenirs is een waardig alternatief. Ik ken de andere albums van de band niet, maar ik ben onder de indruk van de songs op het nieuwe album. Het zijn songs die zich hebben laten inspireren door muziek uit vervlogen tijden, wat Broken Souvenirs voorziet van een nostalgisch tintje, maar de nieuwe songs van de Canadese band klinken ook fris. 

Het knappe van Broken Souvenirs is dat Bywater Call de ruwe energie van haar optredens heeft weten te vangen in de in de studio opgenomen songs, maar ook diepgang en verfijning heeft toegevoegd. Het album is ook nog eens prachtig geproduceerd, wat geen eenvoudige klus is bij zo veel muzikaal en vocaal vuurwerk. 

Begin volgend jaar is de band weer te zien op de Nederlandse podia, maar met het uitstekende Broken Souvenirs haal je Bywater Call ook nu al in huis. Liefhebbers van dampende rootsmuziek in de breedste zin van het woord moeten hier zeker eens naar luisteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt hier luisteren naar en Broken Souvenir bestellen:

https://continentalrecordservices.bandcamp.com/album/broken-souvenirs. 

Friday, 2 October 2026

Sorry, Kid. Johanna Samuels

Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar de muzikante uit Los Angeles leverde de afgelopen jaren al twee uitstekende albums af, die in augustus jongstleden werden overtroffen door het in alle opzichten prachtige nieuwe album Sorry, Kid.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels is niet vies van flink wat melancholie in haar songs, maar laat haar nieuwe album Sorry, Kid uit de speakers komen en de donkere wolken van het moment maken onmiddellijk plaats voor uitbundige zonnestralen. Die zonnestralen komen van de fraaie klanken op het album, die vakkundig zijn vastgelegd door producer Jonathan Rado. Het zijn klanken vol referenties naar muziek uit een ver verleden, maar het nieuwe album van Johanna Samuels klinkt ook fris en eigentijds. De muzikante uit Los Angeles is een uitstekende songwriter, maar ze overtuigt ook op haar nieuwe album weer als zangeres. Johanna Samuels is nog niet heel bekend, maar is op Sorry, Kid echt heel erg goed.

De Amerikaanse muzikante Johanna Samuels debuteerde in 2021 met het album Excelsior!, dat volgde op twee hele aardige EP’s. De EP’s hadden me zeker nieuwsgierig gemaakt naar het debuutalbum van de muzikante uit Los Angeles, maar Excelsior! overtrof mijn verwachtingen ruimschoots. 

Johanna Samuels combineert op haar eerste album invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met zonnige en wat psychedelische Californische pop en dat klinkt bijzonder aangenaam. Excelsior! bevat bovendien sterke en fraai melancholische songs, is zeer smaakvol ingekleurd en prachtig geproduceerd door Sam Evian en Johanna Samuels beschikt ook nog eens over een mooie en karakteristieke stem. 

Na haar memorabele debuutalbum werd Johanna Samuels opnieuw geplaagd door de lockdowns van de coronapandemie, die een vliegende start van haar carrière wederom in de weg zaten. Desondanks was ook het in 2023 verschenen en door niemand minder dan Josh Kaufman geproduceerde Bystander een sterk album. Ook op haar tweede album combineert de Amerikaanse muzikante op bijzondere wijze behoorlijk melancholische songs met verrassend zonnige klanken, waarin wederom echo’s uit de psychedelische Californische pop van weleer te horen zijn. 

Drie jaar na Bystander is deze week het derde album van Johanna Samuels verschenen en na twee albums die overliepen van de belofte, laat de muzikante uit Los Angeles op haar nieuwe album horen dat ze de belofte inmiddels ver voorbij is. Na Sam Evian en Josh Kaufman wist Johanna Samuels wederom een vooraanstaande producer te strikken, want Sorry, Kid is geproduceerd door de onder andere van Weyes Blood, Father John Misty, The Lemon Twigs en zijn eigen band Foxygen bekende Jonathan Rado. 

Ook op Sorry, Kid laat de muzikante uit Los Angeles de inmiddels van haar bekende mix van invloeden horen, maar ze heeft haar geluid wel verder geperfectioneerd. Dat deed ze deels in de studio waar Elliott Smith, een van haar muzikale helden, zijn muziek opnam. Ook Sorry, Kid laat direct vanaf de eerste noten echo’s uit een ver verleden horen en het zijn wederom fraaie echo's. 

In de openingstrack hoor ik Beatlesque arrangementen en ook gitaarwerk dat herinnert aan de fameuze Britse band, maar in de meeste tracks die volgen is het vizier weer gericht op de thuisbasis van Johanna Samuels en klinken met enige regelmaat invloeden van The Beach Boys door. Ook op Sorry, Kid worden zonnige en psychedelische Californische klanken uit het verleden gecombineerd met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, met hier en daar uitstapjes richting indierock. 

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal nog net wat mooier en interessanter dan op de eerste twee albums en ook de stem van Johanna Samuels spreekt me nog net wat meer aan. Het is een stem die de persoonlijke songs op het album met veel gevoel en zeggingskracht vertolkt en bijdraagt aan het karakteristieke geluid van de Amerikaanse muzikante. 

Johanna Samuels is bij het grote publiek nog behoorlijk onbekend, maar uit de producers die ze weet te strikken blijkt dat ze in de muziekscene van Los Angeles zeer wordt gewaardeerd, hetgeen verder wordt onderstreept door de gastbijdragen van onder andere Erin Rae, Madison Cunningham en Tyler Ballgame, die Sorry, Kid nog wat mooier maken. 

Ik heb wel wat met de eerste twee albums van Johanna Samuels, die ik nog met enige regelmaat beluister, maar met het in alle opzichten even indrukwekkende als prachtige Sorry, Kid zet ze wat mij betreft een reuzenstap.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Sorry, Kid hier luisteren en bestellen:

https://johannasamuels.bandcamp.com/album/sorry-kid

Tuesday, 22 September 2026

Castle Hill. Mel Parsons

Iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene in de gaten houdt, kent waarschijnlijk de talenten van singer-songwriter Mel Parsons, die met haar nieuwe album Castle Hill weer fraai werk toevoegt aan haar bijzondere oeuvre.

Mel Parsons en haar band en producer stapten zonder songs een Nieuw-Zeelandse studio in, waar onder hoge druk toch het een en ander in elkaar werd gesmeed. Het levert in augustus een nieuw album op van de talentvolle muzikante uit Christchurch. Mel Parsons maakte indruk met haar vorige albums, waarop ze vooral imponeerde met haar stem. Die stem staat ook centraal op haar nieuwe album, waarop de muziek net wat ruwer klinkt. De tijdsdruk in de studio heeft ook een positief effect gehad, want Castle Hill is een energiek klinkend album. Het is ook een album met zeer persoonlijke songs, die met veel gevoel worden vertolkt door de wederom prachtig zingende Mel Parsons.

Natuurlijk was het de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out die me een paar jaar geleden wees op de muziek van Mel Parsons. Ik keek wekelijks uit naar de nieuwsbrief van de muziekwinkel uit Auckland, die me de afgelopen jaren een enorme stapel interessante tips heeft opgeleverd. Flying Out sloot drie maanden geleden helaas voorgoed haar deuren, maar de muziek van Mel Parsons weet me inmiddels gelukkig op eigen kracht te bereiken. 

Het in augustus verschenen Castle Hill is het zevende album van de muzikante uit Christchurch en de opvolger van het iets meer dan twee jaar geleden verschenen Sabotage. Ik leerde de muziek van Mel Parsons kennen in 2018 toen haar vierde album Glass Heart verscheen. Het is een album dat direct indruk maakt met de prachtige stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante, maar Glass Heart valt ook op door de zeer fraaie productie van de gelouterde Mitchell Froom, die het album heeft voorzien van een mooi en sfeervol geluid. 

Sindsdien werkt Mel Parsons met producer Josh Rogan, die ook twee keer fraai werk leverde. Sabotage was twee jaar geleden met nog geen 29 minuten muziek aan de korte kant, maar Mel Parsons leverde wel kwaliteit. Dat doet ze ook met Castle Hill, dat gelukkig wel weer een wat langere speelduur heeft. 

Het nieuwe album van Mel Parsons werd opgenomen in Castle Hill Village, in een nationaal park op ruim een uur rijden van Christchurch. Ook op haar zevende album werkt Mel Parsons samen met producer Josh Rogan, die net als de leden van haar band zonder voorbereiding afreisde naar de studio in Castle Hill Village. 

In de kleine studio was maar net genoeg ruimte voor de Nieuw-Zeelandse muzikante en haar band en dat hoor je. De songs op Castle Hill werden noodgedwongen live in de studio opgenomen en dat pakt goed uit. Het album klinkt net wat ruwer en minder geproduceerd dan zijn voorgangers en ook wat energieker. Gitaren staan ook dit keer centraal in het geluid van Mel Parsons, die meestal het etiket rootsmuziek opgeplakt krijgt. Dat etiket vind ik niet altijd van toepassing op haar muziek, maar Castle Hill past redelijk goed in het hokje rootsmuziek. 

Er is hoorbaar minder gesleuteld aan het geluid van Mel Parsons dan op bijvoorbeeld Glass Heart, dat duidelijk het stempel bevat van Mitchell Froom, die overigens is te horen in een van de songs op het nieuwe album. Castle Hill klinkt wat minder opgepoetst en daar is niets mis mee. Het geluid op het album is warm en sfeervol en vormt een mooie basis voor de zang van Mel Parsons. 

De Nieuw-Zeelandse muzikante liet op haar vorige albums horen dat ze beschikt over een hele mooie stem en die stem schittert ook op haar nieuwe album. Het is een album met persoonlijke songs, waarin ook een zwaar thema als misbruik en emotionele mishandeling niet uit de weg wordt gegaan en Mel Parsons zichzelf zeker niet spaart.

Met het net wat ruwer en directer klinkende Castle Hill heeft Mel Parsons een album afgeleverd dat iets toevoegt aan haar mooie oeuvre en het is wederom een album dat haar klasse onderstreept. Alleen al vanwege de stem van de muzikante uit Christchurch is Castle Hill al een goed album, maar de lekker ruwe en hoorbaar met veel plezier gemaakte muziek op het album en de uitstekende songs tillen ook Castle Hill weer flink boven de middelmaat uit. Flying Out is helaas niet meer, maar de mooie muziek uit Nieuw-Zeeland is gelukkig gebleven.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Castle Hill hier luisteren en bestellen:

https://melparsons.bandcamp.com/album/castle-hill 

Saturday, 12 September 2026

Chuck Timely & The Hourglass. ROLE MODEL

Ik had tot dusver niets met de muziek van ROLE MODEL, maar het in augustus verschenen Chuck Timely & The Hourglass is een album vol aangenaam zonnige en volstrekt zorgeloze songs en een onweerstaanbaar lekkere jaren 70 vibe.

Tucker Pillsbury wil heel graag een grote popster worden, maar met de eerste twee albums die hij maakte als ROLE MODEL kwam hij wat mij betreft kwaliteit tekort. Op zijn derde album kiest de Amerikaanse muzikant weer voor een ander geluid en dit keer heeft hij een geluid te pakken waarmee hij zich wel weet te onderscheiden. Chuck Timely & The Hourglass lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en lijkt vol te kiezen voor het vermaak, maar de songs van Tucker Pillsbury zitten dit keer ook knap in elkaar. De songs op Chuck Timely & The Hourglass zijn zwaar aangezet en neigen soms naar kitsch, maar zo ver laat de Amerikaanse muzikant het niet komen. Het levert een mooie zomerse soundtrack op en waarschijnlijk nog veel meer dan dat.

ROLE MODEL is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Tucker Pillsbury, die deze week zijn derde album heeft uitgebracht. Ik heb zijn eerste twee albums wel eens beluisterd en vond er eerlijk gezegd niet zo veel aan. Op zijn debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikant nogal doorsnee pop met invloeden uit de R&B, terwijl hij het op zijn tweede album over een andere boeg gooit en kiest voor singer-songwriter muziek met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook een flinke dosis weinig inspirerende pop. 

Op beide albums hoorde ik wel de grenzeloze ambitie van Tucker Pillsbury om uit te groeien tot een grote popster, maar de daden bleven wat mij betreft flink achter bij de ambities, want echt onderscheiden kon hij zich wat mij betreft niet. Ik had dan ook hele lage verwachtingen van zijn derde album, maar Chuck Timely & The Hourglass heeft wel wat, al wist ik niet direct wat. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik ervan uit dat Chuck Timely & The Hourglass wel eens uit zou kunnen groeien tot een hele fijne ‘guilty pleasure’, maar inmiddels schat ik het nieuwe album van ROLE MODEL hoger in. Na de eerste twee pogingen om een grote popster te worden, kiest Tucker Pillsbury op zijn derde album weer voor een ander geluid en wat mij betreft heeft hij dit keer beet. 

Op zijn nieuwe album kruipt Tucker Pillsbury in de huid van het personage Chuck Timely. Deze Chuck Timely beschikt over het vermogen om door de tijd te reizen en gebruikt deze vaardigheid om door de geschiedenis van de popmuziek te reizen. Bij beluistering van het album is direct duidelijk dat Chuck Timely in eerste instantie in de jaren 70 is neergestreken. 

De songs waarmee het album opent herinneren aan zorgeloze popsongs uit de jaren 70, zoals bijvoorbeeld die van Elton John, maar ook zeker Michael Franks. Ik was zoals gezegd niet zo onder de indruk van de muzikale keuzes die ROLE MODEL op de eerste twee albums maakte, maar op Chuck Timely & The Hourglass heeft de Amerikaanse muzikant zijn geluid gevonden. 

Het album is voorzien van een lekker broeierig en vol geluid en is knap geproduceerd. Zeker met de koortjes ligt overdaad op de loer, maar de koortjes hebben ook een aangename David Bowie ten tijde van Young Americans vibe. Er is een enorme bak instrumenten gebruikt voor het rijk ingekleurde geluid op Chuck Timely & The Hourglass. Het neigt af en toe naar kitsch, maar Tucker Pillsbury blijft wat mij betreft altijd aan de juiste kant van de streep. 

Ik vond hem op zijn vorige albums geen geweldige zanger, maar het geluid op het nieuwe album is hem op het lijf geschreven. Zeker als je het album wat vaker beluistert, wordt het een zoekplaatje met tal van bedoelde of onbedoelde verwijzingen naar hits uit de jaren 70, wat van Chuck Timely & The Hourglass ook een ongelooflijk feelgood album maakt. 

Of Tucker Pillsbury met dit album gaat uitgroeien tot een grote popster durf ik niet te voorspellen, maar ik hoor voor het eerst de potentie van de Amerikaanse muzikant. Over één ding maak ik me wel zorgen en dat is over de tijdmachine van Chuck Timely. Deze brengt hem aan het begin van het album weliswaar feilloos naar de jaren 70, maar blijft hier vervolgens ook steken, wat ik persoonlijk trouwens helemaal niet erg vind.

Erwin Zijleman

 

Je kunt ROLE MODEL hier luisteren en bestellen;

https://rolemodelsongs.bandcamp.com/album/chuck-timely-the-hourglass 

Saturday, 5 September 2026

Tailspin. Eleni Mandell

De muziek van Eleni Mandell is helaas voor velen nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar albums zijn stuk voor stuk serieuze aanraders en dat geldt ook weer voor het in mei verschenen album Tailspin.

De Amerikaanse muzikante Eleni Mandell heeft inmiddels een dozijn albums op haar naam staan en ze zijn allemaal goed. Met het in 2019 verschenen Wake Up Again leverde ze wat mij betreft haar meesterwerk af, maar nu keert ze na een stilte van zeven jaar gelukkig weer terug met een nieuw album. Tailspin klinkt weer anders dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar gebleven zijn de uitstekende songs en de bijzonder mooie stem. Tailspin is een behoorlijk veelzijdig album geworden, dat makkelijk schakelt tussen genres, maar het is wat mij betreft ook een typisch Eleni Mandell album. Het is veel te lang stil geweest, maar gelukkig is ze terug met wederom een uitstekend album.

De muziek van de Amerikaanse muzikante Eleni Mandell ken ik inmiddels al meer dan 25 jaar en het is muziek die ik bijzonder hoog heb zitten. Eleni Mandell maakte in 1998 direct een verpletterende indruk met haar door Jon Brion geproduceerde debuutalbum Wishbone en sindsdien levert ze het ene na het andere prachtalbum af. De muzikante uit Los Angeles maakte tussen 2000 en 2019 maar liefst tien albums en ze zijn allemaal van torenhoge kwaliteit. 

Ik noemde de albums in mijn recensie van het in 2019 verschenen Wake Up Again een serie klassiekers en daar sta ik nog steeds achter. Als ik in het oeuvre van Eleni Mandell de onbetwiste klassieker moet kiezen kom ik zonder enige twijfel uit bij Wake Up Again uit 2019, want dat is inmiddels een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik luisterde deze week weer eens naar het album en was direct weer in katzwijm door de geweldige songs, door de uitstekende stem van Eleni Mandell en vooral door het prachtige gitaarspel op het album van gitarist Milo Jones, die de sterren van de hemel speelt. 

Wake Up Again haalde in 2019 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album mijn jaarlijstje moeten aanvoeren. Ik luisterde weer eens naar Wake Up Again vanwege het verschijnen van een nieuw album van Eleni Mandell. De Amerikaanse muzikante was in de eerste jaren van haar carrière uitermate productief, maar tussen Wake Up Again en het deze week verschenen Tailspin zit een gat van maar liefst zeven jaar. 

Iedereen die het oeuvre van Eleni Mandell kent weet dat ze op ieder album weer net wat anders klinkt, waardoor het op zich geen verrassing is dat Tailspin anders klinkt dan zijn voorganger. Dat is in dit geval wel jammer, want het geluid van Wake Up Again zal me waarschijnlijk nooit vervelen en had nog best een extra album meegekund. Heel lang hoef ik er niet over te treuren, want Wake Up Again neemt niemand me meer af en ook op Tailspin maakt Eleni Mandell weer indruk met haar songs. 

Het vorige album van Eleni Mandell werd gedomineerd door bijzonder mooi gitaarspel, maar op Tailspin kiest ze voor een voller en vooral ook gevarieerder geluid. Een aantal songs op het album is opvallend rijk georkestreerd, maar Tailspin bevat ook een aantal behoorlijk soberder ingekleurde songs. De muziek van Eleni Mandell is bijna nooit in een hokje te duwen en ook Tailspin laat zich weer beïnvloeden door uiteenlopende genres, al past het grootste deel van het album wel onder de noemer van Amerikaanse rootsmuziek. 

Ook Tailspin is weer een album dat af en toe herinnert aan muziek uit een ver verleden, maar de songs van Eleni Mandell klinken ook altijd fris. Het doet me soms denken aan de songs van Aimee Mann, maar dat kan een song later weer een totaal onzinnige vergelijking zijn. Tailspin heeft ook wat meer jazzy momenten en ook dat kan Eleni Mandell goed aan met haar stem. 

Met haar stem maakte de muzikante uit Los Angeles ruim 25 jaar geleden al heel veel indruk en haar stem is gedurende de jaren zeker niet minder geworden en maakt misschien zelfs nog wel meer indruk dan op de vroege albums van Eleni Mandell. 

Na zeven jaar stilte was de muziek van Eleni Mandell bij mij weer wat naar de achtergrond gedrongen, maar dankzij het uitstekende Tailspin staat ze weer in het middelpunt van mijn belangstelling en ga ik ook al die andere prachtalbums er weer eens bij pakken.

Erwin Zijleman

Tuesday, 25 August 2026

A Sign in the Weather. Bella White

De Canadese muzikante Bella White maakte een onuitwisbare indruk met haar vorige album Among Other Things, maar imponeert als zangeres en songwriter op het werkelijk prachtig klinkende A Sign in the Weather.

Bella White is pas 25 jaar oud, maar haar stem klinkt veel ouder. Het is een stem met heel veel emotie en doorleving, waardoor ieder woord dat ze zingt hard binnenkomt. Dat was ook al zo op haar vorige album, dat terecht werd geprezen door de critici. Ik vind Among Other Things nog altijd een geweldig album, maar het in juli verschenen A Sign in the Weather is wat mij betreft nog wat beter. Bella White maakte haar album in New Orleans met lokale muzikanten, die tekenen voor een tijdloos folk- en countrygeluid. Het is een geluid dat heel goed past bij de stem van Bella White, die laat horen dat ze sinds haar zo bejubelde vorige album alleen maar beter is geworden.

Just Like Leaving, het debuutalbum van de Canadese singer-songwriter Bella White, sneeuwde in de eerste herfst van de coronapandemie helaas wat onder, maar haar in het voorjaar van 2023 verschenen tweede album kreeg gelukkig wel flink de aandacht die het verdiende. 

Bella White was pas 22 jaar oud toen Among Other Things verscheen, maar het album maakte wat mij betreft een verpletterende indruk. Dat Bella White voor de productie van haar album niemand minder dan Jonathan Wilson had weten te strikken en ook nog onder andere Buck Meek en Drew Erickson naar de studio haalde hielp zeker, maar ze maakte vooral zelf indruk met haar songs en haar stem. 

In mijn recensie van Among Other Things noemde ik Bella White een van de beste zangeressen binnen de rootsmuziek van dat moment en dat was zeker niet overdreven. De zang op Among Other Things is echt bijzonder mooi, maar ook het brede palet aan invloeden en de fraaie klanken en productie tillen het album ver boven het maaiveld uit. 

Bella White heeft de lat hoog gelegd met haar tweede album, waardoor ik met hoge verwachtingen begon aan de beluistering van haar deze week verschenen nieuwe album. Bella White kreeg na de release van haar tweede album te maken met pieken en dalen in haar leven en verruilde Canada na een verbroken relatie voor de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van haar nieuwe album A Sign in the Weather streek ze neer in New Orleans, Louisiana, waar ze samen met producer en muzikant Ross Farbe haar nieuwe album produceerde. Ik ken Ross Farbe eigenlijk alleen van de albums van Esther Rose, maar A Sign in the Weather is net als het vorige album een prachtig klinkend album. 

Bella White deed voor haar vorige album een beroep op een aantal grote namen, maar op haar nieuwe album zijn vooral lokale muzikanten te horen. Het zijn muzikanten die overigens prima spelen en onder andere sfeervolle bijdragen van de viool en de pedal steel toevoegen aan het geluid van Bella White. 

De Canadese muzikante maakte op haar debuutalbum nog Appalachen folk, maar op A Sign in the Weather hoor ik vooral invloeden uit de folk en de country, met hier en daar uitstapjes naar de kosmische country. Zeker als de pedal steel invalt klinkt de muziek op het album echt prachtig, waardoor ik A Sign in the Weather in muzikaal opzicht nog interessanter vind dan het vorige album. 

Bella White heeft indringende songs geschreven over de voorspoed en tegenspoed in haar leven en het zijn stuk voor stuk aansprekende songs. Het mooist op A Sign in the Weather is echter de stem van Bella White, die nog maar eens laat horen dat ze een van de beste zangeressen in het genre is. De Canadese muzikante is nog altijd piepjong, maar heeft een stem die overloopt van gevoel en doorleving. 

Het is een stem die je op A Sign in the Weather song na song bij de strot grijpt en die alleen maar mooier wordt wanneer je het album vaker hoort. Het is ook een stem die prachtig past bij de sfeervolle rootsklanken op het album en die de meeste indruk maakt wanneer de muziek behoorlijk sober is. 

Zeker in de meest melancholische momenten op het album snijdt de stem van Bella White dwars door de ziel en klinkt ze niet als een jonge singer-songwriter, maar als een oude ziel. Het vorige album van Bella White was prachtig, maar A Sign in the Weather is als je het mij vraagt nog wat indrukwekkender. Wat een talent deze Bella White.

Erwin Zijleman

 

Je kunt A Sign In The Weather hier luisteren en bestellen:

https://bellawhitemusic.bandcamp.com/album/a-sign-in-the-weather 

Saturday, 22 August 2026

Big Time Roller Coaster Feeling. Mia Kelly

De Canadese muzikante Mia Kelly is buiten haar moederland helaas nog niet heel bekend, maar heeft met het uitstekende Big Time Roller Coaster Feeling een rootsalbum gemaakt dat een groot publiek moet kunnen aanspreken.

Dat Canada beschikt over een hele interessante muziekscene waarin ook geweldige rootsmuziek wordt gemaakt is bekend, maar toch trekken Canadese muzikanten in Nederland helaas minder aandacht dan hun Amerikaanse collega’s. Ook Big Time Roller Coaster Feeling van Mia Kelly krijgt nog niet heel veel aandacht, maar het is in alle opzichten een geweldig album. De songs zijn aansprekend, de muziek op het album klinkt bijzonder mooi, de productie is fraai en dan is er ook nog eens de prachtige stem van de Canadese muzikante, die je elf songs lang ontroert en betovert. Mia Kelly leverde twee jaar geleden een prachtig debuutalbum af en ook haar nieuwe album is ijzersterk.

In de week voorafgaand aan “Release Friday” maak ik een eerste selectie op basis van een flink aantal releaselijsten uit binnen- en buitenlands, die ik wekelijks bestudeer. In een van deze lijsten kwam ik de naam van Mia Kelly tegen, die ik voor de zekerheid toch maar even heb opgezocht.

Op Spotify vond ik een aantal interessante recente singles van de mij tot voor kort onbekende Canadese singer-songwriter, maar ik was eigenlijk vooral onder de indruk van het mini-album Garden Through the War dat ze in 2022 uitbracht en nog wat meer van haar debuutalbum To Be Clear dat in 2024 verscheen. 

Het door Jim Bryson (Kathleen Edwards) geproduceerde To Be Clear is een album dat twee jaar geleden zomaar uit had kunnen groeien tot een van mijn favoriete albums van het jaar, wat voor mij nog maar eens duidelijk maakt dat ik de Canadese muziekscene veel beter in de gaten moet houden. 

Ook met Big Time Roller Coaster Feeling heeft Mia Kelly een uitstekend album gemaakt. De Canadese muzikante heeft in eigen land inmiddels een aantal muziekprijzen binnengesleept en dat begrijp ik, want Mia Kelly beschikt over meerdere talenten, die op haar nieuwe album optimaal uit de verf komen. 

Haar nieuwe album krijgt nog niet heel veel aandacht, maar de Britse muziekwebsite Americana UK heeft het album inmiddels wel gerecenseerd. Het is een website die ik hoog heb zitten, maar in de recensie van Big Time Roller Coaster Feeling kan ik me niet vinden. Americana UK heeft veel minder met pop dan ik heb, maar de flirts met pop die de Britse muziekwebsite hoort en waar het zich kennelijk aan stoort, hoor ik eerlijk gezegd echt niet op het nieuwe album van Mia Kelly. 

Vergeleken met To Be Clear klinkt Big Time Roller Coaster Feeling soms wat voller en verder zijn de songs misschien net wat lichter dan op het vorige album, maar ik vind het echt een 100% rootsalbum. De songs van de muzikante uit Gatineau, Québec, klinken in een aantal gevallen voor mij zelfs als redelijk traditionele aandoende rootssongs, zeker als ze wat minder uitbundig zijn ingekleurd en wanneer de instrumenten die domineren in de Amerikaanse rootsmuziek het voortouw nemen, wat in de meeste songs het geval is. 

Ik vind het nieuwe album van Mia Kelly persoonlijk juist prachtig klinken. Het album is voorzien van een warm geluid en ook wanneer de muziek net wat voller klinkt, blijven de songs van Mia Kelly intiem klinken. De mij onbekende producer Connor Seidel heeft niet de status van Jim Bryson, die het vorige album produceerde, maar ik heb wel wat met de productie van Big Time Roller Coaster Feeling. 

Ik heb nog meer met de stem van Mia Kelly, die mij met de eerste noten te pakken had en sindsdien alleen maar meer indruk maakt met haar prachtige stem. De Canadese muzikante zingt redelijk ingehouden, maar met veel gevoel, waardoor haar songs mij direct wisten te raken. Het zijn stuk voor stuk aansprekende songs en het zijn songs die gevarieerder klinken dan op de meeste andere rootsalbums. 

Ik vond Big Time Roller Coaster Feeling nog wat mooier toen ik het album met de koptelefoon beluisterde, want toen raakte ik nog wat meer onder de indruk van de zeer smaakvolle muziek op het album, van de prachtige productie en vooral van de imponerende stem van Mia Kelly. De flirts met pop hoor ik nog steeds niet op dit album, dat ik zelf schaar onder de beste rootsalbums van het moment.

Erwin Zijleman

Thursday, 9 July 2026

These Are The Days. Michaela Anne

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het in mei verschenen en wederom prachtige album These Are the Days.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die in mei zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.

De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en in dezelfde week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Zo besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en is nu het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Erwin Zijleman

 

Je kunt These Are The Days hier luisteren en bestellen:

https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days 

Monday, 29 June 2026

Regenesis. Girl With A Hawk

Girl With A Hawk is a band from Boston that I may well be following from the very first single onwards. Come 2026, here is its debut album and yes, it is as nice as I had hoped it would be. It does come with a surprise though. Based on e.g. recent single 'Wasn't It Just Yesterday', I had betted on a harder rocking album. It turns out it is more of a roots album than I had expected. An album that here and there brings Hazeldine to mind, and in a positive way, I'm more than o.k. with.

Let me start for that reason with the song 'The Fighter', the fourth on the album. When the guitar intro starts, my first thought was hey, a cover of 'Zombie' with an Oasis twist? Then the lead guitar joins and I'm back with guitarist Jeffrey Richards' lead melodies in my favourite Hazeldine song, 'Drive'. Girl With A Hawk manages to create this mix of rock and americana in a very successful way too. A twangy lead guitar, a fiddle and great harmonies. The band expands the song more and more, turning 'The Fighter' into an epic anthem by way of the long outro.

Overall, I notice how pleasant Regenesis sounds and can be listened to. Most likely the band sounds far smoother than in a live setting but as I'm not geolocated in the right place, chances are I will never know. The album allows for great listening and that is a very much worthwhile position to be in.

Girl With A Hawk formed during the pandemic and started to release singles quite soon after. Singer and songwriter Linda S. Viens (vocals, electric and acoustic guitar) was joined by Richard Lamphear (keyboards, backing vocals); Daniel Coughlin (guitars, backing vocals); Daniel George Bernfeld (bass, backing vocals); and Nancy Delaney (drums, percussion, backing vocals). Together they have created a sound that alternates between pop, rock and americana in a quite convincing way. All have a life in music and life itself behind them and decided to form a band anyway. The result is like it.

Regenesis is not the album of older musicians that have returned to music as just a hobby. For that the songs on this album are far too serious and well-crafted. These songs are the proof of their collective ability and dedication to create and arrange beautiful songs. Take the ballad 'Beautiful Today' with its bittersweet atmosphere. The music "simply" captured the mood singer Viens was in and turns it into beautiful music.

As I wrote before, I was surprised by the americana flavoured touch of the songs, but from the second spin of the record Girl With A Hawk onwards, the band totally convinced me to be listening to a good album worth exploring wider and deeper. I hope to have convinced the readers to dive in as well.

Wout de Natris - van der Borght 

Saturday, 27 June 2026

I Am June. Romy Liz Rose (2)

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is.

Erwin Zijleman

Friday, 26 June 2026

2026, week 26. 5 singles (2)

The sparrows are fallow dead out of the gutter, as we say over here. At some point it becomes hard to concentrate on anything and at times I feel somewhat light-headed. For the rest things are fine, only two to three more days to go before the weather changes back to more normal weather conditions for the time of year, that will then probably feel cold. We'll see. First four more new singles and one EP for you to explore. You can do that sitting with a fan in your hand. Enjoy!

Born Sentimental EP. Julia Greenberg

Ray Ketchem is the name of a producer that in the past couple of years I run into more and more, but as far as I can recollect, I've never heard him produce a traditional folk, roots, country album. That is exactly what I'm hearing, listening to the opening song of Born Sentimental. In the title song Julia Greenberg shares with us that she was "born sentimental" and that is what the music sounds like. An accordeon plays lonesome notes in a song that sounds as if it could have been recorded in the 1950s before rock and roll broke big. Speaking of sentimental journeys. Ms. Greenberg has the exact right voice for this song, a little dark, a nice sort of wobble in her voice. In the next song, 'Sometimes The Sea', she sings as if she is a close friend of former Californian, now Swiss singer Beth Wimmer. An accordeon remains the lead instrument on this EP, giving it an authentic sound. Julia Greenberg and her three band mates recorded the seven songs in one day, but have crafted their skills through extensive touring the northeast coast of the U.S. She comes from New York City and that is quite surprising to be honest, but why not? Tradition?, yes, nice to listen to?, yes, authentic, certainly. Born Sentimental simply is a warm mini album.

My Life In England, Pt.1. Dexys Midnight Runners

46 years ago Dexys Midnight Runners slowly grew into my absolute favourite band and 'Searching For The Young Soul Rebels' became my favourite album around that time, beating The Beatles and The Stones and Pink Floyd. The singles in between the first and second album were great as well, and 'Come On Eileen' an absolute smash of an hit. 'Too-Rye-Ay' as a whole was a less good album. What happened after, I have no idea, because I played the third album about half a time, I think. And here is My Life In England, Pt.1 in 2026. Kevin Rowland's voice has certainly aged but remains totally recognisable. After having heard the song a few times the song is better than I thought during the first listen session, but can't stand in the shadow of the songs on that first album. 'I Couldn't Help It If I Tried' can still bring tears to my eyes on a good day. No matter how technically bad 'Big' Jimmy Patterson blows his trombone, as a conservatory schooled now ex-colleague pointed out to me, it is absolute heaven to me. My Life In England, Pt.1 holds nothing of that magic. It's a nice tune. Nothing more but also certainly nothing less.

Alive. Bluai

Chances are about more times than 9 out of ten that where female singers are concerned Erwin Zijleman will beat me to writing about them first. Bluai is no different. Album 'Save It For Later' was reviewed by Erwin in 2024, to be followed by the single 'Sober' by me in April this year and here is Alive already. In hindsight the album's title 'Save It For Later' has gotten a bitter meaning. In Alive singer Catherine Smet reflects on losing both her grandmothers and realises that she had not visited and talked to them enough, asked questions, finished conversations, like youngsters do or by far most of them. "I should have loved when I had the chance", she sings. And then it is too late. Musically, the theme is underscored in a beautiful way. The music is both melancholy and accusationally confrontational, while at the same time beauty is let in. The song is alive, just listen to that beautiful chord progression at the start. It is as simple as it is effective.

1999. Integra Pink

Alive, see above, and 1999 have something in common, an as simple as effective chord progression the song starts with. After that Integra Pink is the tougher band of the two. A distorted guitar, a tough drumming drummer and a big bass. The mood is not that much different though. 1999 is a melancholy song as well. The singer reflects on a situation he has been (or still is) in. The mix of rock and a little reflective sadness works quite nice here. Leo Mendez (vocals/guitar), Bardo Mendez (vocals/guitar), Nick Jauregui (drums), and Roman De La Fuente (bass) who make up Integra Pink, are announced as a punk band, but don't expect any of that here. Whether it is, you can learn on EP 'Knucks (Left)' that is out already. A tougher version of a pop-rock song is a better description.

Keep On Pushing Me. Today Junior

An indie fuzzpunk trio? Now what kind of music would that be? "Anarchy in the U.S.A.", Today Junior sings in Keep On Pushing Me. That of course brings The Sexpistols to mind with their incredibly shocking, at the time that is, single 'Anarchy In The U.K.'. Don't expect a punk anthem though. Today Junior, from Boston, keeps far from punk (and fuzz) in its latest single. As far as I'm concerned, I would file it under alternative rock with a mild pop feel to the melody. It is another sign though that in the underground of U.S. music something is brewing. There are more and more artists that do show some protest at what is going on in their homecountry on the other side of the pond. Brave? If democracy holds, far from. In the other case, God knows what will happen. With Keep On Pushing Me, Today Junior has produced an urgent song at the right moment in time.

Wout de Natris - van der Borght 


Wednesday, 24 June 2026

2026, week 26. 5 singles

A long, long time ago Martha and the Vandellas sang a song called 'Heat Wave' and the band Heatwave scored a hit called 'Boogie Nights'. With the temperatures awaiting us in the coming days, I doubt if there is going to be a lot of boogieing. Listening to music is always an option of course, so here's four recent singles and one EP for you to explore. Enjoy, but keep cool!

CIA. Mont Loser

'CIA' is very likely the loudest song recorded by the former Dutch band Caesar on what proved to be its last album around 2003. It looks like that is the mood that the U.S.' Central Intelligence Agency conjures up within musicians. Proof of point, Mont Loser from Paris, France really goes for the jugular as well on its new single. The song flies right off the road into an orgy of guitars and sound eruptions. If CIA expresses what the youth of France thinks about the U.S., it is clear we all have to start looking elsewhere. This song is not pretty, a far cry from welcoming, total chaos, a statement of anger. Nothing is hidden, despite the sound being a mud pool of noise, with everyone playing and singing at their loudest. The message is clear.

Hollow Heart EP. Heidi Curtis

The intro to the title song opening Heidi Curtis' EP really put me on the wrong foot. Listening to the acoustic guitar I expected to be listening to a singer-songwriter song. When the band kicks in that is changed into something that mixes between 70s rock and 2026 pop rock. And Heidi Curtis' voice will ring another bell with everyone listening to 'Hollow Heart'. When the acoustic guitar returns for a short intermezzo, the Buckingham-Nicks connection is even underscored. This EP starts with an extremely strong track. This impression does not leave me in 'Behind The Doors'. Of course, the music lover with some mileage behind him will think to have heard it before, but then isn't 'Rumours' the best selling classic rock album on vinyl for several years in row? The number of youths I see walking with it in records stores tells it all. Of course a new generation is influenced by its sound.The strong point of Hollow Heart is that it does not make me want to hear 'Rumours' immediately. I do not mind spending time with the powerful poprock songs of Heidi Curtis from Newcastle in the U.K., and her powerful voice.

Making Pretty Babies. Sally Jaye

Nostalgia seems to be the theme of this and the previous singles post. Believe me, the order is random as far as I'm concerned. This is roughly the order songs come in, with leaving out what doesn't attract me at first hearing. Sally Jaye brings that mix of music that is somewhere between roots, americana, country and a little rock. My all time favourite song in that genre is Hazeldine's 'Drive', from the late 1990s. Making Pretty Babies reminds me of that song, as it catches the same atmosphere. The pedal steel guitar is a nice additions, as it gives the song a more traditional sound. The band obviously knows what is expected of it and all Sally Jaye has to do, is sing convincingly with her voice that has the right timbre for this kind of music. And she does just that.

Drunk at the Gym. Jazmine Mary

This morning I was at the gym. Perhaps there was a little alcoholic residue left in my body, but I was certainly not drunk. Drunk At The Gym, Jazmine Mary's new single, is a far weirder affair. It starts with a car park and a bag of drunks. From there you better follow the story yourself. Ms. Mary sing-tells the story to us, singing in her deeper registry, giving the song a darker mood. With that she falls into line with (former) label mates Aldous Harding and Vera Ellen, who are able to create a mood like this also. The accompaniment is not your average as well. A banjo, strings and a clarinet steel the bigger roles from the more traditional instruments. When she moves up a register with her voice, the mood changes for a short while. All together, it makes Drunk At The Gym an intriguing single.  

Beautiful Things. Donnie Vie

After 'Plain Jane' in February of this year, Donnie Vie finds himself again on these pages. Again, it is a single that has a psychedelic vibe like The Beatles created around 1967 and adds a pop element that brings the best pop singles of the era to mind. Beautiful Things is a song with nothing less than a wall of sound, in music and singing behind Donnie Vie. Nothing was held back in order to make this song shine. It's as if Jeff Lynne and George Harrison had brought together another band than The Traveling Wilburys. To create an even bigger form of pop music than ELO itself ever made. Beautiful Things is an undertaking and Donnie Vie gets away with it with ease. Beautiful Things could easily have become a pastiche of things past or worse, a failure. It isn't, and that tells you enough about the accomplishment of Donnie Vie and his team.

Wout de Natris - van der Borght 


Wednesday, 10 June 2026

Roses. Widowspeak

Of course, checking the past of this blog, I find that Erwin Zijleman beat me to a Widowspeak album review. His love for female singers precedes mine by something like two decades. With 'Plum' Widowspeak came into my life in 2020, undoubtedly in the time of the second lockdown. The music resonated within me immediately. My second album, Widowspeak's sixth, 'The Jacket' was not that good in my ears. Now, four years later, Roses claims a spot just like 'Plum' did six years ago.

There are two versions of reception of 'Roses'. The first is on a modest level of sound. Believe me, there is far less to enjoy, as the second version is to play it somewhat louder on a headset and all of a sudden a host of details unfold themselves. 'Roses' proves to be a very, very rich album with a host of guitar parts that are everywhere my ears can cope with.

Widowspeak formed in Brooklyn, NYC in 2010. Through the years only guitarist and vocalist Molly Hamilton and guitarist Robert Earl Thomas, a married couple, remained of the original four piece. On 'Roses' it is Molly Hamilton who creates a dreamy kind of pop music with her somewhat sleepy sounding vocal delivery. The music may have some elements of dreampop, but equal parts consist of indie, roots and French sigh girls. All together this creates a near magical mix of alternative pop music that goes down really well with this listener.

Photo: Alexa Viscious
The album starts with one of the more solid numbers, 'The Hook'. As far as I'm concerned, this title describes the situation quite well. I'm hooked alright after listening to 'The Hook'. The song does what a million other songs have done in the past. A guitar that plays some slow solo notes, a piano here and there playing some slow notes as well, a warm Hammond closing everything that was left open in the crooks and crannies of the mix. Molly Hamilton overdubs her vocals in all the right places. Out comes this Americana-indie track that sounds as warm (the music) and dreamy (vocals) as can be. When in the next song, 'No Driver, I'm remembered of my favourite Hazeldine album, 'Digging You Up', I'm sold, hook, line and sinker.

In the rest of the albums, the songs remain warm and rich. Guitars are everywhere, including a pedal steel here and there, creating a great mode, that in a way is the same mood but it's never enough. On Roses there simply is never enough of a good thing. Recorded on the Greek island Hydra with the band's touring members Willy Muse, John Andrews, and Noah Bond, in January and fine tuned at home in Brooklyn, the band is ready to take on the world once again. To think that the members of a band this good, have regular day jobs to sustain themselves, makes it something close to a miracle that we are able to hear Roses. I know, it's not unique, yet it gives you pause that making great music does not assure you an income sufficient to live off. It must be the product of total dedication to the muse that houses within the Widowspeak duo.

So let's be grateful for the present Roses is. Widowspeak has delivered an album of great beauty.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Roses here:

https://widowspeak.bandcamp.com/album/roses 

Monday, 1 June 2026

Hurts Like Hell. Charlotte Cornfield

De naam Charlotte Cornfield zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar de Canadese muzikante maakt inmiddels een aantal jaren mooie en onderscheidende albums en ook Hurts Like Hell is er weer een.

Sinds mijn eerste kennismaking met de muziek van Charlotte Cornfield een jaar of vijf geleden vind ik haar alleen maar beter worden. Op haar samen met Josh Kaufman gemaakte vorige album schoof ze wat op richting Amerikaanse rootsmuziek en dat is ook het overheersende genre op haar nieuwe album Hurts Like Hell. Vergeleken met de meeste zangeressen in het genre klinkt de stem van Charlotte Cornfield wat ruwer, wat Hurts Like Hell voorziet van een herkenbaar eigen geluid. Het is een geluid dat zich dit keer ook in muzikaal opzicht nog wat genadelozer opdringt, waardoor Charlotte Cornfield de stijgende lijn binnen haar oeuvre wederom weet vast te houden.

De Canadese singer-songwriter Charlotte Cornfield bracht in 2008 haar eerste EP uit en leverde in 2011 haar debuutalbum af. In eerste instantie timmerde de in Toronto geboren muzikante alleen in eigen land aan de weg, maar haar derde album, het in 2019 verschenen The Shape of Your Name, werd breder opgepikt en leverde haar onder andere een zeer lovende recensie van de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork op. 

Ik ken de muziek van Charlotte Cornfield zelf pas sinds de release van haar vierde album, het in 2021 uitgebrachte Highs in the Minuses. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het album alweer vergeten was, maar maar toen ik voor het schrijven van deze recensie weer eens naar het album luisterde, was ik direct weer enthousiast over het met Arcade Fire producer Howard Bilerman gemaakte album. 

Op Highs in the Minuses doet Charlotte Cornfield zowel in muzikaal als in vocaal opzicht denken aan Big Thief, maar laat ze ook horen dat ze intense en aansprekende songs kan schrijven. Opvolger Could Have Done Anything beviel me in 2023 nog wat beter. Op het vrijwel volledig samen met Josh Kaufman (The Hold Steady, Cassandra Jenkins, Bonny Light Horseman) gemaakte album schoof Charlotte Cornfield wat op richting Amerikaanse rootsmuziek, maar het album klonk net als zijn voorganger niet alleen intiem maar ook ruw. 

Charlotte Cornfield werd na de release van Could Have Done Anything moeder, maar pakt de draad na een aantal jaren weer op. Het in maart verschenen Hurts Like Hell is inmiddels al haar zesde album en het is wederom een zeer overtuigend album. De Canadese muzikante nam haar nieuwe album op in New York, waar ze de studio in dook met de vooral van Adrianne Lenker bekende producer Phil Weinrobe. 

De vorige albums van de muzikante uit Toronto werden gemaakt met een zeer beperkt aantal muzikanten, maar voor het nieuwe album werd flink uitgepakt. Charlotte Cornfield laat zich op haar nieuwe album begeleiden door muzikanten uit een aantal bands en deed voor wat extra vocalen een beroep op Feist, Buck Meek, Christian Lee Hutson en Maia Friedman. 

Toch is Hurts Like Hell niet zo heel ver verwijderd van de vorige albums van Charlotte Cornfield. Ook bij beluistering van het nieuwe album moest ik direct aan Big Thief denken. De stem van de Canadese muzikante lijkt soms sprekend op die van Adrianne Lenker en ook de wat ruwe Amerikaanse rootsmuziek op Hurts Like Hell met af en toe een uitbarsting en vaak een fraaie hoofdrol voor de pedal steel doet denken aan Big Thief. 

Ondanks het grotere aantal muzikanten dat heeft meegewerkt aan het zesde album van Charlotte Cornfield klinkt haar muziek nog altijd intiem en redelijk sober. De balans slaat op Hurts Like Hell duidelijk door richting Amerikaanse rootsmuziek, maar door de karakteristieke stem van Charlotte Cornfield en de wat ruwe muziek op het album, is het allesbehalve een dertien in een dozijn Amerikaanse rootsalbum. 

Ik moest bij de eerste kennismaking een paar jaar geleden nog best wennen aan haar stem, maar de zang op Hurts Like Hell vond ik eigenlijk direct bijzonder mooi. Charlotte Cornfield is nog altijd geen hele bekende naam binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ze levert met haar nieuwe album het derde bovengemiddeld goede album op rij af. En van die albums vind ik Hurts Like Hell vooralsnog de beste.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hurts Like Hell hier luisteren en bestellen:

https://charlottecornfield.bandcamp.com/album/hurts-like-hell 

Tuesday, 26 May 2026

Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Kalyn Fay

De Amerikaanse singer-songwriter Kalyn Fay maakte de afgelopen tien jaar twee bijzonder mooie en veelzijdige rootsalbums en ook het in april verschenen en echt prachtig klinkende album Garden is er weer een.

Het is zeven jaar stil geweest rond Kalyn Fay, maar begin april verscheen eindelijk een nieuw album, Garden (ᎠᏫᏒᏅ). Het is een album dat volgt op twee uitstekende rootsalbums, die wat mij betreft allebei een beter lot hadden verdiend. Bible Belt en Good Company staken wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit en dat doet ook Garden. Het is een album met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uitstapjes richting pop. De muziek op het album is echt prachtig en dat geldt ook voor de stem van Kalyn Fay, die wederom tekent voor persoonlijke teksten. De singer-songwriter uit Oklahoma is nog vrij onbekend, maar dat moet echt gaan veranderen met het ijzersterke Garden.

Kalyn Fay haalde in 2016 met haar debuutalbum Bible Belt met veel overtuiging mijn jaarlijstje. Het eerste album van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, was op dat moment helaas nog niet te vinden op de streamingplatforms en kreeg hierdoor niet de aandacht die het album zo verdiende, maar wat mij betreft was Bible Belt een van de allerbeste rootsalbums van 2016. 

Het is een album waarop Kalyn Fay (Barnoski) met veel gevoel vertelt over haar Cherokee wortels en over het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt, die er de afgelopen jaren zeker niet toleranter op is geworden. De Amerikaanse muzikante verraste niet alleen met persoonlijke teksten, maar ook met lekker in het gehoor liggende songs, die bijzonder fraai waren ingekleurd en waarin de mooie stem van Kalyn Fay de hoofdrol speelde. 

Bible Belt is inmiddels gelukkig wel overal te beluisteren en dat geldt ook voor de in 2019 verschenen opvolger Good Company, waarop Kalyn Fay liet horen dat haar debuutalbum zeker geen toevalstreffer was. Ondanks twee uitstekende albums is Kalyn Fay helaas nog altijd vrij onbekend in rootskringen, waardoor ook het album Garden vooralsnog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want ook op Garden maakt Kalyn Fay, die zich inmiddels ziet als een non-binaire persoon, Amerikaanse rootsmuziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

De rootsmuziek van de muzikant uit Oklahoma schakelde op de vorige twee albums makkelijk tussen wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek en rootsmuziek met een randje pop en dat doet Kalyn Fay ook weer op Garden. Vergeleken met het debuutalbum is de muzikant uit Oklahoma inmiddels wel wat opgeschoven richting een wat moderner klinkend rootsgeluid, maar ook Garden is een album dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van rootsmuziek met een vleugje pop zal aanspreken. 

Garden, ook geschreven als ᎠᏫᏒᏅ, is een persoonlijk album over identiteit en cultuur dat begint bij de tuin van de grootouders van Kalyn Fay en bij de Cherokee-cultuur die nog altijd belangrijk is voor de Amerikaanse muzikant. Garden is in een aantal songs een behoorlijk sober en intiem klinkend album, maar het bevat ook een aantal songs die voller zijn ingekleurd en meer neigen naar pop met een vleugje roots of naar wat atmosferisch klinkende muziek. 

Ik heb er meestal een voorkeur voor als muzikanten kiezen tussen een wat traditioneler en een wat moderner geluid, maar bij beluistering van Garden zit de veelzijdigheid van Kalyn Fay me absoluut niet in de weg. Op een of andere manier lopen de verschillende invloeden op Garden vrijwel naadloos in elkaar over en is het niet zo relevant in welk hokje het album precies past. 

Ik was op de vorige albums zeer gecharmeerd van de songs van Kalyn Fay en van de muziek en de zang en zowel de songs als de muziek en de zang klinken op Garden nog wat mooier. Kalyn Fay heeft voor de derde keer op rij een album van een zeer hoog niveau afgeleverd, dat betovert met wonderschone klanken, met songs die de fantasie prikkelen en met een stem die iets met je doet. Met name Bible Belt heeft nog altijd een bijzonder plekje in mijn hart, maar ook Garden is een album dat ik vanaf nu ga koesteren.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Garden (ᎠᏫᏒᏅ) hier luisteren en bestellen:

https://hortonrecords.bandcamp.com/album/garden 

Saturday, 23 May 2026

Hold Everything Lightly. Isabel Rumble

Het gezegde “wat je van ver haalt is lekkerder” is zeker van toepassing op Hold Everything Lightly van de Australische muzikante Isabel Rumble, want wat is dit een mooi en sfeervol en knap gemaakt rootsalbum.

De Australische muzikante Isabel Rumble is nog niet heel bekend, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Met die kwaliteit heeft ze mij echt enorm verrast, want haar een paar maanden geleden verschenen tweede album Hold Everything Lightly is in alle opzichten een hoogstaand album. Het is een album waarop sfeervolle en smaakvolle rootsmuziek is te horen en die rootsmuziek wordt naar een hoger plan getild door de prachtige stem van Isabel Rumble. En omdat het ook met de songwriting skills van de Australische muzikante wel goed zit, is Hold Everything Lightly een album dat binnen de (Amerikaanse) rootsmuziek met de allerbeste albums mee kan.

Een paar dagen geleden vond ik Hold Everything Lightly van Isabel Rumble op de deurmat. Het in eigen beheer uitgebrachte album verscheen een maand of zeven geleden en heeft er dus even over gedaan om mij te bereiken. Het pakketje waar het album in zat kwam uit Zweden, maar de oorsprong van Hold Everything Lightly ligt veel verder weg. Isabel Rumble is immers een Australische singer-songwriter en woont ook nog eens in het diepe zuiden van het continent. 

Hold Everything Lightly is het tweede album van de Australische muzikante, die in 2023 debuteerde met het album Bird Be Brave. Ik krijg echt heel veel nieuwe albums die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen en dat is ook het hokje waarin het nieuwe album van Isabel Rumble thuis hoort. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar Hold Everything Lightly had nauwelijks tijd nodig om me te overtuigen van de kwaliteiten van Isabel Rumble en is een rootsalbum dat ik sinds de eerste kennismaking koester. 

De Australische muzikante heeft met haar in eigen beheer uitgebrachte tweede album een verpletterend mooi album afgeleverd. Australië heeft een rijke traditie wanneer het gaat om het maken van kwalitatief hoogstaande rootsmuziek en Hold Everything Lightly past uitstekend in deze traditie. 

Bij beluistering van het album vallen een aantal dingen op. Isabel Rumble beschikt om te beginnen over een hele mooie stem. Het is een zachte stem, maar het is ook een stem met heel veel gevoel. Isabel Rumble zingt in de meeste tracks op haar nieuwe album in een vrij laag tempo en dat vergroot de zeggingskracht van haar zang. De Australische muzikante zingt niet alleen mooi en met veel gevoel, maar ze beschikt ook over een karakteristiek stemgeluid. 

Ik viel direct bij de eerste noten als een blok voor de stem van Isabel Rumble en sindsdien is de zang op Hold Everything Lightly alleen maar mooier geworden. Het is een stem die de songs op het album voorziet van een intiem karakter, maar ik word ook helemaal zen van de zang van Isabel Rumble. 

De zang op het album is echt prachtig en bij mij goed voor kippenvel, maar de muziek op het album is minstens even mooi. Net als de zang is ook de muziek op het tweede album van Isabel Rumble vooral ingetogen. De Australische muzikante vertrouwt volledig op organische klanken en zet deze spaarzaam in. 

Wanneer ze genoeg heeft aan de akoestische gitaar hebben haar songs een folky karakter, maar wanneer de pedal steel opduikt hoor ik ook invloeden uit de country. De muziek op het album is redelijk sober, maar ook verrassend warm en sfeervol. Het is muziek die een fraaie basis biedt voor de echt prachtige stem van Isabel Rumble, die echt alle ruimte krijgt in het subtiele geluid. 

Hold Everything Lightly is een album dat het vooral goed doet in de koudere en donkere seizoenen, waardoor ik het heel jammer vind dat ik het album niet een paar maanden geleden heb ontdekt, maar ik heb de muziek van Isabel Rumble zo hoog zitten, dat ik er van uit ga dat ik ook de lente en de zomer makkelijk door kom met dit prachtige album, dat ook wanneer het gaat om de songs een bijzonder hoog niveau laat horen. 

Het is een album dat ik zonder een Zweedse promotor nooit zou hebben ontdekt en wat ben ik blij met dit weergaloze album. Ik had een week geleden nog nooit van Isabel Rumble gehoord, maar het is een naam die ik vanaf nu echt niet meer ga vergeten.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Hold Everything Lightly hier luisteren en bestellen:

https://isabelrumble.bandcamp.com/album/hold-everything-lightly 

Thursday, 21 May 2026

Land Of The Forgotten. Brit Taylor

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid.

Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor.

Erwin Zijleman

Monday, 18 May 2026

Path Of Totality. The Montvales

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen.

Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.

The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. In april was het anders en stond het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk.

Erwin Zijleman

 

Je kunt The Path Of Totality hier luisteren en bestellen:

https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality